ನಶ್ವರ ಈ ದೇಹ

ಮನುಷ್ಯ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನದಿಂದ ಈ ದೇಹ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೀತಿ ಸೇವೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟು ಸೇವೆ ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟು ಸೇವೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ದೇಹವನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೆ. ಈ ದೇಹಕ್ಕೋಸ್ಕರ ದುಡಿಯೋದು, ಬಡಿದಾಡೋದು, ಕಿತ್ತಾಡೋದು. ಒಂದು ದಿನ ಕೂಳು ಹಾಕಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಕೇಳುತ್ತಾ. ಹಸಿವು ಅಂತ ಒದ್ದಾಡುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯಗಳು ದೇಹವನ್ನು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತವೆ. ನಿಜ. ಆದರೆ ತಿಂದಿದ್ದೆಲ್ಲ ಈ ದೇಹಕ್ಕೆ ತಾನೆ ಸೇರೋದು. ಅದೂ ಅಳೆದು ಸುರಿದು ತಿನ್ನಬೇಕು. ಬಾಯಿಗೆ ರುಚಿ ಕಟ್ಟಾಗಿ ಇರಬೇಕು. ತೊಡಲೂ ಸುಂದರವಾದ ಬಟ್ಟೆ ಬೇಕು. ಅದೂ ಕೂಡ ದೇಹವೆ ಸುತ್ತಿಕೊಳ್ಳೋದು ತಾನೆ. ಇರಲು ಮಹಲು ಬೇಕು. ಐಷಾರಾಮಿನೆ ಬಯಸೋದು. ಎಷ್ಟು ಸುಃಖ ಬೇಕು. ಸದಾ ಅದು ಬೇಕು ಇದು ಬೇಕು.

ತತ್ತರಿಕೆ, ಇದೇನಿದು? ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು ; ಬರೆದೆ ಕವನ.
ಹೀಗೆ ಈ ದೇಹದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಹೋದರೆ ಒಂದು ಸಾರಿ ಪರ ಪರ ಪೇಪರು ಹರಿದ ಹಾಗೆ ಹರಿದಾಕಿ ಬಿಡಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗುತ್ತ, ಅದೂ ಇಲ್ಲ. ನೋವನ್ನು ತಡಕೊಳೋದಿಲ್ವಲ್ಲ. ಸಾಯೋತನಕ ಈ ದೇಹಕ್ಕೆ ಬಂಧಿ.

ಎನೊ ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಆಟ ಆಡಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡಿಕೊಂಡು ಹಾಯಾಗಿ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಈ ಬುದ್ಧಿ ಚಿಗುರೋಕೆ ಶುರುವಾದ ಮೇಲೆ ನೋಡಿ ಒಂದೊಂದೆ ಖಾಯಿಲೆ, ಅದು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಅಥವಾ ದೈಹಿಕವಾಗಿ.
ಯಾವಾಗಲೂ ದೇಹದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿವಹಿಸಿಕೊಂಡೇ ಇರಬೇಕು. ನನ್ನಜ್ಜಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ” ಈ ದೇಹ ಏನು ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಉಪ್ಪು ಹಾಕಿ ಒಣಗಾಕಿ ಇಡುತ್ತಾರಾ? ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೈ ಮುರಿದು ದುಡಿಬೇಕು.” ನೂನಕ್ಕೆ ನೂರು ಸತ್ಯ. ಕಾಳಜಿವಹಿಸಿದಷ್ಟೂ ಅದರ ಬೇಡಿಕೆ ಜಾಸ್ತಿ, ಕಾಯಿಲೆ ಜಾಸ್ತಿ. ಅದಕೆ ನಾನೆ ಉದಾಹರಣೆ. ಓದಿ.

ನನಗೆ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ವಷ೯ಕ್ಕೆ ಎಸಿಡಿಟಿ ಕಾಯಿಲೆ ಬಂತು. ಅದೆಷ್ಟು ವಷ೯ ಅವಸ್ಥೆಪಟ್ಟೆ. 1997ಇದೆ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದಾಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸೇರಿದೆ. ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ರೊಮೆಟೈಡ್ ಅಥ೯ರೈಟೀಸ್. ಅಬ್ಬಾ ನೋವು ತಿಂದೆ ತಿಂದೆ; ಹೋಮಿಯೋಪತಿ, ಅಲೋಪತಿ,ಆಯುವೇ೯ದಿಕ ಎಲ್ಲಾ ಔಷಧಿ ತಾಗಲಿಲ್ಲ. 2006ಲ್ಲಿ ಚಿಕನ್ಗುನ್ಯಾ ಬಂತು. ಆರು ತಿಂಗಳು ಶವಾಸನ. ದೇಹವೆಲ್ಲ ನೋವಿನ ಆಗರ. ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟೆ. ಕೆಲವರಾಡಿದ ಮಾತಿನ ಏಟು ಬೀಳುತ್ತಬಂತು ನೇರವಾಗಿ ಹೃದಯಕ್ಕೆ. ಛಲ ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸಿತು. ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಎದ್ದು ನಿದಾನವಾಗಿ ಯೋಗದ ಮನೆ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದೆ. ನೋಡಿ ಅಲ್ಲಿತ್ತು ಮದ್ದು ಈ ಜಡ ದೇಹಕ್ಕೆ. ಕೇವಲ ಹದಿನೈದು ದಿನದಲ್ಲಿ ನೋವು ಮಟಾ ಮಾಯ. ಹತ್ತಿ ಬಂದೆ ಮಡಿಕೇರಿ “ಬ್ರಹ್ಮಗಿರಿ” ಬೆಟ್ಟ. ಬಂತು ಮತ್ತೆ “ಸಯಾಟಿಕ್” ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಮತ್ತೆ ಶವಾಸನ. ಬಿಡಲಿಲ್ಲ ಯೋಗ. ಮಾತ್ರೆಯ ಕಡೆ ಮುಖ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಕಂಟ್ರೋಲ್ಗೆ ಬಂತು. ಮತ್ತೆ ಬಂತು “ಸಕ್ಕರೆ ಕಾಯಿಲೆ.” ಲೋ ಶುಗರಂತೆ. ಖಮ೯. ಮಾತ್ರೆ ವೈರಿ ನಾನು ಅಂತ ಅದಕೂ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಮಾಡು ಕಂಟ್ರೋಲ್. ಸರಿ ಶುರುವಾಯಿತು ದೇಹ ಸೇವೆ. ಯೋಗ ದಿನ ನಿತ್ಯ ಮಾಡು. ವಾಕಿಂಗ ಮಾಡು. ಆಹಾರ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಮಾಡು. ಮಾಡಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ದೇಹ ಜಡತ್ವ. ಸಾಯೋತನಕ ದೇಹ ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ಶಾಪ. ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದೆ. ಈಗ ಎಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟಾಕಿ ಯೋಗ ವಾಕಿಂಗು ಮಾತೃ ಶೃದ್ಧೆಯಿಂದ ಮಾಡೋದು. ದಿಲ್ಖುಷ್.☺
ಈ ಒಂದು ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದೆ “ದೇಹ ಸುಃಖ” ಕವನ “ಅವಧಿ” accept ಮಾಡಿದೆ.
Thanks AVADHI
12-4-2016. 3.41 pm.

Advertisements

ಲೇಖಕರು: Sangeeta Kalmane

Ex (VRS) employee in co-op bank. Now leading retired life. ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಊರೂರು ಅಲೆದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೀಗ ನನ್ನ ತಾಣ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ ಯಾನ. ಸಾಗಿದೆ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮನಸಿನ ಪ್ರಯಾಣ! ಬರಿಬೇಕು ಬರಿಬೇಕು ಬರಿಬೇಕು ಸದಾ ಏನಾದರೂ ಬರಿತಾನೇ ಇರಬೇಕು. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಭಗವಂತ ಶಕ್ತಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ ಆದರೆ ಕೊನೆ ಉಸಿರಿರೊವರೆಗೂ ಬರಿತಾನೇ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಯಾವ ಆಶಯದಿಂದಲ್ಲ. ಇದೇ ನನ್ನ ಉಸಿರು. ಬದುಕಿನಾಚೆಗೂ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಲು ನನಗಿರೊ ಹಸಿವು. ಬರಹಗಳನ್ನು ಓದಿ, ತಪ್ಪುಗಳಿದ್ದರೆ ತಿಳಿಸಿ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬರೆಯುವೆ. ಈ ಇಳಿ ವಯಸ್ಸಿನ ಸಂಜೆಯ ಅಕ್ಷರಗಳ ಮೆರವಣಿಗೆಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಕೊಡುವ ಅಣಿ ಮುತ್ತುಗಳು ನೀವು!

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s