ಏಕಾಂಗಿಯ ದಿನಗಳು

ಮನೆಯೆಲ್ಲ ನಿಶ್ಯಬ್ಧ ಮೌನ. ರಾತ್ರಿಯ ನಿರವತೆ ಮನಸಿಗೆ ಹಿತವಾಗಿ ಇತ್ತು ಮೊದಲ ದಿನ. ಯಾವ ಅಡೆತಡೆ ಇಲ್ಲ. ಒಬ್ಬಳೇ ಇಡೀ ಮನೆಯ ರಾಣಿ. ಹೆದರಿಕೆ? ಯಾಕೆ ಹೆದರುವ ಗೊಂದಲದ ಸಾಂಗತ್ಯ? ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಸುತ್ತ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಾವಲುಗಾರರು. ಜೊತೆಗೆ ಬೀಗಣ್ಣನ ನಂಟು. ಸುಭದ್ರಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡ ಮನೆಯೆಂಬ ಜಗುಲಿಯೂ ನನ್ನದೆ ಅಡಿಗೆ ಮನೆ ಎಲ್ಲ ಎಲ್ಲಾ ನನ್ನದೇ,ನಾನೊಬ್ಬಳೆ. ನನ್ನಿಷ್ಟದ ಭೋಜನಕೆ ಕೊಂಚ ತಗಾದೆ ತೆಗೆದ ದೇಹದ ನೆಂಟ, ಅದಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಕೂಡಾ ನನ್ನದೆ. ಇರಲಿ, ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಏನು ಮಾಡಲಿ ಬಿಡಲಿ ; ತಿನ್ನಲಿ ತಿನ್ನದಿರಲಿ ಕೇಳುವವರಾರು? ದೂರದಿಂದ ಬರುವ ಅಶರೀರವಾಣಿ ಏನಮ್ಮಾ ಹೇಗಿದ್ದೀಯಾ? ನಾನಿಲ್ಲಿ ಆರಾಂ, ಓಕೆ ಬೈ. ಕಾಳಜಿಯ ಕುಸುಮಾಂಗನೆಯ ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಮಾತು ಆಗೋ ಈಗೋ! Net ಸಿಕ್ಕಾಗ. ಅದೂ ಒಂಥರಾ ಖುಷಿ ಮನಸಿಗೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದೂ ನಾ ಒಂಟಿಯಾಗಿಲ್ಲ ಜೊತೆಗೆ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ ನನ್ನ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸು.

ತದೇಕ ಚಿತ್ತದಿ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ನೋಡುವ ನನ್ನ ಮುದ್ದು ಮರಿ,ಮೂಲೆ ಸೇರಿ ಮಲಗೀ ಮಲಗಿ ಸುಸ್ತಾಯಿತೇನೊ. ಕಾಲು ಕೆರೆದು ಮೂತಿ ನೀವಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿ ಭೌ ಎಂದಾಗ ಹಾಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕೂತು ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನುವುದು ಅರಿವಾದಾಗ ಒಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಯಲು ಇಟ್ಟ ಹಾಲು ಕಾದೂ ಕಾದು ಲಟಕ್ ಪಟಕ್ ಶಬ್ಧ ಪಾತ್ರೆಯಿಂದ ಹೊರ ಬಂದಾಗ “ಓ….ಹಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಕಾಯಲು,ಛೆ! ಮರೆತೆ” ಒಂದೇ ನೆಗೆತಕ್ಕೆ ಕಾಲು ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೈಯ್ಯಾರಿಸಿದ ಉರಿ ಹಾಲು ತಳ ಕಂಡಿತ್ತು ಇನ್ನೇನು ಸೀಯಲು. ಅಯ್ಯೋ! ನನ್ನ ಮರೆವಿಗಿಷ್ಟು. ಇನ್ಮೇಲೆ ಒಲೆ ಮೇಲೆ ಏನಾದರೂ ಇಟ್ಟು ಓದುವುದು ಬರೆಯುವುದು ಮಾಡಬಾರದು. ಹೀಗಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಷ್ಟೆ. ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಮಾರನೆ ದಿನ ನೀರು ಕುದಿಯಲು ಇಟ್ಟಾಗ. ಮರೆವು ಧಾಂಗುಡಿ ಇಡುವ ಕ್ಷಣ ನಾ ಓದು ಬರಹದಲ್ಲಿ ಮೈ ಮರೆತಾಗ, ಇದು ಇತ್ತೀಚಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅವಾಂತರ.

ಬಾಲಂಗೋಚಿ ಮತ್ತೆ ಭೌ ಭೌ ಅಂದಾಗ ಹಸಿವಾಯ್ತಾ ಪುಟ್ಟಾ ಇರು ಅನ್ನ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ ಹಾಲಾಕಿ ಕಲಸಿ. ಕುಕ್ಕರ್ ಮುಚ್ಚಲ ತೆಗೆದರೆ ಖಾಲಿ. ಮಾಡಿದರೆ ತಾನೆ ಅನ್ನ ಇರೋದು! ಬಪ್ಪರೆ ಮರೆವೆ ಇಲ್ಲೂ ನಿನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ತೋರಿಸಿದೆಯಲ್ಲಾ. ಅವನಿಗೊ ಬಲೂ ಖುಷಿ, ಒಂದಷ್ಟು ಅವನ ತಿಂಡಿ ಸಿಕ್ಕಿತಲ್ಲಾ,ಬರೀ ಅನ್ನ ತಿಂದು ಸಾಕಾಗಿದೆ ಅನ್ನುವಂತಿತ್ತು ಛಪ್ಪರಿಸಿ ಪೆಡಿಕ್ರಿ,ಸ್ಟಿಕ್,ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತಿನ್ನುವಾಗಿನ ವರ್ತನೆ. ಲೊಚ ಲೊಚ ಹಾಲು ಹೀರಿ ಮಲಗಿದ ತನ್ನದೇ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಆಯ್ತು ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಎನ್ನುವಂತೆ.

ಮತ್ತದೆ ಮೌನ ಇಡೀ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸಪ್ಪಳ ನನಗೇ ಕೇಳಿಸುವಷ್ಟು. ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತನ್ನಿರುವನ್ನು ಜ್ಞಾಪಿಸಿತು. ಸರಿ ಗಂಟೆ ಒಂಬತ್ತಾಯಿತು. ಏನು ತಿನ್ನಲು ಇದೆ? ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಷ್ಟೆ. ಸೋಂಬೇರಿತನ ಈ ದಿನ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಮಾಡುವಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆ ಸುಮ್ಮನಿರದು. ತಡಕಾಡಿ ಒಂದಷ್ಟು ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣಿನ ತೊಳೆ, ವೋಟ್ಸ ಕಾಯಿಸಿ ತಿಂದು ಎರಡನೆಯ ರಾತ್ರಿಯ ಪ್ರವರ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು.

ಯಾಕೊ ಮಲಗಿದರೆ ನಿನ್ನೆಯ ದಿನದಂತೆ ಸೋಂಪಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಬರುವಂತೆ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ,? ಏನು, ಯಾಕೀಗೆ? ಏನೊ ಗಜಿಬಿಜಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಏಕಾಂತದ ಬಿಸಿ ಕೊಂಚ ತಟ್ಟಿತೇನೊ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಯೋಚನೆಗಳ ದಂಡು ಸಾವಕಾಶವಾಗಿ ಒಂದೊಂದೇ ಧಾಳಿ ಇಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಂತಿದೆ. ದಿಂಬಿಗೆ ತಲೆ ಕೋಟ್ಟಂಥಹ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲೇ ತಾನೆ ನಿದ್ದೆ ಓಡಿಸೊ ಶತ್ರು ಇಂಬು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕಾಲಿಕ್ಕೋದು. ಬೇಡ ಬೇಡಾ ಅಂದರೂ ನಾ ಬಂದೆ ನಾ ಬಂದೆ ಎಂದು ಶಿರಕ್ಕೆ ಕುಟುಕೋದು. ಹೊರಳಾಡುತ್ತ ಹೊರಳಾಡುತ್ತ ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು ಕೊನೆಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದೆನೊ ಏನೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ ಏಳೂ ಮೂವತ್ತೈದು ಗಂಟೆ ತೋರಿಸಿತು ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ರಾಣಿ. ಏಳುವ ಧಾವಂತವೇನೂ ಇಲ್ಲ ಮನಸಿಗೆ. ಆದರೂ ಏಳಲೇಬೇಕಲ್ಲ ಮೈಯ್ಯೆಲ್ಲ ಒಂಥರಾ ಜಿಡ್ಡು ಸರಿ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲದ ಖರಾಮತ್ತಿನಿಂದಾಗಿ. ಕೆಲಸ ಇದ್ದರೂ ಮಾಡಲಾರದಷ್ಟು ಸೋಂಬೇರಿತನ, ನಿಷ್ಯಕ್ತಿ , ಉದಾಸೀನ. ಅಂತೂ ದಿನವೆಲ್ಲ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಾಲಹರಣ ಈ ದಿನ ಅದೇನೇನು ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆನೊ ಯಾವುದೂ ಮಾಡಲಾಗದೆ ನಿರುತ್ಸಾಹಿಯಾಗಿ ರಾತ್ರಿ ಬೇಗ ಹಾಸಿಗೆಗೆ ಜಾರಿಕೊಂಡೆ. ಮಮಲಗಿದ್ದೊಂದು ಗೊತ್ತು ಯಾವ ಕನಸಿಲ್ಲದೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕೋಗಿಲೆಯ ಗಾನ ಮನೆ ಮುಂದಿನ ಮರದಲ್ಲಿ ಆರು ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದಾಗ ಕೇಳಿಸಿತು.

ನಿತ್ಯ ಕರ್ಮ ಮುಗಿಸಿ ನನ್ನ ಶ್ವಾನದ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಲಾಂಗ್ ವಾಯುವಿಹಾರ ನಮ್ಮ ಬಡಾವಣೆಯ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಕಾಲೆತ್ತಿದಾಗ ಕೊಂಚ ನಿಲ್ಲುತ್ತ ಕೆಲವರ ಕೆಕ್ಕರುಗಣ್ಣಿನ ನೋಟ, ವಟವಟ ಬಯ್ಗಳ ಇವನಿಗದೆಲ್ಲ ಮಾಮೂಲು ನನಗೊ ಯಾಕಪ್ಪಾ ಈ ಪುಟಾಣಿ ಸಾಕಿಕೊಂಡೆ ಅಂತ ಹಲವು ಬಾರಿಯ ಅನಿಸಿಕೆ ಮನ ಚುಚ್ಚುತ್ತದೆ ಅವರ ಮಾತು. ಇದು ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಪಾಠವಾಗಿ ಮನಸು ಮರಗಟ್ಟಿದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲೂ ಒಂದು ಬರಹ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಅಘಾದವಾಗಿ ಇದೆ.

ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣು, ಪಪ್ಪಾಯಾ ಹಣ್ಣು,ರಸ್ಕು, ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಒಂದಷ್ಟು ಟೀ, ಕಾಫಿ ಆಗಾಗ ಸೇವನೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆ ಕೆಲಸದ ಕಡೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗಮನ ; ಕಾರಣ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರ ಮರಣ ಹನ್ನೊಂದು ದಿನದ ಸೂತಕ ಭಾವನವರಿಂದ ಬೆಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಬಂದ ದೂರವಾಣಿ ಸಂದೇಶ ಈ ದಿನ ಛಾಯೆ ಕಳೆವ ದಿನ. ಮನೆ ಮನವೆಲ್ಲ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ದೇವರ ಪೂಜೆ ಪುನಃ ಪ್ರಾರಂಭಗೊಳ್ಳುವ ದಿನ.

ಅಬ್ಬಾ! ಹತ್ತು ದಿನ ಒಬ್ಬಳೇ ಹೀಗೆ ಯಾವ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯ ಇಲ್ಲದೆ ಶುದ್ಧ ಸೋಂಬೇರಿಯಾಗಿ ಹೇಗೆ ಕಳೆದೆ? ಒಂದು ಕೆಲಸನೂ ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ಮಾಡದೇ? ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಆಯಿತಲ್ಲ ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಖೇದವಾದರೂ ಒಂಥರಾ ಖುಷಿ ಇತ್ತು. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೇ ಕದ್ದು ಮುಚ್ಚಿ ತಿನ್ನಬಾರದ ರುಚಿ ರುಚಿ ತಿಂಡಿ ಅದೇ ನಾ ತಿನ್ನಬಾರದ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣು, ಹಲಸಿನ ತೊಳೆ ತಿಂದ ಅವತಾರ ಮೆಲ್ಲನೆ ತನ್ನ ಪ್ರಭಾವ ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಛೆ! ಏನಾಗಲ್ಲ ಬಿಡು ಅಂತಂದುಕೊಂಡು ಹುಚ್ಚು ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ದಿನ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಇರೋದು ನಾಳೆ ಅಂತಂದುಕೊಂಡು ತೆಪ್ಪಗೆ ಪವಡಿಸಿದೆ ನೋಡಿ ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿ 3.45am ಗೆ ತಗಲಾಕ್ಕೊಂಡೆ ವಾಕರಿಕೆಯ ಸಂಕೋಲೆಗೆ. ಬರವಲ್ಲದು ಬಿಡವಲ್ಲದು. ಯಪ್ಪಾ…..ಹೆಂಗೇಂಗೋ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಅದ್ಯಾವಾಗ ನಿದ್ದೆ ಬಂತೊ ಅದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಎಚ್ಚರಾದಾಗ ಮಾಮೂಲಿ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಬರುವ ಹೂ ಮಾರಾಟಗಾರನ ಸ್ವರ ರಪ್ ಅಂತ ಕಿವಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ” ಹೂವ್ವ್ಯಾ ಹೂವ್ವ್ಯಾ” ಅವನೇಳುವ ವೈಖರಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ವಾಂತಿಯ ಸ್ವರದಂತಿರುತ್ತದೆ. ನನಗೋ ಪಕ್ಕನೆ ನೆನಪಾಯಿತು ರಾತ್ರಿ ಅವತಾರ. ಹಿಂದಿನ ದಿನದ ಕೆಲಸದ ಆಯಾಸಕ್ಕೊ,ನಿದ್ದೆಯ ಅವಾಂತರಕ್ಕೊ ಇಲ್ಲಾ ಒಳಗೊಳಗೆ ತಿಂದುಂಡು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ಭಯಕ್ಕೊ ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನೊ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಆಗಿರೋದು ಖಚಿತವಾಗ್ತಾ ಇದೆ. ಹಾಂಗೂ ಹೀಂಗೂ ಬೆಳಗಿನ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಯವರೆಗೆ ಕಳೆದೆ. ಇದಾಗೋದಿಲ್ಲ ಹೋಗೋದೆ ಮಾಮೂಲಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ, ಹೋದೆ ಅದೇ ನನ್ನ ಸ್ಕೂಟಿಯಲ್ಲಿ ಒಣಾ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ.

ಏನೇನು ತಿಂದು ಹೀಗಾಗ್ತಿದೆ ಅನ್ನೋದು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಇರೊ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಳಿದೆ. ಗಂಟಲು ಕಟ್ಟಿದಂತಾಗ್ತಿದೆ, urine problem, ವಾಕರಿಕೆ ಅದೂ ಇದೂ. ನನ್ನ ತೊಂದರೆ ಕೇಳಿ ಮಾಡ್ಸಮ್ಮಾ “Urine cultural test”ಆಯ್ತು ಸುರಿದೆ ಒಂದಷ್ಟು ದುಡ್ಡು, ಮತ್ತೆ tablet ನುಂಗಾಣಾ ಐದು ದಿನಕ್ಕೆ. ಬೇಕಿತ್ತಾ ಇದೆಲ್ಲಾ ನನಗೇ ನಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಯ್ಕೊಂಡೆ. ರಿಪೋರ್ಟ ಬರಲು ಮೂರು ದಿನ ಆಗುತ್ತೆ. ಬನ್ನಿ ಕೊಡ್ತೀವಿ. ನನಗೊ ಆಗಿರೊ ಆರೋಗ್ಯದ ಏರುಪೇರು ಸರಿ ಹೋಗ್ತಾನೇ ಇಲ್ಲ.

ಮಾರನೆ ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಮಗಳು ಮಾದೇವಿ ಟೂರ್ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಎಂಟ್ರಿ ಆದ್ಲು ನೋಡಿ ನಾನೂನು ನನ್ನ ಭೌ ಭೌ ಜಿಂಕೆ ತರ ಆಗ್ಬಿಟ್ವಿ. ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ. ಊರು ಸುತ್ತಿದ ಸಮಾಚಾರ ಮೊಗೆದೂ ಮೊಗೆದೂ ಹೇಳುತ್ತ ಜೊತೆಗೊಂದಷ್ಟು ಕ್ಲಿಕ್ಕುಗಳ ವರ್ಣನೆ ಅದೂ ಇದೂ ಹೊತ್ತೊಗಿದ್ದೂ ಗೊತ್ತಾಗಿಲ್ಲ ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನ ಆರೋಗ್ಯ ಅದೇಃಗೆ ಸರಿ ಹೋಯಿತೊ ಅದೂ ಗೊತ್ತಾಗಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಮಂಗಮಾಯಾ! ತಿಂದುಂಡು ದಿಂಬಿಗೆ ತಲೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೊಂದೇ ಗೊತ್ತು😊

ಮಾರನೇ ದಿನ ರಿಪೋರ್ಟಲ್ಲಿ ಏನಿಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಾ nil. ಅಂದರೆ ನನಗೇನಾಗಿತ್ತು? ಅದೇ ಬಹಳ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ; ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬರಿತೀನಿ, ಓದ್ತೀನಿ, ಏನೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ಕೊಳೋದಿದೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದ್ದು ನಾನಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಮಾಡಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಏನು ಗೊತ್ತಾ? ಒಂಟಿ ಬದುಕು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ, ಬಹಳ ಬೇಜಾರು ಬರುತ್ತದೆ, ಈ ಬೇಜಾರಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ನಿದ್ದೆ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯ ಎಲ್ಲಾ ಏರುಪೇರಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ಜಡತ್ವ ಹೊಂದುತ್ತದೆ. ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರು ಬಂದು ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಒಂಥರಾ ಕೆಟ್ಟ ಹಸಿವು,ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಏನೂ ಬೇಡ, ಮಗದೊಂದು ದಿನ ಇನ್ನೇನೊ ಹೀಗೆ ಅತಂತ್ರ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ ದಾಸರಾಗುವುದಂತೂ ನಿಜ.

ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಖುಷಿಯಿಂದ ಬದುಕಲು ಹತ್ತಿರದವರ ಒಡನಾಟ ಬೇಕು. ಆ ಖುಷಿ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ. ಉತ್ಸಾಹ, ಉಲ್ಲಾಸ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಇರಲೇ ಬೇಕು. ಒಂಟಿ ಬದುಕು ಸಲ್ಲದು. ಜೀವನ ನಿಂತಿರೋದೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೇಲೆ. ಇದು ಈ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಸತ್ಯ.

4-7-2017. 8.08pm

Advertisements

ಲೇಖಕರು: Sangeeta Kalmane

Ex (VRS) employee in co-op bank. Now leading retired life. ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಊರೂರು ಅಲೆದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೀಗ ನನ್ನ ತಾಣ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ ಯಾನ. ಸಾಗಿದೆ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮನಸಿನ ಪ್ರಯಾಣ!

4 thoughts on “ಏಕಾಂಗಿಯ ದಿನಗಳು”

  1. ಸಖತ್ ಆಗಿದೆ , ಮನೆಗೆ ಬರೋ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಅತಿಥಿ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಬರೆದಿದ್ದರೆ , ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರೋದು .. 😃😂👌👌👌👌👌
    ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ನಿರ್ಜೀವ ವಸ್ತುಗಳೆಲ್ಲ ಹೇಗೆ ಪಾತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ ಇಲ್ಲಿ, ಹುಚ್ಚು ಮನಸು ಎಲ್ಲವೂ ತಾನೇ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯೆಂದ ಹೊರಗಾಗುವ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು.. 👌

    Like

    1. ಮನಸ್ಸು ಒಂಟಿತನ ಬಯಸಿದಾಗ ಏನೂ ಬೇಡಾ ಅಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾರ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡೋದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ಘಟಿಸಿದಾಗ ಅದೇ ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗಾಗಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಹೀಗೆ ಬಂದು ಹಾಗೆ ಹೋಗುವವರನ್ನಲ್ಲ. ತನ್ನವರು,ನನ್ನದು,ನಂದೇ ಅಂತಿರುತ್ತಲ್ಲ,ಅವರಿಗಾಗಿ. ಮನಸ್ಸು ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಸ್ವಾರ್ಥಿ ಕಂಡ್ರೀ. ಹಾಗಾಗಿತ್ತು ನನ್ನ ಅವಸ್ಥೆ.

      ನಿಜ ನಿಮ್ಮ ಮಾತು. ಸಕಲ ಚರಾಚರ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನೊ ಹುಡುಕಾಟ,ಸ್ಪಂಧನೆ,ಮೌನ ಮಾತು ಇವೆಲ್ಲ ಕಾಣೋದು ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಒಂಟಿತನದಲ್ಲಿ.

      ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

      Liked by 1 person

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s