ಮನಸ್ಸಿನ ಗೊಂದಲ

ಹಲವು ಮಜಲುಗಳನೊಳಗೊಂಡ ಕೆಲವರ ಬರಹ ಓದುವಾಗ ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಾನೂ ಏನಾದರೂ ಬರೆಯಬೇಕು ಅನ್ನುವ ತುಡಿತ ಗರಿಗೆದರುವುದು. ಇದು ನನಗೊಬ್ಬಳಿಗೇ ಹೀಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಾ? ಅಥವಾ ಎಲ್ಲರ ಕಥೆ ಹೀಗೆಯೇ ಇರಬಹುದಾ? ಅನ್ನುವ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ.. ಸದಾ ಕಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಬೇರೆಯವರನ್ನೂ ಕೇಳಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಂಬಲ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡರೂ, ಛೆ! ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ನಕ್ಕಾರು. ಇವಳಿಗೇನು ಸ್ವಂತ ಬುದ್ಧಿ ಇಲ್ವಾ? ಏನಾದರೂ ಬರಿಬೇಕೆಂದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬರಹ ಓದಿನೇ ಹುಮ್ಮನಸ್ಸು ಹುಟ್ಟಬೇಕಾ? ಬರಹ ಅನ್ನೋದು ಯಾರಿಂದಲೂ ಹೇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವುದಲ್ಲಾ. ಸ್ವತಃ ಅವರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಬೇಕು. ಜನ್ಮ ಜಾತವಾಗಿ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ವರ ಎಂದು ನಂಬಿರುವ ನನಗೆ ಇದೊಂದು ಬಿಡಿಸಲಾಗದ ಒಗಟು.

ಆದರೂ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ನಾವು ಬರೆಯುವ ಬರಹಕ್ಕೆ ಬೇರೆಯವರ ಬರಹಗಳೂ ಪ್ರಚೋದನೆ ನೀಡಬಲ್ಲವು ಎನ್ನುವುದು ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತು. ಇದು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನನ್ನನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ. ಹಾಗೆ ಈ ಬರಹ ಬರೆಯುವುದರ ಕುರಿತು ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಅಥವಾ ಓದುಗರಿಂದ ಸಿಕ್ಕುವ ಶಹಭಾಸ್ಗಿರಿ, ಆ ಒಂದು ಬರಹದ ಕುರಿತು ಬಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಖುಷಿ ಗೊಳಿಸುವುದಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬರಹ ಬರೆಯಲು ನಾಂದಿಯಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿಯ ಟೀಕೆ ಟಿಪ್ಪಣೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಬರಹ ಓದಿ ಎಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ? ಹೇಗೆ ಸರಿಪಡಿಸಲಿ? ಅವರಿಂದ ಬಂದ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿದೆಯಾ? ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಬರೆದೆ? ಒಂದಾ ಎರಡಾ ನೂರೆಂಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕಾಡುವ ಪರಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಿಕ್ಕಿ ತಿಕ್ಕಿ ಸಾಣೆ ಹಿಡಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾದಾಗ ಮನಸ್ಸಿಗಾಗುವ ಖುಷಿ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ಅವರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

ಅಂದರೆ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ ತನ್ನ ಬರಹವನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಸಲಿ ಅದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದಾಗ ಬರುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಕೇವಲ ಹೊಗಳಿಕೆಯೊಂದನ್ನೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸದೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನೂ ಒಮ್ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾನು ಅನೇಕರ ಬರಹ ಓದುವಾಗ ಓದುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಗಲೆ ಆ ಬರಹದ ಕುರಿತು ಕೆಲವೊಂದು ಭಿನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಅಥವಾ ಒಮ್ಮತದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಸುಳಿದಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆದು ಬಿಡಲೆ? ಅನ್ನುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದೆ sixth sense ಹೇಳುತ್ತದೆ ಬೇಡಾ ಕಣೆ, ಬರೆದವರಿಗೆ ನೋವಾಗಬಹುದು, ಸುಮ್ಮನಿರು ಎಂದು ಉಲಿದಾಗ ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಮನಸ್ಸು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಷ್ಟ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಕೆಲವೊಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರ ಬರಹ ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕೆಲವೊಂದು ಘಟನೆಗೆ ಸಾಮ್ಯತೆ ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಆಗಂತೂ ಬಿಡಿ ಕೂಡಲೇ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಲು ಕೈ ಮುಂದೋಡುತ್ತದೆ. ಬರೆದಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಮತ್ತೆ ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತೇನೆ. ಇದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಳುಕೊ? ಅಥವಾ ಬೇರೆಯವರು ಏನಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೊ ಅನ್ನುವ ಹಿಂಜರಿಕೆಯೊ? ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನ ತಾಕಲಾಟ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಸಮಾಧಾನದ ಹಸಿವ ಹಿಂಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪರದಾಟ. ಈ ಅವಸ್ಥೆ ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳದ್ದಲ್ಲ. ಹಲವು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಪರಿಹಾರ ಸಿಗಲಾರದೆ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಅದುಮಿ ಅದುಮಿ ಹೈರಾಣಾಗುತ್ತೇನೆ.

ಈ ಬರಹ ಓದುವುದರಲ್ಲಿ, ಬರೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಂತೂ ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಮಾಡಿದರೆ ಸಮಾಜದ ವಿರೋಧ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಧಾಡ್ಯ ಇರುವವರು ಬರೆದ ಬರಹಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಇಷ್ಟವಾದಲ್ಲಿ ಮನದಲ್ಲಿ ಭೇಷ್ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಖುಷಿ ಪಡಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಲು ಮನಸ್ಸು ಅಂಜುವುದು. ಆದರೆ ಇಂಥ ಬರಹಗಾರರು ಇದ್ದಾರಲ್ಲಾ ಅಂತ ಬಹಳ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೇವಲ ಹೊಗಳು ಭಟ್ಟರೆ ತುಂಬಿದ್ದರೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ರುಚಿ ಇಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಲೂ ಬರೀ ಸಿಹಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿಡಿಸದು. ಸ್ವಲ್ಪ ಖಾರ ಕೂಡಾ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನಿಸಿದಂತೆ ಈ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಇಂತಹ ಬರಹ ಇದ್ದರೆ ಚಂದ.

ಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ಅತೀ ಸಾಮಾನ್ಯಳಾಗಿ, ಬರೆಯುವ ಹಂಬಲ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆವಣಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಸಿರುವ ನನಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಪ್ರತಿದಿನ ಕಾಡುತ್ತಿವೆ. ಓದಿದ ತಕ್ಷಣ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ಸ್ವಭಾವ ಎಷ್ಟು ಸರಿಯೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುವ ಪರಿ ಸರಿನಾ? ಉತ್ತರ ಇಂತಹ ಅನುಭವವಾದವರೆ ಹೇಳಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸು ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ. ಅದೇ ರೀತಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ ಇರುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೆ? ಕೆಲವರು ಕೇವಲ ಹೊಗಳಿಕೆಯೊಂದೇ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ನಾವೇನಾದರೂ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದಲ್ಲಿ ಅವರ ಬರೆಯುವ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ತಣ್ಣೀರೆರೆಚಿದಂತಾಗಬಹುದೆ?ಅನ್ನುವ ಆತಂಕ. ಅದರಲ್ಲೂ ಹೊಸ ಬರಹಗಾರರಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆ ತುಂಬಾ ಇರುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಈ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ನಶೆಯ ಪಿತ್ತ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮನಸ್ಸಿನ ನಿಜವಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಹೊರ ಬರಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಬರಹಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳೋದೆ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ ಯಾರೂ. ಬರೀ ಓದುತ್ತಾರೆ ಅಷ್ಟೆ. ಲೈಕ್ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಬರಹದ ಗುಣಮಟ್ಟ ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಗಿದೆಯೆಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಒಬ್ಬರಾದರೂ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ! ಈ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಅಳು ಬರುವಷ್ಟು ದುಃಖವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಅವರವರ ಕೆಲಸ ಅವರವರಿಗೆ,ಇನ್ನು ನನ್ನಂತ ಬರಹಗಾರಳ ಬರಹವನ್ನು ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡುವವರು ಯಾರು?

ಇದೇ ಮಾತನ್ನು online ತಾಣಕ್ಕೆ ಬರೆದು ಹಾಕಿದ್ದೆ. “ನೋಡಿ ಸರ್, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ, ಕಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದು ಓದಿ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಬರಹ ಪ್ರಕಟಿಸೋದು ನಿಮ್ಮಿಷ್ಟ. ನನಗೆ ಖಂಡಿತಾ ಬೇಜಾರಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಅತೀ ಮುಖ್ಯ. ” ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ಕಾರಣ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಗಲಭೆಯ ಕುರಿತು ಅತ್ಯಂತ ನೇರವಾಗಿ ಆಕ್ರೋಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲೇಖನ ಬರೆದು ಕಳಿಸಿದ್ದೆ. “ಇದು ಪ್ರಕಟಣೆಗೆ ಸರಿಯಾದ ಬರಹವಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸಿ. ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿ ಬರೆದ ಬರಹಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದೆವೆಂದು ದಯವಿಟ್ಟು ಅನ್ಯಥಾ ಭಾವಿಸಬೇಡಿ.” ಇದಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿದ ನನ್ನ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ ಅವರಿಗೆ ಖುಷಿ ತರಿಸಿತ್ತು.

ನಿಜ ಅವರೇಳಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ತಪ್ಪೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೆರಳಿದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಲೇಖನ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಓದಿ ನಾನೇ ಧಂಗಾಗಿದ್ದೆ. ಛೆ! ಈ ಬರಹ ದೇವರೆ ಪ್ರಕಟಣೆ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಅಂತ. ಒಳಗೊಳಗೆ ಗಾಭರಿ, ಅಳುಕಿತ್ತು. ಹಾಗೇ ಆಯಿತು. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಬರೆದ ಬರಹ ಕಳಿಸುವಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಳಿಸಬೇಕೆಂಬ ಅರಿವು ಮನಕಾಯಿತು.
ಅವಸರ ಸಲ್ಲದು. ಈ ಅವಸರದ ಅವಾಂತರದಲ್ಲಿ ಕಳಿಸಿದ ಬರಹಗಳು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಓದಿದಾಗ ಛೆ! ಇದನ್ನು ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಇಲ್ಲೇನೊ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ. ಪುನಃ ಸರಿಪಡಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಳಿಸುವ ಪ್ರಮೇಯ ಎದುರಾಗುವುದಿದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಂದ ಮುಖತಃ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಕೇಳ್ಪಟ್ಟೆ. ಅವರಂದ ಮಾತು ನನಗೆ ಖುಷಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಬರಹ ಬರೆಯಲು ನಾಂದಿಯಾಯಿತು. ” ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ನೀವೇನೊ ಕವನ ಬರೆದು ಕಳಿಸಿಬಿಡುತ್ತೀರಾ. ನಾವೂ ಓದುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಸಾವಿರಾರು ಕವನಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ಪ್ರಕಟಿಸೋದೆ ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಬೇರೆ ಲೇಖನ ಬರೆಯುವತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಿ.”

ಅವರಂದ ಆತ್ಮೀಯ ಮಾತು ಎಷ್ಟು ನಿಜವಾದ ಮಾತು! ನಿಜಕ್ಕೂ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಉತ್ತೇಜನ ಸಿಕ್ಕಿತು ಲೇಖನ ಬರೆಯಲು. ನಂತರದ ದಿನದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಲೇಖನ ಬರೆದಿದ್ದು ಪ್ರಕಟವೂ ಆಯಿತು. ಇದು ನಡೆದು ಒಂದು ತಿಂಗಳಾದರೂ ದೊಡ್ಡವರು ಅಂದ ಮಾತು ಇಂದಿಗೂ ಗುಣಗುಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಂತಹ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನನ್ನಂಥ ನವ್ಯ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಅತೀ ಮುಖ್ಯ. ಅವರ ಒಂದು ಬರಹ ಓದಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಲು ಪರಿತಪಿಸಿದ ಮನಸ್ಸು ಈ ಲೇಖನ ಬರೆಯಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅವರಿಂದ ನನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನಾನೆಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾರೆ.

11-8-2017. 9.51pm

Advertisements

ಲೇಖಕರು: Sangeeta Kalmane

Ex (VRS) employee in co-op bank. Now leading retired life. ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಊರೂರು ಅಲೆದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೀಗ ನನ್ನ ತಾಣ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ ಯಾನ. ಸಾಗಿದೆ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮನಸಿನ ಪ್ರಯಾಣ!

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s