ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಪ್ಯಾಟಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ರೆ ಚೊಲೋ ಆಗ್ತಿತ್ತು ಹದಾ…..

ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ
ಒಂದು ಪಿನ್ನು ಬಿದ್ದರೂ ಸದ್ದು ಕೇಳುವಷ್ಟು
ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ ಶ್ವಾನ ಕೂಡಾ
ಕಮಕ್ ಕಿಮಕ್ ಎನ್ನದೇ ದೊಣ್ಣೆ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಾಗ
ಬಾಲ ಮುದುಡಿ ಗುಪ್ಪೆ ಹಾಕಿ ಮಲಗಿದಂತೆ ;
ಅದು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ
ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ಪಿಳಿ ಪಿಳಿ ತೆರೆದಿರುತ್ತಿತ್ತು
ಅಪ್ಪನಿರುವಾಗಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ
ಅಲ್ಲಲ್ಲ ಆಗೆಲ್ಲ ಅದು ಸೆರೆಮನೆಯಂತೆ ಭಾಸ.

ಕೋಳಿ ಕೂಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಹಸೆ ಮಡಚಿಡಬೇಕು
ಮುಖ ತೊಳೆದು ದೇವರಿಗುದ್ದಂಡ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ
ನೂರೊಂದು ಗರಿಕೆ ಕೊಯ್ದಿಡಲೇ ಬೇಕು ನಿತ್ಯ
ಬಿಸಿ ಗಂಜಿ ಬೇಡವೆನಿಸಿದರೂ ಉಂಡೇಳಬೇಕು.

ಪಾಟೀಚೀಲ ಹೆಗಲೇರಿಸಿ ಹೊರಳಾಡುವ ಕಾಲಾದಿಯಲ್ಲಿ
ಹೋಗುವಾಗ ಮಾತ್ರ ನಾವು ಸರ್ವಸ್ವತಂತ್ರರು
ನೆಲ್ಲಿ, ನೇರಳೆ,ಗೇರು,ಪೇರಲೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೆಲ್ಲ ಸ್ವಾಹಾಹಾ
ಆಯಿ ಲಂಚಿಗೆ ಬಾಡಿಸಿದ ಬಾಳೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟ ಶೀ^^^ ದೋಸೆ
ಕದ್ದು ರುಚಿ ನೋಡಲು ಮರೆತೇ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಮನೆ ಕಡೆ ಹೊರಟ ನಮ್ಮ ಮಾತು
“ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಪ್ಯಾಟಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ರೆ ಚೋಲೋ ಆಗ್ತಿತ್ತು ಹದಾ…
ಇವತ್ತು ಅವ್ನಿಲ್ಲೆ ಅಂದ್ರೆ ಎಂತಾ ಆಟ ಆಡನ…?”
ಕಾಲ್ನಡಿಗೆ ಸ್ಪೀಡೋ ಸ್ಪೀಡು
“ಲಗೂ ಹೋಪನೆ…..”

ಓಣಿ ಬಾಗ್ಲಲ್ಲೇ ಅಪ್ಪನ ಕಂಠಾನಾದ ಕಿವಿಗಪ್ಪಳಿಸಲು ಪಿಸು ಮಾತು
“ತತ್ತರಕಿ ಥೊ^^^^^ಇವತ್ತೂ ಮನೆಲ್ಲೆ ಇದ್ನಲೆ…
ಮತ್ ಭಜನೆ ಮಾಡವು, ಮಗ್ಗಿ ಹೇಳವು, ಓದಿ ಬರದಿ ಮಾಡವಲೆ……”
ಶಿಡ್ಲೆಕಾಯಿ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮನೆ ಪ್ರವೇಶ!

ರಾಕ್ಷಸನ ರೌದ್ರಾವತಾರ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಾಗ ಕಂಡ ನಮ್ಮ ಎದೆ
ಸದಾ ಅವನಿರುವಾಗ ಢವ ಢವ
ಏನಾದರೂ ತಿರುಗಿ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಯೋ
ಶೆಳಕೆಲಿ ಹೊಡ್ತಾ ಗ್ಯಾರಂಟಿ
ಅದಕ್ಕೇ ಅವನಿಲ್ಲದ ದಿನ ಧಿಲ್ದಾರೋ ಧಿಲ್ದಾರು
ಭಯಂಕರ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ
ನಮ್ಮದು ಮದುವೆ ಮನೆ ಓಡಾಟ.

ಹೌದು ಅಪ್ಪ ಬೇಕು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಯಾಕೆ?
ಎಲ್ಲರಪ್ಪನೂ ಹೀಗೇನಾ?
ಅಪ್ಪ ಅಂದರೆ ಸದಾ ಗದರಿಸುವವನಾ?
ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಆ ಮುಗ್ಧ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದೂ ಇದೆ
ಗೆಳತಿಯರಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಒದ್ದೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು
“ಯನ್ನಪ್ಪಯ್ಯಾ ಹಾಂಗಿಲ್ಯೆ” ಅಂದಾಗ ಅವಕ್ಕಾಗಿ
ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅರುಹುತ್ತಿದ್ದೆ
ಅಮ್ಮನಿಗೋ ತನ್ನ ಗಂಡ ಎಂದಾದರೂ ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ನಕ್ಕರೆ
ಅಂದವಳಿಗೆ ಹಬ್ಬ.

ಮಗಳು ಅವಳಪ್ಪನ ಶೂ ಬಿಚ್ಚಲೂ ಬಿಡದೇ
ಕೊರಳಿಗೆ ಹಾರವಾಗಿ ಮದ್ದು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೂ
ನನ್ನಪ್ಪಾ ಮಾತ್ರ ಹೀಗಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡು
ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಟ್ಟಿದ್ದೂ ಇದೆ.

ಪ್ರತೀ ಬಾರಿ ಪ್ಯಾಟೆಯಿಂದ ಬರುವಾಗ ತಪ್ಪದೇ ತರುವ
“ಸುಕೇಳಿ” ತಿನ್ನುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಅಪ್ಪ ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯವನು
ಎಂದು ಜಂಬ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೂ ಇದೆ
ಹಾಗೆ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ತರುವ ಥಾನ್ ಬಟ್ಟೆ
ಹೊಸಾ ಅಂಗಿ ತೊಟ್ಟು ಹೊರಡುವಾಗ
“ಪಾತ್ರೆ ಸೆಟ್ಟು” ಎಂದು ನೋಡಿದವರು ನೆಗಾಡುವಾಗ
ಸಂತೋಷವೆಲ್ಲಾ ಜರ್^^^^ಎಂದು ಇಳಿದು
“ಏನಾದರಾಗಲಿ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ಬ್ಯಾರೆ ನಮನಿದು ತಗಳದೆಯಾ”
ಜಾಸ್ತಿ ಮಾರ್ಕ ತಗಂಡು ದುಂಬಾಲು ಬಿದ್ದು ಅಪ್ಪನ ನೈಸ್ ಮಾಡಿ
ಜರಿ ಲಂಗ ತಗಂಡು ಹಾಕಿ ಮೆರೆದಿದ್ದು
ಈಗಲೂ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಸಲಾಂ ಹಾಕುತ್ತದೆ ಮನಸ್ಸು
ಅವ ಕೊಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕಲ್ಲ
ನಾನು ಗೆದ್ದೆ ಎಂಬ ಧಿಮಾಕಿನಲ್ಲಿ!

ಊರಿನ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದಾಗೆಲ್ಲ ಓಣಿ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ಮೊದಲು ಅಪ್ಪ ನೆನಪಾಗಿ
ಸ್ವರ ಕೇಳುತ್ತಾ ಅಂತ ಕಿವಿ ನಿಮಿರಿ ಆಲಿಸುತ್ತೇನೆ
ಊಹೂಂ, ಸ್ವರ ಇಲ್ಲ
ಆದರೆ ಅದೇ ಅಪ್ಪ ಇದ್ದಾನೆ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ನರಳುತ್ತ
“ತಂಗಿ ಬಂದ್ಯನೆ” ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಕೇಳುತ್ತದೆ
ತೊಂಬತ್ತೆರಡರ ಹರೆಯದ ಮಾತು.

ಶಿಸ್ತು, ಸಂಯಮ, ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ,ಛಲ,ಬದುಕು ಎಲ್ಲ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ಅಪ್ಪನಿಗೆ
“ಹೂಂ,ಈಗಷ್ಟೇ ಬಂದಿ ಆರಾಮನಾ^^^”
ಜೋರಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸಿ ಒಳ ನಡೆಯುತ್ತೇನೆ
ಈಗವ ಬಾಲ ಮುದುರಿದ ಬೆಕ್ಕು
ಅವನನ್ನು ನಾನೇ ಹೆದರಿಸುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿದ್ದೇನೆ
ಆ ಮಾತು ಬೇರೆ…

ಆದರೀಗ….
ಅಪ್ಪ ಕಟ್ಟಿದ ಆ ದೊಡ್ಡ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ
ಆ ದರ್ಪ,ಸಿಟ್ಟು ,ಹಿಟ್ಲರ್ ನಡೆ ಮಾಯವಾಗಿದ್ದರೂ
ಇಡೀ ಮನೆಯನ್ನು ಇಂಚಿಂಚೂ ತಡಕಾಡಿದರೂ
ಈಗಲೂ ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ
ಜೋರಿನ ಖಾರುಬಾರು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ
ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲ
ಯಾವ ದಿಲ್ದಾರೂ ಗರಿಗೆದರೋದೇ ಇಲ್ಲ
ಸೆರೆಮನೆಯಂತೆನಿಸದಿದ್ದರೂ ಅದು ಮನೆಯಷ್ಟೆ
ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಸ್ವತಂತ್ರವಿದೆ
ಆದರೀಗದು ತಾಯಿ ಇಲ್ಲದ ಮಡಿಲು
ನೇವರಿಕೆಯಿಲ್ಲ, ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತಿಲ್ಲ
ನಿಟ್ಟುಸಿರಲಿ ನೆನಪಿನಾಳಕ್ಕಿಳಿದು
ಪ್ರತೀ ಬಾರಿ ಹೋದಾಗಲೂ
ನಾನಾಗುತ್ತೇನೆ ಮೌನಿ
ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದಲ್ಲ ;
ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದುಃಖದಲ್ಲಿ…!!

29-7-2019 2.22pm

ಉಚಿತ ಆರೋಗ್ಯ ಶಿಬಿರ

ದಿನಾಂಕ 14-7-2019ರಂದು ಬಿಬಿಎಂಪಿ ಸಹಯೋಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ನುರಿತ ವೈದ್ಯರುಗಳಿಂದ ನಡೆಸಿದ ಉಚಿತ ಆರೋಗ್ಯ ತಪಾಸಣೆಯಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದೆ.

ಈ ಹಿಂದೆ ಕೂಡಾ “ಹೆಪಾಟೈಟಿಸ್ ಬಿ” ಉಚಿತ ಆರೋಗ್ಯ ಶಿಬಿರದಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದೆ. ಎರಡು ಹಂತದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಈ ಶಿಬಿರ ಮಾರಕ ಖಾಯಿಲೆಯಾದ ಇದಕ್ಕೆ ತಿಂಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಇಂಜಕ್ಷನ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅವರೇ ಮುಂದಿನ ದಿನಾಂಕ ಬರೆದುಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರೈವೇಟ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಾರಿಗೆ ಮೂನ್ನೂರಾ ಐವತ್ತು ರೂ. ಒಂದು ಇಂಜಕ್ಷನ್ ಗಾದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಾರಿಗೆ ಕೇವಲ ನೂರು ರೂ. ಪಾವತಿಸಿದರಾಯಿತು. ಟ್ರೀಟ್ಮೆಂಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಸಹ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಖಾಯಿಲೆ ಬಂದರೆ ಉಳಿಯುವುದು ಕಷ್ಟ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಾಡಿದರೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲೇ ಬಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ “ಹೆಪಾಟೈಟಿಸ್ ಬಿ”ಇಂಜಕ್ಷನ್ ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಳಿತು.

ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಯಾಕೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೀಳರಿಮೆ ಅನೇಕ ಜನರಲ್ಲಿ ಇದೆ. ನನ್ನ ಕಿವಿಯಾರೆ ಕೇಳಿಯೂ ಇದ್ದೇನೆ. ” ಅಯ್ಯೋ! ಅಲ್ಲಿ ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡ್ಸೋದಾ? ತುಂಬಾ ಜನ ಇರ್ತಾರೆ ಅಲ್ವಾ? ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡ್ತಾರಾ? ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಕಂಣ್ರೀ… ಇತ್ಯಾದಿ.” ದಯವಿಟ್ಟು ಇಂತಹ ಭಾವನೆ ಬಿಟ್ಟು ಭಾಗವಹಿಸಿ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅಂದರೆ ಜನ ಇದ್ದೇ ಇರ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲೂ ಟೋಕನ್ ಸಿಷ್ಟಂ ಇರುತ್ತದೆ.

ನುರಿತ ವೈದ್ಯರು ಇದ್ದು ಸಮಾಧಾನವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿ ರೋಗಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಉಚಿತ ಮಾತ್ರೆಗಳು ಹಾಗೂ ಕಣ್ಣಿನ ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡಿ ಉಚಿತ ಕನ್ನಡಕ ಕೂಡಾ ವಿತರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡೆ. ಅಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರ ಇರುವ ಕ್ಲಿನಿಕ್ ನಲ್ಲಿ ಇಸಿಜಿ ತಪಾಸಣೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ರಕ್ತದಾನ ಶಿಭಿರದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಂಬತ್ತರಿಂದ ಸಂಜೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಯವರೆಗೂ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಶಿಬಿರ ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು.

ಡಯಾಬಿಟಿಸ್, ಬಿಪಿ,ಇಸಿಜಿ,ಕಣ್ಣಿನ ತಪಾಸಣೆ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು Eye specialists ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ ಅವರೊಂದು ಉತ್ತಮ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು. ಇದನ್ನು ಇಷ್ಟವಾದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

1)ಪ್ರತಿ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ಕರಿಬೇವಿನ ಎಲೆ ಹಾಗೂ ಅರ್ಧ ಚಪಚ ಜೀರಿಗೆ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯ ತಿನ್ನುತ್ತ ಬಂದರೆ ಕಣ್ಣಿನ ಪೊರೆ ಬೆಳೆಯುವುದನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಬಹುದು. ಕೂದಲು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

2) ಒಂದಷ್ಟು ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ನುಣ್ಣಗೆ ಜಜ್ಜಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಚೂರು ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ ಪೇಸ್ಟ್ ಜೊತೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ಮಿಲಿ ಜೇನು ಸೇರಿಸಿ ತಿನ್ನುತ್ತ ಬನ್ನಿ. ಸರ್ವ ರೋಗಕ್ಕೂ ರಾಮಬಾಣ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಂಯಮದಿಂದ ಹೇಳುವ ಡಾಕ್ಟರ್ ಖಂಡಿತಾ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಖಾಯಿಲೆ ಬಂದ ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಹೋದಾಗ ಒಂದತ್ತು ನಿಮಿಷ ನಮಗಾಗಿ ಸಮಯ ಮೀಸಲಿಡುವ ಸ್ಪೆಷಾಲಿಸ್ಟಗಳು ತದ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಹೋದಾಗ ರಿಪೋರ್ಟ್ ನೋಡಿ ಎರಡು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ದಿನಾಂಕ ಗೀಚಿ ಆಯ್ತು ಹೋಗಿ next ಅಂತ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ರೋಗಿಯನ್ನು ಕೂಗಿ ಬಿಡ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ನಾನೂರು ಐನೂರು ತೆರಬೇಕು. ಪದೇ ಪದೇ ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆ ಒಂದಷ್ಟು ಪಥ್ಯಗಳು ಆ ಟೆಸ್ಟ್ ಈ ಟೆಸ್ಟ್ ನಮ್ಮ ಜೇಬು ಖಾಲಿ.

ಪ್ರಸಿದ್ಧ ವೈದ್ಯರಾದ ಡಾ॥ಡಿ.ಎಂ.ಹೆಗಡೆಯವರ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ವೈದ್ಯ ಲೋಕದ ಕರಾಮತ್ತು ನನಗೂ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ. ವೈದ್ಯರ ಮಾತು ನಂಬಿ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ತೊಂದರೆಗೂ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಟೆಸ್ಟ್ ಬರೆದುಕೊಟ್ಟಾಗ ಹೆದರಿಕೊಂಡು ಮಾಡಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಭಯದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲೇ ಇರ್ತಾ ಇತ್ತು. ಕೇವಲ ಡಯಾಬಿಟಿಸ್ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುತ್ತಾ? ಹೇಗೆ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳು ಅಂತ ಚಿಂತೆ.

ಡಯಾಬಿಟಿಸ್ ಈ ಖಾಯಿಲೆಗೆ ಅವರೇಳುವ ಪಥ್ಯ ಮಾಡಿ ಮಾಡಿ ದೇಹವೆಲ್ಲ ಉಷ್ಣದ ತೊಂದರೆಯಿಂದ ಕಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ನನಗೂ ಇದರ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಲ್ಲವರಲ್ಲಿ ಆಗುವ ತೊಂದರೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡಾಗ ಇದು ಉಷ್ಣದ ಪರಿಣಾಮ, ದೇಹ ತಂಪುಗೊಳಿಸಲು ಹಳ್ಳಿ ಪದ್ಧತಿ ಅನುಸರಿಸಿ. ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಈಗ ನಿರಾಳ. ವೈದ್ಯರ ಭೇಟಿ ಮಾಡದೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ. ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆ ಅದರ ರಿಪೋರ್ಟ್ ನೋಡಿಕೊಂಡು ನನ್ನದೇ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿ ಮನಸ್ಸು ದೇಹ ಎಲ್ಲಾ ಧಿಲ್ದಾರ್. ಜೊತೆಗೆ ಮೇಲ್ಕಂಡ ಶಿಭಿರದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರು ಹೇಳಿದ ಪದ್ಧತಿ ಕೂಡಾ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ನಿಜಕ್ಕೂ ಖಾಯಿಲೆ ನಮ್ಮ ದೇಹ ತಿನ್ನುತ್ತೊ ಅಥವಾ ಈ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಲೋಕ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೈರಾಣಾಗಿಸುತ್ತೋ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ತೀರ್ಮಾನ ಅವರವರಿಗೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು. ಆದರೆ ನನ್ನನುಭವದ ಪ್ರಕಾರ ನಾನು ಕಾಯಿಲೆ ಅಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳ್ತೀನಿ. ನಾವು ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತೇವೋ ಅಷ್ಟು ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ದುರ್ಬಲವಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಖಾಯಿಲೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸೇ ಖಾಯಿಲೆ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ಸತ್ಯ.

ಹಾಗೆ ಈ ಶಿಭಿರದಲ್ಲಿ ಬಿಬಿಎಂಪಿ ಅಧಿಕಾರಿಯವರಾದ ಸನ್ಮಾನ್ಯ ಶ್ರೀ ದಾಸೇಗೌಡರು ಜೊತೆಗಿದ್ದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾರ್ಯ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿರುವ ಜನರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅಹಂ ಇಲ್ಲದೇ ಒಂದಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರ ನಡೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಅವರನ್ನು ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಿಳಿಸಿ ನಮ್ಮ ವಾರ್ಡಿನ ಒಂದೆರಡು ಸಮಸ್ಯೆ ಅರುಹಿದಾಗ ಸಾವಧಾನವಾಗಿ ಕೇಳಿ ಈ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ, ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ನಿಜ ಎಂದು ಅಹವಾಲು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು.

ದಯವಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ವಾರ್ಡಗಳಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ನಡೆಯುವ ಆರೋಗ್ಯ ಶಿಭಿರದಲ್ಲಿ ಬಿಡುವು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಭಾಗವಹಿಸಿ ಸದುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಎಲ್ಲರೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆದು ಆರೋಗ್ಯವಂತರಾಗಿ ಬಾಳಿ. ಉಳಿದವರಿಗೂ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ.🙏

15.-7-2019. 4.03pm

ಡಯಾಬಿಟಿಸ್ ಹಾಗೂ ಸಿರಿಧಾನ್ಯ

ಭಾರತೀಯರ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿ ಒಂದೊಂದು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ ಇದೆ. ಹಾಗೆ ಅವರಾಡುವ ಭಾಷೆಯೂ ಕೂಡಾ. ಅವರು ಯಾವ ಜಾತಿಯವರೇ ಆಗಿರಲಿ ಆಯಾ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಬಾಳುವುದನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಅದರಂತೆ ಅಲ್ಲಿಯ ಆಡು ಭಾಷೆ, ಊಟ, ಮಾತು, ರೀತಿ,ನೀತಿ, ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.

ಕೆಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರಣಾಂತರಗಳಿಂದ ನಾವು ಬದುಕಲೇ ಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಒದಗಿ ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಸಂದರ್ಭ ಬರಹುದು. ಕಾರಣ ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಆಹಾರ ಸಿಗದಾಗ ಗತ್ಯಂತರವಿಲ್ಲದೇ ನಮ್ಮ ಆಹಾರ ಕ್ರಮ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗದೇ ಒದ್ದಾಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ.

ಉದಾ; ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಜೋಳ,ನವಣೆ, ಸಜ್ಜೆ ರೊಟ್ಟಿ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಅದೇ ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಿ ಮುಖ್ಯ ಆಹಾರ. ಅನ್ನ ತಂಪು, ಜೋಳ ಉಷ್ಣ. ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ಆಹಾರ ತಿಂದಾಗ ಒಗ್ಗುವುದು ಕಷ್ಟ.

ಆದರೆ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ಬಂದಾಗ ಇಷ್ಟ ಇರಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಅದನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುವ ಆಹಾರ ತಿಂದು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಂತೆ ಹೊಸ ಹೊಸ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ರೋಗಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಕಂಡು ಹಿಡಿಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಾಗ ಈ ಸಿರಿ ಧಾನ್ಯ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಹಾಗೂ ಈ ಸಿರಿ ಧಾನ್ಯದ ಬಳಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವ ಕಾಯಿಲೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ತಡೆಗಟ್ಟಬಹುದೆನ್ನುವುದು ಅರಿತಾಗ ಇದರ ಬಳಕೆ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಲು ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಹೊರತು ಇದು ಯಾರು ಯಾರಿಗೂ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ತುರುಕುತ್ತಿರುವ ಆಹಾರವಾಗಬಾರದು.

ಈಗಿನ ಆಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಗೊಬ್ಬರ ಬಳಕೆ, ಆಹಾರ ಹಾಳಾಗದಂತೆ ಅದಕ್ಕೆ ಹಾಕುವ ಮದ್ದುಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ದುಶ್ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತಿವೆ. ಜೊತೆಗೆ ಮಿತಿ ಇಲ್ಲದೆ ತಿನ್ನುವ ಜಂಕ್ ಫುಡ್, ಬಾಯಿ ಚಪಲಕ್ಕೆ ತಿನ್ನುವ ಹೊಟೆಲ್ ತಿಂಡಿಗಳು ಬೊಜ್ಜು ಬರಲು ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಸೋಂಬೇರಿತನ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು.
ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಜೀವನ ಕ್ರಮ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಬೊಜ್ಜೂ ಬರುತ್ತದೆ, ದೇಹ ರೋಗದ ಆಗರವೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಆಹಾರ ಧಾನ್ಯವೊಂದೇ ಕಾರಣವಲ್ಲ. ಅಕ್ಕಿ ಗೋಧಿಯಂತೆ ಸಿರಿ ಧಾನ್ಯ ಕೂಡಾ ಆಯಾ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ತಿಂದು ಜನ ಬದುಕುತ್ತಿಲ್ಲವೆ? ಯಾರೊ ಒಬ್ಬರು ಹೇಳಿದರು ಎಂದು ಅದನ್ನೇ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಸರಿಯಾಗಿ ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ತಿಂದು ಮೈ ಬಗ್ಗಿಸಿ ದುಡಿಯಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಇದೆ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ.

ಹಾಗಂತ ಕೆಲವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಧಿಕ್ಕರಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಆಹಾರದ ಕ್ರಮ ಯಾವುದೋ ರೋಗ ಬಂತು ಎಂದು ಕೂಡಲೇ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಹೋಗಿ ಆಗುವ ಅವಾಂತರಗಳು ಹಲವಾರು. ಇದರಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದವರಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬಳು.

2014ರ ಆಸುಪಾಸು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಯೋಗ ಮಾಡಲಾಗದಷ್ಟು ವಿಪರೀತ ನಿಶ್ಯಕ್ತಿ. ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡಿಸಿದಾಗ ಶುಗರ್ ಲೆವಲ್ After food 324 mg/dl ಮತ್ತು HBA1C 10.3. ಕೂಡಲೇ ಒಂದು ವಾರದ ಮಾತ್ರೆ ಬರೆದುಕೊಟ್ಟರೂ ಒಂದೆರಡು ಮಾತ್ರೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಿಡಬೇಕಾಯಿತು. ಕಾರಣ ಗಿಡ್ಡಿನೆಸ್. ಶುಗರ್ ಲೆವಲ್ ಆಹಾರಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು 70 mg/dlಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಿತು. ಮಾತ್ರೆ ಬಂದ್ ಕೇವಲ ಡಯರ್ಟು ವಾಕಿಂಗ್ ಶುರುವಾಯಿತು. ಬರೀ ಗೋಧಿ, ರಾಗಿ, ಸಿರಿಧಾನ್ಯಕ್ಕೆ ಮೊರೆ ಹೋದೆ. ಸಿಹಿ ಪದಾರ್ಥ ಪೂರ್ತಿ ಬಿಟ್ಟು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ತಪ್ಪದೇ ಎಂದಿನಂತೆ ಯೋಗ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಶುಗರ್ ನಾರ್ಮಲ್ಲಲ್ಲೇ ಮುಂದುವರಿಯಿತು.

ಡಾಕ್ಟರ್ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದರು ; ” ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಸಖತ್ತಾಗಿ ತಿಂದಿದ್ದೀರಲ್ರೀ….ನೀವು ಲಕಿ ಅನ್ನಿ. ತಡವಾಗಿ ಈ ಕಾಯಿಲೆ ನಿಮ್ಮ ಆವರಿಸಿದೆ. ನೀವು ಡಯರ್ಟಲ್ಲಿದ್ದರೆ ನಿಮಗೆ ಯಾವ ಮಾತ್ರೆಯೂ ಬೇಡಾ. ನಿಮ್ಮ ಜೀವನ ಶೈಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನೇ ಮುಂದುವರಿಸಿ ಸಾಕು.”

ಆದರೆ ಈ ಸಿರಿಧಾನ್ಯ ತುಂಬಾ ಉಷ್ಣ. ಉಷ್ಣ ಪ್ರಕೃತಿಯವರಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಉಷ್ಣ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನನಗಾಗಿದ್ದೂ ಇದೇ. ನಾಲ್ಕಾರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ಅವಸ್ಥೆ ಪಟ್ಟೆ. ಆಗಾಗ ಉರಿ ಮೂತ್ರ, ನಿಶ್ಯಕ್ತಿ, ಆ ತಪಾಸಣೆ ಈ ತಪಾಸಣೆ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡಿಸಿ ಒಂದಷ್ಟು ಮಾತ್ರೆ ಸೇವನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕೊನೆಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಇದು ಉಷ್ಣದ ಅವತಾರ. ಸಿರಿಧಾನ್ಯ ಫುಲ್ ಬಿಟ್ಟೆ. ಜೊತೆಗೆ ಜೋಳದ ರೊಟ್ಟಿನೂ ಹತ್ತಿರ ಸೇರಿಸಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಈ ಶುಗರ್ ಇರುವ ದೇಹಕ್ಕೆ ಆಹಾರ ಕ್ರಮ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಸುಮಾರು ಒಂದು ವರ್ಷವೇ ಬೇಕಾಯಿತು. ಅದೇನೊ ಹೇಳ್ತಾರಲ್ಲಾ ; ತೀರ್ಥ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಥಂಡಿ, ಆರತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಉಷ್ಣ ಹಾಗಾಯಿತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಾಲಿಸುತ್ತ ಹೋದರೆ ಖಂಡಿತಾ ನನಗೆ ಆಗೋದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದೂ ಮನವರಿಕೆಯಾಯಿತು.

ಕಾರಣ ಶುಗರ್ ಬಂದವರಿಗೆ ಶುಗರ್ ಜಾಸ್ತಿಯಾದಂತೆ ಕೊಲೆಸ್ಟ್ರಾಲ್ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಡಾಕ್ಟರ್ ಮೊದಲು ಇದಕ್ಕೂ ಮಾತ್ರೆ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ನುಂಗಿ ನುಂಗಿ ಸಾಕಾಯಿತು. ಅದರ ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿಸುವುದೂ ದುಬಾರಿ ಹಾಗೆ ಮಾತ್ರೆಗಳೂ ದುಬಾರಿ. ತತ್ತರಕಿ ಇದ್ಯಾಕೊ ನನಗೆ ತಡೆಯಲಾಗದಷ್ಟು ಹಿಂಸೆ ಆಗಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ನೇರವಾಗಿ ಡಾಕ್ಟರಿಗೆ ಹೇಳೇ ಬಿಟ್ಟೆ. “ನಾನು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಮಾತ್ರೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಅಂಥಾ ಸಿಥೀಯಸ್ ಕಾಯಿಲೆ ಅಂದರೆ ಮಾತ್ರೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮಾತ್ರೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಅದೇನು ಡಯರ್ಟಲ್ಲಿರಬೇಕು ಹೇಳಿ ತಪ್ಪದೇ ಮಾಡ್ತೀನಿ “ಅಂದೆ.

” ಜಿಡ್ಡಿನ ಪದಾರ್ಥ ತಿನ್ನಬೇಡಿ, ಮೊಸರು ಬೇಡಾ,ತುಪ್ಪ ಬೇಡಾ “ಇತ್ಯಾದಿ.

ಅಯ್ಯೋ! ದೇವರೆ. ಅಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟರೆ ಒಣ ಒಣ ತಿಂದುಕೊಂಡು ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಾ? ಇವೆಲ್ಲಾ ಪಾಲಿಸಿಯೇ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಉಷ್ಣ ಆಗಿ ಒದ್ದಾಡಿದ್ದು. ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಇರೊ ಲೇಡಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋದಾಗ ನನ್ನ ಅವಸ್ಥೆ ನೋಡಿ “ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಸ್ವೀಟ್ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಲ್ಲಾ ನಾರ್ಮಲ್ ನಂತೆ ತಿಂತಾ ಬನ್ನಿ. ನೋಡೋಣ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ” ಅಂದು ಹೇಳಿದ್ದೇ ತಡ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಚಾನ್ಸ್ ಅಂತ ಎಲ್ಲಾ ಮರೆತು ಸಮಾ ತಿಂತಾ ಬಂದೆ.

ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿ ಮದ್ದು, ಮಜ್ಜಿಗೆ, ಜೀರಿಗೆ ಕಷಾಯ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಲು ಮೊಸರು, ಬಾರ್ಲಿ ಅಕ್ಕಿ ಗಂಜಿ, ಅನ್ನ (ಭ್ರೌನ್ ರೈಸ್)ವಾರಕ್ಕೆರಡು ಬಾರಿ ಮಾತ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ಅನ್ನ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತ , ಚಪಾತಿ, ರಾಗಿ ಮುದ್ದೆ ತಿನ್ನುತ್ತ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಈಗೊಂದು ವರ್ಷದಿಂದ ಮಾತ್ರೆ ನುಂಗಾಣ ಇಲ್ಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಶುಗರ್ ಮಾತ್ರೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದ ನನಗೆ ಈ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲೂ ಶುಗರ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್ನಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಆದರೆ ಸಿಹಿ ಪದಾರ್ಥ ತಿಂದ್ಯೊ ದಿಢೀರ್ ಶುಗರ್ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗುವುದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಶುಗರ್ ಇದ್ದವರು ಬಾಯಿ ಚಪಲಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಲೇ ಬೇಕು. ಸಿಹಿ ತಿನ್ನೋದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಹಾಗೆ ಈ ಬಿಳಿ ಅಕ್ಕಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಯಾವುದೇ ಪದಾರ್ಥ ಕೂಡಾ ಶುಗರ್ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಬ್ರೌನ್ ರೈಸ್ ಕೂಡಾ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸೇವಿಸುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು.

ಇದರಿಂದಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯವೂ ಸುದಾರಿಸಿತು ಹಂಚಿ ಕಡ್ಡಿಯಂತಾದ ದೇಹ ಸ್ವಲ್ಪ ಊದಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಈಗ ಡಾಕ್ಟರ್ ಕಾಣದೇ ವರ್ಷ ಆಯಿತು. ಪ್ರತೀ ಮೂರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ತಪ್ಪದೇ ಶುಗರ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿಸೋದು ಮರೆಯೋದಿಲ್ಲ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಓಡಾಡುವ ಬದಲು ಅನೇಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತ ಜೀವನ ಕ್ರಮವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ನಾಲ್ಕು ಜನರ ಮದ್ಯೆ ಬೆರೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗ್ತಾ ಇದೆ.

ಅಂದರೆ ರೋಗ ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮ ದೇಹಕ್ಕೆ ಯಾವ ಆಹಾರ ಬದಲಾಯಿಸಿದರೆ ಒಗ್ಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಏಕಾಏಕಿ ತಿನ್ನಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರೆ ಆರೋಗ್ಯ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಿಗಡಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ದೇಹ ಎಂತಹುದಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗುತದೆ ಎಂಬುದು ಪೂರ್ತಿ ತಿಳಿಯಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಕೂಡಾ ಬೇಕು. ಹಾಗಂತ ಯಾವ ಆಹಾರವನ್ನೂ ದೂರುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ.

ಅದರಲ್ಲೂ ಯಾವುದಾದರೂ ರೋಗ ಬಂತು ಅಂದರೆ ಸಾಕು ಗಾಬರಿ,ಟೆನ್ಷನ್. ಮನಸ್ಸು ಸೀಮಿತ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಏನೆಲ್ಲಾ ಅವಸ್ಥೆ ಪಡುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಲಂಕುಷವಾಗಿ ಅರಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ, ಅದನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಲು, ವಾಸಿಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಶ್ರಮ,ತರಾತುರಿ. ಆಗ ಉಷ್ಣ ಶೀತದ ಕಡೆ ಗಮನ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಮಾತ್ರೆ ಎಂದರೆ ಮಾರು ದೂರ ಹೋಗುವ ನನ್ನಂಥವರಿಗೆ ಕಾಯಿಲೆ ವಿರುದ್ಧ ಹೊಡೆದಾಡುವ ಛಲ. ಒಗ್ಗಿದರೆ ಸರಿ ಇಲ್ಲಾ ಅಂದರೆ ಅವಸ್ಥೆ ಪಟ್ಟಾದ ಮೇಲೆ ಜ್ಞಾನೋದಯ.

“ಕಾಶ್ಮೀರದ ಸೇಬು ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದರೇನೇ ರುಚಿ ಜಾಸ್ತಿ” ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾರೆ ಹಾಗೆ ಈ ಸಿರಿಧಾನ್ಯ ಕೂಡಾ. ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದರೆ ಮಾತ್ರ ಸತ್ವ ಜಾಸ್ತಿ ಇರಬಹುದಾ? ಏಕೆಂದರೆ ಈಗ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನೀರೂ ಕಡಿಮೆ ಸಾಕು, ಬೇಡಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಿದೆ ಎಂದು ರೈತರ ಅಂಬೋಣ. ಬೆಳೆಯುವವರಿಗೆ ಅದೇ ಆಹಾರ ದೇಹ ಒಗ್ಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಅವರಂತೆ ನಾವಾಗಲು ಹೋದರೆ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ.

ಇನ್ನೊಂದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರಲ್ಲಿ ಈಗ ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಶುಗರ್ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ರಾಮ ಬಾಣ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬಲ್ಲ ಅಮೃತ ಬಳ್ಳಿ ಹಾಗೂ ಶುಗರ್ ಎಲೆಯೆಂದೇ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಈ ಎಲೆ ಮತ್ತು ಹಾಗಲಕಾಯಿ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಖಾಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಮೃತ ಬಳ್ಳಿ ಎಲೆ ಹಾಗೂ ಎರಡು ಮೂರು ಶುಗರ್ ಎಲೆ ಎರಡನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಹಾಗೆ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಜಗಿದು ರಸ ನುಂಗಬೇಕು. ಎಳೆ ಎಲೆಯಾದರೆ ಹಾಗೆ ನುಂಗಿಬಿಡಬಹುದು. ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ನೀರು ಕುಡಿಯಬೇಕು. ವಾರಕ್ಕೊಂದಾವರ್ತಿಯಾದರೂ ಹಸಿ ಹಾಗಲಕಾಯಿ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಸ್ವಲ್ಪ ಉಪ್ಪು ಬೆರೆಸಿ ತಿನ್ನಬೇಕು.

ಅಮೃತ ಬಳ್ಳಿ ಎಲೆ ರೋಗ ನಿರೋಧಕ ಶಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾರಣ ಶುಗರ್ ಖಾಯಿಲೆ ಇರುವವರಿಗೆ ರೋಗ ನಿರೋಧಕ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಬೇರೆಯವರಿಗಿಂತ 50% ಬೇಗ ಇನ್ನಿತರ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ಧಾಳಿ ಇಡುತ್ತವಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಎಲೆ ತಿನ್ನುವುದರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ಶುಗರ್ ಎಲೆ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಉತ್ಪನ್ನ ಮಾಡಿ ಶುಗರ್ ಲೆವಲ್ ಸಮತೋಲನದಲ್ಲಿ ಇಡಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ಎಲೆ ರುಚಿಯಲ್ಲಿ ಹುಳಿ ಅಂಶ ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಅಮೃತ ಬಳ್ಳಿ ಎಲೆ ಕಹಿ. ಇವೆರಡನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ತಿನ್ನುವುದರಿಂದ ನಾಲಿಗೆಗೆ ಒಂದು ರೀತಿ ರುಚಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಶುಗರ್ ಇಲ್ಲದವರು ಈ ಶುಗರ್ ಎಲೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿದರೆ ಮೈ ನವೆಯೇಳುತ್ತದೆ. ನನಗೆ ಶುಗರ್ ಇಲ್ಲದಾಗ ಈ ಎಲೆಯ ಗೊಜ್ಜು (ಕಟ್ನೆ)ಮಾಡಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಅಂಗೈ ಅಂಗಾಲೆಲ್ಲಾ ತುರಿಕೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು.

ಈ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಯುವುದು ಕೂಡಾ ಅತೀ ಸುಲಭ. ಬೆಳೆದ ಕಾಂಡವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕಿದ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಊರಿದರೆ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗಿಡ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಶುಗರ್ ಎಲೆ ಗಿಡದಂತೆ ಎತ್ತರವಾಗಿ ಬೆಳೆದರೆ ಅಮೃತ ಬಳ್ಳಿ ಬಳ್ಳಿಯಂತೆ ಹಬ್ಬಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಎರಡೂ ಗಿಡಕ್ಕೂ ದಿನ ನಿತ್ಯ ನೀರು ಹಾಕಬೇಕು.

ಅವರಿವರು ಹೇಳುವ ಇದರ ಉಪಯೋಗದ ಪರಿಣಾಮ ತಿಳಿಯಲು ಈಗೊಂದು ಐದು ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ತಪ್ಪದೇ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸುಧಾರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆಗೀಗ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಆಹಾರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾದರೂ ಶುಗರ್ ಲೆವಲ್ ಕೂಡಾ ಕಂಟ್ರೋಲ್ನಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿದು ಬಂದಿದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ವಿಚಾರ ಈ ಎಲೆಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಯಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ದಿನವೆಲ್ಲಾ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಇರುವಂತಾಗಿದೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ ಕಾರಣಾಂತರದಿಂದ ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಯೋಗ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ನಿಶ್ಯಕ್ತಿ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಎಲೆಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಈ ತೊಂದರೆ ಕಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಏನೋ ಈ ಎಲೆಗೆ ಡಯಾಬಿಟಿಸ್ ಎಲೆ ಎಂದೇ ಜನಜನಿತವಾಗಿದೆ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಡಯಾಬಿಟಿಸ್ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಸಿರಿಧಾನ್ಯವೊಂದೇ ಪರಿಹಾರ ಅಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅನುಭವದ ಪ್ರಕಾರ ದಿನ ನಿತ್ಯ ವಾಕಿಂಗ್, ನಿಯಮಿತ ಯೋಗ, ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಸಿಹಿ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ತಿನ್ನದೇ ಇರುವುದು, ವಾರಕ್ಕೆ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಭ್ರೌನ್ ರೈಸ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತ ಗೋಧಿಯ ಪದಾರ್ಥ, ರಾಗಿಯ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ತಿಂಗಳಿಗೊಂದು ನಾಲ್ಕಾರು ಭಾರಿ ದೇಹಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿದರೆ ಸಿರಿಧಾನ್ಯ ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಿ ತರಕಾರಿ, ಸೊಪ್ಪು, ಹಾಲು,ಮೊಸರು,ಮಜ್ಜಿಗೆ, ಕೆಲವು ಹಣ್ಣುಗಳು, ಕೆಲವು ಡ್ರೈ ಫ್ರೂಟ್ಸ್ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೆ ಯಾವ ಮಾತ್ರೆಗಳೂ ಇಲ್ಲದೇ ಶುಗರ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್ನಲ್ಲಿ ಇಡಬಹುದು. ಜೊತೆಗೆ ಈ ಎರಡು ರೀತಿಯ ಎಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ಹಾಗಲಕಾಯಿ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ದೇಹಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿದರೆ ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ತಿನ್ನಬಹುದು. ಉಷ್ಣ ಹಾಗೂ ಶೀತ ಪ್ರಕೃತಿಯವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಈ ರೀತಿಯ ಆಹಾರ ಒಗ್ಗುತ್ತದೆ.

ಹೊಟ್ಟೆ ಬಿರಿ ತಿನ್ನುವ ಬದಲು ಸಾಕು ಎಂಬಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಎದ್ದು ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಇದೇ ಆಹಾರ ದಿನಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಬಾರಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುವುದರಿಂದ ಶುಗರ್ ಏರುವುದನ್ನು ತಡೆ ಗಟ್ಟಬಹುದು. ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಈ ಖಾಯಿಲೆ ನಮಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನೇ ಮರೆತು ಈ ಆಹಾರ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ನೆಮ್ಮದಿ ಕಾಣಬಹುದು.

ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಮಾತ್ರೆಗಳು ಇಲ್ಲದೇ ಶುಗರ್ ಖಾಯಿಲೆ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಇಡಬಹುದೋ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಹೋರಾಡೋಣ. ಏಕೆಂದರೆ ಮಾತ್ರೆಗಳಿಂದ ಕ್ರಮೇಣ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮ ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಹಾಗೆ ಶುಗರ್ ಲೆವೆಲ್ ಏನಾದರೂ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದ್ದು ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬಂದು ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾದರೆ ಕೂಡಲೇ ಡಾಕ್ಟರ್ ಕಾಣುವುದು ಮರೆಯಬಾರದು. ದೇಹವನ್ನು ಇಂಚಿಂಚಾಗಿ ಟೊಳ್ಳು ಮಾಡುವ ಖಾಯಿಲೆಯಿದು. ಹಾಗಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಡಯರ್ಟ ಹಾಗೂ ಶುಗರ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್ನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತೀ ಮುಖ್ಯ.

ಇದು ನಮ್ಮ ಅನುಭವದ ಮಾತು.

27-6-2019. 10.58pm

ವಾವ್! ಅಂಡಮಾನ್…..

ಭಾಗ – (1)

ಅನುಭವ

ದಿನಾಂಕ 5-2-2019.ಮನೆ ಬಿಟ್ಟಾಗ ಬೆಳಗಿನ 8.30am. “ಕ್ಯಾಬ್ ಬಂತು ಬೇಗ ಹೊರಡೇ ” ಮಗಳ ಧಾವಂತ. ನನಗೋ ಮಣ ಮಣ ಶ್ಲೋಕ ಹೇಳ್ತಾ ದೇವರ ಪೂಜೆ ಮುಗಿಸಿ ತಿಂಡಿ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಇಳಿಸಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ ಹೊರಡೋ ಅವಸರದಲ್ಲಿ. ” ಡ್ರೆಸ್ ಹಾಕು, ತಲೆ ಬಾಚ್ಕ, ಬ್ಯಾಗ್ ಪ್ಯಾಕ್ ಆಯ್ತಾ, ಬಾಗಿಲು ಹಾಕ್ಲ, ಸುಬ್ಬಂಗೆ(ಬೆಕ್ಕು) ಎಲ್ಲಾ ಇಟ್ಯ, ಅವನೆಲ್ಲೋದಾ, ಕೊನೆಗೆ ನೀ ಎಂತಕ್ಕೆ ಒದರ್ತೆ…?” ನನ್ನಿಂದೆ ಹಿಂದೆನೇ ಮಗಳ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಕೊನೆಗೆ ರೇಗಿ “ಇರೆ ಬಂದೆ” ಅಂದೆ ಜೋರಾಗಿ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ 4.30ಕ್ಕೇ ಎದ್ದರೂ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿಯದ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ

ಅಂದ ಹಾಗೆ ನಮ್ಮ ಪಯಣ ಹೊರಟಿತ್ತು “ಅಂಡಮಾನ್ ದ್ವೀಪ” ವೀಕ್ಷಿಸಲು. ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹೋಗಬೇಕು ಅಂತ ಪ್ಲ್ಯಾನ್ ಹಾಕುವಾಗ “ಮೋತಿ ಮೋತಿ ಮದುವೆಗೆ ಬರ್ತೀಯಾ ಅಂದರೆ ಮೋಟ್ಕಾಲ್ ನೆಕ್ಕಂಡೆ ಇದ್ದೀನಿ” ಅನ್ನುವ ಜಾಯಮಾನ ನಂದು. ಅದೇನು ಉತ್ಸಾಹ, ಉಮೇದಿ, ತರಾತುರಿ,ಯಾವಾಗ ಆ ದಿನ ಬರುತ್ತೋ ಅನ್ನೋ ಹುಚ್ಚು ಕೋಡಿ ಮನಸು. ಹೊರಡೋಕೆ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಇರುವಾಗಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗೊ ಮನೆ, ನೆಟ್ಟ ಗಿಡ, ಸಾಕಿದ ಪುಟ್ಟ ಇವಕೆಲ್ಲ ಒಂದು ಸರಿಯಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡೋದರಲ್ಲಿ ದೇಹ ಸುಸ್ತು. ಹೊರಡೋ ದಿನವಂತೂ ಯಾವುದು ಮರೆತೆ ಯಾವುದು ಬಿಟ್ಟೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ಮನಸಿನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ.

ಆದರೆ ಈ ಮಕ್ಕಳು ಮಾತ್ರ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಇದ್ಬಿಡೋದು ಸಾಮಾನ್ಯ. “ಛೆ! ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಾವು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕೊಡೋದರಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಬೆಳೆಸೋದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ವಾ? “ಅಂತ ಆಮೇಲೆ ಅನಿಸೋದು ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ. ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಲು ಹೋದರೆ ರೇಗೋದು ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳ ನಡವಳಿಕೆ. ತಾಳ್ಮೆ ಕಡಿಮೆ. ಆದರಿವತ್ತು ಮಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮಾತು ಕೇಳಿ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟಿದ್ದಂತೂ ನಿಜ. ಪರವಾಗಿಲ್ವೆ ಅಂತು ಮನಸ್ಸು.

ಹಾಂಗ್ ಸುತ್ತಿ ಹೀಂಗ್ ಸುತ್ತಿ ಏರ್ಪೋರ್ಟ ತಲುಪಿದಾಗ 10.15am ದಾಟಿತ್ತು. ಕ್ಯಾಬಲ್ಲಿ ಡ್ರೈವರನನ್ನು ಕೆದಕಿ ಮಾತಾಡಿಸೋದು ನನ್ನ ಜಾಯಮಾನ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ 2,3,ಬಾರಿ ಒಂದೆರಡು ಜನ “ಡೋರ್ ಸರಿ ಕೂತಿಲ್ಲ” ಅಂದಾಗ ನಾವೇ ಜೋರಾಗಿ ಡೋರ್ ಹಾಕಿದರೂ ಮತ್ತದೇ ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್. ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಅವರೇ ಡೋರ್ ಸರಿ ಮಾಡಿ ಬಂದು ತನ್ನ ಸೀಟಲ್ಲಿ ಕೂತಂದಿದ್ದು ” ಚೈಲ್ಡಲಾಕ್ ತೆಗೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಡೋರ್ ಸರಿ ಕೂತ್ಕಳಲ್ಲ. ಘಾಟ್ ಸೆಕ್ಷನ್ನಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ ಯಾರಾದರೂ ಬಿದ್ದಾಗ ಬುದ್ಧಿ ಬರುತ್ತದೆ, ಈ ರೀತಿ ರೋಡಲ್ಲಿ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಮೇಡಂ”ಅಂದ ಗುರ್ ಅಂತಾ.

ಮೊದಲೇ ನಾ ಕೇಳಿದಾಗ ಏನೂ ಉತ್ತರಿಸದ ಅವನ ರೀತಿ “ಓ…ಇವನೆಲ್ಲೊ ಸಿಡಕಾ” ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಹಾಗೇನಿಲ್ಲಾ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಅದು ಇದು ಮಾತಾಡ್ತಾ ಒಂದಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿ ಕಲೆ ಹಾಕ್ದೆ. ಇಳಿದಾಗ ಮೀಟರ್ಗಿಂತ ಕಾಸು ಜಾಸ್ತಿ ಕೊಡುವ ಮಗಳ ಉದಾರತೆ ಅವನಿಗೇನನಿಸಿತೋ ಏನೊ”HAPPY JOURNEY” ಹೇಳಿ ನಗುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕಾರಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದು ಬೆಳಗಿನ ಗಳಿಗೆ ಮನಸಿಗೊಂದಿಷ್ಟು ಖುಷಿ ತಂದಿದ್ದಂತೂ ದಿಟ. ದಿನಕ್ಕೆ ಹಲವಾರು ಪ್ರಯಾಣಿಕರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಈ ಡ್ರೈವರ್ ಗಳು ಅವರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಹಸವೇ ಸರಿ!

ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ‌ಸ್ವಲ್ಪ ಮುತುವರ್ಜಿ ವಹಿಸಿ ಬ್ಯಾಗ್ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಎಲ್ಲೂ ತೊಂದರೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಏರ್ಪೋರ್ಟ ನಿಯಮಕ್ಕನುಸಾರವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ಮುಗಿಸಿ “Port Blair” ವಿಮಾನ ಏರಲು ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿನ ಸಣ್ಣ ವಾಕಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿದಂತಾಗಿತ್ತು.

ಯಪ್ಪಾ ಈ ಜನ ಅದೆಲ್ಲಿಗೋಗ್ತಾರೊ ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಬರ್ತಾರೊ! ವಿಮಾನ ಪ್ರಯಾಣ ಅತೀ ದುಬಾರಿ ಆದರೂ ಜನ ಖರ್ಚು ಮಾಡೋದು ನೋಡಿದರೆ ದುಡ್ಡಿಗೆ ಬೆಲೆನೇ ಇಲ್ವಾ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ನಮ್ಮನ್ನೂ ಸೇರಿ!

ನಾವು ವಿಮಾನ ಏರಿದಾಗ 11.55am. ನನಗಿದು ವಿಮಾನ ಪ್ರಯಾಣದ ಎರಡನೇ ಅನುಭವವಾದ್ದರಿಂದ ಮೊದಲಿನಷ್ಟು ಕುತೂಹಲ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದಾಗಲೇ ಶಾಲೊದ್ದು ಬೆಲ್ಟ ಬಿಗಿದು ರೆಡಿಯಾಗಿ ಕೂತೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ದೇಹ ಈ ಥಂಡಿ ಹವಾ ಸುತಾರಾಂ ಒಪ್ಪಲ್ಲಾ. ಆಗಾಗ ವಿಮಾನ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್, ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಡುವ ಸೂಚನೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ದೊಡ್ಡ ಸೊನ್ನೆ😢

ವಿಮಾನ ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಿ ಭೂಮಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮೇಲೇರುವ ಅನುಭವ ಈ ಬಾರಿ ತಲೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಿರಕ್ ಮಾಡಿತು. ಒಂದು ರೀತಿ ತಲೆ ಎಲ್ಲಾ ಝುಂ ಝುಂ ಏನೋ ಕಿರಿ ಕಿರಿ. ಮಗಳಿಗೆ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಸೈಲೆಂಟಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕೂತೆ. ಯಾಕೋ ಸಮಾಧಾನ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಸಿ ನೀರು ಕೇಳಿ ಕುಡಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನ ಆದರೂ ಕಣ್ಣು ಮಂಜು ದೇಹ ವಲ್ಲೆ ಅಂತಿದೆ. ಇಳಿಯೋಕ್ಕಾಗುತ್ತಾ? ಊಹೂಂ, ಕದಂ ಕೋಲ್ ಏಕ್ ಸಾನ್! ಹಾಗೇ ಕೂತಿರಬೇಕು. ತತ್ತರಕಿ ನಮ್ಮ ಬಸ್ಸು, ಟ್ರೈನೇ ಎಷ್ಟೋ ವಾಸಿ. ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ಚೂರೂ ಧಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲೋ ಶ್ರೀ ಗಣೇಶಾಯನಮಃ ಪಾಡೋದರಲ್ಲೇ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಇನ್ನು ಎರಡೂವರೆ ತಾಸು ಕಮಕ್ ಕಿಮಕ್ ಎನ್ನದೇ ಕೂತಿರಬೇಕಲ್ಲಾ. ಇದ್ಯಾವ ಶಿಕ್ಷೆ!! ಆದರೇನು ಮಾಡೋದು “ಅಂಡಮಾನ್ ” ಒಂದು ದ್ವೀಪ. ವಿಮಾನವೇ ಗತಿ.

ಹಂಗೇ ಕೂತು ಏನು ಮಾಡೋದು? ಏರ್ ಪೋರ್ಟಗೆ ಬಂದಾಗಿಂದ ಸಿಕ್ಕ ಟೈಮಲ್ಲಿ ಅನುಭವ ಬರಿತಾ ಬಂದು ಈಗ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಹಾರಾಡುತ್ತ ಒಂದಷ್ಟು ತಲೆ ಪಿರ್ಕಿ ತಹಬದಿಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ಬರೆಯೋದು ಮುಂದುವರಿಸಿದೆ.

ಬಿಸಿಲು ನೆತ್ತಿಗೇರಿದೆ, ಭೂಮಿ ಉಡುಗಿ ಹೋಯ್ತು, ಮೇಲೆ ಅಚ್ಚ ನೀಲಾಕಾಶ ಕೆಳಗೆ ಬಿಳಿ ಮೋಡದ ಸಮುದ್ರ ನೂರಾರು ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಹೊತ್ತು ಕಳೆಯಲು ಅವರವರ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅವರದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಆಗಾಗ ವಿಮಾನದ ಚಲನದ ತಕತಕ ಕಂಪನ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಿಟಿ ಸ್ಕ್ಯಾನಿಂಗ್ ಮಾಡುವಾಗ ಮಿಷಿನ್ ಒಳಗಡೆ ತೂರಿಸ್ತಾರಲ್ಲ ದೇಹನ ಹಾಗಿದೆ ನೋಡಿ. ಅಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆ ಬೇರೆ ಹಾಕಸ್ತಾರೆ ಇಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದೇ ಬಟ್ಟೇಲಿ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ತೂರೋದು, ನೆಟ್ಟಗೆ ಸೆಟಗೊಂಡು ಕೂಡೋದು‌. ಒಂದರ್ಧ ಗಂಟೆ ನಾ ಹೀಂಗೆ ಕೂತವಳಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಪರಮ ಶಿಕ್ಷೆ ಅನಿಸ್ತಾ ಇದೆ. ಅದ್ಯಾವಾಗ ಇಲ್ಲಿಂದ ಇಳಿವೆ ಕಾಲೆಲ್ಲಾ ಜೋಮು ಫುಲ್ ಓಡಾಡಬೇಕು!!

ಗಗನ ಸಖಿಯರ ಹಾವ ಭಾವ ಗಮನಿಸ್ತಾ ತರೊ ತಿಂಡಿಗಳ ಪಟ್ಟಿ ನೋಡ್ತಾ ಬೆರಗಾದೆ ಯಪ್ಪಾ ಅದೆಷ್ಟು ರೇಟು ಒಂದೊಂದು ತಿಂಡಿಗೂ! ನೀರೊಂದು ಫ್ರೀ.
ಹಂಗೆ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಶಾಪಿಂಗೂ ಮಾಡಬಹುದು. ವಿವರಣೆಗಳ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರತೀ ಸೀಟಿಗೂ ಇಟ್ಟಿರ್ತಾರೆ.

ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಕೂತೆ. ಮನಃಪಟಲದಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಯೋಚನೆ. ಅಲ್ಲಾ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಜಾಗ ಏರ್ಪೋರ್ಟ ಕಬಳಿಸಿದೆಯಲ್ಲಾ, ಎಷ್ಟು ನೀರಾವರಿ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯೊ ಭೂಮಿ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ತಲೆ ತಲಾಂತರದಿಂದ ಬಂದ ಆಸ್ತಿ ಕಳಕೊಂಡವರೆಷ್ಟೋ, ದುಡ್ಡಿನಾಸೆಗಾಗಿ ಕಿತ್ತಾಡಿ ಬಲಿಯಾದವರೆಷ್ಟೋ. ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಈ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನಾವಳಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಓದಿದ, ಕೇಳಿದ ಅನೇಕ ಘಟನೆಗಳು ಮನಃಪಟಲದಲ್ಲಿ ಸುಳಿದಾಡಿತು. ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಯೋಚಿಸದೇ ಮನಕ್ಕೆ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕೂತೆ. ಪಕ್ಕದ ಸೀಟ್ ಖಾಲಿ ಇತ್ತು. ಕಾಲು ಮೇಲಾಕಿ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಮಲಕೊಂಡು ಬಿಡಲಾ ಅನ್ನಿಸಿ ಅತ್ತಿತ್ತ ಕಣ್ಣಾಯಿಸಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ನನ್ನೇ ನೋಡಿದರೆ? ಇದ್ಯಾಕೊ ಯಡಬಿಡಂಗಿ ಬ್ಯಾಡಪ್ಪಾ ಅಂತ ತೆಪ್ಪಗೆ ಕೂತೆ.

ಮಗಳಾಗಲೇ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದವಳು ಅಂಡಮಾನ ಬಂತೆಂಬ ಪರಿಚಾರಿಕೆಯವರು ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ನಾನೇ ಎಬ್ಬಿಸಿದ್ದು.

ಪೋರ್ಟ್ ಬ್ಲೇರ್ ;

ಅಂಡಮಾನ್ ನಲ್ಲಿ ನಾವು ತಲುಪಿದ ಮೊದಲ ಸ್ಥಳ. ಇಲ್ಲಿಯೇ ಏರ್ಪೋರ್ಟ್ ಇರುವುದರಿಂದ ಅಂಡಮಾನಿಗೆ ಬರುವವರು ಮೊದಲು ಇಲ್ಲಿಗೇ ಬರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ವಾಪಸ್ಸಾಗಬೇಕು. ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲ ದೃಶ್ಯಾವಳಿ ರಮಣೀಯ. ನೀಲ ಶುಭ್ರ ಆಕಾಶದಷ್ಟೇ ತಿಳಿ ನೀರು. ದೊಡ್ಡ ಅರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶ ಎತ್ತ ನೋಡಿದರೂ. ಮೇಲೆ ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರಕರ ಬಿಸಿಲು. ವಿಮಾನ ಭೂ ಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡಿದರೂ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಹಸಿರೇ ಹಸಿರು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಏರ್ಪೋರ್ಟ ಸುತ್ತ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಮಯ ಕಂಡಿದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಇರೋದು ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಸಂತೋಷ. ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿಳಿದಾಗ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಗಂಟೆ 2.30pm. ಏರ್ಪೋರ್ಟ ಚಿಕ್ಕದು, ಆಧುನಿಕ ಸೌಂದರ್ಯ, ಸೌಕರ್ಯ ಹೊಂದಿದೆ. ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಆಟೋಗಳಿಗೆ ಬರವಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆ ಅವರೇಳುವ ರೇಟಿಗೂ ! ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ 30ಡಿಗ್ರಿ ಆಸುಪಾಸು ಹವಾಮಾನ.

ಒಂದು ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಹಿಡಿದು ನಿಗದಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಹೊಟೇಲ್ ಸೇರಿದೆವು. ಎರಡನೇ ಮಹಡಿಯ ರೂಮು, ಎದುರುಗಡೆ ನೇವಿಯವರು ಆಕ್ರಮಿಸಿದ ಸುಂದರ ಸಮುದ್ರ ತೀರ ವಾವ್! ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಡಿಯಿಡಲಾರದೆ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು. ಬೈನಾಕ್ಯುಲರ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಆರಾಮಾಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಲು ಆಸನ, ವಿದ್ಯುತ್ ಅಲಂಕಾರದ ಚಿಕ್ಕ ಲಾನ್ ಎಲ್ಲ ನೋಡಿ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಸಕಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿರುವ ರೂಮು ದಿನಕ್ಕೆ ರೂ.3,000/- ಬಾಡಿಗೆ ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿ ಸೇರಿ. ಹತ್ತಿರದ ಹೊಟೆಲ್ ಒಂದರಿಂದ ತರಿಸಿದ ಪಾರ್ಸೆಲ್ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ (ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಇಲ್ಲಿ ಊಟದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲ) ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದು ಸಂಜೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ ಸುಮಾರು 4 ಕೀ.ಮೀ.ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಸರಕಾರಿ ಎಂಪೋರಿಯಂಗೆ ಭೇಟಿ. ಅಲ್ಲೊಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ತರಾವರಿ ಪೇರಿಸಿಟ್ಟ ಸಮುದ್ರ ಉತ್ಪನ್ನ ವೀಕ್ಷಿಸಿ ಕೊಂಚ ಖರೀದಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಪೇಟೆ ಸುತ್ತಾಡಿ ಸುಸ್ತಾಗಿ ರೂಮು ಸೇರಿ ಹಾಸಿಗೆ ಕಂಡಿದ್ದಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು. ಕಣ್ಣು ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದು ಗೊತ್ತೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ.

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ಭಾಗ (2)ರಲ್ಲಿ.
5-2-2019. 4.32pm

ಜನರಲ್ ಭೋಗಿ

ಬದುಕನ್ನು ನಾವು ಯಾವ ರೀತಿ ನೋಡುತ್ತೀವೊ ಅದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನೆಮ್ಮದಿ ಅಡಗಿದೆ. ಸಿಗಲಾರದ್ದಕ್ಕೆ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತ ವ್ಯಥೆ ಪಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಅನುಭವಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂತೋಷವಿದೆ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮಧುರೈ ಪ್ರಯಾಣ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ. ಟಿಕೆಟ್ ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಆಗದೇ ಜನರಲ್ ಭೋಗಿಯಲ್ಲಿಯ ಪ್ರಯಾಣದನುಭವ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹೊಸದು. ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೇ ಬೇಂಚ್ ಮೇಲೆ ಕೂತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ನೌಕರರನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಟಿಕೆಟ್ ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಆಗದೇ ಇರುವುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಮಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿಗಿಲಾದರೂ ಅವರು ” ನಾವು ಟಿಟಿಗೆ ಹೇಳಿ ಸ್ಥಳಾವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡ್ತೀವಿ, ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಜನರಲ್ ಭೋಗಿ ಟಿಕೇಟ್ ತಂದುಬಿಡಿ ನಮ್ಮ ಅಸಿಸ್ಟೆಂಟ್ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ನಾವೇ ತರಿಸಿಕೊಡ್ತಿದ್ವಿ “ಅಂದಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಶ್ಚರ್ಯ! ಆಗಲೇ ರೈಲು ಹೊರಡಲು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಮಾತ್ರ ಸಮಯ ಇದೆ. ಹೊರಡುವಾಗ ಗಮನಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಈ ಅವಸ್ಥೆ. ವಾಪಸ್ ಬರೊ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ನನಗಂತೂ ಈ ರೈಲಿನ ನಿಯಮ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಮಗಳು ಹೋಗಿ ಟಿಕೇಟ್ ತಂದ್ಲು. “ಸರಿ ನೀವು ಸ್ಲೀಪರ್ ಕೋಚಲ್ಲಿ ಕೂತಿರಿ ನಾವು ಟಿಟಿ ಹತ್ತಿರ ಮಾತಾಡ್ತೀವಿ” ಅಂತ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೇ ಬಂದು ಯಾವ ಟಿಟಿ ಕೇಳಿದರೂ ಸೀಟಿಲ್ಲ. ಶಿವನೆ ಜನರಲ್ ಭೋಗಿನೇ ಗತಿನಾ? “ಬನ್ನಿ ಬನ್ನಿ ಇನ್ನೇನು ರೈಲು ಹೊರಡುತ್ತೆ ಸೀಟಿ ಹಾಕ್ತಿದೆ” ಅಂದಾಗ ಅವರಿಂದೇ ನಮ್ಮ ದೌಡು. ಪಾಪ! ನಮ್ಮನ್ನು ಜನರಲ್ ಭೋಗಿ ಹತ್ತಿಸಿ ಹೋದ್ರು. ಅವರ ಸಹಾಯ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಅವಸ್ಥೆ ಏನಾಗ್ತಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿ ಭೋಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಅಲ್ಲೋ ಕಾಲಿಕ್ಕಲೂ ಜಾಗವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿತ್ತು. ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ರಜೆ ಪರಿಣಾಮ. ಹೇಗಪ್ಪಾ ಇಲ್ಲಿದ್ದು ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡೋದು ಸುಮಾರು ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ? ಸ್ಥಳಾವಕಾಶ ಇರುವ ಮೇಲಿನ ಅಟ್ಟಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿ ಕೂಡೋಕಾಗಲ್ಲ ಮಗಳೆ ಬ್ಯಾಗ್ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೀ ಕೂಡು ಅಂದೆ.

ಪಕ್ಕದ ಕಂಪಾರ್ಟಮೆಂಟಲ್ಲಿ ದಡೂತಿ ಹೆಂಗಸು ಮೊಮ್ಮಗನನ್ನು ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಮೂರು ಸೀಟು ಆವರಿಸಿದ್ದು ಗಮನಿಸಿದೆ. ಮುಗುಳು ನಕ್ಕೆ. ಭಾಷೆ ಬರಲ್ಲ ಸೀಟು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲ. ಆ ಅಜ್ಜಿನೋ ಜಪ್ಪಯ್ಯಾ ಅಂದರೂ ಜರುಗವಲ್ಲಳು. ಈ ಕಡೆ ಕೂತ ಹುಡುಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗ ಕೊಟ್ಟಳು ಕೂತೆ ನೋಡಿ ಪಕ್ಕಾ ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಡನ್ಲಪ್ ಬೆಡ್ ಮಧ್ಯ ಕೂತಾಂಗಾಯ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಶೆಖೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ದಡೂತಿ ಅಜ್ಜಿ ಬೇರೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ, ರೈಲು ಓಡುವ ರಭಸಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗುವ ಗಾಳಿ ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಆಗಲೇ ಕಿಟಕಿಯೆಲ್ಲ ಮುಚ್ಚಿದ್ರು. ಕಿಕ್ಕಿರಿದ ಜನರ ಉಸಿರಿಗೊ ಒಳಗಡೆ ವಾತಾವರಣ ಸ್ವಲ್ಪ ಹದಗೆಟ್ಟಿದ್ದು ತಡೆಯೋಕಾಗದೇ ಫ್ಯಾನ್ ಹಾಕ್ರಪ್ಪಾ ಅಂದೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿರೋ Mi ಪ್ಯಾಡ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿದ್ದ ಹಲವು ಬರಹಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾಡುತ್ತ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕಳೆದೆ. ಪಕ್ಕದ ಕಂಪಾರ್ಟಮೆಂಟಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಒಂದಷ್ಟು ಹುಡುಗಿಯರ ದಂಡು ಲೊಟ ಲೊಟ ಮಾತು ಮೊಬೈಲಲ್ಲಿ ತಮಿಳು ಹಾಡು ಕೇಳ್ತಾ ಇತ್ತು.

ಹಾಂಗೂ ಹೀಂಗೂ ಒಂದು ಗಂಟೆ ರಾತ್ರಿ ಕಳೀತು. ನಿದ್ದೆ ವಕ್ಕರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಓಡಾಡುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಜನ ಅಡ್ಡ ಉದ್ದ ಬಿದ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ನನಗೂ ಕೂಡೋಕಾಗ್ತಿಲ್ಲ. ಸರಿ ನಾನೂ ಅವರ ಮಧ್ಯೆ ತೂರಿಕೊಂಡು ತಲೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೊಂದೇ ನೆನಪು ಎಚ್ಚರಾದಾಗ ಮೂರು ಗಂಟೆ ದಾಟಿತ್ತು. ಸೇಲಂ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನ ಖಾಲಿ ಆದರು ಸ್ವಲ್ಪ ಜನ ಹತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಕೂತ ಸೀಟಲ್ಲಿ ಎರಡು ಸೀಟು ಖಾಲಿ ಆಗಿ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತವರು ಕೆಳಗೆ ಬಂದು ಕೂಡಬೇಕಾ? ಈ ಅಜ್ಜಿ ಆಗಲೇ ಸೀಟಡಿಗೆ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಪವಡಿಸಿದ್ಲು. ನಾ ಮಲಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಯಾರದ್ದೋ ಕಾಲು ಯಾರದ್ದೊ ಕೈ ಇನ್ಯಾರದ್ದೋ ದೇಹ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ತಗಲಿಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ರೂ ಯಾರೂ ತುಟಿಪಿಟಕ್ಕನ್ನದೆ ಮಲಗಿದ್ದು ಅಬ್ಬಾ ನಿದ್ದೆಯೇ! ಅದೇ ಬೇರೆ ಟೈಮಲ್ಲಿ ಹೀಗಾಗಿದ್ರೆ ಮಾರಾ ಮಾರಿ ಆಗ್ತಿದ್ದದ್ದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಅಲ್ವಾ? ಮಲಗಿದ್ದಲ್ಲಿಂದ ಮೆಲ್ಲನೆದ್ದು ಸೀಟಲ್ಲಿ ಕೂತೆ. ಆಗ್ತಿಲ್ಲ ಕೂಡೋಕೆ. ಮತ್ತಲ್ಲೆ ಕಾಲು ಮುದುರಿ ಮಲಗಿದೆ. ಅಜ್ಜಿ ಮೊಮ್ಮಗ ನನ್ನ ಕಾಲಡಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಲೆ ಅದಾರೊ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳ ತೊಡೆಗೆ ಆತು.

ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಬೆಳಗು ಮಧುರೈ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದೆ, ಇಳಿಯುವವರ ತಯಾರಿ. ನಾನೂ ಎದ್ದು ಮಗಳಿಗೆ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟೆ, ರಾತ್ರಿ ಅಪರಿಚಿತರಾಗಿ ಕಂಡ ಜನ ಬೆಳಗಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಭೋಗಿಯ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಪರಿಚಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಇಂಚೂ ಜರುಗದ ಅಜ್ಜಿ ಆಗಲೇ ದೋಸ್ತಿ,ಲಟಪಟ ಮಾತು. ನಿಜಕ್ಕೂ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ “ಅಲ್ಲಾ ಸ್ಲೀಪರ್ ಕೋಚಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಸಿಕ್ಕಿದ್ರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ನನಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬರ್ತಿತ್ತಾ?” ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವಾಗ ನಿದ್ದೆ ಬರೋದು ಅಪರೂಪ. ಆದರಿಲ್ಲಿ ಸುಪ್ಪತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದಂತೆ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದ್ನಲ್ಲಾ. ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಒಡನಾಟ ಮಾತು ಅನೇಕ ವಿಚಾರ ವಿನಿಮಯ ಕಷ್ಟ ಸುಃಖ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಅವರ ನಡೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂತೋಷ ತಂದಿತ್ತು. ಜನರಲ್ ಭೋಗಿ ಪ್ರಯಾಣ ಕಷ್ಟ ಅಂತ ಅನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ಒಂದು ನೆನಪೇ ಈ Quote ಬರೆಯಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು.

ಅಂದಾಃಗೆ Yourquoteಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಾನೂ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದು 1-1-2019ರಿಂದ 365 days 365 quotes ಅಭಿಯಾನ ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ನಾನೂ ಭಾಗವಹಿಸಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಒಂದು quote ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಗುರಿ ಮುಟ್ಟುವ ಹಂಬಲ ಅಧಮ್ಯ.😊

9-1-2019 4.10am

ಹಾಂ, ಸಿಕ್ಕಿತು…

ಪಟಕ್ಕನೆ ಯಾಕೊ ನೆನಪಾಯಿತು, ಹರಡಿಕೊಂಡು ಕೂತೆ. ಕಣ್ಣು ಇಷ್ಟಗಲ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸಂತಸದ ನಗಾರಿ. ಓದುತ್ತ ಓದುತ್ತ ಎಲ್ಲೋ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಹಂಗಂಗೆ.

ಹೌದು ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪೋಸ್ಟಮನ್ಗೆ ಅದೆಷ್ಟೊಂದು ಬೆಲೆಯಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ಹತ್ತಿರದವರಿಂದ ಬರುವ ಪತ್ರಗಳಿಗಾಗಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮನ್ ಬರಾ ಕಾಯೋದೇನು, ದೂರದಿಂದಲೇ ಸೈಕಲ್ ಬೆಲ್ ಬಾರಿಸುತ್ತ ಬರೋ ಅವನ ಶೈಲಿ, ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಕೊನೆಗೆ ಪತ್ರ ಬರದಾಗ ಪೆಚ್ಚು ಮೋರೆ ಹಾಕೋದು, ಇವೆಲ್ಲ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಮಾಮೂಲಾಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಈ ಹಬ್ಬಗಳು ಬಂದರಂತೂ ಮುಗೀತು ಶುಭಾಶಯ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುವ ವಿಧವಿಧವಾದ ಚಂದದ ಗ್ರೀಟಿಂಗ್ಸ್ ಅದರೊಳಗಿನ ಮನ ಸೂರೆಗೊಳ್ಳುವ ಒಕ್ಕಣೆಗಳು

ಆಗೆಲ್ಲ ಪತ್ರ ಬರೆಯೋದೇ ಒಂದು ಸಡಗರ. ಬರೆದಾದ ಮೇಲೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗಮ್ ಇಲ್ಲದೇ ಒದ್ದಾಟ. ” ಅನ್ನ ಮುಸುರೆ ಕೂಸೆ” ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದರೂ ಕೇಳದೆ ಅದನ್ನೇ ಗಮ್ಂತೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿರೋದು , ಮೈಲಿಗಟ್ಟಲೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಸ್ಟಾಂಪ್ ಹಚ್ಚಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಡಬ್ಬಿಗೆ ಹಾಕೋದು. ದೊಡ್ಡ ಪತ್ರವಾದರೆ ಹಾಕಲೆಂದು ಪೋಸ್ಟ್ ಕವರ್ ಮುಂಗಡವಾಗಿ ಕಾರ್ಡು, ಇನ್ಲೆಂಡ್ ಲೆಟರ್ ತಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋದೇನು? ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಮಸ್ತ್ ಮಜಾ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ, ದೀಪಾವಳಿ,ಹೊಸ ವರ್ಷ ಹೀಗೆ. ಶುಭಾಶಯಗಳ ವಿನಿಮಯ ಹಲವಾರು. ಆಮೇಲೆ ಅದೆಲ್ಲ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಡೋದು.

ಹೀಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟ ಕಂತೆಗಳೇ ಇವತ್ತು ನನ್ನ ಸಂತೋಷದ ಕಡಲಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿದ್ದಂತೂ ನಿಜ. ಅದೂ ಇರುವನೊಬ್ಬನೇ ಅಣ್ಣನ ಪತ್ರಗಳು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಎತ್ತಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಒಂದೇ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಅತ್ತಿಗೆಯ ಒಕ್ಕಣೆಯೂ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಣ್ಣನ ಮನದಾಳದ ಮಾತುಗಳು, ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿದ ಹಾರೈಕೆ, ಅತ್ತಿಗೆಯ ಪಾರುಪತ್ಯದ ಸಂಗತಿಗಳು, ಊರ ಸುದ್ದಿ ಕೊನೆಗೆ “ಯಾವಾಗ ಬರ್ತ್ಯೇ?”.

ಆಹಾ! ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಓದುತ್ತ ಕಳೆದೇ ಹೋದೆ 1987ರಲ್ಲಿ ನಾ ಬೆಂಗಳೂರು ಕಾಲಿಕ್ಕಿದ ದಿನದಿಂದ ಬಂದ ಪತ್ರಗಳು. ಆಗ ಅಮ್ಮ ಇದ್ದರು. ಅವರ ಸಮಾಚಾರ ಈಗ ಬರೀ ನೆನಪಷ್ಟೇ. ಅಣ್ಣನ ಮಗನ ತೀಟೆ,ಹುಡುಗಾಟಿಕೆಯ ಸಾಲುಗಳು ನಗುವಿಗೆ ನಾಂದಿ
ಹಾಡಿದರೆ ಈಗ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವನಾದವನಿಗೆ ಈ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಓದಿ ಏನನಿಸಬಹುದು? ಖಂಡಿತ ಅವರ್ಯಾರೂ ಅಂದುಕೊಂಡಿರೋಲ್ಲ ; ಇದುವರೆಗೂ ಅವರ ಪತ್ರಗಳು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇವೆಯೆಂಬುದು.

ಆದರೆ ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದ ಬಿಎಸ್ಎನ್ಎಲ್ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲೈನ್ ಫೋನ್ ಕನೆಕ್ಷನ್ ಊರಲ್ಲೂ ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಈ ಪತ್ರ ವ್ಯವಹಾರ ನಿಂತು ಬರೀ ದೂರವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡೋದು ಆಗೋಯ್ತು. ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಯಬೇಕಾದ ಮಾತುಗಳು ಮರೆವಿಗೆ ಬಲಿಯಾಯ್ತು. ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ದೂರದಿಂದಲೇ ಮಾತಾಡೋದು ಖುಷಿ ತರಿಸಿದರೂ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಮನಸಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಖಂಡಿತಾ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಸಾದ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಂತ ಈ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಪತ್ರಗಳು ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ನನ್ನ ಜೀವನ ಸಂಗಾತಿಗಳು.

ಮೊಬೈಲ್ ಬಂದ ನಂತರವಂತೂ ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಸಿಗದೇ ಮನಸು ಮಾತಾಡಬೇಕೆಂದಾಗ ಮಾತಾಡಲಾಗದೇ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮಾತನಾಡಲು ಹೋಗಿ ಆಡಬೇಕಾದ ಆ ಕ್ಷಣದ ಮಾತುಗಳು ಮರೆತು ಒಂದು ರೀತಿ ಯಾಂತ್ರಿಕ ವಾತಾವರಣ. ಸಂತೋಷ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಭಾವ.

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಪಕ್ಕನೇ ಮನದ ಯೋಚನೆ ಈ ಬಾರಿ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಏನು ಒಯ್ಯಲಿ? ಹಾಂ,ಸಿಕ್ಕಿತು. ಈ ಪತ್ರಗಳ ಕಂತೆಗಳನ್ನೇ ಯಾಕೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಬಾರದು? ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕೂತು ಓದುತ್ತ ನೆನಪಿನ ರಂಗೋಲಿ ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಬರೆದುಬಿಡಬೇಕು. ಸಂತಸದ ತಂಗಾಳಿ ನನ್ನಪ್ಪನ ಮನೆ ತುಂಬ ಹುಯ್ಲೆಬ್ಬಿಸಿಬಿಡಬೇಕು. ಜೊತೆಗೊಂದಿಷ್ಟು ಹರಟೆಯ ಮದ್ಯೆ ಅತ್ತಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಹಳ್ಳಿ ತಿಂಡಿಗಳು ಬಟ್ಟಲಲ್ಲಿದ್ದರೆ……. ವಾವ್! ಬಹುಶಃ ಇಷ್ಟು ಸಂತೋಷ ನಾನು ಬೇರೆ ಏನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರೂ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ??

11-10-2018. 8.35am

ಅನುಭವದ ಬುತ್ತಿ

ಬಹುಶಃ ಏನು ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ; ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಒಂದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಖಂಡಿತಾ ನನ್ನ ಬರಹಗಳು ಈ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ವಿಹರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಆಗುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಉಪಯೋಗ ನನಗೆ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲದಿಂದ ಲಭಿಸಿದೆ. ಆಗಿನ ದಿನಕ್ಕೂ ಈಗಿನ ದಿನಕ್ಕೂ ಅಜಗಜಾಂತರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ನನ್ನನುಭವದ ಮಾತು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ.

1976-77ನೇ ಇಸವಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವ ದಿ॥ಪಿ.ವಿ.ಶಾಸ್ತ್ರಿ, ಕಿಬ್ಬಳ್ಳಿ ಇವರ ಮನೆ ಹಳಿಯಾಳದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಂಗಳು ಇದ್ದೆ. ಆಗಿನ್ನೂ ನನಗೆ ಹತ್ತೊಂಬತ್ತು ವರ್ಷ. ಏನೆನೆಲ್ಲಾ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಬಿಸಿ ರಕ್ತದ ಉಮೇದಿ. ಅವರು ಅಪ್ಪಟ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತಿ,ಬರಹಗಾರರು. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳಾದ ಬೀಚಿ, ನಿಸಾರ್ ಅಹಮದ್, ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ನನಗೆ ದೊರಕಿತ್ತು. ಅವರೆಲ್ಲರ ಮಾತು,ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯ ಪುಸ್ತಕದ ರಾಶಿ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ನಾನೂ ಇವರಂತೆ ಏನಾದರೂ ಬರಿಬೇಕು ಅನ್ನುವ ತುಡಿತ. ಹಾಗೆ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಏನೇನೊ ಒಂದಷ್ಟು ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಒಂದು ಪುಸ್ತಕದ ಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಯಾರಿಗೂ ಸಿಗಬಾರದೆಂದು. ಒಂದಿನ ಅತ್ತೆ ಕೈಗೆ ನನ್ನ ಒಕ್ಕಣೆಯೊಂದು ಸಿಕ್ಕು ” ಓಹೋ,ನೋಡ್ರೀ ಸಂಗೀತಾನೂ ಕವಿ ಆಗ್ತಿದ್ದಾಳೆ” ಅಂದಾಗ ಒಳಗೊಳಗೇ ಹಿರಿ ಹಿರಿ ಹಿಗ್ಗಿ ಹೀರೆಕಾಯಿ ಆದರೂ ತುಂಬಾ ನಾಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.

ಇಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾದ ಬರೆಯುವ ಚಾಳಿ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು. ಬರೀ ಕವನಗಳನ್ನು ಬರೆಯೋದು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಪೇರಿಸಿಡೋದು. ಯಾರಿಗೂ ತೋರಿಸದೇ ಮುಚ್ಚಿಡುವ ಸ್ವಭಾವ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ತಂಗಿಯಿಂದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹೈಸ್ಕೂಲು ಮಾಸ್ತರರಾದ ಸಾಹಿತಿ ಶ್ರೀ ಆರ್.ಜಿ.ಹೆಗಡೆ, ಅಜ್ಜೀಬಳ್ ಇವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಒತ್ತಾಯ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕವನಗಳನ್ನು ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಓದಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸೂಚಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ “ತೆನೆ” ಎಂಬ ಕವನ ತುಷಾರ ಮಾಸ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಅವರೇ ಕಳಿಸಿ ಜನವರಿ 1981ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಲು ಕಾರಣರಾದರು. ಸ್ಥಳೀಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಹನಿಗವನಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದವು. ಆ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಂದ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಸಣ್ಣ ಕಿಡಿ ಮಾತು ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನೇ ಕುಂಠಿತಗೊಳಿಸಿತು. ಕ್ರಮೇಣ ಬರೆಯುವುದನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟೆ. ಇದ್ದ ಬರಹಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹರಿದಾಕಿ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಕೂಡಾ ಮಾಡಿದೆ. ಕಾರಣವಿಷ್ಟೆ ;

ಆಗ ಈಗಿನಂತೆ ಅಂತರ್ಜಾಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ನಮ್ಮ ಬರಹ ಕಳಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ದೂರದ ಪೋಸ್ಟ್ ಆಫೀಸ್ ತಡಕಾಡಬೇಕು. ಕಳಿಸಿದ ಬರಹಗಳು ಮಖಾಡಿಗಾದಾಗ ಬೇಜಾರು ಬೇರೆ. ಇದೊಂದು ಮಾತು ” ಛೆ! ಬರೆಯುವ ಯೋಗ್ಯತೆ ನನಗಿಲ್ಲ” ಅನ್ನುವ ಕೀಳರಿಮೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಬೇರೆಯವರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಟೀಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದರ ಬದಲು ನಾಶ ಮಾಡುವುದೇ ಸರಿ ಎನ್ನುವ ತೀರ್ಮಾನ ಆಗಿನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿತ್ತು. ತುಡಿತಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕವನ ಬರೆದರೂ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಓದುವುದು ಮತ್ತೆ ಹರಿದಾಕುವುದು ನಡಿತಾನೇ ಇತ್ತು. ಸೂಮಾರು ನೂರಾರು ಕವನಗಳಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಆಗಿನಂತೆ ಈಗ ಆ ಒಂದು ಓಘದ ಕವನವನ್ನು ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಪರಿತಪಿಸಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಖೇದವಾಗುತ್ತದೆ ನೆನಪಾದರೆ. ಈಗಿನಂತೆ ಅಂತರ್ಜಾಲವಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಡ್ರೈವ್ ನಲ್ಲಿ ಸೇವ್ ಮಾಡಿ ಇಡಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲಾ!

ನಂತರದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನೌಕರಿ,ಮದುವೆ, ಸಂಸಾರ ಇದರಲ್ಲೇ ಕಾಲ ಕಳೆದು ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದಾಗಿ 2007ರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತಾಗ ತೀರಾ ಒಬ್ಬಂಟಿತನ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಪತ್ರಿಕೆ,ಮ್ಯಾಗಜಿನ್ ಓದುವಾಗ ಅಲ್ಲಿಯ ಬರಹಗಳು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಕಾಡಲು ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ದಿಟ. ಒಳ್ಳೆಯ ಬರಹಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಪೇರಿಸಿಡುವುದು ರೂಢಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದುತ್ತ ನನ್ನ ಕವನಗಳು ಕಾಡಲು ಶುರುವಾದವು. ಬರಿಬೇಕು ಬರಿಬೇಕು ಇವಿಷ್ಟೇ ಮನದ ತುಂಬ. ಬರೆದೇನು ಮಾಡಲಿ? ಮತ್ತದೆ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ದಿವಂಗತರಾದ ಇದೇ ಮಾವನವರ ನೆನಪಿಗಾಗಿ 2013ರಲ್ಲಿ ಆಪ್ತರಿಂದ ಅವರವರ ಅನಿಸಿಕೆಗಳ ಲೇಖನ, ಅನುಭವಗಳ ಹೊತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಎರಡು ಕವನ ಅಚ್ಚಾಯಿತು. “ಬದುಕಿನಾಚೆಗೂ ಬದುಕಿದವರು” ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆ ಶ್ರೀ ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಗ ಮತ್ತೆ ಅವರ ಭೇಟಿ, ಶ್ಲಾಘನೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬರವಣಿಗೆಯತ್ತ ಮನಸ್ಸು ವಾಲಿತು.

ಬಹುಶಃ ಇದೊಂದು ನೆಪ ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬಹುದು. ನನ್ನ ಅನಿಕೆ ಪ್ರಕಾರ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಬರಹಗಾರ ಯಾವತ್ತೂ ನಶಿಸೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಹೃದಯದ ತುಡಿತ, ಒತ್ತಡ ಒಳಗೊಳಗೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಸಮರೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರ ಬರಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಅನುಭವ ನಾನು ಸ್ವತಃ ಕಂಡೆ.

ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷ ಅಜ್ಞಾತದಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಬರಹಗಳು ಭುಗಿಲೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ಆಗೊಂದು ಈಗೊಂದು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕವನಗಳು ಬರಬರುತ್ತಾ ಬರವಣಿಗೆ ಏರು ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯಿತು. ಮಗಳ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ, 2015ರ ನನ್ನ ಜನ್ಮ ದಿನಕ್ಕೆ ಅವಳೇ ಕೊಡಿಸಿದ ಟಚ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೊಬೈಲ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತ ಬಂತು. ಅದುವರೆಗೂ ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಶೇಖರಿಸಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಕವನಗಳು ನಾನೊಮ್ಮೆ ಬಿದ್ದು ಕೈ ಮುರಿದುಕೊಂಡಾಗ ಮೊಬೈಲ್ ಡೈರಿ ಪರಿಚಯಿಸಿ ಬರೆಯಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಕೂಡಾ ಅವಳೇ. ಆ ನಂತರ 31-1-2016ರಲ್ಲಿ ನನ್ನದೇ ಸ್ವಂತ ಕನ್ನಡ ಬ್ಲಾಗ್ ತೆರೆದುಕೊಟ್ಟಾಗ ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬರಹಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸುತ್ತಾ ಬಂದೆ. ಕಥೆ,ಕವನ,ಲೇಖನ, ಇತ್ಯಾದಿ ಬರೆಯುತ್ತ “ವಿಸ್ಮಯ ನಗರಿ, ಅವಧಿ, ರೀಡೂ ಕನ್ನಡ, ನಿಲುಮೆ, ಸುರಹೊನ್ನೆ, ಸಂಪದ, ಪ್ರತಿಲಿಪಿ, ಮುಖ ಪುಸ್ತಕ, ಮಯೂರ, ಪ್ರಜಾವಾಣಿ, ವಿ.ಕ.ಭೋದಿವೃಕ್ಷ “ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ನನ್ನ ಬರಹಗಳು ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಕೇವಲ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಸಹಾಯದಿಂದ. ಬರೆದು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರಹಗಳನ್ನು ಕಳಿಸುವ ದಾರಿ ಅದೆಷ್ಟು ಸುಲಭ. ಹಾಗೆ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಅತ್ಯಂತ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಓದುಗರ ಒಂದು ಮೆಚ್ಚುಗೆಯೇ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಶ್ರೀರಕ್ಷೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಬರಹ ಬರೆಯಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಕೊಟ್ಟಂತೆ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಅತೀವ ಅನುಭವ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.

ಕೇವಲ ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಇದುವರೆಗೂ ಸುಮಾರು ಸಾವಿರ ಬರಹಗಳು ಪೋಸ್ಟ್ ಆಗಿವೆ. ಎಷ್ಟು ಜೊಳ್ಳೊ ಎಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಅನುಭವ, ನೆನಪು,ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಬರಹಗಳೇ ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಿವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಓದುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕೂಡಾ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದು ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಸಹಾಯದಿಂದ. ಬರಹಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಚಿತ್ರ ಗೂಗಲ್ ಅಥವಾ ಇನ್ನಿತರ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಆಯ್ದುಕೊಂಡಾಗ ನಮ್ಮ ಬರಹ ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗುವುದೇ ಒಂದು ಸೋಜಿಗ ನನಗೆ. ಬ್ಲಾಗ್ ಗಳ ರಾಶಿಯೇ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಕನ್ನಡ ಬ್ಲಾಗ್ ಲೀಸ್ಟಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಮೆಚ್ಚಿ ಬೇರೆ ಯಾರೊ ಸೇರಿಸಿರುವುದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಖುಷಿ.

ಉಧ್ಯೋಗದಿಂದ ನಿವೃತ್ತಿ ಹೊಂದಿ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಅಲೆಯಲಾಗದ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರಿಗೆ ಅಥವಾ ಅವರವರ ಅಭಿರುಚಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಸಮಯ ಕಳೆಯಲು ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಮಾಧ್ಯಮ.

ದಿನಪತ್ರಿಕೆ, ಮಾಸ ಪತ್ರಿಕೆ, ಬೇಕಾದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಲು ಇತ್ಯಾದಿಗೆ ಉತ್ತಮ ತಾಣಗಳು ಬೇಕಾದಷ್ಟಿವೆ. ವಧು ವರಾನ್ವೇಷಣೆಗಂತೂ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಉಪಕಾರವೆಸಗಿದೆ. ಹಾಗೆ WhatsApp ಅಂತೂ ನಿತ್ಯದ ಸಂಗಾತಿ. ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಯಾವುದೇ ಮಾಹಿತಿ ಬೇಕಾದರೂ ಗೂಗಲ್ ತಡಕಾಡಿದರೆ ಸಿಗುವುದು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ.

ಇಲ್ಲೊಂದು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ಘಟನೆ ನಾ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು ; ಈಗೊಂದೆರಡು ತಿಂಗಳು ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಬೆಕ್ಕು ತನ್ನ ಐದು ಮರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮನೆ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಡಾರ ಹೂಡಿತ್ತು. ಮರಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ವಾರವಾಗಿರಬಹುದು. ದಿನವೂ ಹಾಲಿಟ್ಟು ಗೇಟಿಂದ ಮರಿಗಳು ಹೊರ ಹೋಗಿ ನಾಯಿ ಬಾಯಿಗೆ ಬೀಳದಂತೆ ರಕ್ಷಣೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಮರಿಗಳು ಚಂದ ಬೆಳಿತಾ ಇದ್ದವು. ಎರಡು ವಾರದ ಹಿಂದೆ ಐದು ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ತಾಯಿ ಬೆಕ್ಕನ್ನು ಕಚ್ಚಿ ಸಾಯಿಸಿದ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು. ಆಪ್ತವಾಗಿ ನೋಡುವ ಈ ಮರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕರುಣೆ ಉಕ್ಕಿ ನಾನೇ ಪೋಷಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಸಾಕುವುದು ಹೇಗೆ? ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಅದೇ ರೀತಿ ಆಹಾರ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಚುರುಕಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿವೆ.

(ಮೋಬೈಲ್ ವಿಡಿಯೋ ಗೂಗಲ್ ಎನಿಮೇಷನ್)

ಮೂರು ಮರಿಗಳನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಬೇರೆಯವರು ಸಾಕಲು ಒಯ್ದಿದ್ದು ಮುದ್ದಾದ ಎರಡು ಗಂಡು ಮರಿಗಳು ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿವೆ. ಹೆಸರು “ಸುಬ್ಬು, ಸುಬ್ಬಾ”. ನೋಡಿ ಹೇಗಿದೆ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಮಹಿಮೆ!

ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮ ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಬರಹಗಳನ್ನು ಕದಿಯುವ ಜನರಿಂದ. ಅದರಲ್ಲೂ ಮುಖ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಆದ ಅನುಭವ ತುಂಬಾ ಬೇಸರ ತರಿಸಿದೆ. ಮೊದ ಮೊದಲು ನನಗೆ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರ profileನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕವನಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಧಂಗಾದೆ. ಕೇಳಿದರೆ ಬ್ಲಾಕ್ ಮಾಡಿ ಹೋಗುವವರೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಕೆಲವರು ” ಈ ಕವನ ನಿಮಗೆಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿತು “ಅಂದರೆ “whatsApp”ನಲ್ಲಿ ಅಂತಾರೆ. ಯಾರೊ ಒಬ್ಬರು ಆಪ್ತರು ಹೇಳಿದರು “ನೋಡಿ ನಿಮ್ಮ ಕವನಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕದ್ದು ತನ್ನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಕವನ ಸಂಕಲನ ಪ್ರಕಟಿಸಿಯಾರು, ಹುಷಾರು ಕಂಡ್ರೀ…” ಆದುದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದೀಚೆಗೆ ಅಪ್ರಕಟಿತ ಬರಹಗಳನ್ನು ಮುಖ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದೇ ಬಂದು ಮಾಡಿದೆ. ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಾನೂನಿನ ಒಕ್ಕಣಿಕೆ ನಮೂಧಿಸಿರುವುದರಿಂದ copy paste ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಭಯ ಇರಬಹುದು.

ಇನ್ನೊಂದು ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಂದವ್ಯ, ಸಂಬಂಧ,ಸಮಯವನ್ನೂ ತಿಂದು ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಒಂದಾ fb, ಒಂದಾ ಯಾವುದಾದರೂ ತಾಣಗಳ ತಡಕಾಟ, ಪೇಪರ್ ಓದೋದು, ಗೂಗಲ್ ಸರ್ಚ್. ಒಂದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೂ ಪರಕೀಯರಂತೆ ಇರುವುದು, WhatsAppನಲ್ಲಿ ಊಟಕ್ಕೋ ಇನ್ಯಾತಕ್ಕೋ ಕರೆಯೋದು, ಊಟ ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಅದೇನೊ ಮೊಬೈಲ್ ಆಡಿಸುತ್ತಾ ಹುಡುಕೋದು ಒಂದಾ ಎರಡಾ? ಇದೊಂತರಾ ಹುಚ್ಚು. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಕರೆಂಟು ಹೋಗಬೇಕು ; ಅದೆಷ್ಟು ಬೈಕೋತೀವಿ ಅಲ್ವಾ? ಮನೆಗೆ ನೆಂಟರು ಬಂದರೆ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು ; ಅಯ್ಯೋ! ಏನೂ ಬರೆಯೋಕಾಗಲ್ವೆ, ಓದೋಕಾಗಲ್ವೆ, ಕಳಿಸೋಕಾಗಲ್ವೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ. ಪೂರ್ತಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳುವ ಅಸ್ತ್ರ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲ. ಕಣ್ಣುರಿ, ಸರಿ ನಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಗಳು ಸಮಯದ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದೇ ಸದಾ ಇದರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರೋದು ಎಂಥವರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಇದರ ಪೂರ್ತಿ ಪರಿಣಾಮ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು ಅಥವಾ ಅರಿವಿಗೆ ಬರಬೇಕು ಅಂದರೆ ಒಂದಾ ಕರೆಂಟು ಇರಬಾರದು ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಕೆಟ್ಟೋಗಿರಬೇಕು. ಆಗ ನೋಡಿ ಮನೆ ಕೆಲಸ ಇನ್ನಿತರ ಎಷ್ಟೋ ಕೆಲಸಗಳು ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿರುತ್ತೇವೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಥವಾ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಈ ಜಾಲದಿಂದ ದೂರವಿಡಲು ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವುದು ವಾಸಿ.

ಇಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯದೂ ಇದೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದೂ ಇದೆ. ಆಯ್ಕೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಅವರವರಿಗೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳಿರುವ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡವರ ಧಾವಂತದ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಡಲಾಗದೇ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಬೇಡಾದ್ದೆಲ್ಲ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವಿರುವುದು ಮಕ್ಕಳ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣವೂ ಆಗುತ್ತಿರಬಹುದು. ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಹೋದರೆ ಮೈ ನಡುಗುತ್ತದೆ.

ಇವೆಲ್ಲ ನೋಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಕಾಲವೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇತ್ತು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆಗ ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವೆ ಮಾತು,ಒಡನಾಟ,ಭಾಂದವ್ಯ, ಪತ್ರ ವ್ಯವಹಾರ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗೆ ಹೇರಳ ಅವಕಾಶ ಇತ್ತು. ಒಂದು ದೂರವಾಣಿ ಅಥವಾ WhatsApp ಸಂದೇಶಗಳಿಗಿಂತ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಅಂತಃಕರಣದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ನಿಖರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಬಲ್ಲ. ನೆನಪಾದಾಗ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದುವ ದಾಖಲಾತಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಮದುವೆಯಾಗಿ ತವರ ತೊರೆದು ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೆತ್ತವರದೊ ಅಥವಾ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದವರದ್ದೋ ಆದರಂತೂ ಮುಗೀತು. ಅದೇ ಒಂದು ಆಸ್ತಿಯಂತೆ ಜೋಪಾನ ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಪಾಠವಿತ್ತು. (1987ರ ಕಾಲಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಣ್ಣ-ಅತ್ತಿಗೆ ಬರೆದ ಪ್ರೀತಿಯ, ಮಮತೆಯ ಪತ್ರಗಳು ಇನ್ನೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇವೆ. ನನಗೆ ನನ್ನ ತವರ ಆಸ್ತಿ ಇವುಗಳು) ಅವರ ಕಾಲಾನಂತರವೂ ಅವರ ಕೈ ಬರಹ ಅವರ ಅಮೂಲ್ಯ ಸೊತ್ತಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇತ್ತೀಚೆಗಂತೂ ಮದುವೆ ಇನ್ನಿತರ ಯಾವುದೇ ಸಮಾರಂಭವಿರಲಿ WhatsAppನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂದೇಶ ರವಾನಿಸಿ ಕರೆದೆ ಎಂಬ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮುಗಿಸಿಬಿಡುವವರೇ ಜಾಸ್ತಿ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಇರಲಿ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲ. ಅದರೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೊ ಅಷ್ಟು ಬಳಸಿ ಎಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಮನಷ್ಯನ ಹಿಂದಿನ ನಡವಳಿಕೆ ಮುಂದುವರಿಯ ಬೇಕೊ ಅದು ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಚೆನ್ನ. ಇದರಲ್ಲಿ ಅನುಕೂಲವೂ ಇದೆ ಅನಾನುಕೂಲವೂ ಇರುವುದು ಮಾತ್ರ ಅಪ್ಪಟ ಸತ್ಯ!!

(“ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಪಥ” ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಾಗಿ ಬರೆದ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.)
25-6-2018. 5.32pm

ವಾಕಿಂಗ್ ಹೋಗಿ ರನ್ನಿಂಗ್

ನಮ್ಮ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದ ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಪಾರ್ಕ್ ಆಗಲಿ ಅಥವಾ ವಾಕಿಂಗ್ ಮಾಡುವ ತಾಣವಾಗಲಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದು ಬೆಂಗಳೂರು ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿ ರೋಡು. ಇಲ್ಲಿ ವಾಕಿಂಗ್ ಮಾಡೋದು ಅಂದರೆ ನನಗೆ ಬಹಳ ಬಹಳ ಇಷ್ಟ. ಸಖತ್ ಮಜಾ, ಸಖತ್ ಖುಷಿ. ದಿನಾ ನಾಲ್ಕೂವರೆಗೆ ಎದ್ದು ಐದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಮನೆ ಬಿಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಗಾಂಧೀ ಭವನದವರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕೂತು ವಾಪಸ್ ಬರ್ತಾ ಇದ್ದೆ ಒಬ್ಬಳೇ. ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರೂ ಬರ್ತಾ ಇದ್ರು. ಹೀಗೆ ವಾಕಿಂಗ್ ಮಾಡ್ತಾ ಮಾಡ್ತಾ ಹೆಚ್ಚು ನಡೆಯುವುದು ರೂಢಿ ಆಯ್ತು.

ವಾಕಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ಇರೊ ಲವಲವಿಕೆ, ಖುಷಿ ಆ ಗಿಡಮರಗಳ ನಡುವೆ ಮತ್ತೆಲ್ಲಿ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯ. ಎಷ್ಟು ನಡೆದರೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ನಡೆಯುವಾ. ಆ ತಂಪಾದ ಆಹ್ಲಾದಕರ ವಾತಾವರಣ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಈ ವಸಂತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಬೀಳುವ ಮಳೆಗೆ ನೆನದು ತೊನೆದಾಡುವ ಗಿಡಮರಗಳ ವೈಯ್ಯಾರ ನವ ವಧುವಿನಂತೆ ಶೃಂಗಾರಗೊಂಡ ಪ್ರಕೃತಿ ವಾವ್! ಅದ್ಭುತ.

ಒಂದಿನ ಹಾಗೆ ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿವರೆಗೂ ಹೋಗೋಣ ಅಂತ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ನಾ. ಸುತ್ತ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ದೂರದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಜೋರಾದ ನಡಿಗೆ. ಇನ್ನೇನು ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿ ಕಾಣ್ತಾ ಇದೆ ; ನನ್ನ ಹಿಂದಿಂದ ಯಾರೋ ಬಂದಾಂಗಾಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹತ್ತಿರ ಬಂದವನೆ ” ಮೇಡಂ ನೀವೂ ನಮ್ಮ ಏರಿಯಾದವರಾ “ಅಂತ ತನ್ನ ಏರಿಯಾ ಹೆಸರು ಹೇಳ್ದಾ. ” ಹೌದು, ಯಾಕೆ” ಅಂದೆ. “ನೀವೂ ಒಬ್ಬರೇ ಬರೋದಾ?” ” ಹೌದು ” ಅಂದೆ. “ನಾನೂ ಒಬ್ಬನೇ ಬರೋದು, ನೀವೂ ಒಬ್ಬರೇ ಬರೋದು. ಒಳ್ಳೆದಾಯಿತು. ನನಗೊಬ್ಬರು ಸಿಕ್ಕದಾಂಗಾಯತು ” ಅಂತಾನೆ! ಏನೇನೊ ಬಡಬಡಿಸ್ತಾನೆ!

ನನಗೊ ಕಾಲು ತರ ತರ ನಡುಗಿ ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದ ಮೈ ಬಿಸಿಯೇರೋಕೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ತಕ್ಷಣ ಪೀಚೇ ಮೂಡ್. ನನ್ನ ವಾಕಿಂಗ್ ಹೋಗಿ ರನ್ನಿಂಗ್ ಆಯ್ತು. ಮೂರು ಕಿ.ಮೀ.ದೂರ ಬೇರೆ. ಗಾಂಧಿ ಭವನದವರೆಗೆ ಓಡಿದ ನಾನು ಕೇವಲ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ. ಮಾರನೇ ದಿನದಿಂದ ವಾಕಿಂಗ್ ಬಿಟ್ಟೆ ಅಂದುಕೊಂಡ್ರಾ? ಇಲ್ಲಪ್ಪಾ. ಹೋಗ್ತಿದ್ದೆ ; ಆದರೆ ಮೊದಲಿನಷ್ಟು ದೂರ ಅಲ್ಲ. ಜನರಿರುವ ಮದ್ಯ ನನ್ನ ವಾಕಿಂಗ್. ಈ ಘಟನೆಯಿಂದ ಹುಚ್ಚು ಧೈರ್ಯ ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಿತ್ತು. ಆಗ ಈಗಿನಂತೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಭದ್ರತೆ ಕೂಡಾ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಸಿಸಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿ ರಕ್ಷಣೆ ಒದಗಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಆದರೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಜನರು ಮನೆಯಿಂದ ಕಸ ತಂದು ಒಗೆಯೋದು ಯಾವಾಗ ಬಿಡುತ್ತಾರೋ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಬ್ಯಾನರ್ಗಳನ್ನು ಹಂಚಿ ಜನರಿಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ನೀಡುವಲ್ಲಿ ಶ್ರಮಿಸಿದ್ದಾರೆ ಸಮಾಜ ಸೇವಕರು. ಕಸ ಬಿಸಾಕುವ ಕೆಲವರು ಕ್ಯಾರೆ ಅನ್ನಲ್ಲ ; ತಮ್ಮ ಚಾಳಿ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಪರಿಸರ ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಅಸಹ್ಯ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ದೇವರೆ ಬುದ್ಧಿ ಕೊಡಬೇಕು.

3-4-2018. 4.32pm

ದೇವರ ನಂಬರ್….??

“ಸಲಾಂ ಆಲೆ ಕೋಂ” ಆ ಕಡೆಯ ಧ್ವನಿ.

“ಆಲೆ ಕೋ ಸಲಾಂ” ಇತ್ತ ನನ್ನ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ. ಆಮೇಲೆ ಅವರೇನೊ ಹೇಳೋದು ನಾನು “ಸಾರಿ, ರಾಂಗ್ ನಂಬರ್.”

ಅರೆ ಇದೇನಿದು ಹೀಗೆ ಬರಿತಿದ್ದಾಳೆ ಅಂದುಕೊಂಡ್ರಾ? ನಿಜ ಕಂಡ್ರೀ…ಈಗ ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ಸಂಭಾಷಣೆ ಆಗಾಗ. ಅವರು ಯಾರು? ಎತ್ತ? ಏನೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆಗಾಗ ನನಗವರುಗಳಿಂದ ಫೋನ್ ಬರುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಶುಭಾಶಯಗಳು ಒಂದೆರಡಾದರೂ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆ.

ಇವೆಲ್ಲ ಹೇಗೆ ಕೇಳ್ತೀರಾ? ಇಲ್ಲಿದೆ ನೋಡಿ ಇದರ ಗುಟ್ಟು.

ಈಗಿನ ತಾಂತ್ರಿಕ ಜಗತ್ತು ಎಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರಿಯಲಿ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಕೆಲವೊಂದು ಹಳೆಯ ಸಲಕರಣೆ, ವಿಚಾರ, ರೂಢಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಇನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಕೈಲೂ ಮೊಬೈಲು ಬಂದು ಆಗಲೇ ಅದೆಷ್ಟು ವರ್ಷ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಾನು ಬಿಎಸ್ಎನ್ಎಲ್ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲೈನಿಗೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದೆ. ಅದನ್ನು ನಾನು ಮಾತ್ರ ಉಪಯೋಗಿಸ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕಾಲ್ ಬಂದರೆ ಯಾರೂ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಬರೊ ಕಾಲ್ ಎಲ್ಲ ನನಗೇ ಅಂತ ಎಲ್ಲರ ಅಂಬೋಣ.

“ನನಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಬೇಡಾ. ನನಗಿದೇ ಸಾಕು. ನೀನೆ ಬೇಕಾದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮೊಬೈಲ್ ನನ್ನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ತಗೊ.”

ಸದಾ ನನ್ನ ಮಗಳು ಮೊಬೈಲು ಕೊಡಸ್ತೀನಿ ಬಾರೆ ಅಂದಾಗೆಲ್ಲ ನನಗೂ ಅವಳಿಗೂ ಕಿತ್ತಾಟ. ಅಂತೂ ಒಂದಿನ ಅವಳ ಕಾಟಕ್ಕೆ ನಾನು ಮೊಬೈಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಒಪ್ಪಿದ್ದು ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ. ಅದೂ ಅವಳ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ. ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳೇ ಹಾಗೆ ಹೆತ್ತವರನ್ನು ಮಾಡರ್ನ ಮಾಡೋ ಧಾವಂತ. ನಮಗೋ ಅದರ ಗಂಧ ಗಾಳ ಗೊತ್ತಿರೋದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸ್ತಾನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಒಮ್ಮೆ ರೀಚಾರ್ಜ ಮಾಡಿದರೆ ಆರು ತಿಂಗಳಾದರೂ ಖರ್ಚು ಆಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅದರಲ್ಲಿರೊ ಕಾಸು.

ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಕುಟ್ಟಿ ಆಮೇಲೆ ಮೂರ್ ಮೂರ್ ದಿವಸಕ್ಕೂ “ನೋಡೆ ಇದೇನೊ ಆಗೋಗಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿಮಾಡೆ.”

“ಅಯ್ಯೋ ಅಮ್ಮಾ ಏನು ಮಾಡಿದ್ಯೆ? ಎಲ್ಲಿ ಒತ್ತತೀಯಾ? ಸ್ವಲ್ಪ ಓದಿ ನೋಡು. ನೀನೆ ಕಲ್ತಕಬೇಕಪ್ಪಾ.”
ಸಿಟ್ಟಲ್ಲಿ “ಸರಿ ಕೊಡಿಲ್ಲಿ..”

ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಮಾತು, ಒಂದಷ್ಟು ಚರ್ಚೆ, ಬಯ್ಸ್ಕೋಳೋದು ಅವಳ ಧಾವಂತದ ಗಡಿಬಿಡಿ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೆ ಅಮ್ಮ ದಡ್ಡಿ. ನನಗೊ ಈ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಓದೋದು ತಿಳ್ಕಳೋದು ಬಲೂ ಬೇಜಾರು. ಇದರ ಸಹವಾಸವೇ ಬೇಡಾ ಎಂದು ಅದರ ಉಸಾಬರಿಗೇ ಹೋಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದಾದರೂ ಕಾಲ್ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಹಲೋ ಅನ್ನೋದಾಗಿತ್ತು.

ಯಾವಾಗ ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದು ಬಲಗೈ ಫ್ರ್ಯಾಕ್ಚರ್ ಆಯಿತೊ ಆಗ ಪೆನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬರೆಯಲಾಗದೆ ಅಳುತ್ತ ಕೂತಾಗ ಮೊಬೈಲ್ ಡೈರಿ ಓಪನ್ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಳು ಮಗಳು. ಆಗ ಮೊಬೈಲಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಆಪ್ ನಾನೇ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದು ಮಹಾ ಸಾಹಸ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಜೀವನದಲ್ಲಿ.

“ಈಗ ಅಮ್ಮ ಗ್ರೇಟ್ ” ನಾನೆಂದರೆ

“ಏನ್ ಮಹಾ?” ಮಗಳು ಉವಾಚ.

ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಚಕಚಕನೆ ಕೈ ಆಡಿಸುವವರ ಮುಂದೆ ನಾನೇನು ಮಾಡಿದರೂ ದಡ್ಡೀನೆ. ಆದರೂ ನಾ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಕೊತೀನಪ್ಪಾ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಏನಾದರೂ ಹೊಸದು ಕಂಡಹಿಡದೆ ಅಂದರೆ ಮೊಬೈಲಲ್ಲಿ. ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಹೊಗಳಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನಾರು ಹೊಗಳೋದು ಅಲ್ವಾ? ಆದರೆ ಈಗ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಬೆರಳಾಡಿಸೋದು ನನಗೂ ರೂಢಿ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇರಲಿ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರೋಣ.

ರಾಜಾಜಿನಗರ ದೊಡ್ಡ ಮೊಬೈಲ್ ಅಂಗಡಿ. ಬಗ್ಗಿದರೆ ನಡೆದಾಡೊ ನೆಲಾನೂ ನನ್ನ ಮುಖ ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇನು ಅಣುಕಿಸಿತೊ ಅಥವಾ ನನಗೆ ಈಗ ಹಾಗನಿಸುತ್ತಿದೆಯೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆಗ ಕೋಲೆ ಬಸವನ ಥರ ಮಗಳೊಟ್ಟಿಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಮೊಬೈಲ್ ಅಂಗಡಿ ಗೃಹಪ್ರವೇಷ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಮೋಸ್ಟ್ಲಿ ಬಲಗಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಅನಿಸುತ್ತೆ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಅಂಗಡಿ ಒಳಗೆ. ಎಷ್ಟೊಳ್ಳೆ ನಂಬರ್ ಆರಿಸಿದ್ದೆ ಅಂಗಡಿಯವರು ಒಂದಷ್ಟು ಸಿಮ್ ಕಾರ್ಡ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಹರವಿದಾಗ! ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷವಾದರೂ ಆಗಿರಬಹುದು ಇದೇ ನಂಬರ್ ಇರಲಿ ಎಂದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ತಿಳಿ ಹೇಳಲು.

ಬುದ್ಧಿ “ಏ…ಇದೇ ಇರಲಿ ಕಣೆ ಅಪರೂಪದ ನಂಬರ್ ; ಮನಸು ಬೇಡಪ್ಪಾ ಈ ನಂಬರ್ ನಾ ತಗೊಂಡರೆ ತಪ್ಪಾಗುತ್ತೇನೊ! ಇಂತಹ ನಂಬರ್ ನಾವು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಅಲ್ವಾ? ” ಅಂತೂ ಕೊನೆಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಮಾತು ಫೈನಲ್ ಆಯ್ತು. ಆದರೆ ಸಧ್ಯ ಮಗಳು ಅದೇನೊ ನೋಡ್ತಾ ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾಗಿದ್ಲು. ಇಲ್ಲಾ ಅಂದರೆ …. ಆಮೇಲೆ ಅವಳೇನು ನಾನು ಆರಿಸಿದ ನಂಬರ್ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅದು ಬೇರೆ ಮಾತು.

ಸರಿ ಅಂದಿನಿಂದ ಮೊಬೈಲ್ ರಾಣಿ ನಾನೂ ಆದೆ. ಆ ಸಿಮ್ 2026ರವರೆಗೂ ಉಪಯೋಗಿಸಬಹುದು. ಬರೀ ರೀ ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು. ಈ ಮಧ್ಯೆ ಒಮ್ಮೆ ಅದೇನೊ ತೊಂದರೆ ಆಗಿ ಬೇರೆ ಸಿಮ್ ಅದೇ ನಂಬರಿಗೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡರೂ 2026ರವರೆಗಿನ ಅವಧಿ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿತು.

ಅಂಗಡಿಯವನಂದಾ “ನೀವು ಲಕ್ಕಿ ಕಂಡ್ರೀ. ಅವಧಿನೂ ಹಾಗೆ ಕಂಟಿನ್ಯೂ ಆಗಿದೆ. ಲಕ್ಕಿ ನಂಬರ್ ಬೇರೆ ಆರಿಸಿದ್ದೀರಾ, ಸೂಪರ್.”

ಒಂದಿನ ಮನೆ ಹತ್ತಿರದವನ ಪರಿಚಯವಿರೊ ಆಟೋದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಇರೊ ನೆಂಟರ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಅದೂ ಇದೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತ “ಮೇಡಂ ನಿಮ್ಮ ನಂಬರ್ ಹೇಳಿ. ಸೇವ್ ಮಾಡ್ಕೋತೀನಿ. ನಾನು ನಿಮಗೆ ಮಿಸ್ ಕಾಲ್ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ನೀವೂ ಸೇವ್ ಮಾಡ್ಕಳಿ. ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹೋಗಬೇಕು ಅಂದರೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ. ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಬರ್ತೀನಿ” ಅಂದಾ. ನನ್ನ ನಂಬರ್ ಹೇಳಿದ್ದೇ ತಡಾ; “ಮೇಡಂ ಇದು ದೇವರ ನಂಬರ್. ಬೇಕೂ ಅಂದರೂ ಈ ನಂಬರ್ ಸಿಕ್ಕೋದಿಲ್ಲ. ಕಾದಿರಿಸಿ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ತಗೋತಾರೆ ಮುಸ್ಲಿಂ ಮಂದಿ. ಯಾರಿಗೂ ಕೊಡಬೇಡಿ ಆಯ್ತಾ? ” ನನ್ನ ಬೆನ್ನು ನಾನೇ ತಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಮರಿಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಈ ನಂಬರ್ ಸಿಕ್ಕ ಪುರಾಣನೂ ಇದೇ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಊದಿಬಿಟ್ಟೆ.

ಐದನೇ ಕ್ಲಾಸಿಂದ ಏಳನೇ ಕ್ಲಾಸಿನವರೆಗೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮುಸ್ಲಿಂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿ ಮಾಗ್ದಾಲಿನಾ. ಅವಳ ಮನೆಯ ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಹರಟಿ ಅವರಾಡುವ ಒಂದೆರಡು ಮಾತು ಕಲಿತಿದ್ದು ಈಗ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಹಾಗೆ ಅವಳ ನೆನಪು ಕೂಡಾ. ಈ ಅಂಡಲೆಯುವ ಮನ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹಳೆಯ ಪಳೆಯುಳಿಕೆಗೆ ಜೀವ ತುಂಬುವ ಪರಿ ಜ್ಞಾಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅವಳೇಗಿದ್ದಾಳೊ, ಎಲ್ಲಿದ್ದಾಳೊ ಅಂತ ಮೊದ ಮೊದಲು ಮೊಬೈಲ್ ರಾಂಗ್ ನಂಬರ್ ಭಾಷೆಯಿಂದಾಗಿ ನೆನಪಾದಾಗ ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳು ಮಂಜಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಜೀವನ ಅಂದರೆ ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲವೆ? ನಿರ್ಜೀವ ವಸ್ತುಗಳೂ ಕೂಡಾ ಜೀವ ತುಂಬುತ್ತವೆ. ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಕೊಂಡಿ. ಹಳೆಯ ಭಾಂದವ್ಯದ ನೆನಪು ಈ ನಂಬರ್ ಬಹಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಹಿತ ಕೊಡುತ್ತಿದೆ.

ಹೀಗೆ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅಪರೂಪದ ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರು ಇದುವರೆಗೂ ಹಲವರಿಂದ ಹೊಗಳಿಸಿಕೊಳ್ತಾ ಆಗಾಗ ರಾಂಗ್ ನಂಬರ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡ್ತಾ ನನ್ನ ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿ ಬಿಚ್ತಾ ನನ್ನ ಅದರ ಭಾಂದವ್ಯ ಸಾಗುತ್ತಾ ಇದೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಏನೊ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಮಾಡೊ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಫೋನು ಬಂತಲ್ಲಾ ಅಂತ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಿ ಅದು ರಾಂಗ್ ನಂಬರ್ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದಾಗ ರೇಗಿದ್ದೂ ಇದೆ. ” ಹಲೋ, ಬಾಬಿಜಾನ್ , ಹಲೋ ಹಮ್ ಸಾಜೀದ್ ಬೋಲ್ತಿ, …..”

ಪಾಪ! ಅವರ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಮೊದಲ ನಂಬರಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗಿ ಒತ್ತಿ ಕೊನೆಯ ನಂಬರ್ 786 ನನ್ನದು ಇಷ್ಟಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನಾನವರ ನಂಬರ್ ಕಸಿದುಕೊಂಡೆನಾ ಅಂತ ಭಾವುಕಳಾಗುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಈ ನಂಬರ್ ನಾನೇ ಆರಿಸಿಕೊಂಡಾಗಿದೆ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಡೆ ದಾಖಲಾಗಿದೆ ; ಬಿಡೊ ಹಾಗಿಲ್ಲ!!

15-2-2018. 10.28pm

ಬೇಸರ…??(ಭಾಗ-8)

“ನಮಗೆ ನಾವೇ, ಗೋಡೆಗೆ ಮಣ್ಣೇ” ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿ ಕಡೆ ಇದೊಂದು ನಾಣ್ಣುಡಿ ಸದಾ ಹಿರಿಯರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗೆಲ್ಲ “ಏನಿಲ್ಲ,ಬೇರೆಯವರೂ ಜವಾಬ್ದಾರರಾಗಿರ್ತಾರೆ” ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ವಾದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ವರ್ಷ ಕಳೆದಂತೆ ಜೀವನಾನುಭವ ಅವರ ಮಾತು ಅಕ್ಷರಶಃ ನಿಜವೆಂದು ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಸರಿ ಅಲ್ಲವೆ ಈ ಮಾತು?

ಈ ದುಃಖ, ಹತಾಷೆ, ಬೇಸರ ಅಥವಾ ಬೇಜಾರು ಎಲ್ಲ ಮನಸಿಗಾಗೋದಕ್ಕೆ ಸ್ವತಃ ನಾವೇ ಕಾರಣರಾಗಿರುತ್ತೇವೆ. ಅತಿಯಾದ ಆಸೆ, ಈಡೇರದಾಗ ದುಃಖ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಂದ ಅತಿಯಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಅದು ದೊರಕದೇ ಇರುವಾಗ ಸಿಟ್ಟು, ಸೆಡಗು,ಅವರನ್ನು ಧೂಷಿಸೋದು, ಸೋಂಬೇರಿತನ ಅಬ್ಬಾ ಚಳಿ ಯಾರೇಳುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟೊತ್ತು ಮಲಗಿ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ವಾಕಿಂಗು, ಯೋಗ,ಧ್ಯಾನ ಎಲ್ಲ ಬದಿಗೊತ್ತಿ ದೇಹ ಜಡವಾದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ನೋವು ಇಲ್ಲಿ ನೋವು ಕೊನೆಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲೊಂದಷ್ಟು ದುಡ್ಡು ಸುರಿದು ಬರೋದು. ಸಧ್ಯ ವಾಸಿ ಆದರೆ ಸಾಕು ದುಡ್ಡು ಹೋದರೆ ಹೋಯಿತು ಎಂದು ಆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅಂದುಕೊಂಡರೂ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಛೆ! ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ದುಡ್ಡು ಹಾಳಾಯಿತು ಅಂತ ಪರಿತಪಿಸೋದು ಮತ್ತದೇ ಬೇಸರ. ಇನ್ಮೇಲೆ ಕರೆಕ್ಟಾಗಿ ಇರಬೇಕಪ್ಪಾ ಮನಸಿನ ತೀರ್ಮಾನ ಹೊಸದರಲ್ಲಿ. ಮತ್ತೆ ಅದ್ಯಾವಾಗೊ ಮರೆತು ತಿರಗಾ ರಿಪೀಟ್.

ಇದು ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆದರೂ ಮನಸಿನ ಧೃಡತೆಗೆ, ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾಗಿ ಬದುಕಲು, ಈ ದೇಹ ಆದಷ್ಟು ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತ ಗೊಳ್ಳಲು, ಹಲವು ಮಾರ್ಗೋಪಾಯಗಳು ಇವೆ. ಅವರಿವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆಂದು ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗದಿದ್ದರೂ ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ ಸರಿಯಾದ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರದೆಂಬುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಕಾರಣ ಈಗಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಯೋಗಕ್ಕೆ ಮೊರೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ನಮಗೆ ವಾಕಿಂಗ್ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕಪ್ಪಾ ಅನ್ನುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಯಾರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಯಾವುದು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿ ಸಮಾಧಾನ ಕೊಡುವುದೊ ಅದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಮನುಷ್ಯ ಆರಾಮಾಗಿ ಇರಬಲ್ಲ. ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ, ಗಿಡಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದರಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಸಮಯ ಕಳೆಯೋದರಿಂದ, ದಿನಾ ಒಂದಷ್ಟು ಭಜನೆ ಮಾಡೋದರಿಂದ, ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಧ್ಯಾನ ಇಲ್ಲಾ ಯಾವುದಾದರೂ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುವುದರಿಂದ ಇತ್ಯಾದಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಾಂತಿ ಕೊಡಬಲ್ಲದು.

ಈ ಬೇಸರ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿಗೆ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಗಮನ ಹೋಗಿ ಮನಸ್ಸು ನಿರಾಳವಾಗಬಹುದು ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಬೇಸರದತ್ತ ಮನಸ್ಸು ವಾಲಿದರೆ ಇದೇ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಮಾನಸಿಕ ರೋಗಿ(depression)ಯಾಗಿ ನರಳುವ ಪ್ರಸಂಗ ಬರಬಹುದು. ಇವೆಲ್ಲ ನರಗಳ ಮೇಲಿನ ಒತ್ತಡದಿಂದ ನಿದ್ರೆ ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಊಟ ಸೇರದೇ ಇರುವುದು,ಒಬ್ಬರೆ ಮಾತಾಡುವುದು,ಮಂಕಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುವುದು, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಜಡತ್ವ ಹೀಗೆ ಹಲವು ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಾಣ ತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಮನೋ ದೈಹಿಕವಾಗಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತವೆ. ಈ ಮನಸ್ಸಿನ ಒತ್ತಡಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕಾದರೆ ಮಾನವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮಗೆ ಯಾವುದು ಇಷ್ಟ? ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸಮಾಧಾನಗೊಳ್ಳಬಹುದು? ನಾನು ನನ್ನ ದಿನಚರಿ ಹೇಗೆ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು?

ನನ್ನನುಭವದ ಮಾತು,ಸಂದರ್ಭ ಹಲವಾರು ವಿವರಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಟ್ಟೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹತಾಷೆಗೊಳಗಾದ ನಾನು ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಗದೆ ಇನ್ನೇನು ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಮಾನಸಿಕ ರೋಗಿಯಾಗಿಬಿಡುವೆನೆಂಬ ಆತಂಕ ಕಾಡಲು ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. “ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ದೇವರು ಹುಲ್ಲು ಮೇಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂಬ ಗಾದೆ ನಿಜವಾಯಿತು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ. ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಮನೆ ಸೇರಿದ ಒಂದು “ಶ್ವಾನ” ತನ್ನ ಏಳು ವರ್ಷ ಒಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳ ಜೀವತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪ್ರೀತಿ,ಆಟ,ಮೌನ ಭಾಷೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸಿನ ಬೇಜಾರು ಮರೆಸುತ್ತ ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನಂತೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಅಷ್ಟೇ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾದಾಗ ಬಹಳ ದುಃಖ,ಸಂಕಟ,ಬೇಜಾರು. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಹೇಗಿರೋದು ಅನ್ನುವಂತಾದರೂ ನನಗೆ ಅದನ್ನು ಮಗುವಂತೆ ಸಾಕಿರುವ ಸಂತೃಪ್ತಿ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಇದ್ದು ಸಂತೋಷ ನೀಡಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಮನೆ ಮಾಡಿದೆ. ಅದರ ನೆನಪು ಸಂತಸವನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ಕೊಡುತ್ತಿದೆ ದೂರಾಗಿರುವುದೊಂದೇ ದುಃಖ ಬಿಟ್ಟರೆ! ಈ ಹಿಂದಿನ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗ ಶೋನೂ(ಶ್ವಾನ)ಇದ್ದ. ಆದರೆ ಈ ಏಳನೇ ಭಾಗ ಬರೆಯುವಾಗ ಅವನು ಮರೆಯಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ದುಃಖ ಬೇಸರ. ಕೊನೆಯ ಭಾಗ ಬರೆಯುವಾಗ ಮತ್ತವನೇ ಸಮಾಧಾನ ನೀಡುತ್ತ ಬಂದ. ಬದುಕೆಂದರೆ ಯಾವ ರೀತಿ ತಿರುವು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ! ಇಂದು ಇದ್ದವರು ನಾಳೆ ದೂರಾಗಿಬಿಡಬಹುದು. ಆದುದರಿಂದ ಇರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಕಾಣಬೇಕೆಂಬ ಪಾಠವನ್ನೂ ಕಲಿಸಿ ಹೋದ. ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ. ಎಲ್ಲವೂ ಆಕಸ್ಮಿಕ!!

ಜೀವನ ಅಂದ ಮೇಲೆ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಘಟನೆ,ಕಷ್ಟ, ಅವಮಾನ ಎಲ್ಲರ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಇದ್ದಿದ್ದೇ. ಹಾಗಂತ ಅದನ್ನೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳದೆ ಬಂದಿರುವ ಸಂದರ್ಭ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಧಾನಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು. ಕಷ್ಟ ಬಂದಷ್ಟೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆದಷ್ಟು positive thinking ಮಾಡಿದಷ್ಟೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ನಿರಾಳವಾಗೋದು ಖಂಡಿತಾ. ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ನೀರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದಷ್ಟೂ ನಮಗೆ ಬೇಸರವಾಗೋದು ಹೆಚ್ಚೇ ಹೊರತೂ ಅದರಿಂದ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಗೋದು ಕನಸಿನ ಮಾತು. ಅತಿಯಾದ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಪರಿಹಾರವೆಂದರೆ ಈ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಚಟುವಟಿಕೆಯ ಜೀವನ,ಸರಿಯಾದ ಆಲೋಚನೆ, ಧ್ಯಾನ, ಯೋಗ, ವಾಕಿಂಗ್, ಪರಿಸರದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಳಜಿ, ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಪೋಷಣೆ, ಆತ್ಮೀಯರಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಬಿಚ್ಚಿ ಮಾತಾಡುವುದು, ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಇರದೆ ಆದಷ್ಟು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುವುದು, ಆಗಾಗ ಪ್ರೇಕ್ಷಣೀಯ ಸ್ಥಳಗಳ ಭೇಟಿ, ಮಠ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತು ಬರುವುದು, ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತ ಮುಂತಾದ ಗ್ರಂಥ ಪಠಣೆ, ಉತ್ತಮವಾದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವುದು, ಬರೆಯುವುದು ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವ,ಮನಸ್ಸಂತೋಷಗೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಸ್ವ ಇಶ್ಚೆಯಿಂದ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಈ ಬೇಸರ,ಖಿನ್ನತೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಜೀವನ ನಡೆಸಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರವರದೇ ಆದ personal life ಇರುತ್ತದೆ. ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡೋದರಿಂದ ನಮ್ಮಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಬೇಸರ ಯಾಕೆ? ಒಡ ಹುಟ್ಟದವರಿರಲಿ,ಮಕ್ಕಳಿರಲಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಯಾರೇ ಇರಲಿ ವಯಸ್ಸಾಗುವ ಕಾಲವೇ ಆಗಲಿ, ವಯಸ್ಸು ಇರುವಾಗಲೇ ಆಗಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಭಾರವಾಗದೆ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಆದಷ್ಟು ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಿ ಇರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ಆರೋಗ್ಯವಂತರಾಗಿ ಬಾಳೋಣ!!

4-1-2017 3.39pm