ಹಾಂ, ಸಿಕ್ಕಿತು…

ಪಟಕ್ಕನೆ ಯಾಕೊ ನೆನಪಾಯಿತು, ಹರಡಿಕೊಂಡು ಕೂತೆ. ಕಣ್ಣು ಇಷ್ಟಗಲ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸಂತಸದ ನಗಾರಿ. ಓದುತ್ತ ಓದುತ್ತ ಎಲ್ಲೋ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಹಂಗಂಗೆ.

ಹೌದು ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪೋಸ್ಟಮನ್ಗೆ ಅದೆಷ್ಟೊಂದು ಬೆಲೆಯಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ಹತ್ತಿರದವರಿಂದ ಬರುವ ಪತ್ರಗಳಿಗಾಗಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮನ್ ಬರಾ ಕಾಯೋದೇನು, ದೂರದಿಂದಲೇ ಸೈಕಲ್ ಬೆಲ್ ಬಾರಿಸುತ್ತ ಬರೋ ಅವನ ಶೈಲಿ, ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಕೊನೆಗೆ ಪತ್ರ ಬರದಾಗ ಪೆಚ್ಚು ಮೋರೆ ಹಾಕೋದು, ಇವೆಲ್ಲ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಮಾಮೂಲಾಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಈ ಹಬ್ಬಗಳು ಬಂದರಂತೂ ಮುಗೀತು ಶುಭಾಶಯ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುವ ವಿಧವಿಧವಾದ ಚಂದದ ಗ್ರೀಟಿಂಗ್ಸ್ ಅದರೊಳಗಿನ ಮನ ಸೂರೆಗೊಳ್ಳುವ ಒಕ್ಕಣೆಗಳು

ಆಗೆಲ್ಲ ಪತ್ರ ಬರೆಯೋದೇ ಒಂದು ಸಡಗರ. ಬರೆದಾದ ಮೇಲೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗಮ್ ಇಲ್ಲದೇ ಒದ್ದಾಟ. ” ಅನ್ನ ಮುಸುರೆ ಕೂಸೆ” ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದರೂ ಕೇಳದೆ ಅದನ್ನೇ ಗಮ್ಂತೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿರೋದು , ಮೈಲಿಗಟ್ಟಲೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಸ್ಟಾಂಪ್ ಹಚ್ಚಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಡಬ್ಬಿಗೆ ಹಾಕೋದು. ದೊಡ್ಡ ಪತ್ರವಾದರೆ ಹಾಕಲೆಂದು ಪೋಸ್ಟ್ ಕವರ್ ಮುಂಗಡವಾಗಿ ಕಾರ್ಡು, ಇನ್ಲೆಂಡ್ ಲೆಟರ್ ತಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋದೇನು? ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಮಸ್ತ್ ಮಜಾ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ, ದೀಪಾವಳಿ,ಹೊಸ ವರ್ಷ ಹೀಗೆ. ಶುಭಾಶಯಗಳ ವಿನಿಮಯ ಹಲವಾರು. ಆಮೇಲೆ ಅದೆಲ್ಲ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಡೋದು.

ಹೀಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟ ಕಂತೆಗಳೇ ಇವತ್ತು ನನ್ನ ಸಂತೋಷದ ಕಡಲಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿದ್ದಂತೂ ನಿಜ. ಅದೂ ಇರುವನೊಬ್ಬನೇ ಅಣ್ಣನ ಪತ್ರಗಳು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಎತ್ತಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಒಂದೇ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಅತ್ತಿಗೆಯ ಒಕ್ಕಣೆಯೂ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಣ್ಣನ ಮನದಾಳದ ಮಾತುಗಳು, ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿದ ಹಾರೈಕೆ, ಅತ್ತಿಗೆಯ ಪಾರುಪತ್ಯದ ಸಂಗತಿಗಳು, ಊರ ಸುದ್ದಿ ಕೊನೆಗೆ “ಯಾವಾಗ ಬರ್ತ್ಯೇ?”.

ಆಹಾ! ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಓದುತ್ತ ಕಳೆದೇ ಹೋದೆ 1987ರಲ್ಲಿ ನಾ ಬೆಂಗಳೂರು ಕಾಲಿಕ್ಕಿದ ದಿನದಿಂದ ಬಂದ ಪತ್ರಗಳು. ಆಗ ಅಮ್ಮ ಇದ್ದರು. ಅವರ ಸಮಾಚಾರ ಈಗ ಬರೀ ನೆನಪಷ್ಟೇ. ಅಣ್ಣನ ಮಗನ ತೀಟೆ,ಹುಡುಗಾಟಿಕೆಯ ಸಾಲುಗಳು ನಗುವಿಗೆ ನಾಂದಿ
ಹಾಡಿದರೆ ಈಗ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವನಾದವನಿಗೆ ಈ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಓದಿ ಏನನಿಸಬಹುದು? ಖಂಡಿತ ಅವರ್ಯಾರೂ ಅಂದುಕೊಂಡಿರೋಲ್ಲ ; ಇದುವರೆಗೂ ಅವರ ಪತ್ರಗಳು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇವೆಯೆಂಬುದು.

ಆದರೆ ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದ ಬಿಎಸ್ಎನ್ಎಲ್ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲೈನ್ ಫೋನ್ ಕನೆಕ್ಷನ್ ಊರಲ್ಲೂ ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಈ ಪತ್ರ ವ್ಯವಹಾರ ನಿಂತು ಬರೀ ದೂರವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡೋದು ಆಗೋಯ್ತು. ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಯಬೇಕಾದ ಮಾತುಗಳು ಮರೆವಿಗೆ ಬಲಿಯಾಯ್ತು. ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ದೂರದಿಂದಲೇ ಮಾತಾಡೋದು ಖುಷಿ ತರಿಸಿದರೂ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಮನಸಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಖಂಡಿತಾ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಸಾದ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಂತ ಈ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಪತ್ರಗಳು ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ನನ್ನ ಜೀವನ ಸಂಗಾತಿಗಳು.

ಮೊಬೈಲ್ ಬಂದ ನಂತರವಂತೂ ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಸಿಗದೇ ಮನಸು ಮಾತಾಡಬೇಕೆಂದಾಗ ಮಾತಾಡಲಾಗದೇ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮಾತನಾಡಲು ಹೋಗಿ ಆಡಬೇಕಾದ ಆ ಕ್ಷಣದ ಮಾತುಗಳು ಮರೆತು ಒಂದು ರೀತಿ ಯಾಂತ್ರಿಕ ವಾತಾವರಣ. ಸಂತೋಷ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಭಾವ.

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಪಕ್ಕನೇ ಮನದ ಯೋಚನೆ ಈ ಬಾರಿ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಏನು ಒಯ್ಯಲಿ? ಹಾಂ,ಸಿಕ್ಕಿತು. ಈ ಪತ್ರಗಳ ಕಂತೆಗಳನ್ನೇ ಯಾಕೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಬಾರದು? ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕೂತು ಓದುತ್ತ ನೆನಪಿನ ರಂಗೋಲಿ ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಬರೆದುಬಿಡಬೇಕು. ಸಂತಸದ ತಂಗಾಳಿ ನನ್ನಪ್ಪನ ಮನೆ ತುಂಬ ಹುಯ್ಲೆಬ್ಬಿಸಿಬಿಡಬೇಕು. ಜೊತೆಗೊಂದಿಷ್ಟು ಹರಟೆಯ ಮದ್ಯೆ ಅತ್ತಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಹಳ್ಳಿ ತಿಂಡಿಗಳು ಬಟ್ಟಲಲ್ಲಿದ್ದರೆ……. ವಾವ್! ಬಹುಶಃ ಇಷ್ಟು ಸಂತೋಷ ನಾನು ಬೇರೆ ಏನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರೂ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ??

11-10-2018. 8.35am

Advertisements

ವಾಕಿಂಗ್ ಹೋಗಿ ರನ್ನಿಂಗ್

ನಮ್ಮ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದ ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಪಾರ್ಕ್ ಆಗಲಿ ಅಥವಾ ವಾಕಿಂಗ್ ಮಾಡುವ ತಾಣವಾಗಲಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದು ಬೆಂಗಳೂರು ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿ ರೋಡು. ಇಲ್ಲಿ ವಾಕಿಂಗ್ ಮಾಡೋದು ಅಂದರೆ ನನಗೆ ಬಹಳ ಬಹಳ ಇಷ್ಟ. ಸಖತ್ ಮಜಾ, ಸಖತ್ ಖುಷಿ. ದಿನಾ ನಾಲ್ಕೂವರೆಗೆ ಎದ್ದು ಐದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಮನೆ ಬಿಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಗಾಂಧೀ ಭವನದವರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕೂತು ವಾಪಸ್ ಬರ್ತಾ ಇದ್ದೆ ಒಬ್ಬಳೇ. ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರೂ ಬರ್ತಾ ಇದ್ರು. ಹೀಗೆ ವಾಕಿಂಗ್ ಮಾಡ್ತಾ ಮಾಡ್ತಾ ಹೆಚ್ಚು ನಡೆಯುವುದು ರೂಢಿ ಆಯ್ತು.

ವಾಕಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ಇರೊ ಲವಲವಿಕೆ, ಖುಷಿ ಆ ಗಿಡಮರಗಳ ನಡುವೆ ಮತ್ತೆಲ್ಲಿ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯ. ಎಷ್ಟು ನಡೆದರೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ನಡೆಯುವಾ. ಆ ತಂಪಾದ ಆಹ್ಲಾದಕರ ವಾತಾವರಣ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಈ ವಸಂತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಬೀಳುವ ಮಳೆಗೆ ನೆನದು ತೊನೆದಾಡುವ ಗಿಡಮರಗಳ ವೈಯ್ಯಾರ ನವ ವಧುವಿನಂತೆ ಶೃಂಗಾರಗೊಂಡ ಪ್ರಕೃತಿ ವಾವ್! ಅದ್ಭುತ.

ಒಂದಿನ ಹಾಗೆ ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿವರೆಗೂ ಹೋಗೋಣ ಅಂತ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ನಾ. ಸುತ್ತ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ದೂರದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಜೋರಾದ ನಡಿಗೆ. ಇನ್ನೇನು ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿ ಕಾಣ್ತಾ ಇದೆ ; ನನ್ನ ಹಿಂದಿಂದ ಯಾರೋ ಬಂದಾಂಗಾಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹತ್ತಿರ ಬಂದವನೆ ” ಮೇಡಂ ನೀವೂ ನಮ್ಮ ಏರಿಯಾದವರಾ “ಅಂತ ತನ್ನ ಏರಿಯಾ ಹೆಸರು ಹೇಳ್ದಾ. ” ಹೌದು, ಯಾಕೆ” ಅಂದೆ. “ನೀವೂ ಒಬ್ಬರೇ ಬರೋದಾ?” ” ಹೌದು ” ಅಂದೆ. “ನಾನೂ ಒಬ್ಬನೇ ಬರೋದು, ನೀವೂ ಒಬ್ಬರೇ ಬರೋದು. ಒಳ್ಳೆದಾಯಿತು. ನನಗೊಬ್ಬರು ಸಿಕ್ಕದಾಂಗಾಯತು ” ಅಂತಾನೆ! ಏನೇನೊ ಬಡಬಡಿಸ್ತಾನೆ!

ನನಗೊ ಕಾಲು ತರ ತರ ನಡುಗಿ ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದ ಮೈ ಬಿಸಿಯೇರೋಕೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ತಕ್ಷಣ ಪೀಚೇ ಮೂಡ್. ನನ್ನ ವಾಕಿಂಗ್ ಹೋಗಿ ರನ್ನಿಂಗ್ ಆಯ್ತು. ಮೂರು ಕಿ.ಮೀ.ದೂರ ಬೇರೆ. ಗಾಂಧಿ ಭವನದವರೆಗೆ ಓಡಿದ ನಾನು ಕೇವಲ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ. ಮಾರನೇ ದಿನದಿಂದ ವಾಕಿಂಗ್ ಬಿಟ್ಟೆ ಅಂದುಕೊಂಡ್ರಾ? ಇಲ್ಲಪ್ಪಾ. ಹೋಗ್ತಿದ್ದೆ ; ಆದರೆ ಮೊದಲಿನಷ್ಟು ದೂರ ಅಲ್ಲ. ಜನರಿರುವ ಮದ್ಯ ನನ್ನ ವಾಕಿಂಗ್. ಈ ಘಟನೆಯಿಂದ ಹುಚ್ಚು ಧೈರ್ಯ ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಿತ್ತು. ಆಗ ಈಗಿನಂತೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಭದ್ರತೆ ಕೂಡಾ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಸಿಸಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿ ರಕ್ಷಣೆ ಒದಗಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಆದರೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಜನರು ಮನೆಯಿಂದ ಕಸ ತಂದು ಒಗೆಯೋದು ಯಾವಾಗ ಬಿಡುತ್ತಾರೋ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಬ್ಯಾನರ್ಗಳನ್ನು ಹಂಚಿ ಜನರಿಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ನೀಡುವಲ್ಲಿ ಶ್ರಮಿಸಿದ್ದಾರೆ ಸಮಾಜ ಸೇವಕರು. ಕಸ ಬಿಸಾಕುವ ಕೆಲವರು ಕ್ಯಾರೆ ಅನ್ನಲ್ಲ ; ತಮ್ಮ ಚಾಳಿ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಪರಿಸರ ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಅಸಹ್ಯ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ದೇವರೆ ಬುದ್ಧಿ ಕೊಡಬೇಕು.

3-4-2018. 4.32pm

ದೇವರ ನಂಬರ್….??

“ಸಲಾಂ ಆಲೆ ಕೋಂ” ಆ ಕಡೆಯ ಧ್ವನಿ.

“ಆಲೆ ಕೋ ಸಲಾಂ” ಇತ್ತ ನನ್ನ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ. ಆಮೇಲೆ ಅವರೇನೊ ಹೇಳೋದು ನಾನು “ಸಾರಿ, ರಾಂಗ್ ನಂಬರ್.”

ಅರೆ ಇದೇನಿದು ಹೀಗೆ ಬರಿತಿದ್ದಾಳೆ ಅಂದುಕೊಂಡ್ರಾ? ನಿಜ ಕಂಡ್ರೀ…ಈಗ ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ಸಂಭಾಷಣೆ ಆಗಾಗ. ಅವರು ಯಾರು? ಎತ್ತ? ಏನೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆಗಾಗ ನನಗವರುಗಳಿಂದ ಫೋನ್ ಬರುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಶುಭಾಶಯಗಳು ಒಂದೆರಡಾದರೂ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆ.

ಇವೆಲ್ಲ ಹೇಗೆ ಕೇಳ್ತೀರಾ? ಇಲ್ಲಿದೆ ನೋಡಿ ಇದರ ಗುಟ್ಟು.

ಈಗಿನ ತಾಂತ್ರಿಕ ಜಗತ್ತು ಎಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರಿಯಲಿ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಕೆಲವೊಂದು ಹಳೆಯ ಸಲಕರಣೆ, ವಿಚಾರ, ರೂಢಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಇನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಕೈಲೂ ಮೊಬೈಲು ಬಂದು ಆಗಲೇ ಅದೆಷ್ಟು ವರ್ಷ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಾನು ಬಿಎಸ್ಎನ್ಎಲ್ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲೈನಿಗೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದೆ. ಅದನ್ನು ನಾನು ಮಾತ್ರ ಉಪಯೋಗಿಸ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕಾಲ್ ಬಂದರೆ ಯಾರೂ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಬರೊ ಕಾಲ್ ಎಲ್ಲ ನನಗೇ ಅಂತ ಎಲ್ಲರ ಅಂಬೋಣ.

“ನನಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಬೇಡಾ. ನನಗಿದೇ ಸಾಕು. ನೀನೆ ಬೇಕಾದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮೊಬೈಲ್ ನನ್ನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ತಗೊ.”

ಸದಾ ನನ್ನ ಮಗಳು ಮೊಬೈಲು ಕೊಡಸ್ತೀನಿ ಬಾರೆ ಅಂದಾಗೆಲ್ಲ ನನಗೂ ಅವಳಿಗೂ ಕಿತ್ತಾಟ. ಅಂತೂ ಒಂದಿನ ಅವಳ ಕಾಟಕ್ಕೆ ನಾನು ಮೊಬೈಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಒಪ್ಪಿದ್ದು ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ. ಅದೂ ಅವಳ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ. ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳೇ ಹಾಗೆ ಹೆತ್ತವರನ್ನು ಮಾಡರ್ನ ಮಾಡೋ ಧಾವಂತ. ನಮಗೋ ಅದರ ಗಂಧ ಗಾಳ ಗೊತ್ತಿರೋದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸ್ತಾನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಒಮ್ಮೆ ರೀಚಾರ್ಜ ಮಾಡಿದರೆ ಆರು ತಿಂಗಳಾದರೂ ಖರ್ಚು ಆಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅದರಲ್ಲಿರೊ ಕಾಸು.

ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಕುಟ್ಟಿ ಆಮೇಲೆ ಮೂರ್ ಮೂರ್ ದಿವಸಕ್ಕೂ “ನೋಡೆ ಇದೇನೊ ಆಗೋಗಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿಮಾಡೆ.”

“ಅಯ್ಯೋ ಅಮ್ಮಾ ಏನು ಮಾಡಿದ್ಯೆ? ಎಲ್ಲಿ ಒತ್ತತೀಯಾ? ಸ್ವಲ್ಪ ಓದಿ ನೋಡು. ನೀನೆ ಕಲ್ತಕಬೇಕಪ್ಪಾ.”
ಸಿಟ್ಟಲ್ಲಿ “ಸರಿ ಕೊಡಿಲ್ಲಿ..”

ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಮಾತು, ಒಂದಷ್ಟು ಚರ್ಚೆ, ಬಯ್ಸ್ಕೋಳೋದು ಅವಳ ಧಾವಂತದ ಗಡಿಬಿಡಿ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೆ ಅಮ್ಮ ದಡ್ಡಿ. ನನಗೊ ಈ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಓದೋದು ತಿಳ್ಕಳೋದು ಬಲೂ ಬೇಜಾರು. ಇದರ ಸಹವಾಸವೇ ಬೇಡಾ ಎಂದು ಅದರ ಉಸಾಬರಿಗೇ ಹೋಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದಾದರೂ ಕಾಲ್ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಹಲೋ ಅನ್ನೋದಾಗಿತ್ತು.

ಯಾವಾಗ ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದು ಬಲಗೈ ಫ್ರ್ಯಾಕ್ಚರ್ ಆಯಿತೊ ಆಗ ಪೆನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬರೆಯಲಾಗದೆ ಅಳುತ್ತ ಕೂತಾಗ ಮೊಬೈಲ್ ಡೈರಿ ಓಪನ್ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಳು ಮಗಳು. ಆಗ ಮೊಬೈಲಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಆಪ್ ನಾನೇ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದು ಮಹಾ ಸಾಹಸ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಜೀವನದಲ್ಲಿ.

“ಈಗ ಅಮ್ಮ ಗ್ರೇಟ್ ” ನಾನೆಂದರೆ

“ಏನ್ ಮಹಾ?” ಮಗಳು ಉವಾಚ.

ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಚಕಚಕನೆ ಕೈ ಆಡಿಸುವವರ ಮುಂದೆ ನಾನೇನು ಮಾಡಿದರೂ ದಡ್ಡೀನೆ. ಆದರೂ ನಾ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಕೊತೀನಪ್ಪಾ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಏನಾದರೂ ಹೊಸದು ಕಂಡಹಿಡದೆ ಅಂದರೆ ಮೊಬೈಲಲ್ಲಿ. ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಹೊಗಳಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನಾರು ಹೊಗಳೋದು ಅಲ್ವಾ? ಆದರೆ ಈಗ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಬೆರಳಾಡಿಸೋದು ನನಗೂ ರೂಢಿ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇರಲಿ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರೋಣ.

ರಾಜಾಜಿನಗರ ದೊಡ್ಡ ಮೊಬೈಲ್ ಅಂಗಡಿ. ಬಗ್ಗಿದರೆ ನಡೆದಾಡೊ ನೆಲಾನೂ ನನ್ನ ಮುಖ ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇನು ಅಣುಕಿಸಿತೊ ಅಥವಾ ನನಗೆ ಈಗ ಹಾಗನಿಸುತ್ತಿದೆಯೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆಗ ಕೋಲೆ ಬಸವನ ಥರ ಮಗಳೊಟ್ಟಿಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಮೊಬೈಲ್ ಅಂಗಡಿ ಗೃಹಪ್ರವೇಷ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಮೋಸ್ಟ್ಲಿ ಬಲಗಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಅನಿಸುತ್ತೆ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಅಂಗಡಿ ಒಳಗೆ. ಎಷ್ಟೊಳ್ಳೆ ನಂಬರ್ ಆರಿಸಿದ್ದೆ ಅಂಗಡಿಯವರು ಒಂದಷ್ಟು ಸಿಮ್ ಕಾರ್ಡ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಹರವಿದಾಗ! ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷವಾದರೂ ಆಗಿರಬಹುದು ಇದೇ ನಂಬರ್ ಇರಲಿ ಎಂದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ತಿಳಿ ಹೇಳಲು.

ಬುದ್ಧಿ “ಏ…ಇದೇ ಇರಲಿ ಕಣೆ ಅಪರೂಪದ ನಂಬರ್ ; ಮನಸು ಬೇಡಪ್ಪಾ ಈ ನಂಬರ್ ನಾ ತಗೊಂಡರೆ ತಪ್ಪಾಗುತ್ತೇನೊ! ಇಂತಹ ನಂಬರ್ ನಾವು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಅಲ್ವಾ? ” ಅಂತೂ ಕೊನೆಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಮಾತು ಫೈನಲ್ ಆಯ್ತು. ಆದರೆ ಸಧ್ಯ ಮಗಳು ಅದೇನೊ ನೋಡ್ತಾ ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾಗಿದ್ಲು. ಇಲ್ಲಾ ಅಂದರೆ …. ಆಮೇಲೆ ಅವಳೇನು ನಾನು ಆರಿಸಿದ ನಂಬರ್ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅದು ಬೇರೆ ಮಾತು.

ಸರಿ ಅಂದಿನಿಂದ ಮೊಬೈಲ್ ರಾಣಿ ನಾನೂ ಆದೆ. ಆ ಸಿಮ್ 2026ರವರೆಗೂ ಉಪಯೋಗಿಸಬಹುದು. ಬರೀ ರೀ ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು. ಈ ಮಧ್ಯೆ ಒಮ್ಮೆ ಅದೇನೊ ತೊಂದರೆ ಆಗಿ ಬೇರೆ ಸಿಮ್ ಅದೇ ನಂಬರಿಗೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡರೂ 2026ರವರೆಗಿನ ಅವಧಿ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿತು.

ಅಂಗಡಿಯವನಂದಾ “ನೀವು ಲಕ್ಕಿ ಕಂಡ್ರೀ. ಅವಧಿನೂ ಹಾಗೆ ಕಂಟಿನ್ಯೂ ಆಗಿದೆ. ಲಕ್ಕಿ ನಂಬರ್ ಬೇರೆ ಆರಿಸಿದ್ದೀರಾ, ಸೂಪರ್.”

ಒಂದಿನ ಮನೆ ಹತ್ತಿರದವನ ಪರಿಚಯವಿರೊ ಆಟೋದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಇರೊ ನೆಂಟರ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಅದೂ ಇದೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತ “ಮೇಡಂ ನಿಮ್ಮ ನಂಬರ್ ಹೇಳಿ. ಸೇವ್ ಮಾಡ್ಕೋತೀನಿ. ನಾನು ನಿಮಗೆ ಮಿಸ್ ಕಾಲ್ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ನೀವೂ ಸೇವ್ ಮಾಡ್ಕಳಿ. ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹೋಗಬೇಕು ಅಂದರೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ. ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಬರ್ತೀನಿ” ಅಂದಾ. ನನ್ನ ನಂಬರ್ ಹೇಳಿದ್ದೇ ತಡಾ; “ಮೇಡಂ ಇದು ದೇವರ ನಂಬರ್. ಬೇಕೂ ಅಂದರೂ ಈ ನಂಬರ್ ಸಿಕ್ಕೋದಿಲ್ಲ. ಕಾದಿರಿಸಿ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ತಗೋತಾರೆ ಮುಸ್ಲಿಂ ಮಂದಿ. ಯಾರಿಗೂ ಕೊಡಬೇಡಿ ಆಯ್ತಾ? ” ನನ್ನ ಬೆನ್ನು ನಾನೇ ತಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಮರಿಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಈ ನಂಬರ್ ಸಿಕ್ಕ ಪುರಾಣನೂ ಇದೇ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಊದಿಬಿಟ್ಟೆ.

ಐದನೇ ಕ್ಲಾಸಿಂದ ಏಳನೇ ಕ್ಲಾಸಿನವರೆಗೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮುಸ್ಲಿಂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿ ಮಾಗ್ದಾಲಿನಾ. ಅವಳ ಮನೆಯ ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಹರಟಿ ಅವರಾಡುವ ಒಂದೆರಡು ಮಾತು ಕಲಿತಿದ್ದು ಈಗ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಹಾಗೆ ಅವಳ ನೆನಪು ಕೂಡಾ. ಈ ಅಂಡಲೆಯುವ ಮನ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹಳೆಯ ಪಳೆಯುಳಿಕೆಗೆ ಜೀವ ತುಂಬುವ ಪರಿ ಜ್ಞಾಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅವಳೇಗಿದ್ದಾಳೊ, ಎಲ್ಲಿದ್ದಾಳೊ ಅಂತ ಮೊದ ಮೊದಲು ಮೊಬೈಲ್ ರಾಂಗ್ ನಂಬರ್ ಭಾಷೆಯಿಂದಾಗಿ ನೆನಪಾದಾಗ ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳು ಮಂಜಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಜೀವನ ಅಂದರೆ ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲವೆ? ನಿರ್ಜೀವ ವಸ್ತುಗಳೂ ಕೂಡಾ ಜೀವ ತುಂಬುತ್ತವೆ. ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಕೊಂಡಿ. ಹಳೆಯ ಭಾಂದವ್ಯದ ನೆನಪು ಈ ನಂಬರ್ ಬಹಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಹಿತ ಕೊಡುತ್ತಿದೆ.

ಹೀಗೆ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅಪರೂಪದ ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರು ಇದುವರೆಗೂ ಹಲವರಿಂದ ಹೊಗಳಿಸಿಕೊಳ್ತಾ ಆಗಾಗ ರಾಂಗ್ ನಂಬರ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡ್ತಾ ನನ್ನ ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿ ಬಿಚ್ತಾ ನನ್ನ ಅದರ ಭಾಂದವ್ಯ ಸಾಗುತ್ತಾ ಇದೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಏನೊ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಮಾಡೊ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಫೋನು ಬಂತಲ್ಲಾ ಅಂತ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಿ ಅದು ರಾಂಗ್ ನಂಬರ್ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದಾಗ ರೇಗಿದ್ದೂ ಇದೆ. ” ಹಲೋ, ಬಾಬಿಜಾನ್ , ಹಲೋ ಹಮ್ ಸಾಜೀದ್ ಬೋಲ್ತಿ, …..”

ಪಾಪ! ಅವರ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಮೊದಲ ನಂಬರಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗಿ ಒತ್ತಿ ಕೊನೆಯ ನಂಬರ್ 786 ನನ್ನದು ಇಷ್ಟಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನಾನವರ ನಂಬರ್ ಕಸಿದುಕೊಂಡೆನಾ ಅಂತ ಭಾವುಕಳಾಗುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಈ ನಂಬರ್ ನಾನೇ ಆರಿಸಿಕೊಂಡಾಗಿದೆ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಡೆ ದಾಖಲಾಗಿದೆ ; ಬಿಡೊ ಹಾಗಿಲ್ಲ!!

15-2-2018. 10.28pm

ವಿಮಾನ ಪ್ರಯಾಣದ ಅನುಭವ.

ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಯಾತ್ರೆ, ವಿಮಾನ ಯಾನ,ಕಾಶಿ ಪಟ್ಟಣ ಎಲ್ಲವೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಅನುಭವ. ಭಯ,ತಳಮಳ,ಏನೊ ಆತಂಕ,ಖುಷಿ, ಸಂಭ್ರಮ ಹೊರಡುವ ದಿನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಂತೆ. ಅಂತೂ ದಿನಾಂಕ 27-9-2017 ರಂದು ಹೊರಟೆ ಕಾಶಿಗೆ. ಬೆಂಗಳೂರು ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣ ತಲುಪಿದಾಗ 5.10pm. ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿ ಎಲ್ಲ ಮುಗಿಸಿ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಸಣ್ಣ ನಿರಾಸೆ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ. ವಿಮಾನ ಹತ್ತುವಾಗ ನನಗೆ ಪೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ವಿಮಾನದೊಳಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿ ಅದೇನೊ ಸೀದಾ ವಿಮಾನದೊಳಗೆ ಹೋಗುವಂತಿತ್ತು. ಚಕಿಂಗ್ ಕೌಂಟರಿನಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯೊಬ್ಬರು ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪ್ರಯಾಣವೆಂದು ತಿಳಿದು “ಇವರಿಗೆ ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕ ಕೂರಿಸಿ” ಎಂದು ಮಗಳಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಾಗ “ನಮ್ಮದು ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕ ಅಲ್ವಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮಾ ” ಅಂದ್ಲು. ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕದ ಸೀಟು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡೆ ಮೊಬೈಲಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿದಾ. ಅಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟ ಆತುರ😊

ಬೆಲ್ಟ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಸುತ್ತ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುತ್ತ ಕೂತೇ ಇರಬೇಕು ನೆಟ್ಟಗೆ. ಮಾತಿಲ್ಲ ಕತೆಯಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಬರೀ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಹಿಂದಿ ಮಯ. ತಿಂಡಿನೂ ಒಯ್ಯೊ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಪಿಕಿ ಪಿಕಿ ಹದ್ದಿನ ಕಣ್ ಬಿಟ್ಕೊಂಡು ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಸದೆ. ಮೌನದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗೃಹಿಸ ತೊಡಗಿದೆ. ಯಾರು ನೋಡಿದರೂ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲು ಇಲ್ಲಾ ಲ್ಯಾಬ್ಟಾಪ್,ಕಿವಿಗೆ ಏರ್ ಫೋನ್. ಕೆಲವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೊ ಪುಸ್ತಕ. ವಿಮಾನ ಪರಿಚಾರಿಕೆಯರು ಮೈಕಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿಮಾನ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚಾಲೂ ಆಯಿತು. ಅಯ್ಯೋ! ಇದೆಷ್ಟೊತ್ತಪ್ಪಾ ಮೇಲೇರಲು? ಬರೀ ಸೌಂಡು,ಲೈಟು ಪಕಾ ಪಕಾ ಅನ್ನುತ್ತೆ ರೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿ. ಛೆ! ಆಗಲೆ ಸುಮಾರು ಎರಡೂವರೆ ತಾಸಾಯಿತು ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದು. 6.50pm ವಿಮಾನ ಹೊರಡುವ ಸಮಯ. ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿದೆ. ಆದರೆ ನನಗೊ ಬಹಳ ಕಾತುರ ಮೇಲಿನ ಅನುಭವ ಪಡೆಯಲು.

ಹಾಂ,ಮೇಲೆರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಖುಷಿಯೊ ಖುಷಿ. ಚಿಕ್ಕವಳಿರುವಾಗ ನಮ್ಮಳ್ಳಿಗೆ ಒಂದು ಕಾರು ಅಥವಾ ಸ್ಕೂಟರ್ ಬಂದರೆ ಊರಿನ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಅದರ ಸುತ್ತ ಜಮಾಯಿಸಿ ಅದೆಷ್ಟು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಕೈಯಲ್ಲಿ ತಡಕಾಡಿ ಸಂತೃಪ್ತಿ ಪಡತಾ ಇದ್ವಿ. ಹಾರನ್ ಬಾರಿಸಿ ಅಂತ ಅದರ ಎಜಮಾನನಿಗೆ ದುಂಬಾಲು ಬೀಳ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ಹಾಗೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರಾಡುವ ವಿಮಾನ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಕಂಡರೆ ಹೋ^^^^^ ಅಲ್ನೋಡ್ರೋ…. ವಿಮಾನ! ಅದರಲ್ಲೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಂಡರೆ ಊರ ಹಿಂದಿನ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತೊ ಆತುರ. ಅದಾಗಲೆ ಮಂಗ ಮಾಯ. ಆದರೂ ಅದರ ಸೌಂಡು ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇ ಸಮಾಧಾನ. ಆಗೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಇವೆಲ್ಲ ಶ್ರೀಮಂತರ ಪೇಟೆಯವರ ಸೊತ್ತು. ಬರೀ ನೋಡೋದಷ್ಟೆ ನಮ್ಮ ಗತಿ ಕಣ್ರೋ, ನಾವೆಲ್ಲಾ ವಿಮಾನ ಹತ್ತೋಕೆ ಸಾಧ್ಯನಾ? ಅಂತ ನಮ್ಮನಮ್ಮಲ್ಲೆ ಮಾತಾಡ್ಕೋತಾ ಇದ್ವಿ. ಆದರೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ಆಸೆ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ. ನೋಡುವುದರಲ್ಲೆ ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತಿದ್ವಿ. ಆದರೆ ನಾನೂ ಒಂದಿನ ವಿಮಾನ ಏರುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಒಂದು ದಿನವೂ ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಈಗ ಭಯಂಕರ ಖುಷಿ, ಕಾತುರ.

ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ವಿಡಿಯೋ, ಪಿಕ್ಕು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದೆ. ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಅನುಭವ. ಮೊದಲು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲ ದೃಶ್ಯ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ನೀರಿನೊಳಗೆ ದೃಶ್ಯ ಕಂಡಂತಾಗಿ ಕ್ರಮೇಣ ಎಲ್ಲವೂ ಮರೆಯಾಗಿ ಬರೀ ಹತ್ತಿಯ ಹಿಂಜಿನಂತಹ ಬಿಳಿ ಮೋಡ. ಅಬ್ಬಾ! ಅದೆಷ್ಟು ಚಂದ ಆ ದೃಶ್ಯ. ನಾನೆಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇನೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆತು ಜೋರಾಗಿ ಕಿರುಚಬೇಕೆನ್ನುವಷ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಮತ್ತೆ ಮೇಲೆ ಮೇಲೆ ಹೋದಂತೆ ಕತ್ತಲು ಏನೂ ಕಾಣದಾಯಿತು. ಆಗ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂತು ಅದೆಷ್ಟೊತ್ತು ಕತ್ತು ಒಂದೆ ಕಡೆ ತಿರುಗಿಸಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡ ನೋವು ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಲಾಮು ಸವರಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಿವಿ ಕೆಪ್ಪಾದಂತಾಗಿ ಸಣ್ಣಗೆ ನೋವು ಚಳಿಯ ಅನುಭವ. ಶಾಲು ಹೊದ್ದು ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕೂತೆ. ಬಿಸಿ ನೀರು ಕುಡಿದು ಸಮಾಧಾನಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ದಾರಿ ಸವೆದಿದ್ದೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ವಾರಣಾಸಿ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮತ್ತೆ ಕಿಟಕಿಯತ್ತ ಬಗ್ಗಿದೆ. ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ ಮಿನುಗುವ ವಿದ್ಯುತ್ ಬಲ್ಬುಗಳು. ವಿಮಾನ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ತೊಟ್ಟಿಲು ತೂಗಿದ ಅನುಭವ. ಮತ್ತೆ ವಿಮಾನ ಪರಿಚಾರಿಕೆಯರಿಂದ ವಿವರಣೆಗಳು. ಆದರೂ ಯಾರೂ ಗಡಬಡಾಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಬಸ್ಸು ರೈಲಿನಂತೆ ಕೆಳಗಿಳಿಯಲು. ಎಲ್ಲರೂ ಇಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಶಿಸ್ತು ಪರಿಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಿಮಾನ ಏರಿದಾಗ Happy journey, ಇಳಿಯುವಾಗ Good night ವಿಮಾನ ಪರಿಚಾರಿಕೆಯರ ಕೆಂಪು ತುಟಿಯಂಚಿನ ಕಿರು ನಗೆಯಲ್ಲಿ. ಮುಗುಳು ನಕ್ಕು ಹೊರ ಬಂದೆ. ಕತ್ತಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಖರವಾದ ವಿದ್ಯುತ್ ಬೆಳಕು ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಮಂಕಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಮಂಕು ಬೆಳಕಲ್ಲೆ ವಿಮಾನದ ಪಕ್ಕ ನಿಂತು ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಚಟ ತೀರಿಸಿಕೊಂಡೆ.

ಇನ್ನು ವಾಪಸ್ಸು ಬೆಂಗೂರಿಗೆ ಬರುವಾಗಲೂ ಕೂಡ ವಿಮಾನದ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.😢 ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತು ಮತ್ತದೆ ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕದ ಸೀಟು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಕತ್ತಲಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಏನೂ ಕಾಣ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿಮಾನ ಮೇಲೆರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅದೆ ಪರಿಚಾರಿಕೆಯರ ಹಾವ ಭಾವ ಮಾತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ. ವಿಮಾನದೊಳಗೆಲ್ಲ ಮಂಜು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊಗೆಯಂತೆ ಒಳನುಗ್ಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ಸಾರಿ ಗಾಭರಿ. ಹಾಗೆ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಹವಾಮಾನದ ವೈಪರಿತ್ಯ, ಎಲ್ಲರೂ ಬೆಲ್ಟ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂಬ ವಾಣಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಟಕಟಕ ಸೌಂಡ. ಅದೆ ಬೆಲ್ಟ ಕ್ಲಿಪ್ಗಳದ್ದು. ಸ್ವಲ್ಪ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ವಿಮಾನ ಮೇಲೇರಿತು ಮತ್ತೆ. ಅಂತೂ ಹೈದರಾಬಾದ್ ತಲುಪಿ ಒಂದು ತಾಸು ಕಾದು ಅಲ್ಲೊಂದಷ್ಟು ನಡೆದು ಪರದಾಡಿ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಮಾನ ಹತ್ತಿ ಮತ್ತೊಂದಷ್ಟೊತ್ತು ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ ಬೆಂಗಳೂರು ತಲುಪಿ ಕ್ಯಾಬಿಗಾಗಿ ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆ ಕಾದು ಮನೆ ಸೇರದಾಗ 3ನೇ ತಾರೀಖಿನ ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಗಂಟೆ.

ಸಾಕಪ್ಪಾ ಸಾಕು. ಬರೀ ಎಲ್ಲೋದರೂ ಕಾಯೋದು, ಬೆಲ್ಟ ಹಾಕಿಕೊಂಡು “ಕದಂ ಕೋಲ್” ಅಂದಂತೆ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟಗೆ ಕೂಡೋದು. ಸಮಯ ಉಳಿತಾಯ ಬರೀ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಕಾಯೋದೊಂದು ಶಿಕ್ಷೆ.

ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬಸ್ಸು ಅಥವಾ ರೈಲಿನ ಪ್ರಯಾಣವೆ ಆರಾಂ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಕಂಡವರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು,ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಮೆಲ್ಲುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೆ ಕಾಲಾಡಿಸ್ತಾ ಸುಸ್ತಾದರೆ ಕಾಲು ಚಾಚಿ ಮಲಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ಓದುವ ಮನಸ್ಸಾದರೆ ಓದೋದು ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲ ಸೃಷ್ಟಿ ಸೌಂದರ್ಯ ಮನಸಾರೆ ಸವಿಯುತ್ತ ಪ್ರಯಾಣದ ಖುಷಿಯನ್ನಾದರೂ ಅನುಭವಿಸಬಹುದು. ಇದು ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ರಯಾಣ. ವಿಮಾನದ ಪ್ರಯಾಣ ಅತಂತ್ರ ಪ್ರಯಾಣ.

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಹಾಗೆ ಅಲ್ವಾ? ಕೈಗೆ ಗಿಟಕೊತನಕ ಕುತೂಹಲ, ಕಾತರ. ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಇಷ್ಟೇನಾ ಅಂತ ಅನಾದರ.

27-10-2017. 2.20pm

ಉಧ್ಯೋಗ ಕ್ಷೇತ್ರ

(ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ – ಗೂಗಲ್)

ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಾಲ್. ನಾಲ್ಕು ಜನ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಎತ್ತರವಾದ ಉದ್ದನೆಯ ಕೌಂಟರ್ ಎದುರಿಗೆ ಗೋಡೆಗೆ ಸಮನಾಗಿ. ಅಲ್ಲಿ ಮೂರು ಜನ ಕುಳಿತವರ ದೃಷ್ಟಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಇದೆ. ಅದು ನನ್ನರಿವಿಗೆ ಬಂದರೂ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರಂತೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ದೇಹವೆಲ್ಲ ಸಂಕೋಚದಿಂದ ಮುದುಡಿದ ಅನುಭವ.

ಕೌಂಟರ ಒಂದು ಮೂಲೆಯ ಪಕ್ಕ ಲೆಕ್ಕಾಧಿಕಾರಿಯವರ ಟೇಬಲ್. ಒಂದಷ್ಟು ಫೈಲು, ಲೆಡ್ಜರ್, ಸ್ಥಿರ ದೂರವಾಣಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಹರಡಿಕೊಂಡ ಟೇಬಲ್ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದಂತೆ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕುಳಿತ ಅಧಿಕಾರಿ ಒಮ್ಮೆ ಫೈಲ್ ನೋಡೋದು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ದೂರವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡೋದು,ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಕರೆದರು ಅಂತ ಒಳಗೋಗೋದು, ಅವರ ಛೇಂಬರ್ನಲ್ಲಿ ಅದೇನು ಗುಟ್ಟೊ ನಾ ಕಾಣೆ. ಆಗಾಗ ಬರುವ ಕಸ್ಟಮರ್ ಜೊತೆ ಸಂಭಾಷಣೆ. ಟ್ರಣ್^^^^ ಬೆಲ್ಲೊತ್ತಿ ಪ್ಯೂನ್ ಕರೆಯುವ ವೈಖರಿ. ” ಬಂದೇ ಸಾರ್. ” ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವ ಓಡಿ ಬರುವಾ!

ಈ ಅವಕಾಶ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡ ಆ ಮೂವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಅದೇನೊ ಗುಸು ಗುಸು ಪಿಸು ಪಿಸು. ಒಂದೆರಡು ಮಾತುಗಳು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲರೂ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳೋ ಏನೋ! ಅವರ ಕಳ್ಳ ನೋಟ ನನಗೆ ಹಾಗನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಗೊಳ್ಳನೆ ನಗು. ಕೌಂಟರ್ ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಷ್ ಕೌಂಟರಿನಲ್ಲಿ ಕೂತ ಮಹಾಶಯನದು. ಪಾಪ! ಬಾಯಿ ತುಂಬಾ ಕವಳದ ಎಂಜಲು ಜಗಿದೂ ಜಗಿದೂ ನುಣ್ಣಗಾಗಿರಬಹುದು. ಇವರಾಡುವ ಮಾತಿಗೆ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದ ನಗುವಿಕೆ ಕೊಂಚ ಅಂಗಿ ಮೇಲೆ ರಾಡಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಭೂಪ ಜಂಗನೇ ನೆಗೆದೊಡೋಡಿ ನಾ ಕೂತ ಟೇಬಲ್ ಪಕ್ಕದ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲ ಕಡೆ ಬರುವಾಗ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ವಾರೆಗಣ್ಣಿಂದ ನನ್ನ ಕಡೆ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸುವುದು ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಅವನ ಅವಸ್ಥೆ ನೋಡಿರುವುದರಿಂದ ತಾನೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು. ನಾನು ಸಂಭಾವಿತ ಪೋಕ್ರಿ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೂ…..ಹೇಳಿದೆ😊

ದಿನ ನಿತ್ಯ ಮೂರೊತ್ತೂ ಅವನ ಕವಳದ ಪಿಚಕಾರಿ ಪಕ್ಕದ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಪಿನ ರಾಡಿ ರಾಚಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕವನು ಕವಳದ ಗುಡ್ಡ ಅಂದು ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಇತ್ತ ಬಾಯಿ ಬರಿದು ಮಾಡಿ ಬಂದವನೆ ಮೂರು ಜನರೊಂದಿಗೆ ತಾನೂ ಸೇರಿದ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ. ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಬೇಕಾ? ಅವರವರಲ್ಲೇ “ತೂ ಸಾಂಗೊ, ಅಯ್ಯಪ್ಪಾ ಮಕ್ ಗೊತ್ನಾ, ತೂ ಪೊಳೆಲೆ? ಪೊಣ್ಣು ಬಾರೀಕಸಾ ಹೈವೇ?” ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳು ನನಗರ್ಥ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬವ ನಾನು ಅವರತ್ತ ನೋಡೋದೇ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಆ ಕಡೆ ನೋಡಿದ್ದೇ ತಡ “ಬಾಯೋರೆ” ಅಂದಾ. ನಾನು ಆ ಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ನೋಡಿದರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ” ನಿಮಗೇ ಹೇಳಿದ್ದು.” ನನಗೊ ಹಾಂಗಂದರೆ ಏನು? ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಕರಿತಾರೆ? ಅರ್ಥ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಮೀನು ತಿನ್ನುವ ಕೊಂಕಣಿ ಜನಾಂಗದವನು. ಬಲೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಚೂಟಿ. ಗೊತ್ತಾಯಿತು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ” ಅದೇರಿ ನಾವು ಆಫೀಸಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬಾಯೋರೆ ಅಂತ ಕರೆಯೋದು. ಅದಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹಾಗೆ ಕರೆದೆ.” ನಾನು ಏನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. “ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರೇನು? ಯಾವೂರು? ” ಹಿ…ಹಿ.. ಅಂದ. ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಬಹಳ ಗೌರವ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮಾತನಾಡಿಸುವ ಪೀಠಿಕೆ. ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಸುಮ್ನೆ ಕೇಳೋದು, ಅದೂ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ ನನಗೆ. ಆದರೂ ಅವನು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಚುಟುಕು ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟೆ. ನಂತರ ಇನ್ನೊಬ್ಬನು “ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿದ್ದೀರಿ? ಊರಿಂದ ಓಡಾಡ್ತೀರಿ?” ಪಾಕಡಾ ಇದೂ ಗೊತ್ತಲ್ಲಾ ಇವರಿಗೆ! ಪರವಾಗಿಲ್ವೆ. ನನ್ನ ವಾಚ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದೆ ಆ ಕ್ಯಾಷಿಯರ್ ಬಾಯಿ ಖಾಲಿ ಆಗಿತ್ತಲ್ಲ, ಆಫೀಸ್ ಪ್ಯೂನ್ ಕರೆದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಟೀಗೆ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದ. ಮತ್ತೆ “ಬಾಯೋರೆ ನೀವು ಏನು ಕುಡಿತೀರಾ? ಏಯ್ ಹೋಗೊ ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರಿಗೇನು ಬೇಕು ತಗೊಂಬಾ” ಸರಿ ನನಗೇನು ಬೇಕು ಅದು ಹೇಳಿದ್ದೂ ಆಯಿತು.

ಮೆಲ್ಲನೆ ಎದ್ದು ಬಂದ ಲೆಕ್ಕಾಧಿಕಾರಿ ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಬಂದು ನಿಂತರು. “ಏನ್ರೀ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀರಾ? ” ನನಗೊ ಹೊಸದಾಗಿ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟ ಅವತಾರಕ್ಕೆ ಪಕ್ಕನೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲೋಕೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ನೆರಿಗೆ ಕಾಲಡಿ ಸಿಕ್ಕಾಕಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದೆ. “ಇರಲಿ ಇರಲಿ,ಕೂತಲ್ಲೇ ಹೇಳಿ.” ” ಸರ್ ಷೆಡ್ಯುಲ್ ಟೋಟಲ್ ಹಾಕ್ತಿದ್ದೇನೆ.” “ಎಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿ ಬೆಳಗಿಂದ ಎಷ್ಟು ಪೇಜಾಗಿದೆ.?” ಎಷ್ಟು ಪೇಜೇನು? ನೆಟ್ಟಗೆ ಎರಡು ಪೇಜ್ ದಾಟಿಲ್ಲ. ಗಮನ ಕೆಲಸದ ಕಡೆ ಇದ್ದರೆ ತಾನೆ? ಎಲ್ಲ ಎದುರುಗಡೆ ಇರೊ ನಾಲ್ಕು ಜನ,ನಾಲ್ಕು ಬಾಯಿ,ಎಂಟು ಕಣ್ಣು, ಅವರ ಮಾತು ಇದರ ಕಡೆಗೆ ನನ್ನ ಲಕ್ಷ, ಲೆಕ್ಕ ಅಲಕ್ಷ ಆಗೋಯ್ತು. ಆಗೆಲ್ಲ ಬಾಯಿ ಲೆಕ್ಕ. ಕ್ಯಾಲ್ಕೂಲೇಟರ್ ಇಲ್ಲ. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಬಂದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಉಳಿತಾಯ ಖಾತೆ ಷೆಡ್ಯೂಲ್ ಟೋಟಲ್ ಹಾಕಲು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ” ಸರಿ ಸರಿ ಮಾಡಿ” ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಕ್ಕೊಂಡು ಆ ಕಡೆ ಹೋದರು. ಈ ಎಂಟು ಕಣ್ಣು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡ್ತಾ ಇತ್ತು. ಎಲ್ಲಾ ಹುಡುಗಾಟ್ಗೆ ವಯಸ್ಸಿನವರು ನನ್ನ ಹಾಗೆ.😊 ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಬಿಡದೆ ತಮ್ಮತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಅದೇನೋ ಖುಷಿ. ಬರೀ ಗಂಡು ಹೈಕಳ ಜೊತೆ ಇದೊಂದು ಹೆಣ್ಣು ಬಂತಲ್ಲಾ ಅಂತ.

ಹೀಗೆ ಅದು ಇದೂ ಮಾತು, ಪರಿಚಯ, ಕೆಲಸ ಕಲಿಯುವ ನನ್ನ ಉಮೇದಿ, ಅಲ್ಲಿ ವಾತಾವರಣ ನನಗಂತೂ ಸಖತ್ ಇಷ್ಟ ಆಯಿತು. ಗಂಟೆ ಐದೂ ಮೂವತ್ತು ಆಗಿದ್ದು ಅವರೆಲ್ಲ ಹೊರಟು ನಿಂತಾಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು. ಅರೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಟೈಮ್ ಆಯ್ತಾ? ಅನಿಸಿತ್ತು.

“ಬಾಯೋರೆ ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನಮಗೆಲ್ಲ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷ ಆಗಿದೆ. ಬನ್ನಿ ಹೋಗುವಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಈ ಖುಷಿಗೆ ಹೊಟೇಲ್ನಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ಹೋಗೋಣ. ನಡಿರಿ ನಡಿರಿ”.

ಬೇಡವೆಂದರೂ ಕೇಳದೇ ಆ ದಿನ ನನಗಿಷ್ಟವಾದ ತಿಂಡಿ ಕೊಡಿಸಿ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನವರೆಗೂ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟು ” ನಾಳೆ ಬರೋದು ಮರಿಬೇಡಿ. ಈಗ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಾ. ” ಇದು ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯ ಉಳಿದ ಗುಮಾಸ್ತರು ಮೊದಲ ದಿನ ನನ್ನ ಕಂಡ ರೀತಿ. ಹೇಗೆ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ !!!

ಹಾಂ, ಇಷ್ಟೊತ್ತೂ ಹೇಳಿದ್ದು ನಾನು 1980 ನವೆಂಬರ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮೊದಲ ದಿನದ ಅನುಭವ ಇದು. ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ನೆನಪಿನ್ನೂ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಾಗಿದೆ. ಕೆಲವು ನೆನಪುಗಳು ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲವೆ?

12-7-2017. 1.25pm

ನಮ್ಮ ಋತು ಚಕ್ರ, ನಮ್ಮ ನ್ಯಾಪಕಿನ್

(ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಓದುಗರಿಂದ ಲೇಖನವನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಬರೆದ ಬರಹವಿದು)
GST 12% ತೆರಿಗೆ ಕಾವು ಸ್ಯಾನಿಟರಿ ನ್ಯಾಪಕಿನ್ ಮೇಲೂ ಬಿದ್ದಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶೋಚನೀಯ. ಒಂದು ಹೊತ್ತು ಅಥವಾ ಒಂದು ದಿನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕಬಹುದು ; ಆದರೆ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಋತುಸ್ರಾವದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇದಿಲ್ಲದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಬಟ್ಟೆನೊ ಅಥವಾ ಸ್ಯಾನಾಟರಿನೊ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಇರಲೇ ಬೇಕು. ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾಲ್ಕು ದಿನ. ಆದರೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದರ ಅವಧಿ ಎಷ್ಟು ದಿನವೊ ಯಾರಿಗಾದರೂ ನಿಖರವಾಗಿ ಗೊತ್ತಾ? ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಯಾವ ಯಾವ ರೀತಿ ಸಂಕಟ, ನೋವು, ಸಂಕೋಚ,ಹಿಂಸೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾಳೆ ಅನ್ನುವುದು ಬರೀ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥವಾಗುವಂಥಹುದು. ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಬೆಂಬತ್ತಿ ಕಾಡುವ ಭೂತ!

ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಹಾಗೂ ಹೊಸಿಲು ದಾಟದ ಮಾತಾಗಿತ್ತು ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ. ಈಗ ದಿನ ನಿತ್ಯ ಕಸ ಒಯ್ಯಲು ಬರುವ ಗಾಡಿಯ ಮೈಕಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಜಗಜ್ಜಾಹೀರು. “ಉಪಯೋಗಿಸಿದ ಸ್ಯಾನಿಟರಿ, ಮುಟ್ಟಿನ ಬಟ್ಟೆಗಳು…..” ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳಿಂದ ಕೇಳಿದರೂ ದಿನ ಈ ವಾಖ್ಯ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗೆಲ್ಲ ಮೈಯ್ಯೆಲ್ಲ ಮುದುಡಿದ ಅನುಭವ, ಕಸಿವಿಸಿ. ಆಗೆಲ್ಲ “ಛೆ! ಅದೇನಂತ ಅಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಹಾಕ್ತಾನೊ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಣ್ಣಗೆ ಹಾಕಬಾರದಾ? ದಿನಾ ಹಾಕಬೇಕಾ ಮೈಕು.” ಒಂದಿನ ತಡೆಯಲಾರದೆ ಗಾಡಿಯವನಿಗೆ ಬಯ್ದಿದ್ದೂ ಇದೆ.

ಇಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ವಿಚಾರ ಏನೋ ಮನಸಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಹೇಳಿ ಪ್ರಚಾರ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗಿಮಿಕ್ಕಾ? ಯಾಕೋ ಡೌಟು!
ಅವರಿಗೂ ಒಂದು ನಾಲ್ಕು ಜನ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಈ ರೀತಿ ಮಾತು ಹೊರಗೆ ಬರ್ತಿತ್ತಾ? ಅಥವಾ ಅವರು ಬಟ್ಟೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿಯೇ ಆ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆದರಾ? ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಖೇದವಾಗುತ್ತಿದೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ. “ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಹೆಣ್ಣೇ ಶತ್ರು” ಗಾದೆ ಮಾತು ನಿಜವಾಗೋಯ್ತು.

ಅದೇನೆ ಇರಲಿ ಅವಧಿಯವರು ಇದರ ಕುರಿತು ಹೆಣ್ಣಿನ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು, ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಅಂತ ಹೇಳಿದರೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಯ ಬರಹದಲ್ಲಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಸರಕಾರದ ಕಿವಿ ಮುಟ್ಟಬಹುದೆಂಬ ಆಶಯ!

ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಣ್ಣು ಅನಭವಿಸುವ ಯಾತನೆ ಇದು. ಈಗಿನ ವಿಜ್ಞಾನ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಔಷಧಿ ಗುಳಿಗೆಗಳು ಬಂದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಅನುಭವದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾವ ಹೆಣ್ಣಿನಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಇಡಬೇಕಾದ ವಿಷಯ,ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಮುದುಡುವ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಏನೂ ತಿಳಿಯದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರ ಕಂದಾಚರಣೆ ಇವೆಲ್ಲ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿಂಸೆಯುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮಡಿ ಎಂಬ ಪಟ್ಟ ಕಟ್ಟಿ ದೂರ ಇಡುವ ಪದ್ದತಿ ಇದೆಷ್ಟು ಸರಿ.

ಕಂದಾಚಾರ ಪದ್ದತಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಬಹಿಷ್ಟೆಯಾದಾಗ ಅನುಸರಿಸುವ ಪದ್ದತಿ. ಇದು ತುಂಬಾ ಜನಾಂಗದಲ್ಲಿ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಮೇಲ್ಜಾತಿ ಕೀಳು ಜಾತಿಯ ಬೇದವಿಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿ ಬಹಿಷ್ಟೆಯಾದಾಗ ಇಡೀ ಊರಿಗೆ ಪ್ರಚಾರವಾಗಬೇಕು. ಗಂಡಸರು ಹುಡುಗರು ಅವಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಮುಸಿ ಮುಸಿ ನಗಬೇಕು. ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅಶ್ಲೀಲ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿ ನಗುವುದು. ಅವಳಿನ್ನೂ ಹತ್ತೊ ಹನ್ನೆರಡೊ ವಯಸ್ಸು. ಏನೂ ತಿಳಿಯದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಂಥಹ ಮಾತುಗಳು ಯಾವ ರೀತಿ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವ ಯೋಚನೆ.

ಇದು ಒಂದು ಜನಾಂಗದವರದಾದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಜನಾಂಗದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಸಂಭ್ರಮದೊಂದಿಗೆ ಆ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಮೈಲಿಗೆ ಅವಳು. ಮನೆಯ ಜಗುಲಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಬಳಿ ಹಾಸಿಗೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ತಂಬಿಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಊಟದ ತಟ್ಟೆ ಲೋಟ. ಇದು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಯಾತನೆ. ಎಲ್ಲೂ ಮುಟ್ಟಬಾರದು. ಮಾಳಿಗೆ ಮೇಲೆ ಜಾಗ ಇದ್ದರೂ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ತಾಗಿರುತ್ತಲ್ಲ ಮೇಲೆ ಹೋಗಬಾರದು. ಆ ಜಗುಲಿಗೆ ಬರುವವರು ಹಲವು ಜನ ಆ ಒಂದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ನೆಪ ಹೇಳಿ ಬರುವ ಊರ ಜನರೆ ಜಾಸ್ತಿ. ಮನಸ್ಸು, ದೇಹ ಮುದುಡಿ ಮೂಲೆ ಸೇರುವ, ನಾಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಡಿ ಹಿಪ್ಪೆ ಮಾಡುವ ಈ ಅನಿಷ್ಟ ಕಂದಾಚಾರ ಸುಧಾರಣೆ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ಅನಿಷ್ಟ ಪದ್ದತಿ ಇನ್ನೂ ಹಳ್ಳಿ, ಶಹರಗಳಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಮಲೆನಾಡಿನ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಹಳ್ಳಿ ನನ್ನೂರು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸೌಲಭ್ಶಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೂವರೆ ಮೈಲು ಹೈಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಬರಿಕಾಲಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಏಕೆಂದರೆ ಮಧ್ಯೆ ಹೊಳೆ, ಅದು ನಡೆಯುವ ಹಾದಿ ಕೂಡಾ ಆಗಿತ್ತು ಅರ್ಧ ಕಿ.ಮೀ. ಹೈಸ್ಕೂಲು ಕೊನೆಯ ವರುಷ. ಈ ಭಾದೆ ತಗಲಾಕಿಕೊಂಡ ದಿನಗಳು. ಅಬ್ಬಾ! ನೆನೆಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಹಿಂಸೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ. ನಮಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಮುಟ್ಟು ಹಾಂಗಂದರೆ ಏನು? ಎಷ್ಟು ಮುಗ್ಧವಾಗಿದ್ದೆವು ಅಂದರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಗೆಳತಿಯರು ” ಅಲ್ದೆ ಇದು ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಕ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹಿಂಗಾಗ್ತೆ. ಬೇರೆಯವಕೆಲ್ಲ ಇಲ್ಯೆ. ಅವರ ಜಾತಿಯಲ್ಲೆ ನಾವೂ ಹುಟ್ಟಕ್ಕಾಗಿತ್ತು ಹದಾ?” ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷ ಹೀಗೆ ಇತ್ತು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ.

ಹಳ್ಳಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಿನಾಯಿತಿ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗತ್ಯಂತರವಿಲ್ಲದೆ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆ ಬಟ್ಟೆಯ ಒದ್ದಾಟ, ಮನಸಿಗೆ ಆಗುವ ಕಿರಿ ಕಿರಿ, ದೇಹದ ನಿಶ್ಯಕ್ತಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತ ಅಷ್ಟು ದೂರ ಆ ನಡಿಗೆ, ನವೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಳಗೇ ಸಹಿಸಲೇ ಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಹಾಗೆ ನಾವು ಹಾಕಿದ ಸ್ಕೂಲ್ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಎಲ್ಲಾ ನಾವೇ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ವಾಸನೆ ಬೇರೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ನಾ ಈ ಕಾಟಕ್ಕೆ ಭೂತ ಅಂತಲೇ ಕರಿತಾ ಇದ್ದೆ. ಇದಾದಾಗ “ಆಯಿ ನನ್ನ ಮೈ ಮೇಲೆ ಭೂತ ಬಂತು” ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಒಂದು ಘಟನೆ ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕ್ಲಾಸು ನಡೀತಿದೆ. ಮಾಸ್ತರು ಬೇರೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಕೊನೆಯ ಕ್ಲಾಸು. ನನಗೊ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಶುರುವಾದ ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವು ಕ್ರಮೇಣ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಬ್ಲೀಡಿಂಗೂ ಜಾಸ್ತಿ ಆಯಿತು. ಹಾಗೆ ಹಲ್ಲು ಕಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಊಟದ ಬೆಲ್ಲಾಯಿತು. ಆಗ ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ಟಾಯಲೆಟ್ ಸೌಲಭ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಶಾಲೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ಬೆಟ್ಟವೇ ನಮ್ಮ ಬಯಲು ಟಾಯಲೆಟ್. ಯಾವುದಾದರೂ ಗಿಡದ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿ ಬರಬೇಕು. ನೀರಿಲ್ಲ. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗೆ. ದೂರದ ಡೌನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಳೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅದೇಃಗೆ ಹೋದೆ ನನಗೆ ಈಗಲೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಮುಳ್ಳು ಕಂಟಿಯ ಹಾದಿಯಿಲ್ಲದ ದಾರಿ. ಕಾಲೆಲ್ಲ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ತರಚುತ್ತಿದೆ. ಆದರೂ ಬಿಡದೇ ಹೋಗಿ ಹಾಕಿದ ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನೇ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆ.ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಸೀರೆಯಷ್ಟಿರಬಹುದು ಬಟ್ಟೆ. ಗತಿ ಇಲ್ಲ. ಬೆಳಗಿಂದ ಸಾಯಂಕಾಲದವರೆಗೆ ಕಳಿಬೇಕಲ್ಲ. ಸುತ್ತ ನೋಡಿದೆ. ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಭಯ ಶುರುವಾಯಿತು. ಗೆಳತಿಯರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ನಾ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರೋದು. ಅಂತೂ ವೇಗವಾಗಿ ಎದುರಿಸಿರು ತೆಗಿತಾ ಓಡೋಡಿ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ತರಗತಿ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಮೊದಲನೇ ಬೇಂಚ್ ಬೇರೆ. ಆಗಲೇ ಮಾಸ್ತರರು ಗುರಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ನೋಡಿದರು. ನಾನು ಬೆಕ್ಕಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತೆ. ಸಧ್ಯ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಹಾಕಿರೋದು ಸ್ಕರ್ಟ ಬೇರೆ. ಕುಳಿತ ಜಾಗ ತಣ್ಣಗೆ. ಎದ್ದೇಳಲು ಭಯ. ಯಾರಾದರೂ ನೋಡಿದರೆ?. 2-30ರಿಂದ 5-30ರವರೆಗೆ ಅಲ್ಲಾಡಲಿಲ್ಲ. ಊಟ ಕೂಡಾ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತೆ ಈ ಅವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗಿರುವಂತೆ ಆಗ ಈ ನ್ಯಾಪ್ಕಿನ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಹೀಗಾಗುತ್ತಿತ್ತಾ?

ಇಂತಹ ಹಲವಾರು ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಬಲಿಪಶುವಾಗಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು ಆಗಿನ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು. “ಯಂಗ ಎಲ್ಲಾ ಅನುಭವಿಸಿದ್ವಿಲ್ಯನೆ. ಹಂಗೇಯಪ. ಒಂದು ನಾಲ್ಕು ದಿನ ತಡಕಳವು. ” ಇದು ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರ ಮಾತು. ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವಿಗೆ ಮಂಚಿಕುಡಿ ಅರೆದು ಮಜ್ಜಿಗೆ ಉಪ್ಪು ಹಾಕಿ ಕುಡಿಸಿ “ಹೊಟ್ಟೆ ಕೌಚಾಕಿ ಮನಕ್ಯಳೆ, ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತು ತಗ” ಇದು ಆಗಿನ ಮದ್ದು. ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ನೋವು ಅನುಭವಿಸವರಿಗೆ ಅಂತಹ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದು “ತಮಾ ಕೂಸಿಗೆ ಒಂದು ಗಂಡು ಹುಡಕ. ಮದುವೆ ಆದ ಮೇಲೆ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತು” ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯರು ಹೇಳಿದ ಮಾತಿದು. ಅದೇನು ಹುಚ್ಚು ಧೈರ್ಯವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ನಂಬಿಕೆ ಈಗಲೂ ಇದೆ. ಹಾಗೆ ಮಾತ್ರೆಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕೂಡಾ ಇದೆ.

ಮೊನ್ನೆ ಒಬ್ಬಳು ದೂರವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಉವಾಚ ;”ಹಲೋ… ನಾನು. ಗೀತಾವರಾ? ಮೂರು ದಿನ ಹೊರಗಿರೊ ಶಾಸ್ತ್ರ ಇದೆಯಾ?” ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೆ! ಯಾರು,ಏನು,ಎತ್ತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಡೈರೆಕ್ಟ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಅಂದರೆ ಮಗನಿಗೆ ಮದುವೆ ಆಗೋದು ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ಲ, 33ವರ್ಷ ಮಗನಿಗಾದರೂ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮುಖ್ಯ. ಅದೂ ಇಷ್ಟು ಮುಂದುವರಿದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ. ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು ಕುಕ್ಕಿದೆ ಫೋನು. ಸಧ್ಯ ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲ

ಹೆಣ್ಣು ಅಂದರೆ ಕಷ್ಟ ; ಕಷ್ಟ ಅಂದರೆ ಹೆಣ್ಣು

ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಸರಿ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹಾಸು ಹೊಕ್ಕಾಗಿದೆ. ಪ್ರತೀ ತಿಂಗಳೂ ಮುಟ್ಟಿನ ಅನುಭವ ಸುಮಾರು ನಲವತ್ತು ನಲವತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಹೆಣ್ಣಾದವಳು ಅನುಭವಿಸಲೇ ಬೇಕು. ಹಾಗೆ ತಾಯಾಗುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆರಿಗೆಯ ನೋವು ಕೂಡಾ. ಇವೆರಡನ್ನು ಯಾವ ಹೆಣ್ಣು ಎಷ್ಟೇ ಶ್ರೀಮಂತಳಾಗಿರಲಿ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬಡವ ಶ್ರೀಮಂತ ಭೇದ ಭಾವವಿಲ್ಲದೆ ಆಯಾ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬಂದು ವಕ್ಕರಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದುದರಿಂದ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ದಯವಿಟ್ಟು ಯಾರೂ ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡದೆ ಸ್ಯಾನಿಟರಿ ನ್ಯಾಪಕಿನ್ ಸುಲಭ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಸಿಗುವಂತಾಗಬೇಕು. ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಚಿತವಾಗಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಂಚುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶ್ಲಾಘನೀಯ. ಇದಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಪಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಯಾರಿಂದಲೂ ಆಗದಿರಲಿ.

ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಒಬ್ಬರು ಸರ್ ಹೇಳಿದರು ನನ್ನ ಮಗಳ ಹತ್ತಿರ “ಗೀತಾ ಜಿ.ಹೆಗಡೆಯವರಿಗೆ ಕವನ ಬರೆಯೋ ಶಕ್ತಿ ಕೊಡಬೇಡಾ ಭಗವಂತಾ ಅಂತ ಬೇಡ್ಕೋತೀನಿ.” ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಬಿಡೋಕೇ ಆಗಲ್ವೆ? ಹಂಗೆ ಬರೆದೆ ಕವನ ಮತ್ತೆ ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ.😊

ಕಾಡುವ ಭೂತ..!

ಅಯ್ಯ ಅದು ಹೊರಗಾಜು
ಮುಟ್ಸಕಳಡಿ ಮಕ್ಕಳ್ರಾ
ಕೇಳ್ತನ್ರೆ……..?

ಹಾಂಗಂದ್ರೆ ಎಂತದು?

ತಲೆ ಬುಡ ಅಥ೯ ಆಗ್ದೆ ಇದ್ರೂ
ಈ ಮೈಲ್ಗೆ ಹೇಳ ಮಡೀಗೆ
ಮನಸ್ಸೇನು ಈಡೀ
ದೇಹದ ನರನಾಡಿಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲವಾ
ಯನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಶಣ್ಕಿಂದ
ಶಾಸ್ರ್ತ ಶಾಸ್ತ್ರ ಹೇಳಿ ತಲೆ ತುಂಬಿ
ಅತ್ಲಾಗೆ ಅಧುನಿಕತೆಗೆ
ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳಲಾಗ್ತಿಲ್ಲೆ
ಇತ್ಲಾಗೆ ನೆರಳಾಂಗೆ
ಬೆನ್ನಟ್ಕಂಡ ಬರ
ಗೊಡ್ಡು ಶಾಸ್ತ್ರದ ಸಂಕೋಲಿಂದವಾ
ಬಿಡಿಸ್ಕಳಲ್ಲೂ ಆಗ್ತಿಲ್ಲೆ.

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಗ್ದಿದ್ರೂ
ಮೈ ಪರಚಿಕೊಳ್ಳಷ್ಟು
ಸಿಟ್ಟ್ ಬಂದ್ರೂ
ಬೆಂಗಳೂರೆಂಬ ಬೆಂಡೋಲೆಯಲ್ಲಿ
ತಗಲಾಕ್ಕಂಡ ತಪ್ಪಿಗೆ ನೇತಾಡ್ಕಂಡರೂ
“ಸೊಂಟನೋವು ಬಂಜು ನಿಂಗೆ
ಅಮ್ಮಾ ಸಾಕು ಮಾಡೆ ದರಿದ್ರ ಶಾಸ್ತ್ರ”
ಹೇಳಿದ್ರೂ ಕೇಳದೆಯಾ
ಅಪ್ಪ ನೆಟ್ ಆಲದಮರಕ್ಕೆ ಜೋತಾಕ್ಕಳ ಬುದ್ಧಿ
ಇನ್ನೂ ಯಂಗೆ ಬಿಡಲಾಗ್ತಿಲ್ಲೆ
ಎಂತ ಮಾಡವನ!

ಪಾಪನೆ ಈಗಿನ್ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳೀಗೆ
ಬರ್ತಿ ತ್ರಾಸೆಯಾ!

ಅದರಲ್ಲೂ ಮದುವೆ ಮಾಡ್ಕಂಡ
ಗಂಡನ್ಮನೀಗೆ ಹೋಜ್ವಲೆ
ಅಲ್ಲಿ ಅತ್ತೆ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾಡ ಹೆಂಗಸಾದ್ರೆ
ಮುಗದೇ ಹೋತು
ಹೊಟ್ನವ್ವು ಸಹಿಸ್ಕತ್ವ,
ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತ್ವ,
ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ಕತ್ವ,
ಮಕ್ಕ್ಳ ನೋಡ್ಕತ್ವ,
ಅಥವಾ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾಡ್ಕತ್ವ!

ಅದೂ ಪ್ಯಾಟೆಲ್ಲಿ
ಇಷ್ಟ ಶಣ್ಣ ಮನೇಲಿ
ಮುಡೀಕ್ಯಂಡ ಮುಡೀಕ್ಯಂಡ
ಓಡಾಡವಲೆ.

ಪಾಪ! ಹೆಣ್ಣಿನ ಜೀವನ
ಎಷ್ಟಂದ್ರೂ ಗೋಳೇಯಾ
ಎಂತಾ ಮಾಡಲ್ ಬತ್ತು?

ಹೊಟ್ಟೆಲೆಲ್ಲ ರಾಶಿ ಸಂಕಟ ಆಗ್ತೆ…….
ಆದರೆ

ಇದೊಂದು ಪ್ರತಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ
ಕಾಡುವ ಮನಸಿನ ಭೂತವೋ
ಅಥವಾ
ಹೆಣ್ಣಿಗೊಂದು ಶಾಪವೊ
ಭಗವಂತಾ
ನೀನೇಕೆ ದೂರ ಇಟ್ಟೆ??

9-7-2017. 9.59pm