ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ (ಕಥೆ)

ಅಂದು ಶನಿವಾರ. ರೇಖಾ ತನ್ನ ಮಂದಲೆಯ ಬೈತಲೆಯನ್ನು ತೀಡಿಕೊಂಡು ಒಂದಷ್ಟು ಹೊಲಿಯುವ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಚೀಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಗೆಳತಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಳು. ಹೋಗುವಾಗ ಇವತ್ತು ಈ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹೊಲಿದು ಬಿಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಹುನ್ನಾರ. ಹೊಲಿಯಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳಾಯಿತು. ಇವುಗಳನ್ನು ಹೊಲಿದು ಕೊಟ್ಟರೆ ಒಂದಷ್ಟು ಕಾಸು ಸಿಗುವುದು. ಹರಿದ ಚಪ್ಪಲಿ ಹೊಲಿಸಿ ಹೊಲಿಸಿ ಸಾಕಾಗಿದೆ. ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಚಪ್ಪಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದುಡ್ಡು ಕೂಡಾಕಿ ನನ್ನದೆ ಆದ ಒಂದು ಸ್ವಂತ ಹೊಲಿಗೆ ಮಿಷನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಮೊನ್ನೆ ರಮೇಶಣ್ಣ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಹೇಳಿದ್ದ. “ನೋಡಿ ರೇಖಾ, ನನ್ನ ತಂಗಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಲೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೊಲಿಗೆ ಮಿಷನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಒಳ್ಳೆ ಮೆರಿಟ್ ಮಿಷನ್. ಲೋನಿನ್ನೂ ಮುನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಬಾಕಿ ಇದೆ. ಅವಳು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. ಮಿಷನ್ ಯಾರೂ ಹೊಲಿಯದೆ ಹಾಗೆ ಬಿದ್ದಿದೆ. ನೀವು ಬೇಕಾದರೆ ಲೋನ್ ತೀರಿಸಿ ಮಷಿನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ.”

“ಆಯಿತು ರಮೇಶಣ್ಣಾ. ನಾನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಯಾರಿಗೂ ಕೊಡಬೇಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ನೂರೈವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಇದೆ. ಇನ್ನೂ ನೂರೈವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಕೂಡಾಕಿ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಆ ಮಿಷನ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕಡಿಮೆ ದರದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಳ್ಳೆ ಮಿಷನ್ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ. ಅವನೇನು ನಮ್ಮ ನೆಂಟ ಅಲ್ಲ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದವನೂ ಅಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಪರಿಚಯವಾಗಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣ ತಂಗಿ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಆಯಿ ಅಪ್ಪಯ್ಯನ ಹತ್ತಿರವೂ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಆಗಲಿ ತಗೊ ಮಿಷನ್ನು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಟ್ಟೆ ನೀನು ಹೊಲಿಯಬಹುದು. ಉಳಿದವರೂ ಕಲಿಯಬಹುದು. ಅಪ್ಪನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವೂ ಸರಿ. ಆದರೆ ದುಡ್ಡು ಹೊಂದಿಸುವುದೇ ಕಷ್ಟ. ಹೊಲಿದುಕೊಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆಗೆ ದುಡ್ಡು ಬರುವುದೂ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ. ನಾಲ್ಕು ಜನ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಸಾರ ತೂಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದೆ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗಿರುವಾಗ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಕೇಳಲೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

ತಲೆ ತುಂಬ ಯೋಚನೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ರಿಪೇರಿ ಚಪ್ಪಲಿ ಮೆಟ್ಟಿ “ಆಯಿ ಹೋಗ್ಬರ್ತ್ನೆ” ಎಂದು ಹೊರಟಾಗ ಆಗಿನ್ನೂ ಬೆಳಗಿನ ಒಂಬತ್ತು ಗಂಟೆ. ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಅದೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಹಳ್ಳಿ. ಹೋಗುವ ದಾರಿ ಮಣ್ಣಿನ ರಸ್ತೆ ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ನಂತರ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಸಾಗಬೇಕು ಆನಂತರ ಕಾಲು ಹಾದಿ ಹುಲ್ಲು ಬೆಳೆಯುವ ಬೇಣದಲ್ಲಿ. ಅಂತೂ ಮನೆಯಿಂದ ಸುಮಾರು ಒಂದೂವರೆ ಮೈಲಿ ನಡೆದು ಹೋದರೆ ಸಿಗುವುದು ಅವಳ ಗೆಳತಿಯ ಮನೆ. ಹೊಲಿಯಲು ಬಟ್ಟೆ ಬಂದಾಗೆಲ್ಲ ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಹೊಲಿದುಕೊಂಡು ಬರುವುದು ಈಗೊಂದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಹೊಲಿಗೆ ಕಲಿತ ರೇಖಾಳಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸ್ವಯಂ ಸಂಪಾದನೆಗೆ ದಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಗೆಳತಿಯ ಸಹಾಯ ಯಾವತ್ತೂ ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿಗೆ ಓದಿದವರು. ಇವಳ ಕಷ್ಟ ಗೊತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಆ ಮನೆಯ ಜನರಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇವಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅನುಕಂಪ. ಒಮ್ಮೆ ಅವಳ ಗೆಳತಿಯೆ ಈ ದಾರಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿದ್ದು. “ಯಾಕೆ ರೇಖಾ ನೀನು ನಮ್ಮನೆಗೇ ಬಟ್ಟೆ ತಂದು ಹೊಲಿಯಬಾರದು? ನಮ್ಮಮ್ಮ ಯಾವಾಗಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಹೊಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ನಾನೇ ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಬಾ”ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದಳು. ಆಗಾಗ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟ ಕೂಡಾ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಕರೊಬ್ಬರು ಹೊಲಿಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದು ಸದಾ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾಳೆ ಮನದಲ್ಲಿ. ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಯಾದ ಅವಳು ಕಷ್ಟ ಪಡುವುದಕ್ಕೆ ಹಿಂಜರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದವಳ ಹುಟ್ಟು ಗುಣ.

ಹೊಲಿಯುತ್ತ ಕೂತವಳಿಗೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆ ಆಗಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆಯಿ ಬೇಗ ಬಾ ಇವತ್ತು ಅಂತ ಬೇರೆ ಹೇಳಿದ್ದಳು. ಗೆಳತಿ ಊಟ ಮಾಡಿ ಹೋಗೆ ಅಂದರೂ ಕೇಳದೆ ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಹೊರಟಿದ್ದಳು ಮನೆಯ ಕಡೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ರಣ ರಣ ಬಿಸಿಲು. ಸೂರ್ಯ ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಸುಡುತ್ತಿದ್ದ. ಬೇಣದ ಕಾಲು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವಾಗ ಸುತ್ತ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯ ಮನದಲ್ಲಿ. ಬೇಗ ಬೇಗ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕಾಲು ಹಾದಿಯ ಮಧ್ಯ ಸುರಳಿಯಂತೆ ತರಗೆಲೆಗಳು ಗಾಳಿಯ ರಭಸಕ್ಕೆ ತಿರುಗಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಧೂಳು ಮೇಲೇರಿತು. ಇಡೀ ಶರೀರ ಆ ಸುಂಟರ ಗಾಳಿಯ ಮಧ್ಯ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡ ಅನುಭವ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಹೆದರಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಮುದುರಿ ನಿಂತವಳು ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಬೇಣದ ಹಾದಿಯಿಂದ ಹಳ್ಳದ ಹಾದಿಗೆ ಬಂದು ಮುಖಕ್ಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ನೀರು ಚಿಮುಕಿಸಿ ಮನೆಯ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು.

ಎಲ್ಲರೂ ಊಟಕ್ಕೆ ಇವಳು ಬರುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಗೋಕರ್ಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಅಡಿಕೆ ಸಂಭಾವನೆಗೆಂದು ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುವ ಮನೆಯ ಪುರೋಹಿತರೊಬ್ಬರು ಪ್ರತೀ ವರ್ಷದ ವಾಡಿಕೆಯಂತೆ ಇಂದು ಅವಳ ಮನೆಗೂ ಬಂದಿದ್ದರು. ಆಯಿ ಸಿಹಿ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿದವಳು ಯಾಕೊ ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕೈ ಹೊಲಿಗೆ ಕೆಲಸ ಇತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮಲಗಿ ಆಮೇಲೆ ಹೊಲಿದರಾಯಿತೆಂದು ಚಾಪೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದೊಂದೆ ಗೊತ್ತು. ಸಂಜೆ ಐದು ಗಂಟೆ ಆಗಿರಬಹುದು. ನರಳುತ್ತಿರುವ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿದ ಅವಳಪ್ಪ ಏನಾಯಿತು ಮಗಳೆ ಎಂದು ಮೈ ತಡವಲಾಗಿ ಜ್ವರ ಬಂದಿರುವುದು ತಿಳಿದು ” ಏಯ್ ! ಬಾರೆ ಇಲ್ಲಿ. ನೋಡು ನಿನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಜ್ವರ ಬಂದಿದೆ. ಎಂತಾ ಮಾಡದು ಈಗಾ?” ಮನೆ ಮಂದಿಗೆಲ್ಲ ಗಾಬರಿ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ಇದ್ದವಳಿಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಏನಾಯಿತು?

ಹೊರಗೆ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಪುರೋಹಿತರಿಗೆ ಇವರ ಸಂಭಾಷಣೆ ಕೇಳಿತು. ” ಮಗಳನ್ನು ಕರೆದು ತನ್ನಿ ಇಲ್ಲಿ, ನಾನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ.”

ಪುರೋಹಿತರ ಮಾತಿನ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಪಾರ ಗೌರವ. ತಲೆ ತಲಾಂತರದಿಂದ ಬಂದು ಹೋಗಿ ಮಾಡುವ ಆತ್ಮೀಯ ಬಂಧು ಅವರು. ಸರಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ಕೂಡಿಸಿದಾಗ ಪಂಚಾಂಗ ತೆರೆದು ಹೆಸರು,ನಕ್ಷತ್ರ, ಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಕೂಡಿ ಕಳೆದು ಮಾಡಿ “ಈ ದಿನ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ. ಮಟ ಮಟ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಉರಿ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳೇ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ. ಗಾಳಿ ತಾಗಿದೆ. ಹೆದರಿದ್ದಾಳೆ. ಭೂತ ಬಡಿದಿದೆ. ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವಳ ಬೆನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಎದುರು ತೆರೆದಿಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ” ಅಂದರು.

ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡಿದಾಗ ತಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಭಸ್ಮವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಅವಳ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಎದುರಾಗಿ ಉಫ್ ಎಂದು ಊದಿದಾಗ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಹಸ್ತದೊಂದಿಗೆ ಐದೂ ಬೆರಳು ಮೂಡಿರುವುದು ಕಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಧಂಗಾದರು. ಕೂಡಲೇ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು ” ಪ್ರತಿ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ದಿನ ತಪ್ಪದೆ ಊರ ಮುಂದಿನ ಭೂತಪ್ಪನ ಕಟ್ಟೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಬನ್ನಿ. ಹಾಗೆ ಹಣ್ಣು ಕಾಯಿ ನೈವೇದ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿರಿ. ಹರಕೆ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳಿ. ಜ್ವರ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಯಾವ ಔಷಧಿಯ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ. ತಲೆ ಬಿಸಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಒಂದಷ್ಟು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿ ಭಸ್ಮವನ್ನು ಅವಳ ಹಣೆಗೆ ಹಚ್ಚಿ ಚಿಟಿಕೆ ಭಸ್ಮ ಬಾಯೊಳಗೆ ತಾವೆ ಹಾಕಿ “ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಕುಡಿಸಿ ಮಲಗಿಸಿ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರಾಮಾಗುತ್ತಾಳೆ ” ಅಂದರು.

ಅವರಣತಿಯಂತೆ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತು ನಡೆದುಕೊಂಡಾಗ ಮಾರನೆ ದಿನ ಜ್ವರ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎರಡು ದಿನ ಸುಸ್ತು ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದ ಅವಳ ಗೆಳತಿ ನೋಡಲು ಬಂದಾಗ ನಡೆದ ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ” ಹೌದು ಅದೊಂದು ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಕಾಡುವುದಿದೆ. ನೀನು ಹೋದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಅದೇ ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಛೆ! ಹೋಗಲು ಬಿಡಬಾರದಿತ್ತು. ಸದ್ಯ ಇಷ್ಟರಲ್ಲೆ ಮುಗಿತಲ್ಲ ” ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು.

ಅದಾಗಲೆ ಅವರಪ್ಪ ಹೀಗೆ ಮಗಳನ್ನು ಕಳಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲವೆಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಹೆಂಡತಿಯ ಹತ್ತಿರ ” ಅವಳಿಗೊಂದು ಹೊಲಿಗೆ ಮಿಷನ್ನು ಕೊಡಸವೆ ಹ್ಯಾಂಗಾರು ಮಾಡಿ. ಅದ್ಯಾರೊ ಕೊಡ್ತಿ ಹೇಳಿದ್ದ ಹೇಳ್ತಿತ್ತಲ್ಲೆ. ನೀ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿ ತಿಳಕ. ನಾ ದುಡ್ಡಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡ್ತೆ” ಎಂದು ಎದ್ದು ಹೊರಟಾಗ ಮಲಗಿದಲ್ಲೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ರೇಖಾಳಿಗೆ ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ,. ಹೊಲಿಗೆ ಮಿಷನ್ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕನಸು ನನಸಾಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸಖತ್ ಖುಷಿ ಒಂದು ಕಡೆ ಅಪ್ಪ ಕೊಟ್ಟ ದುಡ್ಡು ತಾನು ಹೊಲಿಗೆ ಹೊಲಿದು ವಾಪಸ್ಸು ಕೊಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಸೆಟೆದು ನಿಂತಿತು. ಇದೆ ಸಂತೃಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸುಸ್ತಾದ ದೇಹ ಮತ್ತೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿತು.

22-11-2017. 2.38pm

Advertisements

ಮೌನದ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತಿನ ಮಂಟಪ(ಕಥೆ)

ಅದೊಂದು ಸಂಜೆ. ಬಾನಲ್ಲಿ ಭಾಸ್ಕರ ತನ್ನ ನಿಯತ್ತಿನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಇನ್ನೇನು ಅಸ್ತಂಗತನಾಗುವ ಸಮಯ. ಅದೇ ಕಡಲು ಪುಳಕಿತಗೊಂಡು ತನ್ನ ಕೆನ್ನಾಲಿಗೆ ತೆರೆದು ಆಗಾಗ ದಡಕ್ಕೆ ಬಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಬೋರ್ಗರೆಯುವ ನಾದದ ಮಿಳಿತ ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ರಂಗೇರಿದ ಬಾನು ಕೆಂಪಿನುಂಡೆಯ ಚೆಂಡಾದ ರವಿ.

ಕವಿಗೆ ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು. ಅರೆರೆ! ಭಾವವುಕ್ಕಿದ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವನಿಗರಿವಿಲ್ಲದೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದ ಜೋಳಿಗೆಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ. ರವಿಯ ಪಯಣದ ಹಾಡು ಬರೆಯುವ ಉತ್ಸಾಹ, ಉದ್ವೇಗ ಅವನ ಹೃದಯ ಬಡಿತ ಅವನಿಗೇ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿತ್ತು.

ಆರು ಚೆಲ್ಲಿದರು ನಿನ್ನ ಹಾದಿಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ರಂಗು
ಆ ಬಾನು ಬಿಳಿ ಮೋಡ ನಾಚಿ ನವಿರಾಗಿದೆ ನೋಡು
ಎತ್ತೆತ್ತ ನೋಡಿದರಾಕಾಶ ಕೆಂಪಡರಿದೆ ಸೌಂದರ್ಯದಲಿ ಮಿಂದು
ಮಿನುಗುವ ತಾರೆಗಳು ಒಂದೊಂದೆ ಹಣುಕುತಿವೆ ನೋಡು.

ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಮಲ್ಪೆಯ ಆ ತೀರದ ಕಡಲು ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದಷ್ಟೂ ದೂರ ಕಾಣುವ ಮರಳ ರಾಶಿ. ನಿರ್ಮಲವಾದ ಆ ಮರಳ ರಾಶಿಯೇ ತನ್ನ ಹಾಸಿಗೆ . ತಿಂದುಂಡು ಹೊರಳಾಡಿ ಸುಃಖಿಸಿ ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆದು ಮೈಮುರಿದು ಹೊರಟನೆ ಆ ರವಿ! ಅಜ್ಜಿ ತಾ ಕಡೆದ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಎತ್ತರಿಸಿ ಎತ್ತರಿಸಿ ತನ್ನ ಕೈಗಳಲಿ ಉಂಡೆ ಮಾಡಿ ತಿಳಿ ನೀರಲಿ ತೊಳೆದು ಅಗಲ ಪಾತ್ರೆಯಲಿರಿಸಿ ಉರಿ ಹಚ್ಚಿದಾಗ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕರಗುವ ರೀತಿ ಶರಧಿಯ ಒಡಲಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಬಿಂಬ ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕರಗುವ ಪರಿ ಅವರ್ಣನೀಯ ಅನುಭವ ಪ್ರತೀ ದಿನ ನೋಡಿದರೂ!

ರಾತ್ರಿ ರಾಣಿಯರಂತೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಮಿನುಗುವ ದೀಪ ಅಸ್ತಂಗತನಾಗುವ ರವಿಗೆ ಇಂದು ಹೋಗಿ ನಾಳೆ ಮತ್ತೆ ಬಾ ಎಂದು ಹೇಳಿ ತವರ ಕುಡಿಯ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಕಳಿಸುವ ರೀತಿ ಬಳುಗಳಿಸುತ್ತಿರಬಹುದೆ? ಕತ್ತಲಾವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗಡಿಬಿಡಿಯಿಂದ ಮೈ ಕೊಡವಿ ಎದ್ದೇಳುವ ಜನ ಅಷ್ಟೊತ್ತೂ ತಮ್ಮಿರುವ ಮರೆಯುವಂತೆ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ್ದ ರವಿ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪೂರ್ತಿ ಕಳೆದೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅವನಾಟ ಕಂಡು ಪೆನ್ನು ಹಿಡಿದ ಕೈ ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಯ ತೊಗಲಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣ ಬಿಡುತ್ತಾ ಸಾಗಿತ್ತು ಶಬ್ದದೋಕುಳಿಯಲ್ಲಿ. ಪದ ಪುಂಜಗಳ ನಡುವೆ ಅವನಂದದ ಸೊಬಗ ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತಿರುವ ಕವಿ ಸುತ್ತಲ ಪರಿವಿಲ್ಲದೆ ಆ ಮರಳ ಮಮಕಾರದ ಮದ್ಯ ಕುಳಿತು ಗೀಚುತ್ತಲೆ ಇದ್ದ. ಹೌದು ಎಷ್ಟು ಬರೆದರೂ ಸಾಲದು. ಬರೆದಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯದ ಸೊಬಗು ಆ ಮನೋಹರ ದೃಶ್ಯ. ಕಣ್ಣು ಮನ ತಂಪಾಗಿಸಿ ಹಗಲಿನ ಪ್ರಕರತೆ ಮರೆಸಲೆಂದೆ ಹೀಗೆ ಮೈ ತಾಳಬಹುದೆ ಹೊರಡುವ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ!

ಮೌನದ ಖಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತಿನ ಮಂಟಪ ಕವಿ ಮನದ ತುಂಬಾ. ಭಾಸ್ಕರನೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ಇಂದೇಕೊ ಅತಿಯಾದ ಭಾವೋದ್ವೇಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಏನೇನೊ ಕೇಳುತ್ತ ಹೃದಯ ಕವಾಟ ತೆರೆದಿಟ್ಟು ಮನಸ್ಸು ಹಗುರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.

“ಏಯ್! ಹೇಳು ಸೂರ್ಯಾ ನೀನೇಕೆ ಹೀಗೆ? ಜನರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ನೀನಿಲ್ಲದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿವಾಗಿಸಲು ದಿನ ನಿತ್ಯ ತಪ್ಪದೇ ಬರುವೆಯಾ? ಹಾಗಾದರೆ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಲಿ ನೀನೆಲ್ಲಿ ಹೋಗುವೆ? ನಖಶಿಕಾಂತ ನಿನ್ನ ಕಾವು ಹಗಲ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ. ಸಂಜೆ ಅದು ಹೇಗೆ ತಂಪಾಗುವೆ? ನಾನು ನಿನ್ನ ಒಮ್ಮೆ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಬೇಕಲ್ಲಾ. ಸಾಧ್ಯ ಮಾಡು ಒಮ್ಮೆ. ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಆ ಶಕ್ತಿ ಎಂತದು ಮಾರಾಯಾ? ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮನ ದಶಾವತಾರವೆ ನೀನಿರಬಹುದೆ? ಉದಯದ ಕಿರಣ ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಗಿಡ ಮರ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಸೀಳಿ ಹೊರ ಬರುವಾಗ ಆ ಪ್ರಭಾವಳಿಯ ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಕೇಳುವುದು. ಇದು ನಿಜವಾ? ಆಗೆಲ್ಲ ನಾ ಮಂತ್ರಮುಗ್ದನಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಎಷ್ಟು ನೋಡಿದರೂ ನನಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಾಗದು. ಎಷ್ಟು ಬರೆದರೂ ನಾ ಬಳಸಿದ ಪದಗಳು ನಿನ್ನ ಅಂದಕೆ ಕಳಪೆಯಾಗಿಯೇ ಕಾಣುವುದು. ಇನ್ನಷ್ಟು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹುಡುಕಾಟ ನಿನ್ನ ವರ್ಣಿಸಲು. ಆದರೆ ನಾ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಗೆದು ತರಲಿ ಹೇಳು? ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಬರೆಯುವಾಗ ನಾ ಸೋತು ಹೋಗುತ್ತಿರುವೆ. ನಿನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಶಕ್ತಿಯ ಒಂದು ಅಣುವಿನಷ್ಟಾದರೂ ಶಕ್ತಿ ನನಗೆ ದೊರಕಿದ್ದರೆ ಉಸಿರಿಡಿದು ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಸದಾ ನಿನ್ನ ಕಾವ್ಯ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಯಾಕೆ ನಗು ಬಂತಾ ಸೂರ್ಯಾ?

ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಕಂಡರೆ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಅಕ್ಕರೆ ಕಣೊ. ಅದಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಯಾವ ಮುಚ್ಚು ಮರೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಆಗ ಒಂಚೂರು ಸಮಾಧಾನವೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನೀನುದಯಿಸುವ ಬೆಳಗು ಹಾಗೆ ಈ ಕಡಲ ಕಿನಾರೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ನಾ ತಪ್ಪದೆ ನೋಡಲು ಬರುವೆ. ಹೀಗೆ ನಿತ್ಯವೂ ನೋಡಿ ನೋಡಿ ನನಗೆ ನೀನು ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದೀಯಾ. ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ನನ್ನೊಡಲ ದುಃಖ ಇಂದು ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆದು ಬರುತ್ತಿದೆ ಗೆಳೆಯಾ! ನೋಡು ನಿನ್ನ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಗೆಳೆಯಾ ಎಂದು ಕರೆದೆ. ಕೋಪವೆ ಹೇಳು. ಆದರೆ ನೀನು ಬಂದು ಹೇಳುವುದು ನಾಳೆಯೆ ಅಲ್ಲವೆ? ಇರಲಿ. ಆದರೆ ಆ ನಾಳೆ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಇಂದು ಮನಃಸ್ಪೂರ್ತಿ ನನ್ನ ಭಾವೋದ್ವೇಗದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟು ಪುಟ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿ ಇಲ್ಲೆ ಇಲ್ಲೆ ನೀನುದಯಿಸುವ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಾನಿಲ್ಲವಾಗುವೆ. ಸಹಿಸಲಾಗದ ನೋವು. ಸಹನೆ ಮೀರಿ ನನ್ನ ತಿಂದಾಕುತಿದೆ. ಆದರೆ ಅದಾವ ರೀತಿಯ ನೋವು? ನಿನಗಾವ ರೋಗ ಬಂದು ತಟ್ಟಿದೆ ಹೇಳು ಕೇಳುವೆಯಾದರೆ ನಾನೇನು ಹೇಳಲಿ ಗೆಳೆಯಾ? ಎಷ್ಟು ನೋವುಗಳು ಬಾಳ ಬಂಡಿಯ ತುಂಬಾ. ಯಾವುದು ಮೊದಲು ಹೇಳಲಿ? ಎಲ್ಲಿಂದ ಶುರು ಮಾಡಲಿ. ನನ್ನ ಜಂಜಾಟದ ಬದುಕಿನ ಒಂದೊಂದು ನೋವ ಕಥೆ ಕೇಳುವಷ್ಟು ತಾಳ್ಮೆ, ಪುರುಸೊತ್ತು ಇದೆಯಾ ನಿನಗೆ ಹೇಳು? ಇಲ್ಲ ತಾನೆ. ಮತ್ಯಾಕೆ ನನಗೀ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಸಾಕು ಮಾಡು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಹೇಳಿದರೆ ನನ್ನ ನೋವು ಕಡಿಮೆ ಆಗಬಹುದೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ ನನಗಿಲ್ಲ. ಕೇಳಿ ನೀನೇನಾದರೂ ಸಲಹೆ ಸೂಚನೆ ಕೊಡಬಲ್ಲೆ ಅಷ್ಟೆ. ಅದು ಆಗಲೇ ಹಲವರು ಹೇಳಿಯಾಗಿದೆಯಲ್ಲ. ಏನಿದ್ದರೂ ಯಾರಿರಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ ನನ್ನ ನೋವು ನನಗೆ. ಹತಾಷೆಯ ಕುಡಿ ಬೇಡ ಬೇಡವೆಂದರೂ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದು ಚಿಗುರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಚಿವುಟಿ ಚಿವುಟಿ ನೋಡು ನನ್ನ ಬೆರಳುಗಳು ಹೇಗೆ ಜಡ್ಡುಗಟ್ಟಿವೆ. ಇದೇ ತಾನೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೂ. ನೆನಪುಗಳ ಮರೆಯಲೂ ಆಗದು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲೂ ಆಗದು. ಆಗಾಗ ಚುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಇಂಜಕ್ಷಿನಿನಂತೆ ನನ್ನ ಮೆದುಳನ್ನೇ ಚುಚ್ಚುತ್ತಿವೆ ಕಣೊ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಹಿಸಿ ಸಹಿಸಿ ಸಾಕಾಗಿದೆಯಂತೆ. ಇದರಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡೆಯಲು ಇಂದು ಈ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೆ. ಸಾಕು ನನಗೀ ಜನ್ಮ ಎಂದೆನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ಕಣೊ. ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನೇ ನಾ ಕೊಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವೆ. ಕ್ಷಮಿಸು. ಏನೇನೊ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದು ದಿಟವಾದ ಮಾತು. ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ಮಾತು ………”

ಬರೆಯುತ್ತ ಬರೆಯುತ್ತ ಕವಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ ಮರಳ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಗಾತ ಮಲಗಿದ. ಆಕಾಶದ ಹೊದಿಕೆಯ ತುಂಬ ಮಿನುಗುವ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ನೋಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆಗವನಿಗನಿಸಿತು ; ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಇವರಾರೂ ಸಾಠಿಯಲ್ಲ. ಸೂರ್ಯ ಸೂರ್ಯನೆ. ಓಹ್! ಸೂರ್ಯಾ ನೀನದೆಷ್ಟು ಚಂದ. ಜಗತ್ತಿಗೇ ಬೆಳಕಾಗಿ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣ ಜನಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹಾಸು ಹೊಕ್ಕಾಗಿರುವ ನೀನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಾನಿರಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ. ಅನವರತ ನನಗೆ ನೀನು ಬೇಕು, ನಿನ್ನಂದವ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆದರೆ ಅದಾಗದ ಮಾತು. ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳು ತುಂಬಿ ಬಂದ ನೀರು ಕಪೋಲದ ಗುಂಟ ಸಾಗಿ ಮರಳಲ್ಲಿ ಉಡುಗಿ ಹೋಯಿತು.  ನಿತ್ಯದಂತೆ ರವಿಯ ಕಿರಣ ಸೋಕಲು ಅವ ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಸುತ್ತ ನೆರೆದಿದ್ದ ಜನ “ಪಾಪ! ಯಾರೊ ಆಗಂತುಕ ಇಲ್ಲಿ ಹೆಣವಾಗಿದ್ದಾನೆ” ಎಂದು ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಬರೆದ ಹಾಳೆಗಳು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ ಕಡಲೊಡಲಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ತೇಲಿ ಇನ್ನಿಲ್ಲವಾದವು!!

16-11-2017. 7.54pm

ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್(ಕಥೆ)

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೆಜೆಸ್ಟಕ್ ಏರಿಯಾ ಅಂದರೆ ಕೇಳಬೇಕಾ? ಸದಾ ಗಿಜಿ ಗಿಜಿ ಗುಡುವ ಜನರ ದಂಡು. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಜನವೋ ಜನ. ಅದೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೊ ಅದೆಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೊ ದೇವರಿಗೇ ಗೊತ್ತು. ದಿನದ ಯಾವುದೆ ವೇಳೆಗೆ ಹೋದರೂ ಜನರ ಓಡಾಟ ನಿಲ್ಲೋದಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಸಿನೇಮಾ ಬಿಡೊ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಹೋದರೆ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯ್ತು. ಜೊತೆಗಿದ್ದವರ ಕೈ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದರೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ಕಳೆದು ಹೋಗೋದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ.

ಅವಳಿಗೊ ಊರು ಹೊಸದು. ಮದುವೆಯಾಗಿ ಗಂಡನ ಜೊತೆ ಕಾಲಿಕ್ಕಿದ ಮೊದಲ ಬೆಂಗಳೂರು ದರ್ಶನ ಒಮ್ಮೆ ಅವಕ್ಕಾಗಿದ್ದಳು. ಎಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳೆ ಹೋಗಲು ಭಯ ಭಯ. ಸದಾ ಗುಬ್ಬಿ ಗೂಡಂತಹ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಕ್ಕಲು ಜೊತೆಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಅವಳ ಗಂಡನಿಗೊ ರಜೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು ಹಳೆಯ ಸಿನೇಮಾ ನೋಡುವ ಹುಚ್ಚು. ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ಜಾಗ ನೋಡೊ ಹಂಬಲ. ಇವಳು ಅವನ ತದ್ವಿರುದ್ಧ. ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು. ಇವಳೆ ಹಿರಿಯವಳು. ಜೊತೆಗೆ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದ ಇಬ್ಬರು ತಂಗಿಯರು ಒಬ್ಬ ಅಣ್ಣ ಅಜ್ಜಿ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಬೆಳೆದವಳು. ಹಳ್ಳಿ ಸುತ್ತೋದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಷಹರದ ಗಂಧಗಾಳ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಚಂದ ಇರುವ ಅವಳಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ನೌಕರಿ ಇರುವ ಗಂಡ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೂರೆ ಗೇಣು. ಖುಷಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ಸಂಸಾರ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಗಂಡನ ಆಸಕ್ತಿಗೂ ಅವಳ ಆಸಕ್ತಿಗೂ ಅಜಗಜಾಂತರ. ಅವನು ಏತಿ ಅಂದರೆ ಇವಳು ಪ್ರೇತಿ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸದಾ ವಾದ ಮಾಡೋದು ಅವನು ಹೋಗೋಣ ಬಾರೆ ಅಂದರೆ ನನಗೆ ಬೇಜಾರು ಬರಲು. ಅಂತೂ ಹೀಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಆರು ತಿಂಗಳಾಗಿರಬಹುದು.

ಗಂಡ ನೋಡಿದಾ ನೋಡಿದಾ ಅಲ್ಲಾ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಇಷ್ಟು ತಿಂಗಳಾಯಿತು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸೀರೆ ಉಡಲಿಕ್ಕೇ ಬರೋದಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ. ಹಿಂದೆ ಗಿಡ್ಡಾ ಮುಂದೆ ಉದ್ದಾ. ನಡೆಯುವಾಗ ನೆರಿಗೆ ಕಾಲಿಗೆ ತೊಡರಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಒಂದಿನ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ನೆಂಟರಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ಥಾಪ ಮಾಡಿ ಅವಳು ಸೀರೆ ಉಡುವ ರೀತಿ ತೋರಿಸಲು ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಗೊಳ್ಳೆಂದು ನಕ್ಕರೆ ಇವಳಿಗೆ ಕೆಟ್ಟ ಕೋಪ ಬಂದು ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಮಾತೇ ಬಂದು ಮಾಡಿದಳು. ಗಂಡನಿಗೆ ಲಂಗಣ. ಸರಿಯಾಗಿ ಅಡಿಗೆ ತಿಂಡಿ ಇಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಬಂದರೆ ಮಾಡೋದು ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಇಲ್ಲ. ಮನ ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಮೌನದರಮನೆಯಾಯಿತು.

ರಾತ್ರಿ ಒಳಗೊಳಗೆ ವಿರಹ ವೇದನೆ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ sorry ಕೇಳಬಾರದಾ? ದುರಹಂಕಾರ, ಕೊಬ್ಬು. ನಾ ಮಾತಾಡಲ್ಲ, ಬೇಕಾದರೆ ಅವರೆ ಮಾತಾಡಲಿ ಮೊದಲು ಎಂದಂದುಕೊಂಡು ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಮಲಗುತ್ತಾಳೆ. ಗಡಿಯಾರದ ಟಿಕ್ ಟಿಕ್ ಶಬ್ದ ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಸಿರೂ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಮೌನ ಆ ರಾತ್ರಿ. ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಬಿಡಲೊಲ್ಲದು!!

ಕೊನೆಗೆ ಗಂಡ ಮಹಾಶಯ ತಾನೆ ಪೂಸಿ ಹೊಡೆದೂ ಹೊಡೆದೂ ಅಂತೂ ಅವಳ ಕೋಪಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿಸಿದ. ಮತ್ತೆ ಈ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಡಾ॥ ರಾಜಕುಮಾರವರ ಸಿನೇಮಾಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ತಯಾರಿ. ಅವಳಿಗೆ ಡಾ॥ರಾಜಕುಮಾರನ ಸಿನೇಮಾ ಅಂದರೆ ಸಾಕು ಹೊರಡುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು. ರಾಜಕುಮಾರ ಸಿನೇಮಾ ಅಂದರೆ ಯಾರಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗೋದಿಲ್ಲ ಹೇಳಿ? ಅದೂ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ನಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ್ ಟಾಕೀಸಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಪರದೆಯ ಮುಂದೆ ಕೂಡಿಸುತ್ತೇನೆಂದು ರೀಲು ಬಿಟ್ಟ ನೋಡಿ. ಖುಷಿ ಖುಷಿಯಿಂದ “ನಡಿರಿ ಹೋಗೋಣ ” ಎಂದು ಸಮ್ಮತಿ ಸೂಚಿಸಿದಳು.

ಆದರೆ ಹೋಗುವಾಗ ಇವಳಿಗೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ಭಯ. ಹೇಗೆ ಜನರ ಮಧ್ಯ ತಿರುಗಾಡೋದು? ಮೊದಲೆ ಗಂಡನಿಗೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದಳು. “ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ದೂರ ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೇ ಇರಬೇಕು. ನನಗೆ ಭಯಾ.”

“ಆಯಿತು ಮಾರಾಯ್ತಿ. ನಡಿ ಹೋಗೋಣ.”

ಇಬ್ಬರ ಸವಾರಿ ಹೊರಟಿತು ಸಿಟಿ ಬಸ್ಸು ಏರಿ. ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ ಸ್ಯಾಂಡಿನಲ್ಲೇ ಇಳಿದು ಇವಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುತ್ತಾಡಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಗಂಡ ಎರಡು ತಾಸು ಮೊದಲೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದ. ಸರಿ ಬಸ್ಸಿಂದ ಇಳಿದು ಇವಳೊಂದಿಗೆ ಹಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿರುವಾಗ ಎದುರಿಗೆ ಬರುವ ಅಡ್ಡಡ್ಡ ಜನರ ತಳ್ಳಾಟದಲ್ಲಿ ಇವಳೂ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಗಂಡ ಮುಂದೆ ಇವಳು ಅವನ ಹಿಂದೆ. ಹೋಗ್ತಾ ಹೋಗ್ತಾ ಅವನ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿರುಸಿನ ನಡುಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಇವಳ ನಿರಿಗೆಯ ಸೀರೆಯ ತಡವರಿಕೆಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಇರುವಂತೆ ಆಯಿತು. ಆದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಅವನ ಕೆಂಪು ಶರ್ಟ್ ಗುರುತು ಗುಂಡಾದ ತಲೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇ ಗುರುತಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆನೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಸುಮಾರು ದೂರ ನಡೆದಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಕಡೆ ಅವನು ನಿಂತು ಕತ್ತು ಹೊರಳಿಸಿದಾಗ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ ಇವನು ನನ್ನ ಗಂಡನಲ್ಲ. ಗಾಭರಿಯಿಂದ ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಅಪರಿಚಿತರು. ಎಲ್ಲಾ ಅವರವರ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಏನು ಮಾಡುವುದು? ದಿಕ್ಕೇ ತೋಚದಂತಾಯಿತು. ಕೋಪ, ದುಃಖ, ಹೆದರಿಕೆ ಎಲ್ಲ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದು ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಆಗೆಲ್ಲ ಈಗಿನಂತೆ ಮೊಬೈಲ್ ಇಲ್ಲ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕರವಸ್ತ್ರ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಊಟ ಮಾಡಿ ಹೊರಟಿದ್ದು ನಾಲ್ಕೂವರೆ ಶೋಗೆಂದು. ಇದುವರೆಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾಳೆ. ನಡೆದೂ ನಡೆದೂ ಸೋತ ಕಾಲ್ಗಳು ದಾರಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಪಾಳು ಬಿದ್ದ ಮನೆ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತಾದಾಗ ಇದೇ ಸರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಕೂತು ನೋಡೋಣ. ನನ್ನ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಹೋಗುವಾಗ ಕೇಳಿದ್ದೆ “ಇಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಈ ಮನೆ ಯಾಕೆ ಪಾಳು ಬಿದ್ದಿದೆ? ” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ “ಹೋಗಿ ಹೋಗಿ ಈ ಮನೆ ಮೇಲೆ ಯಾಕೆ ಕಣ್ಣು ಬಿತ್ತು? ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅಂಗಡಿಗಳು ಲೈಟಿನ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಜಗಮಗಿಸುತ್ತಿವೆ. ಒಂದು ಸೀರೆನೊ ಅಥವಾ ಇನ್ನೇನೊ ಕೇಳ್ತೀಯಾ ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ” ಎಂದು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. ಖಂಡಿತಾ ನನ್ನ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಾರೆಂಬ ಭರವಸೆ ಚಿಗುರೊಡೆಯಿತು. ಕೊಂಚ ಸಮಾಧಾನವೂ ಆಯಿತು.

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕರೆಂಟು ಹೋಯಿತು. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿ ಮುಂಗಟ್ಟುಗಳ ಬೆಳಕು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡವು. ಬೆಳಕಿಗಿಂತ ಕತ್ತಲೆಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಎತ್ತ ನೋಡಿದರೂ. ಎದ್ದು ನಿಂತು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಕುಳಿತ ಮನೆಯ ಪಾಳು ಬಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡದೊಳಗಿಂದ ಮಿಣಿ ಮಿಣಿ ದೀಪ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಹೆಂಗಸಿನ ಮುಖ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇವಳು ಆ ಬೆಳಕು ಬಂದತ್ತ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಬೀದಿಗಿಂತ ಆ ಮನೆಯ ಹೆಂಗಸಿನೊಂದಿಗೇ ಇರುವುದು ವಾಸಿ ಎಂದೆಣಿಸಿ ಅವಳ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ತನ್ನ ಪರಿಚಯ ತನಗಾದ ಅವಸ್ಥೆ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ನಕ್ಕ ಆ ಹೆಂಗಸು ಬಾ ಎನ್ನುವ ಸೌಂಜ್ಞೆಯೊಂದಿಗೆ ಆ ಮನೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಲು ಇವಳೂ ಕೂಡಾ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಮೇಲೆ ಸುಂದರ ದೊಡ್ಡ ಹಜಾರ. ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಲೈಟುಗಳು. ಸುತ್ತ ಕಿಟಕಿಗಳಿಗೆ ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಪರದೆಗಳನ್ನು ಇಳಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ಹೊರಗಿನ ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದೆ. ಆ ಹೆಂಗಸು ಕುಳಿತ ತೂಗು ಮಂಚ. ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಇತ್ತಿಂದತ್ತ ತೂಗುವಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದ ಗೆಜ್ಜೆಯ ಬೊಂತೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿ ಹೋಗುವಾಗ ಎತ್ತುಗಳ ಕೊರಳ ಗಂಟೆಯಂತೆ ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಓಲಾಡಿ ತಮ್ಮ ಇಂಪಾದ ನಾದ ಸೂಸುತ್ತಿವೆ. ಅಲ್ಲಿಯೆ ಇದ್ದ ಒಂದು ಮರದ ರೌಂಡಾದ ಟಿಪಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ನೀರಿನ ತಂಬಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ದಾಹ ಗರಿಗೆದರಿ ಕುಡಿಯುವ ಆಸೆ. ಹೆಂಗಸು ಇವಳನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ನೋಡಿದರೆ ನನ್ನಜ್ಜಿ ಬೈಯ್ಯೋರು. “ನಡಿ ಒಳಕ್ಕೆ ದೃಷ್ಟಿ ಗಿಷ್ಟಿ ಆದಾತು “ಅಂತ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಹೋಗೊ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಸಣ್ಣಗೆ ನಗುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಹೆಂಗಸು ಮೆಲ್ಲನೆ ಎದ್ದು ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಂದಹಾಸದ ಬದಲಾಗಿ ಕ್ರೂರತನ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಕಟ್ಟಿದ ತುರುಬು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಹಣೆಗೆ ಹೆಬ್ಬೆರಳಿಟ್ಟು ಮೇಲಕ್ಕೆ ನೀವುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಹಣೆ ಉದ್ದನೆಯ ಕೆಂಪು ಕುಂಕುಮದ ನಾಮ. ಕಣ್ಣೆರಡೂ ಊರಗಲ. ಚಂಡಿ ಚಾಮುಂಡಿಯೊ ಅಥವಾ ನಮ್ಮೂರ ಚೌಡಿಯ ಅತಾರವೊ ಏನೂ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಎದೆ ಬಡಿತ ಅವಳಿಗೇ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಯಾರೊ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಕೂತ ಅನುಭವ. ಗಂಟಲು ಒತ್ತಿದಂತಾಗಿ ಕೂಗಲು ಧ್ವನಿ ಹೊರ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣು ಹೆದರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಕಾಲುಗಳು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿವೆ. ಅವಳ ಎರಡೂ ಕೈ ಕತ್ತು ಒತ್ತುತ್ತಿವೆ. ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿದಂತಾಗಿ ಕಿಟಾರನೆ ಕಿರುಚುತ್ತಾಳೆ!!

ಶಾರದಾ,ಏಯ್ ಶಾರದಾ ಏನಾಯ್ತೆ? ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ವರ್ತಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೀಯಾ? ಎದ್ದೇಳು, ಎಚ್ಚರ ಮಾಡಿಕೊ ಎಂದು ಗಂಡ ಜೋರಾಗಿ ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇವಳೊ ಪೂರ್ತಿ ಬೆವತು ದೇಹವೆಲ್ಲ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದೆ. ನೂರಾರು ಮೈಲಿ ಓಡಿ ಬಂದಂತೆ ಜೋರಾಗಿ ಎದುರಿಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಗಂಡನ ಅಲಗಾಡಿಸುವಿಕೆಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು ಪಟಕ್ಕನೆ ಎದ್ದು ಕುಳಿತು ನಾನೆಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇನೆ? ಅದೆ ಅವಳೆಲ್ಲಿ? ನೀವು ಯಾವಾಗ ಬಂದ್ರಿ? ನನ್ನ ಒಬ್ಬಳನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ರಿ? ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ ಅವಳ ಬಡಬಡಿಕೆಯ ಮಾತು.

ಒಂದಷ್ಟು ನೀರು ಕುಡಿಸಿ ತಟ್ಟಿ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ತಂದಾಗ ಅವಳು ಗಂಡನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು “Please ನನ್ನ ಒಬ್ಬಳೆ ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗಬೇಡ್ರಿ. ಭಯ ಆಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಆ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ಕಿಗೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಸಿನೇಮಾನೂ ಬೇಡಾ. ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗೋದು ಬೇಡಾ ಕಂಡ್ರಿ^^^ ನನಗೆ ನಮ್ಮೂರೆ ವಾಸಿ. ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೋಡಬೇಕು, ನಾನಿಲ್ಲಿ ಇರೋದಿಲ್ಲ, ನಾನು ಕಳೆದು ಹೋಗ್ತೀನಿ, ಅದೆ ಅವಳು ಬರುತ್ತಾಳೆ, ಭಯ ಆಗುತ್ತೆ ಕಂಡ್ರೀ^^^^ ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.

ಅವಳ ಮಾತು ಮುಗಿಯುವ ಲಕ್ಷಣ ಕಾಣದೆ ಗಂಡನಿಗೆ ನಗು ತಡೆಯೋಕೂ ಆಗದೆ ಅಂತೂ ಹೇಗೊ ಸಮಾಧಾನಿಸಿ ಮಲಗಸಿದಾಗ ಸೂರ್ಯ ಮೂಡುವ ಹೊತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಚಂದಿರ ಇವರಿಬ್ಬರ ಸಲ್ಲಾಪ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲೆ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿ ಮುಸಿ ಮುಸಿ ನಕ್ಕು ಮರೆಯಾದ!!

(ಇದು ನಡೆದ ಘಟನೆಯ ಸುತ್ತ ನನ್ನದೆ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಕಥೆ)

20-11-2017. 5.06pm

ಕರುಳು(ಕಥೆ)

ಹವಿ-ಸವಿ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಬರೆಯಲು ಕೊಟ್ಟ ವಾಖ್ಯ – “ಪಿಚಿಕ್ ಎಂದು ಕವಳ ಉಗುಳಿ ಸುಮ್ಮನೇ ನಡೆದ, ನೆಲದ ರಂಗು ಕೆಂಪಗಾಗಿತ್ತು.”

ಪ್ರಥಮ- ಗೋಪಾಲ ಹೆಗಡೆ
ದ್ವಿತೀಯ- ಗೀತಾ ಜಿ ಹೆಗಡೆ, ಚೈತನ್ಯ ಹೆಗಡೆ
ತೃತೀಯ- ವಸುಮತಿ ಭಟ್
************************************

ಸಾಯಂಕಾಲ ಐದೂವರೆ ಆತು. ಬ್ಯಾಂಕ್ ಬಿಡ ಟೈಮು. ತಗಳಪ ಶಣ್ಣಕೆ ಮಳೆ ಜಿಂಬ್ರ ಶುರುವಾತು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೊಡೆ ಇದ್ದು. ಆದರೂ ಈ ಮಳೆ ಸಂಜಿಕಡಿಗೆ ಶುರುವಾಗವು ಅಂದ್ರೆ? ಇದು ಎಂತಕ್ಕೆ ಹೀಂಗೆ? ಮನಸಲ್ಲೆ ಬಯ್ಕತ ಬ್ಯಾಂಕಿಂದ ಹೊರಟಿ ಹೇಳಾತು. ಯಂಗ್ಳೂರ್ ಪ್ಯಾಟೆ ಅಂದರೆ ಕೇಳವ. ಇಕ್ಕಟ್ಟಾದ ರಸ್ತೆ. ದಿನ ಹೋದಂಗೆ ಜನನೂ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗ್ತಾ ಇದ್ದ. “ಅದೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತ್ವ ಅದೆಲ್ಲಿಗೆ ಬತ್ವ. ಒಂದೂ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲೆ. ಯಂಗಂತೂ ನಡಿಯಲ್ಲೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲೆ ” ಹೇಳಿ ಆಯಿ ಪ್ಯಾಟಿಗೆ ಕರಕಂಡ ಬಂದಾಗೆಲ್ಲ ಅಲವತ್ಕತ್ತಿತ್ತು. ಇರೊದೊಂದು ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡು. ಅದೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ಹರಟೆ ಹೊಡ್ಡಕತಾ ಅಚ್ಚಿಇಚ್ಚಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಚುಡಾಯಿಸ್ಕತಾ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡ ಏಕೈಕ ತಾಣ. ಮದ್ಯ ಆಫೀಸ್ ಕೆಲಸ ಅದೂ ಇದೂ ಪ್ಯಾಟೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸ್ಕಂಡು ಮನಿಗೆ ಹೊರಡ ಅಬ್ರ ಈ ಸಾಯಂಕಾಲದ ಸಮಯ. ” ಹ್ವಾ^^^^ಬಾಳೇಸರ್ ಬಸ್ ಹೋತನಾ? ಆ ಬಸ್ ತಪ್ಪಸ್ಕಂಡರೆ ಮತ್ತಿನ್ನು ರಾತ್ರಿ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಮಾರಾಯಾ. ಆನು ಲಗು ಲಗು ವಕಾರಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸ್ಕಂಡು ಬಂದಿ. ನೋಡಿದ್ರೆ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಬಸ್ ಕಾಣ್ತೇ ಇಲ್ಯಲ” ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಚಿಂತೆಯ ನೆರಿಗೆ ಹುಟ್ಟಸ್ಕಂಡು ಯಂಗ್ಳೂರು ಗೋಪಾಲಣ್ಣಯ್ಯ ಕಂಡಾ. ಅವಾ ಅಲ್ಲಿರ ಕಂಡೆಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ ವಿಚಾರಿಸ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದ. ಆನು ದಿನಾ ಅದೇ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದಿ. ಹಾಂಗಾಗಿ ಯಂಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿಗಿಲಾತು. ಆ ಕಂಡಕ್ಟರ್ನೊ ಬಾಯ್ ತುಂಬಾ ಬೀಡಾ ಹಾಕ್ಕಂಡು ಮೇಯ್ಕತ ಇದ್ದವ ಗೋಪಾಲಣ್ಣಂಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲೋಗಿ “ಪಿಚಕ್ ಎಂದು ಕವಳ ಉಗುಳಿ ಸುಮ್ಮನೆ ನಡೆದ ತನ್ನ ಪಾಳಿಯ ಬಸ್ ಬಂದಿದ್ದು ಕಂಡ್ಕಂಡು. ನೋಡ್ತಿ ನೆಲದ ರಂಗು ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು” ಭಯಂಕರ ಬೀಡಾನೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಕಾಣ್ತು.

ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ “ಬಾಳೆಸರ ಬಂದಿದೆ, ಪ್ರಯಾಣಿಕರು……….” ಹೇಳ ಮಾತು ಕೇಳಿದ್ದೆ ತಡಾ ಆ ಬಸ್ಸು ಇರ ಬದಿಗೆ ನಾನೂ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಹೊರಟಿ. ಆದರೆ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲೆ. ಒಂದೆ ಬಾಗಲಲ್ಲಿ ಗಂಡಸರು ಹೆಂಗಸರು ಎಲ್ಲರೂ ಹತ್ತವು. ನುಗ್ಗಿಕಂಡು ಹತ್ತಲಾಗದೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದಿನಾ ನಿಂತ್ಕಂಡೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದ ದಿನಗಳೆ ಹೆಚ್ಚು.

ಕಳೆದ ದಿನಗಳ ಸರಣಿ ಅಮ್ಮ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಈಗ ನಾವೆಷ್ಟು ಸುಃಖಿಗಳು. ಕಲಿತು ಮುಗಿಯಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಆಗಲೆ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕು ಮನೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವ ಕ್ಯಾಬಲ್ಲಿ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗೋದು, ಕೈ ತುಂಬಾ ಸಂಬಳ. ಒಂಥರಾ ದಿಲ್ದಾರ್ ಬದುಕು. ನನ್ನ ಓದಿಸಲು ಅಮ್ಮ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಬೆಂಗಳೂರು ಸಿಟಿ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ಅಮ್ಮನ ಜೀವನ ಬದಲಾದರೂ ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಕಾಳಜಿ,ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವರ್ಣನೀಯ. ಅಮ್ಮನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅಮ್ಮ ಯಾವತ್ತೂ ಕಷ್ಟ ಪಡಬಾರದು. ಅವಳ ಈ ಇಳಿ ವಯಸ್ಸಿನ ಜೀವನ ಆನಂದಮಯವಾಗಿ ಇರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅಮ್ಮನನ್ನು ಒಬ್ಬಳೇ ಬಿಟ್ಟು ನಾನು ದೂರ ಹೋಗಲೇ ಬಾರದು. ಮದುವೆ ಮದುವೆ ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಯಾವಾಗಲೂ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಅಮ್ಮ ಹೆಚ್ಚು. ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟ ಸುಃಖ ಅರಿತು ನನಗಿಷ್ಟವಾಗುವ ಹುಡುಗ ಇಲ್ಲಿರುವವನನೇ ಸಿಕ್ಕರೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರಾಯಿತು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಬೇಡಾ.

ಮಲಗಿದಲ್ಲೆ ಅಮ್ಮನ ಮಾತು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವ ಕವನಳಿಗೆ ಅದ್ಯಾವಾಗ ನಿದ್ದೆ ಆವರಿಸಿತೊ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

9-11-2017. 9.03pm

ನೆವ (ಸಣ್ಣ ಕಥೆ)

ಎಂತ ಮಾರಾಯ್ತಿ, ಈ ನಮನಿ ಹಿಡದ್ ಬಿಡದೆ ಮಳಿ ಸುರೀತಿತ್. ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡೂಕ್ ಯಡಿಯಾ. ಕಂಬಳಿ ಕೊಪ್ಪೆ ಒಳಗೆಲ್ಲ ನೀರ್ ಬತ್ ಕಾಣು. “ಎಯ್ ನಿಂಗಿ ಬಿರೀನೆ ಒಸಿ ಒಂದ ಕಪ್ ಚಾ ಮಾಡು ಕಾತೆ. ಹೆಗಡೀರು ಹೊತಾರೆನೆ ಹೇಳಿದ್ರ, ಶಂಕ್ರ ನೀ ಏನಾರ ಕಾನ್ಸೂರ್ ಪ್ಯಾಟಿ ಕಡಿ ಹೋಪುದಾದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾಮಾನು ತರೂಕಿತ್. ಜಪತಿ ಮಡೀಕ ಅಂದಿದ್ರ. ಹಂಗೆ ಹೆಗಡೀರ್ ಮನೆತಾವ್ ಏನ್ ತರೂಕಿತ್ತು ಕೇಕಂಡಿ ಮಳಿಯಾದ್ರೂ ಪ್ಯಾಟಿ ಕಡಿ ಹೋಯ್ಲೆ ಬೇಕಿತ್. ಒಸಿ ಕಡಿಮೆ ಆತ್ ಕಾತೆ. ಸುಡು ಸುಡು ಚಾಯ್ ಕೊಡಾಯ್ತಾ. ನಿಂಗೇನರ ಬೇಕಿದ್ರ ಹೇಳು ಮತ್ತೆ. ಮನಿ ಸಾಮಾನೆಲ್ಲ ಇತ್ ಕಾಣು.”

ಕೆಲಸದಿಂದ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸನೂ ಸರಿ ಮಾಡಲಾಗದೆ ಕಂಬಳಿ ಕೊಪ್ಪೆ ಗೂಟಕ್ಕೆ ನೇತಾಕಿ ಹೊಡತಲ ಬೆಂಕಿ ಕಾಯಿಸುತ್ತ ಹೆಗಡೇರ ಮನೆ ಖಾಯಂ ಆಳು ಶಂಕರನ ಮಾತು ಹೆಂಡತಿ ನಿಂಗಿ ಜೊತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನಿಗೂ ಮೈಯ್ಯೆಲ್ಲ ಚಳಿ ಹತ್ತಿ ಒಂದು ಗುಟುಕು ಪ್ಯಾಟೆಗೆ ಹೋಗಿ ಹಾಕುವ ಇರಾದೆ ಮನಸಲ್ಲಿ. ಹೆಗಡೇರ ನೆವ ನಿಂಗಿಯ ಮುಂದೆ. ಅವಳಿಗೇನು ತಿಳಿಯದ ವಿಚಾರವೆ? ಅವಳು ಮೌನವಾಗಿ ಖಡಕ್ ಚಾ ಜೊತೆ ಒಂದಷ್ಟು ಬೆಳಗಿನ ಮಿಕ್ಕಿದ ತಿಂಡಿ ತಂದಿಟ್ಟು ಹೇಳ್ತಾಳೆ ;

“ಓಯ್ ನಿನ್ನೇನು ನಾ ಕಾಣದ ಮನಷ್ಯಾನ? ನಂಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿತ್ತ್. ಜಾಸ್ತಿ ಏನಾರ ಗಂಟಲಿಗೆ ಇಳಸಿದ್ಯೊ ಗೊತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ! ಮತ್ ನಾ ವೋಳಿಲ್ಲ ಅನ್ಬ್ಯಾಡ. ನಡಿ ಬಿರೀನೆ ಹೋಗಿ ಬಿರೀನೆ ಬಾ. ಬೆಳಕಾದರೆ ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬ ಇತ್. ಹಂಗೆ ಏಯ್ಡ ದಿವಸ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರೂಕಾಯ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೆಗಡೀರ್ ಹತ್ರ ಹೇಳ್ ಬಾ.”

ನಿಂಗಿ ಮಾತಿಗೆ ದೂಸರಾ ಮಾತಾಡದೆ ಶಂಕರ ಮತ್ತದೆ ಕಂಬಳಿಕೊಪ್ಪೆ ಏರಿಸಿ ಹೆಗಡೆಯವರ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟ.

“ಬಾ ಬಾ ನಿನ್ನೇ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ” ಯನ್ನ ಮಗಂಗೆ ಪ್ಯಾಟಿಗೆ ಹೋಪಕರೆ ಹೇಳಿದ್ನ “ಮಾಣಿ, ಬರಕರೆ ಬಾಲಣ್ಣನ ಅಂಗಡಿಗೋಗಿ ಒಂದ್ ಕಟ್ ಬೀಡಿ ತಕಬಾ” ಮರೆಯಡಾ ಹೇಳಿದ್ದಿ. ಎಂತಾ ಮಳೆ. ಚಳಿ ಜಾಸ್ತಿ. ಹೊಡತಲ್ ಕಾಯಿಸ್ತಾ ಹಂಗೆ ಒಂದ ಧಮ್ ಎಳದ್ರೆ ನನ್ನ ಮಗಂದು ಚಳಿ ಕಿತ್ಕಂಡೋಗವು. ಈ ಮಾಣಿ ಬರಕರೆ ಮರ್ತಿಕ್ಕ ಬಂದಿಗೀದಾ. ಶಂಕರಾ ಬೇಗ ಹೋಗಿ ಈ ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿರೊ ಸಾಮಾನಿನ ಸಂಗ್ತೀಗೆ ಬೀಡಿ ಮಾತ್ರ ಮರೆಯದೆ ತಗಂಬಾ. ಏಯ್! ಲೇ ಇಲ್ನೋಡೆ. ಶಂಕರಾ ಬಂಜಾ. ಒಂದು ಚೀಲಾ ಕೊಡು. ಕಾನ್ಸೂರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸಾಮಾನು ತತ್ತಾ. ಲಗೂ ತಗಂಬಾ.”

ಹೆಗಡೆಯವರ ಹೆಂಡತಿಗೂ ಗೊತ್ತು ಗಂಡನ ಬೀಡಿ ಕತೆ. ಇದಕ್ಕೊಂದು ನೆವ ತಮಗೆ ಬೀಡಿ ಬೇಕಾಜು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ನಕ್ಕು ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಎರಡು ಲೋಟ ಚಾ ಹಿಡಿದು ಚೀಲದೊಂದಿಗೆ ಜಗುಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ.

“ತಗ ಶಂಕರಾ ಚಾ. ನೀವೂ ಕುಡಿರಿ. ತಗಳಿ. ಯಂಗೆ ಒಳಬದಿಗೆ ರಾಶಿ ಕೆಲಸಿದ್ದು. ಶಂಕರಾ ನಿಂಗಿ ಕರ್ಕಂಡು ನಾಳೆ ಸಂಜಿಗೆ ಬಾರೊ. ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ಕಡುಬು ಮಾಡ್ತೆ. ತಿಂದ್ಕಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ತಗಂಡು ಹೋಗ್ಲಕ್ಕು.”

ಶಂಕರ ಕುಡಿದ ಲೋಟ ತೊಳೆದಿಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟ ದುಡ್ಡು ಜೇಬಿಗೇರಿಸಿ ಚೀಲ ಹೆಗಲಿಗೇರಸಿ ” ಹೆಗಡೀರೆ ನಾ ಬತ್ತೆ. ಬೀಡಿ ಮರೀದೆ ತತ್ತೆ ಆಯ್ತಾ” ಎಂದನ್ನುತ್ತ ಹೊರಟನು.

ಮಳೆಯ ಅಬ್ಬರ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿತ್ತು. ಶಂಕರನ ಬೀಡಿಗಾಗಿ ಹೆಗಡೆಯವರ ಮನ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು. ಶಂಕರನಿಗೆ ಗುಟುಕು ಹಾಕುವ ಹಪಹಪಿ ಮನ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಕಾಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿರುಸಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು. ಸಂತಸದ ಅಲೆ ತೇಲಿ ಬಂದಿತೊಂದು ಗಾನ ಶಂಕರನ ಬಾಯಿಂದ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಗುಣಗುಣಿಸುತ್ತ ಸಾಗಿತ್ತು ಹಾದಿ.

10-10-2017. 7.14pm

ವಿಧಿಯಾಟ(ಸಣ್ಣ ಕಥೆ)

ಹವಿ-ಸವಿ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿವಾರ ಕೊಡುವ ಒಂದು ಸಾಲಿಗೆ ಕಥೆ ಬರೆಯಬೇಕು.  ಅದುವೆ ಈ ಕಥೆ ಪಲಿತಾಂಶದೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಯಕ್ಕಾಗಿ😊

ಅನುಶ್ರೀ- ಪ್ರಥಮ
ಪ್ರಜ್ಞಾ- ದ್ವಿತೀಯ
ಗೀತಾ- ತೃತೀಯ

ಕಥೆ ಬರೆಯಲು ಕೊಟ್ಟ ಸಾಲು
“ಜೋರು ಮಳೆಗೆ ಉಳಿದಿದ್ದು ಮನದೊಳಗಿನ ಕೆಸರು ಮಾತ್ರ ”
*****************

ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಇಳಿ ಹೊತ್ತು. ಸೂರ್ಯ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಚಂದ್ರನಿಗೆ ನೀ ಬಾ ಬಾ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತ ಕರೆಯುತ್ತ ತನ್ನ ಕೆಂಬಣ್ಣದ ಹೊನ್ನ ಕಿರಣ ಹರಡುತ್ತ ದಿಗಂತದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುವ ಸಮಯ.   ನನ್ನ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆ ಬಿರುಸಾಗಿ ಸಾಗಿತ್ತು.  ಮನದಲಡಗಿದ ಮೌನ ದುಃಖದ ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆಯುವ ಸೂಚನೆ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು.   ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಜನರ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಲು ಒತ್ತರಿಸಿ ಬಂದ ಅಳು ನುಂಗಲು ಗಂಟಲು ಬಿರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಬಹುಶಃಹ ಸೂರ್ಯನೂ ಕೂಡಾ ಬರುವ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಶತ್ರುವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನೊ ಏನೊ!

ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದುಃಖ ಮನಕೆ ಅರಿವಾಗುವುದು ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರದವರು ದೂರಾದಾಗ ಮಾತ್ರ.  ಬದುಕು ನಿಂತ ನೀರಾಗದೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ಹರಿಯಲು ನವ ಚೈತನ್ಯ ಆ ಒಂದು ಜೀವ.  ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾದರೂ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಸತ್ಯ ನಡೆದೆ ಹೋಗಿತ್ತು.  ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ನನಗೆ ಒಂಟಿತನ ಕಾಡಲು ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿ.  ನನ್ನ ದುಃಖ ದುಮ್ಮಾನ, ನೋವು ನಲಿವು, ಸಂಕಟ ವ್ಯಥೆ ಇವುಗಳನೆಲ್ಲ ಮನಸ್ಪೂರ್ತಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಇನ್ನಾರಿಹರಿಲ್ಲಿ!?   ಈ ಒಂದು ಹತಾಷೆಯ ಸ್ಥಿತಿ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ನನ್ನನ್ನಾವರಿಸಬಹುದೆಂಬ ಕಿಂಚಿತ್ತು ಸೂಚನೆ ಕೂಡಾ ನನಗರಿವಾಗಲಿಲ್ಲ.  ಹೌದು ವಿಧಿಯ ಆಟದ ಮುಂದೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಕೀ ಕೊಟ್ಟ ಬೊಂಬೆಯಂತೆ.

ಅನುಪಮ ಸಿರಿ ಸಂಪತ್ತು, ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದ ಬಂಧು ಬಳಗ, ಹೆತ್ತ ಕರುಳು ಯಾರಿದ್ದರೇನು?   ಆ ಜೀವದ ಮುಂದೆ ಯಾರು ಸರಿಸಾಠಿ.  ಕರುಳ ಕೂಗು ಆಲಿಸಿ ಸಂತೈಸಿ ಪೋಷಣೆ ನೀಡುವ ಶಕ್ತಿ ಹೆತ್ತಮ್ಮನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ!!

” ಅಮ್ಮ ಇನ್ನಿಲ್ಲ” ಅಣ್ಣನ ದೂರವಾಣಿ ಎದೆಗೆ ಹತ್ತಿರದ ಭರ್ಚಿಯಾಯಿತು.  ಲಗುಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಹರಡಿಕೊಂಡ ಫೈಲುಗಳನೆಲ್ಲ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಪೇರಿಸಿ ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ರಜಾ ಗೀಚಿ ಹೊರಟಿತ್ತು ನನ್ನ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆ ಊರಿನತ್ತ. ಉಟ್ಟುಡುಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದ ಪಯಣ ಕಪೋಲದ ಕಣ್ಣೀರು ಆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಗಮನಿಸದಿರಲೆಂಬ ನನ್ನ ಹಂಬಲಕೆ ಕೊಂಚ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿದ್ದು ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಲು ಬಂದ ಸಹ ಪ್ರಯಾಣಿಕ.

ಮನುಷ್ಯ ದುಃಖದ ಕಡಲಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿರುವಾಗ ಈ ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತುಗಳೆ ಬೆನ್ನೆಲುವು.   ಅವನಾರೊ, ಯಾರೊ ಏನೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.  ಆದರೆ ಮಾನವೀಯತೆ ಕಂಡಿದ್ದೆ.  ಪರಿಚಯ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಮಾತುಗಳ ವಿನಿಮಯ ಸಾಗಿತ್ತು ಅಮ್ಮನ ಅಂತ್ಯ ಕಾರ್ಯ ಮುಗಿಸಿ ಆಫೀಸ್ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಾದ ಮೇಲೂ.  ಕೊಂಚ ನಿರಾಳವಾಗಿತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಒಂಟಿತನದಿಂದ.   ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ ಇವನೆ ನನ್ನ ಬಾಳಸಂಗಾತಿಯಾಗಿ ಬರಬಹುದೆಂದು.

“ರಜನಿ ನೀ ನನ್ನ ಮದುವೆ ಆಗ್ತೀಯಾ?” ಅಂದ ಮಾತು ಅದುವರೆಗೂ ಸಂಸಾರ  ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ  ನಿರಾಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ನನಗೆ ಆಶಾ ಕಿರಣ ಮೂಡಿಸಿತ್ತು.  ಅಳೆದೂ ಸುರಿದೂ ತೂಗಿ ಯೋಚಿಸಿ ಹೂಂ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.   ನಂತರ ಯಾವ ಆಡಂಬರವಿಲ್ಲದೆ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮದುವೆಯಾದಾಗ ನನ್ನ ವಯಸ್ಸು ಮೂವತ್ತೈದು ದಾಟಿತ್ತು.  ಆದರೂ ಭಗವಂತ ನನಗೆ ಅನುರೂಪನಾದ ಪತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದ್ದ.

ಯಾವ ಅಡೆತಡೆಯಿಲ್ಲದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ದಾಂಪತ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಅಳುವಿಲ್ಲದೆ ಕೊರತೆ ಹಣುಕಿ ಹಾಕಿತ್ತು.  ಆದರೆ ಇದನ್ನೂ ಕೂಡ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ನನ್ನ ಪತಿ ಮತ್ತದೆ ಸಾಂತ್ವನದ ನುಡಿ ಹೇಳಿ ಸಮಾಧಾನಿಸಿ ನಗಿಸುವುದು, ಸದಾ ಮಾತಿನ ಮಂಟಪ ಕಟ್ಟಿ ತೂಗುಯ್ಯಾಲೆಯಾಡುವುದು ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ವಿಧಿಗೆ ಕಣ್ಣುರಿ ಬಂದಿರಬೇಕು.

ಆಫೀಸ್ ಕೆಲದ ಮೇಲೆ ದೂರದೂರಿಗೆ ಹೋದವರು ಬಂದಿದ್ದು ಶವವಾಗಿ.  ಹಾರ್ಟೆಟಾಕ್ ಅಂತೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ತಿಳಿದಿದ್ದು.  ಸಾಯುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹುಲ್ಲು ಕಡ್ಡಿಯ ನೆವ ಸಾಕು ಎನ್ನುವ ಗಾದೆ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ವಿಧಿ ನಿಜವಾಗಿಸಿತ್ತು.

ಮತ್ತದೇ ಕಡಲ ಕಿನಾರೆಯಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತ ಮನ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ ಕೂಡಾ ಬಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು ಶಿರದ ತುಂಬ.  ಜೋರು ಮಳೆಯಿಂದಾದ ಕೆಸರು ಮೈಯ್ಯಿಗೆ ಮೆತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದು ನನಗೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.  ಕೆಸರಾಗಿದ್ದು ಮನದೊಳಗಿನ ಕೆಸರು ಅಮ್ಮ, ಅವನು,ಎಲ್ಲ ನೆನಪುಗಳು, ಸಹಿಸಲಾಗದ ಒಂಟಿತನ ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಕೆಸರಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದು ದಿಟ.  ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ತೊಳೆಯಲಾದೀತೆ!!  ಪ್ರಶ್ನೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅವ ಕೊಟ್ಟ ಈ ದೇಹ ನಾನೇ ಕೊಲ್ಲಬಾರದೆಂಬ ಧ್ಯೇಯಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟು ಕಾಲನ ಕೋಲು ಬೀಸುವವರೆಗೂ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ ಭಗವಂತನ ಅಣತಿಯಂತೆ!

28-9-2017. 11.22am

ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ (ಕಥೆ)

ಓ ಪ್ರಿಯಾ,

ಹೇಗಿದ್ದೀಯಾ? ಅದೆಷ್ಟು ವರ್ಷ ಆಗೋಯ್ತೊ ನಿನ್ನ ನೋಡದೆ! ಯಾಕೊ ನಿನ್ನ ಮುನಿಸಿನ್ನೂ ಹೋಗಿಲ್ವೇನೊ? ಅಲ್ಲ ಅಲ್ಲ ಅದು ಮುನಿಸಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ನಾನೆ ನಿನ್ನ ಮಾತಾಡಿಸಬೇಕು ಅಂತ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಕಾದೆಯೇನೊ? ಕೊಬ್ಬು ಕಣೊ ನಿನಗೆ.

ಅಲ್ಲಾ ಆ ದಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ವಾಕಿಂಗ್ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನೀ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಆದ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಮಾತೆ ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ. ನೀನೂ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಅಡ್ರೆಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಹೊರಟೋದೆ. ಬಾ ಅಂತನೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಈಗಲೂ ನಿನ್ನ ಗಿಮಿಕ್ ಬುದ್ಧಿ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲಾ ಅನ್ನು. ಇರಲಿ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಸದ್ಯ ನನ್ನ ಗುರುತಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದ್ಯಲ್ಲ; ಅಷ್ಟೆ ಸಾಕು ಕಣೊ.

ನೋಡು ನನಗೆ ಸುತ್ತಿ ಬಳಸಿ ಮಾತಾಡೋದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದು ನಿನಗೂ ಗೊತ್ತು. ಅದಕೆ ನೋಡು ಹಳೆ ಸಲುಗೆಯಿಂದ ಅದೇ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಡೈರೆಕ್ಟಾಗಿ ಪತ್ರ ಬರಿತಾ ಇದ್ದೀನಿ.

ಹೌದು, ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಆಯಿತು, ಈಗ ಇಲ್ಲೆ ಬಂದು ಸೆಟ್ಲ ಆಗಿದೀನಿ ಅಂದ್ಯಲ್ಲ, ಏನೊ ಕಾರಣ ಹೇಗಿದೆ ಜೀವನ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳು, ಮನೆ, ಸಂಸಾರ?

ಎಲ್ಲ ತಿಳ್ಕೊಳೊ ಆಸೆ ಹುಚ್ಚ್ ಮುಂಡೆ ಮನಸಿಗೆ! ಆ ಮೊದಲಿನ ಸಲಿಗೆಯ ಮಾತುಗಳು ಬಹುಶಃ ನಾ ಸಾಯೊತನಕ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡೇ ಇರುತ್ತೇನೊ ಅನಿಸುತ್ತೆ ಕಣೊ ನಿನ್ನ ನೆನಪಾದಾಗೆಲ್ಲ‌ . ಈಗ ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಓಯಾಸಿಸ್ ಸಿಕ್ಕಂತೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೀಯಾ. ಹಂಗಂಗೆ ನಿನ್ನ ಗೋಳು ಹೊಯ್ಕೋಳೊ ಬುದ್ದಿ ಇನ್ನೂ ಕಡಿಮೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ ಕಣೊ. ದೇಹಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ಆದರೇನು; ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ಸಣ್ಣ ಬುದ್ದಿ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅದೂ ನಿನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹಾಗೇ ಇದ್ದೀನಿ. ಆದರೆ ಇದು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ? ಇದುವರೆಗೂ ಅರ್ಥ ಆಗದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ; ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಒಳ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದೆಯಾ ಅನ್ನುವ ಸಂಶಯ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಲಕ್ಷ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಗ ನೀನು ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಒಳಗಿನ ಭಾವನೆಗಳೆಲ್ಲ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ದೀಪದ ಹುಳುಗಳು ರೆಕ್ಕೆ ಬಡಿದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದಂತೆ ಸಂದಿ ಗೊಂದಿಗಳಿಂದ ಜೀವ ತಳೆದು ಹಾರಾಡುತ್ತಿವೆ. ಅದೆಷ್ಟು ಸಂತೋಷನೊ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಿನ್ನ ಕಂಡರೆ. ಹಂಗೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡುತ್ತೆ ಮನಸ್ಸು ಹೃದಯ. ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಊಟ ಬಡಿಸಿ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿ ಲಾಲಿ ಹಾಡಿ ಮಲಗಿಸಿದ ಅನುಭವ ನೀ ಸಿಕ್ಕಿರೋದು.

ಅದಕೆ ಹೇಳೋದು ಹಿರಿಯರು “ಭೂಮಿ ರೌಂಡಾಗಿದೆ. ಈ ಕೊನೆ ಇದ್ದವನು ಆ ಕೊನೆಯಿಂದ ತಿರುಗಿ ಮೂಲ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದೇ ಬರ್ತಾನೆ ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದರೆ” ನಿಜ ಆಗೋಯ್ತು ಕಣೊ. I am soooo happy!

ಅದು ಹೇಂಗೊ ಹೇಳಲಿ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ತಡೆದಿಟ್ಟ ನೂರು ಮಾತುಗಳ ಸರಪಳಿ ಗಂಟಿಲ್ಲದಂತೆ ಒಂದೊಂದು ಊದಿಬಿಡುವ ಆತುರ ಕಣೊ. ಅಲ್ಲಿ ನಾನಿಲ್ಲ, ಬರೀ ನೀನೆ ಎಲ್ಲ. ಸಾಕು ಕಣೊ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು. ಒಂದು ರೀತಿ ತೃಪ್ತಿಯ ಭಾವ. ಇರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯದ ನೆನಪುಗಳು ಇಂದು ಅತ್ಯಂತ ಮುದ ಕೊಡುತ್ತಿವೆ‌. ಎಷ್ಟು ಬರೆದರೂ ಮುಗಿಯದು ಅಕ್ಷರಗಳ ಸಾಲು. ಬಹುಶಃ ನೀನು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದರೆ ಇಷ್ಟು ಬಿಚ್ಚು ಮನಸಿನಿಂದ ಮನದ ಮಾತು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೊ. ಏಕೆಂದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಳುಗೋಗಿದೀನಿ. ಬಾಯಲ್ಲಿ ಆಡಲಾಗದ ಮಾತು ಮನಸು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದೆ ಕಪ್ಪು ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ಕೆತ್ತಿ.

ದೂರದ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯ ಮುಗಿಸಿ ಇಳೆಗೆ ಕಣ್ಣೊಡೆದು ಹೊರಟಂತೆ ಅಂದು ನೀನು ನನಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಆಗಸದ ತೇರನೇರಿ ವಿದೇಶದತ್ತ ಹೊರಟಾಗ ಪಟ್ಟ ಸಂಕಟ ಇನ್ನೂ ಮರೆತಿಲ್ಲ ಕಣೊ! ಅದೆಷ್ಟು ದಿನ, ತಿಂಗಳು,ವರ್ಷ ದಿಂಬಿಗೆ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಮೂಖವಾಗಿ ಅತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೋಗುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು ನಿನಗೆ. ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿರುವ ಮನಸು ಅಳುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲಿಸಲೆ ಇಲ್ಲ‌. ನಿನ್ನ ನೆನಪಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗುವುದು ಇನ್ನೂ ನಿಂತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವನ್ನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಊದಿಬಿಡುವ ಮನಸ್ಸು ಆಗಾಗ ನನ್ನ ಚಿತ್ತ ಕೆದಕುತ್ತಿದೆ. ಆದರೂ ನಾನು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ನನ್ನ ನೋವಿನ ಒಂದು ತೊಟ್ಟು ಹನಿ ಕೂಡಾ ನಿನ್ನ ತಾಕದಿರಲಿ.

ಜೀವನದ ಭೇಟಿ ಆಕಸ್ಮಿಕ. ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ. ಅಘಾದತೆಯ ಕಡಲ ಕೊರೆತದಂತೆ ಪ್ರೀತಿ ಹುಚ್ಚು ಅಮಲೇರಿರುವ ಆ ಘಳಿಗೆ ಮರೆಯಾಗದ ನೆನಪು. ಜುಳು ಜುಳು ಹರಿಯುವ ನದಿಯ ಮೂಲ ಪಾತ್ರ ನೀನು. ಇಳೆ ಅಪ್ಪುವ ಕೊನೆಯ ಝರಿ ನಾನು. ಅಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿನ ಕಿರಣಗಳ ಲಾಸ್ಯ ಝರಿಯನಪ್ಪಿದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ನಕ್ಷತ್ರ ನಿನ್ನ ಮುಖಾರವಿಂದ.

ಈ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಗದ್ದಕ್ಕೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು ಆಕಾಶದತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಿ ಕುಳಿತು ಅದೆಷ್ಟು ಸಮಯ ಕಳೆದಿದ್ದೇನೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಖುಷಿಯ ಕ್ಷಣ ನನ್ನೊತ್ತಿಗೆಯ ಬಿಂದು. ಹಣೆಗೆ ತಿಲಕವಿಟ್ಟಂತೆ ನನ್ನ ಬಾಳಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗಿ ನಿಂತ ನೀ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದೊಂದು ಕನಸೊ ನನಸೊ ಅನ್ನುವಂತಿದೆ.

ಇರಲಿ ಈ ಒಕ್ಕಣೆಯ ಬರಹ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ. ನಿನಗೆ ಕಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಮನಸು ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ, ಭಾವ ಉಕ್ಕಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಆಗಾಗ ಉದುರಿಸಿ ಬಿಡಿಸುವೆ ಕಪ್ಪು ಮೊಗವ ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಡೈರಿಯಂತೆ.

ಗೆಳೆಯಾ ನಾ ಹೋಗಿ ಬರಲೆ? ಎಲ್ಲಿಗೆ ಎಂದು ಕೇಳುವೆಯಾ? ನಿನಗೇಳದ ಸತ್ಯ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಬಿಡುವೆ ಇಂದು. ಅದೂ ಕೂಡ ನಿನ್ನ ನೆನಪ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಅಲ್ವಾ? ಅದೆ, ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ನೊಂದು ಧರ್ಮ ದಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಶಿಲುಬೆಯ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದ ದೇಗುಲಕೆ ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತಾಯಿತಲ್ಲ. ಪಾದ್ರಿಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ತಪ್ಪದೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕಲ್ಲ. ಇದು ನೀನಿತ್ತ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಕಾಣಿಕೆ. ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುವೆ ನಿನ್ನ ಸುಂದರ ನೆನಪಲ್ಲಿ!!

ಪತ್ರದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿ ತನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ ತಾನೆ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಪತ್ರಿಕೆಯವರು ಆಹ್ವಾನವಿತ್ತ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ” ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ” ವನ್ನು ಬರೆದು ಮುಗಿಸಿದ ಆಶಾ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ ರಾತ್ರಿ ರವಿಗೆ ತನ್ನ ಬರಹ ತೋರಿಸಬೇಕು, ಅವನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಅರಿಯಬೇಕೆನ್ನುವ ಯೋಚನೆ ಮನದೊಳಗೆಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ತೃಪ್ತಿಯ ನಗೆ ಮಿಂಚಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ ಮುಖ ಊರಗಲವಾಗಿ.

ಆಕಾಶವೆ ಬೀಳಲಿ ಮೇಲೆ
ನಾನೆಂದು ನಿನ್ನವನು .‌‌‌‌….

ಗುಣಗುಣಿಸುವ ಗಾನ ಅವಳಿಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಹಾಡಿದಾಗ ಅಯ್ಯೋ ಮನಸೆ ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದು ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಕಣೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಂದುಕೊಂಡೆಯಾ, ತತ್ತರಿಕೆ!

ತಲೆಗೊಂದು ಏಟು ಬಿಗಿದು ಅಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

22-2-2017. 6.15pm