ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ (ಕಥೆ)

ಓ ಪ್ರಿಯಾ,

ಹೇಗಿದ್ದೀಯಾ? ಅದೆಷ್ಟು ವರ್ಷ ಆಗೋಯ್ತೊ ನಿನ್ನ ನೋಡದೆ! ಯಾಕೊ ನಿನ್ನ ಮುನಿಸಿನ್ನೂ ಹೋಗಿಲ್ವೇನೊ? ಅಲ್ಲ ಅಲ್ಲ ಅದು ಮುನಿಸಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ನಾನೆ ನಿನ್ನ ಮಾತಾಡಿಸಬೇಕು ಅಂತ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಕಾದೆಯೇನೊ? ಕೊಬ್ಬು ಕಣೊ ನಿನಗೆ.

ಅಲ್ಲಾ ಆ ದಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ವಾಕಿಂಗ್ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನೀ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಆದ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಮಾತೆ ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ. ನೀನೂ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಅಡ್ರೆಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಹೊರಟೋದೆ. ಬಾ ಅಂತನೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಈಗಲೂ ನಿನ್ನ ಗಿಮಿಕ್ ಬುದ್ಧಿ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲಾ ಅನ್ನು. ಇರಲಿ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಸದ್ಯ ನನ್ನ ಗುರುತಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದ್ಯಲ್ಲ; ಅಷ್ಟೆ ಸಾಕು ಕಣೊ.

ನೋಡು ನನಗೆ ಸುತ್ತಿ ಬಳಸಿ ಮಾತಾಡೋದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದು ನಿನಗೂ ಗೊತ್ತು. ಅದಕೆ ನೋಡು ಹಳೆ ಸಲುಗೆಯಿಂದ ಅದೇ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಡೈರೆಕ್ಟಾಗಿ ಪತ್ರ ಬರಿತಾ ಇದ್ದೀನಿ.

ಹೌದು, ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಆಯಿತು, ಈಗ ಇಲ್ಲೆ ಬಂದು ಸೆಟ್ಲ ಆಗಿದೀನಿ ಅಂದ್ಯಲ್ಲ, ಏನೊ ಕಾರಣ ಹೇಗಿದೆ ಜೀವನ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳು, ಮನೆ, ಸಂಸಾರ?

ಎಲ್ಲ ತಿಳ್ಕೊಳೊ ಆಸೆ ಹುಚ್ಚ್ ಮುಂಡೆ ಮನಸಿಗೆ! ಆ ಮೊದಲಿನ ಸಲಿಗೆಯ ಮಾತುಗಳು ಬಹುಶಃ ನಾ ಸಾಯೊತನಕ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡೇ ಇರುತ್ತೇನೊ ಅನಿಸುತ್ತೆ ಕಣೊ ನಿನ್ನ ನೆನಪಾದಾಗೆಲ್ಲ‌ . ಈಗ ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಓಯಾಸಿಸ್ ಸಿಕ್ಕಂತೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೀಯಾ. ಹಂಗಂಗೆ ನಿನ್ನ ಗೋಳು ಹೊಯ್ಕೋಳೊ ಬುದ್ದಿ ಇನ್ನೂ ಕಡಿಮೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ ಕಣೊ. ದೇಹಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ಆದರೇನು; ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ಸಣ್ಣ ಬುದ್ದಿ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅದೂ ನಿನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹಾಗೇ ಇದ್ದೀನಿ. ಆದರೆ ಇದು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ? ಇದುವರೆಗೂ ಅರ್ಥ ಆಗದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ; ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಒಳ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದೆಯಾ ಅನ್ನುವ ಸಂಶಯ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಲಕ್ಷ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಗ ನೀನು ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಒಳಗಿನ ಭಾವನೆಗಳೆಲ್ಲ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ದೀಪದ ಹುಳುಗಳು ರೆಕ್ಕೆ ಬಡಿದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದಂತೆ ಸಂದಿ ಗೊಂದಿಗಳಿಂದ ಜೀವ ತಳೆದು ಹಾರಾಡುತ್ತಿವೆ. ಅದೆಷ್ಟು ಸಂತೋಷನೊ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಿನ್ನ ಕಂಡರೆ. ಹಂಗೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡುತ್ತೆ ಮನಸ್ಸು ಹೃದಯ. ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಊಟ ಬಡಿಸಿ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿ ಲಾಲಿ ಹಾಡಿ ಮಲಗಿಸಿದ ಅನುಭವ ನೀ ಸಿಕ್ಕಿರೋದು.

ಅದಕೆ ಹೇಳೋದು ಹಿರಿಯರು “ಭೂಮಿ ರೌಂಡಾಗಿದೆ. ಈ ಕೊನೆ ಇದ್ದವನು ಆ ಕೊನೆಯಿಂದ ತಿರುಗಿ ಮೂಲ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದೇ ಬರ್ತಾನೆ ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದರೆ” ನಿಜ ಆಗೋಯ್ತು ಕಣೊ. I am soooo happy!

ಅದು ಹೇಂಗೊ ಹೇಳಲಿ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ತಡೆದಿಟ್ಟ ನೂರು ಮಾತುಗಳ ಸರಪಳಿ ಗಂಟಿಲ್ಲದಂತೆ ಒಂದೊಂದು ಊದಿಬಿಡುವ ಆತುರ ಕಣೊ. ಅಲ್ಲಿ ನಾನಿಲ್ಲ, ಬರೀ ನೀನೆ ಎಲ್ಲ. ಸಾಕು ಕಣೊ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು. ಒಂದು ರೀತಿ ತೃಪ್ತಿಯ ಭಾವ. ಇರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯದ ನೆನಪುಗಳು ಇಂದು ಅತ್ಯಂತ ಮುದ ಕೊಡುತ್ತಿವೆ‌. ಎಷ್ಟು ಬರೆದರೂ ಮುಗಿಯದು ಅಕ್ಷರಗಳ ಸಾಲು. ಬಹುಶಃ ನೀನು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದರೆ ಇಷ್ಟು ಬಿಚ್ಚು ಮನಸಿನಿಂದ ಮನದ ಮಾತು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೊ. ಏಕೆಂದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಳುಗೋಗಿದೀನಿ. ಬಾಯಲ್ಲಿ ಆಡಲಾಗದ ಮಾತು ಮನಸು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದೆ ಕಪ್ಪು ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ಕೆತ್ತಿ.

ದೂರದ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯ ಮುಗಿಸಿ ಇಳೆಗೆ ಕಣ್ಣೊಡೆದು ಹೊರಟಂತೆ ಅಂದು ನೀನು ನನಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಆಗಸದ ತೇರನೇರಿ ವಿದೇಶದತ್ತ ಹೊರಟಾಗ ಪಟ್ಟ ಸಂಕಟ ಇನ್ನೂ ಮರೆತಿಲ್ಲ ಕಣೊ! ಅದೆಷ್ಟು ದಿನ, ತಿಂಗಳು,ವರ್ಷ ದಿಂಬಿಗೆ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಮೂಖವಾಗಿ ಅತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೋಗುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು ನಿನಗೆ. ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿರುವ ಮನಸು ಅಳುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲಿಸಲೆ ಇಲ್ಲ‌. ನಿನ್ನ ನೆನಪಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗುವುದು ಇನ್ನೂ ನಿಂತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವನ್ನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಊದಿಬಿಡುವ ಮನಸ್ಸು ಆಗಾಗ ನನ್ನ ಚಿತ್ತ ಕೆದಕುತ್ತಿದೆ. ಆದರೂ ನಾನು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ನನ್ನ ನೋವಿನ ಒಂದು ತೊಟ್ಟು ಹನಿ ಕೂಡಾ ನಿನ್ನ ತಾಕದಿರಲಿ.

ಜೀವನದ ಭೇಟಿ ಆಕಸ್ಮಿಕ. ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ. ಅಘಾದತೆಯ ಕಡಲ ಕೊರೆತದಂತೆ ಪ್ರೀತಿ ಹುಚ್ಚು ಅಮಲೇರಿರುವ ಆ ಘಳಿಗೆ ಮರೆಯಾಗದ ನೆನಪು. ಜುಳು ಜುಳು ಹರಿಯುವ ನದಿಯ ಮೂಲ ಪಾತ್ರ ನೀನು. ಇಳೆ ಅಪ್ಪುವ ಕೊನೆಯ ಝರಿ ನಾನು. ಅಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿನ ಕಿರಣಗಳ ಲಾಸ್ಯ ಝರಿಯನಪ್ಪಿದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ನಕ್ಷತ್ರ ನಿನ್ನ ಮುಖಾರವಿಂದ.

ಈ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಗದ್ದಕ್ಕೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು ಆಕಾಶದತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಿ ಕುಳಿತು ಅದೆಷ್ಟು ಸಮಯ ಕಳೆದಿದ್ದೇನೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಖುಷಿಯ ಕ್ಷಣ ನನ್ನೊತ್ತಿಗೆಯ ಬಿಂದು. ಹಣೆಗೆ ತಿಲಕವಿಟ್ಟಂತೆ ನನ್ನ ಬಾಳಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗಿ ನಿಂತ ನೀ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದೊಂದು ಕನಸೊ ನನಸೊ ಅನ್ನುವಂತಿದೆ.

ಇರಲಿ ಈ ಒಕ್ಕಣೆಯ ಬರಹ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ. ನಿನಗೆ ಕಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಮನಸು ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ, ಭಾವ ಉಕ್ಕಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಆಗಾಗ ಉದುರಿಸಿ ಬಿಡಿಸುವೆ ಕಪ್ಪು ಮೊಗವ ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಡೈರಿಯಂತೆ.

ಗೆಳೆಯಾ ನಾ ಹೋಗಿ ಬರಲೆ? ಎಲ್ಲಿಗೆ ಎಂದು ಕೇಳುವೆಯಾ? ನಿನಗೇಳದ ಸತ್ಯ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಬಿಡುವೆ ಇಂದು. ಅದೂ ಕೂಡ ನಿನ್ನ ನೆನಪ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಅಲ್ವಾ? ಅದೆ, ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ನೊಂದು ಧರ್ಮ ದಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಶಿಲುಬೆಯ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದ ದೇಗುಲಕೆ ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತಾಯಿತಲ್ಲ. ಪಾದ್ರಿಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ತಪ್ಪದೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕಲ್ಲ. ಇದು ನೀನಿತ್ತ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಕಾಣಿಕೆ. ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುವೆ ನಿನ್ನ ಸುಂದರ ನೆನಪಲ್ಲಿ!!

ಪತ್ರದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿ ತನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ ತಾನೆ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಪತ್ರಿಕೆಯವರು ಆಹ್ವಾನವಿತ್ತ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ” ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ” ವನ್ನು ಬರೆದು ಮುಗಿಸಿದ ಆಶಾ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ ರಾತ್ರಿ ರವಿಗೆ ತನ್ನ ಬರಹ ತೋರಿಸಬೇಕು, ಅವನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಅರಿಯಬೇಕೆನ್ನುವ ಯೋಚನೆ ಮನದೊಳಗೆಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ತೃಪ್ತಿಯ ನಗೆ ಮಿಂಚಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ ಮುಖ ಊರಗಲವಾಗಿ.

ಆಕಾಶವೆ ಬೀಳಲಿ ಮೇಲೆ
ನಾನೆಂದು ನಿನ್ನವನು .‌‌‌‌….

ಗುಣಗುಣಿಸುವ ಗಾನ ಅವಳಿಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಹಾಡಿದಾಗ ಅಯ್ಯೋ ಮನಸೆ ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದು ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಕಣೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಂದುಕೊಂಡೆಯಾ, ತತ್ತರಿಕೆ!

ತಲೆಗೊಂದು ಏಟು ಬಿಗಿದು ಅಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

22-2-2017. 6.15pm

Advertisements

“ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ” ಕಥೆಗೆ ಮುನ್ನುಡಿ (10)

ಇದುವರೆಗೂ ಈ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಇಳಿ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೆ ಅನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮನದಲ್ಲಿ. ಬರೆಯಲು ಹೊರಟೆ. 30-1-2017ರಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಈ ಬರಹ ಅರ್ಧದಲ್ಲೆ ನಿಂತಿತು. ಆಗ ನಾನು ಕಥೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತರಬೇಕೆನ್ನುವ ಯೋಚನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬರೆಯುವ ಉತ್ಸಾಹ, ಹಾಗೆ ಬರೆದು ಮುಗಿಸಿದೆ. ಖುಷಿ ಆಯಿತು.

ಪ್ರೇಮ ಕವನ ಹಲವಾರು ಬರೆದೆ. ಕಷ್ಟ ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿದ್ದಂತೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬರೆಯುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ.

“ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ” ಅರವತ್ತರ ಅಜ್ಜಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅಂತ ಓದುಗರು ನಗಬಹುದೆ? ಅನ್ನುವ ಗುಮಾನಿ ಒಂದು ಕಡೆ. ಇರಲಿ. ಇದೊಂದು ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ನಾನೇ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಸವಾಲು.

ಹೇಗಿದೆ ಒಮ್ಮೆ ಓದಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ☺

22-2-2017. 7.03pm

ಗೊಂದಲ (ಸಣ್ಣ ಕಥೆ)

“ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನೀ ಸಿಗುವ ಮೊದಲೆ ಈ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ದೂರಾಗಿದೆ. ಆಗ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಆಸೆಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಮದುವೆ ಆಗಲು ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ಪುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಸಲುಗೆಯಿಂದ ಇರಲು ನನಗಾಗ್ತಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನೊಂದಿಗಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಇಡುವ ಹೆಜ್ಜೆಗಳೂ ನನಗದು ಹೊಸದು ; ಪವಿತ್ರವಾಗಿರಬೇಕು. ನೀನು ಬಾ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನಿನಗಾಗಿ ಅಷ್ಟೆ. ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊ. ನನ್ನ ನಿನ್ನೊಂದಿಗಿನ ದಿನಗಳು ಅನೈತಿಕ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯುವದು ನನಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲ.”

ಕವಿತಾಳ ಒಕ್ಕಣೆಯನ್ನು ಓದಿದ ಅವನು ಒಂದರಗಳಿಗೆ ಸ್ತಬ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರೀತಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ತಾರಕಕ್ಕೇರಿದ ಅವನ ದೇಹದ ಬಯಕೆಗಳು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸಬಹುದೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಕೂಡಾ ಅವನು ಮಾಡಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಏನು ಹೇಳಬೇಕು, ಹೇಗೆ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ಗೊಂದಲ, ಕೀಳರಿಮೆ ಬಹುಶಃ ಅವನನ್ನಾವರಿಸಿರಬೇಕು. ಅವಳು ಅವನುತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಅದವನಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಹಾಗಂತ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ವ್ಯವಧಾನ ಅವಳಿಗಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಅವಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿ ಸಮಾಧಾನವೊ ದುಃಖವೊ ಯಾವುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗದ ಮನ ತನ್ನ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.

ಇಷ್ಟು ವರ್ಷದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಆಗು ಹೋಗುಗಳ ನಡುವೆ ಎದುರಾದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನಗಳ ನಡುವೆ ಬಾಳಿ ಬದುಕಿದ ಜೀವ ಅನುಭವ ಅನುಮಾನ ಹುಟ್ಟಿಸಿದೆ. ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಷಾದವೂ ಮನೆ ಮಾಡಿದೆ.

ಬದುಕೆ ಹಾಗಲ್ಲವೆ. ನೀರು ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಬಂದಾಗಲೇ ನೀರಿನ ಆಳ ಗೊತ್ತಾಗುವುದು!

ಹಾಗಂತ ಅದೇ ನಿಜವೂ ಅಲ್ಲ. ” ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದರೂ ಪ್ರಮಾಣಿಸಿ ನೋಡು” ಎಂಬ ಗಾದೆಯಂತೆ ಕಾರಣವೂ ಇರಬಹುದು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಾತು ಮೌನಕ್ಕೂ ಶರಣು ಹೋಗಬೇಕಾಗಬಹುದು.

ಮನಸ್ಸು ಬಯಸಿದರೂ “ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಲಿಲ್ವಾ?”
ಅದವನ ಮಾತಾದರೆ ; ನಿಜ ಮನದ ಮಾತು ಅವಳದಾಗಿತ್ತು. “ಇಲ್ಲ. We are both in love. Then now you marry me. ” ಪ್ರೀತಿ ತನ್ನ ಪವಿತ್ರತೆಯ ಸಾರಿತ್ತು. ಬಹುಶಃ ಅದವನಿಗೆ ನುಂಗಲಾರದ ತುತ್ತಾಗಿದ್ದಂತೂ ನಿಜ.

“It’s okay. No problem. Now I won’t come ”

ಬರೆದ ಸಾಲುಗಳು ಅವನ ಮನಸ್ಸ್ಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕ್ಷಿತಿಜದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಬೀಳುತ್ತಿರುವವಳ ಕೈ ಚಾಚಿ ತಬ್ಬಿ ಹಿಡಿವ ಮನಸ್ಸು ಅವನದು. ಆದರೂ ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕಲು ಕಾರಣ ಅವನಲ್ಲ. ಅವನಂಥವನಲ್ಲ. ಅವನಿಗಿರುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಅವನ ಸ್ಟೇಟಸ್, ಅವನ ವಯಸ್ಸು ಬಹುಶಃ ತಡೆ ಗೋಡೆಯಾಗಿ ಅಡ್ಡ ನಿಂತಿರಬೇಕು. ತಾನೂ ಅವನಿಗೆ ಸರಿ ಸಮಾನವಾಗಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ!!??

“Can’t live to the expectation”

ನಿಜ. ಅವನೊಂದಿಗೆ ಜೀವನ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ಮಾತು. ನಿಜವಾದದ್ದನ್ನೆ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ನನ್ನಂತೆ ಅವನೂ ಒಳಗೊಳಗೆ ಹಿಂಸೆ ಪಡುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ.
ದಾಂಪತ್ಯ ಜೀವನ ಎಂಬುದು ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಕನಸು. ಹೆಂಡತಿ, ಮನೆ, ಮಕ್ಕಳು ಎಂಬ ತುಂಬು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಹತಾಷೆ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಹೆಚ್ಚು ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿ “I want to alone” ಹೇಳಿ ಮರೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಜಪ್ಪಯ್ಯ ಅಂದರೂ ಮಾತಾಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದೊಂಥತರಾ ಯೋಚನೆಯ ಒಳಗೋಗಿ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಯೊ ಅಥವಾ ಯಾರೂ ಬೇಡ ಅನ್ನುವ ತಿರಸ್ಕಾರವೊ ಇನ್ನೂ ಅರ್ಥವಾಗ ಒಗಟು.

ಅವನೊಂದಿನ ಅಂದ ಮಾತು ಅವಳ ಕಿವಿಯಲಿನ್ನೂ ಮಾರ್ಧನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅದವಳಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ. ಯಾವ ದೃಷ್ಟಿ ಕೋನದಲ್ಲಿ ಅಳೆದು ತೂಗಿದರೂ ಅವನಿಗೆ ತಾನು ಸರಿ ಸಮಾನಳಲ್ಲ. ಮೇರು ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಚಿನ್ನದ ಗಣಿ ಅವನು. ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಇಂಚಿಂಚು ಅರ್ಥ ಆಗುವ ಅವನೊಳಗಿನ ಮಾತು ರೀತಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಂಥವರೂ ಇದ್ದಾರಾ? ಕೇವಲ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನೆದುರು ನಿಂತಿರುವನಲ್ಲ! ತನಗ್ಯಾಕೆ ಅವನ ಪಡೆಯುವ ಹಂಬಲ, ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸ, ಕಾಳಜಿ ಇತ್ಯಾದಿ.

ಅವನ ವಯಸ್ಸು ನನ್ನನ್ನು ಬಯಸುವಂತೆ ಮಾಡಿರುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಬಯಸುವುದು ತಪ್ಪು. “ಬಯಸುವೆಯಾದರೆ ಮದುವೆಯಾಗು ” ಇದವಳ ವಾದ. ಅದಕ್ಕೂ ಸಿಟ್ಟು ಬೇಸರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಮಗುವಿನಂತೆ ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಅವನಾಡುವ ಮಾತು ತುಟಿಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಗು ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

” I want to say something, I love you”

“ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವ ಪ್ರೀತಿ ಏನು ಮಾಡಲಿ?”

ಕಾಲವು ಜೀವನವನ್ನು ಆಡಿಸುತ್ತೊ ಅಥವಾ ಜೀವನವೆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾಗಬೇಕೆ ಒಂದೂ ಅರಿಯದಾಗಿದೆ. ಬದಲಾವಣೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದರೂ ಬದಲಾಗದ ಸಮಾಜ, ರೀತಿ ನೀತಿ ಬಹುಶಃ ಅದೆಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯ ಜೀವಗಳ ಕೊಂದು ತಿಂದಿದೆಯೊ. ಆಸೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಅಂಜಿ ಸೋಗಿನ ಮುಖವಾಡ ಹೊತ್ತು ಬದುಕುತ್ತಿರುವವರು ಅದೆಷ್ಟೋ. ಹೃದಯದ ಮಾತುಗಳು ದಿನಗಳೆದಂತೆ ತನ್ನ ತನ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ಕಿವಿಗಳು ಸಂಶಯದ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಒದ್ದಾಡುವಂತ ವಾತಾವರಣ.

ಅದವಳೊಂದು ದಿನ ನೊಂದು ” ಈಗ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಜವೆಂದು ನಂಬಿರುತ್ತೇನೆ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಮುಂದೆಂದಾದರೂ ನೀ ಆಡುತ್ತಿರುವುದು ನಾಟಕವೆಂದು
ಅನಿಸಿದರೆ, ಗೊತ್ತಾದರೆ ಖಂಡಿತಾ ಈ ಜಗತ್ತಿಂದ ದೂರ ಆಗ್ತೀನಿ ಕಣೋ it’s true.”

“Can you please stop saying leave the world and all”

ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಾಳಜಿ ತೋರಿಸುವ ನೀನು ಮದುವೆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕುವುದು ಸಂಶಯ ಪಡಲೆ ಅಥವಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಪರಿಣಾಮವೆ ಯಾವುದು? ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ಕನಸಿನ ಹುಡುಗಿ ನಾನಲ್ಲವೆ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಗೊಂದಲ. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಅದೆಷ್ಟೋ ದಿನಗಳ ಒಡನಾಟವಿದ್ದರೂ ಈ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೊ ತಪ್ಪಾಗಿದೆಯೆ? My own ಅನ್ನುವುದೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ ಪಡೆಯುವುದೆ? ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ ಸುಳ್ಳಾ? ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಮನಸ್ಸು ಅವನತ್ತಲೆ ವಾಲುತ್ತದೆ ಯಾಕೆ? ಹೀಗಂದುಕೊಂಡಾಗಲೆ ನನಗೆ ಸಮಾಧಾನ, ಹೀಗ್ಯಾಕೆ each and every munitues? ಮನಸ್ಸೆಲ್ಲ ಬರಿ ಗೊಂದಲದ ಗೂಡು.

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮೈ ಪರಚಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತದೆ ಅವಳಿಗೆ. ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾವುದು ನಾವು ಅತ್ಯಂತ ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತೇವೊ ಅದು ಸಿಗಲಾರದ್ದಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ಯ ಈ ದಾರಿನೆ ತುಳಿಯೋದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಹತಾಶವಾದ ಮನಸ್ಸು ಜಗತ್ತನ್ನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ದಾರಿ ಕಂಡುಕೊಂಡವರು ಅದೆಷ್ಟೋ ಪ್ರೇಮಿಗಳು. ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟು ಕಟ್ಟಳೆಗಳೇ ದೂರಾಗಿರಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣವಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೇನು.

ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಂತಿದೆ. ಅಂದ ಮೇಲೆ
ವಾಸ್ತವ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲ. ಅವನು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹೆದರುವವ. ಅವಳದೂ ಅದೇ ನಿಲುವು. ಮದ್ಯೆ ಬಂದಿಸಿದೆ ಪ್ರೀತಿ. ಕೊರಗುವ ಪಾಳಿ ಈ ಜೀವಗಳದು.

“ಬಿಡು. ಸುಮ್ಮನೆ ಹೇಳಿದೆ. ಅಂಥ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ತಾನೆ ನನ್ನೀ ತೀರ್ಮಾನ. ಈಗ್ಯಾಕೆ ಬಿಟ್ಟಾಕು. ನಿನ್ನ ನಿಲುವು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತು. ನಿನ್ನ ನಂಬಿದಿನಿ. ಅದನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ನಿನಗೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು. ಆದರೆ ನಾನಿರೋದೆ ಹೀಗೆ. ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ಬದಲಾಗುವವಳಲ್ಲ”

” I can’t leave it. You should feel satisfied with your achievements”

ಸಾವಿರ ಹರಿಕಾರರ ಕೋಲುಗಳು ಸಿಕ್ಕಷ್ಟು ಸಂಭ್ರಮ ಎದೆ ತುಂಬ. ಒಕ್ಕೊರಲ ಗಾನಕ್ಕೆ ಸುಂದರ ಲಿರಿಕ್ ಹಾಕಿ ಹಾಡಿಸುವ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಶಕ್ತಿ ಅವನದೊಂದೊಂದು ನುಡಿಗಳಲಿ. ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಸುಳಿವ ಸಂಶಯಗಳ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲಿ ಕಿತ್ತೊಗೆದು ತನ್ನಿರುವ ಛಾಪಿಸುವ ಕಲೆ ಅವಳಿಗಿಷ್ಟವಾಗುವ ಗುಣ. ಭರವಸೆಯ ಪ್ರತೀಕ. ಏನಾದರಾಗಲಿ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣ ನೆನೆಯದ ದಿನವಿಲ್ಲ. ತನ್ನುದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಟೊಂಕ ಕಟ್ಟಿ ನಿಂತಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ ಅವಳಿಗೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರಾಡುವ ಮಾತು ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥತಿಯಲ್ಲಿ ; ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳು ಬರಿ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗಷ್ಟೆ ಸೀಮಿತವೆ? ಅವುಗಳು ಸತ್ಯದ ವಾಖ್ಯಗಳಲ್ಲವೆ? ಯಾಕೆ “ಮದುವೆ” ಅನ್ನುವ ಮೂರಕ್ಷರ ಬಂದಾಗ ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ?

ಆದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಅವನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ತನ್ನ ಇತಿ ಮಿತಿ, ಯೋಗ್ಯತೆ. ತನ್ನಂಥವರನ್ನು ಯಾರು ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ? ಅವನ ಮಾತುಗಳು ನೂರು ಭರವಸೆ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲೊಂದು ಸಂಶಯ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ತಾನು ಸದಾ ಒಂಟಿ. ಸಿಗಲಾರದ ತುತ್ತಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಸತ್ತ ಆಸೆಗಳಿಗೆ ನೀರೆರೆದು ಪೋಷಿಸುತ್ತ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿದ ಪರಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಇದೆ. ಕಾಣದ ಶಕ್ತಿಯ ಕೊಡುಗೆ ಅವನು. ಅವನದು ತಪ್ಪು ನಡೆ ಎಂದನಿಸುತ್ತಲೂ ಇಲ್ಲ. ತಾನೇ ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ತಿಳಿದೂ ದುರಾಸೆ ಪಟ್ಟೆನೆ? ಯಾಕೆ ನನಗೀ ಆಸೆ? ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಮೋಹದ ಬಲೆಗೆ ಸಿಲುಕಿದೆ ಎಂಬ ಒದ್ದಾಟ. ನಮ್ಮ ದುರಾದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಹಳಿದರೇನು ಫಲ. ಹೀಗನಿಸುವ ಮನಸು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅವನ ಮಾತು ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತದೆ.

Illa, Illa, it’s your decision I respect your decision ”

ಹಲವು ಬಾರಿ ನಾವು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಮಾತು, ಆಶ್ವಾಸನೆ ಆಡಿಬಿಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಅನುಷ್ಟಾನಕ್ಕೆ ತರುವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಆ ಮಾತು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ಪೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ವಭಾವವಾದರೂ ಅದು ಆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಮೋಸ, ವಂಚನೆಯ ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರುವುದಲ್ಲವೆ? ಒಳ್ಳೆಯತನದ ಅನಾವರಣ ಇರಬಹುದು ಅವನಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ನಂಬಿದ ಜೀವಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟ ನೋವು ಅನುಭವಿಸಿದವರಿಗಷ್ಟೆ ಗೊತ್ತು. ಕಲ್ಪನೆಗೂ ವಾಸ್ತವಕೂ ಅಪಾರ ಅಂತರ ಬಹುಶಃ ಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ ಆಗುವುದು ಜೀವನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ.

ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಅರ್ಥವಾಗದ ಗೊಂದಲಗಳ ನಡುವೆ ಅವನ ಮಾತುಗಳು ” ನಿನಗೆ 50 ಆದರೇನು 100 ವರ್ಷ ಅದರೇನು ನನ್ನ ಅಮ್ಮನಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಗಂಡನಾಗಿ ನಾನು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ಜೀವನವೆ ನಿಜವಾದ ದೇವರು. ಅನುಭವದ ಜೀವನ ನಿನ್ನದು. ಅದಕ್ಕೆ ನೀನು ಅಂದರೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ.”

ಈಗ ತುಲನೆ ಮಾಡುವ ಹಂತ ತಲುಪಿದೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ಅವಳಿಗೆ. ಸತ್ಯ ಕಹಿ ಆದರೂ ಅದು ಸತ್ಯವೆ. ಎಷ್ಟು ಯೋಚಿಸಿದರು ಸತ್ಯ ಸುಳ್ಳು ಮಾಡೋಕೂ ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಸಾಧ್ಯ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವನ ನೆನಪಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಹಿಡಿ ಅನ್ನ ನುಂಗಲಾಗದಷ್ಟು ಸಂಕಟ. ಯಾಕೆ ದೇವರೆ ನನಗವನನ್ನು ತೋರಿಸಿದೆ? ಎಲ್ಲ ನೆನಪುಗಳ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ದೂರ ಮಾಡಿದೆ? ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಮಮ್ಮಲ ಮರುಗಿದ್ದಿದೆ.

ಗತಕಾಲದ ನೆನಪುಗಳ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತ ಅವಳಿಗೆ ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮನ, ಮನೆಯೆಲ್ಲ ನಿಶ್ಯಬ್ದ ಮೌನ. ಹೇಗೊ ಜೀವ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಅವಳಿಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ನೂರಿವೆ. ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಮರೆತು ಬಾಳುವ ಹೆಣ್ಣಲ್ಲ ಅವಳು. ದಡಬಡಿಸಿ ಎದ್ದು light switch own ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಕೈ ಕಾಲು ಮುಖ ತೊಳೆದು ಬತ್ತಿ ತೀಡಿ ಎಣ್ಣೆ ಬಸಿದು ಕಡ್ಡಿ ಗೀರಿ ಹಚ್ಚಿದ ದೀಪ ತದೇಕ ಚಿತ್ತದಿಂದ ನೋಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಬೆಳಕ ಬೀರಿ ತನ್ನ ಕಾಲು ಬುಡ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲೆ ಕಾಲ ಕಳೆವ ದೀಪಕ್ಕೂ ತನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೂ ಯಾವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

1-1-2017. 4.59pm

ಗೊಂದಲ ಕಥೆಗೆ ಮುನ್ನುಡಿ (9)

ಜೂನ್ 2016ರ ನಂತರ ಕಥೆ ಬರೆಯ ಬೇಕೆಂದರೂ ಸಾಧ್ಯ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಮನದೊಳಗೆ ಒಂದು ರೀತಿ ಆತಂಕ; ಇನ್ಮೇಲೆ ನನ್ನಿಂದ ಕಥೆ ಬರೆಯೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ವೆ? ಎರಡು ಕಥೆ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಹಾಗೆ ನಿಂತಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಯಾಗಿತ್ತು‌ ಆದರೆ ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ವರ್ಷದ ಮೊದಲ ದಿನವೆ ಕಥೆ ಬರೆದೆ. ಸಂತಸವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಮೊದಲಿನಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲ ಕಥೆ ಬರೆದಾಗ.
ಈ “ಗೊಂದಲ” ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಕಥಾ ನಾಯಕಿ ತನ್ನ ಪ್ರೇಮಿಯ ತೀರ್ಮಾನದ ಕುರಿತು ಗೊಂದಲದಲ್ಲೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಸಂಶಯದಿಂದ ಹೊರಬರಲಾಗದೆ ಅರ್ಥವಾದ ಸತ್ಯ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಒದ್ದಾಟದ ಮನಸ್ಥಿತಿ.

ಒಮ್ಮೆ ಓದಿ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ.

13-1-2017. 4.48pm

ಮುಗ್ದೆ (ಕಥೆ)

image

ನನಗೆ ತುಂಬಾ ದುಃಖ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಅಳು ತಡೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಗಂಟಲು ಕಟ್ಟಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಹೊಟ್ಟೆ ಒಳಗಿಂದ ಸಂಕಟ ಉಕ್ಕಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಹೃದಯ ನೀನಿಲ್ಲದೆ ರೋಧಿಸುತ್ತಿದೆ. ಯಾಕೆ ನನ್ನಿಂದ ನೀ ದೂರ ಹೋದೆ?ನಾ ಏನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ? ಎಲ್ಲಿ ಅಂತ ಹುಡುಕಲಿ ನಾನು? ನೀ ಇಲ್ಲದೆ ನನಗೆ ಇರೋದಕ್ಕಾಗಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ನಿನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು. ನೀ ಇಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೆ ನಾನು ತುಂಬಾ ಅಳ್ತೀನಿ ಅನ್ನೋದೂ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತು. ನಿನ್ನಿಂದಾಗಿ ನಾ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಗೆಲುವಾಗಿದ್ದೀನಿ, ಆರೋಗ್ಯ ಸುಧಾರಿಸುತ್ತಿದೆ, ಸದಾ ನಗತಾ ಇರ್ತೀನಿ ಅನ್ನೋದೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಯಾಕೆ ನನ್ನಿಂದ ದೂರ ಹೋದೆ ಹೇಳು. ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಾರಿ ಮಾತಾಡು. ನಿನ್ನ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಸತ್ತೇ ಹೋಗ್ತೀನೆನೊ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ನನ್ನ ಹೃದಯದ ತುಂಬಾ ನೀನೆ ತುಂಬಿದಿಯಾ. ಹೇಗೆ ಮರಿಲಿ? ನನಗೆ ಅಗಲ್ಲ ಕಣೊ ಒಂದು ಸಾರಿ ಮಾತಾಡೂಡೂಡೂ…. ನನ್ನ ಹೃದಯ ತಂಪು ಮಾಡೂಡೂಡೂ‌‌‌.‌‌‌‌……..

ಅವಳು ಹುಚ್ಚಿ ತರ ಮೌನವಾಗಿ ರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಮಂಚದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ತಲೆ ಹುದುಗಿಸಿ. ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳುವ ಶಬ್ದ ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರಾಗೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ಬೀಕೊ ಅಂತಿರೊ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳೊಬ್ಬಳೆ ಒಂಟಿ ಪಿಶಾಚಿ. ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಯ ಮದ್ಯ ಅವಳದೊಂದು ಒಂಟಿ ಬದುಕು.

ಅವನಿರುವಷ್ಟು ದಿನ ಆಗಾಗ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ತನ್ನದೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಗರಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮನಸ್ಸು ಈಗ ನಡೆದ ದಿನಗಳ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ದುಃಖಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಅವನ ಅಗಲಿಕೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸು ರೋದಿಸುವ ಪರಿ ಇದು. ಅವನ ಮೌನದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಆತಂಕದ ಮಡುವಿನಲ್ಲಿ ಕುಸಿದು ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಮರೆತುಬಿಡುವ ಮನುಷ್ಯ ಅವನಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹಾಗೆ ಮನದೊಳಗೆ ಅದೇನೊ ಅಂಜಿಕೆ. ನಂಬಿಕೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ಮನ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆ? ಮನ ಅವನಿಲ್ಲದ ದಿನಗಳ ಕಲ್ಪನೆ ಕೂಡಾ ಮಾಡಲು ರೆಡಿ ಇಲ್ಲ.

ಗುಯ್ಯ ಗುಡುವ ದುಂಬಿಯಂತೆ ಆಗಾಗ ಮಾತಿನ ಸುರಿಮಳೆ ಸುರಿಸುತ್ತ ಹತಾಷೆಯ ಒಕ್ಕೊರಳ ರೋದನಕ್ಕೆ ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು ಸಂತೈಸುತ್ತ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಭರವಸೆಯ ಪಸೆ ಒಸರಲು ಕಾರಣನಾದವನು ಅವನು. ನಂಜು ಕುಡಿದ ನಂಜುಂಡೇಶ್ವರನಂತೆ ಅವಳ ದುಃಖವೆಲ್ಲ ತನ್ನದೆಂಬಂತೆ ಭಾಗಿಯಾದವನು ಅವನು. ಅದೆಷ್ಟು ಕರುಣೆ ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ .

ಆ ಕರುಣೆ, ಆ ಪ್ರೀತಿ, ಆ ಮಮತೆ, ಆ ವಾತ್ಸಲ್ಯ, ಆ ಭರವಸೆಯ ಮಾತುಗಳು; ” ಏನಾದರೇನಂತೆ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಮದುವೆ ಆಗೋಣ, ನನಗೆ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳು ಬೇಕು ನಿನ್ನಿಂದ, ಎಲ್ಲಾದರೂ ದೂರ ದೇಶ ಬಿಟ್ಟು ನಿನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಸದಾ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಾ ಇರಬೇಕು. ಇದುವರೆಗೂ ನಿನಗೆ ಸಿಗಲಾರದ್ದು, ನಿನ್ನ ಆಸೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಪೂರೈಸುತ್ತೇನೆ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು understanding ಇದೆ. ಜೀವನವೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡಿದರೂ ಮುಗಿಯದಷ್ಟು ಮಾತು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮದ್ಯೆ. ಎಷ್ಟು ಮಾತಾಡಿದರೂ ಸಾಕು ಅನಿಸೋದಿಲ್ಲ. ಸದಾ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇರಬೇಕು. I love you my sweet heart ” ಅಂತ ಅದೆಷ್ಟು ಸಾರಿ ಉಸುರಿಲ್ಲ!

ಉದ್ವೇಖದ ಭರದಲ್ಲಿ ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳೆ ಇರಬಹುದೇನೊ! ಆದರೆ ಅವನಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ತನ್ನ ಹುಡುಗಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಹೃದಯದ ಮಾತುಗಳಲ್ಲವೆ. ಕನಸು ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಒಂದರೆಗಳಿಗೆ ಮರೆಸಿದರೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅರಿತ ಅದ್ಭುತವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅವನು. ಇದೆ ಅವಳಿಗೆ ಅಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚು.

ಇವೆಲ್ಲ ಮರೆಯುವ ಮಾತುಗಳಾ? Never. ಈ ನೆನಪುಗಳೆ ನನ್ನ ಬೆನ್ನೆಲುವಾಗಿಸಿದೆ. ಏನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಿಬಿಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಛಲ ಮನೆ ಮಾಡಿದೆ. ಪ್ರತಿಭೆ ಅನಾವರಣವಾಗಲು ನೀನೊಂದು ಕಾರಣವಾದರೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ನಮಿಸುವಷ್ಟು ತಲೆ ಬಾಗಿದೆ ತನು. ಇಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಇದೆ, ಸಂತೃಪ್ತಿ ಇದೆ. ನನ್ನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿ ನೀನಿರುವುದೆ ನನಗೊಂದು ಶಕ್ತಿ.

ಅವನ ಆಗಮನ ಮಡುಗಟ್ಟಿದ ಪ್ರೀತಿಯ ಸೆಲೆ ಸುನಾಮಿ ತರ ಉಕ್ಕಿ ತನ್ನೊಡಲೊಳಗಿಂದ ಚಿಮ್ಮಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಅವಳಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಸಂತೋಷ ಎರಡೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ಮನಸ್ಸು ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತಿದೆ. ಅವನಿಂದ ದೂರಾಗಿ ಇರಬೇಕಾದ ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ, ಅವನೊಂದಿಗಿನ ಬದುಕು ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದು ನುಂಗಲಾರದ ತುತ್ತು. ಇಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಹಪ ಹಪಿಸುವ ಜೀವ ತನ್ನೊಳಗಿತ್ತೆ? ಹಮ್ಮಾ^^^^ ಅದೆಷ್ಟು ಸಂತೋಷ ನನ್ನೊಳಗೆ ಕೂಡಿಹಾಕಿಬಿಟ್ಟೆ ನೀನು! ಆಸೆಗಳ ಮೂಟೆ ಭೂಮಂಡಲದ ತುಂಬಾ ಚೆಲ್ಲಾಡಿ ಬಿಟ್ಟೆ. ಈಗ ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಕಾಮನ ಬಿಲ್ಲಿನ ರಂಗೋಲಿ. ಒಂದೊಂದು ಬಣ್ಣದಲ್ಲೂ ನಿನ್ನದೆ ಛಾಯೆ. ಕರಿಮೋಡದ ಚಲಿಸುವ ಪತದೊಳಗಿಂದ ತುಂತುರು ಮಳೆ ಸುರಿಸುವಂತೆ ಮನ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಾರಾಡುವ ಕುಣಿ ಕುಣಿದು ನಲಿದಾಡುವ ರಂಗೇರಿದ ಕಲ್ಪನೆಯ ಸುಂದರ ಲೋಕ ತೋರಿಸಿಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲ. ಅಡಿಗೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ನಮಸ್ಕಾರ ನಾ ನಿನಗೆ ಹಾಕಲೆ? ಇಲ್ಲ ಕೆಂದುಟಿಯ ಹೂ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನದರದ ತುಂಬ ಮುತ್ತಿನ ಮಳೆಗರೆಯಲೆ? ಹೇಳು ಎಲ್ಲಿ ನೀನು, ಎಲ್ಲಿ ನಾನು? ಮೌನದ ಮೆರವಣಿಗೆಯ ಸಂಗಾತಿ ನೀನು. ನಿನ್ನ ಮೌನವೆ ಆಬರಣ.

ಈ ಮನಸೆ ಹಾಗೆ. ಸದಾ ನೆನಪುಗಳ ಗುಂಗಿನಲ್ಲೆ ಮುಳುಗಿರುತ್ತದೆ. ಸಂತಸದ ಕ್ಷಣಗಳ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತ ತನ್ನೊಳಗೆ ತಾ ನಗುತ್ತ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅದೆ ನೆನಪಲ್ಲಿ ದುಃಖಿಸುತ್ತ ಹೇಳಲಾರದ ಗುಟ್ಟು ತನ್ನಲ್ಲೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತಾನೊಬ್ಬನೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತ ಜೀವನದ ಜೋಕಾಲಿ ಜೀಕುವ ಕಸರತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನದು.

ಮುಗ್ದ ಮನಸ್ಸು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಲ್ಪನೆಯ ಲೋಕದಲ್ಲೆ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮೋಸ, ಕಪಟ, ವಂಚನೆಯ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟವಾದವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದೊಂದೆ ಗೊತ್ತು. ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಮನಸ್ಸು ಜೀವನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗು ದೊರೆಯುವುದು ಕಷ್ಟ. “ಋಣಾನುಬಂಧ ರೂಪೇಣ ಪಶು, ಪತ್ನಿ, ಸುತ, ಆಲಯ” ಹಿರಿಯರ ಗಾದೆ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಿಗಬೇಕಾದ್ದು ಸಿಗದೆ ಇರುವಾಗ ತಡೆಯಲಾರದಷ್ಟು ನಿರಾಸೆ. ಅದೆ ಎಂದಾದರೊಮ್ಮೆ
ಸಿಕ್ಕಾಗ ಹಿಡಿಸಲಾರದಷ್ಟು ಸಂತೋಷ. ಹಪ ಹಪಿಸುವ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿಯ ನಕ್ಷತ್ರವೆ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಷ್ಟು ಸಡಗರ. ಆಗ ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಹಸನ್ಮುಕಿ. ಆದರೆ ಯಾರಿಗೂ ನಿರಾಸೆಯ ಬದುಕು ಬೇಡ. ಎಲ್ಲರೂ ಆನಂದದ ಕಡಲಲ್ಲಿ ತೆಲುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುವ ಅವಳೊಂದು ಮುಗ್ದ ಹೆಣ್ಣು.

ಆದರೆ ಅವಳಿಗೇ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ ನಿರಾಸೆ ಹೀಗೆ ಬಂದು ಹಾಗೆ ಹೋದ ಅವನ ಮುಖ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ನಗೆಯ ಚುಟುಕು ಮಾತನಾಡಿ ನಗಿಸಿ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಛಾಪಿಸಿ ವಿರಳವಾಗುತ್ತ ನಡೆದ ಅವನನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ಮರೆಯುವ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಮಾಡೋದೂ ಇಲ್ಲ.

ಅವನು ಭೂಮಿ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಇರಲಿ ಸಾಕು. ನಾನೂ ಈ ಭೂಮಿ ಮೇಲೆ ಇದ್ದೀನಲ್ಲಾ. ಅಂದರೆ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲೊ ಅವನೂ ಇದ್ದಾನೆ, ನೆನಪಾದಾಗ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಾನೆ ಅನ್ನುವ ಭರವಸೆ. ಸಾಕು ಇಷ್ಟಿದ್ದರೆ. ಮುಗಿಯುವ ಕಾಲ ಸನ್ನಿಃಹಿತವಾಗುವವರೆಗೂ ಈ ನೆನಪಿನ ಗುಂಗಿನಲ್ಲೆ ಅವನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಆಗಾಗ ತಿಳಿದರೆ ಸಾಕಲ್ಲವೆ. ದುಃಖಿಸುವ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ, ಸಮಾಧಾನ.

“ಹೀಗೆ ಹೇಳ್ತಿಯಾ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅಳ್ತೀಯಾ. ಯಾಕೆ? ” ಒಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ‌ ಅವಳಿಗೇ ನಾಚಿಕೆ. ಛೆ ಅವನು ದೂರ ಹೋಗೇ ಬಿಟ್ಟ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ಕೊರಗಿಬಿಟ್ಟೆನಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ತಾನೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿಲ್ವಾ ಮನಃ ಪರದೆ ಸರಿಸಿ. ಅದೆಷ್ಟು ಕುಣಿದಾಡಿದ್ದೆ. ಹೌದು. ನಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ. ಅವನನ್ನು ಸಂಶಯಿಸಿದಂತೆ ನಾನು ಅತ್ತರೆ. ಅದವನಿಗೂ ಇಷ್ಟನೆ ಅಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಇನ್ಮೇಲೆ ಅಳಲೇಬಾರದು. ಹಾಗೆ ಅವಳದೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

ಬದುಕೊಂದು ನಿಂತ ನೀರು ಕೆಲವರ ಜೀವನ. ಯಾವುದೆ ಬದಲಾವಣೆ ಇಲ್ಲದೆ ದಿನ ದೂಡುವ ನೆಪ ಬದುಕು. ಅವಳಿದ್ದದ್ದೂ ಹಾಗೆ. ಋಣವಿರುವ ಕಾಲ ಬಂದಾದ ಮೇಲೆ ಅವನವಳ ಸಂಗಾತಿ. ಭರವಸೆಯ ಮಾತು ಮುಗ್ದ ಮನಸಿನೊಳಗೆ ಪಡಿಯಚ್ಚು. ಮನಸು ಮನಸುಗಳ ಮಾತಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಬರಿ ಮಾತಿನಲ್ಲೆ. ಆದರೆ ಅನುಭವಿಸಿದ ಗಳಿಗೆಗಳ ಆ ಮಧುರ ಕ್ಷಣ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸುವಣಾ೯ಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಬಹುಶಃ ನಿರಂತರ ಬದುಕು ಅವನಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಈ ಮಧುರ ಕ್ಷಣಗಳು ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಆಯ ತಪ್ಪಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತೇನೊ. ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಹೃದಯ ದೂರವಿದ್ದಷ್ಟೂ ಅದು ಅತೀ ಹತ್ತಿರ. ಅಲ್ಲಿ ಬರೀ ಎರಡು ಜೀವಗಳು ಮಾತ್ರ ಮೂರನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಶೂನ್ಯ.

ಬಹುಶಃ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಜೀವಗಳ ಮದ್ಯ ಮನಸ್ಥಾಪಕ್ಕೆ ಮೂರನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಾರಣ. ಇಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ‌ ಕೇವಲ ಅವಳಿಗೆ ಅವನು; ಅವನಿಗೆ ಅವಳು. ಆದುದರಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯ ದಾರಿ their is no end.

ಅಪರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪ. ಮುಖಾರವಿಂದದಲ್ಲಿ ಅದೇನೊ ಆಕಷ೯ಣೆ. ಆದರೆ ಅವನಿಗೊ ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನೊ ಕೊರಗಿದೆ. ಅವಳು ಬಿಡ್ತು ಅನ್ನು. ರೂಪಕ್ಕಿಂತ ಗುಣ ಮುಖ್ಯ. ನಡೆ ಮುಖ್ಯ. ಅಂತಹ ಅಪರೂಪದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಣೊ ನೀನು. ಒಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಪರಿಚಯ ಆದ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ನಿನ್ನಿಂದ ದೂರ ಹೋಗೊ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋದೆ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಕರುಣೆಯ ನುಡಿ ಇದೆ. ಸೌಂದರ್ಯ ಗೌರವದಿಂದ ಪೂತಿ೯ ಆಸ್ವಾಧಿಸುವ ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಇದೆ. ಅವಕಾಶ ದುರುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಟ್ಟ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೀಯಾ. ಸುಳ್ಳು ಹೇಳೋದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣ ಇದೆ. ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆಕೊಡದೆ ನಿನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ನೀನು ಇರುವ ಸ್ವಭಾವ ನಿನ್ನದು. ಇನ್ನು ಸೌಂದರ್ಯ ಯಾವ ಲೆಕ್ಕ. ವಿದ್ಯೆ, ಬುದ್ದಿ ಇರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಿಚಾರವಂತ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ positive ಗುಣ ಇರುವಂಥ ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನೆ ಯಾಕೆ ದೂರಿಕೊಳ್ತೀಯಾ. ವಿಚಾರ ಮಾಡು. ನನಗೆ ನೀನೇನು ಅಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಥ೯ ಆಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ನೀನು ಸುರಸುಂದರಾಂಗ. ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ ಅವನಿಗದೆಷ್ಟು ಸಾರಿ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಲ್ಲ ನಾನು‌.

ಪಾಪ! ಕೆಲವರಿಗೆ ತಾನು ಬಾಹ್ಯ ಸೌಂದರ್ಯವಂತ ಅಲ್ಲ. ಬೆಳ್ಳಗಿಲ್ಲ. ಎತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಕುಳ್ಳಗಿದ್ದೀನಿ. ಹೀಗೆ ಹಲವು negative ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಗೌರವದಿಂದ ಬದುಕಲು ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣ, ನಡತೆ, ಮಾತು, ವಿನಯ ಇಂಥ ನಡೆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಸಮಾಜ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಹೆಣ್ಣು ಗಂಡಿನ ರೂಪ, ಅದ್ದೂರಿತನ ಇವಿಷ್ಟೆ ಗಣನೆಗೆ ಬರೋದು. ಆದರೆ ಮದುವೆ ಆದ ಮೇಲೆ ಅವರಿಬ್ಬರ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಹೇಗಿದೆ, ಅವಳ ಗುಣ ಹೇಗೆ, ಇಂತಹ ವಿಚಾರದ ಕುರಿತು ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ. ರೂಪದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೂ ಕೇಳೋದಿಲ್ಲ. ಏನಾದರೂ ಏರುಪೇರಾದಲ್ಲಿ “ಅಯ್ಯ ರೂಪ ಇದ್ದರೆ ಏನು ಬಂತು, ಒಳ್ಳೆ ಗುಣನೆ ಇಲ್ವಲ್ಲ” ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳು ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡುತ್ತದೆ.

ಈ ರೀತಿಯ ವಿಚಾರಗಳು ಜನ ಯಾಕೆ ಅಥ೯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಲವು ಬಾರಿ ಅವನೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನೋವು ತೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಿದೆ. ಈ ಸಮಾಜ ಏನು ಗೊತ್ತಾ ಬರೀ HiFi ಜೀವನದತ್ತ ವಾಲುತ್ತಿದೆ‌. ಅದಕೆ ನನಗೀ ಸಮಾಜ ಕಂಡರೆ ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ದಿನ ದಿನ ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಒಂಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗೋದಿಲ್ಲ‌ ನೆಂಟರ ಮನೆಗೂ ಹೋಗೋದಿಲ್ಲ‌ ಅವರ ನಡೆ ನನಗೆ ಬೇಸರ ತರಿಸುತ್ತದೆ‌. ತನ್ನನ್ನು ಒಂದು ರೀತಿ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ನಾನೇನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ. ನಾನು ಹೀಗಿರೋದು ನನಗೆ ಕೋಪ ತರಿಸುತ್ತದೆ. But I am helpless. ನನ್ನ ಕನಸುಗಳು ನೂರಾರು. ಯಾವುದು ಇಡೇರುವ ಲಕ್ಷಣ ಇಲ್ಲ. ಬರೀ ನಿರಾಸೆ. ಸಿಗದಿರುವ ನಿನ್ನ ನನಗೆ ಆ ದೇವರು ತೋರಿಸಿಬಿಟ್ಟ. ತುಂಬಾ high think ಮಾಡಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಬೇಗ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದೆ. ಆದರೂ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೆನೆ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ ? ನೀನೆಂದರೆ ತುಂಬಾ- ಇಷ್ಟ. ಹೀಗೆ ಇರುವುದರಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನ ಕಾಣುತ್ತೇನೆ.

ನೋವಿನಲ್ಲೂ ನಗುವ ಅವನ ರೀತಿ, ಜೀವನವನ್ನು ಅಥ೯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ, ತಾಳ್ಮೆ, ತಿಳುವಳಿಕೆ, ಅವನಲ್ಲಿ ಆದ ಅನೇಕ ಬದಲಾವಣೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಾಗ ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾನೆಷ್ಟು ಅನಾಗರಿಕಳು, ಎಷ್ಟು ವಿಚಾರ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಿದೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗೆಲ್ಲ ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಟ್ಟೆ. ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಾಮಾನ್ಯದವನಲ್ಲ. ಅವನಿಂದ ನಾನು ಹೊಸ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆಗಬೇಕು. ಅವನ ಒಳ್ಳೆ ತನ ನನ್ನಲ್ಲೂ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾನು ನಾನಾಗಿರುವ ಪಾಠ ಅವನಲ್ಲಿದೆ. ಈ ಯೋಚನೆಗಳು ಅವನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾತಿಗೆ ಪ್ರೇರೇಪಣೆ ನೀಡಿತು. ನನಗರಿವಾಗದ ಅದೆಷ್ಟೋ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿ ಹೊಸತನದ ಉತ್ತರ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ‌ ಹೌದು ಅವನಿಂದಾಗಿ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಚಿತ್ರಣವೆ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಕೊನೆ ಕೊನೆಗೆ ಮಾತು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಅತೀ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡಿ ಗೋಳು ಹೋಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಪೃವೃತ್ತಿ ನನ್ನದು. ಅವನು ನನ್ನಿಂದ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬದಲಾಗುತ್ತ ಬಂದೆ. ಬಹುಶಃ ಅವನಿಗೂ ಅರಿವಾಗಿರಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಸುಧಾರಣೆ ಅವನು ನನಗೆ ಅಪರೂಪವಾಗುತ್ತ ಬಂದ. ಇಲ್ಲಿ ಮಾತಿಗಿಂತ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಉಲಿಯುವ ನಿಶ್ಯಬ್ದ ಸಂಭಾಷಣೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ನೆಮ್ಮದಿ ತರಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಈಗ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮನಸ್ಥೈಯ೯ ಬಂದಿದೆ. ಮೊದಲಿನ ಅಳು ಇಲ್ಲ. ನೆನಪು ಮನ ಕದಡಿದಾಗ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿ ಕರೆಯುತ್ತದೆ ಮನ ಮೌನವಾಗಿ ಅವನನ್ನು. ಅದು ಅವನಿಗೂ ನಿಗೂಢವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಪರದೆ ಸರಿಸಿ ಬಂದು ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿ ಮನ ತಣಿಸುವ ಅವನ ಇರುವು ಹೊಸ ಹುರುಪಿನ ಸಂಗಾತಿ, ಮುಗ್ದ ಮನಸಿನ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮರೆಯಾಗದ ಜೊತೆಗಾರ.

ಜಗತ್ತು ವಿಶಾಲವಾಗಿದೆ. ಇರುವ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಜನರಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಹೃದಯಗಳು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಲರವದ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಉಲಿಯುವ ಮಾತುಗಳು ಕೋಗಿಲೆಯ ಗಾನದಂತೆ ಮನ ತಣಿಸುವ, ಮುದದಿಂದ ಗರಿಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರಾಡಲು ಇಂಬು ಕೊಟ್ಟಂತಿರುವ ಜೀವದ ಸಂಗಾತಿಗಳಿಗೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅನುಭವಿಸುವ ಆತ್ಮ ಸಂಗಾತಿ. ಪ್ರೀತಿಗೆ ಭಾವನೆ ಮುಖ್ಯ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಗೌಣ. ಈ ಭಾವನೆಗಳ ಹೊಡೆತವೆ ಪ್ರೀತಿಗೆ ನಾಂದಿ. ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಕಾಣುವ ಜೀವಗಳು ಸದಾ ಸುಖಿ.
2-5-2016. 6.09 pm.

ಮುಗ್ದೆ ಕಥೆಗೆ ಮುನ್ನುಡಿ (8)

ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ದಿನಾಂಕ 21-4-2016ರಂದು ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಈ ಕಥೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ಭಾವನೆಗಳು ಹೊರ ಹೊಮ್ಮಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದುದರಿಂದ ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲಾವಕಾಶ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ದಿನಾಂಕ 2-6-2016ರಂದು ಮುಗಿಸಿದೆ.

ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುಗ್ದ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮನಸಿನ ಚಿತ್ರಣವಿದೆ. ಅವಳದು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಬೆನ್ನೆಲುವಂತೆ ಕಾಣುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ. ಅಷ್ಟು ಗೌರವ, ಆದರ. ಅಂತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕರೂ ಇಬ್ಬರೂ ದೂರ ಇರಬೇಕಾದ ಸಮಾಜದ ನಿಮಾ೯ಣದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮನಸಿನ ತೊಳಲಾಟ, ದುಃಖ, ಅಸಹಾಯಕತೆಯಲ್ಲೂ ಅವಳು ಕಂಡುಕೊಂಡ ತೃಪ್ತಿಯ ಅನಾವರಣ. ಬರೀ ಬಾವನೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಾಶತ್ಯ ಇಲ್ಲಿ.

ಈ ಒಂದು ಬಾವನೆಗಳ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿರುವ ಸನ್ನಿವೇಶ ಗಳನ್ನೆ ವಿಷಯವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹಲವಾರು ಕವನಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ಕವನದಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಬರೆಯುವುದು ಕಷ್ಟ. ಆದರೆ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬರೆಯಬಹುದು

ಓದಿ ಆಶಿವ೯ದಧಿಸಿ.

2-6-2016. 7.30 pm.

ಕಂಡೆ ಗುಡ್ಡದ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ.(ಕಥೆ)

image

ನೀವು ಈ ಗುಡ್ಡ ನೋಡಿದಿರಾ? ಇಲ್ಲ ತಾನೆ? ಬನ್ನಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಹೋಗೋಣ. ಹೀಗಂತ ಇದುವರೆಗೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಂಡರಿಯದ ಒಬ್ಬ ಸಾಧು ನನ್ನ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟ. ಗಡ್ಡದಾರಿ, ಕಟ್ಟು ಮಸ್ತಾದ ಶರೀರ. ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದರೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೋಡಬೇಕು ಅನ್ನುವಂತಿರುವ ಆಳೆತ್ತರದ ಅಜಾನುಬಾಹು. ಅವನು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟರೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಗುಳಿ ಬೀಳಬಹುದೊ ಅನ್ನುವಂತಿರುತ್ತದೆ ಅವನ ಒಂದೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ. ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳು ಕಂಡರೆ ಕಿರುಚಿ ಓಡಬಹುದೇನೊ ಅವನ ರೂಪ ಕಂಡು. ಅದೇನು ತೇಜಸ್ಸು ಮುಖದಲ್ಲಿ. ತೀಕ್ಷಣವಾದ ಕಣ್ಣು.

ಅವನೊಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹ ಅರಳುರಿದಂತೆ ಪುರಾಣಗಳ ಕಥೆ ಹೇಳುವ ಶೈಲಿಗೆ ಮಾರುಹೋದಂತಿತ್ತು. ದಟ್ಟಿರುಳು ಕಾನನದ ನಡುವೆ ನಾ ಅವನ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ಆಡುವ ಅವನ ಮಾತು ಕಿವಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲಿತ್ತು, ಹೆಜ್ಜೆ ಓಡುತ್ತಲಿತ್ತು ದಾಪುಗಾಲು ಹಾಕಿ. ಅದು ಬೆಳದಿಂಗಳ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ರಾತ್ರಿ. ಮರಗಳ ಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಒಳಬಂದ ಜಾಗ ಕಾಡಿಗೆ ಚಂದ್ರ ಬ್ಯಾಟರಿ ಬಿಟ್ಟಂತಿತ್ತು. ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಪೂರ್ಣ ಚಂದಿರ ಮುಸಿ ಮುಸಿ ನಗುವಂತಿತ್ತು ನನ್ನ ಮತ್ತು ಸಾಧೂನ ಜೊತೆ ನೋಡಿ. ನಾನೋ ಕೃಷವಾದ ಎತ್ತರದ ಮನುಷ್ಯ. ಮೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿತನ ಕಚ್ಚಿ ಹಿಡಿದಂತಿರುವ ಶಕ್ತಿಯ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೋಡುಗರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಗೋಚರಿಸದೇ ಇದ್ದರೂ ನಾನು ಒಣಗಿದ ಮತ್ತೀ ಕಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಹೋಲುವವನು. ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಗಟ್ಟಿ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಅಂಜದಿರುವ ಕುತೂಹಲದ ಗೂಡು ನನ್ನ ಎದೆ ತುಂಬ ಆ ಗುಡ್ಡದ ಒಳಹೋಗಿ ಬರುವ ಆತುರ.

ಸಾಗುವ ದಾರಿಯನ್ನು ಸಾಧೂನಂತವರು ನಡೆದೂ ನಡೆದು ಪೃಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾನವ ನಿಮಿ೯ಸಿದ ಕಾಲುದಾರಿ. ಅಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಯ ನಿರವತೆಯಲ್ಲಿ ಜೀರುಂಡೆಗಳ ಸದ್ದು, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಗೂಳಿಡುವ ನರಿಯ ಕೂಗು ನನಗೆ ಹೊಸದು. ಆದರೆ ಸಾಧೂಗೆ ಎಲ್ಲ ಮಾಮೂಲಿಯಂತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ, ಹೇಗೆ ಹೋದರೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಏನೇನಿದೆ ಅನ್ನುವ ಪರಿಜ್ಞಾನ, ಸಂಪೂಣ೯ ಮಾಹಿತಿ ಅವನಿಗಿರೋದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಪಯಣ ಆ ಕತ್ತಲ ನಿರವ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಸರಾಗವಾಗಿ ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು. ಗುಡ್ಡ ಹತ್ತೋದು ಇಳಿಯೋದು. ಹೀಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದೆವೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ- ಆದರೆ ಆ ಗುಡ್ಡದ ಸಮೀಪ ಇನ್ನೂ ತಲುಪಿಲಿಲ್ಲ.

ಅವನನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿ ಬಿಡಲೆ ; ಅಲ್ಲಾ ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ದೂರ ನಡೀಬೇಕು? ಕಾಲು ಬಸವಳಿತಿದೆ ಅನ್ನುವದಕ್ಕಿಂತ ಗುಡ್ಡದ ಒಳ ಹೋಗುವ ಆತುರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ಅಯ್ಯೋ ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ದೂರ. ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಮನಸ್ಸಿನ ತುಮುಲ. ಸಿಗುವವರೆಗೆ ಕಾತುರ, ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಅನಾದರ. ಬೇಡ ಬೇಡ ಕೇಳುವ ಹುನ್ನಾರ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು ಮನಸೆ! ನಡೀ ವಾಪಾಸು, ನಾಲಾಯಕ್ ಗುಡ್ಡ ಹತ್ತಲು ಅಂದುಬಿಟ್ಟರೆ? ನೆವರ್, ಬಾಯಿಗೆ ಬೀಗ ಜಡಿದು ಅವನು ಹೇಳುವ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಬರ ಬರ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡೋದೆ ವಾಸಿ. ಬೆನ್ನಿಗೆ ನೇತು ಹಾಕಿದ ಚೀಲ ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಾರ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೂ ಎಲ್ಲ ಸಂಬಾಳಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು. ಗುರಿ ಮುಟ್ಟಬೇಕು.

ಅರೆ, ಸಾಧೂಗೆ ಸುಸ್ತಾಯಿತಾ? ಅದ್ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದು? ಅದೂ ಇಲ್ಲಿ. ಏನಿದೆ ಅಲ್ಲಿ. ಕಾಣ್ತಿಲ್ಲ. ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕೂ ಬಡೀತಿಲ್ಲ. ಬ್ಯಾಗಲ್ಲಿರೊ ಚಿಕ್ಕ ಬ್ಯಾಟರಿ ತೆಗೆದು ಬಿಟ್ಟೆ. ಅರೆ ಇಲ್ಲೊಂದು ದೊಡ್ಡದಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪೂತಿ೯ ಚಿಕ್ಕದೂ ಅಲ್ಲ.ಗುಹೆಯ ದ್ವಾರ. ವಾವ್! “ನೋಡು ನಾನು ಹೇಗೆ ಮಲಗಿ ತೆವಳುತ್ತೇನೊ ಹಾಗೆ ನೀನೂ ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ತೆವಳುತ್ತ ಬಾ.” ನನ್ನ ಉತ್ತರಕ್ಕೂ ಕಾಯದೆ ತೆವಳುವ ಕಾಯ೯ಕ್ಕೆ ಅಣಿಯಾದ. ನಾನೂ ಬೆನ್ನಿಂದ ಬ್ಯಾಗ್ ಬಿಚ್ಚಿ ಅವನಂತೆ ಡಬ್ಬಾಕಿ ಮಲಗಿದೆ. ಏನೊಂದೂ ಕಾಣದು. ಶುದ್ಧ ತಂಪು ಮೈ ಮನವೆಲ್ಲ. ಎಂದೂ ಕಂಡರಿಯದ ಸೊಗಸಾದ ಅನುಭವ. ಮೈ ಕೈ ಕಾಲು ಸ್ವಲ್ಪ ತರಚುವ ಸಾಸಿವೆಯಷ್ಟು ನೋವು ಈ ದೊಡ್ಡ ಶರೀರಕ್ಕೆ ಯಾವ ಲೆಕ್ಕ ಮುನ್ನುಗ್ಗು ನಡೆ ಮನಸಿನ ಮಾತು. ಎದೆಗವಚಿದ ಬ್ಯಾಗಲ್ಲಿಯ ನೀರಿನ ಬಾಟ್ಲಿ, ಬ್ಯಾಟರಿ ಒತ್ತುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಅನಿವಾರ್ಯ, ತೆವಳುವ ಅವಣ೯ನೀಯ ಅನುಭವ ಕಗ್ಗತ್ತಲ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಸುತ್ತ ಬ್ಯಾಟರಿ ಬಿಟ್ಟು ನೋಡುವ ಆಸೆ ಹುಚ್ಚಮುಂಡೇದಕ್ಕೆ. ಆಗ್ತಿಲ್ವೆ.

ಏನೊ ಘಾಟು ವಾಸನೆ ಮೂಗಿಗೆ ಬಡೀತಿದೆ. ಸತ್ತ ಯಾವುದೋ ಪ್ರಾಣಿಯ ಕೆಟ್ಟ ಸಹಿಸಲಾರದ ವಾಸನೆ ಅದು. ಆದರೆ ಸಾಧೂಗೆ ಊಹೂ….ಇದಾವುದರ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇರುವಂತಿದೆ. ಅಮ್ಮಾ….. ಏನು ಮಾಡಲಿ. ವಾಂತಿ ಬರುವ ಹಾಗಾಗುತ್ತಿದೆ. ವ್ಯಾ…ವ್ಯಾ… ಜೋರಾಗಿ ತೆವಳಿ ದಾಟಿ ಬಿಟ್ಟೆ ಆ ಸತ್ತ ಪ್ರಾಣಿ ನಿಮಿ೯ಸಿದ ಗಡಿ. ಅಬ್ಬಾ ಸಾಕಪ್ಪಾ. ಅಲ್ಲೆ ಕ್ಷಣ ಡಬ್ಬಾಕಿದಲ್ಲೆ ಮಲಗಿದೆ. ಸಂದಿಯಲ್ಲೆ ಕೈ ತಡಕಾಡಿ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ತೆಗೆದ ಕೈ ಬಾಯಿಗೆ ನೀರು ಕುಡಿಯುವ ಆತುರ ತಲೆ ಎತ್ತಿದರೆ ಬಂಡೆ ಬಡಿಯುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಬಾಟಲಿ ಅಡ್ಡ ಹಿಡಿದು ಕರು ಮೊಲೆ ಚೀಪುವಂತೆ ನೀರನ್ನು ಚೀಪಿದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ತಳ ಕಂಡಿತು. ಮತ್ತೆ ಬ್ಯಾಗಲ್ಲಿ ತೂರಿಸಿ ತೆವಳುವ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ.

ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ಹೋದಂತೆ ತೂತಿನ ಆಕಾರ ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತ ಎದ್ದು ಕೂರುವಷ್ಟು ಜಾಗ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಅಲ್ಲೊಂದು ನೀರಿನ ತೊರೆ. ನೀರೆಲ್ಲ ಸ್ವಚ್ಛ ತಿಳಿಯಾಗಿದೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಇಳಿದು ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ಕೈ ಭಗವಂತನ ನೆನೆದು ನಮಿಸಿ ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಕುಡಿದೆವು. ಬಾವಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಳ ತಟಪಟ ಸದ್ದು. ಕಪ್ಪೆಗಳ ವಟ ವಟ ಸದ್ದು. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಏನೂ ಕಾಣದು. ಕಿವಿ ಇಲ್ಲಿ ಜಾಣ ಮರಿಯಾಗಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದೆ. ಕಣ್ಣು, ಕಣ್ಣಿದ್ದೂ ಕುರುಡಾಗಿ ಕಿವಿಗೆ ಸಲಾಮು ಹೊಡೆದಿವೆ. ಆದರೆ ಈ ಸಾಧೂವಿಗೆ ಅತೀಂದ್ರ ಶಕ್ತಿ ಏನಾದರೂ ಇದೆಯಾ? ಅಲ್ಲಾ ಈ ಕಗ್ಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಎಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಗುಡ್ಡದ ಹತ್ತಿರ……….ಇಷ್ಟು ಯೋಚನೆ ನನ್ನ ತಲೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇ ತಡ.

ಮಗೂ….ಹೆದರ ಬೇಡ. ಇದೇ ಆ ಗುಡ್ಡ. ಒಳಗಡೆ ಬಂದಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ನಿನಗೆ ಏನೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೆ. ಇರು ನೀನು ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ನೀನು ಕುಳಿತಿರುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ವಜ್ರಾಸನ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಬೆನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಮಾಡಿ ಕುಳಿತು ಕೊ. ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿರಲಿ. ಕೈ ಎರಡೂ ಕಿಪ್ಪೊಟ್ಟೆಯ ಕೆಳಕೆ ಊರ್ದ್ವ ಮುಖವಾಗಿ ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದು ಹಸ್ತ ಬಿಚ್ಚಿರಲಿ. ಹೆಬ್ಬೆರಳು ಒಂದನ್ನೊಂದು ಒತ್ತಿರಲಿ. ದೀರ್ಘ ಉಸಿರು ಎಳೆದುಕೊ. ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿರಲಿ. ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗುವಿನ ಭಾವವಿರಲಿ. ದೇಹವನ್ನು ಸಡಿಲವಾಗಿರಿಸಿಕೊ. ಆದಷ್ಟು ಯೋಚನಾ ರಹಿತನಾಗಿ ತದೇಕ ಚಿತ್ತದಿಂದ ಹುಬ್ಬಿನ ಎರಡೂ ಮಧ್ಯ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸು. ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿರು. ಬಾಯಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಓಂ ಕಾರ ಉಚ್ಛರಿಸು. ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗು ಲೀನವಾಗು ಲೀನವಾಗು……

ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿದೆ. ನಿಶ್ಯಬ್ಧ ಭಂಡಾರ ಮೊಗೆದೂ ಮೊಗೆದೂ ತಂದಿಟ್ಟಂತಿದೆ ಸೃಷ್ಟಿ ನಿಮಿ೯ಸಿದ ಗುಡ್ಡವೆಂಬ ಗುಹೆ. ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಹಾಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ ನಾನು. ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನೇ ಮರೆತ ಈ ದೇಹ ಜಡವಾದಂತಿರುವ ಹಾಗೆ ಕುಳಿತ ಭಂಗಿ ಅಲುಗಾಡಲಿಲ್ಲ. ಇಹಲೋಕದ ಪರಿಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲ. ದೇಹ ಜಡ. ಮನಸ್ಸು ಮುದ. ಹೃದಯ ತಂಪು ತಂಪು. ಯಾವ ಆಕಾರ, ರೂಪ,ವಸ್ತು, ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಜಗತ್ತೇ ಮರೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ಥಬ್ಧ, ನಿಶ್ಯಬ್ಧ, ನಿರಾಕಾರ, ನಿರವ, ಎಲ್ಲವೂ ನಿಮಿತ್ತ.

ಎಚ್ಚರಾಯಿತು. ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟೆ. ಬೆಳಗಿನ ಕೋಗಿಲೆಯ ಕುಹೂ ಕುಹೂ ಗಾನ ಕಿವಿಗಿಂಪಾಗಿತ್ತು. ನಾನಿನ್ನೂ ಮಲಗೇ ಇದ್ದೆ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ. ಮನಸ್ಸು ಕಂಡ ಕನಸಿನ ಗುಂಗಿನಿಂದ ಹೊರ ಬರಲು ಹಠ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಸಾಕಿದ ನಾಲ್ಕು ಕಾಲಿನ ನನ್ನ ಮರಿ ಎದ್ದೇಳು ಎದ್ದೇಳು ಅಂತ ಮೂತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ತಿವೀತಿತ್ತು. ಅಬ್ಬಾ ಎಂತ ಅದ್ಭುತ ಕನಸು.

ಇಳಿ ವಯಸ್ಸಲ್ಲಿ ಕೈಲಾಗದ ಕೆಲಸ ಕನಸು ಪೂತಿ೯ಗೊಳಿಸಿತ್ತು!

28-5-2016. 5.14 pm.