ಬಂಧ ( ಕಥೆ )

ಶಂಕರನು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಂದು ಸೈಕಲ್ಲನ್ನು ಒಳಗಡೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಎರಡನೇ ಮಗಳು ಓಡಿ ಬಂದು ಪಪ್ಪ ಎಂದು ಹೆಗಲೇರುತ್ತಾಳೆ.

“ಪಪ್ಪ ಚಾಕ್ಲೆಟ್ ತಂದ್ಯಾ?”

“ಇಲ್ಲ ಮಗಳೇ, ನಾಳೆ ತರುವೆ.”

“ಇಲ್ಲ ಪಪ್ಪ ಈಗಲೇ ನಂಗ್ ಬೇಕು.”

“ಆಯ್ತು ಮಗಳೆ… ಆಮೇಲೆ ಹೋಗೋಣ ಆಯ್ತಾ?”

“ಇಲ್ಲ ಈಗಲೇ ಹೋಗೋಣ.”

ಮಗಳು ನವ್ಯಾಳದು ಒಂದೇ ಹಟ. ಅಂತು ಇಂತು ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಹೊರಳಿಸಿ ಚಹಾ ಕುಡಿಯಲು ಕುಳಿತಾಗ ಹೆಂಡತಿಯು ಮಗಳನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸುವ ವಿಷಯವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಾ,

“ರೀ, ಮಗಳ ಅಡ್ಮಿಷನ್ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದೀರಾ? ಹಣದ ಹೊಂದಿಕೆ ಹೇಗೆ ಮಾಡುವಿರಿ? ”

“ನೋಡೋಣ, ಹೇಗೋ ಆಗುತ್ತೆ ಬಿಡು. ”

ಅಂದು ಹೆಂಡತಿಯ ಮಾತಿಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ಹಾರಿಕೆಯ ಉತ್ತರಕೊಟ್ಟು ಹೊರ ನಡೆದ ಶಂಕರನಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ದಿಕ್ಕೇ ತೋಚದಂತಾಗಿತ್ತು.

ಊರಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರು ಕಟ್ಟಿದ ಪುಟ್ಟ ಮನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಸ್ತಿ ಇದೆ. ಬಿಟ್ಟರೆ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಜವಾನನ ಕೆಲಸ. ತಾವಿರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿರುವ ಹೆಣ್ಣು ಮಗು ನಮಿತಾಳೊಂದೇ ಸಾಕು. ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಎರಡೂ ಇವಳೇ ಎಂದು ಇರುವುದರಲ್ಲೆ ಯಾವ ಕೊರತೆಯೂ ಬಾರದಂತೆ ಮುತುವರ್ಜಿಯಿಂದ ಮಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಿದ್ದರು ದಂಪತಿಗಳು.

ಹೀಗಿರುವಾಗ ಹದಿಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬಂದವಳು ಎರಡನೇ ಮಗಳು ನವ್ಯಾ. ಒಂದು ಕಡೆ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಾಕಿ, ಬೆಳೆಸಿ,ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಕೊಡಿಸಿ ಅವರುಗಳಿಗೊಂದು ಜೀವನ ರೂಪಿಸಿಕೊಡುವುದೆಂಬ ಚಿಂತೆ ಕಾಡಿದರೂ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗಳಲ್ಲವೇ? ಎಲ್ಲಾ ಆ ದೇವರ ವರಪ್ರಸಾದವೆಂದು ಸಂತೋಷದಿಂದಲೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದರು ದಂಪತಿಗಳು. ಅವಳು ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಮನೆ ಆನಂದದನಿಲಯವಾಗಿದ್ದಂತೂ ನಿಜ. ಸದಾ ಮಕ್ಕಳ ಕಿಲ ಕಿಲ ನಗು, ಆಟ,ಪಾಠ, ತರಲೆ ಬುದ್ಧಿ ಅವರ ಚೇಷ್ಠೆಗಳು ಖುಷಿಯ ವಾತಾವರಣ ಮನೆ ತುಂಬ. ಅಪರೂಪದ ಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮುದ್ದೂ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿತ್ತು. ಅವಳಲ್ಲಿ ಹಠವೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಬಂದಿತ್ತು. ಏನಾದರೂ ಬೇಕು ಅಂದರೆ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಕಷ್ಟ ಸುಖ ಅವಳಿಗೆಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಆಗಬೇಕು? ಅಂತೂ ಇರುವುದರಲ್ಲೇ ಸಂಸಾರ ಸುಖವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಆದರೆ, ನವ್ಯಾ ಹುಟ್ಟಿದ ಐದು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಹಠಾತ್ತನೆ ಬಂದೆರಗಿದ ಸರ್ಕಾರದ ಆದೇಶ ಓದಿ ಶಂಕರ ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದ.
ಕಾರಣ, ಊರಿನಲ್ಲಿ ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದ ವ್ಯವಸಾಯ ಮಾಡುತ್ತ ಬಂದ ಭೂಮಿ ಸರ್ಕಾರದವರು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಸ್ತೆಯ ಅಳತೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಜಮೀನು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದೆಂದು ತಿಳಿದಾಗ ದೌಡಾಯಿಸಿ ಊರ ಕಡೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದ್ದ.

ಸರ್ಕಾರದವರು ಹಳ್ಳಿಯ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸುವತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಿದ್ದು ಇಡೀ ಊರಿಗೆ ಊರೇ ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾರಣ ತನ್ನ ತಾತ ಮುತ್ತಾತರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿ ಜನರೇ ಸೇರಿಕೊಂಡು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡ ಅಂಕುಡೊಂಕು ರಸ್ತೆ ಅದಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೇ ಅರ್ಧ ರಸ್ತೆ ಮಧ್ಯೆ ಸಿಗುವ ಹಳ್ಳವೊಂದು ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಕಿ.ಮೀ ರಸ್ತೆಯು ನದಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆ ಆಗುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಓಡಾಡಲು ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಹಳ್ಳಿಯವರು ಆಗಾಗ ಇದೇ ರಸ್ತೆಯ ಮೂಲಕ ಹತ್ತಿರದ ಊರು ಪೇಟೆಗೆಲ್ಲ ಹೋಗಲು, ಮಕ್ಕಳು ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗಿಬರಲು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಸು ದನ ಕರುಗಳೂ ಮೇಯಲು ಹೋಗುವಾಗ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಅವಸ್ಥೆಗೀಡಾದ ಪ್ರಸಂಗಗಳೂ ಇವೆ. ತಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಈ ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಪಾದ ತರಚಿ ನೀರು ಸೇರಿ ಹುಣ್ಣಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ಮನೆಯ ಆಳೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಎರಡು ಕಿ.ಮೀ.ಹೊತ್ತು ಬಸ್ಸು ನಿಲ್ದಾಣ ತಲುಪಿದ್ದು, ಸಿಟಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕೀವು ತೆಗೆದು ಔಷಧೋಪಚಾರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಯಾವತ್ತೂ ಮರೆಯಲಾರದ ಘಟನೆಯಾಗಿ ಉಳಿದಿತ್ತು ಶಂಕರನ ಮನದಲ್ಲಿ.

ರಸ್ತೆಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೂ ಚಕಾರ ಎತ್ತುವ ಮಾತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಈಕಡೆಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಅಳತೆ ಮಾಡಿ ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಜನರಿಗೆ ಓಡಾಡಲು ಅನುಕೂಲ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಉದ್ದೇಶ ಸರಕಾರದವರದ್ದು. ಕೆಲವರ ಭತ್ತ ಬೆಳೆಯುವ ಗದ್ದೆ ಈ ರಸ್ತೆಯ ಪಾಲಾಯಿತು. ಇದರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಊರ ಪಟೇಲ ತನ್ನ ಮುಂದಾಳತ್ವ ಬೆರೆಸಿದ್ದ. ಬಂದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಥಿತ್ಯ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಒಳಗೊಳಗೇ ಪಟೇಲ ತನ್ನ ಬೇಳೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಜಮೀನು ಬಚಾವ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಶಂಕರನ ಜಮೀನು ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲಂತೂ ಬೂದಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಕೆಂಡದಂತೆ ಈ ವಿಷಯ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಬರುವ ಆದಾಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಇಲ್ಲವಾಯಿತು. ರಸ್ತೆ, ಜಮೀನಿನ ಮಧ್ಯೆ ಹಾದು ಹೋಗಿ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಇರುವ ತುಂಡು ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸಾಯ ಮಾಡುವಂತೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬರುವ ಆದಾಯವೇ ಇಲ್ಲವಾದಾಗ ದಿಕ್ಕೇ ತೋಚದಂತಾಗಿತ್ತು.

ಸರಕಾರದವರು ಕೊಟ್ಟ ಪರಿಹಾರ ಧನವನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಮಗಳು ನಮಿತಾಳ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಸೇರಿಸಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಅವಳ ಹಠಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಸ್ಕೂಟಿನೂ ಕೊಡಿಸಿದ್ದಾಯಿತು. ಅವಳು ಓದಿನಲ್ಲಿ ಬಲೂ ಜಾಣೆ. ತನ್ನ ಖರ್ಚನ್ನು ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಟ್ಯೂಷನ್ ಹೇಳಿ ಬಂದ ಹಣದಲ್ಲಿ ನಿಭಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿವಂತಳಾಗಿದ್ದಳು.

ಪ್ರೀತಿಯ ಹೆಂಡತಿ ಗೌರಿಗೆ ಮತ್ತು ಮುದ್ದಾದ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಖುಷಿ ಪಡಿಸಲು ಊರಿನ ಜಾತ್ರೆ ಅದೂ ಇದೂ ಖರ್ಚಿಗೆ ವಿನಿಯೋಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೈ ಬರಿದಾಗಿತ್ತು. ಪಾಪ! ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಇರಲಿ ತನಗೆ ಹೇಗೋ ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಉತ್ಕಟತೆ.
ಆದರೆ ಏನೇ ಬರಲಿ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವನ್ನು ಯಾರಲ್ಲೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೇ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಇದ್ದು ಬಿಡುವ ಜೀವ ಅವನದು. “ಬಂದಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಬರಲಿ ಗೋವಿಂದನ ದಯವಿರಲಿ” ಎಂಬಂತೆ ಅವನ ಸರಳ ನಡೆ.

ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಸ್ಕೂಲಿನ ಖರ್ಚಿಗೂ ಸಂಚಕಾರ ಬಿತ್ತು. ಪುಟ್ಟ ಮಗಳ ಚಿಕ್ಕ ಆಸೆಯನ್ನು ಈಡೇರಿಸಲಾಗದ ನಾನೆಂಥ ತಂದೆ? ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಲು, ಸ್ಕೂಲಿನ ಫೀಸು ಕಟ್ಟುವುದಕ್ಕೂ ಯೋಚಿಸುವಂತಾಯಿತಲ್ಲ, ಎಂಬ ಗಿಲ್ಟಿ ಕಾಡತೊಡಗಿತ್ತು.

ಹಳೆಯದೆಲ್ಲ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಗದ್ದೆಯ ಹಾಳಿಯ ಮೇಲೆ ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತಿದ್ದನೋ ಏನೋ! ಹಿಂದೆ ನಡೆದಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಮನಃಪಟಲದಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸಿದೆ? ಎಂಬ ಅಚ್ಚರಿ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ ನವ್ಯಾ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವಳಾಗಿ ಅವಳ ಮದುವೆ ಮಾಡಿದ ಸಂತೃಪ್ತಿ ಒಂದು ಕಡೆಯಾದರೆ ದೊಡ್ಡ ಮಗಳು ಸ್ಕಾಲರ್ಶಿಪ್ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ತಡ ಓದಿನ ನೆಪ ಹೇಳಿ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿದವಳು ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಸ್ವದೇಶಕ್ಕೆ ಬರುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗನೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿಬಿಟ್ಟಳು. ಮಕ್ಕಳಾದ ಮೇಲಂತೂ ಸ್ವಂತ ಮನೆ ಖರೀದಿಸಿ ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ಖಾಯಂ ಅಲ್ಲೇ ನೆಲೆ ನಿಂತ ಅವಳು ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಅಪರೂಪದ ಮಗಳಾಗೇ ಉಳಿದು ಬಿಟ್ಟಳು.

ಇತ್ತ ಮುದ್ದು ಮಗಳು ನವ್ಯಾ ಈಗ ಹೆತ್ತ ತಾಯಾದರೂ ತವರಿಗಿನ್ನೂ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವೆ! ಅವಳು ಬಂದ ನೆನಪಾದೊಡನೆ ಎದ್ದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತ ಮನೆಯ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದ. ಆದರೆ ದೊಡ್ಡ ಮಗಳು ದೂರಾದ ಚಿಂತೆ ಕಾಡುವುದು ದೂರವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಮನೆಗೆ ಬಂದವನೇ ಸುಸ್ತಾದಂತಾಗಿ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಇರುಳಿನ ಕತ್ತಲನ್ನೇ ಸೀಳಿ ಬಂದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರನೆಳೆದು ಕುಳಿತು ಕಾಡುವ ಮನಸಿನಾಳದ ಭಾವಕ್ಕೆ ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತ ಪಶ್ಚಿಮದ ಕಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಬಿಳಿಗಡ್ಡದ ಮೇಲೆ ಕೈಯಾಡಿಸುತ್ತ ಪುನಃ ನಿನ್ನೆಯ ದಿನದ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲೇ ಮೈಮರೆತಾಗ ಅವನ ಮನದಲ್ಲಿ ತಡೆಯಲಾರದ ದುಃಖ ಮಡುಗಟ್ಟಿತ್ತು. ಅದೇ ವೇಳೆಗೆ…

“ಅಪ್ಪಾ …. ಏನು ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀಯಾ? ಎಲ್ಲೋಗಿದ್ದೆ? ಯಾವಾಗ ಬಂದೆ? ಬಂದಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.” ಎಂದು ಕರೆದ ಮಗಳ ಮುಖ ಕಂಡು ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತ ” ನೀನೂ ನಮ್ಮನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಬೇಡಾ ಪುಟ್ಟಾ. ನಾವು ಸಹಿಸಲಾರೆವು. ನೀವಿಬ್ಬರೂ ನಮ್ಮೆರಡು ಕಣ್ಣಿದ್ದಂತೆ. ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದಿನ ನಮ್ಮ ಜೀವವಿರುತ್ತದೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಗಂಡನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿರುವ ನೀವುಗಳು ನಮಗದೇ ಸಂತೃಪ್ತಿ. ಅವಳಂತೂ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯಾದಳು. ಇನ್ನು ನೀವುಗಳೂ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಸುದ್ದಿ ನಿಮ್ಮಮ್ಮ ಹೇಳಿದಳು. ನೀನೂ ಹೋಗ್ತಿಯೇನಮ್ಮಾ? ” ಅವನ ದುಃಖದ ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆದಿತ್ತು.

ಗದ್ಗದ ಕಂಠದಿಂದ ಕೇಳಿದ ಅಪ್ಪನ ಮಾತಿಗೆ ನವ್ಯಳಿಗೆ ಅಪ್ಪನ ದುಃಖ ಏನೆಂದು ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅಕ್ಕನಂತೆ ನಾನೂ ದೂರಾಗಿಬಿಡುವೆನೆಂಬ ಆತಂಕ ಅಷ್ಟೆ. ಆದರೆ ಇದು ನನಗೆ ಅಷ್ಟೆ ಅನಿಸಿದರೂ ಹೆತ್ತವರ ಸಂಕಟ ಮಕ್ಕಳು ಸದಾ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ಇರಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಂಬಲ. ಆದರೆ ಈಗಿನ ದಿನಮಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದನೆಯ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದಾಗ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತಾದರೂ ಬಯಸದೇ ಬಂದ ಭಾಗ್ಯ ದೂರ ಮಾಡಲು ನವ್ಯಳಿಗೂ ಮನಸ್ಸಿರಲಿಲ್ಲ.

“ನವ್ಯಾ ರೆಡಿಯಾಗು ನಾವೂ ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಇಲ್ಲೇ ಸೇರಿಸಿ ಎರಡು ವರ್ಷದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ. ಈ ದಿನ ನಮ್ಮ ಬಾಸ್ ನನಗೀ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದಾಗ ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಯಿತು ಗೊತ್ತಾ? ನನ್ನ ಕನಸು ಈಗ ನನಸಾಗುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಬೇಡಾ ಅಂತ ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬೇಡಾ.”

ಗಂಡನಿಂದ ಬಂದ ಈ ಮಾತು ಒಮ್ಮೆ ಸಂತೋಷ ತಂದರೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದು ಸುತಾರಾಂ ಇಷ್ಟ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಗಂಡನಿಗೋ ಎಷ್ಟು ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳಿದರೂ ಇವಳ ಮಾತಿಗೆ ಬಗ್ಗೋನಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಎರಡು ವರ್ಷ ತಾನೆ, ಹೂಂ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಗೆಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಾ ತಯಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ತವರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಅಪ್ಪ ತುಂಬಾ ಸಂಕಟ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅಮ್ಮನದೂ ಇದೇ ಗೋಳು. ಇವರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡೋದು? ದಿಕ್ಕೇ ತೋಚದಂತಾಯಿತು.

ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲರೂ ಟೀವಿ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರೂ ಅಜ್ಜಿಯ ತೊಡೆಯೇರಿ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದರು. ಆ ಎರಡು ಮುದ್ದು ಕಂದಮ್ಮಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರುವುದು ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾ? ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪನಿಗಾದ ಸಂಕಟ ನನಗೂ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಇನ್ನು ಈ ವಯಸ್ಸಾದವರು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಾರು? ನಾನು ಗಂಡನಿಗೆ ತನ್ನ ಒಪ್ಪಿಗೆ ತಿಳಿಸಬಾರದಾಗಿತ್ತು. ನೀವೊಬ್ಬರೇ ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದರೂ ತಪ್ಪಾಗುತ್ತಿತ್ತೇನೊ. ಒಂದು ರೀತಿ ಇಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಏನು ಮಾಡಲಿ? ತೀವ್ರ ಒದ್ದಾಟದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿದರೂ ನಿದ್ದೆ ಸುಳಿಯದಾಯಿತು.

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ ತೀವ್ರ ತಲೆ ಸಿಡಿತ. ದಿನವೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸಿ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ನವ್ಯಾ ಗಂಡನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ತಾನು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು. ನನ್ನ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಈ ನಾಲ್ಕು ಜೀವಗಳು ಸಂತೋಷ ಪಡುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆ ಗಂಡನಿಗೂ ನಿರಾಸೆ ಕೋಪ ಎಲ್ಲಾ ಆಗುವುದು ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲ. ಓದಿದವರು ತಿಳಿದವರು. ನಿಧಾನವಾಗಿಯಾದರೂ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವರೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ.

ಸರಿ ಇನ್ನೇನು ಫೋನ್ ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಗಂಡನಿಂದ ಫೋನ್. ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಸಂತೋಷ, ಆತಂಕ.

“ಹಲೋ ಹಲೋ ನವ್ಯಾ ಎಲ್ಲಾ ಹೇಗಿದ್ದೀರಿ? ನಾನು ಈ ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಬಸ್ಸಿಗೆ ನಿಮ್ಮೂರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಾಳೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡೋಣ. ನನಗೆ ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಕೆಲಸವಿದೆ. ಬಾಯ್.”

ತೀವ್ರ ನಿರಾಸೆಗೊಳ್ಳುವ ಪಾಳಿ ನವ್ಯಾಳದು. ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರ ಹೇಳಲಾಗಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲಾ. ಇನ್ನು ಇವರು ಬಂದು ಅದೇನು ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೋ…ಇವರೆಲ್ಲ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಗೋಳಾಡ್ತಾರೋ…ದೇವರೇ… ಈ ಸಂಕಟದಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡು..‌‌..

ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಬಂದ ಅಳಿಯನನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮಾವನ ಮುಖ ಕುಂದಿಹೋಗಿತ್ತು. ಮನೆಯೆಲ್ಲ ನಿಶ್ಯಬ್ದ ಮೌನ. ಮಕ್ಕಳು ಇನ್ನೂ ಎದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೆಂಡತಿಯ ಮುಖವೂ ಕುಂದಿರುವುದು ಕಂಡು ” ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಯಾಕೆ ಹೀಗಿದ್ದೀರಿ? ಯಾರಿಗೆ ಏನಾಯ್ತು? ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲಿ? ಮಲಗಿದ್ದಾರಾ?”

ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಉತ್ತರಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪನ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎಚ್ಚರವಾದ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರೂ ಓಡಿ ಬಂದು ಅಪ್ಪನ ಕೊರಳಿಗೆ ಮಾಲೆಯಾದರು. ಲೊಚ ಲೊಚ ಮಾತು ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳ ಬಾಯಲ್ಲೂ…..

“ಪಪ್ಪಾ ಪಪ್ಪಾ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನೀನು ಅಮ್ಮ ದೂರ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀರಂತೆ… ಹೌದಾ? …‌ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದರು. ಎಲ್ಲಿಗಪ್ಪಾ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀರಾ? ನಾವೂ ಬರ್ತೀವಿ. ನಮ್ಮನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ. ” ಮುಖ ಊದಿಸಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿದ ಮಗನನ್ನು ಮುದ್ದಿಸುತ್ತ ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಿಸುತ್ತ

“ಇರ್ರೋ…..ನಾನು ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗೋದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಯಾನ್ಸಲ್ ಆಯಿತು. ತಗೊಳ್ಳಿ ಚಾಕ್ಲೇಟ್ ….”

ಮಕ್ಕಳೇನು ಉಳಿದವರಿಗೂ ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸುವಷ್ಟು ಸಂತೋಷ.

” ಹೌದೇನ್ರಿ…ನಿಜಾನಾ? ನನಗೆ ನಂಬೋಕೇ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ಏನಾಯ್ತು? ಯಾಕೆ? ಯಾಕೆ ಕ್ಯಾನ್ಸಲ್ ಆಯಿತು? ಬೇಗ ಹೇಳಿ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಂಬಿಸೋಕೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳ್ತಿಲ್ಲ ತಾನೆ?”

“ಇಲ್ಲ ಮಾರಾಯ್ತಿ. ಸತ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ಹೋಗುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಇಂಡಿಯಾದಿಂದ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಎಲ್ಲಾ ಫ್ಲೈಟೂ ಕ್ಯಾನ್ಸಲ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನದ ಲಾಕ್ಡೌನ್ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದ್ದು ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನೆ ನೋಡಿಲ್ವಾ? ಇದು ಮುಂದುವರಿಯಲೂ ಬಹುದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿನೆ ಹೊರಟು ಬಂದೆ ಒಂದು ವಾರ ರಜೆ ಹಾಕಿ.”

“ಅಲ್ಲಾ ಕಣ್ ಮಗಾ ಹಾಂಗಂದರೆ ಎಂತಾ? ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳು. ”

“ಅಯ್ಯೋ ಮಾವಾ ನೀವೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಿದ್ದೀರಿ? ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಕೊರೋನಾ ಎಂಬ ವೈರಸ್ ವಕ್ಕರಿಸಿ ಜನ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಅಂಟುರೋಗ. ಇದಕ್ಕಿನ್ನೂ ಔಷಧಿ ಕಂಡುಹಿಡಿದಿಲ್ಲ. ಆದುದರಿಂದ ಈ ರೋಗ ತಡೆಗಟ್ಟಲು, ಇದು ಬರದೇ ಇರುವಂತೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಇರಲು ಸರ್ಕಾರ ಹಲವು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಅದರಂತೆ ನಾಗರಿಕರಾದ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ತಪ್ಪದೇ ಪರಿಪಾಲಿಸಲೇಬೇಕು…….”

ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಅತ್ತೆ ಮಾವ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ….

“ಸದ್ಯ ದೇವರು ದೊಡ್ಡವನು. ನೀನು ಹೋಗೊ ಮೊದಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಾಯ್ತಲ್ಲಾ. ಹೋದ ಮೇಲೆ ಹೀಗಾಗಿದ್ದರೆ ಏನು ಮಾಡೋದಿತ್ತು. ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳ್ತೀನಿ ಜಪ್ತಿ ಮಡಕ್ಕೋ….ಇನ್ನು ಆ ದೇಶ ಈ ದೇಶ ಅಂತ ಹೆಸರು ಹೇಳಬಾರದು. ಹುಟ್ಟಿದ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಾಳಿ ಬದುಕಬೇಕು ಅಷ್ಟೆ…….”

ಅತ್ತೆಯ ಮಾತು ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು. ಮಾವ ಹೌದೌದು ಎಂದು ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇತ್ತ ಅಳಿಯ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳು ಹಾಗೂ ಇವರೆಲ್ಲರ ಖುಷಿ ಕಂಡು ಇಂತಹ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕಿಂತ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ. ಹುಚ್ಚು ಮನಸಿನ ಆಸೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ಇವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

” ಅತ್ತೆ ಮಾವ ನೀವು ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸಿದಿರಿ. ಕ್ಷಣಿಕ ಆಸೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ವಿದೇಶದ ವ್ಯಾಮೋಹಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಏನೇನೋ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ದೇವರು ಸರಿಯಾದ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದ. ಇನ್ನೆಂದೂ ಈ ದೇಶ ಬಿಟ್ಟು, ನಿಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ದೂರ ಹೋಗುವ ಯೋಚನೆ ಕನಸಿನಲ್ಲೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ ಹಿರಿಯರ ಕಾಲಿಗೆರಗಿದ.

“ಎದ್ದೇಳಪ್ಪಾ, ಈಗಷ್ಟೇ ಪ್ರಯಾಣದಿಂದ ಆಯಾಸವಾಗಿದೆ. ಸಾಕು ಇನ್ನು ಪರಿತಾಪವೇಕೆ? ಹೋಗಿ ಮುಖ ತೊಳೆದು ಬಾ. ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಚಹಾ ಕುಡಿದು ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನೋಣವಂತೆ. ಪ್ರಯಾಣದ ಆಯಾಸ ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಂಡು ಆಮೇಲೆ ಮಾತನಾಡುವಂತೆ” ಎಂದು ಅಳಿಯನನ್ನು ಆದರಿಸಿದ ಮಾವ.

ತನ್ನ ನಿವೃತ್ತಿಯ ನಂತರ ಷಹರದ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡು ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಊರಿಗೆ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಶಂಕರ. ಬಂದ ಹಣದಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜಾಗ ಹದಗೊಳಿಸಿ ತೆಂಗು, ಬಾಳೆಯ ಗಿಡಗಳನ್ನು ನೆಡಿಸಿ ,ತರಕಾರಿ ಬೆಳೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ. ರಸ್ತೆಯ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಉಳಿದುಕೊಂಡ ತನ್ನ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬೇಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಹಸುಗಳಿಗೆ ಹುಲ್ಲು ಬೆಳೆಯುವ ಯೋಚನೆ ಬಂದಂತೆ ಒಂದು ಹಸುವನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಯೋಚನೆ ಹೆಂಡತಿಯಿಂದ ಬಂದಾಗ ಯಾಕಾಗಬಾರದು? ಎರಡು ಹಸುಗಳನ್ನು ಕೊಂಡಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಹಾಲು, ತರಕಾರಿ ಮಾರಾಟದಿಂದ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಹಣವೂ ಕೈ ಸೇರುತ್ತಿತ್ತು. ನಾಲ್ಕಾರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಕೊಂಚ ಸುಧಾರಿಸಿತ್ತು. ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರವೇ ಮಾರಾಟಕ್ಕಿದ್ದ ಎರಡು ಎಕರೆ ಭತ್ತ ಬೆಳೆಯುವ ಗದ್ದೆಯನ್ನು ಅಳಿಯ ಸ್ವತಃ ತಾನೇ ಬಂದು ಖರೀದಿಸಿದಾಗಲಂತೂ ಶಂಕರನಿಗೆ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ಕೆಲಸ. ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಜಮೀನು ಸಿಕ್ಕಷ್ಟು ಸಂತೋಷ. ದಿನವಿಡೀ ಭೂಮಿಯ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ಹೊತ್ತು ಕಳೆದಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಗದ್ದೆಯ ಸುತ್ತಲಿನ ಎರಡು ಕಡೆ ನೀರಿನ ಹರಿವು. ಸುತ್ತಲೂ ತೆಂಗು, ಬಾಳೆ,ಹಲಸು,ಮಾವಿನ ಗಿಡಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟಿದ್ದು ಫಲ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವು. ತನ್ನ ಪರಿಶ್ರಮದ ಪಲ ತೋರಿಸುವ ಉಮೇದಿ ಬಂದವರಿಗೆ.

ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಗದ್ದೆಯ ಕಡೆ ಸುತ್ತಾಡಿಬರಲು ಹೊರಟರು. ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಪಾರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಗದ್ದೆ ಬಯಲಿನ ಹಾಳಿಯ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರ ಹಿಂದೆ ಒಬ್ಬರು ನಡೆಯುವಾಗ ಬಾನಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಾಡುವ ಬೆಳ್ಳಕ್ಕಿಗಳ ಸಾಲು, ಮುಗಿಲು ಕೆಂಪಾಗಿಸುತ್ತಿರುವ ಸೂರ್ಯ, ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ತೊನೆದಾಡುತ್ತಿರುವ ಭತ್ತದ ಪೈರು, ಆ ಅಂದದ ಜೊತೆಗೆ ಮಾವ ಅತ್ತೆಗಂತೂ ಅಳಿಯ ಮಗಳ ಮುದ್ದಾದ ಸಂಸಾರ ಊರಿಗೆ ಬಂದ ಸಂಭ್ರಮ ಅವರ ವಯಸ್ಸು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿತ್ತು.

ನಾಲ್ಕಾರು ದಿನಗಳು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹೊರಡಲು ಅಣಿಯಾದ ಅಳಿಯ ಮಗಳನ್ನು ಸುತಾರಾಂ ಕಳಿಸಲು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಾಳೆ ಹೊರಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದಾಗ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಕೊಡದೇ ಬೇರೆ ಗತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸದ್ಯ ಮಕ್ಕಳು ಇಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾರಲ್ಲ. ಶಾಲೆ ಶುರುವಾಗುವವರೆಗೂ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆಂದು ಅಳಿಯ ಮಗಳಿಗೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದರು ಹಿರಿಯ ದಂಪತಿಗಳು.

ರಾತ್ರಿ ಬಸ್ ಪ್ರಯಾಣದ ತಯಾರಿ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಟಾಗ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟರು ಆ ಹಿರಿಯ ಜೀವಗಳು. ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ನಿಂತ ಅತ್ತೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಶಂಕರನಿಗೆ ತನ್ನ ಹೆತ್ತವರ ನೆನಪಾಗದಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಯ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ! ಆಗಿನ್ನೂ ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಸಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಸಮಯ. ರಜೆ ಪಡೆದು ಆಗಾಗ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವುದು ನಡೆದೇ ಇತ್ತು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಊರಿನ ಒಂದು ಮದುವೆ ದಿಬ್ಬಣದೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಮಾಡಿದ ಖಾಸಗಿ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ತೆರಳಿದ ಹೆತ್ತವರು ಹೋಗಿದ್ದು ಮದುವೆಗಲ್ಲ,ಮಸಣಕ್ಕೆ. ಹಳ್ಳದ ಪಕ್ಕದ ರಸ್ತೆ. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಸ್ಪೀಕರ್ ಹಾಡು ಮೊಳಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಳಗಿದ್ದ ದಿಬ್ಬಣದವರೂ ಬಹಳ ಖುಷಿಯಿಂದ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಮಾತು, ಹಾಸ್ಯ ಚಟಾಕಿಯೊಂದಿಗೆ ಮೈಮರೆತಿದ್ದರು. ಡ್ರೈವರ್ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಬ್ರೇಕ್ ಫೇಲಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಣ ತಪ್ಪಿ ದಾರಿಯ ಪಕ್ಕದ ಒಂದು ಮರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಗುದ್ದಿತು ವಾಹನ. ಇದರ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಒಳಗಿದ್ದವರು ವಾಹನದಿಂದ ಸಿಡಿದು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಅನೇಕರು ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದರು. ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದ ಶಂಕರ ಊರಿಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹೆತ್ತವರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ.

ನೆನಪು ಮರುಕಳಿಸಿ ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಮ್ಲಾನವಾಗಿ ನಿಂತ ಶಂಕರನನ್ನು ಹೆಂಡತಿ ” ರೀ….ಏನಾಯ್ತು? ಅದೇಕೆ ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಹಾಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ? ಬನ್ನಿ ಬಸ್ಸಿಗೆ ತಡವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೊರಡೋಣ” ಎಂದು ಅಂದಾಗಲೇ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದು ಹಿರಿಯರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಇಬ್ಬರೂ ಹೊರಟರು.

ಎಂದಿನಂತೆ ಆಫೀಸು ಮನೆ, ಜೊತೆಗೆ ಮಾಸ್ಕ್ ದಿಗ್ಬಂಧನ, ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ ಸಾಲದು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಊರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದು ಒಳ್ಳೆಯದಾಯಿತೆಂದು ಇಬ್ಬರೂ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ವರದಿ ದಿನ ದಿನವೂ ಆತಂಕದ ವಾತಾವರಣ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಳಿಯ ನರಹರಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದು ಐಟಿ ಕಂಪನಿ. ಒಂದು ತಿಂಗಳು ವರ್ಕ್ ಫ್ರಾಮ್ ಹೋಮ್ ಎಂದು ಆದೇಶ ಹೊರಬಿದ್ದಾಗ ಅವನಿಗಾದ ಸಂತೋಷ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಬಂದವನೇ ” ನವ್ಯಾ ಬೇಗ ಬೇಗ ಎಲ್ಲಾ ಬಟ್ಟೆ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡು. ನಾನು ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಮನೆಯಿಂದಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದು. ಊರಿಗೆ ಹೋಗೋಣ. ಒಂದು ಕಾರು ಬುಕ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸು ಸಿಗೋದೂ ಕಷ್ಟ, ಹೋಗೋದೂ ಡೇಂಜರ್. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಲೆ ಬಾಳುವ ವಸ್ತು ಯಾವುದೂ ಇಡುವುದು ಬೇಡ. ನಾನೀಗಲೇ ಓನರ್ ಗೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಇರುವ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳಿ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವವೇ ಹೊರಡೋಣ. ನಾಳೆ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಶನಿವಾರ, ರಜೆಯಿರುತ್ತಲ್ವಾ?”

” ಅಲ್ಲಾರೀ….”

” ಅಲ್ಲನೂ ಇಲ್ಲ ಗಿಲ್ಲಾನೂ ಇಲ್ಲ. ನಡಿ ನಡಿ ಊರಲ್ಲಿ ಇರೋದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಎಷ್ಟು ಖುಷಿ ಅಲ್ಲಿ. ಹೇಳಿದಷ್ಟು ಮಾಡು.”
ನವ್ಯಾ ಮರು ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಹೊರಡುವ ತಯಾರಿ ಮಾಡಿದಳು. ಬೆಳಗಿನ ಐದು ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲ ಹೊರಟಿತು ಊರ ಕಡೆಗೆ ಇವರಿದ್ದ ಕಾರು.

ದಿಢೀರನೆ ಬಂದ ಮಗಳು ಅಳಿಯನ ಕಂಡು ಬೆರಗಾದರು. ಕತ್ತಲಾವರಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಜಗದ ತುಂಬ ದೀಪಗಳ ದೀಪೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಅಣಿಯಾದ ಹೊತ್ತು. ಮುದ್ದಿನ ಮಗಳ ಆಗಮನ ಮನೆಗೆ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ಬಂದ ಕಳೆ ತಂದಿತು. ಅದಾಗಲೇ ಮಕ್ಕಳು ಓಡಿ ಬಂದು ಅಪ್ಪನನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಅವನು ತಂದ ಚಾಕಲೇಟ್ ಹುಡುಕಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು. ಅವರುಗಳಿಗೆ ಹೆತ್ತವರ ಕಂಡು ಸಂಭ್ರಮವೋ ಸಂಭ್ರಮ. ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಆದಂತೆ ಪ್ರಯಾಣದ ಆಯಾಸ, ಮನಸಿಗಾಗುತ್ತಿರುವ ಖುಷಿ ಕಣ್ಣು ಬೇಗನೇ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿತು.

ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕಲರವ, ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿನ ಹಸುವಿನ ‘ಅಂಬಾ’ ಎನ್ನುವ ಕೂಗು ನರಹರಿಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿತು. ಈ ದಿನ ಹೊಸದಿನ. ಬೇಗ ಎದ್ದು ನಿತ್ಯ ಕರ್ಮ ಮುಗಿಸಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗಬಹುದೆಂಬ ಹುಡುಕಾಟ. ಯಾವ ಕಡೆ ಹೋದರೂ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಥತ್ತರಕಿ! ಏನು ಮಾಡುವುದು ಈಗ?

ಆಗಲೇ ಮಾವ ಅತ್ತೆ ಇಬ್ಬರೂ ಎದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಮೆಲ್ಲಗೆ ಅವರ ರೂಮಿಗೆ ನವ್ಯಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ನುಗ್ಗಿದ. ರೂಮಿನ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ. ಖುಷಿಯಿಂದ ಒಮ್ಮೆ ಹಿಪ್ಪಿಪ್ ಹುರ್ರೇ…..ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರಾಗೆ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರೆಲ್ಲ ಇವನ ಮುಂದೆ. ಮುಜುಗುರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಗಂಡನ ಪರವಾಗಿ ನವ್ಯಳೇ ಇರುವ ವಿಷಯ ಅರುಹಿದಾಗ ” ಇದಕ್ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಸಂಕೋಚ? ಇಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಅಳಿಯಂದಿರೆ. ನನ್ನ ಸಮ್ಮತಿ ಇದೆ” ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ನಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಮಾವನ ಹಾಸ್ಯಭರಿತ ಮಾತು ಮನೆಯೆಲ್ಲ ನಗೆಗಡಲಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿತು.

ನರಹರಿ ಆಫೀಸ್ ಕೆಲಸವನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾವನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಮಾಡತೊಡಗಿದ. ಸಮಯವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಮಾವನ ಸಂಗಡ ಗದ್ದೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ಕೆಲಸದವರ ಜೊತೆಗೆ ಮಾತು, ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಮನಸ್ಸು ಕೃಷಿಯ ಕಡೆಗೆ ವಾಲತೊಡಗಿತು. ಹೆಂಡತಿ ಅವಳಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೇ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಆಗಾಗ ತಾನೊಬ್ಬನೇ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ರೈತರ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿ ನೋಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅವರ ಪರಿಚಯ, ಸ್ನೇಹ ಹೊಸ ವಾತಾವರಣವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು.

ಕೆಲಸದ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೃಷಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯತೊಡಗಿದ ಗೂಗಲ್ ಸರ್ಚ ಮಾಡುತ್ತ. ಇದಕ್ಕೆ ಇಂಬು ನೀಡುವಂತೆ ಅದೇ ಊರಿನ ಒಬ್ಬ ಕೃಷಿಕ ಸುರೇಶನ ಪರಿಚಯವೂ ಆಯಿತು.

ಅವನೊಬ್ಬ ಇಂಜನೀಯರಿಂಗ್ ಓದಿದ ಹುಡುಗ. ಹೆಸರು ಸುರೇಶ. ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಸಂಪಾದನೆ ಇರುವ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದು ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ. ತಂದೆಯ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ಆಯಾಯಾ ಬೆಳೆಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಹೊಸ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬಳಸಿ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿನ ಹೊಸ ಹೊಸ ಉಪಕರಣಗಳು, ಹನಿ ನೀರಾವರಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮೂರು ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಕೆಲಸದವರಿಗೆಂದೇ ನಾಲ್ಕಾರು ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಮನೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ವಾಸಿಸಲು ಅನುಕೂಲ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ಸದಾ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಂತೆ ಮಾಡಿ ತಂದೆಗೆ ಹೆಗಲಾಗಿ ಅವನ ನೂರಾರು ಎಕರೆ ಜಮೀನು ಹಸಿರಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸಿ ಆದಾಯ ದ್ವಿಗುಣವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದ. ನರಹರಿ ಅವನು ಹೊಸದಾಗಿ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡ ರೀತಿ ನೋಡಿ ಬೆರಗಾದ. ಇಬ್ಬರದೂ ಒಂದೇ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೆ ಸ್ನೇಹವೂ ಬೆಳೆಯಿತು. ಸಮಯವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವನಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಹೋಗುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಯಿತು.

ದಿನಗಳು ಸರಿದಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ ಹಳ್ಳಿಯ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ. ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದು ಹೋಗಿದೆ ಊರಿಗೆ ಬಂದು. ವರ್ಕ್ ಫ್ರಮ್ ಹೋಂ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಆಫೀಸ್ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು. ಒಮ್ಮೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೂತರೆ ಆಗಾಗ ಮೀಟಿಂಗ್ ಮೀಟಿಂಗ್. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಊಟ ತಿಂಡಿ ಎಲ್ಲಾ ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಆಗುವಂತಾಯಿತು. ಬರಬರುತ್ತಾ ಟೆನ್ಷನ್ ಜೊತೆಗೆ ತಡವಾಗಿ ಬರುವ ನಿದ್ದೆಯ ರಾತ್ರಿಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾದವು. ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಏರುಪೇರಾದಾಗ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ದಿಗಿಲುಗೊಂಡರು. ಅವರೆಲ್ಲರ ಒತ್ತಾಯದ ಮೇರೆಗೆ ಎರಡು ದಿನ ರಜೆ ಹಾಕಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿರಾಳವಾದರೂ ನರಹರಿ ಇರುವುದು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ. ಕೆಲಸ ಮಾಡದೇ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಇದಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸಿದರೂ ಪರಿಹಾರ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿತ್ತು.

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಘಟಿಸಲು ಒಂದು ಹುಲ್ಲು ಕಡ್ಡಿಯ ನೆವ ಸಾಕು. ಹಾಗೆ ಆ ಕೃಷಿಕ ಸುರೇಶ ಒಂದು ದಿನ ಇದ್ದಕಿದ್ದಂತೆ ಇವರ ಮನೆಗೆ ಬಂದು “ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತನಾಡಬೇಕು. ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬರುತ್ತೀರಾ? ಇಲ್ಲಿ ಬೇಡ ಹೊರಗೆ ಹೋಗೋಣ” ಎಂದಾಗ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಹೇಳಿ ಹೊರಟ ನರಹರಿ.

ಅವನು ತನ್ನ ಗದ್ದೆಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ನರಹರಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೂತು ” ನಿಮಗೆ ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಸಂತೃಪ್ತಿ ಇದೆಯಾ? ಸ್ವತಂತ್ರ ಇದೆಯಾ? ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟು ದಿನ ಆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ಯೋಚಿಸಿದ್ದೀರಾ? ಕೃಷಿ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟ ಎಂಬುದು ನಾನು ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ನಿಮ್ಮ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಯಾಕೆ ನೀವೂ ಒಬ್ಬ ರೈತ ಆಗಬಾರದು? ನೋಡಿ ಹಿಂದೆ ನಾನೆಷ್ಟು ಅತಂತ್ರನಾಗಿದ್ದೆ. ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಜೀವನ. ತಲೆ ಚಿಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ರಿಸೈನ್ ಮಾಡಿ ಹಳ್ಳಿ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ. ನೀವೂ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬಾರದು?”

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬಂದ ಅವನ ಸಲಹೆ, ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ತಡವರಿಸಿದ. ” ಸಮಾಧಾನವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ತೀರ್ಮಾನ ಕೈಗೊಳ್ಳುವೆ. ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಹೇಳಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವೆ. ನಿಮಗಾದರೆ ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಯವರ ಜಮೀನು ಇತ್ತು. ಆದರೆ ನನಗೆ ಇರೊ ಎರಡೆಕರೆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ ಹೇಳಿ? ಅದೂ ಈಗ ಮಾವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನದು ಅಂತ ಒಂದು ಅಂಗೈಅಗಲ ಜಾಗ ಇಲ್ಲ.” ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನಿರಾಶೆಯ ಛಾಯೆ!

ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತ ಸುರೇಶ ಹೇಳಿದ ; ” ಮನಸ್ಸಿದ್ದರೆ ಮಾರ್ಗವಿದೆ. ನೀವು ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಬೇಕು. ಯೋಚಿಸಿ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬನ್ನಿ. ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವೆ.”

ಮನೆಯ ದಾರಿ ಹಿಡಿದ ನರಹರಿಯ ಮನಸ್ಸು ಎಂದಿನಂತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೂತಲ್ಲಿ ನಿಂತಲ್ಲಿ ಸುರೇಶನ ಮಾತುಗಳೇ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಊಟ ಬೇಡ, ನಿದ್ದೆ ಬೇಡ, ಆಫೀಸ್ ಕೆಲಸ ಕೂಡಾ ಹೊರೆಯಾಗುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗತೊಡಗಿತು. ಹೇಗೆ ಇದರಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯಲಿ? ಯಾರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಮುನ್ನುಗ್ಗಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ.

ನಾಲ್ಕಾರು ದಿನ ಹೀಗೇ ಕಳೆಯಿತು. ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಮೌನವಾಗುತ್ತಿರುವ ನರಹರಿಯ ಕಂಡು ನವ್ಯಾ ಮೊದಮೊದಲು ಆಫೀಸ್ ಕೆಲಸದ ಟೆನ್ಷನ್ ಇರಬಹುದು ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದಳು. ಅವನ ಮೌನ ಮಕ್ಕಳೂ ಮಾತಾಡುವಂತಾದಾಗ ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಕೇಳಿಯೇಬಿಟ್ಟಳು ; ” ರೀ…..ಏನಾಗಿದೆ ನಿಮಗೆ? ಯಾಕೋ ಒಂದು ರೀತಿ ಇದ್ದೀರಿ. ನನಗೂ ಹೇಳಬಾರದಾ? ನೀವು ಹೇಳದೇ ಇದ್ದರೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗೋದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಹೇಳಿ? ಯಾಕೋ ನಿಮಗಿಲ್ಲಿ ಬೇಜಾರಾಗ್ತಾ ಇರಬೇಕು. ನಡೀರಿ ನಮ್ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿಬಿಡೋಣ. ಮಕ್ಕಳು ಇಲ್ಲೇ ಇರಲಿ. ಶಾಲೆ ಶುರುವಾದ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗೋಣ. ಏನ್ರೀ…ಕೇಳ್ತಾ?”
ಹೂಂ ಇಲ್ಲ ಊಹೂಂ ಇಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡ ತಲೆ ನೋವಾಯಿತು ಅವಳಿಗೆ.

ಮಾರನೇ ದಿನ ಅಪ್ಪನ ಹತ್ತಿರ ” ನೀನೇ ವಿಚಾರಿಸು ಏನಾಗಿದೆ ಅಂತ. ಯಾಕೋ ಒಂಥರಾ ಇದ್ದಾರೆ. ನನಗೂ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ” ಮಗಳ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿದ್ದು ಕಂಡು ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ” ವಿಚಾರಿಸ್ತೀನಿ ಇರವ್ವಾ. ಅದ್ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕಂಡಿ? ” ಎಂದು ಸಮಾದಾನಪಡಿಸಿದರು.

ಅಳಿಯನನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಅವರಿಗೂ ಆತಂಕ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮಗಳೇ ಸುಮ್ಮನಿರುವಾಗ ತಾನು ಹೇಗೆ ಕೇಳುವುದು? ಎಂಬ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ಮಗಳಿಂದ ಬಂತ ಕೋರಿಕೆ ಖುದ್ದಾಗಿ ಅಳಿಯನನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಂತಾಯಿತು.

ಅಂದು ಶನಿವಾರ. ಮಾಮೂಲಿಯಂತೆ ಗದ್ದೆಯ ಕಡೆ ಹೊರಟವರು ಒತ್ತಾಯವಾಗಿ ಅಳಿಯನನ್ನು ಜೊತೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟರು. ಮೊದಲಿನಂತೆ ಹೊರಗೆಲ್ಲೂ ಹೋಗದೇ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನರಹರಿ ಮಾವನ ಮಾತಿಗೆ ಮರು ಮಾತಾಡದೇ ಹೊರಟಿದ್ದು ಕಂಡು ನವ್ಯಾಳಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಾಯಿತು.

” ನೋಡು ನರಹರಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ತಂದೆಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಿನಗೆ ಏನಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ನನಗಾದರೂ ಹೇಳು. ಏನು ಸಮಸ್ಯೆ ನಿನ್ನದು? ಯಾಕೆ ಈ ಮೌನ,ನಿರಾಶೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದು ಬೇಜಾರಾಗಿದೆಯಾ? ನಾವೇನಾದರೂ ತಪ್ಪಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಹೇಳು. ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ನೀನು ಮಾತ್ರ ಹೀಗಿರಬಾರದು. ಇದು ನಿನಗೆ ಶೋಭೆಯಲ್ಲ. ಇದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿ. ಇಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಗಮನಿಸುವವರು ಜಾಸ್ತಿ. ಆಗಲೇ ಜನ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ; ನಿಮ್ಮ ಅಳಿಯ ಎಲ್ಲಿ? ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕಾಣಿಸ್ತಾನೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಮೈಗುಶಾರಿಲ್ವಾ? ಅಂತ. ಅದೇನು ಅಂತ ಹೇಳಪ್ಪಾ. ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಸಂಕೋಚ ಬೇಡ.”

ಶಂಕರನಿಗೆ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಇಂಬು ಸಿಕ್ಕಂತಾಯಿತು ಹಿರಿ ಜೀವದ ಮಾತು. ತದೇಕವಾಗಿ ಮಾವನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಕೃಷ ಶರೀರ. ನೆರೆತ ಕೂದಲು, ಸ್ವಲ್ಪ ಬಾಗಲು ಅಣಿಯಾದ ಬೆನ್ನು, ಬದುಕಿನ ಕಷ್ಟ ಸುಖ ಅನುಭವಿಸಿ ಹೈರಾಣಾದ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಹೌದು, ನಾನು ಎಲ್ಲ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇವರ ಮಗನಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹೈರಾಣಾದ ಜೀವಗಳು ಸಂತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಇನ್ನುಳಿದ ಜೀವನ ನಡೆಸುವಂತಾಗಬೇಕು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಖುಷಿ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಇರಬೇಕಾದ ಸಮಯವಿದು. ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಕಳವಳ, ಗೊಂದಲ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಇವರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು. ಅನುಭವಸ್ಥರು, ಹಿರಿಯರು. ಇವರೇ ನನಗೆ ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವವರು ಎಂಬ ಗೌರವ ಭಾವ ಶಂಕರನಲ್ಲಿ ಪುಟಿದೆದ್ದಿತು.

” ಮಾವ ನಾನು ಕೆಲಸ ಬಿಡುವ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದುಬಿಡಲಾ?”

ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಬಂದ ಶಂಕರನ ಮಾತು ಒಂದು ಕಡೆ ಅತೀವ ಖುಷಿ ತಂದರೆ ಈ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದು ಏನು ಮಾಡುವನಿವನು? ಮಕ್ಕಳು ಚಿಕ್ಕವರು. ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಬರಿಗೈಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಅಳಿಯನನ್ನು ನೋಡಿ ಜನ ಆಡಿಕೊಳ್ಳೋದಿಲ್ವಾ? ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಧುತ್ತೆಂದು ಶಂಕರನನ್ನು ಕಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದವು. ಏನೊಂದೂ ಮಾತನಾಡದೇ ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ ನರಹರಿ ತಾನೇ ಮಾತು ಮುಂದುವರೆಸಿದ ;

“ಮಾವ ನೀವು ಚಿಂತೆ ಮಾಡಬೇಡಿ. ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಣ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿರುವ ಮನೆ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದರೆ ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ಹಣವೂ ಕೈ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳು ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಚಿಕ್ಕವರು. ಇಲ್ಲಿಯ ಶಾಲೆಗೇ ಸೇರಿಸಿದರಾಯಿತು. ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಸುರೇಶನೂ ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಅವನೊಂದಿಗೆ ಕೂತು ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಾಗಿ ನೀವು ಇರಿ ಸಾಕು. ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಏನು ಹೇಳಿ” ಎಂದಾಗ ಶಂಕರನಿಗೂ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಳಿಯನ ನಿರ್ಧಾರ ಸರಿ ಎನಿಸಿತು.

” ಆಗಲಿ ನರಹರಿ. ನೀನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ವಿಚಾರ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಸಿಟಿ ಜೀವನ ನಾನೂ ಅನುಭವಿಸಿ ಹೈರಾಣಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಒಂದಕ್ಕಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಸುರೇಶನ ಸಲಹೆ,ಸಹಾಯ ಮೊದಲು ಏನು ಅಂತ ತಿಳಿದು ಮುಂದಿನ ತೀರ್ಮಾನ ಕೈಗೊಳ್ಳೋಣ. ಆತುರಪಡುವುದು ಬೇಡ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡೋಣ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನೀವು ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಸಂತೋಷ ಇನ್ಯಾವುದಿದೆ ಹೇಳು. ನಡಿ ಹೋಗೋಣ ಮನೆಗೆ.”

ಅಪ್ಪನಿಂದ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ನವ್ಯಾಳಿಗೂ ಗಂಡನ ನಿರ್ಧಾರ ಸರಿ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಗಂಡ ಮಕ್ಕಳು ಹೋದ ಮೇಲೆ ದಿನವಿಡೀ ಒಬ್ಬಳೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಕಾಲ ಕಳೆಯುವ ಅನಿಷ್ಟ ತಪ್ಪಿತಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಾದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಹುಟ್ಟಿದೂರು ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ಒಂದೇ ಉಸುರಿಗೆ ” ಹೌದು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡೋಣ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ ಬರೋಣ. ನೀವು ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ ಮಾರಾಯರೆ. ನಡಿರಿ ನಾಳೆಯೇ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗೋಣ್ವಾ?”

ಹೆಂಡತಿಯ ಮಾತಿಗೆ ಬಹುದಿನಗಳಿಂದ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ನರಹರಿ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕಿದ್ದು ಕಂಡು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿದ ಮೋಡ ಮಳೆ ಸುರಿದು ಸುತ್ತಲಿನ ವಾತಾವರಣ ತಂಪು ಮಾಡಿ ತಿಳಿಯಾದಷ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಯಿತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ. ಹಾಗೆ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಆತುರದಿ ಮಾತನಾಡಿದ ನವ್ಯಾಳ ಮಾತಿಗೆ ಅವಳಮ್ಮ ” ಅದೆಷ್ಟು ಆತುರವೆ ನಿನಗೆ ಈ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೇ ಇರಲು? ನೋಡು ನಿನ್ನ ಗಂಡನನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಯಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ತಾಳ್ಮೆ ಇರಲಿ. ತಡಿ…ತಡಿ..” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದ ನವ್ಯಾ ಗಂಡನನ್ನು ಕುಡಿನೋಟದಲ್ಲೆ ನೋಡಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸೂಸುತ್ತ ರೂಮು ಸೇರಿಕೊಂಡಳು. ಮಕ್ಕಳು ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಆಟದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಗಿದ್ದರು!

ಅವಳಪ್ಪನಿಗೋ…..ಮಗಳ ಖುಷಿ ಕಂಡು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏಣಿ ಹಾಕಿದಷ್ಟು ಸಂತೋಷದಿಂದ ” ಗೌರಿ ಬಹಳ ದಿನವಾಗಿದೆ ಪಾಯಸದ ಅಡಿಗೆ ಉಂಡು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿ ಕಡಲೆ ಬೇಳೆ ಹಾಕಿ ಹಾಲು ಪಾಯಸ ಮಾಡು ಇವತ್ತು ” ಎನ್ನುತ್ತ ಹಸುವಿಗೆ ಮೇವು ಹಾಕಲು ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದ.

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಯಾಗಿತ್ತು. ಸಿಹಿ ಅಡುಗೆಯ ಬೋಜನ ಎಲ್ಲರೂ ಉಂಡು ನಾಳಿನ ದಿನದ ಕನಸು ನನಸಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವತ್ತ ಎಲ್ಲರ ಚಿತ್ತ. ನರಹರಿ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಆಫೀಸ್ ಕೆಲಸ ಉಳಿದ ಪೃಕ್ರಿಯೆಗಳತ್ತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗಮನ ಹರಿಸಿದ. ಎಲ್ಲವೂ 0nline ಮೂಲಕವೇ ಮಾಡಬಹುದಾದ್ದರಿಂದ ಓಡಾಟದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಹಾರದ ಮಾತುಕತೆ ಸುರೇಶ ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನರಹರಿಯು ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತನ್ನ ಇಪ್ಪತ್ತು ಎಕರೆ ಜಮೀನನ್ನು ಗುತ್ತಿಗೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲು ಕರಾರು ಪತ್ರವನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ. ವ್ಯವಸಾಯಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಉಪಕರಣ,ಆಳುಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಸುರೇಶನೇ ಒದಗಿಸಬೇಕು ಹಾಗೂ ಇದಕ್ಕಾಗುವ ಖರ್ಚು ನರಹರಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಶಂಕರನು ಕೇಳಿಕೊಂಡಾಗ ಇದಕ್ಕೂ ಸುರೇಶನ ಕಡೆಯಿಂದ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಇನ್ನೇನು ಅಲ್ಪ ಬಂಡವಾಳದಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಬಹುದಾದ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಆ ದೇವರ ಕೃಪೆಯೇ ಸರಿ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ನರಹರಿ.

ಒಂದು ಶುಭ ಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಗದ್ದೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಇರುವ ಸುರೇಶನ ಇಪ್ಪತ್ತು ಎಕರೆ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕಾರು ಆಳುಗಳನ್ನು ಕರೆಸಿ ಕೃಷಿ ಚಟುವಟಿಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿಸಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವರ್ಷ ಕಳೆದಿದ್ದೂ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಹಿರಿಯರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ, ಸ್ನೇಹಿತನ ಸಹಾಯ ಹಸ್ತ, ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗಿನ ಅನ್ಯೋನ್ಯ ಸಂಸಾರ ನರಹರಿ ಅಪ್ಪಟ ಕೃಷಿಕನಾಗಲು ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಬೇಕಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ದೇಶ ಸುತ್ತಿಬರಲು ತುದಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತ ನರಹರಿಗೆ ಉಳುವ ಭೂಮಿ ಸಂತೃಪ್ತಿ ನೀಡಿತ್ತು.

**************

26-11-2020 10.50pm

ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಓದಿರಿ – “ಅನಾಥೆ (ಕಥೆ)”

“ಅನಾಥೆ (ಕಥೆ)”, ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಓದಿರಿ : https://kannada.pratilipi.com/story/%E0%B2%85%E0%B2%A8%E0%B2%BE%E0%B2%A5%E0%B3%86-%E0%B2%95%E0%B2%A5%E0%B3%86-wmwe5dmjcqx8?utm_source=android&utm_campaign=content_share ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಅನಿಯಮಿತ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಉಚಿತವಾಗಿ ಓದಿ,ರಚಿಸಿ ಮತ್ತು ಕೇಳಿರಿ
********

“ಇಂದು ನಿನ್ನ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಕಾದ ಮನಸ್ಸು ನಿರಾಶೆಯಲ್ಲಿ ಹಪಹಪಿಸುತ್ತಿದೆ.  ತಲ್ಲಣದ ಗೂಡಿನಂತಿರುವ ಮನಕ್ಕೆ ಸಾಂತ್ವನದ ಬಯಕೆಯೋ ಏನೋ ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು?  ಅನಿಯಂತ್ರಿತ ಬದುಕು ಮೂರಾಬಟ್ಟೆಯಾದಾಗ ನೆನಪುಗಳು ಗರಿಬಿಚ್ಚುತ್ತವೆ ಸನಿಹ ನೀನಿದ್ದರೆ ಎಂಬ ಕೊರಗಿನಲ್ಲಿ.  ಯಾವ ಕಲ್ಲು ದೇವರಿಗೂ ಕೇಳದ ನನ್ನ ಕೂಗು ಎದೆ ಗೂಡಿನಲ್ಲೇ ಮಾರ್ಧನಿಸುವುದು ನನಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಯಿತಲ್ಲಾ. ಒಂಟಿತನ ಎಷ್ಟು ಕ್ರೂರಿ!”

ಸುಜಾತಾ ಮಲಗಿದಲ್ಲೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಸುರಿವ ಕಣ್ಣೀರಲ್ಲಿ ದಿಂಬು ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದು ಕತ್ತಿಗೆ ರಾಚಿದಾಗ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ.  ಎದ್ದು ಮುಖ ತೊಳೆದು ಲಗುಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತೊಳೆದ ಪಾತ್ರೆ ಹರಡಿಕೊಂಡು ಬಿದ್ದ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಹಾಲು ಕಾಯಿಸಲು ಗ್ಯಾಸ್ ಹಚ್ಚಲು ಹೋದರೆ ಗ್ಯಾಸೂ ಖಾಲಿ. 

ಥತ್ತರಕಿ ತನ್ನದೇನು ಅವಸ್ಥೆ.   “ರೀ… ಬನ್ನಿ ಇಲ್ಲಿ.  ಗ್ಯಾಸ್ ಖಾಲಿ ಆಗಿದೆ,ಸಿಲೀಂಡರ್ ಜೋಡಿಸಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಗ ಬರ್ತೀರಾ?  ಬೇಗ ಬನ್ನಿ.  ನಾನು ಟೀ ಕುಡಿಯಬೇಕು.  ಕೇಳ್ತಾ…?”

ಗಂಡನನ್ನು ಕೂಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದಿನಗಳೆಲ್ಲಿ?  ಈಗ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ನಾನೇ ಹೆಗಲು ಕೊಡಬೇಕು.  ಈ ಹೆಗಲು ಇನ್ನೇನೇನು ಹೊರಬೇಕೋ.  ಭಗವಂತಾ ಏಕೀ ಬವಣೆಯ ಬದುಕು?  ಬೇಡ ಬೇಡವೆಂದರೂ ಮತ್ತದೇ ನೆನಪುಗಳತ್ತ ಜಾರುವ, ಕಣ್ಣೀರಿಡುವ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ.

ಎಲ್ಲವೂ ವಿಧಿಲಿಖಿತವೆಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಇರಲೂ ಆಗದೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಹೈರಾಣಾಗುತ್ತಿದೆ ಆ ಹೆಣ್ಣು ಜೀವ.

ಎಲ್ಲಾ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಹೊರುವ ಒಬ್ಬ ಸಂಗಾತಿ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ದೊರಕಿದಾಗ ಬದುಕಿನ ಕಷ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮುಖ ಮಾಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ.  ಬದುಕು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರ.  ನಾನೆಷ್ಟು ಸೌಭಾಗ್ಯವಂತೆ ಎಂದು ಬೀಗುತ್ತಾಳೆ.  ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಆಸಕ್ತಿ.  ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲೂ ಶಿಸ್ತು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.  ಗೃಹಿಣಿ ಮನೆ ಬೆಳಗುವ ಜ್ಯೋತಿ ಎಂಬ ಮಾತಿನಂತೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಆಸ್ಥೆ ವಹಿಸಿ ಸಂಸಾರ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.  ತನ್ನ ಮನೆ, ತನ್ನ ಗಂಡ,ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳು,ಈ ಸಂಸಾರ ನನ್ನದು,ಬಂದು ಬಳಗ ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮವರು.  ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಗೌರವದಿಂದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರ ಪ್ರಿತಿಗೆ ಪಾತ್ರಳಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸ್ತೆ ಸದಾ ಅವಳಲ್ಲಿ.  ಆದುದರಿಂದ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ  ಗಂಡನ ಪ್ರೀತಿ ಆಸರೆ ಮುಖ್ಯ.

ಅದ್ಯಾರ ಕಣ್ಣು ಬಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಬಂದ ಶ್ರೀಕರ “ಊಟವೂ ಬೇಡ ಕಣೆ.  ಇವತ್ಯಾಕೊ ತುಂಬಾ ತಲೆ ಸಿಡಿತಾ ಇದೆ.  ಸ್ವಲ್ಪ ಕುಡಿಯಲು ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ ಕೊಡು ಸಾಕು” ಎಂದು ಸೋಫಾದಲ್ಲಿ ಕುಸಿದು ಕುಳಿತ ಗಂಡನಿಗೆ ಹಣೆಗೆ ಅಮೃತಾಂಜನ ನೀವಿ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಸಿ ತಾನೇ ಹೆಗಲಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಆನಿಸಿಕೊಂಡು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿದ್ಧಳು. 
ರಾತ್ರಿ ಆಗಾಗ ಎದ್ದು ನೋಡಿ ಗಂಡ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ತಾನೂ ಕಣ್ಣು ಎಳೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗದೇ ಮಲಗಿದ್ದಳು.  ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಆಗಲೇ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಯಾಗಿತ್ತು ಅವಳು ಮಲಗಿದಾಗ.

ಏಳು ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲ ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ ಗಂಡ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ.  ಗಡಬಡಿಸಿ ಎದ್ದು ರೀ….ರೀ…. ಎಂದು ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಹುಡುಕಾಡಿದರೂ ಗಂಡನ ಪತ್ತೆಯಿಲ್ಲ.  ಏನಾಯ್ತಪ್ಪಾ, ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರು ಇವರು ಎಂದು ಗಾಬರಿಯಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಾ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಡಿಗೆಮನೆ ಕಡೆ ಬರುವಾಗ ಕಕ್ಕಸು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಸದ್ದು. 

ಸಧ್ಯ ಇವರಿಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಚ್ಚಲಲ್ಲಿ ಮುಖ ತೊಳೆದು ದೇವರಿಗೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಕಾಫಿ ಮಾಡಲು ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯ ಕಡೆ ಬರುತ್ತಿರುವಂತೆ ದಡ್ ಎಂದು ಬಿದ್ದ ಸದ್ದು.  ಓಡೋಡಿ ಬಂದು ನೋಡುತ್ತಾಳೆ ಶ್ರೀಕರ ನೆಲದಲ್ಲಿ  ಕಾಲು ಜಾರಿ ಬಿದ್ದ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ನಲ್ಲಿಗೆ ಬಡಿದ ಪರಿಣಾಮ ತಲೆಯಿಂದ ಬಳಬಳನೆ  ರಕ್ತ ಸೋರುತ್ತಿತ್ತು.  ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಲೆಗೆ ಸುತ್ತಿ ಹತ್ತಿರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು. 

ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ ಡಾಕ್ಟರ್ ” ನೋಡಮ್ಮ ತಲೆಗೆ ಏಟು ಬಿದ್ದಾಗ ಈಗಲೇ ಏನೂ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.  ನಲವತ್ತೆಂಟು ಗಂಟೆ ಟೈಮ್ ನಲ್ಲಿ ಇವರಿಗೆ ವಾಂತಿ, ತಲೆಸುತ್ತು ಏನೂ ಬಾರದೇ ಇದ್ದರೆ ಓಕೆ.  ಏನಾದರೂ ನಾನು ಹೇಳಿದ ಸಿಂಟೆಮ್ಸ ಬಂದರೆ ಸ್ಕ್ಯಾನಿಂಗ್ ಮಾಡಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.  ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಗಾಯ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಕಂಡರೂ ಅದು ಆಳವಾಗಿ ಆಗಿದ್ದರೆ ಒಳಗಡೆ ಡ್ಯಾಮೇಜ್ ಆಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ.  ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಸ್ಕ್ಯಾನಿಂಗ್ ಸೆಂಟರಿಗೆ ಲೇಟರ್ ಬರೆದು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.  ಸ್ವಲ್ಪ ಅನುಮಾನ ಬಂದರೂ ಕೂಡಲೇ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ.  ರಿಪೋರ್ಟ್ ತಂದು ತೋರಿಸಿ.
ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಕಟ್ಟಿ ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್ ಬರೆದುಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಹಾಗೆ ಸೆಪ್ಟಿಕ್ ಆಗದೇ ಇರಲು ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.  ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಹುಷಾರಾಗಿರಿ.”

ಸುಜಾತಾಳಿಗೆ ಕೈಕಾಲೆಲ್ಲ ಬಿದ್ದೋದ ಅನುಭವ.  ಏನು ಮಾಡಲಿ ನಾನೀಗ?  ತಲೆಗೆ ನಲ್ಲಿ ಬಡಿದರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅವಾಂತರ ಆಗುತ್ತಾ?  ಎಲ್ಲಾ ನಂದೇ ತಪ್ಪು.  ಅವರು ಕಕ್ಕಸು ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಇರೋದು ಗೊತ್ತಾದಾಗ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಮಾತನಾಡಿ ಅಲ್ಲೇ ಹೊರಗಡೆ ನಿಂತಿರಬೇಕಿತ್ತು.   ಒಬ್ಬರನ್ನೆ ಬಿಟ್ಟು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ.  ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಕೂಗಿಕೊಂಡರೊ ಎನೋ.  ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೇಳಿದಂತೆ ಏನಾದರೂ ಆಗಿಬಿಟ್ಟರೆ?  ಶಿವನೇ!  ಕಾಪಾಡಪ್ಪಾ.  ಸ್ವಾಮಿ ಮಂಜುನಾಥಾ ಏನೂ ಆಗದಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೋ ತಂದೆ.  ಇವರನ್ನು ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಉರುಳುಸೇವೆ ಮಾಡಿಸ್ತೀನಿ.  ವೆಂಕಟ್ರಮಣಾ…..

ಮೇಡಂ, ಮೇಡಂ…. ನರ್ಸ್ ಪದೆ ಪದೇ ಕರೆದಾಗಲೇ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದ ಸುಜಾತಾ ಗಡಬಡಿಸಿ “ಏನು ಹೇಳಿ ಏನಾಯ್ತು ಅವರಿಗೆ, ಯಾಕೆ ಇನ್ನೂ ಮಲಗೇ ಇದ್ದಾರೆ? ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಆಯ್ತಾ?”

ನೀವು ಮೊದಲು ಯೋಚಿಸೋದು ಬಿಡಿ.  ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೇಳಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಆಗೇಬಿಟ್ಟಿತು ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಾ.  ಧೈರ್ಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ.  ಹೋಗಿ ಈ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ.  ಡಾಕ್ಟರ್ ಗೆ ಒಮ್ಮೆ ತೋರಿಸಿ ನಿಮ್ಮ ಎಜಮಾನರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ.  ನಾವೇ ಮಲಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದರಿಂದ ಮಲಗಿದ್ದಾರೆ ಅಷ್ಟೇ.  ಗಾಬರಿ ಆಗುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ.

ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಪರಿಚಯವಿದ್ದ ನರ್ಸ್ ಅವಳು.  ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದ ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ ಒಂದು ದೀರ್ಘ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ ಸುಜಾತಾ ಹತ್ತಿರದ ಮೆಡಿಕಲ್ ಸ್ಟೋರ್ ಗೆ ಮಾತ್ರೆ ತರಲು ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. 
ಅಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರೆ ಸಿಗದ ಕಾರಣ ಇನ್ನೊಂದು ಮತ್ತೊಂದು ಅಂತ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಅಂಗಡಿ ಸುತ್ತಿ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಸರಿದಿತ್ತು.  ಅವಳ ಗಂಡ  ಹೊರಗಿನ ವಿಸಿಟರ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿರುವುದು ಕಂಡಾಗ ಅಯ್ಯೋ! ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾಗಿಹೋಯಿತು. ಪಾಪ ಕಾಯಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ……

ಹತ್ತಿರ ಬಂದವಳೆ ” ರೀ…ಹೇಗಿದ್ದೀರಾ? ಇರಿ ಬಂದೆ.  ಮಾತ್ರೆ ತೋರಿಸಿ ಬರ್ತೀನಿ.  ಲೇಟಾಗಿಹೋಯ್ತು.  ಮಾತ್ರೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ…”ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಪೇಷಂಟ್ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.  ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕಾದು ತೋರಿಸಿ ಅವರ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಗಂಡನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾಳೆ. 

ಏನೂ ಆಹಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ಬಂದವನೇ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪ, ದುಃಖ ಮನಸ್ಸು ಕಾಡಿದರೂ …ಮಲಗಲಿ, ಆಮೇಲೆ ಎದ್ದು ತಿನ್ನಿಸಬಹುದೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ. 

ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಎರಡು ಗಂಟೆ ಸುಮಾರಿಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಶ್ರೀಕರ ವಾಂತಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸೌಂಡ್ ಹೊರ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸುಜಾತಾಳಿಗೆ ಜಂಘಾಬಲವೇ ಉಡುಗಿಹೋಯಿತು.  ಆದರೂ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ರಾತ್ರಿಯಿಂದ ಏನೂ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ತಿಂದಿಲ್ಲ.  ಸ್ವಲ್ಪ ಎಸಿಡಿಟಿ ಆಗಿರಲಿಕ್ಕೂ ಸಾಕು.  ನರ್ಸ್ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ ಅಲ್ವಾ?  ನೋಡೋಣ ಎಂದು ಮಾತ್ರೆ ಕೊಟ್ಟು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಆದರೆ ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ.  ಮತ್ತದೇ ತಲೆ ಸುತ್ತು ಒಮಿಟಿಂಗ್ ಒದ್ದಾಟ.  ಸ್ಕ್ಯಾನಿಂಗ್ ಸೆಂಟರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದವಳೇ ಕೂಡಲೇ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಬುಕ್ ಮಾಡಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಸ್ಕ್ಯಾನಿಂಗ್ ಮಾಡಿಸಿ ರಿಪೋರ್ಟಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಏನೂ ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲ.  ಮತ್ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ? ಖಾಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಪರಿಣಾಮವೇ ಇರಬೇಕು. 

ಮನೆಗೆ ಬಂದವಳೆ ಬೇಡ ಬೇಡವೆಂದರೂ ಕೇಳದೆ ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿ ಶ್ರೀಕರನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಂಡಿಯನ್ನು ತಿನ್ನಿಸಿ ಮಾತ್ರೆ ಕೊಟ್ಟು ಮಲಗಿಸಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದಳು.  ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ ಗಂಡನನ್ನು ನೋಡಿ ಸಧ್ಯ ಕಡಿಮೆ ಆಯ್ತಲ್ಲಾ.  ಯಾವುದಕ್ಕೂ ನಾಳೆ ಮತ್ತೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಆಯ್ತು.  ದೇವರೆ ದೇವರೇ…ಕಾಪಾಡಪ್ಪಾ….

ಅದು ಹಾಗೆ ; ಸಂಕಟ ಬಂದಾಗ ವೆಂಕಟರಮಣ ಎಂಬಂತೆ ಸುಜಾತಾ ಮೊದಲು ನೆನೆಯುವುದು ಆ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು.  ಇದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ತನಗೆ ನೆರವಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು,  ತಾನು ಪಾರಾಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಅವನಿಂದಲೇ ಎಂಬ ಗಾಢವಾದ ನಂಬಿಕೆ.  ಆದರೆ ಈ ನಂಬಿಕೆ ಕೈಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಈ ಒಂದು ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ.  ಜೀವ ಹಿಂಡುವ ಅಗಲಿಕೆ ಊಹಿಸಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆ.  ಎಚ್ಚರಾದಾಗ ನರಳುವ ಶ್ರೀಕರನನ್ನು ಕಂಡು ಹೌಹಾರಿದ್ದಳು.  ಏನೋ ಸಂಕಟ ಕಣೆ ತಡೆಯೋಕೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ.  ಏನಾದರೂ ತಂಪಾಗಿ ಕೊಡು ಕೊಡು…
ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಲಿಂಬೂ ಜೂಸ್ ಮಾಡಿ ತಂದು ಮಲಗಿದ ಶ್ರೀಕರನ ತಲೆ ತನ್ನ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂದು ಚಮಚದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದಷ್ಟೇ …ಗೊಟಕ್ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಶಬ್ಧ.  ಬಿಟ್ಟ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಂತೆ ಇತ್ತು.  ರೀ…ರೀ… ಎಂದು ಕರೆದರೂ ಹಂದಾಡದ ಶ್ರೀಕರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದ.

ಸಾವೆಂಬುದು ಆವರಿಸಿದ ಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಇಂದಿಗೂ ಕಟ್ಟಿದಂತಿದೆ.  ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಆದ್ರವಾಗುವ ಅವಳ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಒಂಟಿತನಕ್ಕೆ ಶ್ರೀಕರನ ನೆನಪೊಂದೇ ಊರುಗೋಲು. 

ಅಂದು ದಿಕ್ಕು ದೆಸೆ ಇಲ್ಲದೆ ಪಾರ್ಕಿನ ಒಂದು ಕಲ್ಲು ಬೇಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಅನಾಥವಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಮಲಗಿದ್ದ ತಾನು ಇನ್ನೂ ಹಸುಗೂಸಾಗಿದ್ದೆ.  ಯಾರೋ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರು ಪೋಲೀಸರಿಗೆ ಸುದ್ದಿ ಮುಟ್ಟಿಸಿದಾಗ ಅವರ ಮೂಲಕ ಒಂದು ಅನಾಥಾಶ್ರಮ ಸೇರಿದ್ದೆ.  ಮುಂದೆ ಅದೇ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ರೀಕರ ತನ್ನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದಾಗ ಎಲ್ಲರ ಸಮಕ್ಷಮದಲ್ಲಿ  ಮದುವೆಯೂ ಆಗಿ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರ ಹೂಡಿದ್ದು , ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ದಾಂಪತ್ಯ ಸುಗಮವಾಗಿ ಸಾಗಿದ್ದು, ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲವೆಂಬ ಕೊರಗು ಇಬ್ಬರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಾಂತ್ವನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಡಾಕ್ಟರ್  ನೀಡಿದ ಭರವಸೆಯ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಾ ಅವಳ ಸಂಸಾರ ನೌಕೆ ಚಂದದಿಂದಲೇ ಸಾಗಿತ್ತು.

ಹುಲ್ಲು ಕಡ್ಡಿಯ ನೆಪ ಸಾಕು ಸಾವು ಬಂದೆರಗಲು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.  ಇದು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶ್ರೀಕರನ ಕೊನೆಯುಸಿರು ನಿಲ್ಲಲು ಬಿದ್ದ ನೆವವೊಂದೇ ಸಾಕಾಯಿತು.   ಪ್ರೀತಿಯ ಜೀವ, ತನ್ನ ಬಾಳು ಬೆಳಗಿಸಿದ ಜೀವ, ಒಂಟಿತನಕ್ಕೆ ಹೆಗಲಾದ ಜೀವ, ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಜೊತೆಯಾಗಿಯೇ ಇರುವೆನೆಂದು ಭಾಷೆ ಕೊಟ್ಟು ಸಪ್ತಪದಿ ತುಳಿದ ಜೀವ ಸಾವೆಂಬ ಕರಿನೆರಳು ಬಲಿ ಪಡೆದಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ವಿಧಿಲಿಖಿತಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಯಿತು. 

ದಿಕ್ಕು ದೆಸೆಯಿಲ್ಲದಂತಾಗಿ ಹೋಯಿತು ಸುಜಾತಾಳ ಬಾಳು.  ಮತ್ತದೇ ಅನಾಥಾಶ್ರಮದ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಏರಿ ಬಂದಾಗ ತಾಯಿಯ ಸಾಂತ್ವನ ಪೋಷಿಸಿದ ಅಮ್ಮನಿಂದ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಗೊಳೋ ಎಂದು ಅತ್ತು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಒಂದಿಷ್ಟು ದಿನ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟಳು.  ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ದಿನ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ?  ಸಾಕಿ,ಸಲಹಿ, ವಿದ್ಯೆ ಬುದ್ಧಿ ಕೊಟ್ಟು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬದುಕಲು ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಇದೆ.  ತಾನೂ ಸಂಪಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.  ಇಲ್ಲಿರುವ ಅನಾಥ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತನ್ನಿಂದಾದ ನೆರವು ನೀಡಬೇಕು.  ತನ್ನ ಜೀವನ ಏನಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ.  ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತ ಕೂರುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.  ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಸುಜಾತಾ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿ ತನ್ನ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ.  ಮನೆಯ ತುಂಬ ಶ್ರೀಕರನೇ ಇರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಮನೆ ಬಿಡುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ ತನ್ನ ವಾಸಿ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಅದೇ ಕಾಂಪೌಂಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಚಿಕ್ಕ ಮನೆಗೆ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಾಳೆ. 

ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಏಕಾಂಗಿಯ ಬದುಕಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.  ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಕಳೆದಿದ್ದೆಲ್ಲ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಣೀರಿಡುವುದು ಮಾತ್ರ ಅವಳಿಂದ ದೂರ ತಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾಳೆ.  ಕೊನೆಗೂ ತಾನೊಬ್ಬ ಅನಾಥೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಈ ಕೊರಗು ಆಗಾಗ ಅವಳನ್ನು ಕಾಡುವುದು, ಕಾಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಮತ್ತದೇ ಅನಾಥಾಶ್ರಮದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು ಹೌದು ನನಗಿವರೆಲ್ಲರೂ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂದು ತನಗೆ ತಾನೇ ಸಾಂತ್ವನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ.

ಹೀಗಿರುವ ಸುಜಾತಾರಂತವರು ಎಷ್ಟು ಜನ ಇರಲೀಕ್ಕಿಲ್ಲ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ.  ದೇವರ ಆಟ ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ!

17-12-2020. 3.25pm







ನಂಬಿಕೆ (ಚಿತ್ರ ಕಥೆ)

ಬದುಕಿನ ಸವಾಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲೂ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಆ ದೇವರನ್ನು. ಅಂದು ಶನಿವಾರ. ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟಿದ್ದೆ ಶ್ರೀ ಆಂಜನೇಯ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ. ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ದಾರಿಯ ಗುಂಟ ಮುಂದಿನ ಸಮಸ್ಯೆ ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕೆಂಬ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಚಿಂತೆ ಕಾಡಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ತಲೆ ತುಂಬ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬೇಡಾದ ಯೋಚನೆಗಳೇ. ಆಗಬಾರದ್ದೆಲ್ಲ ಒಂದೊಂದೇ ಒತ್ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆನ್ನು ಹುರಿ ಬಾಗಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಆ ದೇವರ ಮೊರೆ ಹೋಗುವುದು ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ದಾರಿ. ಯಾರು ಏನೇ ಹೇಳಲಿ ನನಗಿರುವ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಕುಂದಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಅವನಣತಿಯಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅಚಲವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇಂಬು ಕೊಟ್ಟ ಉದಾಹರಣೆಗಳೂ ಇವೆ. ಅದು ಕಾಕ ತಾಳೀಯವೊ ಇಲ್ಲಾ ಅವನ ಪ್ರಭಾವವೊ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವನ ಭಕ್ತೆ.

ಕಾಶಿಯ ಆ ಹಾದಿ ಮಂದಿರಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಕಿರಿದಾಗಿದ್ದರೂ ಜನ ಮಾತ್ರ ಇದ್ಯಾವುದನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸದೇ ಭಕ್ತಿ ಪರವಶಯತೆಯಲ್ಲಿ ದುಂಬಾಲು ಬಿದ್ದು ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ಹೋಗುವುದು ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಅವರಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬಳಾಗಿ ಹೋಗುವಾಗ ಕಾಲಿಗೆ ತಣ್ಣನೆಯ ಸ್ಪರ್ಶ. ಹಾಗೆ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡುತ್ತೇನೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಆಂಚನೇಯ! ಕೊಂಚವೂ ಹೆದರದೆ ದೈನ್ಯತೆಯ ಭಾವದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಜನ ಓಡಾಡುವ ಹಾದಿಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಜನರ ಮದ್ಯೆ ನನಗೇ ಕಾಣಿಸಿದ್ದು ಬಲು ಆಶ್ಚರ್ಯ , ಸಂತೋಷ, ಭಯ. ಹೋಗುವ ಜನರನ್ನು ಪಿಕಿ ಪಿಕಿ ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿತ್ತು. ಕೆಲವರು ಕೊಟ್ಟ ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ಬಾಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಜಗಿಯುತ್ತ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ನೋಡುತ್ತ ಇನ್ಯಾರಾದರೂ ಕೊಡಬಹುದೇ ಎಂಬ ಕಾತರ ಅದರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ. ಪಾಪ!ತುಂಬ ಹಸಿದಂತಿತ್ತು.

ಅದು ಅವಳೊ, ಅವನೊ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆಂಜನೇಯ ರೂಪದ ಮಂಗ. ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ ಮೈದಡವಲಿಲ್ಲ ಹೆದರಿಕೆ. ಅದೇ ಕಲ್ಲು ಆಂಜನೇಯನ ನನಗೆ ಕೈಗೆಟುಕುವಂತಿದ್ದರೆ ಹೀಗೆ ನೋಡಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆನೆ? ನನ್ನ ಒಳ ಮನಸ್ಸು ಕುಟುಕಿತು. “ಕಲ್ಲು ನಾಗರ ಕಂಡರೆ ಮಣಗಟ್ಟಲೆ ಹಾಲು ಸುರಿದು ಪೂಜಿಸುವರಯ್ಯಾ, ಅದೇ ನಿಜವ ನಾಗರ ಕಂಡರೆ ಮಾರು ದೂರ ಹೋಗುವರಯ್ಯಾ” ದಾಸರ ಪದ ನನಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದೆ. ಏನೊ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆನಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಮಂಗನಿರುವಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದೆ. ಕೆಂಪು ಕಂಕುಮದಂತ ಬಣ್ಣ ಅದರ ಕಣ್ಣ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಧೈನ್ಯತೆಯ ಭಾವ ಪಾಪ ಅನಿಸಿದರೂ ಭಯ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕರುಣೆ ಉಕ್ಕಿತು. ಮತ್ತೆ ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದಾಗಲೇ ಮಾಯ!

ಗುಡಿಗೆ ಹೋಗುವ ಧಾವಂತದ ಜನ ಬಿರು ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಬರಿಗಾಲ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ. ಅದು ಹಾಗೆ ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರ ನಮ್ಮಿರುವನ್ನೇ ಮರೆಸುತ್ತದೆ ನಮ್ಮ ಚಿತ್ತ ಭಕ್ತಿಯಲಿ ಮಿಂದಾಗ. ರಂಗು ರಂಗಿನ ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟು ಈಗೀಗ ಮಾಮೂಲು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುವುದು. ಹೆಣ್ಣೇ ಆಗಲಿ ಗಂಡೇ ಆಗಲಿ ಹಿರಿಯರ ಮಾತು ಕಿವಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹೇಳಿದರೆ ಡ್ರೆಸ್ ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ಲ ಭಕ್ತಿ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬ ವೇದಾಂತ. ಹಾಗೆ ಅದ್ಯಾವುದೊ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ” ನೈಟಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬರಬೇಡಿ” ಎಂಬ ಬೋರ್ಡ್ ತಗಲಾಕಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ನಗೂನೂ ಬಂತು. ಹಾಗೆ “ಮಹಿಳೆಯರು ಪ್ಯಾಂಟ್ ಹಾಕಿ ಬರಬೇಡಿ ” ಎಂಬ ಸ್ಲೋಗನ್ನು ಎಲ್ಲೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ. ಹಾಕಿದರೂ ನಡೆಯೋಲ್ಲ ಅಂತ ಅರ್ಥವೂ ಆಗಿರಬೇಕು!

ಹೊರಟಿರುವುದು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ. ರಾಮ ರಾಮಾ ಹೇಳೋದು ಬಿಟ್ಟು ಕಂಡವರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೀನಲ್ಲಾ! ನನ್ನೇ ನಾ ಬಯ್ಕೊಂಡು ಬಿರು ನಡುಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಂದಿರದತ್ತ ಸಾಗಿದೆ.

ಬೃಹದಾಕಾರದ ಆಂಜನೇಯನ ಮೂರ್ತಿ. ಕತ್ತೆತ್ತಿ ನೋಡಿ ಕೈ ಮುಗಿದು ಹನುಮಾನ್ ಚಾಲೀಸ್ ಹೇಳುತ್ತ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಜ್ಜಿ ಬಹಳ ಸುಸ್ತಾದಂತೆ ಕುಳಿತಿರುವುದು ಕಂಡೆ.

ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ “ಏನಜ್ಜಿ ಏನಾಯಿತು? ಕುಡಿಯಲು ನೀರು ಬೇಕಾ? ಜೊತೆಗೆ ಯಾರೂ ಬಂದಿಲ್ವಾ?”

” ಹೂಂ ಕಣಮ್ಮೋ, ಶಾನೆ ಸುಸ್ತಾಗೈತೆ. ಅದೇಷ್ಟು ಜನ ಈ ಶನಿವಾರ ಬಂತು ಅಂದರೆ ಈ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ. ಅದ್ಯಾವುದೋ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿ ಬಂದ್ನಾ? ಇಲ್ಲಿ ಇಳಿಯೊ ಬದಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆನೆ ಇಳಿದು ಈಟೊಂದು ದೂರ ನಡಕೊಂಡು ಬಂದು ಬಿಟ್ಟೆ ಕಣಮ್ಮಾ. ಅದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಕೂತೆ. ಒಸಿ ನೀರು ಕೊಡು. ತಂದಿದೀಯಾ?”

ನೀರು ಕೊಟ್ಟು ” ನೀವೊಬ್ಬರೆ ಹೀಗೆ ಬರಬೇಡಿ. ಜೊತೆಗೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ “ಅಂದೆ.

“ಯಾರೂ ಬರಲ್ಲ ಕಣವ್ವಾ. ಬೋ……ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬತ್ತೀನಿ ತಪ್ಪದೆ. ಈಗ ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಮಗ ಮನೆ ಬದಲಾಯಿಸಿ ದೂರ ಆಗೋಯ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ ಎದ್ದ ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು.

ಹಿರಿಯ ಜೀವ ಅನುಭವದ ಖನಿ. ಮಾತಾಡುತ್ತ ತಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಆವರಣದ ಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು. ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಇರುವು ನನಗ್ಯಾಕೊ ತುಂಬಾ ಹಿತವಾಗಿ ಆಪ್ತವಾಗಿ ಅನಿಸತೊಡಗಿತು. ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅದೇ ಕೋತಿ ನಾವಿರುವ ಕಡೆ ಬರುವುದ ಕಂಡೆ. ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾದದ ದೊನ್ನೆ ಇರುವುದು ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿರಬಹುದೆಂದು ತಿಳಿದು ಅದು ಹತ್ತಿರ ಬರುವ ಮೊದಲೇ ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಬಂದೆ.

ಅಜ್ಜಿ ” ಯಾಕಷ್ಟು ಭಯ. ಅವು ಏನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಕಾಡೆಲ್ಲ ಕಡಿದು ನಾಡಾದ ಮೇಲೆ ಅವಾದರೂ ಇನ್ನೇಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾವೆ ಹೇಳು” ಅನ್ನುತ್ತ ಬಾ ಬಾ ಎಂದು ಕರೆದರೆ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಕುಳಿತಿತು. ಅಜ್ಜಿ ತನ್ನ ಕೈಲಿದ್ದ ಪ್ರಸಾದವನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟರೆ ಪೂರ್ತಿ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿತು. ನಾನಿಟ್ಟ ಪ್ರಸಾದ ಮುಟ್ಟಲೂ ಇಲ್ಲ. ಅವಕ್ಕೂ ಇಷ್ಟೊಂದು ಮರ್ಯಾದೆಯಾ? ನಾನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಬಾರದಿತ್ತು ಅಂತ ಮನಸ್ಸು ಪಿಚ್ಚೆನಿಸಿತು. ಅಜ್ಜಿ ಸದಾ ಬರ್ತಿರೋದರಿಂದ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಈ ಅಜ್ಜಿ ಯಾರೋ ಏನೋ. ಆದರೆ ಅವರ ಪರಿಚಯ ಮಾತು ಮನಸ್ಸು ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಳಿಯಾಗಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯ. ಅವರು ಕಂಡುಂಡ ಬದುಕಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಸರ ಮಾಲೆಯನ್ನೇ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದು, ಅವುಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತ ಬದುಕು ನಡೆಸಿದ ಆ ಹಿರಿಯ ಜೀವ ಮಾತಿನ ಮದ್ಯೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ ತುಂಬಿದ್ದಂತೂ ದಿಟ. ನಿರಾಳ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿಸಿ ನಾನು ಮನೆಯ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ.

ಜಗತ್ತು ವಿಶಾಲವಾಗಿದೆ. ಜೀವನ ಅಂದ ಮೇಲೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬಂದಾಗ ಎಲ್ಲೊ ಯಾರಿಂದಲೊ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಅಜ್ಜಿ ಆ ಕೋತಿ ಎಲ್ಲ ಮನಸ್ಸು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಲೆಂದೇ ನನಗೆದುರಾದರಾ? ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಗೆ ತಿಳಿ ಆಯ್ತು? ಎಲ್ಲಾ ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೆ!

5-11-2019. 10.04pm

ದುರಂತ (ಚಿತ್ರ ಕಥೆ)

ದುರಂತ: ಗೀತಾ ಜಿ. ಹೆಗಡೆ, ಕಲ್ಮನೆ. http://panjumagazine.com/?p=16441

ಅದೊಂದು ಮಲೆನಾಡಿನ ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ. ಅಲ್ಲಿ ಸುರೇಶನದು ಒಪ್ಪವಾದ ಸಂಸಾರ. ಅವನಿಶ್ಚೆಯನರಿತ ಸತಿ, ಮುದ್ದಾದ ಒಬ್ಬಳೇ ಮಗಳು, ವಯಸ್ಸಾದ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಮ್ಮ. ಇವರೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಿನ ಗತಿ ಸುಗಮವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಕೂಡಿಟ್ಟ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಸೇರಿಸಿ ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಒಂದೂವರೆ ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಹಾಗೂ ಹೆಂಡತಿಯ ಒತ್ತಾಯದ ಮೇರೆಗೆ ಅವಳ ತವರಿನ ಒಡವೆ ಕೂಡಾ ಮಾರಿ ಎರಡು ರೂಮಿರುವ ಪುಟ್ಟದಾದ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದ. ಅದೇನೊ ಸಂಭ್ರಮ, ಸಂತೋಷ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರ ಮುಖದಲ್ಲಿ. ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸ್ವಂತ ಗೂಡು ಎಂಬ ಅಭಿಮಾನ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ.

ಇದಲ್ಲದೆ ಸುರೇಶ ತನ್ನ ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಇರುವ ಚಿಕ್ಕ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬಾಳೆ,ತೆಂಗು ಅಗತ್ಯ ತರಕಾರಿ ಮನೆಯ ಖರ್ಚಿಗೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ದುಡಿದು ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಹಿರಿಯರು ಮಾಡಿಟ್ಟ ಆಸ್ತಿ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದವರೆಲ್ಲ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಒಂದು ಎಕರೆ ಜಾಗ ಇವನ ಪಾಲಿಗೆ ದಕ್ಕಿತ್ತು. ಸುರೇಶ ಶ್ರಮ ಜೀವಿ. ಸ್ವತಃ ದುಡಿದು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸಿದ್ದ.

ಮಗಳು ಸಾಧನಾ ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ತೇರ್ಗಡೆ ಹೊಂದುತ್ತ ತನ್ನ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಓದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ತಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ ಮುಂದೆ ದೊಡ್ಡ ಡಾಕ್ಟರ್ ಆಗಬೇಕು. ಈ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸ್ವಂತ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಕಟ್ಟಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ಹಳ್ಳಿಯ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಶುಶ್ರೂಷೆ ನೀಡಬೇಕೆಂಬ ಅದೆನೇನೊ ನೂರೆಂಟು ಆಸೆ.

“ಮಗಳೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಸೆ ಇಟ್ಕೊಬೇಡಾ ಪುಟ್ಟಾ. ನಾವು ಸ್ಥಿತಿವಂತರಲ್ಲ. ಏನೊ ನೀನು ಓದಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಇದ್ದೀಯಾ. ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಸ್ಕಾಲರ್ಶಿಪ್, ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ನೆರವಿನೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿವರೆಗೂ ಓದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಓದು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಸರಕಾರಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರು ಸಾಕು” ಎಂದು ಆಗಾಗ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವಳು ತನ್ನ ಆಸೆ ಬಿಡೊ ಲಕ್ಷಣ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಸುರೇಶನಿಗೆ ಇರುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಚಿಂತೆ ತನ್ನ ಬಡತನ. ಮಗಳ ಆಸೆ ಪೂರೈಸಲಾಗದ ನಾನು ಎಂತಹ ತಂದೆ! ಈ ಬಡತನ ಮನುಷ್ಯನ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಚಿವುಟಿಹಾಕಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇರುವ ಗುಮಾಸ್ತನ ಹುದ್ದೆ ಬೆಳಗಿಂದ ಸಾಯಂಕಾಲದವರೆಗೆ ದುಡಿದರೂ ಉಳಿತಾಯ ಶೂನ್ಯವಾಯಿತು.

ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಹೆಂಡತಿಯ ಖಾಯಿಲೆ ಅವನನ್ನು ಹೈರಾಣನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡ ಷಹರದವರೆಗೂ ಹಲವು ವೈದ್ಯರ ಭೇಟಿ. ಬರಬರುತ್ತಾ ಅವಳ ಔಷಧಿ ಖರ್ಚು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತೆ ಹೊರತು ಖಾಯಿಲೆ ಕಡಿಮೆ ಆಗುವ ಲಕ್ಷಣ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.

ವಯಸ್ಸಾದ ಅಮ್ಮ ಗತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಅಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಮಗಳ ಓದು ಇನ್ನೂ ಎರಡು ವರ್ಷ ಇದೆ. ಅವಳ ಮದುವೆಯ ಮಂಗಲ ಕಾರ್ಯ ನಡೆಯಬೇಕು ಮುಂದೆ ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ. ಹೆಂಡತಿಯ ಆರೋಗ್ಯ ಹೀಗಾದರೆ ಮುಂದೆ ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಭಯ ಕಾಡತೊಡಗಿತು.

ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುತ್ತದೊ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅವನ ಆರೋಗ್ಯ ಕೂಡಾ ಹದ್ದುಬಸ್ತಿನಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ನೋವು ನರಳಾಟ. ಇದು ಸುರೇಶನನ್ನೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಮಾಡುವ ಹಳ್ಳಿ ಮದ್ದು ಒಂದಷ್ಟು ಸಾಂತ್ವನ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಖಾಯಿಲೆ ಮಲಗಿದರೆ ಆ ಮನೆ ಶಾಂತಿ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನೇ ಕದಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಈ ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ದಿನದಿಂದ ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮೌನವೇ ತುಂಬಿತ್ತು.

ಆಗಾಗ ಬರುವ ಮಗಳ ಫೋನು, ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರ ಮಾತು ತುಸು ಖುಷಿ ತರಿಸಿದರೂ ಮತ್ತದೇ ಮೌನ ಬಿಡದು. ಇನ್ನೇನು ಗಣೇಶನ ಹಬ್ಬ ಬಂತಲ್ಲ. ಬರುತ್ತೇನೆಂಬ ಅವಳ ಮಾತು ಸಂಭ್ರಮ ತಂದರೂ ಅವಳಮ್ಮ ಮಾತ್ರ ನಿತ್ರಾಣದಲಿ ” ನಾನೇನು ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಮಾಡ್ತೀನೊ ಏನೊ. ದೇವರೆ ಯಾವಾಗಪ್ಪಾ ನನ್ನ ಖಾಯಿಲೆ ವಾಸಿ ಮಾಡ್ತೀಯಾ”ಎಂದು ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಮೊದಲೇ ಮಗಳ ಆಗಮನ. ಅವಳು ಬಂದ ಸಂತಸದಲ್ಲಿ ಮಾತೇ ಮುಗಿಯದು. ಹದಿನೈದು ದಿನ ಇರ್ತೀನಮ್ಮಾ ಎಂದು ಅವಳಮ್ಮನ ಕೊರಳಿಗೆ ಹಾರವಾಗಿ ಲಲ್ಲೆಗರೆಯುತ್ತ ತಾನೇ ಅವಳಮ್ಮನಾಗಿ ಅಮ್ಮನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಕಾಣಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು. ಗೊತ್ತು ಅವಳಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ಖಾಯಿಲೆಯ ಪರಿಣಾಮ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನಲ್ಲಿ ನುಂಗಿಕೊಂಡು ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಒದ್ದೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಯಾರಲ್ಲೂ ಸತ್ಯ ಹೇಳಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿ ಪಾಪ ಈ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿಗೆ!

ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಎರಡು ದಿನ ಇರುವಾಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬೋರ್ಗರೆಯುವ ಮಳೆ, ಸಿಡಿಲಿನ ಅಬ್ಬರ ಜೋರು. ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಾದರೂ ನಿಲ್ಲುವ ಲಕ್ಷಣ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಎತ್ತ ನೋಡಿದರತ್ತ ತುಂಬಿದ ನೀರು. ರಾತ್ರಿಯ ರವರವ ಕತ್ತಲು. ಕರೆಂಟಿಲ್ಲದೇ ಒಂದು ವಾರವಾಗಿತ್ತು ಮಳೆಯ ಅವತಾರಕ್ಕೆ.

ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಈ ಮಳೆಗೆ ಎಂದು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಎಂಕಣ್ಣನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಡಿಗೆಯ ತುದಿಗೆ ನಿಂತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ತನ್ನ ಮನೆಯ ಚಾವಣಿ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದ ಸದ್ದು. ಒಳಗೆ ಹೆಂಡತಿ, ಮಗಳು, ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲರೂ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟ ಮಾಡಿ ಹಾಗೆ ಚಾಪೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದು ಗೊತ್ತು. ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೆ! ಏನಾಯಿತು ಇವರೆಲ್ಲರ ಗತಿ?

ಓಡಿ ಬಂದು ನೋಡಿದರೆ ಯಾರೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ, ಒಳಗೆ ಅಡಿಯಿಡಲೂ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೂಗಿ ಕರೆದರೂ ಯಾರ ಧ್ವನಿಯಿಲ್ಲ. ಸುರೇಶನ ಜಂಗಾಲವೇ ಉಡುಗಿಹೋಯಿತು. ಇವನ ಕೂಗಾಟಕ್ಕೆ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದವರೆಲ್ಲ ಓಡಿ ಬಂದರು. ಬಿದ್ದ ಮನೆಯ ಚಾವಣಿಯನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟು ಸರಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಮೂವರ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ರಭಸಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲೇ ಉಸಿರು ನಿಂತು ಹೋಗಿದೆ.

ನಡೆದ ಅವಘಡ ತಿಳಿದು ಬಂದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಸಾಂತ್ವನ ಪರಿಹಾರ ದೊರೆತರೂ ತನ್ನವರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಅನಾಥನಾದ ಸುರೇಶ. ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಅವನಮ್ಮ ಮತ್ತು ಮಗಳ ಫೋಟೊ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನೆನಪಿಸಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಇನ್ನಷ್ಟು ರೋಧಿಸತೊಡಗಿದ. ಮಳೆ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ನಿರ್ನಾಮ ಮಾಡಿತ್ತು.

11-11-2019. 9.25pm

ನಿಂಗಿ (ಕಥೆ) ಪಂಜು ಪತ್ರಿಕೆಯ ದೀಪಾವಳಿ ವಿಶೇಷಾಂಕದಲ್ಲಿ

http://panjumagazine.com/?page_i

“ಅಮ್ಮಾ ಅಮ್ಮಾ ”

ಯಾರಿದು? ಒಂದೆ ಸಮ ಕಿಟಕಿ ಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ ಮೂತಿ ಇಟ್ಕಂಡು ಕರೆಯುತ್ತಿರೋದು? ಓಹ್! ಮಾದೇವಿ. ಈ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆಯೇ ಬಂದು ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಹೋದಳಲ್ಲಾ? ಇನ್ನೂ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಎರಡೂವರೆಯಷ್ಟೆ. ಈಗ್ಯಾಕೆ ಬಂದ್ಲಪ್ಪಾ ಇವಳು? ಇನ್ನೇನು ರಾಮಾಯಣವೊ ಏನೊ? ಇವಳ ಗೋಳು ಯಾವತ್ತು ಮುಗಿಯುತ್ತೊ? ಸದಾ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಗಲಾಟೆ ಕುಡುಕ ಗಂಡನನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು. ಇದ್ದ ಒಬ್ಬ ಮಗನ ಪಾಲನೆ,ಪೋಷಣೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗೆ ನಿಯತ್ತಾಗಿ ಮೂಕ ಎತ್ತಿನಂತೆ ದುಡಿಯುವ ಹೆಣ್ಣು. ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ಇಲ್ಲಾ ಅನ್ನದೇ ಮನೆ ಕೆಲಸ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸುವ ಇವಳು, ಹಾಗೆ ಗುಣವೂ ಅಷ್ಟೇ ಬಂಗಾರ. ಕೈ ಬಾಯಿ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿರುವಂತಹ ಹೆಣ್ಣು. ಆದರೆ ಈಗ್ಯಾಕೆ ಬಂದಳೊ ಏನೊ.

ನನಗೊ ಹಂಗಂಗೇ ಕಣ್ಣು ಎಳೀತಾ ಇದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಅಡ್ಡ ಆಗೋಣ ಅಂದರೆ ಇವಳು ಈಗಲೇ ಬರಬೇಕಾ? ದೇಹದ ಸುಸ್ತು ಕಣ್ಣೆಳೆತ ಆಗಷ್ಟೆ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಅಡಿಗೆ ಮನೇಲಿ ಎಲ್ಲ ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಲಗೋಣ ಅಂತ ರೂಮಿನ ಕಡೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಶಾರದೆಗೆ ಬೆಡ್ ರೂಮಿನ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಕರೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಾದೇವಿ ಕಂಡು ಕೆಟ್ಟ ಕೋಪ ತರಿಸಿತು. ಅದು ಹಾಗೆ ; ನಿದ್ದೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಕಂಡವರ ಆಗಮನ ಮನಸ್ಸು ಸೆಟಗೊಳ್ಳುವುದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ತಾನೆ. ಶಾರದೆಯ ಸ್ಥಿತಿ ಕೂಡಾ ಹೀಗೆಯೇ ಆಗಿದ್ದು.

ಇದೆ ಟೈಮು ಈ ಕೆಲಸದವರಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಬರುವುದಕ್ಕೆ. ಏನ್ಮಾಡದೂ, ಅವರಿಂದಲೆ ತಾನೆ ನಮ್ಮನೆ ಬೇಳೆ ಬೇಯೋದು. ಕೈಲಾಗದ ತಪ್ಪಿಗೆ ರೇಗೊ ಹಾಗಿಲ್ಲ, ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದು ಹೇಳೊ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾದರೂ ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ಏನಾದರು ಹೇಳಿದ್ರೊ ಮೂತಿ ಊದಿ ಪಾತ್ರೆಗಳು ಜೋರಾಗಿ ಸೌಂಡ ಮಾಡಿ ಗುಡಿಸೊ ಪೊರಕೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಮಾರು ಇಲ್ಲೊಂದು ಮಾರು ಕಸ ಎಲ್ಲ ಅಲ್ಲಲ್ಲೆ . ಉಪಾಯವಿಲ್ಲದೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚೊ ಟೈಮಲ್ಲಿ ನಾವೇ ಶಾಸ್ತ್ರ ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡವರು ಗುಡಿಸ್ಕೊಬೇಕು ಅಷ್ಟೆ. ಅದೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮನೆ ಮುಂದೆ ನೀರಾಕೊ ಶಾಸ್ರೃಕ್ಕೆ ಬೀದಿ ಗುಡಿಸೋದಿಲ್ವೆ ಹಾಗೆ ಕೆಲಸದವರು ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಾಗ ಗುಡಿಸೊ ಅವತಾರ.

ಇನ್ನು ಕೆಂಪು ಕೋಟಿನ ಬೀದಿ ಗುಡಿಸುವವರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆ ಕೈಗೊಂದು ಈ ಕೈಗೊಂದು ಪೊರಕೆ ಹಿಡಿದು ಮಾರಾಕ್ಕೊಂಡು ಬಂದು ಅವರೊಂಥರಾ^^^^^^^ ಗುಡಿಸಿ ಬಿಡೋಲ್ವೆ ಹಾಗೆ. ಅಲ್ಲೂ ಏನಾದರು ಮಾತಾಡಿದರೆ ; “ಯಾಕಕ್ಕೊ ಗುಡಿಸ್ತಿರೋದು ಕಾಣಲ್ವಾ. ಯಾವಾಗ್ಲು ನಿಮ್ಮನೆ ಮುಂದೆನೇ ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಸ. ಎಷ್ಟು ಗಿಡ ಬೆಳೆಸಿದ್ದೀರಾ?”

ಆಯ್ತಲ್ಲಪ್ಪ ದಿನಾ ಗಿಡದ ಎಲೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಗುಡಿಸೋದು ಮಗಚಿ ನೆಲ ಕಚ್ಚಿತು. ಮಾತು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡೂ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಕೇಳ್ತೀಯಾ? ಬೇಕಿತ್ತಾ? ಅನುಭವಿಸು. ಸುಮ್ಮನೆ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಕಂಡು ಒಳಗೆ ನಡಿ. ಒಳ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳದೆ ಇನ್ನೇನು ಮಾಡುತ್ತೆ. ಯಾಕೊ ಎಲ್ಲ ನೆನಪಾಗಿ ಪಿತ್ತ ನೆತ್ತಿಗೇರಿತು. ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಕೆಲಸದವರು ನಡೆದುಕೊಂಡ ರೀತಿ ಬೇಡ ಬೇಡಾ ಅಂದರೂ ಆಗಾಗ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದು ಈ ಮಾದೇವಿನೂ ಅದೇ ದಾರಿ ಹಿಡಿದರೆ ಅನ್ನುವ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೆತ್ತಗಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಶಾಮಲಾಳೂ ಕೂಡಾ. ಆದರೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರೇಗೋದು ಮಾತ್ರ ಬಿಡೋದಕ್ಕೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಮಾದೇವಿ ಎಲ್ಲರಂತಲ್ಲ, ಅದು ಶಾರದೆಗೂ ಗೊತ್ತು. ಆದರೂ ರೇಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ. ಬಹುಶಃ ಯಾರದ್ದೊ ತಪ್ಪು ಪಾಪದ ಬಡಪಾಯಿ ಮೇಲೆ. ಕಲಸುಮೇಲೊಗರವಾದ ಮನಸ್ಸು ಬೀದಿ ಕಸ ಗುಡಿಸುವವಳಿಂದ ಆಗಿದ್ದು ಈ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆಯಷ್ಟೆ. ಈಗ ಮಾದೇವಿ ಮೇಲೆ ತಿರುಗಿ ಬಿತ್ತು.

ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಮಾದೇವಿ “ಅಮ್ಮಾ ನಾನೇನು ಮಾಡಿಲ್ಲ,ಯಾಕಮ್ಮಾ ರೇಗ್ತೀರಾ?” ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗೆಲ್ಲ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸೆಟಗೊಂಡು “ನೋಡು ನೀ ಮಾತಾಡಬೇಡಾ” ಅಂತಂದು ಒಳಗೊಳಗೇ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾದರೂ ತೋರ್ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ಗುರಾಯಿಸುವುದು ಆಗಾಗ ನಡೀತಿತ್ತು.

ಆದರೂ ಮಾದೇವಿಗೂ ಶಾರದೆಗೂ ಅದು ಯಾವ ಜನ್ಮದ ನಂಟೊ ಏನೊ. ಅವಳು ಕೆಲಸದವಳು ಇವಳು ಮನೆಯೊಡತಿ . ಅವರಿಬ್ಬರ ಭಾಂದವ್ಯ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಆರೋಗ್ಯ ಕೆಟ್ಟಾಗ ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಅಲವತ್ತುಕೊಂಡು “ಅಯ್ಯೋ ಬಿಡಿ ಅಮ್ಮಾ. ಯಾಕೆ ಈಟೊಂದು ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕತ್ತೀರಾ? ನಾನಿಲ್ವಾ? ಅದೇನು ಕೆಲಸ ಇದೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡ್ಕೊಟ್ಟೇ ಹೋಯ್ತಿನಿ” ಅಂತಂದು ತನ್ನ ಆನುವಂಶಿಕ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ನೋವಿನ ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿ ನೀವಿ “ಈಗ ಮಲ್ಕಳಿ. ಬೇಜಾರ ಮಾಡ್ಕಬೇಡಿ. ಕಾಯಿಲೆ ಮನುಷ್ಯಂಗಲ್ಲದೇ ಮರಕ್ಕೆ ಬತ್ತದಾ”? ವೇದಾಂತದ ಮಾತು ಹೇಳಿ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದಾಗೆಲ್ಲ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಉಕ್ಕುತ್ತದೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಹಳೆ ಸೀರೆನೊ ಇಲ್ಲಾ ದುಡ್ಡೊ ಕೊಟ್ಟು ಅವಳನ್ನು ಖುಷಿ ಪಡಿಸ್ತಾಳೆ.

ಬದುಕಿನ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲೂ ದಿನನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮಾಡಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಪದ್ಬಾಂಧವರಂತೆ ನಮ್ಮ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುವುದು ಇಂತಹ ನಂಬಿಕೆಯ ಮನೆ ಕೆಲಸದವರು. ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡಿನ ಮುಖ ನೋಡುವವರೇ ಜಾಸ್ತಿ. ನಿಯತ್ತಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವವರು ಅತೀ ವಿರಳ. ಅಂತಹವರಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆ ಹೆಂಗಸು ಈ ಮಾದೇವಿ.

ಗಂಡ ಮತ್ತು ಮಗ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಯಾರಿಲ್ಲದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಶಾರದೆಗೆ ಅಪರೂಪದ ಗುಣದ ಮಾದೇವಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಒಂದು ರೀತಿ ನಿರಾಳ. ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಾದೇವಿ ಕ್ರಮೇಣ ಶಾರದೆಯೊಂದಿಗೆ ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರದಷ್ಟು ನಂಬಿಕೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಗಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಶಾರದೆಯೂ ಅಷ್ಟೆ ಅವಳ ಕಷ್ಟ ಸುಖಕ್ಕೆಲ್ಲ ಭಾಗಿಯಾಗಿ ಇವಳು ಕೆಲಸದವಳು ಎಂಬ ತಿರಸ್ಕಾಕರದಿಂದ ಒಂದಿನ ಕಂಡವಳಲ್ಲ.

ಶಾರದೆ ಸೀದಾ ಮುಂಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹೋದವಳೆ ರೇಗಿಕೊಂಡೇ ಚಿಲಕ ತೆಗೀತಾ “ಏನ್ ಮಾದೇವಿ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ? ಒಂದರದ೯ಗಂಟೆ ಮಲಗೋಣ ಅಂದರೂ ಬಿಡಲ್ವಲ್ಲೆ. ಈಗಲೇ ಬರಬೇಕಾ? ಅದೇನು ಅಂತ ಹೇಳು ಬೇಗ. ರಾತ್ರಿ ಮಗ ಬರೋದು ಲೇಟು. ಅವನಿಗೆ ಬಡಿಸಿ ಎಲ್ಲ ಎತ್ತಿಟ್ಟು ಮಲಗೋದರಲ್ಲಿ ಗಂಟೆ ಹನ್ನೊಂದಾಗುತ್ತೆ. ಈ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮಲಗಿದ ಕೂಡಲೆ ನಿದ್ದೆ ಬರುತ್ತ, ಅದೂ ಇಲ್ಲ. ನಿಂಗೇನು ಗೊತ್ತು ನನ್ನ ಕಷ್ಟ.”

ಅಮ್ಮನ ಕೋಪ ಮಾದೇವಿಗೆ ಮಾಮೂಲು. ಅಷ್ಟೇ ಕೂಲಾಗಿ ” ಹೂಂ ಅಮ್ಮ, ನನಗೂ ಗೊತ್ತಾತದೆ. ಆದರೆ ಏನ್ಮಾಡದೂ? ಎಲ್ಲಾರ ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಬರೋದರಾಗೆ ಈಟೋತ್ತಾಯ್ತು. ಮತ್ತೆ ಮೊನ್ನೆ ನೀವು ಹೇಳಿಲ್ವಾ ನಿಮ್ಮ ತಂಗೀ ಮನೆಗೆ ಕೆಲಸದವಳು ಇದ್ರೆ ಹೇಳು ಅಂದಿದ್ದರಲ್ವಾ. ಒಬ್ಬಳು ಇದ್ದಾಳೆ ಅಮ್ಮ. ಕರಕಂಡ ಬಂದೀವ್ನಿ. ಇವಳ ಹೆಸರು ನಿಂಗಿ ಅಂತ. ಮಾತ್ನಾಡಿ ನೀವು. ಏಯ್ ಬಾರೆ ಇಲ್ಲಿ ಅದೇನು ಮಾತಾಡಬೇಕಂತಿದೆಯೊ ಎಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡಕ ಆಯ್ತಾ.?”

ಈಗ ಶಾರದೆಗೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಯಿತು. ತಾನು ಹೇಳಿದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಇವಳು ಬಂದಿರೋದು. ಛೆ! ಸುಮ್ಮನೆ ರೇಗಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ. ಅಯ್ಯೋ! ನನ್ನ ತಲೆ ಕಾಯಾ!! ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು:

“ಏನೆ ನಿನ್ನ ಹೆಸರು? ಯಾವೂರು? ಇರೋದು ಏಲ್ಲಿ? ಮದುವೆ ಆಗಿದೇಯಾ? ”

“ಅಮ್ಮ ನಾ ಈ ಊರವಳೆಯಾ. ಬೋ ವಸಾ೯ತು ಇಲ್ಲಿದ್ದು. ಮದುವೆ ಆಗೈತೆ. ಗಂಡ ಗಾರೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೊಯ್ತಾವ್ವನೆ. ಮಕ್ಕಳು ಮರಿ ಯಾರು ಇಲ್ಲ. ಅಕ್ಕನ ಮನೆ ತಾವ ಮನೆ ಮಾಡ್ಕಂಡ ಇವ್ನಿ. ನಾಕ್ ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋದೆ ನನ್ನ ಕಸಬು. ಅಲ್ಲೊಂದು ಮನೆಗೆ ಹೋಯ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರು ಬ್ಯಾರೆ ಕಡೆ ಹೊಸಾ ಮನೆ ಕಟ್ಕಂಡಿ ಹೊಂಟೋದರು. ಈಗೊಂದು ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಾಕೆ ಠೇಮ್ ಐತೆ. ಅದಕೆ ಬಂದಿವ್ನಿ.”

“ಒಳ್ಳೆದೇ ಆಯ್ತು. ನೋಡು ನನ್ನ ತಂಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತೀಯಾ? ಇಲ್ಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ. ಇರೋದು. ಇವತ್ತು ಆಫೀಸಿಗೆ ರಜೆ ಹಾಕಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾಳೆ. ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ. ಏನೆ ಮಾದೇವಿ ಹೋಗೋಣ್ವೆನೆ?”

“ಆಯ್ತು. ಬಿರೀನೆ ಹೋಗಿ ಅದೇನು ಅಂತ ಮಾತಾಡವಾ. ಏ ನಡೀಯೆ. ಅಮ್ಮಾವರ ತಾವ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾತಾಡ್ಕ. ಆಮೇಕೆ ನನ್ನ ತಾವ ಕೊರಗ ಬ್ಯಾಡಾ. ಇವಳು ಕರ್ಕಂಡ ಬಂದು ಸೇರ್ಸೀದ್ಲು ಹಾಂಗೆ ಹೀಂಗೆ ಅಂತ. ಈಗ್ಲೆ ಹೇಳಿವ್ನಿ.”

“ಆಗ್ಲಿ ಅಕ್ಕಾ. ನಾ ನಿನ್ ದೂರಾಕಿಲ್ಲ. ನಂಗೊಂದು ಕೆಲಸದ ಮನಿ ತೋರ್ಸಿ ಪುಣ್ಯ ಕಟ್ಕಂಡೆ. ನಂಗೂ ಒಸಿ ಮರ್ವಾದೆ ಐತೆ. ಶಿವನಾಣೆ ಆಂಗೆಲ್ಲ ಏನ್ ಅನ್ನುಕಿತ್ತಾ. ನಿನ್ನುಪಕಾರ ಜಪ್ತಿ ಮಡ್ಕತ್ತೀನಿ.”

ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ ಮಾದೇವಿ ಏನು ಶಾರದೆಯೂ ಮರುಳಾಗಿ ಬಿಟ್ಲು. ಇಬ್ಬರೂ ನಗುತ್ತ ತಂಗಿ ಶಾಮಲೆಯ ಮನೆಗೆ ಅವಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟರು.

“ಶಾಮಲಾ ಎನು ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀಯೆ? ಬಾಗಲು ತೆಗಿ.”

“ಬಂದೆ.” ಅಡಿಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಾಯಂಕಾಲಕ್ಕೆ ತಿಂಡಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವಳು ಕಿಟಕಿಯಿಂದಲೇ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿ ಈ ಅಕ್ಕ ಯಾರನ್ನೊ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಾಂಗಿದೆ? ಒಲೆ ಆರಿಸಿ ಸೀದಾ ಬಂದು ಬಾಗಿಲು ತೆಗಿತಾಳೆ.

“ಬಾ ಅಕ್ಕ. ಕೂತೂಕೊ. ಇವಳು ಯಾರು?” ಅಕ್ಕ ತನ್ನ ಕೆಲಸದವಳೊಟ್ಟಿಗೆ ಹೊಸಬಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದು ನೋಡಿ ಬಂದವಳನ್ನು ಅಡಿಯಿಂದ ಮುಡಿಯವರೆಗೆ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೆನೊ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕ್ತಾಳೆ ಶಾಮಲಾ.

“ಇವಳಾ, ನೀ ಕೆಲಸದವರು ಬೇಕು ಹೇಳಿರಲಿಲ್ವಾ? ಅವಳೇ ಇವಳು. ನಿಂಗಿ ಅಂತ ಇವಳ ಹೆಸರು. ಇದೇ ಊರಿನವಳಂತೆ. ಅದೇನು ಅಂತ ಮಾತಾಡು. ಹಂಗೆ ಬೇಗ ಚಾ ಮಾಡು ಮಾರಾಯ್ತಿ. ಇನ್ನೇನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಲಗೋಣ ಅಂತ ಹೊರಟಿದ್ದೆ ಇವಳು ಬಂದ್ಲು. ಕಣ್ಣು ಎಳೀತಿದೆ. ಬಿಸಿ ಚಾ ಕುಡಿದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನ ಆಗುತ್ತೆ.”

“ಅಯ್ಯೋ! ನೀ ಹೇಳಬೇಕಾ ಅಕ್ಕಾ, ನಿನ್ನ ಚಾ ಚಟ ಗೊತ್ತಿದ್ದೆ. ಇರು ಮೊದಲು ಚಾ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಕುಡಿಯೋಣ. ಆಮೇಲೆ ಮಾತು.”

ಅಕ್ಕನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಅಪರಿಮಿತ ಸಂತೋಷ ಶಾಮಲಳಿಗೆ. ಸರಿಯಾದ ಕೆಲಸದವರು ಯಾರೂ ಸಿಗದೆ ಪಟ್ಟ ಪಾಡು ಅವಳಿಗೇ ಗೊತ್ತು. ಬೆಳಗಿಂದ ಸಾಯಂಕಾಲದವರೆಗೂ ಮನೆ ಕೆಲಸ ಆಫೀಸು ಕೆಲಸ ಅಂತ ಒದ್ದಾಡಿ ಒದ್ದಾಡಿ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ಗುರುತು ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದವರನ್ನು ಮನೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲೂ ಭಯ, ಗೊತ್ತಿರೊ ಕೆಲಸದವರು ಆಗಲೇ ಪಾಳಿಯಂತೆ ಬೇರೆ ಮನೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಕೇಳಿದರೆ “ಆಗಲ್ಲ ಅಕ್ಕಾ. ಟೈಮು ಸೆಟ್ ಆಗಲ್ಲ ” ಎಂಬ ಸೊಲ್ಲು.

ಒಳಗೆ ಸರಿದ ಶಾಮಲಾ ಚಾ ಹಿಡಿದು ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೊಸಾ ಕೆಲಸದವಳಾದ ನಿಂಗಿ ಕೂತಲ್ಲೆ ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಾಯಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು. ದೊಡ್ಡ ಮನೆ. ಶ್ರೀಮಂತರೇ ಇರಬೇಕು. ಒಳಗೊಳಗೆ ಸಂಬಳ ಎಷ್ಟು ಕೇಳಲಿ ಅನ್ನುವ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ.

“ಸರಿ, ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ಏನು ಎತ್ತ ಎಲ್ಲ ಹೇಳಮ್ಮಾ. ನನಗೂ ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಮಾಡಿ ಸಾಕಾಗೋಗಿದೆ. ನಾಳೆಯಿಂದಲೇ ಬೇಕಾದರೂ ಬಾ.”

ನಿಂಗಿಗೊ ಒಳಗೊಳಗೇ ಹಿಗ್ಗು. ಈ ಅವ್ವಾಗೆ ಕೆಲಸದವರ ತರಾತುರಿ ಶಾನೆ ಐತೆ. ಒಸಿ ಸಂಬಳ ಜಾಸ್ತೀನೆ ಕೇಳವಾ.
” ನನ್ನ ಹೆಸರು ನಿಂಗಿ, ಇಲ್ಲೇ ಹತ್ರದಾಗ ಮನಿ ನಂದು. ಮನೆ ಅಂದಮ್ಯಾಕೆ ಜನ ಇರ್ದೆ ಇತಾರಾ. ಅದೆನೇನು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು ವೋಳಿ. ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ಕಂಡ ಹೋಯ್ತೀನಿ. ಸಂಬಳ ಎಷ್ಟು ಕೊಡ್ತೀರಿ ಒಸಿ ನೀವೇ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿ. ಪಾಪ! ಶಾನೆ ದಣದಾಂಗ್ ಕಾಣ್ತದೆ.” ಇಟ್ಟಳು ಸಂಭಾವಿತತನದ ಬತ್ತಿ.

ಶಾಮಲಳೊ ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ ಕರಗೋದ್ಲು. ಎಷ್ಟು ಜನ ಇದ್ದೀರಾ, ಏನೇನು ಕೆಲಸ ಅಂತನೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬಳೇ ಬೇರೆ. ಮಕ್ಕಳ ಉಸಾಬರಿ ಇಲ್ಲ. ಕೆಲಸ ತಪ್ಪಿಸೊ ಪ್ರಮೇಯ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಏನೇನೋ ಮನಸಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿ “ನೋಡು ನಿಂಗಿ,ನಾ ಹೇಳೊ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು. ತಪ್ಪಿಸಬಾರದು. ಏನೊ ಅನು ಆಪತ್ತು ಬರುತ್ತದೆ. ಆಗ ನಿನ್ನ ಅಕ್ಕನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿ ಕಳಿಸು. ನಾ ಕೊಡೊ ಸಂಬಳಕ್ಕೆ ನೀ ಒಪ್ತಿಯೊ ಇಲ್ವೊ ಏನೊ. ಆದರೂ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಕೇಳು ; ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಆಗುತ್ತಾ?”

ಗದ್ದಕ್ಕೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು ಎಲ್ಲ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ನಿಂಗಿ ” ಅಲ್ಲ ಕಣವ್ವಾ, ಈಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಮನಿ. ಮೇಲೆ ಕೆಳಗೆ ಒರೆಸಬೇಕು. ಜನ ಎಷ್ಟಿದ್ದೀರಿ? ಕೋಲು ಕೊಡ್ತೀರಾ ಒರೆಸೋಕೆ?”

“ಇದುವರೆಗೂ ಯಾರಿಗೂ ಒರೆಸೊ ಕೋಲು ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಕೈಯಲ್ಲೇ ಒರೆಸ್ತಾ ಇದ್ದರು. ಆದರೆ ನೀ ಕೇಳ್ತಿದ್ದೀಯಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒರೆಸು, ಹಳೆ ಬಟ್ಟೆ ಕೊಡ್ತೇನೆ.”

ನೆಟ್ಟಗೆ ಕುಳಿತ ನಿಂಗಿ,”ಆಗಾಕಿಲ್ಲ ಕಣವ್ವೊ. ನಾನೂ ನಾಕ್ ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋದು ಬ್ಯಾಡ್ವಾ. ಸೊಂಟ ಎಲ್ಲಾ ಬಿದ್ದೋತೈತೆ. ಕೋಲು ಕೊಡಿ ಒರಸಾಕೆ.”

“ಹೋಗ್ಲಿ,ಆಯ್ತು. ನೀ ಬಾ ನಾಳೆಯಿಂದ. ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ತಂದಿಡ್ತೀನಿ.”

“ಬ್ಯಾಡ್ ಬ್ಯಾಡಾ. ಒಸಿ ನಾನೇ ನಿಮ್ಮೊಟ್ಟಿಗೆ ಬರ್ತೀನಿ. ನನಗೆ ಸರಿಯಾದ ಕೋಲು ನಾನೇ ಆರಿಸ್ಕಂತೀನಿ. ಮತ್ತೆ ಪಾತ್ರೆ ಸಿಂಕನಾಗೆ ತೊಳೆಯೋದಾ? ಇಲ್ಲಾ ಕೆಳಗಡೆ ಕೂಕಂಡಿ ತೊಳಿಯಾದಾ?”

“ಎರಡೂ ಇದೆ ಕಣೆ. ಆದರೆ ಹೊರಗಡೆ ಕೆಳಗೆ ಕೂತ್ಕಂಡೆ ತೊಳಿ, ಒಳಗಡೆ ಗಲೀಜಾಗುತ್ತದೆ. ”

” ಹಾಂಗಂದ್ರೆ ಹೇಂಗೆ ಅವ್ವಾ. ಕೆಳಗಡೆ ಕೂಕಂಡರೆ ಎದ್ದು ಕಾಲು ನೆಟ್ಟಗೆ ಮಾಡಾಕೆ ಆಗಾಕಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಒಂದು ಮನೆ ಕೆಲಸನಾ ಮಾಡೋದು? ಇನ್ನೂ ನಾಲ್ಕು ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋದು ಬ್ಯಾಡ್ವಾ?” ಉಹ್ಊಂ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಸರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಂತಿತ್ತು ಅವಳ ಮಾತು. ಇರಲಿ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಇವಳಂತೆ ನಡೆಯೋಣ ಅಂತ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿದ ಶಾಮಲಾ “ಆಯ್ತಮ್ಮಾ ಬರ್ತೀಯಾ ನಾಳೆಯಿಂದ?”

“ಒಸಿ ಇರವ್ವಾ. ಈಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾಕ್ ಮಂದಿ ಇದ್ದೀರಿ ಅಂದ ಮ್ಯಾಕೆ ಬಟ್ಟೆನೂ ಅಷ್ಟೆ ಇರ್ತೈತಲ್ವಾ? ವಾಷಿಂಗ್ ಮಷಿನ್ ಇಲ್ವಾ ಅವ್ವ?”

“ಇದೆ. ಆದರೆ ನೀ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅದ್ಯಾಕೆ. ಯಾವಾಗಾದರೂ ನೀನು ಬರದೇ ಇದ್ದಾಗ ಅಗತ್ಯ ಇರೊ ಬಟ್ಟೆ ಅದರಲ್ಲಿ ನಾ ತೊಳ್ಕೋತೀನಿ. ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆಯೊ ಕಲ್ಲು ಹೊರಗಿದೆ. ಅಲ್ಲೇ ತೊಳೆಯೋದು ಅಲ್ಲೇ ತಂತಿ ಮೇಲೆ ಒಣಗಾಕೋದು ಮಾಡು ಸಾಕು.”

” ನೋಡವ್ವಾ, ನಾ ಹೀಂಗತೀನಿ ಅಂತ ಬ್ಯಾಸರಾ ಮಾಡ್ಕಬೇಡಿ. ನಂಗೂ ಮಷಿನ್ನಾಗೆ ಬಟ್ಟೆ ತೊಳಿಯೋದು ಬರ್ತೈತೆ. ನಾನೂ ಅದರಲ್ಲೆ ತೊಳಿತೀನಿ. ಈಗ ಬ್ಯಾರೆ ಕೆಲಸದವರ ಮನ್ಯಾಗೆ ಮಾಡಲ್ವಮ್ಮಾ? ಹಂಗೇಯಾ. ಮಾತಿಗೆ ಇಲ್ಲ ಅನ್ಬೇಡಿ. ನಂಗೂ ಕೈಯ್ಯೆಲ್ಲ ಸಾಬೂನು ತಾಗಿ ತಾಗಿ ಬೆಳ್ಳಗಾಗೋಯ್ತದೆ.”

ಇವಳು ಹೇಳೋದು ಹೌದಿರಬೇಕು. ಅವರೆಲ್ಲ ಮಾಡಿಸುವಾಗ ನಾನ್ಯಾಕೆ ಬ್ಯಾಡಾ ಹೇಳಲಿ ಅಂತಂದುಕೋಂಡ ಶಾಮಲಾ ” ಸರಿ ಬಾರೆ ನಾಳೆಯಿಂದ.”

“ಆಯ್ತು ಅವ್ವಾ, ಬತ್ತೀನಿ. ಆದರೆ….”

“ಇನ್ನೇನೆ ಸಮಸ್ಯೆ. ಎಲ್ಲಾ ಆಯ್ತಲ್ಲಾ?”

ಘಾಟಿ ನಿಂಗಿ. ಅಳೆದೂ ಸುರಿದೂ ಶಾಮಲಾಳಿಗಿರುವ ಕೆಲಸದವ ಅಗತ್ಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾಳೆ ; “ಅದು ಹಾಗಲ್ಲ, ಒಸಿ ಸಂಬಳ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡಿ. ಇದೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ನಾ ಹೋಗೊ ಕೆಲಸದ ಮನೆಯವರು ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಕೊಡ್ತವ್ರೆ. ನಿಮ್ಮಕ್ಕ ನನ್ನಕ್ಕಾ ಮಾತಾಡಿ ನನ್ನ ಸೇರಿಸ್ತಿರೋದಲ್ವರಾ? ಅದಕೆ ನಾನೇ ಕಮ್ಮಿ ಕೇಳ್ತದ್ದೀನಿ. ಮೂರೂವರೆ ಕೊಡಿ. ಹಂಗೆ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸ ಇದ್ರೂ ಮಾಡಿಕಂಡ ಹೋಯ್ತೀನಿ.”

ನಿಂಗಿಯ ಮಾತಿಗೆ ಹೂಂ ಅನ್ನದೇ ಗತ್ಯಂತರವಿಲ್ಲ. ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಕೊಳ್ಳಲೂ ಆಗೋದಿಲ್ಲ, ಇತ್ತ ಇದುವರೆಗೂ ಸರಿಯಾದ ಕೆಲಸದವರೂ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈಗ ಇವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆಯವರು ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಅನ್ನುವ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ “ಆಯ್ತು ಮಾರಾಯ್ತಿ. ನೀನು ಕೇಳಿದಷ್ಟು ಸಂಬಳ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ನಾಳೆಯಿಂದಲೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಬಾ. ತಪ್ಪಿಸಬೇಡ.”

“ಆಯ್ತು ಕಂಡ್ರವ್ವಾ. ಆರು ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲ ಬಂದು ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಹೋಯ್ತೀನಿ. ಆದರೆ ಒಂದು ಮಾತು.”

“ಎಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡಿ ಆಯ್ತಲ್ಲಾ. ಮತ್ತಿನೇನು”

“ಅದು ಹಂಗಲ್ವರಾ. ನೋಡಿ ಶಾನೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ನಿಮ್ಮನೀ ತಾವನೇ ಪಸ್ಟ ಬರಾದು. ನೀವ್ ಬೇರೆ ಆಪೀಸಿಗೆ ಹೋಯ್ತೀನಿ ಅಂತೀರಿ. ಕರೆಕ್ಟ್ ಠೇಮ್ಗೆ ಬರಬೇಕು ಅಲ್ವರಾ?”

“ಹೂಂ, ಹೌದು. ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದ್ನಲ್ಲಾ. ಈಗ್ಯಾಕೆ ರಾಗ ಹಾಕ್ತೀಯಾ?”

” ನಂಗೆ ಒಂದು ಚಟ ಐತೆ. ಬೋ…ವರ್ಷದಿಂದ. ನೀವು ಇಲ್ಲಾ ಅನ್ನಕಿಲ್ಲಾ. ಹಂಗಂದ್ರೆ ನಾ ವೋಳ್ತೀನಿ. ನಂಗೇನು ಬಿಡೇ ಇಲ್ಲ. ನೀವು ಹೂಂ ಅಂದಮ್ಯಾಲೇ ಒಪ್ಗಳದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಆಯ್ತರಾ?”

ತತ್ತರಕಿ. ಇದೇನು ಇವಳದ್ದು ವರಸೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಿರಿ ಕಿರಿ ಅನಿಸಿದರೂ ಶಾಮಲಾ “ಆಯ್ತು. ಅದೇನಂತ ಹೇಳು.”

“ನೋಡಿ ನಾ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬಂದವಳೇ ಮನೆ ಮುಂದೆ ನೀರಾಕಿ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕ್ತೀನಿ. ಅಷ್ಟರಾಗೆ ನಂಗೊಂದು ಲೋಟ ಖಡಕ್ ಚಾ ಮಾಡ್ಕೊತ್ರಾ? ಅದಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ನನ್ನ ಕೈ ಕಾಲು ಆಡಾಕಿಲ್ಲ.”

ಯಾಕೊ ಇವಳದ್ದು ಅತೀ ಆಯ್ತು ಅನಿಸಿದರೂ ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿದ ಶಾಮಲಾ ” ಸರಿ ಬಾ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ. ಮಾಡ್ಕೊಡ್ತೀನಿ” ಅಂದು ಕೆಲಸದವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಸಾಗಾ ಹಾಕಿದಳು. ದೂರದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ನಿಂಗಿ ತಿರುಗಿ ತಿರುಗಿ ತನ್ನ ಮನೆಯತ್ತ ನೋಡುತ್ತ ಏನೊ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ನಾಳೆ ಬರ್ತಾಳೊ ಇಲ್ಲವೊ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಕಾಡತೊಡಗಿತು.

ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅತ್ತ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಇತ್ತ ಅಕ್ಕನೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ರೌಂಡ್ ಚಾ ಹೀರುತ್ತ ಹರಟೆ ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಾಗಿತ್ತು.

ಮಾರನೇ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ನಿಂಗಿಯ ಆಗಮನ ಆಗಿದ್ದು ಕಂಡ ಶಾಮಲೆ ಬಲು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ” ಬಾ ಬಾರೆ ನಿಂಗಿ. ನೀರಾಕು ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾನು ಚಾ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನಾನೂ ಕುಡಿದಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರೂ ಕೂತು ಕುಡಿಯೋಣ. ಅವರ್ಯಾರೂ ಇನ್ನೂ ಎದ್ದಿಲ್ಲ.” ಎಂದನ್ನುತ್ತ ಚಾ ಮಾಡಲು ಅಣಿಯಾದಳು.

ಹತ್ತೇ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಬಂದ ನಿಂಗಿ ಬಗಲಿಂದ ಒಂದು ಲೋಟ ತೆಗೆದು ಮುಂದಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಕೂತಳು.

“ಇದೇನೆ ನಿಂಗಿ ಲೋಟ ಯಾಕೆ ತಂದೆ? ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ವಾ?”

“ಅದು ಹಾಗಲ್ವರಾ. ನಾ ದಿನಾ ಈ ಲೋಟದಾಗೆ ಕುಡಿಯದು. ಇದಕ್ಕೇ ಬಗ್ಗಸಿ.”

ಆ ಲೋಟವೋ ಸಮಾ ಮೂರು ಕಪ್ ಟೀ ಹಿಡಿವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದು. ಉಪಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಶಾಮಲಾ ಅಷ್ಟೂ ಟೀಯನ್ನು ಅವಳ ಲೋಟಕ್ಕೆ ಬಗ್ಗಿಸಿ ಇನ್ನು ಹಾಲು ತರುವವರೆಗೂ ಇವತ್ತಿನ ಬೆಳಗಿನ ಟೀ ಪಂಗನಾಮ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ;

“ಅಮ್ಮಾ ಇದೇನಿದು ಸಕ್ರೆ ಹಾಕಿಲ್ವರಾ? ಒಸಿ ಸಕ್ರೆ ಹಾಕಿ.”

ಪಂಗನಾಮ ಆದ ಟೀ ಜೊತೆಗೆ ಇವಳ ಬೇಡಿಕೆನೂ ಕೇಳಿ ಸಿಟ್ಟು ನೆತ್ತಿ ಏರುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಕಿ ಏನೂ ಮಾತಾಡದೇ ಅಡುಗೆ ಮನೆ ಸೇರಿದಳು ಶಾಮಲಾ. ಅವಳಿಗೆ ಇವಳ ಸ್ವಭಾವ ಕಾಡಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮಾ ನೀವು ಟೀ ಕುಡದರಾ? ಇಲ್ಲಾ ಇದರಲ್ಲೇ ನಿಮಗೂ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹಾಕಿ ಅನ್ನಬಾರದಾ? ಯಾಕೊ ಇವಳು ಬಹಳ ಸಲುಗೆ ತಗೋತಿದ್ದಾಳೆ. ತನ್ನ ಅಸಹಾಯಕತೆ ದುರುಪಯೋಗ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಅನಿಸತೊಡಗಿತು.

ನಿಂಗಿಯ ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯುವ ಸೌಂಡಿಗೆ ಮನೆ ಮಂದಿಯೆಲ್ಲ ಎದ್ದಿದ್ದಾಯಿತು. ಗಂಡ ಆಗಲೇ ಹೋಗಿ ತಂದಿಟ್ಟ ಹಾಲಲ್ಲಿ ಟೀ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರೂ ನಿಂಗಿಯನ್ನು ದುರುಗುಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದ ಕಂಡು ನಗು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳಗಿನ ಅವಳ ಜೋರಾದ ಮಾತು ಬಹುಶಃ ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಕಿರಿ ಕಿರಿ ತಂದಿದ್ದಂತೂ ನಿಜ. ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಅವಾಂತರ ಮಾಡಿ ಇವಳೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರದಂತೆ ಆದರೆ ಎಂಬ ಆತಂಕ ಶುರುವಾಗಿದ್ದೇ ತಡ ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಸಂಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ ಒಳ ಕರೆದು ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಇರುವಂತೆ ಹೇಳಿ ಚಾ ಕೊಟ್ಟು ಅವರವರ ರೂಮಿಗೆ ಕಳಿಸಿ ಅಡಿಗೆಯ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾದಳು.

“ಅಮ್ಮಾ ನಾ ಬರ್ಲಾ?”

“ಅಲ್ವೆ ನಿಂಗಿ ನೆಲ ಒರೆಸೋದಿಲ್ವಾ? ಬಟ್ಟೆ ಬೇರೆ ಇದೆ”

“ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ. ನನಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಬುಡಿ. ನಾನು ನಾಳೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬರುವಾಗ ನಂಗೆ ಬೇಕಾದಂತ ಒರೆಸೊ ಕೋಲು ತಕ ಬತ್ತೀನಿ. ಇನ್ನು ಬಟ್ಟೆ ಇವತ್ತಿಂದು ನಾಳೆದು ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ತೊಳೆದ್ರಾಯ್ತು ಬುಡಿ. ನಂಗೂ ಠೇಮ್ ಆತದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಮನೆಗೆ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕೋಕೆ ಹೋಯ್ ಬೇಕು. ಬಿರೀನೆ ಕೊಡಿ. ನಾ ಮೋಸ ಗೀಸಾ ಮಾಡುವವಳು ಅಲ್ಲಾ ಆಯ್ತಾ?”

ಶಾಮಲಾ ಮರು ಮಾತಾಡದೇ ಮುನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಅವಳು ಅತ್ತ ಹೋಗಿದ್ದೇ ತಡ ಗಂಡ “ಯಾರೆ ಅವಳು? ಅದೆಷ್ಟು ಜೋರು ಮಾತು?, ಎಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ಲೆ? ಛೆ!ಇವತ್ತಿನ ನಿದ್ದೆ ಎಲ್ಲಾ ಹಾಳಾಯ್ತು. ಹೋಗಿ ಹೋಗಿ ಭಾನುವಾರವೇ ಬರಬೇಕಾ?”

ಸಿಡುಕಿದ ಗಂಡನ ಮಾತು ಜೊತೆಗೆ ಸಾಥ್ ಕೊಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳ ಸಿಡುಕು ಶಾಮಲಾ ಸುಸ್ತೊ ಸುಸ್ತು.

“ರೀ.. ನಂಗೂ ಯಾಕೊ ತಲೆ ಕೆಟ್ಟೋಯ್ತು. ಅವಳು ಬಲು ಘಾಟಿ ಅನಿಸ್ತಾಳ್ರಿ. ಬಂದ ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೇಗೆ ಆಟ ಆಡಿಸಿದಳು ನೋಡಿ. ಏನ್ಮಾಡೋದು ಉಪಾಯ ಇಲ್ಲ. ಮನೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲಾರಿ. ನೋಡೋಣ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಳಿ ಹೇಳ್ತೀನಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ತಿಂಡಿ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ದೇವರ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ಬನ್ನಿ.”

ಇವಳ ಅವಸ್ಥೆ ಕಂಡು ನಕ್ಕು “ಆಯ್ತು ಮಾರಾಯ್ತಿ. ನೀನು ಟೆನ್ಷನ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಪಿ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಡಾ. ತಿಂಡಿ ರೆಡಿ ಮಾಡು.”

ಬೆಳಗಿನ ಮೂಡು ಕೆಟ್ಟೋದರೆ ದಿನವೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೀತಿ ಅಸಮಾಧಾನ ಆಗೋದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಇದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಂದರೆ ಈ ವಾತಾವರಣದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರಬೇಕು. ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಶಾಪಿಂಗ್ ಕೆಲಸ ಇದೆ. ಯಾವುದಾದರೂ ಮಾಲೆಲ್ಲಾ ಸುತ್ತಾಡಿ ಬೇಕಾಗಿದ್ದೆಲ್ಲ ಖರೀದಿಸಿ ಅಲ್ಲೇ ಹೊರಗೆಲ್ಲಾದರೂ ತಿಂದು ಬಂದರಾಯಿತೆಂಬ ಗಂಡ ಮಕ್ಕಳ ಸಲಹೆಗೆ ಶಾಮಲಾಳೂ ಒಪ್ಪಿದಳು. ಅವಳಿಗೂ ಏನು ಮಾಡುವ ಉತ್ಸಾಹ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಮಾರನೇ ದಿನ ಉದ್ದ ಒರೆಸುವ ಕೋಲಿನೊಂದಿಗೆ ನಿಂಗಿಯ ಆಗಮನ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ. ಪರವಾಗಿಲ್ವೆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರ್ತಾಳೆ!

“ಅಮ್ಮಾ ಕೋಲು ತಂದೀವ್ನಿ. ಇನ್ನೂ ಐವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೀವೇ ಕೊಡಬೇಕು. ಅಂಗಡಿಯವನು ನನಗೆ ಗುರ್ತಾ. ನಾಳೆ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಹೇಳಿ ತಂದೀವ್ನಿ. ಎತ್ ಮಡಗಿ. ನಾ ಬಿರೀನೆ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಹೋಯ್ತಿನಿ. ಚಾಕ್ಕಿಡಿ ಬಂದೆ.”

ಅಬ್ಬಾ!ಇವಳ ಮಾತೆ. ಇವಳನ್ನು ಹೇಗಪ್ಪಾ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ದೇವರೆ!

“ನಿಂಗಿ ಬಾ ಇಲ್ಲಿ. ಎಲ್ಲರೂ ಮಲಗಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಣ್ಣ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡು. ಪಾತ್ರೆ ಡಬ ಡಬ ಸೌಂಡ ಮಾಡಬೇಡಾ. ಗೊತ್ತಾಯ್ತಾ?”

ನಿಂಗಿ ನಗುತ್ತ “ಹಾಂಗ ಅಮ್ಮಾ? ನೋಡಿ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಒರಟು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬಂಗಾರಾ ಕಣಮ್ಮೋ. ನೀವು ಹೇಳಿದಾಂಗೇ ಆಗಲಿ. ಅಪ್ಪಾವರು ಮಕ್ಕಳು ಮಲಕಳ್ಳಿ ಬಿಡಿ. ನಾ ಮೆತ್ತಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಯ್ತಿನಿ. ನೀವ್ ಚಿಂತಿ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ.”

ನಿಂಗಿಯ ಮಾತಿಗೆ ಅವಕ್ಕಾದ ಶಾಮಲ ಸದ್ಯ ಇಷ್ಟಾದರೂ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇದೆಯಲ್ಲಾ. ತಮ್ಮನೆಗೆ ಹೇಗೆ ಬೇಕೊ ಹಾಗೆ ಪಳಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಬಂತು. ಖುಷಿಯಿಂದ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ತಾನೂ ಚಾ ಕುಡಿದು ತನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಣಿಯಾದಳು.

ಒರೆ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನಿಂಗಿಯ ಕೆಲಸದತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಿದ ಶಾಮಲಾ ಅವಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಪರಿ ಕಂಡು ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡಳು. ಸದ್ಯ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರ ಆಗುವ ಲಕ್ಷಣ. ತಾನಿನ್ನು ನಿರಾಳವಾಗಿ ಇರಬಹುದು. ಎಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಮನೆ ಎಂದ ಮೇಲೆ. ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ ದುಡಿದು ದುಡಿದು ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಎಷ್ಟು ಕೆಲಸದವರು ಆಯ್ತೊ ಏನೊ. ತನ್ನ ಹಣೆಬರಹಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬರಾದರೂ ನಿಯತ್ತಿನ ಕೆಲಸದವರು ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರುಗಳ ಜೊತೆ ಏಗಿ ಏಗಿ ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಈ ಅವತಾರಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ಬೇಡಾ ಎಂದು ನಾವೇ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಈ ದೊಡ್ಡ ಸ್ವಂತ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ನಾವೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗೋದೂ ಕಷ್ಟ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸದವರ ಹುಡುಕಾಟ. ಒಂದೊಂದೇ ನೆನಪುಗಳು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ತಾ ಪಟ್ಟ ಪಾಡು ಆ ದೇವರಿಗೇ ಪ್ರೀತಿ. ಇರೊ ಇಬ್ಬರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಎದೆ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದಿದ್ದಾರೆ. ಗಂಡನಿಗೂ ಇನ್ನೊಂದು ಐದು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ರಿಟೈರ್ಡ. ತಾನಂತೂ ಪೂರ್ತಿ ಸರ್ವೀಸ್ ಮುಗಿಸೋದು ಕಾಣೆ. ಏನಾಗುತ್ತೊ ಏನೊ. ಹೀಗೆ ಶಾಮಲಾಳ ಯೋಚನಾ ಲಹರಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೊ ಎಳಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ.

“ಅಮ್ಮಾ ಕಾಸು ಕೊಡಿ. ಕೆಲಸ ಎಲ್ಲಾ ಆಯ್ತು. ಬಟ್ಟೆನೂ ಒಣ ಹಾಕಿದ್ದೀನಿ. ಒಸಿ ನೋಡ್ಕಳಿ.”

“ಆಯ್ತು. ತಗ ದುಡ್ಡು. ಚಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತೀಯಾ. ಋಷಿ ಆಯ್ತು ನೋಡು. ಹೀಗೆ ತಪ್ಪದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗು” ಅಂದಿದ್ದೇ ತಡ ನಿಂಗಿ ಕಣ್ಣುಗಳು ಬೆಳಗಿದವು!

ಬಿಡೇ ಇಲ್ಲದ ಮಾತು ಅವಳ ಮುಗ್ಧತೆ ನಗು ತರಿಸಿತು ಶಾಮಲಳಿಗೆ.

ಬರಬರುತ್ತ ನಿಂಗಿ ಮನೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಮನೆಯ ಎಲ್ಲ ಜನರ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸ ಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾದಳು. ಇಷ್ಟೇ ಕೆಲಸ ಎಂದು ಯಾವತ್ತೂ ಎಗರಾಡದ ನಿಂಗಿ ಯಾವ ಕೆಲಸ ಹೇಳಿದರೂ ಮರು ಮಾತಾಡದೆ ಒಪ್ಪವಾಗಿ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕಂಡು ಒಮ್ಮೆ ಶಾಮಲಾಳ ಗಂಡನೇ ಅವಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಐನೂರು ಜಾಸ್ತಿ ಕೊಡು ಮಾರಾಯ್ತಿ. ನಾವು ಏನೇನಕ್ಕೋ ಖರ್ಚು ಮಾಡ್ತೀವಿ. ಪಾಪ ನಿಯತ್ತಿನ ಹೆಂಗಸು. ಬಡತನ ಇದ್ದರೂ ಕೈ ಬಾಯಿ ಸ್ವಚ್ಛ ಇದೆ. ಇಂತಹವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಮಗೂ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಿಂಗಿ ಸಂಬಳವೂ ಜಾಸ್ತಿ ಆಯಿತು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ಎರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲೆ!

ಇನ್ನೇನು ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಮನೆಯೆಲ್ಲಾ ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡಬೇಕು. ಈ ಬಾರಿ ಗಂಡ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಗೋ ಗರೆಯೊ ಪ್ರಮೇಯ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ನಿಂಗಿಗೇ ಪೂಸಿ ಹೊಡೆದು ನಾಲ್ಕು ಕಾಸು ಜಾಸ್ತಿ ಕೊಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡರಾಯಿತು. ನಾಳೆ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕು. ಅವಳಿಗೂ ಹೊಸ ಸೀರೆ ಕೊಡೋಣ ಪಾಪ! ಉಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಿ. ಇದೇ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ ಶಾಮಲಳಿಗೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಂತೃಪ್ತಿಯ ನಿದ್ದೆ ಅವಳದಾಗಿತ್ತು. ಆರೋಗ್ಯವೂ ಸುಧಾರಿಸುತ್ತಿದೆ. ದೇಹದ ದಣಿವೂ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದೆ. ಅಂತೂ ನಿಂಗಿಯು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಶಾಮಲಳಿಗೆ ನವೋಲ್ಲಾಸ.

ಎಂದಿನಂತೆ ಆಗಮಿಸಿದ ನಿಂಗಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಇವಳು ಹೇಳುವ ಮೊದಲೇ “ಮತ್ತೆ ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬ ಹತ್ತಿರ ಬರ್ತಾ ಐತೆ. ಹಬ್ಬದ ಕೆಲಸ ಏನಾರು ಐತರಾ? ಇದ್ದರೆ ವೋಳಿ. ಎಲ್ಲರ ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಮಾಡ್ಕೊಟ್ಟೋಯ್ತಿನಿ. ಹಂಗೆ ಒಂದು ಹೊಸಾ ಸೀರೆ ಮಡಗಿ ಆಯ್ತಾ? ಇಲ್ಲಾ ಅನ್ಬೇಡಿ. ನಾವು ಬಡೂರು.”

“ಆಗಲಿ. ನಾನೇ ಹೇಳೋಣಾ ಅಂತಿದ್ದೆ. ನೀನೆ ಕೇಳಿದೆ. ನಾಳೆ ಬಂದಾಗ ಹೇಳ್ತೀನಿ. ಏನೇನು ಕೆಲಸ ಅಂತ. ಹೋಗಿ ಬಾ.”

“ಆಯ್ತ್ರವ್ವಾ ಬತ್ತೀನಿ.”

ಅವಳ ಬಿರುಸಾದ ನಡಿಗೆ ಕಂಡು ” ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗೇ ತಾಯಿ. ಎಲ್ಲಾದರೂ ಎಡವಿ ಬಿಟ್ಟಿಯಾ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬಂದುಬಿಡು ತಪ್ಪಿಸಬೇಡಾ.” ಶಾಮಲಾಳ ಆತಂಕದ ಮಾತಿಗೆ ನಿಂಗಿ ತಿರುಗಿ ನಕ್ಕು ಗೋಣಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾ ನಡೆದಳು.

ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಿಯತ್ತಾಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿರುವ ನಿಂಗಿ ಶಾಮಲಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಹೊಂದಿಕೊಂಡಳೆಂದರೆ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಹಬ್ಬದ ಕ್ಲೀನಿಂಗ್ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೆ ಹಬ್ಬದ ದಿನವೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರ್ತೀನಿ. ಬಣ್ಣ ಹಾಕಿ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕಬೇಕಲ್ವರಾ? ಅಂದಿದ್ದು ಅವಳ ಕಾಳಜಿಗೆ ಬೆರಗಾದಳು. ಈ ಖುಷಿ ಅಕ್ಕನಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ತರಾತುರಿ.

ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಫೋನಲ್ಲಿ ವರದಿ ಅರುಹುತ್ತಾಳೆ;

“ಥೇಟ್ ಮಾದೇವಿ ತರನೇ ಇವಳೂ ಕಣೆ ಅಕ್ಕಾ. ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾಳೆ. ನಿನಗೆ ಎಷ್ಟು ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಿದರೂ ಸಾಲದು. ಒಂದು ದಿನ ಕೂಡಾ ತಪ್ಪಿಸೋದಿಲ್ಲ. ಬಹಳ ನಿಯತ್ತಿನ ಹೆಂಗಸು. ನಾನೇ ಈ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಐದು ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಜಾಸ್ತಿ ಸಂಬಳ ಕೊಡೋಣ ಅಂತಿದ್ದೀನಿ. ಅವಳಿಗೆ ಅಂತ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಸೀರೆ ತಂದಿದ್ದೇನೆ. ಮನೆ ಧೂಳೆಲ್ಲ ಒರೆಸಿ, ಹಿತ್ತಾಳೆ ಪಾತ್ರೆ ಎಲ್ಲ ಎಷ್ಟು ಪಳ ಪಳ ಬೆಳಗಿದ್ದಾಳೆ ಅಂದರೆ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಯಾರೂ ಇಷ್ಟೊಳ್ಳೆ ಕೆಲಸದವರು ಸಿಕ್ಕೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನನಗಂತೂ ಈ ಬಾರಿ ಹಬ್ಬ ಮಾಡೋದು ಭಯಂಕರ ಉತ್ಸಾಹ ತರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಅವಳೇ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಸುಸ್ತು ಇಲ್ಲ. ಆರೋಗ್ಯ ಕೂಡಾ ಸುಧಾರಿಸುತ್ತಿದೆ. ನೀವೂ ಎಲ್ಲಾ ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ನಮ್ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಬಿಡಿ. ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಇಲ್ಲೇ ಹಬ್ಬ ಮಾಡೋಣ. ಇವರೂ ಕೂಡಾ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ನಮ್ಮನೆಗೇ ಕರಿ ಅಂದಿದ್ದಾರೆ. ಮರಿ ಬೇಡಾ ಕಣೆ. ಫೋನಿಡ್ಲಾ? ಸ್ವಲ್ಪ ಒಳಗಡೆ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆಲ್ಲ ಜೋಡಿಸ್ಕೋಬೇಕು.”

ತಂಗಿಯ ಉತ್ಸಾಹ ಕಂಡು ಖುಷಿಯಾದರೂ ತಾನು ಹೇಳಬೇಕಾದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಆಸ್ಪದನೇ ಕೊಡದೆ ಫೋನಿಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟಳಲ್ಲಾ. ಹೇಗೆ ತಿಳಿಸಲಿ ಇವಳಿಗೆ? ಅವಳ ಖುಷಿ ಹೀಗೆ ಇರಲಿ. ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀನಲ್ಲಾ. ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದರಾಯಿತು. ಮತ್ತೆ ಫೋನು ಮಾಡೋದು ಬೇಡಾ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಾಳೆ ಶಾರದ.‌

ಹಬ್ಬದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರಾಯಿತು ಏಳಾಯಿತು ನಿಂಗಿ ಪತ್ತೆ ಇಲ್ಲ. ಶಾಮಲಳಿಗೆ ಆತಂಕ. ಎಲ್ಲೋದಳು ಇವಳು? ಏನಾಯಿತು ಇವಳಿಗೆ? ಹೋಗಿ ಹೋಗಿ ಹಬ್ಬದ ದಿನವೇ ಕೈ ಕೊಡಬೇಕಾ? ನಿನ್ನೆನೇ ಬರೋದಿಲ್ಲ ಅಂತನಾದರೂ ಹೇಳಬಾರದಿತ್ತಾ? ಛೆ! ಇನ್ನೂ ಮನೆ ಮುಂದೆ ನೀರಾಕಿಲ್ಲ. ಗೊಣಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ತಾನೆ ನೀರು ಚಿಮುಕಿಸಿ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ರಂಗೋಲಿನೂ ಎಳೆದಿದ್ದಾಯಿತು. ಅಡಿಗೆ ಮನೆ ಕಡೆ ಕಾಲು ಎಳೆದರೂ ಕಣ್ಣು ಮಾತ್ರ ಬೀದಿ ಬಾಗಿಲ ಕಡೆಯೇ ನೆಟ್ಟಿತ್ತು.

ದೂರದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕ ಒಬ್ಬಳೇ ಬರ್ತಿದ್ದಾಳಲ್ಲಾ. ಬಾವ ಎಲ್ಲಿ? ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಗಡಿಬಿಡಿ ಇದೆ. ಯಾಕೊ ಗೊಂದಲವಾದ ಮನಸ್ಸು ತಡಿಲಾರದೆ ತಾನೆ ಅಕ್ಕನ ಸಮೀಪ ಬರುತ್ತಾಳೆ.

“ನಡಿಯೆ ಶಾಮಲಾ ಒಳಗೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬೇಡಾ ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ ತಂಗಿಯ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ಮನೆ ಒಳಗೆ ಬಂದು ಸೋಫಾದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸುತ್ತಾಳೆ.

“ನೋಡು ಶಾಮಲಾ ನಾನು ಹೇಳೋದು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕೇಳು. ಉದ್ವೇಗ ಬೇಡಾ. ಈ ಕೆಲಸದವರು ಎಂತಿದ್ದರೂ ಒಂದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವವರೆ. ಆದರೆ ನಿಂಗಿ ಹೀಗೆ ಹೋಗಬಾರದಿತ್ತು. ನನಗೂ ಕೇಳಿ ಬಹಳ ದುಃಖ ಆಯಿತು. ನೀನು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾ ಹೇಳುವ ವಿಷಯ ಕೇಳಿ ಗಾಬರಿ ಆಗಬೇಡಾ.”

“ಅಯ್ಯೋ! ಅಕ್ಕಾ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪೀಟಿಕೆ? ನೇರವಾಗಿ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಾ. ನನಗೆ ಇವತ್ತು ಯಾವ ಕೆಲಸವೂ ಆಗಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ದೇವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪೂಜೆಗೆ ಅಣಿಗೊಳಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ನೋಡು ಆ ನಿಂಗಿ ಬೇರೆ ಬರದೇ ಇವತ್ತೇ ಕೈ ಕೊಟ್ಲು. ಅದೇನು ಅಂತ ಹೇಳು. ಬಾವ ಎಲ್ಲಿ?”

” ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ನಿಂಗಿ ಶಾಮಲಾ. ನಿನ್ನೆ ನಿಮ್ಮನೆಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಹೋಗುವಾಗ ಯಾವುದೋ ಕಾರು ಅಡ್ಡ ಬಂದು ಗುದ್ದಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅವಳು ನಡು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಅನಾಥ ಶವವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ಲಂತೆ. ಯಾರೊ ನೋಡಿದವರು ಪೋಲಿಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್ ಗೆ ವರದಿ ಮುಟ್ಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವಳ ಗಂಡ ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿನೆ ಮಾದೇವಿಗೆ ಹೇಳಿ ಕೆಲಸದ ಮನೆಯವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿಬಿಡು. ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ನಿಂಗಿ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಕಣ್ಣೀರಿಡ್ತಾ ಹೋದನಂತೆ. ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ನೀನು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಾಗಲೇ ನಾ ಹೇಳೋಣ ಅಂದರೆ ನೀನು ಫೋನು ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ. ಸರಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಾನೇ ಖುದ್ದಾಗಿ ಬಂದು ಹೇಳೋಣ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಾದೆ.”

ಶಾಮಲಾ ಗರಬಡಿದವಳಂತೆ ಕೂತಿದ್ದಳು. ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದ ಗಂಡ ಮಕ್ಕಳು ಕೂಡಾ ದಂಗಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಒಂದು ರೀತಿ ಊಹಿಸಲಾಗದಂತ ಆಘಾತ. ನಿಂಗಿಯ ಬಿರುಸು ನಡಿಗೆ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ. ಮುಂದಾಗುವ ಘಟನೆಯ ಸೂಚನೆ ವಿಧಿ ತನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಹೇಳಿಸಿತ್ತಾ? ಓಹ್! ವಿಧಿಯೇ ನಮ್ಮ ನಿಂಗಿನೇ ಬೇಕಿತ್ತಾ ನಿನಗೆ? ಅವಳು ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿ ನಕ್ಕು ಗೋಣಲ್ಲಾಡಿಸಿದ ದೃಶ್ಯ. ಆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತ ಲೋಟ ಖಡಕ್ ಚಾಗಾಗಿ ಕಾದಂತೆ. ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಒಪ್ಪ ಓರಣ ಮಾಡಿ ಅಂದ ಗೊಳಿಸಿದ ನಿಂಗಿ ಇನ್ನು ಈ ಮನೆಗೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರೋದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಮಾತು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ….ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತ ಸಂಕಟ ಅವಳ ನೆನೆದು…..

“ಶಾಮಲಾ ಶಾಮಲಾ” ಅಕ್ಕ ಅಲುಗಾಡಿಸಿದಾಗಲೇ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದು “ಏನಕ್ಕಾ ನೀನು ಹೇಳ್ತಿರೋದು? ನಿಜಾನಾ?”

“ಹೌದು ಕಣೆ. ಅವಳನ್ನು ಹೋಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬರೋಣ. ಬರ್ತೀಯಾ? ಎಲ್ಲರೂ ಬಂದು ಬಿಡಿ ನಮ್ಮನೆಗೆ. ಅವಳ ನೆನಪು ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕಾಡುತ್ತದೆ ನಿಮಗೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಇವತ್ತು ಯಾರೂ ಹಬ್ಬ ಮಾಡುವುದು ಬೇಡ. ಹೇಗಿದ್ದರೂ ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬ ಮೂರು ದಿನ ಇದೆಯಲ್ವಾ? ಕೊನೆಯ ದಿನ ಮಾಡಿದರಾಯಿತು. ನಡಿರಿ ಎಲ್ಲರೂ.”

ಸೀದಾ ನಿಂಗಿಯ ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ ಆಗಲೇ ತುಂಬಾ ಜನ ಸೇರಿದ್ದರು. ಅವಳಿಗಾಗಿ ತಂದ ಹೊಸ ಸೀರೆಯನ್ನು ಶಾಮಲಾ ನಿಂಗಿಯ ಶವಕ್ಕೆ ಹೊದಿಸಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕಾಗಿ ತಂದ ಹೂಗಳನ್ನು ಕೂಡಾ ಅವಳ ಪಾದದ ಬಳಿ ಸುರಿದು ತಡೆಯಲಾರದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟಳು. ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣೂ ತೇವವಾಯಿತು. ಅವಳ ಅಂತಿಮ ಯಾತ್ರೆ ತಮ್ಮ ಬಳಗದವರದ್ದೇ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ಮನೆ ಸೇರಿದಾಗ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಕಳೆದಿತ್ತು.

ಕ್ಷಣಿಕ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹೋಗುವವರು ಎಷ್ಟೋ ಜನ. ಆದರೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವವರು, ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಮಂದಿ. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕಾರಣ ಸನ್ನಡತೆ, ನಂಬಿಕೆ, ಪ್ರೀತಿ,ವಿಶ್ವಾಸ. ಇಂತಹ ಜನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕುವುದೂ ಅಪರೂಪ. ಅಂತಹ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಶಾಮಲಾಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು ಅಪರೂಪದ ನಡತೆಯ ಮನೆಗೆಲಸದ ನಿಂಗಿ!

******************

18-10-2019. 3.22pm

ಹಳ್ಳಿಯ ಗೋಳು (ಕಥೆ)

ಹವಿ-ಸವಿ ತಾಣದಲ್ಲಿ ದ್ವಿತೀಯ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದ ಕಥೆಯಿದು. ಕೆಲವು ನಿಯಮದೊಂದಿಗೆ ಕಥೆ ಬರೆಯಲು ಕೊಟ್ಟ ಸಾಲು “ಕಟಕಟೆ ದೇವರಿಗೆ ಮರದ ಜವ್ಟೆ”
*************************

ಹಳ್ಳಿ ಮನೆ ಅಂದರೆ ನೂರೆಂಟು ಕೆಲಸ ಇದ್ದೇ ಇರ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಈ ಅಡಕೆ ಕೊಯ್ಲು ಬಂತು ಅಂದರೆ ಕೆರಕಂಬ್ಲೂ ಪುರುಸೊತ್ತು ಇರ್ತಿಲ್ಲೆ ಹೇಳದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದಿದ್ದೆಯಾ. ಓರ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇವತ್ತು ಕೊನೆಗೌಡಾ ಬರ್ತಿ ಹೇಳಿದ್ನಡಾ. ಅದಕ್ಕೆ ಶಾರದಕ್ಕಂಗೆ ಭಯಂಕರ ಕೆಲಸ. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಐದು ಗಂಟಿಗೇ ಎದ್ಕಂಡು ಹುಡಾಯ್ತಿತ್ತಪ್ಪಾ.

ಶಾಲಿಗೋಪ ಮಗಂಗೆ ” ನೀ ಬಿರೀನೆ ಮಿಂದ್ಕಂಡು ದೇವರ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಕ್ಕೋಗು ಅಕಾ. ನಿನ್ನಪ್ಪಯ್ಯಂಗೆ ಕೊನೆಗೌಡನ ಹಿಂದಿರದೇ ಆಗ್ತು. ಆಳ್ಗನೂ ಸರಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ವಿಲ್ಲೆ. ಒಬ್ಬವ್ ಮಾತ್ರ ಬತ್ತಿ ಹೇಳಿದ್ದಾ ಹೇಳ್ತಿದ್ರಪ.. ಅದಕೆ ತಮಾ ನೀನೆ ಇವತ್ತು ದೇವರ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಕ್ಕೋಗ…” ಯಮ್ಮನಿಗೆ ಸರೀ…. ಕೇಳ್ತಿತ್ತು ಅದಾಡ ಮಾತು.

ಅವಂಗೋ ಪೂಜೆ ಮಾಡದೂ ಅಂದರೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲೆ. ಅಂತೂ ಆಯಿ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಕ್ಕೆ ” ಆಯಿ ದೇವರ ಪೂಜೆ ಆತು. ಲಗೂ ಆಸ್ರೀಗೆ ಕೊಡು. ಶಾಲಿಗೆ ಹೊತ್ತಾತು. ಆನೇ ಮೊನಿಟರ್. ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮದ್ಲು ಹೋಗವು. ಮಾಸ್ತರು ಬಯ್ತ್ರು. ನೀ ಒಂದು ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಕ್ಕೋಗು ಹೇಳ್ತ್ಯಪ. ಯಂಗ ಹೀಂಗೆಲ್ಲಾ ಶಾಲಿಗೋಪಕರೆ ಇಲ್ಲದ ಕೆಲಸಾ ಹಚ್ಚಾಕಡಾ. ”

“ಅಯ್ಯ ಶಿವನೆ! ಇಷ್ಟ ಬಗ್ನೆ ಪೂಜೆ ಆಗೋತನಾ? ಈಗಷ್ಟೇ ಮಿಂದ್ಕಂಡ್ ಬಂದಿದ್ದ ಕಂಡಿ. ಥೋ^^^^^ನಿನ್ನ. ಯನ್ನ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ‘ಕಟಕಟೆ ದೇವ್ರಿಗೆ ಮರದ ಜವ್ಟೆ ‘ ಮಾಡ್ದಾಂಗೆ ಮಾಡ್ದ್ಯಲ….. ತಮಾ ಹಂಗೆಲ್ಲ ದೇವರ ಪೂಜೆ ಶಿಟ್ ಶಿಟ್ ಮಾಡ್ಕ್ಯಂಡು ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಲ್ಲಾಗ್ದ. ದೇವರೇ ಅಲ್ದನ ವಿದ್ಯಾ ಬುದ್ಧಿ ಕೊಟ್ಟು ಕಾಪಾಡದು?”

ಇತ್ಲಾಗೆ ಶಾರದಕ್ಕ ತೆಳ್ಳವು ಎರೀತ್ತಾ ಮಗಂಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳ್ಕ್ಯತ್ತಾ ಇದ್ರೆ ಇವ್ನೆಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ಗಬಾಗಬಾ ಹೇಳಿ ತೆಳ್ಳವು ತಿಂದ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾಡಿ ಶಾಲಿಗೆ ಹೋಪದ ಕಂಡಿ.

ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟ ಆದ್ಮೇಲೆ ಯಮ್ಮನಿಗೆ ಬಂದ್ಕಂಡು ಸುದ್ದಿ ಹೇಳ್ತಿತ್ತು.

” ನೋಡೆ ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಮಕ್ಕೋಕೆ ಅದೆಂತಾನಮನಿ ಹುಚ್ಚನ ಓದದು ಅಂದರೆ. ಯಂಗವೆಲ್ಲ ಶಟ್ಕಿರಕರೆ ಕೊನೆಗೌಡ ಬರ್ತಾ ಅಂದರೆ ಶಾಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತ್ವಿಲ್ಲೆ ಅಡಿಕೆ ಹೆಕ್ಕಲ್ಲೆ ಬರ್ತ್ಯ ಹೇಳಿ ಹಠ ಮಾಡ್ತಿದ್ವೆ. ಕಡಿಗೆ ಎಳ್ಳು ಪಾನಕ, ಹೆಸರು ಕಾಳು ಪಾನಕ ಕುಡಿಯದೇ ಕುಡಿಯದಾಗಿತ್ತಪ. ಆದರೆ ಇವಕೆ ಅದೆಂತದೂ ಬ್ಯಾಡಾ. ಓದಿ ಓದಿ ಅದ್ಯೆಂತಾ ಕಡದು ಹಾಕ್ತಾ ನೋಡ್ತಿ. ಇರದು ಒಬ್ಬವಾ. ದೊಡ್ಡಾದ ಮ್ಯಾಲೆ ಯಂಗ್ಳ ಬಿಟ್ಟಿಕ್ಕೆ ನೌಕರಿ ಮಾಡ್ತಿ ಹೇಳಿ ಪ್ಯಾಟೆ ಸೇರ್ಕಳ್ದೆ ಇದ್ರೆ ಸಾಕು ” ಆಗಲೇ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ಜಿನುಗಿದ ಹನಿ ಸೀರೆ ತುದಿಂದಾ ಒರ್ಸಕತ್ತಾ “ಬತ್ನೆ. ಚಾ ಮಾಡವು.” ಹೇಳ್ಕತ್ತಾ ಹೋಪದು ಕಂಡು ಪಾಪ ಕಂಡೋತು. ಅದು ಹೇಳದ್ರಲ್ಲೂ ಸತ್ಯ ಇದ್ದು ಅನಸ್ತು. ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲಾಯ ತಸ್ಮೈನಮಃ!!

4-12-2018. 2.07pm

ಕಾಲಾಯ ತಸ್ಮೈನಮಃ (ಕಥೆ)

“ಯಾಕೊ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಹೀಗನಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ನೋವು ದುಃಖ. ಆದರೆ ಇದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಕಾರಣ ಕೇಳಲು ಹೊರಟರೆ ಹಲವಾರು ಹೇಳಲಾಗದ, ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಸತ್ಯ. ನಿಘಂಟಿನ ಒಳಗೆ ಅವಿತ ಶಬ್ದಗಳಂತೆ. ಹುಡುಕುವುದಿಲ್ಲ,, ಸಿಕ್ಕರೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವು ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಇರಲಿ. ಎಂದಾದರೂ ಗೋಚರಿಸಬಹುದು ಅಥವಾ ಗೋಚರಿಸದೆಯೂ ಇರಬಹುದು. ಅದರಿಂದ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನ? ಕೆದಕಿ ಕೆದಕಿ ಗಾಯ ಹುಣ್ಣಾಗುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೆ. ಅದರಿಂದ ಕೀವು ಬಂದಾಗ ತಡೆಯಲಾಗದ ನೋವು. ಇವೆಲ್ಲ ಬೇಕಾ? ಹೀಗಂದುಕೊಂಡು ಸವೆಯುತ್ತಿದೆ ದಿನಗಳು. ಅವನು ದೂರಾದ ದಿನಗಳು ತಿಂಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ.”

ಶೈಲಜಾ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಸಿವಿಸಿ ಒಂದಷ್ಟು ಮೊಗೆದು ನನ್ನ ಮುಂದಿಟ್ಟಾಗ ಗೆಳೆತನ ಅಂದರೆ ಇಷ್ಟೇನಾ? ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿತ್ತು. ಆದರೂ ನಾನು ಇದನ್ನು ತೋರ್ಪಡಿಸದೇ ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ಜಿನುಗುವುದನ್ನು ತಡೆದಿದ್ದೆ ಒಂದಷ್ಟು ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿ.

ಮನುಷ್ಯ ಯಾಕಿಷ್ಟು ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ತೊಳಲಾಡುತ್ತಾನೆ? ಬೇಕಿತ್ತಾ ಇಲ್ಲದ ಉಸಾಬರಿ. ಮನಸು ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ನಿಖರ ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲ. ಅದು ನನಗೂ ಗೊತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಕೆಣಕದೆ ಮೌನ ವಹಿಸಿದ್ದೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು. ಈ ಸಮಯ ಸರಿಯೋದೆ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ ಅಂತ ನಾನೇ ಮೌನ ಮುರಿದು ಹತ್ತಿರದ ಉಡುಪಿ ಹೊಟೇಲ್ನಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ಊಟ ಮಾಡಿಸಿ ಅವಳ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ವರೆಗೂ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದೆ.

ಮನೆಗೆ ಬರುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಲೇಟಾದರೂ ಸವಿತಾಳಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ಕಾಯುತ್ತಿರುವುದು ನೆನೆದು ಬೇಗ ಬೇಗ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಕೊನೆಯ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಶೈಲಜಾಳ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಹತ್ತಿರದ ಹಾದಿ ಇಲ್ಲದೇ ಸುತ್ತಿ ಬಳಸಿ ಬರಬೇಕು ನಮ್ಮ ಮನೆ ಸೇರಲು. ಅಲ್ಲೊಂದು ಮನೆ ಕಟ್ಟುವ ಕಾಯಕ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಮೊದಲಿದ್ದ ಒಳ ಹಾದಿ ಬಂದಾಗಿ ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಈ ಅವಸ್ಥೆ.

ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಅಮ್ಮ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ಕೂತು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಹರೆಯದ ಮಗಳು ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ? ಆಗಲೇ ಎರಡೆರಡು ಬಾರಿ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ “ಬಾರೆ ಬೇಗಾ ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯಾ?” ಇದು ನಾನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅಮ್ಮನ ಉಯಿಲು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನೇ ಆಗಾಗ ಅಮ್ಮನ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಆತಂಕ ಪಡಬೇಡಾ ಅಂದರೂ ಅವಳೆಲ್ಲಿ ಕೇಳ್ತಾಳೆ? ” ಕಾಲ ಸರಿಗಿಲ್ಲ ಕಣೆ. ಹುಷಾರು” ಅಮ್ಮನ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಮಾತು.

ಇಂತಹ ಪ್ರೀತಿ ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಮದ್ಯೆ ಯಾಕೆ ಬೆಳೆಯೋಲ್ಲ? ಯಾಕೆ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಒಂದಷ್ಟು ತಿಂಗಳು, ವರ್ಷ ಅಷ್ಟೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೊನೆ ಕೊನೆಗೆ ಹಳಸಲಾಗುವುದಲ್ಲ! ಮನುಷ್ಯನ ಗುಣ, ನಡತೆ ಕಾರಣವೊ ಅದವಾ ಧೌರ್ಬಲ್ಯವೊ? ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಗಳಸ್ಯ ಕಂಠಸ್ಯ ಎಂದು ಇದ್ದವರೆಷ್ಟೊ ಮಂದಿ ಕ್ರಮೇಣ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದು ಸಂಬಂಧದ ಹೊರಗೆ. ವಿಚಿತ್ರ ಅಂದರೆ ಕೆಲವರ ನಡೆ ಕೊನೆ ಕೊನೆಗೆ ಕಗ್ಗಂಟಾಗಿ ಇವರಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕಪ್ಪಾ ಅನ್ನುವಂತಾಗುವುದು ಯಾಕೆ? ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಹ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಕಾಲ ಸರಿದಂತೆ ಯಾಕೆ ಬೇಡಾ ಅಂತನಿಸೋದು?

ನಿದ್ದೆ ಬಾರದೇ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಳಾಡುತ್ತ ಹೊಕ್ಕ ತಲೆ ತುಂಬ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಕಾರಣ ಶೈಲಜಾಳ ಮಾತು. ಅವಳಿನ್ನೂ ಓದುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗಿ. ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಒಬ್ಬಳೇ ಮಗಳು. ತುಂಬು ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವಳು. ಓದಿನ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಅವಳು ಹಾಸ್ಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವಂತಾಯಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಒಡನಾಡಿಗಳ ಹಲವರ ಪರಿಚಯ ಸ್ನೇಹ ಅವಳು ಸ್ವಲ್ಪ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಈ ಹಾಸ್ಟೆಲಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಯ ವರ್ಷದ ಬಿ.ಕಾಂ. ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಶೈಲಜಾಳಿಗೆ ಸವಿತಾ ಗೆಳತಿಯಾಗಿ ಅಕ್ಕರೆಯ ಅಕ್ಕನಂತಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಕೂಡಾ ಅಷ್ಟೇ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ.

ಸವಿತಾ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಆರೋಗ್ಯದ ಚೆಕ್ಅಪ್ಗೆಂದು ಹತ್ತಿರದ ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್ಗೆ ಬಂದಾಗ ಶೈಲಜಾ ತೀವ್ರ ನಿತ್ರಾಣದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತ ಅಲ್ಲೆ ಬೇಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಇವಳಮ್ಮ ಅವಳನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಿ ಕಷ್ಟ ಸುಃಖ ವಿಚಾರಿಸಲಾಗಿ ಊರಿನಿಂದ ಓದಿಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮನೆ ಹತ್ತಿರದ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದು ಒಬ್ಬಳೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ತಿಳಿದು ಮರುಕ ಹುಟ್ಟಿತು. ತಮ್ಮ ಕೈಲಾದ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ತಮ್ಮ ಮನೆಗೂ ಕರೆತಂದು ಎರಡು ದಿನ ಶುಶ್ರೂಷೆ ನೀಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಆಗಾಗ ಬಂದು ಹೋಗು ಎಂಬ ಕೋರಿಕೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಅವಳು ಬರಬರುತ್ತಾ ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಹತ್ತಿರವಾದಳು. ಸಮಯವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಹಾಗೆ ರಜೆ ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುರತ್ತಿದ್ದರೂ ದುರ್ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹೆತ್ತವರ ನೆನಪು ನುಂಗಲಾರದ ತುತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಊರಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಅಜ್ಜಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ತಾನು ಒಂಟಿ ಅನ್ನುವ ಭಾವ ಸದಾ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರಲ್ಲೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಹೆತ್ತಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಅಂತ ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಅನಿಸಿದ್ದಿದೆ. ಅದು ಹಾಗೆ ಯಾರು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿ ಆತ್ಮೀಯತೆ ತೋರಿಸಲಿ ಹೆತ್ತವರಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲೂ ಅಮ್ಮನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಸಂತೃಪ್ತಿಯೇ ಬೇರೆ. ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವವರೆಗೂ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಹಸುಗೂಸಂತಿದ್ದಳು ಅವಳು. ಏಳನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ಪಾಸಾಗಿ ರಜಾ ಕಳೆಯಲೆಂದು ಅಜ್ಜಿಯ ಮನೆಗ ಹೋದಾಗ ಭರಸಿಡಿಲಿನಂತೆ ಬಂದ ಸುದ್ದಿ ಬಾರದೂರಿಗೆ ತೆರಳಿದ ಸತ್ಯ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ವರ್ಷಗಳೇ ಬೇಕಾಯಿತು.

ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಮುಗಿಸಿ ಕಾಲೇಜು ಶಿಕ್ಷಣ ಕಲಿಯಲು ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ವಾಸ ಶುರುವಾದ ಮೇಲೆ ಶೈಲಜಾಳ ನಡವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಭುದ್ದತೆ ಮನೆ ಮಾಡುತ್ತ ಬಂತು. ಬದುಕೆಂದರೆ ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಎದುರಾಗುವ ದಿನಗಳು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಪಿಯೂಸಿಯಿಂದಲೂ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿಸಿ ಊರಿಗೆ ಮರಳಿದಾಗ ಹೊತ್ತು ಕಳೆಯಲು ಊರಿನಲ್ಲಿರುವ ಸರ್ಕಾರಿ ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ಸಾಯಂಕಾಲ ಹೋಗಿ ಕೂತು ಓದುವುದು ಒಂದಷ್ಟು ತೋಚಿದ್ದು ಬರೆಯುವುದು ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು. ಮಾತಿಗಿಂತ ಮೌನಕ್ಕೇ ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಶರಣಾಗಿ ಓದುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಬೇರಿನ್ಯಾವುದರ ಕಡೆಯೂ ಅಷ್ಟು ಗಮನವಿಲ್ಲ.

ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷ ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದಂತೆಲ್ಲ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇನೊ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾವಣೆ ಆಗಿದೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಂಬುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರಲು ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಯಾರೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಮುಖ ಕೊಟ್ಟು ಮಾತಾಡುವುದಿರಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೂತು ಊಟ ಕೂಡ ಮಾಡುವುದು ಕಾಣದಾದಳು. ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಸಂಸಾರ,ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಸಂಸಾರ ಆಗಲೇ ಅವರವರ ಗುಂಪು ಕಟ್ಟಿ ಒಂದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೂ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟುವಂತಹ ವಾತಾವರಣ. ಅಜ್ಜಿ ಸದಾ ಗೋಡೆಗೆ ಒರಗಿ ಅದೇನೊ ಗಹನವಾಗಿ ಚಿಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಶೈಲಜಾಳಿಗೆ ತಾನೇನು ಮಾಡಲಿ? ಎಲ್ಲರೂ ಯಾಕೀಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಬದಲಾವಣೆ ಗೋಚರವಾಗದಿದ್ದರೂ ಹೀಂಗ್ಯಾಕೆ ಇದ್ದಾರೆ ಇವರೆಲ್ಲಾ? ಆಗಾಗ ಕಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕುವುದು ಅಜ್ಜಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ಒಂದಿನ ತಡೆಯಲಾರದೇ ಹೋಗಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಹತ್ತಿರ “ಅದೆನಾಯ್ತು ಹೇಳು ಅಜ್ಜಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಇದ್ದಾರೆ? ಏನಾಗಿದೆ ಇಲ್ಲಿ? ”

ಮೊಮ್ಮಗಳನ್ನು ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಗೋಳೊ ಎಂದು ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು ಅಜ್ಜಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಮನಸ್ಸು ತಹಬದಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ “ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಆ ಮೊದಲಿನ ಮನೆ ಕಂದಾ. ಎಲ್ಲರೂ ದುಡ್ಡಿನ ಹಿಂದೆ ಹರಿದು ಹಂಚಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆಗಾಗ ಜಗಳ, ಮನಸ್ತಾಪ ಶುರುವಾಗಿದೆ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರಲ್ಲಿ. ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಹಣದ ದಾಹ ನಿನ್ನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನಿಗೆ. ತಲೆ ತಲಾಂತರದಿಂದ ಬಂದ ಈ ಜಮೀನು ಮನೆ ಎಲ್ಲಾ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಕಂಪನಿಗೆ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ವಿದೇಶಿ ಕಂಪನಿಯಂತೆ. ಸರಕಾರದ ಕುಮ್ಮಕ್ಕು ಬೇರೆ ಇದೆಯಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಜಮೀನು ಖರೀಧಿಸಲು!

” ಕೈ ತುಂಬಾ ದುಡ್ಡು ಕೊಡ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ ಮಾರಿ ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಸೆಟ್ಲ ಆಗೋಣ. ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದಿನ ಭವಿಷ್ಯವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸಾಯ ಮಾಡೋದೂ ಕಷ್ಟ. ಕೆಲಸಗಾರರೂ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ. ನಮಗೂ ದುಡಿಯೋಕಾಗೋದಿಲ್ಲ. ಮಾರಿ ಬಂದ ಹಣದಲ್ಲಿ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮನೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಶೈಲಜಾಳ ಓದು ಮುಗಿದಂತೆ ಅವಳಿಗೂ ಮದುವೆ ಮಾಡಿದರಾಯಿತು” ಎಂದು ನಿನ್ನ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ನಿರ್ಧಾರ ಕಣೆ. ನಾನು ಬೇಡಾ ಅಂದರೆ ಅವರುಗಳು ಕೇಳ್ತಾರಾ? ಈ ಜಮೀನು, ಈ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟೋಗೋದು ಅಂದರೆ ಕರುಳು ಕಿವುಚಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಿರುವಂತಾಗಿದೆ. ಸಂಕಟ ಆಗುತ್ತೆ ಕಣೆ. ನಿಮ್ಮಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಇರಬೇಕಿತ್ತು. ಬಹಳ ನೆನಪಾಗ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾನೇನು ಮಾಡ್ಲೆ? ಮದುವೆಯಾಗಿ ಸಿದ್ದೆ ಒದ್ದು ಬಲಗಾಲಿಟ್ಟು ಈ ಮನೆ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳ ಹೆತ್ತು ಚಂದಾಗಿ ಸಂಸಾರ ಮಾಡಿದ್ದು ಈ ಮನೆಯಲ್ಲೆ ಅಲ್ವೇನೆ. ಈಗ ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕಲ್ವೆ.” ಅಜ್ಜಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು.

ಇರುವ ವಿಚಾರ ತಿಳಿದು ಶೈಲಜಾಳಿಗೂ ಸಂಕಟ ಆಯಿತು. ಹಾಗೆ ಅವರುಗಳ ನಿರ್ಧಾರ ತಪ್ಪು ಅಂತನೂ ಅನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಇದೆ. ಆದರೆ ಈ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಮನೆ ಆಸ್ತಿ ಮೇಲೆ ಅತೀವ ಅಕ್ಕರೆ. ತನಗೆ ತಿಳದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿ ” ಬನ್ನಿ ಅಜ್ಜಿ ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೇ ಕೂತು ಹೀಗೆ ಚಿಂತೆ ಮಾಡುತ್ತ ಆರೋಗ್ಯ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ತೀರಾ. ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಋಣ ತೀರಿತು ಅಂತ ತಿಳಿದು ಈ ಯೋಚನೆ ಬಿಟ್ಟಾಕಿ. ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ. ಅಲ್ಲಿಯ ವಾತಾವರಣ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಶಾಂತಿ ಸಿಗಬಹುದು. ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇರೊ ಲೈಬ್ರರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಚಿಂತೆ ಮಾಡಬೇಡಿ” ಎಂದನ್ನುತ್ತ ಅಜ್ಜಿಯೊಂದಿಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋರಡುತ್ತಾಳೆ.

ಅಜ್ಜಿ ಮೊಮ್ಮಗಳ ಮುಗ್ಧ ಮುಖ ತದೇಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತ ಒಳಗೊಳಗೆ ಸಂಕಟಪಟ್ಟಳು. ಕಾರಣ ತನ್ನ ಮಗ ಸೊಸೆ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಅವನ ಮಗಳನ್ನು ಅವನಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರು ಬಲು ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ ಹೌದು ಆದರೆ ಈ ಆಸ್ತಿ ಮಾರಿದರೆ ಬರುವ ಹಣದಲ್ಲಿ ಅವನ ಪಾಲು ಅವನ ಮಗಳಿಗೆ ಕೊಡೋಣ ಅಂತ ಇಬ್ಬರ ಬಾಯಲ್ಲೂ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಸಾಗಾಕಿ ಬಿಡೋಣ ಅನ್ನುವಂತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರಲ್ಲಾ. ಹಣದ ವ್ಯಾಮೋಹ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನೇ ಕಿತ್ತೊಗೆಯುವುದಲ್ಲಾ ಇತ್ಯಾದಿ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆಗೀಡಾಗಿದ್ದರು.

ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ದೂರದಿಂದಲೇ ಕೈ ಮುಗಿದು ” ನೀವಿಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮುಗಿಸಿ ಕೂತಿರಿ. ನಾನು ಹೋಗಿ ಬೇಗ ಬರುತ್ತೇನೆ “ಎಂದು ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ.

ಲೈಬ್ರರಿ ತಲುಪಿದ ಶೈಲಜಾ ಎಂದಿನಂತೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದು ಕೊನೆಯ ಟೇಬಲ್ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತು ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಾಯಿಸುತ್ತಾಳೆ. ದಿನವೂ ಇದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬರುವ ಅವನು ಕಾಣದಾದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಪೆಚ್ಚಾಗಿ ‘ ಬರಬಹುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್ಟು ‘ ತನ್ನಲ್ಲೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಪುಸ್ತಕ ತೆರೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಹೊರಗೆ ಕುಳಿತ ವಾಚ್ಮನ್ ಒಂದು ಚೀಟಿ ತಂದು ಇವಳ ಕೈಗಿತ್ತು ಅವರು ನಿಮಗೆ ಕೊಡಲು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರುಹಿ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅವಕ್ಕಾಗಿ ಚೀಟಿ ತೆರೆದು ಓದಿದರೆ ಅಲ್ಲೇನಿದೆ ಖಾಲಿ ಹಾಳೆ. ಹಾಳೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ “ಕ್ಷಮಿಸು.” ತಲೆ ಬುಡ ಅರ್ಥ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ರಜೆ ಮುಗಿದು ಪುನಃ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಸೇರಿದ ಮೇಲೂ ಅವನಿಂದ ಒಂದು ಫೋನೂ ಇಲ್ಲ. ತಾನೇ ಮಾಡಿದರೂ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಅಂತ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಏನಾಯಿತು ಇವನಿಗೆ?

ತಾನಾಗೇ ಮಾತಾಡಿಸಿ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡವನು. ಪರಸ್ಪರ ಮಾತಾಡುತ್ತ ಈ ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರವಾದವನು. ಇಬ್ಬರ ವಿಚಾರಗಳ ವಿನಿಮಯ ಒಂದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದ. ತನ್ನಂತೆ ಓದುವ ಬರೆಯುವ ಹುಚ್ಚು. ದೂರದ ಪುಣೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪರಿಚಯ ಮಾತಾಡಿದ್ದು ಪೂರಾ ಬರೀ ಓದು, ಪರೀಕ್ಷೆ, ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಬರೆದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವನ ಮುಂದಿಡಿದು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗಾಗ ಒಂದಷ್ಟು ವಾಗ್ವಾದ ನಡೆದು ಸಣ್ಣ ಜಗಳ ಆಡಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಮಾತು ಬಿಟ್ಟು ಮುನಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಕ್ಷಮಿಸು ಅಂದು ಮತ್ತೆ ಯಥಾಪ್ರಕಾರ ಅದೇ ಮಾತು, ಅದೇ ವಿಮರ್ಶೆ. ಹಾಸ್ಟೆಲ್ನಲ್ಲಿರುವಾಗ ವಾರಕ್ಕೊಂದೆರಡು ಫೋನು ಗ್ಯಾರೆಂಟಿ. ಒಂಟಿತನ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಮಾಡಿದವನು. ಅದು ಬಿಟ್ಟರೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಯಾವ ಸಂಬಂಧವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನಿರುವಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಖುಷಿಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಸದಾ ಅವನು ನನ್ನ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಇರಬೇಕು ಆಗಾಗ ಅನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾನೆಲ್ಲಿ ಅವನೆಲ್ಲಿ ಅಂತ ಅನಿಸಿ ಪೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗಲೂ ಕೋಪಿಸಿಕೊಂಡಿರಬಹುದೆಂದು ಕಾದು ಕಾದು ಹತಾಶಳಾದೆ. ಆದರೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಹೀಗೆ ದೂರಾಗಬಹುದೆಂಬ ಊಹೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ದುಃಖ ತಡೆಯಲಾರದೆ ನನ್ನ ಊಹೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾದಂತೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಬಡಬಡಾಂತ ಏನೇನೊ ಸವಿತಾಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಮನಸ್ಸು ಹಗುರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಹೀಗೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ತಪ್ಪೊ ಸರಿಯೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಈಗೀಗ ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿ ಬದಲಾವಣೆ ಮನೆ ಮಾಡಿತು. ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತು ಬೇಡಾ. ಯಾರೂ ನಮ್ಮವರಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಷ್ಟೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವು ಅಷ್ಟೆ. ಇಲ್ಲದ ಆಸೆಗಳು ಗರಿಗೆದರುತ್ತವೆ. ಈಡೇರದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಮುದುಡುತ್ತದೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ದೂರ ಇದ್ದುಬಿಡುವುದೇ ವಾಸಿ ಅಂತನಿಸುತ್ತಿರುವುದಂತೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಈಗ ಇವನು. ಕೊನೆಗೆ ಹಿರಿಯರ ಕಾಲದ ಈ ಊರು, ಆಸ್ತಿ, ಮನೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೊರೆಯುವ ಕಾಲ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೇ ಇದೆ. ಇನ್ನೇನು? ಎಲ್ಲವೂ ಕಾಲಾಯ ತಸ್ಮೈನಮಃ. ಈಜು ಬಾರದ ನನಗೆ ತೇಲುತ್ತ ಮುಳುಗುತ್ತ ಹೇಗೊ ದಡ ಸೇರಿದರೆ ಸಾಕು. ಓದು ನನಗೆ ಈಗ ಮುಖ್ಯ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ ನನ್ನ ನೆಲೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬದುಕಿನ ಗತಿ ಮುಂದೆ ಹೇಗೆ ಏನೊ! ಭಗವಂತ ನಡೆಸಿಕೊಟ್ಟಂತಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ ಮುಂಬರುವ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ತಯಾರಿಗೆ ಅಣಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ!!

25-11-2018. 7.17pm

ಭಾಗವತರ ಮನೆ (ಕಥೆ)

ಅನಾದಿ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಾಳಿ ಬದುಕಿದ ಅದೊಂದು ಕೂಡು ಕುಟುಂಬ. ಭಾಗವತರ ಮನೆಯೆಂದು ಆ ಮನೆಗೆ ಇರುವ ಹೆಸರು. ಈ ಹೆಸರು ಬಂದಿರುವುದು ಬಹುಶಃ ಆ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಯಾರೊ ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನವರು ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಭಾಗವತರಾಗಿ ಹಾಡು ಹೇಳುತ್ತಿರಬಹುದೆಂಬ ಪ್ರತೀತಿ. ನಿಖರವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರೂ ಆ ಮನೆಯವರು ಆಗಾಗ ಯಕ್ಷಗಾನ ವೀಕ್ಷಣೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದಂತೂ ಸತ್ಯ. ದೊಡ್ಡ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆ. ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿಯ ಚಿಕ್ಕ ಹಳ್ಳಿ. ಹಳ್ಳಿಯೆಂದರೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಮನೆಗಳಿರುವುದಲ್ಲದೆ ಒಂದೊಂದು ಹಳ್ಳಿಗೂ ಒಂದೊಂದು ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಜನ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ ಎಂದೆನಿಸಿದರೂ ಈ ಕೂಡು ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರಿರುವುದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ.

ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮಗ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗನ ಒಟ್ಟೂ ಸಂಸಾರವಿದ್ದು ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಕಾಲಾನಂತರ ಅವನ ಆಡಳಿತ ಹಿರಿಯವನಾದ ಅವನ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನ ಕೈಗೆ ಬಂದು ಅವನ ದರ್ಭಾರವೋ ಬಲು ಜೋರು. ಅವನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅವನ ಹೆಸರು ವೆಂಕಟೇಶ. ಎಲ್ಲರೂ ವೆಂಕಿ ವೆಂಕಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಿನ ಪ್ರವೇಶ ಇವನ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ.

ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಎಜಮಾನನಲ್ಲವೆ? ನಾಲ್ಕೂವರೆ ಎಕರೆ ಅಡಿಕೆ ತೋಟ, ಒಂದು ಎಕರೆ ಗದ್ದೆ, ಹಿರಿಯರ ಕಾಲದ ನಗ ನಾಣ್ಯ, ಎಜಮಾನಿಕೆಯ ಗತ್ತು ಅವನ ಹೆಗಲೇರಿತ್ತು. ಅವನ ಹೆಂಡತಿಯೋ ಮಾ…ಘಾಟಿ. ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ವೆಂಕಟೇಶನನ್ನು ಪುನರ್ ವಿವಾಹವಾದವಳು! ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವವರ ಜೊತೆ ಅದೇಗೊ ಎರಡು ದಿನ ಜೈಲಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಬಂದು ಕೊನೆಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕಿರುವವರೆಗೂ ಪ್ರತೀ ತಿಂಗಳೂ ಮಾಸಾಶನ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಊರಿಗೆ ಒಬ್ಬಳೇ ದಿಟ್ಟ ಮಹಿಳೆ ಎಂದು ಮನೆ ಮಾತಾದವಳು!

ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗ ನಂದೀಶನಿಗೆ ದೂರದ ಪುತ್ತೂರಿನಿಂದ ತಿರಾ ಕೊಟ್ಟು ಹೆಣ್ಣು ತಂದು ಮದುವೆ ಮಾಡಿದ್ದ ಅವನಪ್ಪ ಬದುಕಿರುವಾಗಲೇ. ಅವಳ ಹೆಸರು ಸಾವಿತ್ರಿ. ತುಳು ಭಾಷೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಭಾಷೆ ಬಾರದು. ಇನ್ನೂ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ. ಗಂಡ ನಂದೀಶನಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ವರ್ಷ. ಆಗಿನ ಕಾಲವೇ ಹಾಗೆ. ಹುಡುಗಿಯರು ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬರುವ ಮೊದಲೇ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಆಟ ಪಾಠಕ್ಕೆಲ್ಲ ಬೀಗ ಜಡಿದು ಮುತ್ತೈದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಪಡುವ ಪಾಡು ಆ ದೇವರಿಗೇ ಪ್ರೀತಿ. ಇಂತಿಪ್ಪ ಹೆಣ್ಣು ತನ್ನ ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ದೊಡ್ಡವಳಾಗಿ ಹದಿನಾರು ವರ್ಷ ಇನ್ನೇನು ಮುಗಿಯಬೇಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಂಡು ಮಗುವಿನ ತಾಯಿಯೂ ಆಗಿ ಮಗ ಹುಟ್ಟಿ ಆರು ತಿಂಗಳಿಗೆ ಗಂಡನಿಗೆ ರಕ್ತ ಹೊಟ್ಟಬ್ಯಾನೆ ಬಂದು ತೀರಿಕೊಂಡ. ಗಂಡ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಅವಳ ತಲೆ ಬೋಳಿಸಿ ಕೆಂಪು ಸೀರೆ ಉಡಿಸಿ ಇನ್ನು ಸಾಯುವ ತನಕ ನಿನಗೆ ಇದೇ ಗತಿ ಎಂದು ಆಗಿನ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಹಿರಿಯ ಮಹಾಷಯರು ಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾಡಿಯೂ ಬಿಟ್ಟರು. ಅವಳಪ್ಫ ಆರು ತಿಂಗಳು ಮಗಳ ಜೊತೆಗಿದ್ದು ಒಂದಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ಪಯಣ ಬೆಳೆಸಿದ. ಜೀವನ ಅಂದರೆ ಏನು ಎಂದು ಅರಿಯದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಸಂಸಾರದ ಸುಃಖ ಅನುಭವಿಸುವ ಮೊದಲೇ ಸಾವಿತ್ರಿ ವಿಧವೆಯಾದಳು.

ಮನೆಯ ಎಜಮಾನ ವೆಂಕಟೇಶ ಹಾಗೂ ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಮಾದೇವಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಇವರ ಜೀವನ ಅಡಿಕೆ ಕತ್ತರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಅಡಿಕೆಯಂತಾಯಿತು. ಅವರಿಬ್ಬರ ಅಣತಿಯಂತೆ ಮನೆ ಕೆಲಸ,ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಲಸ, ಅಡಿಕೆ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಗಾಣದ ಎತ್ತಿನಂತೆ ದುಡಿಯುತ್ತ ಕಂಕುಳ ಕೂಸು ಸುರೇಶನನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತ ಇತ್ತ ಅರಿಯದ ಭಾಷೆ ಕನ್ನಡವನ್ನೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಕಲಿತು ಗಂಡನಿಲ್ಲದ ಗಂಡನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ತಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಸದಾ ಹಿಂಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಓಡಾಡಬೇಕು, ಶುಭ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೂದಲು ಬೆಳೆದಂತೆಲ್ಲ ಮನೆ ಮುಂದಿನ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ತುದಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕೂಡುವ ಕ್ಷೌರಿಕನಿಗೆ ತಲೆ ಕೊಡಬೇಕು ಇತ್ಯಾದಿ ಅವಮಾನಗಳು ನುಂಗಲಾರದ ತುತ್ತಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ಯಾರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ತನಗಾರು ಇದ್ದಾರೆ? ಇರುವನೊಬ್ಬ ಮಗನ ಮುಂದಿನ ಭವಿಷ್ಯ ಏನು? ತನ್ನಂತೆ ತನ್ನ ಮಗ ಜೀತದಾಳಾಗಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವಂತಾಗಬಹುದೆ? ಭಗವಂತಾ ಇದರಿಂದ ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು ಎಂದು ಸದಾ ಕಾಣದ ದೇವರಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮೊರೆ.

ಅವಳ ಮಗನ ಮೇಲೂ ವೆಂಕಿಯ ದರ್ಪ ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿತು. ಅವನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಂದುವರಿಸುವುದನ್ನೂ ತಡೆದ. ನಾಲ್ಕನೇ ಕ್ಲಾಸು ಕಲಿತದ್ದು ಸಾಕು ಇನ್ನು ತೋಟದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿದ್ದಿರಲಿ, ಓದು ಏಕೆ ? ಎಂದು ಶಾಲೆಯನ್ನೂ ಬಿಡಿಸಿಬಿಟ್ಟ. ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬಯ್ಯುವುದು ಹೊಡೆಯುವುದು ನಡಿತಾನೇ ಇತ್ತು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಸುರೇಶನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಒರಟು, ಸಿಟ್ಟು, ಕೋಪ, ಹಠ ಇವುಗಳು ಮನೆ ಮಾಡುತ್ತ ಬಂತು. ಎದುರಿಸಲಾಗದ ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಗೊ ಏನೊ ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಆಗಾಗ ಈ ರೀತಿ ವರ್ತಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ತನಗೆ ತಿಳಿದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದು ಆ ಕ್ಷಣ ಅಷ್ಟೆ. ಮತ್ತೆ ಅವನ ಸ್ವಭಾವ ಹಾಗೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಇತ್ತ ವೆಂಕಟೇಶನಿಗೆ ಮತ್ತೆರಡು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಜನಿಸಿ ದೊಡ್ಡವರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಸಕಲ ಸೌಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಿ ಮೊದಲನೆಯ ಮಗಳು ಅಂಬಿಕಾ ಹಾಗೂ ಕೊನೆಯವಳು ಅವನಿ ಇಬ್ಬರೂ ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಕಾಲೇಜು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗರಾದರು. ಮದ್ಯದ ಮಗಳು ಅನಸೂಯಾ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ. ಅಂಬಿಕಾ ಮತ್ತು ಅವನಿ ಈ ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಸರ್ಕಾರಿ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಟೀಚರ್ ಆಗಿ ನೌಕರಿ ಗಿಟ್ಟಿಸಿದಾಗಂತೂ ಎಜಮಾನ ಹಿಗ್ಗಿ ಬಿಟ್ಟ. ಮೊದಲ ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮದುವೆಯೂ ಆಯಿತು.

ಇತ್ತ ಸುರೇಶ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವನಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ” ವಯಸ್ಸು ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಆಯಿತಲ್ಲ ಮದುವೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೆ? ” ಊರವರು ಕೇಳುವ ಮಾತಿಗೆ ಮಣಿದು ಪರವೂರಿನ ಹದಿನೆಂಟರ ಕನ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದ.

ಅವಳ ಹೆಸರು ನೀಲಾಂಬಿಕೆ. ಅವಳಿಗೆ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರು ಐದು ಜನ. ವಿದ್ಯಾವಂತರು. ತಂಗಿಯ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ವೆಂಕಟೇಶನ ದರ್ಪದ ಆಡಳಿತ, ಮಾತು ಕಂಡು ಸಂಕಟ ಶುರುವಾಯಿತು. ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಅಂತ್ಯ ಹಾಡಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಆಸ್ತಿ ವಿಭಜನೆ ಮಾಡಿ ತಂಗಿಯ ಸಂಸಾರ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇರುವಂತೆ ಆಗಬೇಕೆಂದು ಹಿರಿಯರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪಂಚಾಯಿತಿ ಸೇರಿಸಿ ಆಸ್ತಿ ವಿಭಜನೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿಸಿದರು. ಹಿರಿಯರು ಕಟ್ಟಿದ ದೊಡ್ಡ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆ ಇಬ್ಬಾಗವಾಯಿತು. ಮದ್ಯ ಗೋಡೆ ಎದ್ದಿತು. ಆ ಕಡೆ ಒಂದು ಮನೆ ಈ ಕಡೆ ಒಂದು ಮನೆ.

ತಾಯಿ ಮಗನ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸೊಸೆಯಾಗಿ ಬಂದ ಹೆಣ್ಣು ಮಹಾ ಸಾದ್ವಿ. ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವಳು. ಬರಬರುತ್ತ ಊರವರೆಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರಳಾದಳು. ತಾವಾಯಿತು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವಾಯಿತು ಎಂದು ಬದುಕುವ ಚೆಂದದ ಸಂಸಾರ.

ಒಳಗೊಳಗೆ ಕತ್ತಿ ಮಸೆಯುವ ವೆಂಕಟೇಶನಿಗೆ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗನ ಸಂಸಾರ ಕಂಡು ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿ. ತಾಯಿ ಮಗ ಇಬ್ಬರೂ ಮೈ ಮುರಿದು ಇಡೀ ದಿನ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಆದಾಯ ಕೈ ತಪ್ಪಿತಲ್ಲಾ. ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿಗೆ ಇವನಿಂದ ಬೇರೆಯಾದರೂ ಸದಾ ಏನಾದರೊಂದು ಕಿರಿ ಕಿರಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದೇ ಕೋಳಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ಇದು ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ, ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಬೇರೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವ ವಿಚಾರ ತಾಯಿ ಮಗನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚನೆ ಬಂದು ಮನೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಖಾಲಿ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಚಂದದ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದ ಸುರೇಶ. ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದನಲ್ಲದೆ ಬಾವಂದಿರ ಬೆಂಬಲ ಅಮ್ಮನ ಕಿವಿ ಮಾತು ಹೆಂಡತಿಯ ಸಾಥ್ ಅವನಿಗೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟಲು ಕಸುವು ನೀಡಿತ್ತು. ಹೊಸ ಮನೆ ಗೃಹಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸ ಶುರುವಾಯಿತು.

ಇತ್ತ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮಗನ ಮೂರನೇ ಮಗಳು ಅವನಿಗೆ ಮದುವೆನೂ ಆಯಿತು. ಗಂಡನನ್ನು ನಂಬಿ ಸರಕಾರಿ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಪರ ಊರಿಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ಅವನೊಬ್ಬ ಉಂಡಾಡಿ ಗುಂಡ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದವ. ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತ ಸಂಸಾರ ಹೇಗೊ ಸಾಗಿಸುವಂತಾಯಿತು. ಇತ್ತ ಎರಡನೆಯ ಮಗಳ ಗಂಡ ಕಂಡವರ ಸಹವಾಸ ಮಾಡಿ ಆಗಲೇ ಕುಡಿತಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ತನಗಿರುವ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಕರಗಿಸಿ ಮಾವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರ ಸಮೇತ ಠಿಕಾಣಿ ಹೂಡಿದ. ಅವನಿಗೆ ಮೂರು ಗಂಡು ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮಗು ಆಗಲೇ ಜನಿಸಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡ ಸಂಸಾರ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮಾವನ ತಲೆಗೆ ಅಂಟಾಕಿದ. ಸದಾ ಕುಡಿತದಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರದ ಗುಟ್ಟು ಬೀದಿ ರಟ್ಟಾಯಿತು.

ಹಿರಿಯ ಮಗಳು ಅಮ್ಮನಂತೆ ಬಲು ಘಾಟಿ. ಆಗಾಗ ತವರು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಕಾಸಿಗಾಗಿ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕಿಚಾಯಿಸುವವಳು. “ನೀನು ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ. ನನಗೂ ಈ ಅಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲಿದೆ. ನನಗೂ ದುಡ್ಡು ಕೊಡು. ನಾನೂ ನಿನ್ನ ಮಗಳಲ್ವಾ? ನನಗೂ ಮೂರು ಜನ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಿರ್ವಹಿಸಲು ದುಡ್ಡು ಬೇಕು ನನಗೆ. ಕೊಡೂ ಕೊಡೂ.” ತನಗೂ ಗಂಡನಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಸಂಪಾದನೆಯಿದ್ದರೂ ಅಪ್ಪನಿಂದ ದುಡ್ಡು ಕೀಳುವ ದುರಾಸೆ. ಆಗಾಗ ಅಪ್ಪನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಜಗಳ ಕಾಯೋದು. ಇವರ ಮನೆ ಮಾತು ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಜಗಜ್ಜಾಹೀರಾಯಿತು.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಜಮಾನ ಎಂದು ಮೆರೆದವನಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲದಂತಾಯಿತು. ಆದರೂ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗ ಸುರೇಶನ ಮೇಲೆ ಹಗೆ ಸಾಧಿಸುವುದು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಆಸ್ತಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾತೆ ತೆಗೆದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಕೋರ್ಟು ಕಛೇರಿ ತಿರುಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ.
ಇವನ ಕಾಟದಿಂದ ದುಡ್ಡು ಕೋರ್ಟಿಗೆ ನೀರಿನಂತೆ ಆಗಾಗ ಕರ್ಚಾಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಮನೆ ಮಂದಿಗೆಲ್ಲ ನುಂಗಲಾಗದ ತುತ್ತಾಗಿತ್ತು.

ತೊಂಬತ್ತರ ಗಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ವೆಂಕಟೇಶನಿಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಪೆರಾಲಿಸಸ್ ಖಾಯಿಲೆ ವಕ್ಕರಿಸಿದ ಪರಿಣಾಮ ಏಳದಾದ. ಮಲಗಿದಲ್ಲೆ ಒಂದಷ್ಟು ತಿಂಗಳು ನರಳಿ ನರಳಿ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಹುಳ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂದು ದಿನ ಕೊನೆ ಉಸಿರೆಳೆದ. ಅವನ ಕಾಲಾ ನಂತರ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ತನ್ನ ಆಸ್ತಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಎರಡನೆಯ ಮಗಳ ಮಗನಿಗೆ ಬರೆದು ಉಳಿದ ಎರಡು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಐದೈದು ಸಾವಿರ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ವಿಲ್ ಬರೆಸಿದ್ದು. “ಅಪ್ಪಯ್ಯ ತಮಗಿಬ್ಬರಿಗೂ ಮೋಸ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟ “ಎಂದು ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತ ಹಿಡಿ ಶಾಪ ಹಾಕಿದರು ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಕ್ಕಳೇ. “ಮಾಡಿದ್ದುಣ್ಣೋ ಮಾರಾಯಾ ಅನ್ನುವಂತಾಯಿತು ” ವೆಂಕಟೇಶನ ಅಂತ್ಯ.

ವಿಧವೆಯಾದ ತಾಯಿಯ ಮುದ್ದಿನ ಮಗನಾಗಿ ಸರಿಯಾದ ಸಂಸ್ಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ಬೆಳೆದವನು ಸುರೇಶ. ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮಗನ ಒರಟು ತನ ಇವನಿಗೂ ಬಂದಿತ್ತು ಅವನ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ. ಆಸ್ತಿ ಕೈಗೆ ಬಂದ ಖುಷಿ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಕ್ಕಿದ ಪರಿಣಾಮವೊ ಏನೊ ಕೆಲವೊಂದು ಬೇಡಾದ ಚಟಕ್ಕೂ ದಾಸನಾಗಿದ್ದ ಇಳಿ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ. ವಿಧಿ ನಿಯಮ ಹೇಗೆ ಆಟ ಆಡಿಸುತ್ತದೆಯೆಂದು ಯಾರು ಬಲ್ಲರು? ನಾಲ್ಕು ಮಕ್ಕಳ ತಂದೆಯಾದರೂ ಬುದ್ಧಿ ಸುಧಾರಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಬುದ್ಧಿವಂತರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರೆಲ್ಲ ಮಾವಂದಿರಾಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಓದಿ ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದು ಮದುವೆಯೂ ಆಯಿತು. ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಹೆಂಡತಿಯ ಅಕಾಲ ಮರಣ, ಅಮ್ಮನ ಕಾಲಾ ನಂತರ ವಯಸ್ಸಾದ ದೇಹ ಸ್ವಲ್ಪ ತಣ್ಣಗಾಗಿ ಮಗನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಅವನೀಗ ಒಂಟಿ. ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಆಗಾಗ ಒಂದಷ್ಟು ವಟವಟ ಗುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ ಕಾಣದ ದೇವರಲ್ಲಿ ಮೊರೆ ಇಡುತ್ತಾನೆ ಕಾಲನಿಗಾಗಿ!

ಆದರೆ ಮಾನವ ತನ್ನ ಜೀವಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮದ ಫಲ ಅನುಭವಿಸದೇ ಆ ಕಾಲನಾದರೂ ಹೇಗೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾನು? ವಯಸ್ಸಿದ್ದಾಗ ಎಷ್ಟು ಮೆರೆದಾಡಿದರೇನು ವಯಸ್ಸಾದ ಮೇಲೆ ವಿಧಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಪಾಠ ಕಲಿಸದೇ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಮನುಷ್ಯ ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕಷ್ಟ, ತೊಂದರೆ ಕೊಡುತ್ತ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ. ಅವನಲ್ಲಿರುವ ಕೆಟ್ಟ ಗುಣಗಳು ತುಂಬಿದ ಸಂಸಾರ ಹಾಳುಗೆಡವುತ್ತದೆ. ಅದರ ಪ್ರತಿಫಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಅನುಭವಿಸುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಬದುಕು ನಾವಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಯಾವತ್ತೂ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಮೇಲಿದ್ದವನು ಕೆಳಗೆ ಬರಲೇ ಬೇಕು. ಅಹಂಕಾರ, ಸಿಟ್ಟು, ಅಸೂಯೆ, ತಾರತಮ್ಯ ಆದಷ್ಟು ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರ ಇದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಇದನರಿತು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಸಾಮರಸ್ಯ ಸಾಧಿಸಿದರೆ ಒಟ್ಟು ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ ನೆಲೆಸಲು ಸಾಧ್ಯ. ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ಕುಟುಂಬ ಇಬ್ಬಾಗವಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋ ಒಟ್ಟು ಕುಟುಂಬಗಳು ಒಡೆದು ಚೂರಾಗಿದ್ದು ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಇರಬಹುದಲ್ಲವೇ?

2-11-2018. 12.33pm

ಮನವರಿಕೆ (ಸಣ್ಣ ಕಥೆ)

ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಬಟ್ಟೆ ಸೂಟ್ಕೇಸಲ್ಲಿ ತುರುಕಿಕೊಂಡು ಹೊರಟಿದ್ದಳು ತನ್ನ ತವರು ಮನೆಗೆ ಸಂಧ್ಯಾ. ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಡವ ಡವ ಸದ್ದು. ತನ್ನ ಎದುರುಸಿರೇ ತನಗೆ ಕೇಳುವಷ್ಟು. ಒಂದಷ್ಟು ಗಾಬರಿ, ತಲ್ಲಣ. ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ತವರ ಮನೆ ತಲುಪುತ್ತೇನೊ, ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇನೊ ಅನ್ನುವ ತವಕ.

ಅವಳ ತಾಕಲಾಟ ಕಂಡ ಅವಳ ಗಂಡ ” ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಧಾನ ಮಾರಾಯ್ತಿ. ಎಂತಕ್ಕೀನಮನಿ ಗಾಬರಿ ಪಟ್ತೆ. ಅಪ್ಪಯ್ಯಂಗೆ ಎಂತಾ ಆಗ್ತಿಲ್ಲೆ. ಡಾಕ್ಟರ್ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಹೇಳಿ ಆಗಲೆ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ದಾಗ ಹೇಳಿದ್ವಲಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡ್ಕ. “ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದರೂ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಸೀಮಿತಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೆತ್ತವರೆಂದರೆ ಜೀವ.

“ಸರಿ ಹೋಗ್ಬತ್ತಿ. ಅಲ್ಲಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೋಡ್ಕಂಡು ಬರದು ಒಂದೆರಡು ದಿನ ತಡಾ ಆದ್ರೆ ನೀವೂ ಗಾಬರಿ ಪಟ್ಕಳಡಿ. ನಾ ಹೋದಾಂಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತಿ. ಬರ್ಲ ಹಂಗಾರೆ” ಎಂದನ್ನುತ್ತ ತವರಿಗೆ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ.

ಅವಳ ತವರೋ ನಾಲ್ಕು ಐದು ತಾಸಿನ ಹಾದಿ. ಮಧ್ಯೆ ಬಸ್ಸು ಬೇರೆ ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕು. ನಿರೀಕ್ಷೆಯಂತೆ ಬಂದ ಬಸ್ಸನ್ನು ಏರಿ ಮುಂದಿನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಇನ್ನೊಂದು ಬಸ್ಸಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಬಸ್ಸಿನ ಪತ್ತೆ ಇಲ್ಲ. ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಪರಿಚಯ ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯೆ ಬರುವಾಗ ಏನೂ ತಿನ್ನದೇ ಬಂದ ಪರಿಣಾಮ ಹೊಟ್ಟೆ ತಾಳ ಹಾಕುತ್ತಿರುವುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ಸಹ ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಸುಪರ್ಧಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಅಲ್ಲೇ ಇರುವ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಕಡೆ ಹೋಗಿ ಬರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ.

ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದು ನೋಡುತ್ತಾಳೆ ಅವರೂ ಇಲ್ಲ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗೂ ಇಲ್ಲ. ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಹುಡುಕುತ್ತಾಳೆ ಎಲ್ಲೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹತಾಷೆಯಿಂದ ಒಂದು ಕಡೆ ಕೈ ಕಟ್ಟಿ ನಿಂತಿರುವಾಗ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತ ಬಸ್ಸಿನ ಸೀಟಡಿಯಲ್ಲಿ ಹರಕು ಗೋಣಿಚೀಲದಿಂದ ಇಣುಕುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಕಂಡು ಹರ್ಷಿತಳಾಗಿ ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಈಚೆ ತಂದು ಏನೂ ನಡೆದೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ತನ್ನೂರಿಗೆ ಹೊರಡಲು ಅಣಿಯಾಗಿ ನಿಂತ ಬಸ್ಸನ್ನೇರಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.

ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತು ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು. ಆದರೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಅವಳಪ್ಪನ ಹೊರತಾಗಿ ಇನ್ನಾವುದೂ ಗಣನೆಗೆ ಇಲ್ಲ. ಸದ್ಯ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗು ಸಿಕ್ಕಿತಲ್ಲ, ತವರ ಕಡೆ ಹೊರಡುವ ಬಸ್ಸನ್ನೇರಿ ಕುಳಿತಾಯಿತಲ್ಲ. ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕಾಣಬೇಕು. ಇನ್ನು ಬೇರೆ ಉಸಾಬರಿ ನನಗ್ಯಾಕೆ.

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರನ್ನು ನಂಬಿದ್ದು ನನ್ನ ತಪ್ಪು. ನಾನು ಎಚ್ಚರ ತಪ್ಪಿದ್ದು ಇಷ್ಟಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ನಮ್ಮ ಜಾಗೃತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಅಹಿತಕರ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಬಹುದೆಂಬುದು ಅವಳಿಗೆ ಆ ಕ್ಷಣ ಮನವರಿಕೆಯೂ ಆಯಿತು.

ಆಗಂತುಕರಾದ ಅವರೆಲ್ಲರ ಪರಿಚಯ ಅವರ ಮಾತು ಅವರೆಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆಯವರೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ತಾನು ಮೋಸ ಹೋದೆ. ತನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರಿತು ಅವಕಾಶವನ್ನು ದುರುಪಯೋಗ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಅವರೆಲ್ಲರ ನಾಟಕದ ಮಾತು , ತನ ಪೆದ್ದು ತನ ಇವೆಲ್ಲ ನೆನೆದು ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನಷ್ಟು ಖಿನ್ನವಾಯಿತು.

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕಲಿತರೂ ಸಾಲದು. ಎಷ್ಟು ಜಾಗೃತೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದುಃಖ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಮನಸ್ಸು ಆವರಿಸಿದಾಗ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಆತ್ಮೀಯತೆ ತೋರುವವರನ್ನ ನಂಬಿ ಎಲ್ಲ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನ ಸಹಜ ಗುಣ. ತನಗೂ ಹಾಗೆ ಆಗಿದ್ದು. ಸಧ್ಯ ಇಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಮುಗೀತಲ್ಲ. ಏನೂ ಮಾತನಾಡದೇ ಏನೂ ನಡೆದೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವಂತೆ ತಾನಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿದ್ದು ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆಯಿತು. ಆ ದೇವರೆ ಕಾಪಾಡಿದ ಎಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಬಸ್ಸಿನ ವೇಗಕ್ಕೆ ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಓಡುವ ಸುತ್ತಲಿನ ದೃಶ್ಯ ನೋಡುತ್ತ ಮೈ ಮರೆತಳು.

17-7-2018. 3.23pm

ಚಟ (ಕಥೆ)

ಅವಳಿನ್ನೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಹೊಸದು. ಕೈ ತುಂಬ ಸಂಬಳ ಬರುವ ಕೆಲಸವೇನಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಸಂಪಾದನೆ ಹಾದಿ ತುಳಿದ ಉಮೇದಿ. ಮನಸ್ಸು ಹೃದಯ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊದ ಮೊದಲು ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಮುನ್ನಡೆಯುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ ಅಂತನಿಸಿದರೂ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಫೀಸು ಕೂಡಾ ಮನೆಯಂತೆನಿಸತೊಡಗಿತು. ಅಲ್ಲಿರುವವರೆಲ್ಲ ಗಂಡಸರೇ ಆದರೂ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರಂತೆ ಅವರೆಲ್ಲರ ನಡೆ ಇರುವುದು ನಿರಾಳವಾಗಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೊಟ್ಟ ಕೆಲಸ ತನ್ಮಯತೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿತು ಮಾಡುವ ಅವಳ ಉತ್ಸಾಹ ಕಂಡು ಕೆಲವು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಹೊಗಳಿಕೆಗೆ ಪಾತ್ರಳಾದಳು.

ಅಲ್ಲಿರುವ ಕೆಲವು ನೌಕರರು ಎಲೆ ಅಡಿಕೆ ಹಾಕುವ ಚಟಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡವರು. ದಿನಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕೈದು ಬಾರಿ ಪಾನ್ ಬೀಡಾ ಜವಾನನ ಹತ್ತಿರ ತರಿಸಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಂತೂ ಸದಾ ಬಾಯಾಡಿಸುವವ. ಹೊರಗಡೆ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಚಕಾರಿ ಹಾರಿಸುತ್ತ “ನೋಡಿ ನನ್ನ ಕವಳದ ಗುಡ್ಡ ಹ್ಯಾಂಗಿದೆ” ಎಂದು ನಗೆ ಚಾಟಿ ಹಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಅವನ ಉಗಿಯುವ ಸ್ವಭಾವ ಮೊದ ಮೊದಲು ಅಸಹ್ಯ ಅನಿಸಿದರೂ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಮೂಲಿ ಅನಿಸುತ್ತ ಬಂದಿತು.

“ಅಲ್ಲಾ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ತಿನ್ನುವ ಬೀಡಾ ಅಷ್ಟೊಂದು ರುಚಿನಾ ಹಾಗಾದರೆ? ಒಂದು ಚೂರು ತಾನೂ ರುಚಿ ನೋಡಿದರೆ ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಬಂದಿದ್ದೇ ತಡ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಅವರು ತರುವ ಪಾನ್ ಬೀಡಾದಲ್ಲಿ ನಂಗೊಂಚೂರು ಅಡಿಕೆ ಕೊಡಿ ಅಂತ ಆಗಾಗ ಕೇಳಿ ತಿನ್ನುತ್ತ ಇವಳಿಗೂ ಅಡಿಕೆ ತಿನ್ನುವ ಚಕವೊಂಥರಾ ಬಿಡಲಾಗದ ಕೈಗಂಟಿದ ಮೇಣದಂತೆ ಭಾಸವಾಗತೊಡಗಿತು. ಕೊನೆ ಕೊನೆಗೆ ತಾನೇನೊ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ಅನುಭವ. ಜೊತೆಗೆ ಜರದಾ ಅಂಟಿದ ಅಡಿಕೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಜರದಾನೂ ಅವಳರಿವಿಗೆ ಬಾರದಂತೆ ರೂಢಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ರಜಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಿಕೆ ಅಗಿಯಲು ಸಿಗದಾಗ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಇವಳ ವರ್ತನೆ ಮನೆಮಂದಿಯರೆಲ್ಲರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಒಂದಷ್ಟು ಬಯ್ಗುಳ ಕೇಳುವಂತಾಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಈ ಚಟ ಬಿಡಬೇಕೆಂದರೂ ಬಿಡಲಾಗದೆ ಒದ್ದಾಡುವಂತಾಯಿತು.

ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಗಾದರೂ ಸರಿ ಈ ಅಡಿಕೆ ತಿನ್ನುವ ಚಟ ಬಿಡಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ಹಠ ಹೊತ್ತು ಅದರ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಅಡಿಕೆ ತಿನ್ನ ಬೇಕು ಅನಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ ಅಡಿಕೆಯೊ ಇಲ್ಲಾ ಸೋಂಪೊ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿ ಅಗಿಯುವ ರೂಢಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೋಗಿ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಚಟಕ್ಕೆ ದಾಸವಾಗಿದ್ದಂತೂ ಅಪ್ಪಟ ಸತ್ಯ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಏನಾದರೊಂದು ಆ ಕ್ಷಣ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಹುಚ್ಚಿಡಿದಂತೆ ವರ್ತಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು.

ಇದು ಅವಳ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ದುಶ್ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಜರದಾ ಸೇವನೆಯಿಂದ ಪಿತ್ತದ ಕಾಟ ಅವಳಿಗೆ ಸಹಿಸದಾಗಿ ಆಗಾಗ ತಲೆನೋವು ವಾಂತಿ. ಇವಳನ್ನು ಸಂಬಾಳಿಸುವುದು ಮನೆ ಮಂದಿಗೆಲ್ಲ ತಲೆ ನೋವಾಯಿತು. ಹಠ, ಸಿಟ್ಟು ಸದಾ ಕೂಗಾಟ ಕುಡತೆ ನೀರು ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯದಾದಾಗ ಹತ್ತಿರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾದಳು. ಡ್ರಿಪ್ಸ ಮೂಲಕ ಔಷಧಿ ರವಾನೆ,ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ ಅವಳ ಶರೀರ ಗುಣಮುಖವಾಗಲು ಹರಸಾಹಸ ಪಡಬೇಕಾಯಿತು. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ತಿಂಗಳಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಔಷಧಿ, ಪತ್ಯದ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತಹಬಂದಿಗೆ ಬಂದಳು.

ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಾಗದೆ ಟೆಂಪರರಿ ನೌಕರಿಯಲ್ಲಿ ರಜೆಯೂ ಸಿಗದೇ ಸಂಬಳ ರಹಿತ ರಜೆ ಹಾಕಿದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲೊಂದಷ್ಟು ಹಣದ ನಷ್ಟ. ಅವಳು ಹುಷಾರಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಂತೋಷ, ನೆಮ್ಮದಿ.

ಅದಕ್ಕೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೇಳೋದು ಗಾದೆ “ಎಲ್ಲಾ ಸಹವಾಸ ದೋಷ.” ಒಮ್ಮೆ ಚಟಕ್ಕೆ ದಾಸರಾದರೆ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು ಯಾವತ್ತೂ. ಎಷ್ಟು ನಿಜ ಅಲ್ಲವೇ?

29-3-2018. 7.55pm