ನವೆಂಬರ್ 2020ರ ಕರ್ಮವೀರ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಕನ್ನಡ ಕಾವ್ಯ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಪಡೆದ ಕವನವಿದು.

ಒಸರು

ಹೃದಯದ ಮಾತುಗಳು ಚಿತ್ತಕ್ಕಪ್ಪಳಿಸಿ
ಬುದ್ಧಿಯನ್ನೇ ತೂತಾಗಿಸುತ್ತವೆ ಇಲಿ ಕೊರೆವ ಬಿಲದಂತೆ

ಆಳ ಅಗಲವೊಂದೂ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ
ಸದ್ದೂ ಕೂಡಾ ಮಾಡದಂತೆ.

ಹನಿ ಒಸರುತ್ತದೆ ಬೇರು ಬೇರುಗಳಲೆಲ್ಲ
ಅತ್ತಿಮರದ ರಸ ಗಡಿಗೆ ತುಂಬಲು ರಾತ್ರಿ ಹಗಲಾಗಬೇಕು.

ಆದರಿಲ್ಲಿ ಹಾಗಿಲ್ಲ
ದಿಂಬು ಒದ್ದೆಯಾಗಿ
ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಚಿತ್ತಾರ ಬಿಡಿಸಿಬಿಡುತ್ತವೆ
ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ
ಮೇಲ್ನೋಟಕೆ ಹಾಕಿದ ಕವರು ನಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಸೂರ್ಯೋದಯದ ಶೃಂಗಾರದ ರಂಗಿಗೆ
ಹೆಣ್ಣು ನವಿಲನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಲು ಗಂಡು ಕುಣಿಯುತ್ತದೆ
ಬಿಚ್ಚಿದ ಗರಿಗಳುದುರಿದ್ದಷ್ಟೇ ಬಂತು
ದಕ್ಕಿತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು?

ಒಳ ಮನಸಿನ ತೊಳಲಾಟವನೆಲ್ಲ ಹುದುಗಿಸಿಕೊಂಡು
ನರಳಿ ಮೇಲ್ತೇಪೆ ಹಾಕಿದ ಮೊಗ
ಹಲ್ಕಿರಿಯುತ್ತದೆ ತನಗೇನೂ ಆಗಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ
ಥೇಟ್ ಮರದೆಲೆಗಳು ಹಸಿರು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ತರೆಗೆಲೆಗಳಾಗಿ ಉದುರಿದರೂ
ಹಾರಾಡುತ್ತ ಸರಪರ ಸದ್ದು ಮಾಡುವಂತೆ.

ಪಾಪ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಾಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ ರಸ ಹೀರಿದ ದಳ್ಳುರಿಗೆ
ದೋಸೆ ಮುಸುರೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ
ಗೊಡ್ಡು ನಂಬಿಕೆ ಅದೆಷ್ಟು ಆಳ ಅಗಲ ಇಂದಿಗೂ
ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ನಂಬುವರಲ್ಲ ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು
ಕತ್ತಲೆಯ ಕೋಣೆಯಲಿ ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿದ ಸದ್ದು
ದಿಂಬಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಬೇಕೆ?
ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೇಲೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅನವರತ.

ನಿಗಿ ನಿಗಿ ಕುದಿವ ಮನಸು
ಕ್ರಮೇಣ ಬೂದಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಕೆಂಡ ನೋಡಲಾಗದು
ಉರಿದುರಿದು ನಂದಿ ಹೋಗುವ ಬೇಗುದಿಯ ಬದುಕು
ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಕಾಣುವುದು ಬರಿಯ ಬೂದಿಯ ರಾಶಿ
ಹೆಣ್ಣಿನ ಬದುಕೆಂದರೆ ಇಷ್ಟೇ….
ನಿಂತ ನೀರು!

8-10-2020. 7.55pm