ಭ್ರಮೆ

ಅಕ್ಷರಗಳು ಮುತ್ತಾಗುತ್ತವೆ
ಕಲ್ಪನೆಯ ಕಡಲಲ್ಲಿ
ಒಂದಾಗಿ ಪದಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ
ಬಳುಕುತ್ತಾ ದಾಖಲಾಗುತ್ತವೆ
ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಯ ಒಡಲಲ್ಲಿ.

ಕಥೆ,ಕವನ, ಲೇಖನ,ಲಹರಿ ಇತ್ಯಾದಿ
ಹೆಸರಿನಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡು
ದಾಂಗುಡಿ ಇಡುತ್ತವೆ
ಓದುಗನ ಮನಸಿನಲಿ
ಇದು ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಿರಬಹುದೇ….?

ಮರುಳು ಮಾಡುವ
ಹಿಕ್ಮತ್ತು ಅವಕೂ ಗೊತ್ತು
ನಿಜವೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ
ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡುವ ಓದುಗ
ಸ್ವಲ್ಪ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ.

ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾಗಿ
ಒಳಗೊಳಗೇ ಬೀಗುತ್ತಾ
ಮತ್ತೊಂದು ಬರಹಕ್ಕೆ
ನಾಂದಿ ಹಾಕುವನವನು
ಕವಿ ಮಹಾ ಪಠಿಂಗ.

8-12-2020. 8.30am✍️

ಅದು ಕನಸು ಮಾರ್ರೆ…


ಕವಿಗೆ ಕನಸುಗಳನ್ನು
ಹೆಣೆಯೋದಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು
ಓದುಗನಿಗೆ ಅವುಗಳನ್ನು
ನಂಬುವುದಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು.

ಒಬ್ಬ ಮೋಸಗಾರ
ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮೋಸ ಹೋಗುವವ
ಮೋಸ ಹೋಗಿರುವುದು ಗೊತ್ತಾದರೂ
ಅವ ದೂರುವುದಿಲ್ಲ ಕವಿಯನ್ನಾ.

ಯಾಕೆ ಹೇಳಿ?
ಕೇಳಿದರೆ ಕವಿ ಹೇಳುವ
ಅದು ಕನಸುಮಾರ್ರೆ…
ಕಲ್ಪನೆ ನೀವೆಂತಕ್ಕೆ ನಂಬುವುದು?

ತಕಳಪ್ಪಾ
ಓದುಗ ಕ್ಷಮಿಸದೇ ಗತಿ ಇಲ್ಲ
ಅಲ್ಲಿಗೆ ಪುಷ್ಠಿ ಸಿಕ್ಕಂತಾಯ್ತು
ಕವಿ ಹೆಣೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಕನಸುಗಳನ್ನು
ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದು
ಯಾವ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ
ಅಂದು ಇಂದು ಮುಂದೂ!

23-6-2020. 11.10pm

ಸಾಹಿತ್ಯ

ಸಾಹಿತ್ಯದಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಮನ
ಹೂವಾಗುವುದು ತನುಮನ
ಅದಕಿಲ್ಲ ಎಂದೂ
ಅವರಿವರೆಂಬ ಭೇದ ಭಾವ.

ಕಿಂಚಿತ್ತು ಇಂಬು ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು
ಹಿತ ನೀಡುವ ಪದಗಳ
ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಪೊಣಿಸಿಯೇ ಬಿಡುವ
ತನಗರಿವಿಲ್ಲದೆ ಕಾವ್ಯ.

ಎತ್ತಣ ಮಾಮರ ಎತ್ತಣ ಕೋಗಿಲೆ
ಅರಾದರೇನಂತೆ ಕವಿತೆಗೆ
ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಉದಯಿಸುವುದು
ತನು ಕುಣಿವ ತರಾವರಿ ಬೆಳಗಿನ ರಂಗೋಲಿ.

ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಬರೆದಷ್ಟೂ
ಇನ್ನೂ ಬರಿಬೇಕೆನ್ನುವ ತಿಲ್ಲಾಣ
ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವುದೊ ನಾ ಕಾಣೆ
ತಿಳಿ ಮುಗಿಲ ಬಾನಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ.

ಹೆಂಗರುಳು ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಮಾತ್ರ
ಆದರೆ ಬರೆದವಗೆ ಇದು ನಿತ್ಯ
ಹುಟ್ಟಿದ ಬರಹವೆಲ್ಲವೂ ಮಕ್ಕಳಂತೆ
ಓದಿ ಅವ ನಲಿವ ದಿನ ನಿತ್ಯ
ತಾನೂ ಮಗುವಾಗಿ!

22-7-2017. 9.13am

ವಿನಂತಿ 🙏

ಇಲ್ಲಿ ನಾನೂ
ಎನ್ನುವುದು ಗೌಣ.

ನನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ
ನೀಡಿ ಸನ್ಮಾನ.

ಬರಹದೆದೆಯ ಮೇಲೆ
ಏಕೆ ನಮ್ಮ ಗತ್ತು ಗಮ್ಮತ್ತು.

ಒಮ್ಮೆ ಓದಿ ಹಾಕಿರಿ
ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

ಸುಃಖಾ ಸುಮ್ಮನೆ
ಬೇಡ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಶರಾ.

ಇರಲಿ ಬರಹಕ್ಕೊಂದು
ನಿಜವಾದ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

ಓದುಗರು ನೀವು
ಬರೆಯುವವಳು ನಾನು.

ಬರಹ ಮುಕುಟಕೆ
ಓದುಗರೇ ಕಳಶಪ್ರಾಯ!

11-3-2018. 8.10am

ಕವಿತೆ ಗೀಚುವ ದಾಹ…

ಒಂದು ಚಂದದ ಕವನ
ಬರೆಯುವ ಹುನ್ನಾರ
ತಲೆಲಿ ಸುರುಳಿ ಸುತ್ತಿದಂತೆ
ಯಾವಾಗಲೂ ಅದರದೇ ಗುಂಗು
ವಿಷಯ ಹೊಸದಿರಲಿ
ಹೊಸಬರಿಗೂ ಓದುವಂತಿರಲಿ
ಎಂಬುವ ಇರಾದೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತೆ
ಹಂಗಂಗೇ ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಬರೆವ
ತೋಚಿದ್ದು ಚಂದ
ಮತ್ತೂ ಚಂದ ಇನ್ನೂ ಚಂದ
ನನ್ನೆಣಿಕೆಗೆ ಮೀರಿಯೂ
ನಾನೇ ಓದುತ್ತ ಮತ್ತಲ್ಲಿ
ಕಳೆದು ಹೋಗುವಂತಹುದು
ಕವಿತೆ ಗೀಚುವಿಕೆಯ ದಾಹ
ಪ್ರತಿ ದಿನ ಬರಗೆಟ್ಟ ಹಸಿವು
ಗಪಗಪನೆ ಅನ್ನವನ್ನುಣ್ಣುವಂತೆ
ಇಲ್ಲ ರಾಗಿ ಮುದ್ದೆ
ಗುಳುಂ ಎಂದು ನುಂಗುವಂತೆ
ನನ್ನೊಳಾಕ್ಕಿಳಿದು
ನೀ ಬರಿ ಬರಿ ಎಂದು
ಕಾಟ ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ
ನಂಗೊಂತರಾ ಖುಷಿ ಆಗೆಲ್ಲ
ಹೊಟ್ಟೆ ಸವರಿ
ಮುದ್ದು ಮಾಡಿ
ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ
ಅದರ ಹಪಹಪಿಯ
ಮತ್ಯಾರಾದರೂ ಕದ್ದಾರೆಂಬ
ಒಣಾ ಆತಂಕದಲಿ
ಹೂಂ, ಬರಿಬೇಕು ಇವತ್ತಾದರೂ
ಒಂದು ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಕವಿತೆ
ಕಿಚಾಯಿಸಿಬಿಡಬೇಕು
ಎಲ್ಲರೆದೆಯಾಳದೊಳು ಹೊಕ್ಕು
ಅಲ್ಲೊಂದು ಭಾವದಲೆ ಮೀಟಿ
ಬಿಳಿದೊಗಲಿಗೆ ಅವರೂ
ಶರಣಾಗಿ ಬರೆಯಬೇಕು
ಕಪ್ಪಿಂಕಿನಲಿ ಭಾಷ್ಯ
ತೊದಲುವ ಕಂದನಂತೆ
ಮನ ಬಿಚ್ಚಿ ಗರಿಗೆದರಬೇಕು
ಅವರಲ್ಲೂ ಒಂದು ಖುಷಿಯ ನಗು
ಆಗ ಸಾರ್ಥಕವಲ್ಲವೇ
ನನ್ನ ಕವಿತೆ!!

19-3-2019. 10.16pm

ಹುಯಿಲೆಬ್ಬಿಸುತಿವೆ ಕವಿತೆಗಳು

ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿವೆ
ನಾ ಬರೆದ ಕವಿತೆಗಳು

ತಮ್ಮ ಸರದಿಗಾಗಿ
ಅವುಗಳಿಗೂ ಮಕಮಲ್ ಕಿರೀಟ
ತೊಡಬೇಕೆಂಬ ಮಹದಾಸೆಯಂತೆ
ಇರಲಿ ಸಾವಿರ ಷರತ್ತುಗಳು
ನಮಗೇನೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ ಬಿಡು
ಆದರೆ ನೀ ಅವಸರ ಪಡದಿರೆಂದು
ನನಗೇ ಬುದ್ಧಿ ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತವೆ.

ನನ್ನ ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲವೇ?
ಆಗಲೆಂದು ನಾನೂ ಗೋಣಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತೇನೆ
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ
ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ ಅವುಗಳ ಹಣೆಬರಹ
ಗೊತ್ತು ನನಗೆ

ನೀವೆಷ್ಟು ಜೊಳ್ಳು ಗಟ್ಟಿ ಎಂದು
ಆದರೂ ವಾಂಛೆ
ಒಂದಾದರೂ ಗೆದ್ದು ಬಂದಾವು
ಲಗಾಮು ಹಾಕಿ ನಲಿದಾವು.

ಜಾತ್ರೆಯಲಿ ಜನ ಸಂದಣಿಯ ಮದ್ಯೆ
ಪರದಾಡುವ ಗಡಿಬಿಡಿ
ಕಳಕೊಂಡ ಮಗುವನ್ನು ಹುಡುಕುವಂತೆ
ಕೊನೆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ
ಅಯ್ಯೋ ಸಮಯ ಮೀರುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲಾ
ನೀವೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿದ್ದೀರೆ…..

ಬನ್ರೇ……
ನನ್ನ ಹುಡುಕಾಟದ ಕೂಗಿಗೆ
ದಡಬಡಾಯಿಸಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತವೆ.

ಅಬ್ಭಾ ! ಧಿಲ್ ಧಿಲ್ ನೆಗೆತ
ಆ ಓಡಾಟ, ಆ ಕಾತುರ, ಆ ಆತುರ
ಏನ್ ಕೇಳ್ತೀರಾ?
ಕಿರೀಟ ತಪ್ಪಿಬಿಡಬಹುದೆಂಬ ಧಾವಂತಲಿ
ಮಾತು ಮರೆತು

ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ಮುಖ ಊದಿಸಿಕೊಂಡು
ಏನೇನೆಲ್ಲಾ ವಟಗುಟ್ಟುತ್ತವೆ
ನನ್ಮೇಲೆನೆ ಗೂಬೆ ಕೂಡಿಸಿ!

“ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒತ್ತಟ್ಟಿಗೆ ಪೇರಿಸಿಡಲಿಲ್ಲ ಯಾಕೆ?
ಮೊದಲೇ ಕಳಿಸಲು ನಿನಗೇನಾಗಿತ್ತು ಧಾಡಿ?”

ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೆ!!

ಆದರೂ ನಾ ಹೆತ್ತ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲವೇ?
ಅಮ್ಮನಾಗಿ ಗುಮ್ಮನಂತೆ ಬೆದರಿಸದೇ
ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತೇನೆ
ಪೂಸಿ ಹೊಡೆದು.

ನಾನಿಲ್ಲಿದ್ದೀನಿ… ನಾನಿಲ್ಲಿದ್ದೀನಿ….
ಗುಂಪಾಗಿ ಓಡಿ ಬಂದು
ದುಂಬಾಲು ಬೀಳುತ್ತವೆ
ಥೇಟ್ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಡಲು ಅಣಿಯಾದ ಮಕ್ಕಳಂತೆ.

ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿ
ಬನ್ನಿ ಬನ್ನಿರೆಂದು
ಗುಲಾಲು ತುಂಬಿದ ಗಂಧವ ಪೂಸಿ
ಸಿಂಧೂರ ಬೈತಲೆ ಸರಿಪಡಿಸಿ
ಜಯಶಾಲಿಯಾಗಿ ಬನ್ನಿರೆಂದು
ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಬೀಳ್ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.

ಕೈ ಕೈ ಮಿಲಾಯಿಸಿ
ಅವುಗಳ ಖುಷಿಯ ಸಂಭ್ರಮವೋ
ಮದುವೆ ಮನೆ ದಿಬ್ಬಣಕಿಂತ ಮಿಗಿಲು
ವೈಯ್ಯಾರದ ಮೆರವಣಿಗೆ ನೋಡಲು
ಮನಕದೆಷ್ಟು ಆನಂದ
ಕಣ್ಣೆರಡೂ ಸಾಲದು!

ಇತ್ತ ಅವುಗಳ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲೆ
ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು ಕಾಯುತ್ತೇನೆ
ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ…

4-9-2018. 4.10pm

ಮಾಗದ ಕನಸು

ಕನಸ ಮಾರಲು ಹೊರಟಿಲ್ಲ
ಅಥವಾ ಯಾರ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಯೂರಿ
ನನಸಾಗಿಸೆಂದು ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಲು ಬಂದಿಲ್ಲ
ಅದಕ್ಕೆ ಅದರದೇ ಆದ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿದೆ
ಎಂದೋ ಕಂಡ ಅಪ್ಪಟ ಗುರಿ ಮುಟ್ಟುವ ಕನಸು
ಹುಬೇಹೂಬ್ ಜಿಟಿ ಜಿಟಿ ಮಳೆಯಲ್ಲೂ
ತೋಯ್ದು ಒದ್ದೆಯಾಗದ
ತಣ್ಣಗೆ ಜಾರಿಸಿಬಿಡುವ ಕೆಸುವಿನ ಮೈ ಅದಕೆ
ಹಣ್ಣು ಹಣ್ಣು ಮುದುಕಿಯಾದರೂ
ಒಂದೆರಕ್ಷಣ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಕನಸದು.

ಲಂಗು ಲಗಾಮಿಲ್ಲದೇ ಹರಿಹಾಯ್ದು
ಒಂದಷ್ಟು ಉಡಾಫೆಯಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಕನಸುಗಳಲ್ಲ
ಅಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ನೈಜತೆಯಿದೆ
ಬಲ್ಲವರಿಗೆ ಅರುಹಿದರೆ
ಅಹುದಹುದೆನುವ ಗಟ್ಟಿತನವಿದೆ
ಗಾಳಿಗೆ ದಿಕ್ಕು ದೆಶೆಯಿಲ್ಲದೇ
ಹಾರಿ ಬರಿದಾಗುವ ಬೂರಲು ಹತ್ತಿಯಂತಹ
ಹಗುರಾದ ಕನಸುಗಳಂತೂ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ
ಅದಕೇ.. ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತ!

ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ದಿನಗಳ ಕಾಣಲು
ಜತನದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸು ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ
ದಿಕ್ಕರಿಸಿ ತೊಗಲಿನ ಧೂಳು ಜಾಡಿಸಿದ ಕ್ಷಣ
ಪತಂಗದಂತೆ ದೀಪದ ಸುತ್ತ ಪಟಪಟನೆ ಬಡಿದ
ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಸುಟ್ಟಿರಬಹುದು
ಆದರೆ ಅದರೊಳಗಿನ ಜೀವವಿನ್ನೂ
ಸುತ್ತಿ ಸುತ್ತಿ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಕನಸ ಕಟ್ಟಿದ ಗೋಡೆಯ ಸುತ್ತ
ಅಲೆದಾಡುತ್ತಲೇ ಇದೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ.

ಸೋಲೊಪ್ಪದ ಅದಿನ್ನೂ ಮಾಗದ ಕನಸು
ನನಸಾಗದ ಹೊರತೂ ಕನಸೂ ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ
ನೆತ್ತರು ಸುರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ
ಮುಷ್ಟಿಯಲಿ ಜೀವ ಹಿಡಿದು
ರೆಕ್ಕೆ ಬಡಿಯಲಾಗದ ಜಟಾಯು ಪಕ್ಷಿ
ಬಿದ್ದಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದು ರಾಮನಿಗೆ ಸೀತಾಪಹರಣದ
ವರದಿಯೊಪ್ಪಿಸುವ ದಿನವ ಕಾದಂತೆ!!

28-10-2018. 10.49pm

ಓಹ್,ಅಪ್ಪಟ ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರಲ್ಲಾ..ಅವರಾ??

ಲೇಖಕಿ ಶ್ರೀದೇವಿ ಕೆರೆಮನೆಯವರ ಗಜಲ್ ಪುಸ್ತಕ ಹೊರ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ತಿಳಿದಿದ್ದು fbಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ. ನನಗಂತೂ ಬಹಳ ಖುಷಿ ತರಿಸಿತು. ಎಷ್ಟು ಖುಷಿ ಅಂದರೆ WhatsApp ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಅವರಿಂದಲೇ ವಿಷಯ ತಿಳಿತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ತಕ್ಷಣ ನನಗನಿಸಿದ್ದು. ಆ ಪುಸ್ತಕದ ಮುಖ ಪುಟ ನೋಡಿ ” ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲೂ ಕೊರಡು ಕೊನರಿಸುವ ತಾಕತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಗಜಲ್ಲಿಗಿದೆ ಎಂಬ ಸೂಚನೆ ನೀಡುವಂತಿದೆ. ಚಿತ್ರ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಸೂಪರ್. ನೀವು ತುಂಬಾ ಬರಿಬೇಕು ದೇವಿ. ನನಗೆ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿ ಬರುತ್ತಿದೆ ಖುಷಿಯಿಂದ.”

ಹೌದು ನಮ್ಮ ಶ್ರೀದೇವಿಯವರ ಬರಹವೇ ಹಾಗೆ. ಅವರ ಯಾವುದೇ ಬರಹ ಓದಿ, ಓದುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ಅವರ ಬರಹದೊಂದಿಗೆ ಅವರೂ ಆಪ್ತವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಕವನ ಕಟ್ಟುವ ರೀತಿ, ಯಾವ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬಳಸುವ ಪದಗಳು ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಬ್ಧವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಹೌದಾ? ಇಷ್ಟು ನೇರವಾಗಿ ಕೂಡಾ ಪದ ಬಳಸಿ ಕವನ ಕಟ್ಟ ಬಹುದಾ ಅಂತನಿಸಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಹೀಗನಿಸಿದ್ದು connect kannadaದಲ್ಲಿ ಅವರದೊಂದು ಕವನ ಓದಿದಾಗ. ಅವರ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗಜಲ್ ಕೂಡಾ ಅಲ್ಲೆ ನಾ ಓದಿರೋದು.

“ಗಜಲ್ ಬರೆಯಲು ಅರ್ಥ ಆಗದಿರುವ ನನಗೆ ಓದಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿ ಬಂತು. ಛೆ!ನಾನ್ಯಾವಾಗ ಈ ರೀತಿ ಬರೆಯೋದು?” ಅದಕ್ಕೂ ಅವರಿಂದಲೇ ಸಮಜಾಯಿಸಿ ; “ನಾ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಅಕ್ಕ” ತಗಳಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೂರೇ ಗೇಣು!!

ಇನ್ನು ಪ್ರತೀ ಭಾನುವಾರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಿರುವ ಅವರ ಪುಸ್ತಕ ವಿಮರ್ಶೆ ಭಾನುವಾರ ಬರುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿರುವಂತಾಗಿದೆ. ತಮ್ಮ ವಿಮರ್ಶಾ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನಾನುಭವದ ಬುತ್ತಿ ಓದುಗರಿಗೆ ಕೈ ತುತ್ತು ನೀಡುತ್ತ ಪುಸ್ತಕದೊಳಗಿನ ವಿಷಯಗಳ ನಿರೂಪಣೆ ಓದುಗರ ಮುಂದಿಡುವ ಶೈಲಿ ಈ ಪುಸ್ತಕ ಓದಲೇ ಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ನಮಲ್ಲೊಂದು ಭಾವನೆ ಕೆರಳಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರೊಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೂಡಾ ಸಾಭೀತೆಂಬುದು ಹಣುಕಿ ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡುವಾಗ ಉಪ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ ಕಲಿಸಿದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪಾಠ ಬೇಗ ಅರ್ಥ ಆಗುವುದಲ್ಲದೆ ಅದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲು ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನಂತೂ ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರ ಅವರ ಪುಸ್ತಕ ವಿಮರ್ಶೆ ಓದುವಾಗ ಅವರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿರುತ್ತೇನೆ.

ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಇದೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವರದೊಂದು ಕವನ ಓದಿದಾಗ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಫೀದಾ ಆದೆ. ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಕರೇ ಇರಬೇಕು. ಕೆರೆಮನೆ ಅಂತಿದೆಯಲ್ಲಾ? ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರದ ಹಳ್ಳಿ. ಎಷ್ಟೋ ಸರ್ತಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಯಾರಿವರು ಅಂತ ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಂಡೆ. ಆಮೇಲಿಂದ ಅವರ ಬರಹ ಎಲ್ಲೇ ಕಂಡರೂ ಸಾಕು ಇರುವ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ತಕ್ಷಣ ಓದುವ ನಾನು ಅವರ ಮೊದಲ ಭೇಟಿ ಅಷ್ಟೇ ಆಕಸ್ಮಿಕ ನನಗೆ.

ನಯನ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಕವನ ವಾಚನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಅವರ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ. ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ಅಪ್ಪಟ ಕನ್ನಡದ ಅವರ ಮಾತು ಇದುವರೆಗೂ ನನ್ನ ಮಗಳು ಗುರುತಿಸೋದು “ಓಹ್, ಅಪ್ಪಟ ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರಲ್ಲಾ, ಅವರಾ?” ನಾವಿಬ್ಬರೂ ನೋಡಿದ್ದು ಅದೇ ಮೊದಲು. ಉಟ್ಟ ಕೇಸರಿ ಸೀರೆ, ಕಂಡಾಗ ಮುಗುಳು ನಗೆ, ಪರಿಚಯ, ನಗು, ಮಾತು. ಬಗಲಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಬ್ಯಾಗು ಸದಾ ಹೆಗಲಿಗೇ ಇತ್ತು. “ಅಂತದ್ದೇನಿದೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಯೂ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ” “ಚಿನ್ನದ ಗಟ್ಟಿ ಇದೆ” ಅಷ್ಟೇ ನಗುಮೊಗದ ಉತ್ತರ. ಆಮೇಲೆ ತಿಳೀತು ಬರೀ ಪುಸ್ತಕದ ಕಂತೆ.

ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಸರಳತೆ,ಯಾವ ಅಹಂ ಇಲ್ಲದೇ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸೆಲ್ಫಿ ತೆಗೆಯಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ನನ್ನಂತ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಆಲಂಗಿಸಿ ತಬ್ಬಿ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ಮರೆಯಲಾರೆ.

ಗೃಹಿಣಿಯಾಗಿ, ಶಿಕ್ಷಕಿಯಾಗಿ, ಉತ್ತಮ ಲೇಖಕಿಯಾಗಿ, ಬಂಡಿ ಬಂಡಿ ಪುಸ್ತಕ ಓದುವ ಪ್ರಿಯಳಾಗಿ, ಕಾಡುಮೇಡು ಸುತ್ತಾಟದ ಆಸಕ್ತಿಯುಳ್ಳವಳಾಗಿ, ಜೊತೆಗೊಂದಷ್ಟು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಬಿಡದೆ ಹಾಜರಾಗುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ. ಅವರು ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಇಷ್ಟು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಾರೆಂಬುದೇ ನನಗೆ ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ನನ್ನನ್ನು ಬಾಯ್ತುಂಬ ಅಕ್ಕ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ನಮ್ಮ ಕರಾವಳಿಯ ಮಗಳು ಶ್ರೀದೇವಿಯವರಿಗೆ “ಅಲೆಯೊಳಗಿನ ಮೌನ” ಈ ಗಜಲ್ ಪುಸ್ತಕದ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತುಂಬು ಹೃದಯದ ಆತ್ಮೀಯ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು. ನಿಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕ ಎಲ್ಲರ ಮನ,ಮನೆಯ ಮಾತಾಗಲಿ. ಹಲವು ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಮುಡಿಗೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ. ಶುಭವಾಗಲಿ💐.

23-7-2018. 1.29pm

ಧಿಲ್ ಧಿಲ್ ನಾದ

ಮನಸು ಬಣ್ಣದ ಜಗುಲಿ
ಎಷ್ಟೊಂದು ಕೆತ್ತನೆಗಳ ಆಗರ
ಸವಿ ನುಡಿಗಳ ಮೇರು ಪರ್ವತ
ಭುಗಿಲೇಳುವ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ
ಕಥೆ ಕವನ ಕಟ್ಟುವುದೇ ಸೋಜಿಗ.

ಆಗೆಲ್ಲ ಕೂತು ನೋಡುವುದೇ
ಒಂದು ಸಂಭ್ರಮ
ಯಾರಿರಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ
ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ಗರಿಬಿಚ್ಚಿ
ಕುಣಿ ಕುಣಿದಾಡುವ ನವಿಲುಗಳು
ಜಗ ಮೆಚ್ಚಲಿ ಬಿಡಲಿ
ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನು
ನನಗಾರಿಲ್ಲವೆಂಬ ನೋವ ಕಿತ್ತೊಗೆದು
ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಫುಲ್ಲಗೊಳಿಸಿ
ಸಂತೋಷದ ಮೇಘೋದ್ಗರ್ಷದ ಸುನಾಮಿ
ಅಲೆ ಅಲೆಯಾಗಿ ಬರುವ
ರಭಸದ ಆರ್ಭಟಕೆ
ಮೈ ನವಿರೇಳುವಷ್ಟು
ಎದೆ ತುಂಬ ಧಿಲ್ ಧಿಲ್ ಗೆಜ್ಜೆ ನಾದ
ಉಪಾಸನಾ ಮೇಳಕ್ಕೆ
ತಲೆದೂಗುತ್ತ ಹೀಗೆ ಕಳೆದುಹೋಗಲಿ
ಈ ಜನ್ಮದ ಪೂರ್ತಿ ಆಯುಷ್ಯ.

ಭಗವಂತಾ ಕೊಟ್ಟರೆ ಕೊಡು
ಕೊನೆತನಕ ಈ ಒಂದು ಸಂತಸ
ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು
ತಲ್ಲಣದ ಮನಸ ಸಾಂತ್ವನ ಗೊಳಿಸಿ
ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದು ಬಿಡುವೆ
ಸಂತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ನಿನ್ನ ಕಾಲಡಿಯಲ್ಲಿ!!

28-6-2018. 8.30pm

ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಸತ್ಯ

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೆಲವು ಕವನಗಳು ಎಷ್ಟು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಡಿಸುತ್ತದೆ ಅಂದರೆ ಸದಾ ಅದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಯೋಚನೆ. ಕುಳಿತಲ್ಲಿ ನಿಂತಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರೂ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಡೆ ಆ ಕವನಗಳೇ ಕೊರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಎಷ್ಟು ಅಂದರೆ ಆ ಕವನಗಳನ್ನು ಓದಿ ಓದಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಲೂ ಮನಸಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಏನೋ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಪಟಕ್ಕನೆ ಓಹ್, ಈ ಸಾಲು ಹೀಗೆ ಬರಿಬೇಕಿತ್ತು, ಹೀಗೆ ಬರೆದರೆ ಸರಿ,ತಕ್ಷಣ ಬದಲಾಯಸಬೇಕೆನ್ನುವ ತುಡಿತ,ಅವಸರ. ಮತ್ತೆ ಕುಳಿತು ಓದಿ ಸರಿಪಡಿಸೋದು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು. ಯಾಕೀಗೆ? ಇದು ನನಗಷ್ಟೇ ಅನಿಸುವುದಾ ಅಥವಾ ಬರೆಯುವ ಎಲ್ಲಾ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಅವಸ್ಥೆ ಇದೇ ಆಗಿರಬಹುದೇ? ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ಅಳುಕು. ಅವರೇನು ಅಂದ್ಕೋತಾರೋ ಏನೊ? ಛೆ! ಬೇಡಪ್ಪಾ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಆದರೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಡಿಲಾರದೇ ಕೇಳಿದ್ದೂ ಇದೆ. ನಂತರ ಅಯ್ಯೋ! ಎಂಥಾ ಕೆಲಸ ಆಯ್ತು. ಹೇಳಬಾರದಿತ್ತು. ನಾಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಒಳಗೊಳಗೇ ಆತಂಕ ದಿನವೆಲ್ಲಾ.

ಮೊನ್ನೆ ಇದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಕವನ ಸರಿ ಮಾಡಿ online ತಾಣಕ್ಕೆ ಕಳಿಸುವಾಗ ಹೀಗೆ ಒಂದೆರೆಡು ಲೈನು ಬರೆದೆ. ಹಾಗೆ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡೋದಕ್ಕೂ ಪವರ್ ಮಹಾಷಯ ಕೈ ಕೊಡೋದಕ್ಕೂ ಸರಿ ಹೋಯ್ತು. ಕಂಡ್ತು ಮೇಲಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಇಲ್ಲ, Thanks God?! ತಕ್ಷಣ ಮೇಲ್ ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡ್ದೆ. ಕಾರಣ ಇದೇ ಭಾವೋದ್ವೇಗಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನಸ್ಸು ಆ ಕ್ಷಣ ಹಾತೊರೆದಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಪರಿಚಯದವರು,ನನ್ನ ಕವನ ಇಷ್ಟ ಪಡುವವರು, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವವರು. ಆದರೂ ತತ್ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿತು ಮನಸ್ಸು ಅವರೇನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ!

ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಪ್ಪ ಇವೆಲ್ಲ ಅದುಮಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು. ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಒಂದು ರೀತಿ ಅನಾಥ ಭಾವ. ಬರೀ ಬರಿತೀನಿ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆ, ಆತಂಕ, ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕಾದ ಬರಹದ ಬಗೆಗಿನ ಮಾತುಗಳು, ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುವವರು ಒಬ್ಬರಾದರೂ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ!!?? ಆಗೆಲ್ಲ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಹತಾಷೆ, ಬೇಜಾರಾಗಿ ಅಳುತ್ತ ಕೂಡುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಮಾತಂತೂ ನಿಜ ; ನಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿ ಸರಿ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡುವ ಒಬ್ಬ ಸಮರ್ಥ ವಿಮರ್ಶಕ ಇರಲೇ ಬೇಕು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿ ನೆಲೆಯೂರಲು ಸಾಧ್ಯ. ಆದರೆ ಅಂತಹ ಅವಕಾಶ ಎಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯ. “ದೇವರಿಲ್ಲದ ಗುಡಿಯೊಳು ವ್ಯರ್ಥ ಪೂಜೆ” ಯಂತೆ! ನಿಂತ ನೀರು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲ್ಲ, ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಬರೋಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಬರಿಬೇಕು? ಇದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಒಂದಿನ ನನ್ನ ತದನಂತರದಲ್ಲಿ ಹೇಳ ಹೆಸರಿಲ್ಲದೇ ನಾಶವಾಗುವುದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟು ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುವುದು ಬಿಡುವುದಕ್ಕೇ ಆಗೋದಿಲ್ಲ.

ಮೊನ್ನೆ ಒಂದು ಕವನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಮನದ ಮಾತಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ ” ಯಾರೊ ಕೇಳಿದ್ರು ನಿಮ್ಮ ಕವನ ಪುಸ್ತಕ ಯಾಕೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಬಂದರೂ?” ಅದಕ್ಕವರು ಅಂದರಂತೆ “ಯಾರಾದರೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರಕಾಶಕರು ಮುಂದೆ ಬರಲಿ ಅಂತ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಈಗ ಅವಕಾಶ ಬಂತು ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆ ಆಯಿತು”.

ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಆಲೋಚನೆ, ಎಂತಹ ತಾಳ್ಮೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆ. ಸಫಲರಾದರು ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಅವಕಾಶ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಜನ ಬರಿತಾರೆ. ಅಷ್ಟೇ ಓದುಗರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಡೆ ಕಥೆ,ಕವನ, ಇತ್ಯಾದಿ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳು ನಡಿತಾನೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ದಕ್ಕುವುದು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಜನರಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಕೆಲವು ಬರಹಗಾರರಿಗಂತೂ ಆಗಾಗ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಅಷ್ಟು ಮೇರು ಮಟ್ಟದ ಬರಹ ಅವರದು. ಅದಕ್ಕೆ ಅಂತಹವರ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಕಾಶಕರೂ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಅವರೂ ಅವರ ಹೊಟ್ಟೆ ಪಾಡು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಪುಸ್ತಕಗಳು ಕಳ್ಳೆಪುರಿ ತರ ಮಾರಾಟವಾಗುವಂತಿರಬೇಕು.

ಆದರೆ ನನ್ನಂತಹ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬರಹಗಾರರು ಮನದಲ್ಲೇ ಮಂಡಿಗೆ ತಿಂತಾ ಒಂದಷ್ಟು ತುಡಿತಕ್ಕೆ ಬರಿತಾ ಇರೋದಷ್ಟೇ ಆಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಬರಹದ ಕೃತಿ ನಾವೇ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವುದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಂತೂ ಸುತಾರಾಂ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ದುಡ್ಡಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಅನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬರಹಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಕಿಮ್ಮತ್ತು ಬರುವುದು ನಮ್ಮ ಬರಹ ಬೇರೆಯವರು ಓದಿ ಮೆಚ್ಚಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಮುಡಿಗೇರಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಪ್ರಕಾಶಕರು ಮುಂದೆ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದಕೊಂದು ಬೆಲೆ. ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಸಾಹಿತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಬರಹದ ಕೃತಿ ಹೊರ ತಂದಿದ್ದಾರೆ. ಓದುಗರೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಒಪ್ಪಿದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲೂ ಅದೃಷ್ಟ ಇರಬೇಕು. ಓದುಗರು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರೆ ಬಹಳ ಕಷ್ಟ.

ಈ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ಬಹಳ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇರಬೇಕು, ಸಾಹಿತಿಗಳ, ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರ ಪರಿಚಯವಿರಬೇಕು, ಅವರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಸಿಗಬೇಕು, ಎಲ್ಲಿ ಹೇಗೇ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ನಮ್ಮ ಬರಹ ಬೆಳಕಿಗೆ ತರಬೇಕು,ಹೇಗೆ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಹಿಕ್ಮತ್ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು. ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಭೆ ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ಖುದ್ದಾಗಿ ಹೋಗಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ಜನರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳಬೇಕು, ದೇಹ,ಮನಸ್ಸಿನ ಆರೋಗ್ಯ ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇರಬೇಕು. ಜೊತೆಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ದುಡ್ಡು, ದೊಡ್ಡವರ ವಶೀಲಿ ಇವೆಲ್ಲ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ ಮುಂದೆ ಬರಬಲ್ಲ. ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ಭಾವಿಯೊಳಗಿನ ಕಪ್ಪೆಯಂತೆ ಗುಟಕಾಗ್ತಾ ಕೂತಿರಬೇಕಷ್ಟೆ. ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿ ಬಹಳ ಬಹಳ ಕಷ್ಟ ಕಷ್ಟ!!,
27-6-2018. 3.24pm