ಬರಹಕ್ಕೆ ಸಂದ ಬಹುಮಾನ

ನಿಲುಮೆಯವರು ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದ ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ಲೇಖನ ಸ್ಪರ್ಧೆ “ನಮ್ಮೂರ ಹಬ್ಬ”. ಈ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ “ಮಲೆನಾಡಿನ ಹವ್ಯಕರಲ್ಲಿ ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬ” ಕುರಿತು ಬರೆದು ಕಳಿಸಿದ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಸಂದ ಬಹುಮಾನವಿದು.

ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರಲಿಲ್ಲ ; ಕಾರಣ ನಿಲುಮೆಯ ನಿರ್ವಾಹಕರು ಸ್ಪರ್ಧೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿ ಲೇಖನ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದಾಗ ನನ್ನ ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತೀವ್ರವಾಗಿ ಲಿವರ್ ಇನಸ್ಪೆಕ್ಷನ್ ನಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮೈ ಕೈ ನೋವು, ಜ್ವರ, ಸುಸ್ತು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬರೆಯುವ ಉತ್ಸಾಹ ಗರಿಗೆದರಿತ್ತು. ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಹಗಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟು ಬರೆದು ಕಳಿಸಿದ್ದೆ. ನೂರಾರು ಜನ ಉತ್ತಮ ಬರಹಗಾರರ ನಡುವೆ ಇದ್ಯಾವ ಬರಹ, ಅವರ ಆಹ್ವಾನ ಪೂರೈಸಿದ ಭಾವ ಮನದಲ್ಲಿ. ಆಗಲೇ ಎರಡು ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದಿದೆ. ವಿಷಯ ಮನಸಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿತ್ತು. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಿನ ಮೇಲ್ ಬಂತು “ನಿಮ್ಮ ಬರಹ ತಲುಪಿದೆ, ಉತ್ತಮ ಬರವಣಿಗೆ, ಸಧ್ಯದಲ್ಲೆ ಪರಿಣಾಮ ತಿಳಿಸುತ್ತೇವೆ.” ಆಗಲೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷ ಮನದಲ್ಲಿ.

1 ಆದರ್ಶ ಜೋಯಿಸ್  – ನಮ್ಮೂರ ಜಾತ್ರೆ  17 – 1
2 ವೀಣ  – ಈ ಅಲಾದಿ ಹಬ್ಬ  15.5 – 2
3 ಮನುಶ್ರೀ ಜೋಯಿಸ್  – ಕಮ್ಮರಡಿಯ ಜಾತ್ರೆ  14.5 – 3
4 ಸುಜೀತ್ ಕುಮಾರ್  – ಜಾತ್ರೆ  12 – 4
5 ಶಾಂತಮ್ಮ ಕೋಡಯ್ಯ  – ತಿಂಗಳು ಮಾಮನ ಹಬ್ಬ   12 – 4
6 ಸುರೇಶ್ ಮುಗಬಾಳ್  – ಮುಗಬಾಳ್ ಕರಗ ಸಂಪ್ರದಾಯ  11.5 – 5
7 ಮಾಲತಿ ಹೆಗಡೆ  – ಪರಿಸರಸ್ನೇಹಿ ದೊಡ್ಡಹಬ್ಬ  11 – 6
8 ಗೀತಾ ಜಿ.ಹೆಗಡೆ  – ಗಣೀಶ ಹಬ್ಬ  10.5 – 7

ಮುಖ ಪುಸ್ತಕದ ಸ್ನೇಹಿತರ ಇನ್ನಾವುದೊ ಬರಹಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನಾನು ನೀಡಿದಾಗ “ನಿಮಗೆ ಬಹುಮಾನ ಬಂದಿದೆ, ಅಭಿನಂದನೆಗಳು” ಅಂದಾಗ ಧಂಗಾದೆ. “ಯಾರಿಗೆ?” ಕೇಳಿದೆ. ನಂತರ ಇನ್ಬಾಕ್ಸಲ್ಲಿ ಲೀಸ್ಟ ಕಳಿಸಿದಾಗ ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಸಂತೋಷ.

ನಿಲುಮೆಯ ನಿರ್ವಾಹಕರು ತಿಳಿಸಿದ ಮಾಹಿತಿಯ ಮೇರೆಗೆ ನಿನ್ನೆ ಈ ಬಹುಮಾನ ಕೈ ಸೇರಿತು.

ಹಿರಿಯ ಕವಿಗಳ ಬರಹದ ಬುತ್ತಿ. ನನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ ಸಂದ ಜೀವಮಾನದ ಮೊದಲ ಬಹುಮಾನವಿದು. ನನ್ನ ಬದುಕಿನಾಚೆಗೂ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಯುವ ಬಹುಮಾನ ಖುಷಿಗೆ ಮೇರೆಯೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ.

ಇದುವರೆಗೆ ನನ್ನ ಅನೇಕ ಬರಹಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾರಣರಾದ ಹಾಗೂ ಈಗ ಈ ಅಲ್ಪಳ ಬರಹಕ್ಕೊಂದು ಅಪರೂಪದ ಬಹುಮಾನ ಕೊಟ್ಟು ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕು ಚಿಮ್ಮಿಸಿದ ನಿಲುಮೆಯ ಬಳಗಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಅನಂತ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

(ಈ ಬರಹ ಬ್ಲಾಗಿನ “ಹಬ್ಬಗಳು ವಿಭಾಗ” ದಲ್ಲಿ ವೀಕ್ಷಿಸಬಹುದು.)

16-6-2017. 1.42pm

ಡೈನಿಂಗ್ ಟೇಬಲ್

ಗೃಹಿಣಿಯೆ ಮನೆಗೆ ಪ್ರಧಾನ. ನಾ ಒಪ್ಪುವೆ. ಆದರೆ ಮನೆಯ ಸರ್ವಾಂತರ್ಯಾಮಿ ಅಂದರೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಡೈನಿಂಗ್ ಟೇಬಲ್. ಇಡೀ ಮನೆಯ ಸುದ್ದಿ ಸಮಾಚಾರ, ಚರ್ಚೆ ಎಲ್ಲ ನಡೆಯೋದು ಇದರ ಮುಂದೆ ಕೂತು. ಊಟಕ್ಕೂ, ತರಕಾರಿ ತಂದಿಡೋಕೂ, ಮಕ್ಕಳ ಹೋಂ ವರ್ಕ ಮಾಡಿಸಲು ಗೃಹಿಣಿಗೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಸ್ಥಳ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗೃಹಿಣಿಯರಿಗೆ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ಕೊಳ್ಳೋದು ಕಷ್ಟ ಹಾಗೆ ಹಂಗಂಗೆ ಪಾಠ ಹೇಳಿ ಕೊಡುತ್ತ ಅಡಿಗೆ ತಯಾರಿನೂ ಸಲೀಸಾಗಿ ಮಾಡಲು ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀ…ಈರುಳ್ಳಿ, ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ, ತರಕಾರಿ ಬಿಡಿಸೋದು. ಅಯ್ಯೋ! ಅದೆಷ್ಟು ವಿಶಾಲ ಬುದ್ಧಿ ಈ ಡೈನಿಂಗ್ ಟೇಬಲ್ಲಿಗೆ. ಹೊರಗಡೆಯಿಂದ ಏನು ತಂದರೂ ಮೊದಲು ವಿರಾಜ ಮಾನ ಆಗೋದು ಇಲ್ಲೆ.

ಅದು ಇರಲಿ, ಬೆಳಗಿನ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಚಹಾ ಹೀರುತ್ತ ಪೇಪರಲ್ಲಿ ಬರೊ ಸತ್ತವರ ಸುದ್ದಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಬುಡದಿಂದ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಓದಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗೋದು ಇದೆ ಟೇಬಲ್ಲು. ಅಮ್ಮಾ ತಿಂಡಿ ಮಗರಾಯ “ಡಂಕಣಕ ಡಂಕಣಕ” ತಬಲಾ ಬಾರಿಸಿದರೂ ಊಹೂಂ ಬೇಡ ಅನ್ನೋದೆ ಇಲ್ಲ. ನೋಡೆ ನಾನು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಡತೀನಿ,ದುಡ್ಡು ಅಲ್ಲೆ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ ಅಂತ ಎಜಮಾನರು ತಿಂಗಳು ಕರ್ಚಿಗೆ ಕೊಡೊ ಬಾಬತ್ತಿಗೂ ಇದೆ ಟೇಬಲ್ಲೆ ಆಗಬೇಕು. ಇದೇನೆ ನಿಂದು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕೂತಿದೀಯ, ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಜಾಗ ಸಿಗಲಿಲ್ವಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಕೂಡಾ ತುಟಿಪಿಟಕ್ ಅನ್ನದೆ ಮಗಳು ನವಿರಾದ ಬೆರಳ ಉಗುರಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುವ ಜಾಗ ಅಂದರೆ ಇಲ್ಲೆ.

ಬಹುಶಃ ಕೆಲವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಟೇಬಲ್ ಚಿಕ್ಕ ಉಗ್ರಾಣವೆ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ನೀರಿನ ಬೇಡಾದ,ಬೇಕಾದ ಬಾಟಲ್ಲುಗಳು, ಹಿರಿ ಕಿರಿಯರ ಔಷಧ ಮಾತ್ರೆಗಳು, ತರಕಾರಿ, ಹೂವು, ಹಣ್ಣು ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲ ಪೇರಿಸಿಟ್ಟಿರೋದು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಏಕೆಂದರ ಮನೆಯ ಸರ್ವಸ್ವ, ವಿವಾದ ರಹಿತ ತಾಣ ಅಂದರೆ ಈ ಟೇಬಲ್ ಮಾತ್ರ.

ಇನ್ನು ಕೆಲವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಂದವಾಗಿ ಹೂವಿನ ಗುಚ್ಛ, ಹಣ್ಣಿನ ಚಂದದ ಬುಟ್ಟಿ, ಹೀಗೆ ಊಟದ ಕೆಲವು ಅಗತ್ಯ ಪರಿಕರಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಅಂದ ಹೆಚ್ಚಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಗ್ಲಾಸಿನ ಟೇಬಲ್ ಆದರಂತೂ ಅದರಂದ ಇಮ್ಮಡಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅರೆ! ಹೌದಲ್ಲ ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಇದೆ ಜೋಡಣೆ ಅಂತ ಒಮ್ಮೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದೆ ಹಣ್ಣುಗಳು ಒರಿಜಿನಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೆ ಅಲ್ಲ, ಇನ್ನು ಹೂವು ಅದೂ ಒರಿಜಿನಲ್ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಡೈನಿಂಗ್ ಟೇಬಲ್ ಶೃಂಗಾರದ ಸಾಧನಗಳು. “ಅದ್ಯಾವುದೊ ಎಗ್ಜಿಬಿಷನ್ ನಲ್ಲಿ ತಂದಿದ್ದು ಕಂಡ್ರೀ…. ಬಹಳ ಚಂದ ಇದೆ ಅಲ್ವಾ? ” ಅಯ್ಯೋ ರಾಮಾ! ಇದೇನಿದು ಎಲ್ಲವೂ ಶೃಂಗಾರಮಯ. ಟೇಬಲ್ಲಿಗೂ ಮದುವಣಗಿತ್ತಿ ಶೃಂಗಾರ ಮಾಡಬಹುದು ; ಅದೆ ಈಗೆಲ್ಲ ಆರ್ಟಿಫಿಶಲ್ ಒಡವೆ ಅದೂ ಇದೂ ಸಿಗುತ್ತಲ್ಲ ಹಾಗೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಮುದ್ದಾದ ಹೂ ದಾನಿ,ಅದರಲ್ಲಿ ಪೋರ್ಕುಗಳು, ಪೋರ್ಕುಗಳ ಹಿಡಿಕೆಗಳಿಗೆ ಹಾರ್ಟ ಶೇಪ್ ಬಟನ್ಗಳು. ಅಯ್ಯಪ್ಪಾ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡಲು ಕುಳಿತರೆ ಅದಿನ್ನೇನೇನು ಚಿತ್ರ, ವಿಚಿತ್ರ ಪರಿಕರಗಳಿಂದ ಈ ಟೇಬಲ್ ಶೃಂಗಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತೊ ಅಂತ ಮನಸ್ಸು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಲು ಶುರು ಮಾಡಿತು.

ಹೀಗೆ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದರೆ ಇದನ್ನು ಬಳಸುವ ರೀತಿ ಇನ್ನೂ ಹಲವಾರು ಇವೆ. ಅವರವರ ಮನೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬೆಂಡಾಗುವ ಮೌನ ಗೌರಿ.

ನಿಜ. ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಥಳಕು ಬಳುಕಿಗೆ ಒಂದು ಚೂರೂ ದೇಹಕ್ಕೆ ಶ್ರಮವಾಗದಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಮನೆಯ ಸಾಧನ ಅಂದ್ರೆ ಈ ಟೇಬಲ್. ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ಕಂಡವರ ಮನೆ ಟೇಬಲ್ ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ, ಹಾಕಲು ಜಾಗವಿಲ್ಲದೆ ಖರೀದಿ ಮಾಡುವ ಉಮೇದಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಿದ್ದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಟಿವಿ ಸೀರಿಯಲ್ಲ ಯಾವುದೇ ನೋಡಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಈ ಟೇಬಲ್ ಹಲವಾರು ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇ ಆ ಪಾಪ ಪಾಂಡು ನಗೆ ಚಟಾಕಿ ಹೆಚ್ಚಿನವುಗಳು ಈ ಟೇಬಲ್ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಅಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಕಸರತ್ತು. ಮೇಲತ್ತೋದಂತೆ,ಅಡಿಗೆ ಅಡಕೊಳೋದಂತೆ ಇತ್ಯಾದಿ.

ಅದ್ಯಾವತ್ತು ಮನೆ ಕಟ್ಟೋದು ಅಂತ ಪ್ಲ್ಯಾನ್ ರೆಡಿ ಆಯಿತೊ, ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಸಿಕ್ಕ ಬಡಗಿಗೆ ಮೊದಲು ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದ್ದು ಅಂದರೆ ಈ ಟೇಬಲ್ಲು. ಅದೂ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲ, ಶಿಖಾರಿಪುರದಿಂದ ಪೊಗದಸ್ತಾದ ರೋಸ್ ವುಡ್. ಹಂಗೆ ಸೋಫಾಸೆಟ್ ಆರ್ಡರ್ ಜಡಾಯಿಸಿದ್ದೆ!. ಎಜಮಾನರಿಗೆ ದುಂಬಾಲು ಬಿದ್ದು. ಅಯ್ಯೋ! ನಿನೊಂದು ಅದಕ್ಯಾಕೆ ಅರ್ಜಂಟು,ಆಮೇಲೆ ತಗೊಂಡರೆ ಆಗಲ್ವ? ಕೇಳಬೇಕಲ್ಲ. ಒಳಗಿನ ತರಾತುರಿ ಮನಸ್ಸು. ಇವತ್ತಿಗೂ ನೆನಪಾದರೆ ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿಗೆ ನಾನೆ ನಗ್ತೀನಿ.

ಏನೆ ಆಗಲಿ ಈ ಡೈನಿಂಗ್ ಟೇಬಲ್ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ದಿನನಿತ್ಯದ ಸಂಗಾತಿ. ಇದು ಬರೆದಿದ್ದು ಅದರ ಆಸರೆಯಲ್ಲೆ. ಈಗ ಹೇಳಿ ಗೃಹಿಣಿಗಿರುವಷ್ಟೆ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರ ತಾಣವಾಗಿರುವ ಈ ಡೈನಿಂಗ್ ಟೇಬಲ್ಲಿಗೂ ಕೊಡಬೇಕು ಅಲ್ವಾ? ಸರಿ ಅಂದವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿ ಚಂದವಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ.

24-2-2017. 2.57pm

ಅಪರೂಪದ ಸಾಹಸಿ

image

ಅವನಿನ್ನೂ ಪ್ರಥಮ ಪಿ ಯೂ ಸಿ ಮುಗಿಸಿರುವ ಪವನ್ ಕುಮಾರ್. ಹುಟ್ಟೂರು ಸಾಗರ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಯಡಜಿಗಳೆಮನೆಯ ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯತಿ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯ ಸೆಟ್ಟರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳದವನು. ತಂದೆ ಅಡುಗೆ ಕೆಲಸದ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರ. ತಾಯಿಗೆ ಖಾಸಗಿ ಮುದ್ರಣಾಲಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ. ಇದರಲ್ಲೇನು ವಿಶೇಷ? ಎಲ್ಲರಂತೆ ಇವನೂ ಒಬ್ಬ ತಕ್ಷಣ ಕೇಳಿದವರು ಮೂಗು ಮುರಿಯಬಹುದು.

ಆದರೆ ಎಲ್ಲರಂಥವನಲ್ಲ ನನ್ನ ಮಗ ಎಂದು ಹೆತ್ತಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ತಾಲ್ಲೂಕಿನಲ್ಲೇನು ಇಡೀ ರಾಜ್ಯದ ಜನತೆ ಕೊಂಡಾಡುವಷ್ಟು ಸಾಹಸದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಗುದ್ದಲಿ ಹಿಡಿದು ಎರಡು ಬುಟ್ಟಿ ಮಣ್ಣು ಅಗೆಯುವುದು ಅದರಲ್ಲೂ ಮಳೆ ಕಾಣದ ಗಟ್ಟಿ ನೆಲದಲ್ಲಿ. ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಅನ್ನುವುದು ರೈತಾಪಿ ಕಾಯಕ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಹುಡುಗ ಐವತ್ತು ಅಡಿ ಬಾವಿ ತೋಡಿದ್ದಾನೆ. ಮೊದಲು ಇವನಿಗೆ ಭೇಷ್ ಹೇಳಬೇಕು.

ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಾವಿ ಇದೆ. ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ! ಈ ರೆ…….ಅನ್ನುವ ಹಂಬಲ ಯಾವಾಗ ಮನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿತೊ ಅದರಲ್ಲೂ ಅಮ್ಮ ಅಂದರೆ ಪಂಚ ಪ್ರಾಣ. ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರಲ್ಲಿ ನೀರು ತರಲು ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಜಗಳ, ಅವಮಾನ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಕಷ್ಟ ನೋಡಿ ತಾನೆ ಖುದ್ಧಾಗಿ ಯಾಕೆ ನಮ್ಮನೆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬಾವಿ ತೆಗೀಬಾರದು ಯೋಚನೆ ದೃಡ ಸಂಕಲ್ಪ ತಳೆಯಲು ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಹಂಬಲ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ. ಮಗಾ ಇದೆಲ್ಲ ನಿನ್ನೊಬ್ಬನಿಂದ ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಅಪ್ಪನಿಂದ ಕೂಡ ಇದೆ ಮಾತು. ತನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರ ಸಣ್ಣ ಪ್ರೇರಣೆ ಅಳುಕಿಲ್ಲದೆ ಬಾವಿ ತೋಡುವ ದೃಡ ಸಂಕಲ್ಪದೊಂದಿಗೆ ಜಲ ಪರೀಕ್ಷಕರ ನೆರವಿನೊಂದಿಗೆ ಜಲ ಮೂಲ ಹುಡುಕಿದ್ದಾಯಿತು.

ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಮಹೂತ೯ದಲ್ಲಿ ಬಾವಿ ತೋಡುವ ಕಾಯ೯ ಶುರುವಾಯಿತು ಅದೂ ಯಾರ ನೆರವಿಲ್ಲದೆ ಒಬ್ಬನೆ. ಮೊದಲ ದಿನ ಐದು ಅಡಿ ತೆಗೆದ. ದಿನ ಸ್ಕೂಲಿಂದ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಗೆ ಬರೋದು, ಸಾಯಂಕಾಲ ಆರು ಗಂಟೆಯವರೆಗೂ ಬಾವಿ ತೋಡೋದು. ಹೀಗೆ ಮೂವತ್ತು ಅಡಿ ತೆಗೆದರೂ ನೀರಿಲ್ಲ. ನಿರಾಸೆಗೊಂಡ ಪವನ್ ಬಾವಿ ತೋಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡೋಣ ಅನ್ನುವ ತೀಮಾ೯ನ ಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಊರಿನ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರಿಸು ಎಂದು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದಾಗ ಪುನಃ ಟೊಂಕ ಕಟ್ಟಿ ಬಾವಿ ತೆಗೆಯುವ ಕಸರತ್ತು.

ಸರಿಯಾಗಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಎಂಟು ದಿನಕ್ಕೆ ಗಂಗಾ ಮಾತೆಯ ಒರತೆ ಕಂಡಾಗ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲೇನು ಊರವರೆಲ್ಲರ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲ ಬೇಗೆಯ ದಗೆಯಲ್ಲಿ ಕರಿ ಮೋಡ ಕಟ್ಟಿ ತುಂತುರು ಮಳೆಯ ಸ್ಪರ್ಶದ ಸೊಗಸು. ಊರಿಗೆ ಊರೇ ಕೊಂಡಾಡಿತು. ಎಲ್ಲರ ಬಾಯಲ್ಲೂ ಪವನ್ ಪವನ್. ಹೆತ್ತ ಕರುಳಿಗೆ ನೂರು ಮಕ್ಕಳು ಹಡೆದರೂ ಇಷ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತಿತ್ತೊ ಇಲ್ಲವೊ. ಬಡ ಕುಟುಂಬದ ತಂದೆಗೆ ಅಡಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಿಕ್ಕಿತು ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ಇಲ್ಲ. ಬಾವಿ ತೆಗೆಸುವಷ್ಟು ಆಥಿ೯ಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.. ಇಂತಿರುವಾಗ ಮಗನ ಸಾಹಸ ಅದೆಷ್ಟು ಖುಷಿ ತಂದಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ!

ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಕ್ಕಳು ಬೇಕು. ಎಂಥ ಮಕ್ಕಳು ಬೇಕು? ಇಂಥ ಮಕ್ಕಳು ಬೇಕು. ಹೆತ್ತವರ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಭಾಗಿಯಾಗಿ, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಬದುಕಬಲ್ಲ ಒಂದೇ ಒಂದು ಗಂಡಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಹೆಣ್ಣಾಗಲಿ ಒಂದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆ?
2.5.2016.   2.25pm

ಮಗಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಕೊಡುಗೆ

ಬರವಣಿಗೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತ ಹೋದಂತೆಲ್ಲ ಮೊಬೈಲ್ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವುದು ಕಷ್ಟ ಅಂತ ಮಗಳಿಗೆ ಅರಿವಾಗಿ ಈ ದಿನ ಹೊಸದಾಗಿ ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಟ್ಯಾಬಲೆಟ್(Mi3)ಕೊಡಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಅದೂ ನನಗೆ surprise gift. ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬರೆಯುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬರೆಯುವ ಕೈಗಳಿಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಗುಣ ಮರೆಯಲಾರೆ. Thank you my sweet daughter
1-5-2016 10.21pm.

 

ಅವಧಿಯಿಂದ ಮೇಲ್

ಈ ದಿನ ಅವಧಿಯವರಿಂದ ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆ ಕರಿತು ಹೊಗಳಿಕೆ. ಆಹಾ! ಅದೆಷ್ಟು ಖುಷಿ.
“ನಿಮ್ಮ ಶೈಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಹವ್ಯಕ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕವನ ಬರೆದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಛಾಪು ಮೂಡುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಂಬರ ಕಳಿಸಿ. ಒಂದಷ್ಟು ಫೋಟೊ ಕಳಿಸಿ.”

ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು. ನನ್ನ ಬರಹ ಹೇಗಿದೆ, ಜನ ಓದಬಹುದಾ? ಬರೆಯಲು ಯೋಗ್ಯಳಾ? ಏನಾದರೂ ತಪ್ಪು ಬರೆದೆನಾ? ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಆತಂಕ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೊಸಬಳು. ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದು ಯಾರೂ ಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾಡುವವರೂ ಇಲ್ಲ. ಏನೊ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಆ ದೇವರ ಆಶೀರ್ವಾದ, ಓದುಗರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ, ಆ ಕಾಣದ ಕೈ ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಿದೆ.

ಇದೇ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ “ಹವ್ಯಕ ಸತ್ಕಾರ” ಅಂತ ಕವನ ಬರೆದೆ. ಅವಧಿ accept ಮಾಡಿದೆ.
THANKS GOD
Thank you AVADHI.
21-4-2016 10.56pm

ಮೊದಲ online ತಾಣ

ನನ್ನ ಬರಹಗಳನ್ನು online ನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು publish ಮಾಡಿರುವುದು “ವಿಸ್ಮಯ ನಗರಿ”ಯಲ್ಲಿ. ಬರೆಯುತ್ತ ಈ ತಾಣದ ಬಗ್ಗೆ ನನಗಿರುವ ಪ್ರೀತಿ ಈ ಕವನ ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವವಾಯಿತು.

ನನ್ನ ಎಷ್ಟೊಂದು ಬರಹಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ‌. ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದು ನನ್ನ ಬರಹದ ತೌರುಮನೆ‌. ನನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆ ಮನ್ನಣೆ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಈ ತಾಣ ಯಾವತ್ತೂ ಮರೆಯೋಲ್ಲ.

Thanks Vismaya!
9-3-2016. 1.35pm

ಮಹಿಳಾ ದಿನಾಚರಣೆ

ಚುಮು ಚಮು ಬೆಳಗು. ಆಗಷ್ಟೇ ಸೂರ್ಯ ತನ್ನ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಜಗದ ಜಂಜಡದೊಳಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡ ಮನುಜ ಒಂದೊಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟು ದಿನದ ಕಾಯ೯ಕ್ಕೆ ಅಣಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ‌. ಎಚ್ಚರವಾದ ಮನಸ್ಸು ಮೊಬೈಲ್ ತಡಕಾಡಿ ನೋಡಿದಾಗ “ನಿಲುಮೆ” ಕನ್ನಡ ಬ್ಲಾಗ್ ನಿಂದ ಬಂದ ಮೇಲ್ ತೆರೆದು ನೋಡಿದಾಗ ಶ್ರೀ ರಾಜಕುಮಾರ್ ವಿ.ಕುಲಕಣಿ೯,ಬಾಗಿಲಕೋಟೆ ಇವರು ಮಹಿಳಾ ದಿನಾಚರಣೆ ಅಂಗವಾಗಿ “ಮಹಿಳಾ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ವಿವಿಧ ನೆಲೆಗಳು” ಕುರಿತು ಬರೆದ ಲೇಖನ ಓದಿ ಖುಷಿ ಯಾಯಿತು.

ಕಾರಣ ಇದರಲ್ಲಿ ಅನಾದಿ ಕಾಲದಿಂದ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಯಾವ ರೀತಿ ತಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಬೆಳಕಿಗೆ ತರುತ್ತಾ ಬಂದರು, ಆದರೂ ಇಂದಿಗೂ ಮಹಿಳೆಯರಿಂದಲೆ ಮಹಿಳೆ ಶೋಷಣೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ಗಂಡಿನ ಸಹಾಯ ಪಡೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಸವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.

ನನ್ನ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು, ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಬರೆದೆ.

ಮಹಿಳಾ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು ದಿನವೆಲ್ಲ ಓದುತ್ತ, ಕೇಳುತ್ತ ಸಮಯ ಸರಿದಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಲೆ ಇಲ್ಲ‌. ರಾತ್ರಿ ಸುಮಾರು ಎಂಟೂ ಮೂವತ್ತರ ಸಮಯ ಒಬ್ಬ ಹಿತೈಷಿಯಿಂದ ಅಪರೂಪದ, ಊಹಿಸಲಾಗದ ಸಂದೇಶ. “ನೀವೊಬ್ಬ ಅಪರೂಪದ ಮಹಿಳೆ, ನಿಮ್ಮ ಸಾಧನೆ ಪ್ರಶಂಸನೀಯ”.

ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮರೆಯಲಾಗದ ಸಂದೇಶ.

Thanks a lot.
12.43am