ಮನಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಬುದ್ಧಿಯ ಮಾತು.

ಅದೆಷ್ಟೊಂದು ಅಂತರ ನನ್ನ ನಿನ್ನ ನಡುವೆ
ಮಾತಿಲ್ಲ ಕಥೆಯಿಲ್ಲ
ಲಂಗು ಲಗಾಮಿಲ್ಲದ ಆಸೆಗೆ ಕಡಿವಾಣವೇಕಾಕಿದೆ
ಬೇಕು ಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಪಹಪಿಗೆ
ಅದ್ಯಾವಾಗ ತಿಲಾಂಜಲಿ ಇಟ್ಟೆ ಹೇಳು ಮನವೆ?

ಮಂಗ ಲಾಗ ಹಾಕಿದಂತೆ
ಸುತ್ತಿ ಸುತ್ತಿ ಊರೆಲ್ಲ ಜಾಲಾಡಿ ಬಿಡಬೇಕೆನ್ನುವ ನಿನ್ನ ಹಠ
ಹೃದಯದ ಹಂಬಲವೊ, ಏಕತಾನದ ಮಿಡಿತವೊ
ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣವೂ ಕಾಣಬೇಕೆಂಬ ಆತುರ ಕಾತುರ ನಿರೀಕ್ಷೆ
‘ಸತ್ತೆಮ್ಮೆ ಉಣುಗು ಬಿಟ್ಟಂತೆ’
ಈಗ ನೀನೆಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾದೆ?

ಇದೇನಾ ನಿನ್ನೊಳಗುಟ್ಟು
ಅಂತರಂಗದ ಮಹಿಮೆ ಅನಾವರಣಗೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ
ಹಿನ್ನಡೆವ ಹೆಜ್ಜೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ
ಒಳಗಣ್ಣಿಗೆ ಗೋಚರವಾದ ಸತ್ಯ ತಿರಸ್ಕಾರದ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿದಾಗ
ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಬಿಟ್ಟಾಕು ಯಾಕೆ ಚರ್ಚೆ ಎಂದಂದು
ಸಾಂತ್ವನದ ಸುಳಿಗಾಳಿ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಅತಿಕ್ರಮಿಸಿ ಜೋತಾಡಲು
ಎದೆಯ ಉರಿ ಭುಗಿಲೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಎಂತಹ ವಿಪರ್ಯಾಸ ನೋಡು!
ಮನಸು ಮನಸುಗಳ ನಡುವೆ
ನೂರು ಮಾತು,ಆತ್ಮೀಯತೆ,ಮಮತೆ,ಪ್ರೀತಿ ಇತ್ಯಾದಿ
ಎಲ್ಲವೂ ಭೂದಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಕೆಂಡದಂತೆ
ನಿಖರವಾಗಿ ಹೌದೆಂದು ಗೋಣಾಡಿಸಿರುವುದೆಲ್ಲ
ಪೊರೆ ಕಳಚಿ ಬಿದ್ದಾಗ ಸಾಂತ್ವನ ಎಂಬುದು ಶೂನ್ಯ
ಬೇಕಾಗೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬಂತ ಸೂಚನೆ.

ಅಬ್ಬಾ! ಮನಸೆ ನೀ ಅದೆಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ
ಬೇಕೂ ಅಂದರೆ ಬೇಕೇ ಬೇಕು
ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಹಠಮಾರಿ
ಬೇಡಾ ಅಂದರೆ ತಿರಸ್ಕಾರದ ಒದೆತ
ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಭೂಮಿ ತಂಪಾದಂತೆ
ಆಗುವುದು ಮನಸ್ಸು ತಟಸ್ಥ

ಆದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ನಿನ್ನ ನಂಬುವುದು ಕಷ್ಟ
ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಚಂಚಲೆ ಚಾಲಾಕಿ
ಮತ್ತೆ ಬೇಕು ಎಂಬ ಪದ ಉಚ್ಚಾರಣೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ
ಎಂಬ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ನನಗಂತೂ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ
ನನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಬೆಲೆಯೂ ಇಲ್ಲ
ಅದಕ್ಕೆ ಸೆಟಗೊಂಡು
ನಾನಾಗುವೆ ಆಗಾಗ ಮೌನಿ!

2-1-2018 4.33pm

Advertisements

ಅರಿವು

ತೂಗಾಕಿದ ತಂತಿಗೆ ನೇತಾಡುವ ಬಾವಲಿಯಂತೆ
ತಗಲ್ಹಾಕಿದ ಪೇಪರ್ ಕಟಿಂಗ್
ಉಂಡೊಟ್ಟೆ ಗುಡಾಣದಂತೆ ತುಂಬಿ
ಇನ್ನೇನು ಹೆರಿಗೆಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ಹೆಣ್ಣಂತೆ,
ಈಗಲೋ ಆಗಲೋ ಎಂಬ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದು ತಲುಪಿದ ಮೂಲೆಯ ಮೊಳೆ
‘ ನನ್ನ ಕೈ ಸೋಲುತ್ತಿದೆ ನೋಡೇ ‘ಅಂದಾಂಗಾಯಿತು.

ಬೆಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಪಿಸು ಮಾತು
ಪಿಂಡಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇ ತಡ
ನೆನಪಿಲ್ಲದ ಮನಕ್ಕೆ ಅನಿಸಿದ್ದು
ಅವುಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದೇ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಕಣ್ಣಗಲಿಸಿ ಸವರಿದಾಗ
“ಪಿಚ್ಚಾ” ಇದೆಲ್ಲಾ ಯಾಕೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟೆ?

ಒಂದಷ್ಟು ಥರಾವರಿ ಅದೂ ಇದೂ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವ ಬಗೆಗಳು
ಮೇಕಪ್ಪು ಟಿಪ್ಸುಗಳು
ರಂಗೋಲಿ ಚಿತ್ರಗಳು
ಟೆರೇಸ್ ಗಾರ್ಡನ್ ಪಟಗಳು
ನಾಯಿ ಬೆಕ್ಕು ಸಾಕುವ ಬಗೆಗಳು
ರೋಗ ರುಜಿನಗಳ ಮುಂದಾಲೋಚನೆಗಳು
‘ ಬಚ್ಚಲಿಂದ ಅಂಗಳದ ತುದಿವರೆಗೂ ತಗಳಿ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡ್ಕಳಿ ‘
ಎಂದೋ ಯಾರೋ ಉತ್ಪಾಧಿಸಿದ ಡೋಂಗೀ ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳ ಅಡ್ವಟೈಸ್ಮೆಂಟುಗಳು……..

ಅಭ್ಬಾ! ‘ ಇವೆಲ್ಲ ಹೇರ್ಕಟ್ ಮಾಡಿ ಸಿಕ್ಕಿಸಲು ಎಷ್ಟು ಸಮಯ ಹಾಳಾಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ?’
ಆಗಲೇ ಒಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಶುರು.

ಅದು ಹಾಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸವೇ ನಮಗೆ ಹಿಡಿಸೋಲ್ಲ!

ತೆಗೆದು ತೆಗೆದು ಬಿಸಾಕುವ ಕಡೆ ಗಮನ
ರದ್ದಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡ ಗುಡಾಣದಂಥ ಚೀಲ ಹೇಳಿತು
‘ ಇನ್ಮೇಲೆ ನಿಂಗ್ಯಾಕಿದೆಲ್ಲಾ ಹೋಗು ಹೇಗಿದ್ರೂ ಆನ್ಲೈನ್ನಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಲ್ವಾ? ‘

ರಪ್ ಎಂದು ಕೆನ್ನೆಗೆ ಭಾರಿಸಿದಂತಾಯಿತು
ಧಿಗ್ಭ್ರಮೆಗೊಂಡೆ ಗಾಬರಿಯಲ್ಲಿ.

ಹುಟ್ಟುವಾಗಲೆ ಮೊಬೈಲ್ ಹಿಡಿದು ಬೆಳೆಯುವ ಹಸುಗೂಸ ಮುಂದೆ
ಕೂಡಿಟ್ಟ ಕಾಸಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ
‘ ನೋಡು ಪುಟ್ಟಾ ಜಾತ್ರೆಯಿಂದ ಎನು ತಂದಿದೀನಿ?’
ಊರಗಲ ಮುಖ ಮಾಡಿ ಅಕ್ಕರೆಯಲಿ ತಂದ ಆಟಿಗೆ ಮೊಬೈಲು ಮುಂದಿಡಿದಾಗ
“ಹೋಗಜ್ಜಿ ಇದು ಬುರ್ನಾಸು” ಎಂದಂತೆ!!

ಹೊಸದು ಬಂದಾಗ ಹಳೆಯ ಪಳಯುಳಿಕೆಗಳ ನಿಷ್ಕಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಕೆಟ್ಟ ಮನಸು
ನನಗೇ ತಿರುಗೇಟು ನಿಡಿತ್ತು ತಲೆಬಾಗಿದೆ ತಪ್ಪಿನರಿವಾಗಿ.

ಕತ್ತೆತ್ತಿದರೆ ಮೊಳೆ ಜೋರಾಗಿ ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಂತಾಯಿತು
ಖಾಲಿ ತಂತಿ ಕೂಡಾ ಸಾಥ್ ನೀಡಿತ್ತು
ಕಂಡವರೆಲ್ಲ ಅಣುಕಿಸುವಂತಾಯಿತಲ್ಲ!

ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಕೆಣಕಿತು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ನೋವಿನಲೆ
ಆ ನಗುವಿಗೆ ಸೆಟೆದು ನಿಂತೆ ಬುಸುಗುಡುವ ನಾಗರನಂತೆ.

ಆಸ್ಥೆಯಲಿ ಕೂಡಿಟ್ಟ ಈ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೇ
ಇಂದಿವೆಲ್ಲ ದೂರ ತಳ್ಳಿರುವಾಗ
ಇನ್ನು ಹೊಸ ಯುಗದ ಕಂದಮ್ಮಗಳ ವಾಂಛೆ!

ತುಟಿ ಪಿಟಕ್ ಎನ್ನದೆ ಒಪ್ಪಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಜ್ಞಾನ
ಬಲವಾಯಿತು!!

6-3-2018 4.20pm

ಹೀಗೋಂದು ನೆನಪು, ಅನಿಸಿಕೆ

ನಮ್ಮೂರ ಸಿರ್ಸಿ ಶ್ರೀ ಮಾರಿಕಾಂಬಾ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ನಾಟಕ ಕಂಪನಿಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು ಅಂದ್ರೆ ಒಂಬತ್ತು ದಿನಗಳ ಜಾತ್ರೆ ಮುಗಿದರೂ ಎಲ್ಲಾ ನಾಟಕ ಕಂಪನಿಯ ನಾಟಕ ನೋಡಿ ಪೂರೈಸಲು ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಆ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ನಾಟಕ ಕಂಪನಿಗಳ ಹೆಸರು ಅಷ್ಟು ನೆನಪಿಲ್ಲವಾದರೂ “ಗುಡಿಗೇರಿ ಕಂಪನಿ” ನಾಟಕದ ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ ಇಂದಿಗೂ ಮನದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದೇ ಉಳಿದಿದೆ. ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲೂ ” ಸದಾರಮೆ ” ನಾಟಕವಂತೂ ಬಹಳ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ನಾಟಕವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಈ ನಾಟಕ ಕಂಪನಿಗಳು ಜಾತ್ರೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೂ ತುಂಬಾ ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅಪ್ಪ ಜಾತ್ರೆ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಸಿರ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೂಮು ಗೊತ್ತು ಮಾಡಿ ನಾವೆಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ಜಾತ್ರೆ ಸುತ್ತೋದು ರೂಮಲ್ಲಿ ಠಿಕಾಣಿ ಹೂಡೋದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಮರೆಯಲಾಗದು. ಹೀಗೊಂದು ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ರೂಮು ಗೊತ್ತು ಮಾಡಿದ ಪಕ್ಕದ ರೂಮಿನಲ್ಲೆ ಭದ್ರಾವತಿಯವರಾದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಂಗ ಹಾಗೂ ಸಿನಿಮಾ ನಟಿ ಶ್ರೀಲಲಿತಾ ಅವರು ಅವರ ತಂದೆಯವರು ಮತ್ತು ತಂಗಿಯ ಜೊತೆ ವಾಸ್ತವ್ಯ ಹೂಡಿರುವುದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಪರಿಚಯ ಮಾತು ನಂತರ ನಮಗೆಲ್ಲ ವಿಶೇಷ ಪಾಸ್ ಕೊಡಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ನಾಟಕ ನೋಡಿ ಸಂಭ್ರಮ ಪಟ್ಟಿದ್ದೆವು.

ಆಮೇಲೆ ನಮ್ಮಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನಟಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ್ದು, ಮಾತಾಡಿದ್ದು, ಅವರು ನಾಟಕಕ್ಕೆ ರೆಡಿಯಾಗುವಾಗ ಅವರ ಬಳಿಯೇ ಕುಳಿತು ಗಮನಿಸಿದ್ದು, ವಿಶೇಷ ಪಾಸ್ ಕೊಟ್ಟು ನಾವೆಲ್ಲಾ ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ನಾಟಕ ನೋಡಿದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಜಂಬ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಆಹಾ! ಸಖತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಕಣ್ಣು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟಕೊಂಡು ಕೇಳುವ ಸರದಿ ಅವರದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆಗ ಮೊಬೈಲು ಮೊದಲೇ ಇಲ್ಲ, ಸೆಲ್ಫಿ ಗೊತ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಈಗ ಬೇಜಾರು!

ಆಗ ಹಳ್ಳಿ ಮಂದಿ,ಷಹರದ ಮಂದಿಗೆಲ್ಲ ನಾಟಕ ಯಕ್ಷಗಾನ ನೋಡೋದು ಬಲೂ ಆಸಕ್ತಿ. ಅದು ಈಗಲೂ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ ಅಲ್ಲಿ. ಮತ್ತೆ ಈಗ ಅದೇ ಟ್ರೆಂಡು ಬೆಂಗಳೂರಿನಂತಹ ಷಹರದಲ್ಲೂ ಶುರುವಾಗಿದೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈಗಿತ್ತಲಾಗಿ ನಾನೂ ಆಗೀಗ ನಾಟಕ ನೋಡಲು ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಗಮನಿಸುತ್ತೇನೆ ; ಯಾವ ನಾಟಕಕ್ಕೇ ಹೋಗಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೌಸ್ ಫುಲ್.

ಶ್ರೀ ಶೀಪಾದ ಭಟ್ಟರ ನಿರ್ದೇಶನದ ನೃತ್ಯ ನಾಟಕ “ಚಿತ್ರಾ” ರಂಗಶಂಕರದಲ್ಲಿ ನೋಡಲು ಹೋದಾಗ ಧಂಗಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಜನ ಟಿಕೆಟ್ ಸಿಗದೆ ವಾಪಸ್ಸಾಗಿದ್ದು!! ಆಗಲೇ ಎಷ್ಟೊಂದು ತಿಂಗಳಾಯಿತು ಈ ನಾಟಕ ನೋಡಿ. ಇನ್ನೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಯ ದೃಶ್ಯಗಳು ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿವೆ. ಅದ್ಭುತ ನಿರ್ದೇಶನ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಮಕ್ಕಳು ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದಾರೆ ಅಲ್ಲಿ!! ಎಲ್ಲ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೇ ಅಭಿನಯಿಸಿರೋದು. ತಮ್ಮ ಓದಿನ ನಡುವೆ ಈ ನಾಟಕ ಕಲೆ ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಬಹಳ ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಷಯ.

ಹಾಗೆ ” ತಾಯವ್ವ ” ನಾಟಕ ನೋಡಲು ಹೋದಾಗ ಕೂಡಾ ರಂಗಶಂಕರ ಹೌಸ್ಫುಲ್. ಕಿರು,ಹಿರಿ ತೆರೆಯ ನಟಿ, ಹಾಡುಗಾರ್ತಿ ಶ್ರೀಮತಿ ಎಂ.ಡಿ. ಪಲ್ಲವಿಯವರು ತಾಯವ್ವನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದೊಂದು ಸಂಗೀತ ನಾಟಕ. ಅಲ್ಲಿ ತಾಯವ್ವ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ;” ನನಗೆ ಐವತ್ತು ವರ್ಷ ದಾಟಿತು, ಇನ್ನೇನು ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿರೋದಷ್ಟೇ,ನನ್ನ ಕೈಲಿ ಏನಾದೀತು ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈ ಚಳುವಳಿಗೆ ಇಳಿದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಇನ್ನೂ ಸಾಧಿಸುವುದು ಬೇಕಾದಷ್ಟಿದೆ.” ವಯಸ್ಸು ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ಲ, ಸಾಧನೆ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಅಬ್ಬಾ! ಎಂತಹಾ ಮಾತು. ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ವಿಮರ್ಶಿಸಿಕೊಂಡೆ ಆ ದಿನ. ಯಾರೋ ಕೇಳಿದ್ರು “ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯೋ ಹುಚ್ಚಾ?” ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿತು. ನನ್ನ ಬಗ್ಗೇ ನನಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಈಗ.

ಶ್ರೀ ಟಿ.ಎಂ.ಗಿರಿರಾಜ್ ನಿರ್ದೇಶನದ “ಸುಗಂಧದ ಸೀಮೆಯಾಚೆ” ನಾಟಕ ನೋಡಲು ಹೋದಾಗಲೂ ಕೂಡಾ KEA Prabhath Kala Mandhir, Basaveshwaranagar ಹೌಸ್ ಫುಲ್ ಆಗಿತ್ತು. ಮತಾಂಧ, ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಗಳು ಹಾಗೂ ಪ್ರಭುತ್ವ ಆಳುವವರಿಂದ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರು ಹೇಗೆ ನರಳುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನುವ ಕಥೆಯನ್ನಾಧರಿಸಿದ ನಾಟಕವಿದು. ಅದ್ಬುತ ಅಭಿನಯ ಕಲಾವಿದರದು. ನಾಟಕ ಮುಗಿದಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ ಇಲ್ಲಿ. ಅದರಲ್ಲೂ “ಅಮೀನ್…ಅಮೀನ್ …” ಎಂಬ ಹಾಡು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಸೂಪರ್.

ಎಲ್ಲಾ ನಾಟಕ ನೋಡಲು ಹೋದಾಗ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು ; ಹೆಚ್ಚಿನ ವೀಕ್ಷಕರು ಈಗಿನ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯವರೇ ನಾಟಕ ನೋಡಲು ಬಂದಿದ್ದು .ಅಂದರೆ ನಾಟಕ ನೋಡುವ ಕಲಿಯುವ ಟ್ರೆಂಡ್ ಈಗಿನ ಪೀಳಿಗೆಯವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ ಅಂತಾಯ್ತು.

ಅದರಲ್ಲೂ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯಕ್ಷಗಾನ, ಭಾಗವತಿಗೆ ಕಲಿಯುವ ಆಸಕ್ತಿ, ಗಂಡು ಕಲೆಯಾದ ಡೊಳ್ಳು ಕುಣಿತ ಕಲಿಯುವ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಉತ್ಸಾಹ ಇವೆಲ್ಲ ಗಮನಿಸಿದರೆ ನಶಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಕಲೆಯು ಮತ್ತೆ ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಆಗುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಂತೋಷದ ವಿಷಯ.

ಈಗಿನ ಸಿನೇಮಾ ಮಾಧ್ಯಮದ ಥಳಕು ಬಳುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾರು ನೋಡುತ್ತಾರೆ ನಾಟಕ, ಯಕ್ಷಗಾನ ಅಂತಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಳ್ಳಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬಹಳ ಸಂತೋಷವೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಸೂಪರ್. ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಕಲೆ ಬೆಳೆದು ಉಳಿಯಲು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕೈ ಜೋಡಿಸೋಣ. ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸೋಣ.

4-4-2018. 3.44pm

ಆಡುವ ಮಾತು….!!

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನುಷ್ಯರ ಮಾತು, ನಡವಳಿಕೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಇರುಸು ಮುರುಸು ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ಆಡುವ ಮಾತುಗಳು ಅದೆಷ್ಟು ಕಿರಿ ಕಿರಿ ಬೇಸರ ತರಿಸುವುದೆಂದರೆ ಕೇಳೋದಕ್ಕೇ ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ಏನಾದರೂ ತಿರುಗಿ ಹೇಳೋದಕ್ಕೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕೆಲವು ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಕರಾದರಂತೂ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು. ಅವರ ವಾಕ್ ಚಾತುರ್ಯ ಸದಾ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳು ಅವರಿಗೆ ಅದೇನೋ ಅಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚು. ತಾನೇನೊ ಗಹನವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವರೆಂಬ ಹುಸಿ ಭ್ರಮೆ ಮನೆ ಮಾಡಿರಬಹುದೇನೊ? ಏಕೆಂದರೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಎದುರಾಳಿಯ ಕಡೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಗಮನವಿಲ್ಲದೆ ತಮ್ಮದೇ ಮಾತಿನ ದಾಟಿ ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಅವರ ಹುಟ್ಟು ಗುಣವಾದರೂ ಇದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ವಯಸ್ಸಾಗುತ್ತ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಬಂದಂತೆ ನಮ್ಮ ಮಾತು ನಡೆಯಲ್ಲಿ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಪರಿಜ್ಞಾನವೂ ಇದ್ದಂತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಆನೆ ನಡೆದಿದ್ದೇ ದಾರಿ ಅನ್ನುವಂತೆ ಅವರ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿದಿರುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ನೀವೇನಾದರೂ ಅವರಿಂದ ಕಿಂಚಿತ್ತು ಸಹಾಯ ಬಯಸಿದರೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಚಾನ್ಸು ಅಂತ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವಷ್ಟು ರೆಡಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇದುವರೆಗೂ ಎಲ್ಲಾ ತಾವೇ ಮಾಡಿ ಇವರ ಬದುಕು ಉದ್ದಾರ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ ಅನ್ನುವ ರೀತಿ ಇಂಥವರ ನಡೆ. ಅಯ್ಯೋ ಶಿವನೆ ಯಾಕಾದರೂ ಹೇಳಿದೆ. ಸುಮ್ಮನೆ “ಬಂದಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಬರಲಿ, ಗೋವಿಂದನ ದಯೆ ಇರಲಿ” ಅಂತ ತೆಪ್ಪಗಿರೋದು ಬಿಟ್ಟು ನಾನ್ಯಾಕೆ ಇವರ ಸಹಾಯ ಕೇಳಿದೆ ಅನ್ನುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮನ ನೊಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. “ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ದೇವರು ಹುಲ್ಲು ಮೇಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ ” ಅನ್ನುವ ಹಿರಿಯರ ಗಾದೆಯಂತೆ ಆ ಪರಮಾತ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗಲು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ಸಮಯ ಸಾಕು. ಆದರೆ ಅಸಹಾಯಕತೆಯಲ್ಲಿ ಹತಾಷವಾದ ಮನಸ್ಸು ದುಃಖಗೊಂಡು ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆಗ ಹೇಳಬಹುದೋ ಅಥವಾ ಬೇಡವೋ ಅನ್ನುವ ವಿವೇಚನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸಾಂತ್ವನಕ್ಕಾಗಿ, ಅವರ ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ಸಮಾಧಾನದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಛೆ! ಎಂತಾ ಕೆಲಸ ಆಗೋಯ್ತು. ನಾನು ಯಾರ ಹತ್ತಿರವೂ ಏನು ಹೇಳದೆ ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟೆನಲ್ಲಾ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಯಾಕಿಷ್ಟು ದುರ್ಬಲವಾಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅನುಭವಿಸಿ ಈಜಿ ದಡ ಸೇರಿದೆ; ಈಗ್ಯಾಕೆ ಬೇರೆಯವರ ಹತ್ತಿರ ಕೈ ವಡ್ಡಿದೆ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ವಿಚಲಿತವಾಗಲು ಬಿಡಬಾರದಿತ್ತು. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ. “ಮಿಂಚಿ ಹೋದ ಕಾಲ ಚಿಂತಿಸಿ ಫಲವಿಲ್ಲ” ಅಂದ ಹಾಗೆ ಆಯ್ತಲ್ಲಾ. ಮನದೊಳಗೆ ಕೊರಗುವ ಪರಸ್ಥಿತಿ ತಂದುಕೊಂಡೆನಲ್ಲ. ಕೈ ಕೈ ಹಿಸುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ವಿಲಿವಿಲಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತದೆ ಮನಸ್ಸು.

ಇನ್ನು ಇಂಥವರು ಕಂಡವರ ಹತ್ತಿರವೆಲ್ಲ ವಿಷಯ ಹೇಳಿ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಗೆಪಾಟಲಿಗೆ ನಾವೇ ದಾರಿಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಇವರು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಚಾರ ಪ್ರಿಯರು ಅಂದರೆ ಒಂದಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ಸುಳ್ಳು ಸೇರಿಸಿ ತಾವು ಬಹಳ ಸಂಭಾವಿತರು. ನಾನು ಅಷ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೆ. ಇಷ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೆ. ನೋಡ್ದಾ ಒಂದು ಚೂರು ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಏನೊ ಪಾಪ ಅಂತ ಹೋದರೆ ನಮ್ಮ ಮಾತೇ ಧಿಕ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ ಈಗ. ನಾನೂ ಅಷ್ಟೆ. ಆಗಲೆ ಹೇಳಿ ಬಿಟ್ಟೆ. ಇನ್ನು ನಾನು ಯಾವ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ಬರೋದಿಲ್ಲ. ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಇದು ಅವರ ಒಕ್ಕಣೆಯ ಮಾತು.

ನೋಡಿ ಸಕಲ ಕಲಾ ವಲ್ಲಭರು ಇವರು. ಬಹಳ ತಿಳಿದವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಉದ್ಧಾರ ಮಾಡಲು ಬಂದವರು. ಕಾಸಿಲ್ಲ ಕವಡೆ ಖರ್ಚಿಲ್ಲ. ಪುಕ್ಕಟೆ ಪ್ರಚಾರ ಪ್ರಿಯರು. ಸಾಕಪ್ಪಾ ಇವರ ಸಹವಾಸದಿಂದ ದೂರ ಇರೋಣ. ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಮಾತು. ನಾವು ಒಂದು ಹೇಳೋದು ಅವರು ಇನ್ನೊಂದು ಹೇಳೋದು. ಇದರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಉಪಯೋಗವಿದೆಯಾ? ಖಂಡಿತಾ ಹಾಳು. ಅದೇನೊ ಗಾದೆ ಹೇಳುತ್ತಾರಲ್ಲ ” ಮಾಡೊ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಹಾಡೊ ದಾಸನ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಹಾಗೆ”. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬೇಡ ಬೇಡವೆಂದರೂ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಿಸಿ ತುಪ್ಪ ಉಗುಳೊ ಹಾಗಿಲ್ಲ ನುಂಗೊ ಹಾಗೂ ಇಲ್ಲ. ಮಾಡಿದ್ದುಣ್ಣೊ ಮಾರಾಯಾ. ನಮ್ಮ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ನಾವೇ ಚಪ್ಪಡಿ ಎಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಆಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೆ ಇಲ್ಲ.

ಆದುದರಿಂದ ಕೆಲವೊಂದು ವಿಚಾರಗಳನ್ನು, ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲೆ ನಾವು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಉತ್ತಮ. ಕೆಲವೊಂದು ಸಾರಿ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಜನರ ಬಾಯಿಗೂ ಬೀಳಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಹಾಗಂತ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಜನರೇನು ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ಸಮಾಜ ನಿಂತಿರುವುದೆ ಅಂತಹವರ ಮೇಲೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅತೀವ ಹಿಂಸೆ,ಅವಮಾನ, ಸಂಕಟ ಆಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವಿಧಿ ಇಲ್ಲ. ಜನರಾಡುವ ಮಾತುಗಳು ಚುಚ್ಚಿ ಚುಚ್ಚಿ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿರುವಾಗ ಅದಕೆ ಅಂಜಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮುಂದೆ ಹಸ್ತ ಚಾಚುವುದರಿಂದ ಒಳಿತಾಗುವ ಬದಲು ಕೆಡುಕಾಗುವುದೆ ಹೆಚ್ಚು. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕಷ್ಟ ತನ್ನದೂ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಹಾಯ ಹಸ್ತ ನೀಡುವವರು ಕೇವಲ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು. ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನ ವಿಷಯ ಏನು ಎತ್ತ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಂಭಾವಿತರಂತೆ ನಟಿಸಿ ಹಿಂದಿನಿಂದ ತಮ್ಮದೆ ದಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ವಿಮುಖರಾಗುವುದು ಈಗಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಆದುದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟ ಬರಲಿ ತನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ತಾಳ್ಮೆ ವಹಿಸಿ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತು ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ಯಾರಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕು, ಯಾರಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಾರದು ಅಥವಾ ಯಾರಲ್ಲೂ ಹೇಳದೆಯೇ ತಾನೊಬ್ಬನೆ ನಿಭಾಯಿಸಬಹುದೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿ ಮುನ್ನಡೆಯುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು.

ಹಾಗೆಯೇ ನಾವು ಮಾತನಾಡಬೇಕಾದರೂ ಬಹಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಅಗತ್ಯ. ನಮ್ಮ ಮಾತಿನಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿ ನೋವಾಗುವಂತಿರಬಾರದು. ಮನಸ್ಸು ಘಾಸಿಗೊಂಡು ಬಹು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ನರಳುವಂತಾಗಬಾರದು. ಆಡುವ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ, ವಾತ್ಸಲ್ಯ ತುಂಬಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಚಾನ್ಸು ಅಂತ ಮೂದಲಿಸಿ ಕೊಂಕು ಮಾತನಾಡಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ನೋವುಂಟು ಮಾಡುವುದರ ಬದಲು ನಾಲ್ಕು ಹಿತವಾದ ಮಾತನಾಡಿ ಅವರ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ, ಅವರ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಿಂಚಿತ್ತಾದರೂ ಪ್ರತಿಸ್ಪಂಧಿಸಿದರೆ ಅವರ ಖುಷಿ ನೋಡಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸೂ ಎಷ್ಟು ನಿರಾಳವಾಗುವುದು. ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿ ಸಮಾಧಾನ ನಮಗೂ ಸಿಗುವುದು ನಿಶ್ಚಿತ.

ಮಾತು ಮುತ್ತು ಎರಡೂ ಒಂದೇ. ಮಾತು ಆಡಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಸಿಗೋಲ್ಲ, ಮುತ್ತು ಒಡೆದರೆ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ.

3-4-2018. 5.58pm

ಬೇಸರ…??(ಭಾಗ-8)

“ನಮಗೆ ನಾವೇ, ಗೋಡೆಗೆ ಮಣ್ಣೇ” ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿ ಕಡೆ ಇದೊಂದು ನಾಣ್ಣುಡಿ ಸದಾ ಹಿರಿಯರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗೆಲ್ಲ “ಏನಿಲ್ಲ,ಬೇರೆಯವರೂ ಜವಾಬ್ದಾರರಾಗಿರ್ತಾರೆ” ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ವಾದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ವರ್ಷ ಕಳೆದಂತೆ ಜೀವನಾನುಭವ ಅವರ ಮಾತು ಅಕ್ಷರಶಃ ನಿಜವೆಂದು ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಸರಿ ಅಲ್ಲವೆ ಈ ಮಾತು?

ಈ ದುಃಖ, ಹತಾಷೆ, ಬೇಸರ ಅಥವಾ ಬೇಜಾರು ಎಲ್ಲ ಮನಸಿಗಾಗೋದಕ್ಕೆ ಸ್ವತಃ ನಾವೇ ಕಾರಣರಾಗಿರುತ್ತೇವೆ. ಅತಿಯಾದ ಆಸೆ, ಈಡೇರದಾಗ ದುಃಖ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಂದ ಅತಿಯಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಅದು ದೊರಕದೇ ಇರುವಾಗ ಸಿಟ್ಟು, ಸೆಡಗು,ಅವರನ್ನು ಧೂಷಿಸೋದು, ಸೋಂಬೇರಿತನ ಅಬ್ಬಾ ಚಳಿ ಯಾರೇಳುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟೊತ್ತು ಮಲಗಿ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ವಾಕಿಂಗು, ಯೋಗ,ಧ್ಯಾನ ಎಲ್ಲ ಬದಿಗೊತ್ತಿ ದೇಹ ಜಡವಾದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ನೋವು ಇಲ್ಲಿ ನೋವು ಕೊನೆಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲೊಂದಷ್ಟು ದುಡ್ಡು ಸುರಿದು ಬರೋದು. ಸಧ್ಯ ವಾಸಿ ಆದರೆ ಸಾಕು ದುಡ್ಡು ಹೋದರೆ ಹೋಯಿತು ಎಂದು ಆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅಂದುಕೊಂಡರೂ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಛೆ! ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ದುಡ್ಡು ಹಾಳಾಯಿತು ಅಂತ ಪರಿತಪಿಸೋದು ಮತ್ತದೇ ಬೇಸರ. ಇನ್ಮೇಲೆ ಕರೆಕ್ಟಾಗಿ ಇರಬೇಕಪ್ಪಾ ಮನಸಿನ ತೀರ್ಮಾನ ಹೊಸದರಲ್ಲಿ. ಮತ್ತೆ ಅದ್ಯಾವಾಗೊ ಮರೆತು ತಿರಗಾ ರಿಪೀಟ್.

ಇದು ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆದರೂ ಮನಸಿನ ಧೃಡತೆಗೆ, ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾಗಿ ಬದುಕಲು, ಈ ದೇಹ ಆದಷ್ಟು ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತ ಗೊಳ್ಳಲು, ಹಲವು ಮಾರ್ಗೋಪಾಯಗಳು ಇವೆ. ಅವರಿವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆಂದು ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗದಿದ್ದರೂ ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ ಸರಿಯಾದ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರದೆಂಬುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಕಾರಣ ಈಗಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಯೋಗಕ್ಕೆ ಮೊರೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ನಮಗೆ ವಾಕಿಂಗ್ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕಪ್ಪಾ ಅನ್ನುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಯಾರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಯಾವುದು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿ ಸಮಾಧಾನ ಕೊಡುವುದೊ ಅದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಮನುಷ್ಯ ಆರಾಮಾಗಿ ಇರಬಲ್ಲ. ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ, ಗಿಡಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದರಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಸಮಯ ಕಳೆಯೋದರಿಂದ, ದಿನಾ ಒಂದಷ್ಟು ಭಜನೆ ಮಾಡೋದರಿಂದ, ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಧ್ಯಾನ ಇಲ್ಲಾ ಯಾವುದಾದರೂ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುವುದರಿಂದ ಇತ್ಯಾದಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಾಂತಿ ಕೊಡಬಲ್ಲದು.

ಈ ಬೇಸರ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿಗೆ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಗಮನ ಹೋಗಿ ಮನಸ್ಸು ನಿರಾಳವಾಗಬಹುದು ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಬೇಸರದತ್ತ ಮನಸ್ಸು ವಾಲಿದರೆ ಇದೇ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಮಾನಸಿಕ ರೋಗಿ(depression)ಯಾಗಿ ನರಳುವ ಪ್ರಸಂಗ ಬರಬಹುದು. ಇವೆಲ್ಲ ನರಗಳ ಮೇಲಿನ ಒತ್ತಡದಿಂದ ನಿದ್ರೆ ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಊಟ ಸೇರದೇ ಇರುವುದು,ಒಬ್ಬರೆ ಮಾತಾಡುವುದು,ಮಂಕಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುವುದು, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಜಡತ್ವ ಹೀಗೆ ಹಲವು ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಾಣ ತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಮನೋ ದೈಹಿಕವಾಗಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತವೆ. ಈ ಮನಸ್ಸಿನ ಒತ್ತಡಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕಾದರೆ ಮಾನವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮಗೆ ಯಾವುದು ಇಷ್ಟ? ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸಮಾಧಾನಗೊಳ್ಳಬಹುದು? ನಾನು ನನ್ನ ದಿನಚರಿ ಹೇಗೆ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು?

ನನ್ನನುಭವದ ಮಾತು,ಸಂದರ್ಭ ಹಲವಾರು ವಿವರಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಟ್ಟೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹತಾಷೆಗೊಳಗಾದ ನಾನು ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಗದೆ ಇನ್ನೇನು ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಮಾನಸಿಕ ರೋಗಿಯಾಗಿಬಿಡುವೆನೆಂಬ ಆತಂಕ ಕಾಡಲು ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. “ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ದೇವರು ಹುಲ್ಲು ಮೇಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂಬ ಗಾದೆ ನಿಜವಾಯಿತು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ. ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಮನೆ ಸೇರಿದ ಒಂದು “ಶ್ವಾನ” ತನ್ನ ಏಳು ವರ್ಷ ಒಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳ ಜೀವತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪ್ರೀತಿ,ಆಟ,ಮೌನ ಭಾಷೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸಿನ ಬೇಜಾರು ಮರೆಸುತ್ತ ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನಂತೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಅಷ್ಟೇ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾದಾಗ ಬಹಳ ದುಃಖ,ಸಂಕಟ,ಬೇಜಾರು. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಹೇಗಿರೋದು ಅನ್ನುವಂತಾದರೂ ನನಗೆ ಅದನ್ನು ಮಗುವಂತೆ ಸಾಕಿರುವ ಸಂತೃಪ್ತಿ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಇದ್ದು ಸಂತೋಷ ನೀಡಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಮನೆ ಮಾಡಿದೆ. ಅದರ ನೆನಪು ಸಂತಸವನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ಕೊಡುತ್ತಿದೆ ದೂರಾಗಿರುವುದೊಂದೇ ದುಃಖ ಬಿಟ್ಟರೆ! ಈ ಹಿಂದಿನ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗ ಶೋನೂ(ಶ್ವಾನ)ಇದ್ದ. ಆದರೆ ಈ ಏಳನೇ ಭಾಗ ಬರೆಯುವಾಗ ಅವನು ಮರೆಯಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ದುಃಖ ಬೇಸರ. ಕೊನೆಯ ಭಾಗ ಬರೆಯುವಾಗ ಮತ್ತವನೇ ಸಮಾಧಾನ ನೀಡುತ್ತ ಬಂದ. ಬದುಕೆಂದರೆ ಯಾವ ರೀತಿ ತಿರುವು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ! ಇಂದು ಇದ್ದವರು ನಾಳೆ ದೂರಾಗಿಬಿಡಬಹುದು. ಆದುದರಿಂದ ಇರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಕಾಣಬೇಕೆಂಬ ಪಾಠವನ್ನೂ ಕಲಿಸಿ ಹೋದ. ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ. ಎಲ್ಲವೂ ಆಕಸ್ಮಿಕ!!

ಜೀವನ ಅಂದ ಮೇಲೆ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಘಟನೆ,ಕಷ್ಟ, ಅವಮಾನ ಎಲ್ಲರ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಇದ್ದಿದ್ದೇ. ಹಾಗಂತ ಅದನ್ನೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳದೆ ಬಂದಿರುವ ಸಂದರ್ಭ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಧಾನಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು. ಕಷ್ಟ ಬಂದಷ್ಟೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆದಷ್ಟು positive thinking ಮಾಡಿದಷ್ಟೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ನಿರಾಳವಾಗೋದು ಖಂಡಿತಾ. ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ನೀರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದಷ್ಟೂ ನಮಗೆ ಬೇಸರವಾಗೋದು ಹೆಚ್ಚೇ ಹೊರತೂ ಅದರಿಂದ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಗೋದು ಕನಸಿನ ಮಾತು. ಅತಿಯಾದ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಪರಿಹಾರವೆಂದರೆ ಈ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಚಟುವಟಿಕೆಯ ಜೀವನ,ಸರಿಯಾದ ಆಲೋಚನೆ, ಧ್ಯಾನ, ಯೋಗ, ವಾಕಿಂಗ್, ಪರಿಸರದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಳಜಿ, ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಪೋಷಣೆ, ಆತ್ಮೀಯರಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಬಿಚ್ಚಿ ಮಾತಾಡುವುದು, ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಇರದೆ ಆದಷ್ಟು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುವುದು, ಆಗಾಗ ಪ್ರೇಕ್ಷಣೀಯ ಸ್ಥಳಗಳ ಭೇಟಿ, ಮಠ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತು ಬರುವುದು, ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತ ಮುಂತಾದ ಗ್ರಂಥ ಪಠಣೆ, ಉತ್ತಮವಾದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವುದು, ಬರೆಯುವುದು ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವ,ಮನಸ್ಸಂತೋಷಗೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಸ್ವ ಇಶ್ಚೆಯಿಂದ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಈ ಬೇಸರ,ಖಿನ್ನತೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಜೀವನ ನಡೆಸಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರವರದೇ ಆದ personal life ಇರುತ್ತದೆ. ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡೋದರಿಂದ ನಮ್ಮಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಬೇಸರ ಯಾಕೆ? ಒಡ ಹುಟ್ಟದವರಿರಲಿ,ಮಕ್ಕಳಿರಲಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಯಾರೇ ಇರಲಿ ವಯಸ್ಸಾಗುವ ಕಾಲವೇ ಆಗಲಿ, ವಯಸ್ಸು ಇರುವಾಗಲೇ ಆಗಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಭಾರವಾಗದೆ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಆದಷ್ಟು ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಿ ಇರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ಆರೋಗ್ಯವಂತರಾಗಿ ಬಾಳೋಣ!!

4-1-2017 3.39pm

ಬೇಜಾರು….!!(ಭಾಗ-7)

ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಏನೇ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಲಿ ಅವುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಸಾವು ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ. ಇದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಅಕಾಲಿಕ ಮರಣ ಹೊಂದಿದರೆ,ಇನ್ನು ಕೆಲವು ದುರ್ಮರಣದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಅವರವರ ಕರ್ಮಾನುಸಾರ ಮರಣ ಬರೆದಿಡುತ್ತಾನೆ ಭಗವಂತ ಅಂದನ್ನುವರು ಹಿರಿಯರು. ಇದು ಎಷ್ಟು ನಿಜವೊ ಸುಳ್ಳೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಮರಣ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆತು ದಿನ ದೂಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವಲ್ಲ ; ಇದು ಹೇಗೆ? ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ! ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಹತ್ತಿರದ ಬಾಂಧವ್ಯ ಇರುವ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಯಾವುದೇ ಜೀವಿಯದಾಗಲಿ ಅದು ಮಾತ್ರ ಸಹಿಸಲಸಾಧ್ಯ. ಬಹಳ ಬಹಳ ದುಃಖ,ಮನಸ್ಸು ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣ ಕಾಡುವ ಸಂಕಟ, ಏನು ಮಾಡಲೂ ಬೇಜಾರು. ಇದರಿಂದ ಹೊರ ಬರಲು ಮನಸ್ಸು ಎಷ್ಟು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ!!

ಬೆಳಗಿನ ಏಳು ಗಂಟೆ 25-3-2010 ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದಾಗ ಖಾಲಿ ಸೈಟೊಂದರಲ್ಲಿ ಕುಯ್ ಕುಯ್ ಗುಡುತ್ತ ಒಂದು ಸಿಮೆಂಟ್ ಬಾನಿಯಿಂದ ಹೊರ ಬರಲಾರದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕಂಡು ಮನ ಕರಗಿತು. ಮನೆಗೆ ತಂದು ಹಾಲು ಕೊಟ್ಟು ಸ್ನಾನ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಔಷಧೋಪಚಾರ ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಕೊಡಿಸುತ್ತ ಅದರ ಆಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಸಂತಸದ ಗೂಡಾಗಲು ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಬೀದಿ ನಾಯಿ ಮರಿ ಇಟ್ಟೆವು “ಶೋನೂ” ಎಂಬ ಹೆಸರು. ಕಂಡವರು ಮೂದಲಿಸಿದರು “ಬೀದಿ ನಾಯಿ ಸಾಕ್ತೀರಾ,ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಬೇಡಿ.” ವಾಕಿಂಗ್ ಕರೆದೊಯ್ಯುವಾಗ ಕೆಲವರ ನೋಟ, ಮಾತು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಹಳ ಹಿಂಸೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದ್ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಜಗ್ಗದೆ ನಮ್ಮ ಅವನ ಸಂಬಂಧ ಗಾಡವಾಗುತ್ತ ಹೋಯಿತು. ಒಂದು ದಿನವೂ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕ್ರಮೇಣ ಅವನ ಅಂದ ಜನರೊಂದಿಗಿನ ಅವನ ವರ್ತನೆ ಮನೆಗೆ ಬರುವವರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಬಡಾವಣೆಯ ಜನರಿಗೆಲ್ಲ ಅಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚಿನವನಾದ. “ಶೋನು ಮನೆ” ನಮ್ಮನೆಗೆ ಬರುವವರಿಗೆ ನಿಖರವಾದ ವಿಳಾಸ ಹೇಳುವಂತಾಯಿತು.

ರಾತ್ರಿ ತಿಂದುಂಡು ಆಟವಾಡಿ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಲಗಿ ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಮರಿ 22-12-2017ರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅದೇ ಸಮಯ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಜೋರಾಗಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಿರುಚಿದ. ಎದ್ದು ಓಡಿ ಬಂದು ನೋಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಸು ನೀಗಿದ್ದ. ಏನಾಯಿತೆಂದು ಊಹಿಸಲೂ ಅಸಾಧ್ಯ. ಕಲ್ಪನೆ ಕೂಡಾ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ನಮ್ಮನ್ನಗಲಬಹುದೆಂದು. ಸಾವು ಅದೆಷ್ಟು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ!! ಅದು ಶ್ವಾನವೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದುಃಖ, ನೋವು, ಸಂಕಟ ಅದು ಸಾಕಿದವರಿಗಷ್ಟೆ ಗೊತ್ತಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ.
ಮುಂದಿನ ಕಾರ್ಯ ಸುಮನಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ದಹನ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಬಿಬಿಎಂಪಿಯವರು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿರುವಲ್ಲಿ ಹಣ ಸಂದಾಯ ಮಾಡಿ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಅಂತ್ಯ ಕ್ರಿಯೆ ಅವರಿಂದ ನಡೆಸಲಾಯಿತು. ಮೂರನೆಯ ದಿನ ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ಅಸ್ಥಿ ಭೂದಿ ತಂದು ಮಲ್ಲತ್ತಳ್ಳಿ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವನು ಮಲಗಿದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮೂರು ದಿನಗಳಿಂದ ಹಚ್ಚಿಟ್ಟ ದೀಪ ಆರದೇ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ. ಅವನಿಗಿಟ್ಟ ಹಾಲು ರೊಟ್ಟಿ ಅನ್ನ ಒಂದಷ್ಟು ಪೆಡಿಕ್ರಿ ಹಿಡಿದು ಸಂಜೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆಲ್ಲ ಹಂಚಿ ಬಂದಾಗ ಒಂದಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನ.

ಈ ಮಧ್ಯೆ ಎರಡನೇ ದಿನ 23ರಂದು ಯಲಹಂಕದಿಂದ ಮೂರು ಕೀ.ಮೀ.ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಹುಣಸಮಾರನ ಹಳ್ಳಿಯ old coco cola factory ಹತ್ತಿರವಿರುವ Singh Surya Sai care ಇಲ್ಲಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದು ಮರೆಯಲಾಗದು. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ದಂಪತಿಗಳಾದ ಇವರು ಈಗ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ 118 ಅಶಕ್ತ ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. Facebook ನಲ್ಲಿ Sing Surya ಇಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾಹಿತಿ ಇದೆ. ಶೋನೂನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಮಾನು,ಒಂದಷ್ಟು ತಿಂಡಿಗಳು ಜೊತೆಗೊಂದಷ್ಟು ಹಣ ನೀಡಿ ಅಲ್ಲೆ ಮೂರು ತಾಸು ಆ ನಾಯಿಗಳ ಜೊತೆ ಕಾಲ ಕಳೆದದ್ದು ಒಂದಷ್ಟು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಈಗ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಬರುವ ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ಅವನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ಕೊಡುವುದು ಮುಂದುವರೆದಿದೆ.

ಆದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ ನೆನಪು ಇಡೀ ಮನೆ ಆವರಿಸಿದೆ. ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಈ ನೆನಪುಗಳು ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅವನಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಸತ್ಯ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವ ಯಾಕಾಗಿ ನಮ್ಮನೆ ಸೇರಿದ? ಯಾಕೆ ಯಾವ ಸೂಚನೆ ನೀಡದೆ ಹೊರಟು ಹೋದ? ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಯಾವ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸಾಕದ ನಮಗೆ ಇವನನ್ನು ಕಂಡ ಕ್ಷಣ ಸಾಕಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಇದು ಇವತ್ತಿಗೂ ನಿಗೂಢ. ಇದಕ್ಕೇ ಹೇಳೋದಾ ಋಣಾನುಬಂಧ!!

ಏಳು ವರ್ಷ ಒಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳವರೆಗೆ ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದವ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ನೆನಪುಗಳು ಅವನ ಪಟಗಳು ವೀಡಿಯೋಗಳು ಸಾವಿರ. ಅವನ ಕುರಿತು ಬರೆದ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಕೊನೆಯ ಕವನ.
****************
ಹಿಚುಕಿಬಿಡಲೆ
ಜೋರಾಗಿ ಒಮ್ಮೆ
ಮುದ್ದುಗರೆಯಲೆ
ಅಥವಾ
ಕಂಡವರ ಕಂಡು
ಕೂಗಾಡುವ ನಿನ್ನ
ಕಟ್ಟಿ ತದುಕಿಬಿಡಲೆ
ಅರಿಯದ ಬಲು
ಮುಗ್ಧ ಚಿನ್ನು ನೀನು
ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಸಿಕ್ಕೆ ಹೇಳು
ನಮ್ಮನೆಯ ಸದಸ್ಯನಾಗಿ
ಎಲ್ಲರ ಒಲವ ಗಳಿಸಿ
ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಗುರುತನಿರಿಸಿ
ನೀನಿಲ್ಲದ ಒಂದರೆಕ್ಷಣ
ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಭಣ ಭಣ ಎನಿಸಿ
ನಿನ್ನಿರುವ ಛಾಪಿಸಿದ
ಬಲು ತುಂಟ ಪೋರಾ.

ನೀ ಶ್ವಾನವೋ ಇಲ್ಲಾ
ಮರುಳು ಮಾಡುವ ಧೀರನೊ
ಇದೇನು ಜನ್ಮದ ನಂಟು
ನನ್ನ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡೇ
ಅನುದಿನ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವ
ಕೊಂಚ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸಿದರೆ
ಹೆಗಲನೇರಿ ಕುಣಿಯುವ
ಅವಕಾಶವಾದಿ ನೀನು
ಅದಕೆ ಈ ಭಾವಕೆ ಆಗಾಗ
ಬೇಲಿ ಕಟ್ಟುವೆ ನಾನು
ಮುದುಡಿ ಮಲಗುವ ನಿನ್ನ
ಓರೆ ಗಣ್ಣಲಿ ನೋಡಿ
ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಬರೆಯುವೆ ನಾನು.

ನಾನು – ನೀನು
ನಮ್ಮದೆ ಪ್ರಪಂಚ
ಈಗೇಳು ವರ್ಷದಿಂದ
ಸಾಗಿದ ಕ್ಷಣಗಳು ವಿಸ್ಮಯ
ಹೀಗನಿಸುವುದು ಸಹಜ
ಹೇಗೆ ನಾ ಹೇಳಲಿ ಹೇಳು
ನೀನೋ ಮೂಕ ಪ್ರಾಣಿ
ಅಲ್ಲಲ್ಲ ಹೀಗಂದಾಗ
ಬಲೂ ನೋವು ನನಗೆ.

ಹಚಾ,ಹೋಗು ಅನ್ನುವ
ಜನರ ಮಾತು ನಿನ್ನ ಕಂಡಾಗ
ಯಾಕೆ ಹೆಸರೇಳಲೇನು?
ಸಂಕುಚಿತ ಜನರ ದುರ್ಭಾವ
ಕೊಳಕು ನಾಲಿಗೆ ಕಂಡಾಗ
ಜನರ ಸಹವಾಸಕ್ಕಿಂತ
ನೀನೆಷ್ಟೋ ಮೇಲು
ಅಂದನ್ನುವ ನನ್ನ ಕಕ್ಕುಲತೆ
ಸದಾ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ
ಬಿಡದು ಅದು ನನ್ನ
ಜೀವಿತಾವಧಿಯವರೆಗೆ
ನೀ ನನ್ನೊಡನಿರು
ಕೊನೆಯವರೆಗೆ!!
11-6-2017. 4.53pm

ಈ ದುಃಖ, ಬೇಜಾರಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಶೋನೂ ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿ ಬಾ. ನಿನ್ನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ದೇವರು ಸದಾ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕೊಡಲಿ.

27-12-2017. 3.33pm

ಬೇಸರ…!!(ಭಾಗ-6)

ನಿತ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಅನೇಕ ಘಟನೆಗಳು ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೆ ರೀತಿಯ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಘಾಸಿಗೊಳ್ಳುವುದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ. ಆದರೆ ಇದು ನಡೆದು ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮ ಅನುಭವಿಸದೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲ. ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಕಾಡುವ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕುಟುಕುವ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ದಿನಗಳೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟು ಮರಿಬೇಕು ಅಂದರೂ ಮರೆಯೋಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಉತ್ಸಾಹ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸವೇನೊ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಈ ಕೆಲಸಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಏರುಪೇರಾಗುವುದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

“Face is the index of mind” ಅನ್ನುವಂತೆ ನಮ್ಮ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆ ಬೇಜಾರದ ಛಾಯೆ ನೋಡಿದವರು ಗುರುತಿಸುವಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇಡೀ ದಿನ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಬಸವಳಿದ ದೇಹ ರಾತ್ರಿ ಹಾಸಿಗೆ ಕಂಡಾಗ ನಿದ್ದೆಯೇನೊ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮದ್ಯ ರಾತ್ರಿ ಎಚ್ಚರಾಗಿ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹೊರಳಾಡುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಾ ಮಲಗಿದಾಗ ಈ ಘಟನೆಗಳ ನೆನಪು ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡುವುದರಿಂದ ದೇಹ ದಣಿದರೂ ನಿದ್ದೆ ಬಾರದೆ ಸರಿ ರಾತ್ರಿಯವರೆಗೂ ಒದ್ದಾಡುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಪರಿಣಾಮ ಇದರಿಂದಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯ ಹದಗೆಡಲು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ತಲೆ ನೋವು ಸಣ್ಣದಾಗಿ, ಕಣ್ಣುರಿ,ಹಗಲಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಯ ಮಂಪರು ಅಥವಾ ಹಗಲು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿ ಎಚ್ಚರಾದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ತಲೆ ನೋವು ತೀವ್ರವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕಾರಣ ಎಸಿಡಿಟಿ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿರೋದು. ಇದು ಅರಿಯದೆ ನಾವು ಮಾಡುವ ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಸಿ ಚಾ ಅಥವಾ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುವುದು. ಯಾವುದಾದರೂ ತಲೆ ನೋವಿನ ಮಾತ್ರೆ ನುಂಗುವುದು. ಇದು ಒಳಗೊಳಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಎಸಿಡಿಟಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಲು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ ಸರದಿ ಆಗಾಗ ವಾಂತಿ, ಲೂಸ್ ಮೋಷನ್. ದೇಹದಲ್ಲಿಯ ನೀರು ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತ ದೇಹ ನಿತ್ರಾಣವಾಗುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಯಾವ ಮಾತ್ರೆಗಳು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರದೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಡ್ರಿಪ್ಸ್ ಮೂಲಕ ಇಂಜಕ್ಷನ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮಟ್ಟ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ಇಂಜಕ್ಷನ್ ದೇಹ ತಿರಸ್ಕರಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಡಾಕ್ಟರ್ಗೆ ಇದೊಂದು ತಲೆ ನೋವು.

ಇದು ಎಸಿಡಿಟಿಯ ಮೊದಲ ಹಂತದ ಪರಿಣಾಮ. ನಂತರ ಮುಂದಿನ ಸರದಿ ಕರುಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಕಾಯಿಲೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ತಿಂದ ಆಹಾರ ಜೀರ್ಣವಾಗದೆ ಆಗಾಗ ವಾಂತಿ. ಉಪ್ಪು ಹುಳಿ ಖಾರ ಯಾವುದೂ ತಿನ್ನಬೇಡಿ. ಬರಿ ಸಪ್ಪೆ ಸಪ್ಪೆ ತಿನ್ನಿ. ಆದರೆ ಈ ರೀತಿ ಇರಲು ಎಷ್ಟು ದಿನ ಸಾಧ್ಯ? ಲೆಪ್ರೋಸ್ಕೋಪಿ ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತಾರೆ. ಕರುಳಲ್ಲಿ ಏನಾಗಿದೆ ನೋಡಬೇಕು. ಅದೋ ರಾಮ ರಾಮಾ! ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಟ್ಯೂಬ್ ಇಳಿಸಿ ಮಾಡುವ ಟೆಸ್ಟ್. ಉರಿ ಕಿರಿ ಕಿರಿ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲೇನಾದರೂ ತೀವ್ರ ಪರಿಣಾಮ ಆಗಿದ್ದರೆ ಆಪರೇಷನ್ಗೆ ಮೊರೆ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ತೀವ್ರ ನೋವು. ಆನಂತರವೂ ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಪತ್ಯ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲ. ದೇಹ ಕೃಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಣ ಸಂಪತ್ತು ಎಷ್ಟಿದ್ದರೇನು ತಿನ್ನಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಹಾರ ತಿನ್ನಲಾಗದೆ ಯಾಕೀ ಬದುಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಬೇಜಾರು ಮನ ತುಂಬ.

ಇವೆಲ್ಲ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಅನುಭವ ಕೆಲವು ಸ್ವತಃ ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವವರಿಂದ ಕೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಹಂತದಲ್ಲೆ ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಳಜಿವಹಿಸಿದರೆ ಖಂಡಿತಾ ಎಂತಹುದೆ ಯೋಚನೆ ಇರಲಿ ಅದರಿಂದ ಬರುವ ಎಸಿಡಿಟಿಯನ್ನು ಮೂಲದಲ್ಲೇ ತಡೆಗಟ್ಟಬಹುದು.

ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಆಗಾಗ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೊನೆಗೆ ತೀವ್ರಗೊಂಡು ಕುಡಿದ ನೀರೂ ಕೂಡಾ ಕಕ್ಕುವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ವಾಸದಲ್ಲಿ ಇಂಜಕ್ಷನ್ ಕೂಡಾ ಒಗ್ಗದಾಗ ಡ್ರಿಪ್ಸ್ ಹಾಕಿ ಮಲಗಿಸಿದ್ದ ಅಂತ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಕಲ್ಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕೇವಲ ಚಿರೋಟಿ ರವೆ ಗಂಜಿ ಎರಡೆರಡೇ ಸ್ಪೂನ್ ಕುಡಿದು ನಿದಾನವಾಗಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಬಂದೆ. ಆ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬರೀ ಸಪ್ಪೆ ಯಾದ ಸ್ವಲ್ಪೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಊಟ ಟೀ ಕಾಫಿ ಪೂರ್ತಿ ಬಿಟ್ಟು ಹಸಿವಾದಾಗ ರವೆ ಗಂಜಿ. ಹೀಗೆ ತಿಂಗಳಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಇದ್ದು ಇದುವರೆಗೂ ಎಸಿಡಿಟಿ ಕಾಡದಂತೆ ಕಾಳಜಿ ನನ್ನದು. ಇದು ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತಾದರೂ ಈಗಲೂ ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಕಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರೆಗಳ ಮೊರೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ನೀರು ಕುಡಿಯೋದು, ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಪ್ಪೆ ಊಟ,ಟೀ ಕಾಫಿ ಬಂದ್,ಯೋಗ,ವಾಕಿಂಗ್ ಇತ್ಯಾದಿ.

ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದು ಮನಸ್ಸು ಬೇಜಾರಿನಿಂದ ಹೊರಬರಲು, ಉಲ್ಲಾಸದ ದಿನಗಳನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಡಲು ನಾನೇ ಕಂಡುಕೊಂಡ ದಾರಿ.

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು.
14-11-2017. 10.41am