ಸಾವು

ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಸಾವು ಎಂಬ ಶಬ್ದ ಬೇಡ ಬೇಡಾ ಅಂದರೂ ನನ್ನ ಚಿತ್ತದ ಸುತ್ತ ಬಿಡದೇ ಗಿರ್ಗೀಟಿ ಹೊಡಿತಾನೇ ಇದೆ. ಕುಳಿತಲ್ಲಿ ನಿಂತಲ್ಲಿ ಬರೀ ಇದರ ಬಗ್ಗೆಯೆ ತರ್ಕ. ಏನೇನೊ ಯೋಚನೆ, ಭಯ,ಯಾತನೆ,ಕಳವಳ ಇತ್ಯಾದಿ. ಏನಾದರೂ ಬರಿಬೇಕು. ಬರಿಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬ ಹಠ ಮನಸ್ಸಿಗೆ. ಆದರೆ ಹೇಗೆ ಬರೆದರೆ ಹೇಗೊ ಏನೊ. ನನ್ನಿಂದ ಏನಾದರೂ ತಪ್ಪು ಬರವಣಿಗೆ ಅನಾವರಣವಾದರೆ? ತಪ್ಪು ಒಪ್ಪುಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವಷ್ಟು ತಿಳುವಳಿಕೆ ನನಗೆ ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೂ ನಡೆಯುವ ಸಾವಿನ ಸಮಾಚಾರ ನನಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ದಿಟ.

ಈ ಸಾವು ಅನ್ನುವುದು ಯಾರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗ ಹೇಗೆ ಬಂದೊದಗುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಸಾವು ಹೇಗಿದೆ? ಯಾವ ಆಕಾರವಿದೆ? ಅದನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡಬೇಕಲ್ಲ? ಸಾಧ್ಯವಾ? ಸಹಜ ಸಾವಿನವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಾ? ಇದರ ನೆನೆದರೂ ಭಯ ಯಾಕೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ? ದೇವರಿಗೆ ಅಂಜದವನು ಸಾವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಂಜದೆ ಇರಲಾರ ಯಾಕೆ? ಹೀಗೆ ಒಂದಾ ಎರಡಾ ನೂರಾರು ತರ್ಕ, ವಿತರ್ಕ ಹುಚ್ಚು ಯೋಚನೆಗಳು ಮನದ ಶಾಂತಿ ಕೆಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸತ್ತು ಬಿದ್ದವರ ಚಿತ್ರ, ಆ ರಕ್ತದ ಮಡುವು, ಪೋಲೀಸರ ಓಡಾಟ,ವಾಹಿನಿಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸಾವಿನ ಕುರಿತಾದ ಸುದ್ದಿ, ಸಮಾಚಾರ ಇಡೀ ದಿನ ಒಂದೇ ಸಾವಿನ ಸುತ್ತ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುವ ರೀತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆತಂಕ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದೆ. ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಯಲಿ ಕಪ್ಪಕ್ಷರದಲಿ ಮೂಡುವ ಮನಸಿನ ಬರಹಗಳು ಸಾವೆಂಬ ಸೈತಾನನ ಕಪಿ ಮುಷ್ಟಿಯಲಿ ಸಿಕ್ಕಾಕ್ಕೊಂಡಿದೆಯಾ? ಢಮಾರ್ ಎನಿಸಿದರೆ ಮುಗೀತು. ಮತ್ತೆ ಬರುವ ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲ. ಅಕ್ಷರ ಬರೆಯುತ್ತ ಆಯಾ ಸಾಲಿನ ಕೊನೆಗೆ ಕೊಡುವ ವಿರಾಮ ಚಿನ್ನೆಯಂತೆ ಈ ಸಾವು ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವಕ್ಕೆ ಕೊಡುವ ಪೂರ್ಣ ವಿರಾಮ ಅಲ್ಲವೆ? ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ. ಆದರೂ ಇದು ಸಚಿತ್ರ. ಬೇಕಾದರೆ ವಿರಾಮ ಚಿನ್ನೆ ತೆಗೆದು ಸಾಲು ಮುಂದುವರಿಸಬಹುದು ; ಆದರೆ ಸಾವು ಕಳಿಸಿ ಜೀವ ವಾಪಸ್ಸು ತರಲಾಗದು!

ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಸಾವಿನ ತೀವ್ರ ಪರಿಣಾಮ, ಅದರ ದುಃಖದ ತೀವ್ರತೆ, ಆ ಸಾವು ಘಟಿಸಿದಾಗ ಆಗುವ ಹೃದಯ ವಿದ್ರಾವಕ ನೋವು,ಸಂಕಟ, ಯಾತನೆಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಹತ್ತಿರದವರು ಸತ್ತಾಗ ಮಾತ್ರ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಅನುಭವ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಸತ್ತಾಗ ಪೂರ್ಣ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅಮ್ಮನ ಸಾವು ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿದೆ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಗಂಗಾ ಜಲ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿದಾಗ ಗೊಟಕ್ ಎಂಬ ಶಬ್ದ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ವರ್ಷ ಕಳೆದರೂ ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಧನಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಹೃದಯಾಘಾತ, ಸಹಜ ಸಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಅಂದರೂ ನನಗದು ದೊಡ್ಡ ಆಘಾತ.

ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಾಣ್ನುಡಿ ಇದೆ. ಸಾವಿನಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸ ಬೇಡಿ. ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮ. ಅದು ಪರಿಶುದ್ಧ. ಈ ದೇಹ ಬಿಟ್ಟ ಆತ್ಮ ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹ ಸೇರುವಾಗ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾಕೆ ದ್ವೇಷ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಸಹಜ ಸಾವಿನೊಂದಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಂತರ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಸತ್ಯವೊಂದು ಇದ್ದಿರಬಹುದೆ? ಬದುಕಿರುವಾಗ ಅವನ ಆತ್ಮ ಇವನ ತಪ್ಪು ಒಪ್ಪುಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರಬಹುದೆ? ಇದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಆ ಕೊನೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾವಿನ ಮುಂದೆ ಅನಾವರಣ ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಆತ್ಮದ ಹಪಹಪಿಯೆ? ಅದು ಯಾರೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಆತ್ಮ ಅಂದರೆ ಒಂದೇ. ಅದು ಜೀವ. ಸಾವಿಲ್ಲದ ಸರದಾರ. ಅದನ್ನು ಯಾವ ದ್ವೇಷ, ಅಸೂಯೆ ಇಲ್ಲದೆ ಗೌರವಿಸಬೇಕು. ಗೌರವದಿಂದ ಕಳಿಸಿಕೊಡಬೇಕು. ಅಸಹಜ ಸಾವನ್ನು ಯಾರೂ ಮಾಡಬಾರದು,ಯಾರಿಗೂ ಬರುವುದು ಬೇಡ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ತಿಳಿದೂ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷ, ಅಸೂಯೆಗಳಡಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಲೆ ಇದೆ ಅಸಹಜ ಸಾವು.

ದಯವಿಟ್ಟು ಸಾವನ್ನು ಯಾರೂ ಸಂಭ್ರಮಿಸಬೇಡಿ. ಸತ್ತವರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಕೋರಿ ಪುಣ್ಯ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಾಳೆ ಆ ಸಾವು ನಮ್ಮನ್ನೂ ಬಿಡದು!!

19-9-2017. 6.00pm

Advertisements

ಸಾವೊಂದಿಗಿನಂತರ್ಯದ ಮಾತು

ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಬಣ್ಣಿಸಲಿ
ಕದಂಬ ಬಾಹು ನಿನ್ನದೆ?
ಅಥವಾ ಮೀನ ಬಲೆಯಂತಿಹುದೆ
ನಿನ್ನ ಇರುವು?
ಹೇಳು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡೇ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ.

ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನೂ ಬಿಡುವವಳಲ್ಲ
ನನಗೆ ನಿಖರವಾಗಿ ಗೊತ್ತು
ಹಾಗಂತ ನಿನ್ನ ನೋಡಲು ನಾ ಹೆದರುವವಳೂ ಅಲ್ಲ
ಕಾಯುತ್ತ ಕೂರಲು ನನಗೆ ಪುರುಸೊತ್ತು ಮೊದಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಯಾರೊ ಆಗಂತುಕನು
ನಿನ್ನ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ
ನನ್ನೆದೆ ಸೀಳಲೂ ಬಹುದೆಂಬ ಗುಮಾನಿ ನನಗಿದೆ
ಅದು ಗೊತ್ತಾ ನಿನಗೆ?
ಆಗ ನಿನಗೊಂದು ಬಲಿ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಆಗುವುದಲ್ಲ
ಈ ಯೋಚನೆ ಕಾಡುತಿದೆ ನನಗೆ.

ನಿನ್ನ ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದೆ
ಇನ್ನಾರೊ ನನ್ನ ಬಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು
ಅಂತರ್ಪಿಶಾಚಿಯಾಗಿ ಅಲೆದಾಡುವ ಮನಸ್ಸು
ನನಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಇಲ್ಲ
ಹಾಗಂತ ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಸೆಟೆದು ನಿಲ್ಲುವ
ನನ್ನ ಹುಟ್ಟು ಗುಣ ಬಿಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಬಾ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲು
ನನ್ನುಪಚಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸು
ಬದುಕ ಬಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದಾಯಿತು
ಅನುಭವದ ಮಾತುಗಳ ಹೇಳುತ್ತ ಬರೆಯುತ್ತ
ಬೀದಿ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಚ್ಚೆದೆಯಿಂದ
ಹಂಚಿದ್ದೂ ಆಯಿತು
ಹೆದರಿಕೆಯೆಂಬ ತೃಣವ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ.

ಬರುವುದಾದರೆ ತಡಮಾಡದೇ ಬಂದು ಬಿಡು
ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನದೊಂದೇ ಕೋರಿಕೆ!

ಹಾಹಾಕಾರದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ
ಜನರ ಬಾಯಿ ಬಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡುವ
ಅವರೆಲ್ಲ ಪರಿತಪಿಸಿ ಕಣ್ಣೀರಿಡುವ
ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯ ಬಿಟ್ಟು
ನನ್ನ ರಕ್ತದೋಕುಳಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಚಿತ್ರ ಬರೆವ
ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಅವಕಾಶವೆಂದು ಜೈ ಜೈಕಾರ ಹಾಕುವ
ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಿ ಅಟ್ಟಹಾಸದಿ ಮೆರೆವ
ಸನ್ನಿವೇಶ ನನ್ನ ಕಾಲಡಿಯಲ್ಲಿ ತಂದಿಡಬೇಡ.

ಆಂತರ್ಯದಲಿ ಅವಿತಿರುವ
ನಿಶ್ಕಲ್ಮಷ ಸತ್ಯವೊಂದಿದೆ
ನಿನಗಾದರೂ ಅರಿವಾಗುವುದೆಂಬ ಗಾಢವಾದ ನಂಬಿಕೆ ನನಗಿದೆ
ಬಂದು ಮುಖ ತೋರು
ನಿನಗೆ ಮಾತ್ರ ತೋರಿಸುವೆ
ಅದು ಇನ್ನಾರಿಗೂ ಕಾಣದಷ್ಟು ನಿಗೂಢ
ನಿನ್ನಂತೆ!!

16-9-2017. 9.26am

ಯಕ್ಷಸಿರಿ ಮಹಿಳಾ ಯಕ್ಷಗಾನ ತಂಡ

ತಾಳ ಮದ್ದಳೆಯ ಸಮಾಗಮದಲ್ಲಿ ಸುಶ್ರಾವ್ಯವಾದ ಭಾಗವತರ ಹಾಡು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಂಭಾಷಣೆ ಹೆಣೆಯುತ್ತ ಮೂರು ತಾಸು ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಯಕ್ಷಗಾನ ಕೇವಲ ಒಂದು ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಮುಗಿಸಿ ಎಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರರಾದ ಮಹಿಳಾ ಯಕ್ಷಗಾನ ವೀಕ್ಷಿಸುವ ಸುಸಂದರ್ಭ ನನಗೆ ಒದಗಿದ್ದು ಇದೇ ಆಗಸ್ಟ ಹದಿನೈದರಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ.

ಮುಖ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯವಾದ ಗೆಳತಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ಪ್ರವೀಣೆ ಮಲೆನಾಡಿನ ಕುವರಿ ಶ್ರೀಮತಿ ನಿರ್ಮಲಾ ಹೆಗಡೆಯವರಿಂದ ಆಹ್ವಾನ. “ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನಾಚರಣೆಯಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 4.30pmಗೆ ನಮ್ಮ ಯಕ್ಷಗಾನ ಇದೆ. ಬರ್ತ್ಯನೆ. Actually ನೀ ಇರೋದು ಎಲ್ಲಿ?” ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡಿದೆ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕು,ಅವಳ ಯಕ್ಷಗಾನ ನೋಡಲೇ ಬೇಕು.
ಮಳೆಯಾದರೂ ಸರಿ ಮನೆಬಿಟ್ಟು ಕದಲದ ನನ್ನ ಒಬ್ಬಂಟಿ ಸವಾರಿ ಸರಿಯಾದ ವೇಳೆಗೆ ಆ ಜಾಗ ತಲುಪಿತ್ತು.

ಎಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಕಾಣದಾದಾಗ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನನ್ನ ಅವಳ ಭೇಟಿ. ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿ ತೀರ್ಥ ಮೇಳದವರೆಲ್ಲರ ಪರಿಚಯ ಮಾತು ನಗು ಸಮಯ ಕಳೆದಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. “ಮತ್ತೆ ಯಕ್ಷಗಾನ 7.30pm ಕ್ಕಡಾ.” ಅಂದಾಗ ಅಷ್ಟೊತ್ತು ಏನು ಮಾಡುವುದು? ವಾಪಸ್ ಹಿಂತಿರುಗಲೆ? ತಾಕಲಾಟದ ಮನಕ್ಕೆ ಯಕ್ಷಗಾನ ನೋಡಲೇಬೇಕೆಂಬ ಮಹದಾಸೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯಲು ಶುರುವಾದರೂ ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ಬರೆಯುವ ತುಡಿತ ಶುರುವಾದದ್ದು ಯಕ್ಷಗಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಅದರಲ್ಲೂ ಮಹಿಳಾ ಮಣಿಗಳ ಯಕ್ಷಗಾನವಲ್ಲವೆ? ಸರಿ ಅವಳ ಹಿಂದೆಯೇ ನನ್ನ ಸವಾರಿ ಮೊಬೈಲ್ ಡೈರಿ ಕೈಗೆ ಬಂತು.

ಒಟ್ಟೂ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಮಹಿಳೆಯರು. ಶ್ರೀಮತಿ ನಿರ್ಮಲಾ ಹೆಗಡೆ, ಶ್ರೀಮತಿ ಮಧುರಾ ಗಾಂವ್ಕರ್, ಶ್ರೀಮತಿ ವೀಣಾ ಪಿ ಕುಮಾರ್, ಶ್ರೀಮತಿ ಮಯೂರಿ ಉಪಾಧ್ಯಾಯ. ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹವ್ಯಕರು. ಅದರಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲರೂ ದಾಂಪತ್ಯ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿರಿಸಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆತ್ತ ಅಪ್ಪಟ ನಾರೀ ಮಣಿಗಳು. ಅವರ ಉತ್ಸಾಹ ಅದೆಷ್ಟು ಇತ್ತೆಂದರೆ ಆಗಾಗ ಮಳೆ ಬಂದೂ ಬಿಟ್ಟು ಆಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಾವು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಪೂರೈಸುತ್ತೇವೆ ಅನ್ನುವ ದೃಢ ನಂಬಿಕೆ. ಆಗಲೆ 5.30pmಗೆ ಗಂಟೆ ಕಾಲಿರಿಸಿತ್ತು. ಶೃಂಗಾರ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಇರಿಸಿದ್ದ ಅಲ್ಲೇ ಇರುವ ಬಡಾವಣೆಯ ಒಂದು ಮನೆಯತ್ತ ಎಲ್ಲರೂ ತೆರಳಿ ತಮ್ಮದೇ ಮನೆಯೆಂಬುವಂತೆ ಸಿಕ್ಕ ಕೊಠಡಿ ಸೇರಿ ಅಗತ್ಯ ಒಳ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಚಟಪಟ ಅಂತ ಧರಿಸಿಯೂ ಬಿಟ್ಟರು. ನಂತರದ ಸರಧಿ ಶೃಂಗಾರ ಸಾಧನವಿರಿಸಿದ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ .

ಹಳೆಯ ವಸ್ತ್ರ ಮೈ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಚಕ್ಕಾಮಟ್ಟೆ ಹಾಕಿ ಇರುವ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತರು. ತಲೆಗೊಂದು ಹರಿದ ಹಳೆ ಬಟ್ಟೆಯ ಪಟ್ಟಿ ಮುಖದ ಮೇಕಪ್ ಮಾಡುವಾಗ ಕೂದಲ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಹಣೆಯ ಮೇಲ್ಗಡೆ ಕಿವಿಯ ಹಿಂದೆ ಬರುವವರೆಗೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿ ಮೇಕಪ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಣಿಯಾದರು. ಯಕ್ಷಗಾನದ ಪರಿಕರಗಳೆಲ್ಲ ಬಾಡಿಗೆಯವರಿಂದ ಪಡೆದಿರುತ್ತಾರೆ.


ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ತದೇಕ ಚಿತ್ತದಿಂದ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದ ನನಗೆ ” ಯಲಾ ಇವರಾ ಮೇಕಪ್ ಬಾಕ್ಸೇ ಇಲ್ಲ, ಹೇಗೆ ಮೇಕಪ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ? ” ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ಎರಡು ಮೂರು ಅಂತ ಒಂದೊಂದೇ ಸ್ಟೀಲ್ ಡಬ್ಬಿ ಮುಚ್ಚಳಗಳು ತೆರೆದರು. ಒಂದು ಬಟ್ಟಲಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬರಿ ಎಣ್ಣೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಬ್ರಷ್ಗಳು. ಬಿಳಿ,ಕೆಂಪು ಮತ್ತು ಹಳದಿ ಬಣ್ಣಗಳು. ಲಾಲ್, ಸಫೇದಿ, ಹಳದಿ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಈ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ಒಂದು ನಿರ್ಧಿಷ್ಟ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಿ ಅಂಗೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬರಿ ಎಣ್ಣೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ತಿಕ್ಕಿ ಕಲೆಸುತ್ತ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬೆರಳುಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಆಮೇಲೆ ಮೇಕಪ್ ತೆಗೆಯುವುದೂ ಕೂಡಾ ಕೊಬ್ಬರಿ ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿಯೇ ತೆಗೆಯಬೇಕು. ಆ ನಂತರ ಫೌಡರ್ ದಪ್ಪವಾಗಿ ಹಚ್ಚಿ ಬ್ರಷ್ನಿಂದ ಮುಖವೆಲ್ಲ ಆಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದಾದ ನಂತರ ಕೆನ್ನೆ ಗಲ್ಲ ಕಣ್ಣು ರೆಪ್ಪೆಗಳಿಗೆ ವೇಶಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹೊಂಬಣ್ಣದ ರಂಗು ಹಚ್ಚುತ್ತಾರೆ. ತುಟಿಗೆ ಕೆಂಪು ಲಾಲ್ ಬಣ್ಣ.

ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿರುವ ಪಾರ್ವತಿ ವೇಶಧಾರಿ ಗಂಡಸು “ನಾನು ಸಫೇದಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಕ್ಕರೆ ನೀರು ಬೆರೆಸ್ತಿ. ಮುಖ ಬೆವರಿದರೂ ಬಣ್ಣ ಇಳಿತಿಲ್ಲೆ. ಒಳ್ಳೆ ಶೈನಿಂಗ್ ಇರ್ತು.” “ಹೌದ…?ಇನ್ಮೇಲೆ ಯಂಗವೂ ಹಂಗೆ ಮಾಡಕಾತು ಅಲ್ದನೆ” ಅವರವರಲ್ಲೆ ತೀರ್ಮಾನ ಎಂತಹಾ ಒಗ್ಗಟ್ಟು.

ನಂತರ ಕಣ್ಣು ಹುಬ್ಬು ವೇಶಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬ್ರಷ್ಗಳಿಂದ ಬರೆಯುವ ಸರದಿ ಗಂಡಸರದು. ಸಫೇದಿ ಬಣ್ಣ ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಮೃದು, ಕ್ರೌರ್ಯ ಮತ್ತು ಸೌಮ್ಯ ಭಾವ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹೊಮ್ಮಿಸುವ ಕೈಚಳಕ ನೋಡಿ ಬೆರಗುಗೊಂಡೆ. ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪಾರ್ವತಿಯ ಅವತಾರ ಧರಿಸಬೇಕಿದ್ದ ಗಂಡಸು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸ್ರ್ತೀ ವೇಶ ತಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವರೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮೇಕಪ್ ಅಬ್ಬಾ! ಅನಿಸಿತು. ಛೆ! ಇವಳ ಕೂದಲು ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ, ಸ್ವಲ್ಪ ಬಾಚಲೆ ಅನಿಸಿ ತಕ್ಷಣ ಓ..ಇವಳು ಗಂಡಸು ಅಂತ ಜ್ಞಾಪಕವಾಗಿ ಕೈ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಿತು. ಆಮೇಲೆ ಬೇರೊಬ್ಬ ಮೇಕಪ್ ಮ್ಯಾನ್ ಬಾಚುವುದ ನೋಡಿ ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನು ನಕ್ಕೆ. ಕಾರಣ ಅಷ್ಟು ಚಂದ ಆ ಗಂಡಸು ಅಡಿಯಿಂದ ಮುಡಿಯವರೆಗೆ ಹೆಣ್ಣಾಗಿದ್ದು.

ಇತ್ತ ಮಹಿಳಾ ಮಣಿಗಳು ಧರಿಸಿರುವ ಬಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ವಸ್ತ್ರಧರಿಸಲು ಅಲ್ಲೆ ಇದ್ದ ಮೇಕಪ್ ಮ್ಯಾನ್ಗಳು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ ದಾರದ ಮೇಲೆ ಎರಡು ಅಥವಾ ಮೂರು ಸೀರೆಯನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಮಡಿಕೆ ಮಡಚಿ ಅಡ್ಡ ಹಾಕಿ ದಾರವನ್ನು ಹಿಂದಿನಿಂದ ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಹಿಂದೆ ಪುಷ್ಟದ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಆಕಾರ ಕೊಡುವ ತಂತ್ರ. ( ಹೆಣ್ಣು ವೇಶಕ್ಕೆ ಸೀರೆ ಉಡುವ ಮೊದಲೂ ಕೂಡ ಒಂದು ಸೀರೆ ಹಾಕಿ ಇದೇ ತಂತ್ರ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಾರೆ.) ನಂತರ ಸುಮಾರು ಐದು ಮೀಟರ್ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶಿಷ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚೆ ಹಾಕಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ಮೀಟರ ಬೆಲ್ಟನಿಂದ ಕಾಲ ಸಂಧಿಯನ್ನು ಬಳಸಿ ಸೊಂಟದ ಸುತ್ತ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಸುತ್ತುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಮೇಲೆ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಮೀಟರ ಕಾಟನ್ ಸೀರೆಯ ಪಟ್ಟಿ ಮತ್ತೆ ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಿ ಬಿಗಿಯುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಮೇಲೊಂದು ತುಂಬು ತೋಳಿನ ಅಂಗಿ ಧರಿಸಿ ಇದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಸೀರೆಯಷ್ಟು ಬಟ್ಟೆ ಇರುವ ಜರಿಯಂಚಿನ ನಿರಿಗೆ ಮಾಡಿ ಹೊಲಿದಿರುವ ಚಂದದ ಗೆಜ್ಜೆವಸ್ತ್ರ ಸೊಂಟದ ಸುತ್ತ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ತೋಳಿಗೆ ತೋಳ ಬಂದಿ, ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಚಂದದ ರಾಗಟೆಯಂತಿರುವ ಸೊಂಟದ ಪಟ್ಟಿಗಳು, ಕೊರಳಿಗೆ ಹಾರಗಳು, ಕಾಲಿಗೆ ಗೆಜ್ಜೆ,ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕವಚ ಇತ್ಯಾದಿ ಪರಿಕರಗಳು ಹೊತ್ತ ದೇಹ ತಲೆಯ ಶೃಂಗಾರ ಮುಂದಿನ ಸರಣಿ. ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಶಿರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟುವ ಕಿರೀಟ ಪಗಡೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಈಶ್ವರನಿಗೆ ಶಿಖೆ(ಜಟೆ)ಕಟ್ಟುವುದೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಭಸ್ಮಾಸುರನಿಗೆ ಧೈತ್ಯ ಆಕಾರ ತರಿಸುವಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು.

ಇತ್ತ ಮೋಹಿನಿ ಪಾತ್ರಧಾರಿ ನನ್ನ ಗೆಳತಿ ರೆಡಿಮೇಡ್ ನಾಟ್ಯ ಸರಸ್ವತಿ ಸೀರೆ ಧರಿಸಿ ಸರ್ವಾಲಂಕಾರ ಭೂಷಿತಳಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದು ಚಂದದ ಮೋಹಿನಿಯಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವಂತಿದ್ದಳು. ಇನ್ನು ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೆ ವೇಷ ಧರಿಸಲು ಕನಿಷ್ಟ ಎರಡು ಗಂಟೆ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲ ವೇಶ ಕಳಚಲು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಬೇಕೆಂಬ ಮಾಹಿತಿ ಅವಳಿಂದ ತಿಳಿದು ಸುಸ್ತಾದೆ. ಅಬ್ಬಾ! ಇಲ್ಲಿ ತಾಳ್ಮೆಯ ಅಗತ್ಯ ಎಷ್ಟೊಂದು ಇರಬೇಕಲ್ಲವೆ?

ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಪುರುಷ ವೇಶಧಾರಿಯು ಪೂರ್ತಿ ಶೃಂಗಾರಗೊಂಡಾಗ ಅವನು ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ಕೇಜಿಯಷ್ಟು ಭಾರ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಸ್ತ್ರೀ ವೇಶಧಾರಿ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಕೇಜಿ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿರುತ್ತಾಳೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪುರುಷ ಸ್ತ್ರೀ ಆಗಿ, ಸ್ತ್ರೀ ಪುರುಷಳಾಗಿ ವೇಶ ಧರಿಸಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಭಾರ ಹೊತ್ತು ಯಕ್ಷಗಾನ ಕುಣಿಯಬೇಕೆಂದರೆ ಊಹಿಸಿ ಅದೆಷ್ಟು ಶ್ರಮವಹಿಸಿ ನಟಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ!

ನಾನು ಕೇಳಿದೆ “ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟು ಭಾರ ಹೊತ್ತು ನಟಿಸ್ತೀರಾ? ಕಷ್ಟ ಅಗೋದಿಲ್ವಾ? “ಇಲ್ಲ. ನಮಗೆ ರಂಗಸ್ಥಳ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಂತೆ ಆಯಾ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಹಸಿವೆ, ನಿದ್ರೆ, ಆಯಾಸ ಯಾವುದೂ ನಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ವೇಶ ಕಳಚುತ್ತೇವೊ ಆಗ ವಾಸ್ತವದತ್ತ ನಮ್ಮ ಗಮನ.” “ಮತ್ತೆ ಮೂರು ತಾಸಿನ ಯಕ್ಷಗಾನ ಕೇವಲ ಒಂದು ಒಂದೂವರೆ ಗಂಟೆಗೆ ಹೇಗೆ ಸೀಮಿತ ಮಾಡುತ್ತೀರಾ? ಮೊದಲೇ ಡೈಲಾಗ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಿರ್ವಹಣಾಧಿಕಾರಿ ಕೊಟ್ಟ ಸಮಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಉರು ಹಾಕಿರ್ತೀರಾ?” “ಇಲ್ಲ ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ. ಭಾಗವತರು ಅದೆಲ್ಲ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಹಾಡಿದ್ದು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾತಾಡಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿತು ಮಾತಾಡುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ಸೂಚನೆಗಳಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲೂ ತಪ್ಪೋದಿಲ್ಲ.” ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು ಅವರೆಲ್ಲರ ನಿಪುಣತೆ ತಿಳಿದು.

ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಮದ್ಯೆ ಕಟ್ಟಿರುವ ಸ್ಟೇಜ್ ಕಡೆ ನಡೆದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಬಡಾವಣೆಯ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳ ನೃತ್ಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಜಿಟಿ ಜಿಟಿ ಸಣ್ಣ ಹನಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ಮುಂದಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಹಿಳಾ ಯಕ್ಷಗಾನ, ಮಂಗಳೂರು ತಂಡದಿಂದ ಅಂದಾಗ ಕಸಿವಿಸಿಯಾಗಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಗೆಳತಿಗೆ ವರದಿ ಮುಟ್ಟಿಸಿದೆ. “ಗೀತಕ್ಕಾ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳು ಮಲೆನಾಡಿನ ಸಿರ್ಸಿಯವರದು ಎಂದು. ಎಲ್ಲೊ ಕನಫ್ಯೂಸ್ ಆತು ಅವಕೆ.” ನೋಡಿ ಆಗಲೇ ನಮ್ಮವರೆಂಬ ಅಭಿಮಾನ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ತಡಕೊಳೋಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲೆ ಹೋಗಿ ಹೇಳಿ ಸರಿ ಮಾಡಿಸಿದ್ದೂ ಆಯಿತು.

ಹಾಡು ಹೇಳುವ ಭಾಗವತರು ತಾಳ ಮದ್ದಳೆ ಭಾರಿಸುವವರು ಬಿಳಿ ಕುರ್ತಾ ಪಂಚೆ ಕೆಂಪು ಪೇಟಾದಲ್ಲಿ ರೆಡಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಮೊದಲೇ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಗಣಪತಿಯ ಪಟ ಇಟ್ಟು ಹೂವೇರಿಸಿ ಕೈ ಮುಗಿದು ಶೃಂಗಾರಗೊಳ್ಳಲು ಅಣಿಯಾದವರೆಲ್ಲರೂ ಈಗ ಪೂರ್ಣ ವೇಶ ಧರಿಸಿ ವಿಷ್ನ ನಿವಾರಕ ಗಣಪತಿಗೆ ಮೊದಲ ಪೂಜೆಯ ಭಾಗವತರ ಹಾಡಿನೊಂದಿಗೆ ತಾವೂ ಕೈ ಮುಗಿದು ನಿಂತರು. ಆರತಿ ಬೆಳಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಆರತಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಆಟಕ್ಕೆ ಅಣಿಯಾದಾಗ 8.00pm ದಾಟಿತ್ತು. ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ಜೋರಾಯಿತು. ಇರುವ ಖುರ್ಚಿಗಳೆಲ್ಲ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ. ನಂತರ ಎಲ್ಲರ ಒಮ್ಮತದ ತೀರ್ಮಾನದಂತೆ ಆ ಮನೆಯೊಡತಿಯ ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಅವರ ಮನೆಯ ದೊಡ್ಡ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲೇ ಯಕ್ಷಗಾನ ಮಾಡುವುದೆಂದು ತೀರ್ಮಾನವಾಯಿತು. ಸುಮಾರು ಐವತ್ತು ಜನ ಕಾತರದಿಂದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅಂದಾಃಗೆ ಇದು “ಮೋಹಿನಿ ಭಸ್ಮಾಸುರ ” ಯಕ್ಷಗಾನ. ಆದುದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪಾತ್ರಗಳು ಈಶ್ವರ, ಪಾರ್ವತಿ,ಭಸ್ಮಾಸುರ ಮೋಹಿನಿ ಮತ್ತು ಶ್ರೀ ಮಹಾವಿಷ್ಣು. “ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿ ಈಶ್ವರ ಪಾರ್ವತಿಯರ ಸಂಭಾಷಣೆ. ಈಶ್ವರ ಸತಿಯನ್ನು ತಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸಂಸಾರ ಜೀವನದ ಕುರಿತು ಗುಣಗಾನ ಮಾಡುತ್ತ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪಾರ್ವತಿ ಅವನಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಾನಂದದಿಂದ ಕಳೆಯುತ್ತಿರಲು ತಟ್ಟನೆ ಈಶ್ವರನಿಗೆ ತನ್ನ ಸಾಯಂಕಾಲದ ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆಯ ನೆನಪಾಗಿ ಪವಿತ್ರವಾದ ವಿಭೂತಿಯನ್ನು ತರಲು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಪಾರ್ವತಿ ಇದೆ ಆನಂದದಲಿ ಮೈ ಮರೆತು ವಿಭೂತಿ ತರುತ್ತಾಳೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಈಶ್ವರ ಛೆ!ಇದು ಅಪವಿತ್ರವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಆರ್ಭಟಿಸಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿಸಾಡಲು ಮುಂದಾದಾಗ ಪಾರ್ವತಿ ತಡೆದರೂ ಕೇಳದೆ ಬಿಸಾಡಿದ ಪರಿಣಾಮ ಭೂ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಅನಾಹುತಗಳು ನಡೆದು ತಾಮಸ ಗುಣದ ಧೈತ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟಿ ಇವರ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಮಾತು ಕಲಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಭಸ್ಮಾಸುರನೆಂದು ಹೆಸರಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅವನಿಗೆ ಮೂರೊತ್ತೂ ಶಿವನಿಗೆ ಭಸ್ಮ ತರುವ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಕ್ರಮೇಣ ಕುಪಿತಗೊಂಡು ಶಿವನಲ್ಲಿ ಅಳುವ ನಾಟಕವಾಡಿ ಒಲಿಸಿ ವರವೊಂದ ಬೇಡುತ್ತಾನೆ. ಅದೇ ಉರಿ ಹಸ್ತ ವರ. ಅಂದರೆ ಭಸ್ಮಾಸುರ ಯಾರ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಡುತ್ತಾನೊ ಅವರು ಭಸ್ಮವಾಗಬೇಕು. ತಥಾಸ್ತು ಅಂದ ಶಿವ. ಖುಷಿಯ ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಲೋಕ ಸುತ್ತುತ್ತ ಅನಾಚಾರ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಇವನನ್ನು ವಧಿಸಲು ಶ್ರೀ ಮಹಾವಿಷ್ಣು ಮೋಹಿನಿಯ ವೇಷ ಧರಿಸಿ ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯ ಹಾವ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಮರುಳುಗೊಳಿಸಿ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕುಣಿಯುವ ಷರತ್ತು ಒಡ್ಡಿ ತನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ತಾನು ಕೈ ಇಡುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಅವನು ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಇದು ಕಥೆಯ ಸಾರಾಂಶ.

ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು ಒಳಗೆ ಯಕ್ಷಗಾನ ಯಾವ ಅಡೆ ತಡೆಯಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಮೊಬೈಲುಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಗಿದ್ದರೆ ಯಕ್ಷಗಾನ ವೀಕ್ಷಿಸುವ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಿಟುಕದೆ ಯಕ್ಷಗಾನ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕುಣಿಯುವ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಸಪ್ಪಳ ಅತ್ಯಂತ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ವೀಕ್ಷಿಸುವ ಸದವಕಾಶ ಇದೊಂದು ಆಕಸ್ಮಿಕ. ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ಅವರ ವೇಶ ಭೂಷಣ ಅವರಾಡುವ ನಗು ತರಿಸುವ ಮಾತುಗಳು ಹಾವ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಕಳೆದಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಯಕ್ಷಗಾನ ಮುಗಿದಾಗ ಎಲ್ಲರ ಬಾಯಲ್ಲೂ ಇದೇ ಮಾತು.

ಯಕ್ಷಗಾನ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯಿತು. ಅದರಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯ ಮೋಹಿನಿ ನೃತ್ಯ ಭಸ್ಮಾಸುರನನ್ನು ಮರುಳುಗೊಳಿಸುವ ಹಾವ ಭಾವ ಅವಳ ನೃತ್ಯದ ಶೈಲಿ ಕೇವಲ ವಿಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೆದುರಿನಲ್ಲೇ ಕಂಡು ಕಣ್ಮನ ತಣಿಯಿತು. ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕಾದಿದ್ದಕ್ಕೂ ಸಾರ್ಥಕ ಭಾವ ನನಗಾಯಿತು.

ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬಡಾವಣೆಯ ಹಿರಿಯರು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪುಷ್ಟಗುಶ್ಚ ಕೊಟ್ಟು ಅಭಿನಂದಿಸಿ ಗುಂಪಿನ ಫೋಟೋದೊಂದಿಗೆ ಬೀಟ್ಕೊಟ್ಟಾಗ ಗಂಟೆ 9.30pm ದಾಟಿತ್ತು. ಮಳೆಯೂ ನಿಂತಿತ್ತು.

ಇಲ್ಲೊಂದು ಮಾತು ನಾನು ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು. ಹೆಣ್ಣು ತಾನು ಕಲಿತ ವಿದ್ಯೆ ಮದುವೆಯಾದ ನಂತರವೂ ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಕೈ ಹಿಡಿದವನ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಕಲೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಸಾಧ್ಯ. ಜೀವನವೆಂದರೆ ಮದುವೆ,ಸಂಸಾರ ಮಕ್ಕಳು ಇಷ್ಟೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸದೆ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ ಕಲಿತ ವಿದ್ಯೆಗೆ ಚುತಿ ಬಾರದಂತೆ ಅಂತಹ ಗಂಡನನ್ನೇ ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ತಾವಿರುವ ಸ್ಥಳದ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಆಹ್ವಾನವಿತ್ತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಊರಿಂದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ನಡೆಸಿಕೊಡುವ ಇವರನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹೊಗಳಿದರೂ ಸಾಲದು. ಇವರಲ್ಲಿ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಾದ ಮೇಲೆ ಗಂಡನ ಅನುಮತಿಯ ಮೇರೆಗೆ ಈ ಕಲೆಯನ್ನು ಕಲಿತು ಮುಂದುವರೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಸಿರ್ಸಿ, ಯಲ್ಲಾಪುರ, ಸಾಗರ,ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮಹಿಳೆಯರಿವರು. ಮೊದಲ ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೆಂಗಳೂರು ತಲುಪಿ ಸಾಯಂಕಾಲ ಯಕ್ಷಗಾನ ಕುಣಿದು ಮತ್ತೆ ಮಾರನೆ ದಿನ ಊರಿನತ್ತ ಪ್ರಯಾಣ. ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಿದ ಅನುಭವ ಹಂಚಿಕೊಂಡಾಗ ತಿಳಿದು ಖುಷಿ ಆಯಿತು.

ಇದಕ್ಕೇ ಹೇಳೋದು ಛಲಗಾತಿಯರಿವರು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಇವರೆಲ್ಲರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇವರನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಇವರ ಕಲೆಗೆ ಸಹಕಾರ ನೀಡುವ ಗಂಡಂದಿರ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಕಲಾವಿದರ ಕಲೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯ !

20-8-2017. 7.15pm.

ಮನಸ್ಸಿನ ಗೊಂದಲ(ಮನದ ಮಾತು)

ಹಲವು ಮಜಲುಗಳನೊಳಗೊಂಡ ಕೆಲವರ ಬರಹ ಓದುವಾಗ ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಾನೂ ಏನಾದರೂ ಬರೆಯಬೇಕು ಅನ್ನುವ ತುಡಿತ ಗರಿಗೆದರುವುದು. ಇದು ನನಗೊಬ್ಬಳಿಗೇ ಹೀಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಾ? ಅಥವಾ ಎಲ್ಲರ ಕಥೆ ಹೀಗೆಯೇ ಇರಬಹುದಾ? ಅನ್ನುವ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ. ಸದಾ ಕಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಬೇರೆಯವರನ್ನೂ ಕೇಳಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಂಬಲ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡರೂ, ಛೆ! ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ನಕ್ಕಾರು. ಇವಳಿಗೇನು ಸ್ವಂತ ಬುದ್ಧಿ ಇಲ್ವಾ? ಏನಾದರೂ ಬರಿಬೇಕೆಂದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬರಹ ಓದಿನೇ ಹುಮ್ಮನಸ್ಸು ಹುಟ್ಟಬೇಕಾ? ಬರಹ ಅನ್ನೋದು ಯಾರಿಂದಲೂ ಹೇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವುದಲ್ಲಾ. ಸ್ವತಃ ಅವರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಬೇಕು. ಜನ್ಮ ಜಾತವಾಗಿ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ವರ ಎಂದು ನಂಬಿರುವ ನನಗೆ ಇದೊಂದು ಬಿಡಿಸಲಾಗದ ಒಗಟು.

ಆದರೂ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ನಾವು ಬರೆಯುವ ಬರಹಕ್ಕೆ ಬೇರೆಯವರ ಬರಹಗಳೂ ಪ್ರಚೋದನೆ ನೀಡಬಲ್ಲವು ಎನ್ನುವುದು ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತು. ಇದು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನನ್ನನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ. ಹಾಗೆ ಈ ಬರಹ ಬರೆಯುವುದರ ಕುರಿತು ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಅಥವಾ ಓದುಗರಿಂದ ಸಿಕ್ಕುವ ಶಹಭಾಸ್ಗಿರಿ, ಆ ಒಂದು ಬರಹದ ಕುರಿತು ಬಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಖುಷಿ ಗೊಳಿಸುವುದಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬರಹ ಬರೆಯಲು ನಾಂದಿಯಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿಯ ಟೀಕೆ ಟಿಪ್ಪಣೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಬರಹ ಓದಿ ಎಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ? ಹೇಗೆ ಸರಿಪಡಿಸಲಿ? ಅವರಿಂದ ಬಂದ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿದೆಯಾ? ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಬರೆದೆ? ಒಂದಾ ಎರಡಾ ನೂರೆಂಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕಾಡುವ ಪರಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಿಕ್ಕಿ ತಿಕ್ಕಿ ಸಾಣೆ ಹಿಡಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾದಾಗ ಖೇದವಾದರೂ ಮನಸ್ಸಿಗಾಗುವ ಖುಷಿ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ಅವರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

ಅಂದರೆ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ ತನ್ನ ಬರಹವನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಸಲಿ ಅದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದಾಗ ಬರುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಕೇವಲ ಹೊಗಳಿಕೆಯೊಂದನ್ನೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸದೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನೂ ಒಮ್ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾನು ಅನೇಕರ ಬರಹ ಓದುವಾಗ ಓದುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಗಲೆ ಆ ಬರಹದ ಕುರಿತು ಕೆಲವೊಂದು ಭಿನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಅಥವಾ ಒಮ್ಮತದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಸುಳಿದಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆದು ಬಿಡಲೆ? ಅನ್ನುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದೆ sixth sense ಹೇಳುತ್ತದೆ ಬೇಡಾ ಕಣೆ, ಬರೆದವರಿಗೆ ನೋವಾಗಬಹುದು, ಬರೆಯುವುದನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟಾರು. (ಹೀಗೆ ನಾನೂ ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಕೀಳರಿಮೆಯಿಂದಾಗಿ.) ಸುಮ್ಮನಿರು ಎಂದು ಉಲಿದಾಗ ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಮನಸ್ಸು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಷ್ಟ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಕೆಲವೊಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರ ಬರಹ ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕೆಲವೊಂದು ಘಟನೆಗೆ ಸಾಮ್ಯತೆ ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಆಗಂತೂ ಬಿಡಿ ಕೂಡಲೇ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಲು ಕೈ ಮುಂದೋಡುತ್ತದೆ. ಬರೆದಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಮತ್ತೆ ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತೇನೆ. ಇದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಳುಕೊ? ಅಥವಾ ಬೇರೆಯವರು ಏನಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೊ ಅನ್ನುವ ಹಿಂಜರಿಕೆಯೊ? ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನ ತಾಕಲಾಟ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಅಸಮಾಧಾನದ ಹಸಿವ ಹಿಂಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪರದಾಟ. ಈ ಅವಸ್ಥೆ ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳದ್ದಲ್ಲ. ಹಲವು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಪರಿಹಾರ ಸಿಗಲಾರದೆ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಅದುಮಿ ಅದುಮಿ ಹೈರಾಣಾಗುತ್ತೇನೆ.

ಈ ಬರಹ ಓದುವುದರಲ್ಲಿ, ಇರುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಬರೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಮಾಡಿದರೆ ಸಮಾಜದ ವಿರೋಧ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಧಾಡ್ಯ ಇರುವವರು ಬರೆದ ಬರಹಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಇಷ್ಟವಾದಲ್ಲಿ ಮನದಲ್ಲಿ ಭೇಷ್ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಖುಷಿ ಪಡಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಲು ಮನಸ್ಸು ಅಂಜುವುದು. ಎದೆಗಾರಿಕೆ ಬೇಕು ಇದಕ್ಕೂ. ಛೆ! ಏನಾರ ಬರ್ಕೊಳ್ಳಲಿ. ನನಗ್ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲದ ಉಸಾಪರಿ ಎಂದು ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಅದುಮಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವವರೆ ಜಾಸ್ತಿ. ಆದರೆ ಇಂಥ ಬರಹಗಾರರು ಇದ್ದಾರಲ್ಲಾ ಅಂತ ಬಹಳ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೇವಲ ಹೊಗಳು ಭಟ್ಟರೆ ತುಂಬಿದ್ದರೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ರುಚಿ ಇಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಲೂ ಬರೀ ಸಿಹಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿಡಿಸದು. ಸ್ವಲ್ಪ ಖಾರ ಕೂಡಾ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನಿಸುವಂತೆ ಈ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಇಂತಹ ಬರಹ ಇದ್ದರೆನೇ ಚಂದ.

ಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ಅತೀ ಸಾಮಾನ್ಯಳಾಗಿ, ಬರೆಯುವ ಹಂಬಲ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬರವಣಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಸಿರುವ ನನಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಪ್ರತಿದಿನ ಕಾಡುತ್ತಿವೆ. ಓದಿದ ತಕ್ಷಣ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ಸ್ವಭಾವ ಎಷ್ಟು ಸರಿಯೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುವ ಪರಿ ಸರಿನಾ? ಉತ್ತರ ಇಂತಹ ಅನುಭವವಾದವರೆ ಹೇಳಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸು ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ. ಅದೇ ರೀತಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ ಇರುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೆ? ಕೆಲವರು ಕೇವಲ ಹೊಗಳಿಕೆಯೊಂದೇ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ನಾವೇನಾದರೂ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದಲ್ಲಿ ಅವರ ಬರೆಯುವ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ತಣ್ಣೀರೆರೆಚಿದಂತಾಗಬಹುದೆ?ಅನ್ನುವ ಆತಂಕ. ಅದರಲ್ಲೂ ಹೊಸ ಬರಹಗಾರರಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆ ತುಂಬಾ ಇರುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಈ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ನಶೆಯ ಪಿತ್ತ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮನಸ್ಸಿನ ನಿಜವಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಹೊರ ಬರಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಬರಹಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳೋದೆ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ ಯಾರೂ. ಈ ರೂಢಿ Facebookಲ್ಲಿ ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿ ಬರೀ ಓದುತ್ತಾರೆ ಲೈಕ್ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಕಮೆಂಟ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಉತ್ತಮ ಕವಿಗಳೆ!

ಇಷ್ಟು ದಿನದ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸದಾ ಅನಿಸುವುದು ನನ್ನ ಬರಹದ ಗುಣಮಟ್ಟ ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಗಿದೆಯೆಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಒಬ್ಬರಾದರೂ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ! ಈ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಅಳು ಬರುವಷ್ಟು ದುಃಖವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಅವರವರ ಕೆಲಸ ಅವರವರಿಗೆ,ಇನ್ನು ನನ್ನಂತ ಬರಹಗಾರಳ ಬರಹವನ್ನು ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡುವವರು ಯಾರು? ಮನಸ್ಸು ಪೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.

ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಇದೇ ಮಾತನ್ನು online ತಾಣಕ್ಕೆ ಬರೆದು ಹಾಕಿದ್ದೆ. “ಇದು ಪ್ರಕಟಣೆಗೆ ಸರಿಯಾದ ಬರಹವಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸಿ. ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿ ಬರೆದ ಬರಹಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದೆವೆಂದು ದಯವಿಟ್ಟು ಅನ್ಯಥಾ ಭಾವಿಸಬೇಡಿ.” ಅವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ಕಾರಣ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕಾವೇರಿ ಗಲಭೆಯ ಕುರಿತು ಅತ್ಯಂತ ನೇರವಾಗಿ ಆಕ್ರೋಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲೇಖನ ಬರೆದು ಕಳಿಸಿದ್ದೆ.

ಇದಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿದ ನನ್ನ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ “ನೋಡಿ ಸರ್, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ, ಕಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದು ಓದಿ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಬರಹ ಪ್ರಕಟಿಸೋದು ನಿಮ್ಮಿಷ್ಟ. ನನಗೆ ಖಂಡಿತಾ ಬೇಜಾರಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಅತೀ ಮುಖ್ಯ. ”

ಇದನ್ನು ಓದಿದ ಅವರು ಖುಷಿಯಿಂದ ” ಬರೆದು ಕಳಿಸಿದ ಬರಹವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿಸಲು ನಮಗೂ ಆತಂಕವಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವಸ್ತುಸ್ಥಿತಿ ನೀವು ಒಮ್ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಸಮಾಧಾನ ತರಿಸಿತು. ಧನ್ಯವಾದಗಳು”. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ ಅವರಿಂದ ಅನೇಕ ರೀತಿಯ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ದೊರೆಯಿತು.

ನಿಜ ಅವರೇಳಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ತಪ್ಪೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೆರಳಿದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಲೇಖನ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಓದಿ ನಾನೇ ಧಂಗಾಗಿದ್ದೆ. ಛೆ! ಈ ಬರಹ ದೇವರೆ ಪ್ರಕಟಣೆ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಅಂತ. ಒಳಗೊಳಗೆ ಗಾಭರಿ, ಅಳುಕಿತ್ತು. ಹಾಗೇ ಆಯಿತು. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಬರೆದ ಬರಹ ಕಳಿಸುವಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಳಿಸಬೇಕೆಂಬ ಅರಿವು ಮನಕಾಯಿತು.
ಅವಸರ ಸಲ್ಲದು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ಅವಸರದ ಅವಾಂತರದಲ್ಲಿ ಕಳಿಸಿದ ಬರಹಗಳು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಓದಿದಾಗ ಛೆ! ಇದನ್ನು ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಇಲ್ಲೇನೊ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ. ಪುನಃ ಸರಿಪಡಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಳಿಸುವ ಪ್ರಮೇಯ ಎದುರಾಗುವುದಿದೆ. ಅಥವಾ ಉದ್ವೇಗದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಬರಹಗಳು ಪ್ರಕಟಣೆಗೆ ಕಳಿಸಲು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಅಭಿಮತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅವು ಪ್ರಕಟಗೊಂಡು ಓದುಗರ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ದೊರೆತಾಗ ನಾವಂದುಕೊಂಡದ್ದು ಎಷ್ಟು ತಪ್ಪು ಅನ್ನುವುದು ಮನಕರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಒಂದು ಅಂಶ ನಾನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಏನೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಬರಹದ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯನ್ನು ಓದುಗರಿಂದ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ. ಯಾವುದು ಉತ್ತಮ ಬರಹವೆಂದು ನಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಾವು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೊ ಅದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಓದುಗ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿರುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಲೈಕು ಕಮೆಂಟುಗಳು ಬಂದಿರೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಏನೊ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ಕಳಿಸಿ ನೋಡುವಾ. ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತೊ ಇಲ್ಲವೊ ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನದಲ್ಲಿ ಕಳಿಸಿದ ಬರಹ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ಆಗಂತೂ ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮನಕಾನಂದ ವರ್ಣನಾತೀತ.

ಇನ್ನು ನಾವು ಬರೆದ ಕೆಲವು ಬರಹಗಳು ನಮಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿ ಬರಹಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಆಗಾಗ ಓದಿ ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾವತ್ತೊ ಬರೆದ ಬರಹ ಒಮ್ಮೆ ಹಳೆಯದನ್ನೆಲ್ಲ ತಡಕಾಡಿ ಓದುವಾ ಎಂದು ಕುಳಿತರೆ ಓದುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ಇದು ನಾನೇ ಬರೆದಿದ್ದಾ? ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬರೆದೆ? ಈಗ್ಯಾಕೆ ಈ ರೀತಿ ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ? ಬರೆಯುವ ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಲುತ್ತಿರುವೆನೆಂಬ ಭಾವ ಮನದಲ್ಲಿ. ಕಳಿಸಿದ ಬರಹ ಪ್ರಕಟವಾಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ಒಮ್ಮೆಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಸರ ಆಗುವುದಂತೂ ಖಂಡಿತ. ಆಗೆಲ್ಲ ಇಡೀ ದಿನ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮದು. ಆದರೆ ಹೀಗಾಗಲು ಕಾರಣ ಕರ್ತರು ನಾವೇ ಅಲ್ಲವೆ? ಕಳಪೆ ಬರಹವಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾರೆ?

ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಂದ ಮೇಲಲ್ಲಿ ಬಂತು ಒಕ್ಕಣೆ. “ನೀವ್ಯಾಕೆ ಹವ್ಯಕ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬಾರದು? ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ” ಓ! ಹೌದಲ್ಲಾ. ಈ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೇ ಇಲ್ಲ. ಇದೇ ಗುಂಗು ದಿನವಿಡಿ. ನೋಡಿ ಈ ಯೋಚನೆಯೆಂಬ ಭೂತ ತಲೆ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದೇ ತಡ ಒಂದು ಕವನ ಬರೆದು ಕಳಿಸಿದೆ. ಕೂಡಲೆ ಅವರಿಂದ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ನುಡಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾರನೆ ದಿನ ಅವರ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವೂ ಆಯಿತು. ಉತ್ತಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೂಡಾ ಬಂತು.

ಹಾಗೆ ಮುಖತಃ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಕೇಳ್ಪಟ್ಟೆ. ಅವರಂದ ಮಾತು ನನಗೆ ಖುಷಿ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷ ತರಿಸಿತು. ಇನ್ನಷ್ಟು ಬರಹ ಬರೆಯಲು ನಾಂದಿಯಾಯಿತು. ” ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ನೀವೇನೊ ಕವನ ಬರೆದು ಕಳಿಸಿಬಿಡುತ್ತೀರಾ. ನಾವೂ ಓದುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಸಾವಿರಾರು ಕವನಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ಪ್ರಕಟಿಸೋದೆ ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಬೇರೆ ಲೇಖನ ಬರೆಯುವತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಿ.” ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ನಕ್ಕೆ. ಅಂತೂ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಬರಹ ಹೊರಗೆಳೆಯುವ ಹಿಕ್ಮತ್ತು ಇಂತಹ ಹಿತೈಷಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಅವರ ಅಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲೇ ವಂದಿಸಿದೆ. ಕಾರಣ ಎಷ್ಟು ಬರೆದರೂ ತೃಪ್ತಿ ಇಲ್ಲ ನನಗೆ. ಓದುಗರ ಪರಿಚಿತರ ಹಿತ ನುಡಿ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಸಿಕ್ಕರೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬರೆಯಬೇಕೆನ್ನುವ ತುಡಿತ. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನಿಸುತ್ತಾ? ಅದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಅವರಂದ ಆತ್ಮೀಯ ಮಾತು ಎಷ್ಟು ನಿಜವಾದ ಮಾತು! ನಿಜಕ್ಕೂ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಉತ್ತೇಜನ ಸಿಕ್ಕಿತು ಬರೆಯಲು. ಈಗಾಗಲೇ ಅನೇಕ ಲೇಖನ, ಕಥೆ,ಕವನಗಳನ್ನು ಬರೆದಿರುವ ನನಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬರೆಯಬೇಕು ನನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕು ನನ್ನ ಬರೆಯುವ ಶೈಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಬೆಳಕಿಗೆ ತಂದು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ನನಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಇಂತಹ ಮಹನೀಯರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಮೌನವಾಗಿ ಮನದಲ್ಲೇ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತ ನಂತರದ ದಿನದಲ್ಲಿ ಹಲವು ಲೇಖನ ಬರೆದಿದ್ದು ಪ್ರಕಟವೂ ಆಯಿತು. ಇದು ನಡೆದು ಹಲವು ತಿಂಗಳಾದರೂ ದೊಡ್ಡವರು ಅಂದ ಮಾತು ಇಂದಿಗೂ ಗುಣಗುಣಿಸುತ್ತಿದೆ ಮನ. ಇಂತಹ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನನ್ನಂಥ ನವ್ಯ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಅತೀ ಮುಖ್ಯ. ಹಾಗೆ ಅವರ ಒಂದು ಬರಹ ಓದಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಲು ಹಾತೊರೆದ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನಾನು ಬರೆದರೆ ತಪ್ಪಾಗುವುದೊ ಅನ್ನುವ ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಅಂಜಿಕೆ ಈ ಲೇಖನ ಬರೆಯಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅವರಿಂದ ನನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನಾನೆಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾರೆ.

ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕವೆಂದರೆ ಗಣಿತದಷ್ಟೇ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡಲೆ. ಕೂಡಿ ಕಳೆದು ಗುಣಾಕಾರ ಭಾಗಾಕಾರ ಹಾಕಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಶೇಷವನ್ನು ಓದುಗರ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟು ಅವರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಾಗಿ ಜಾತಕ ಪಕ್ಷಿಯಂತೆ ಕಾಯುವುದು. ಸಿಗುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯೇ ಬರೆದ ಶೇಷ ಸರಿಯಾಗಿದೆಯೊ ಇಲ್ಲವೊ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕವೇ ಒಂದು ಪಾಠ ಶಾಲೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪಾಸು ಫೇಲು ಪೃಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಪಾಸಾದವರು ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಮಿಕ್ಕವರು ಇದ್ದಲ್ಲೆ ತೆವಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಇದೇ ಅಲ್ಲವೆ ನಮ್ಮ ಬರಹಕ್ಕೆ ಹಿಡಿವ ಕನ್ನಡಿ!

11-8-2017. 9.51pm

ಪ್ರೀತಿಯಲಿ ಏನಿಲ್ಲಾ..???

 

ಪ್ರೀತಿಗೆ ಛಲವಿದೆ
ದಿಟ್ಟ ನಿಲುವಿದೆ
ಕವನದಲಿ ಒಲವಿದೆ
ಶಬ್ದದ ಹಿಡಿತವಿದೆ
ಬರೆಸುವ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ
ಬರವಣಿಗೆಯ ಗಂಧವಿದೆ
ಕೋಟಿ ಬರಹದ ಒಡೆತನವಿದೆ
ಜೀವ ಜೀವಗಳ ಬೆಸುಗಯಿದೆ
ಮಿಡಿಯುವ ಹೃದಯವಿದೆ
ಮುದಗೊಳಿಸುವ ಮನಸಿದೆ
ತಮಾಷೆ ಮಾಡುವ ಚಟವಿದೆ
ಕೆಣಕುವ ಬುದ್ಧಿಯಿದೆ
ಆಗಾಗ ಅಳಿಸಿ ನಗುವ ಖುಷಿಯಿದೆ
ನೀನೆ ಸರ್ವಸ್ವ ಅನ್ನುವ ಮಾತಿದೆ
ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರದಷ್ಟು ಸಾಂಗತ್ಯವಿದೆ
ಅರಿಯಲಾಗದಷ್ಟು ಆಳವಿದೆ
ದಿನದಿನ ಅಲ್ಲಿ ಹೊಸತನವಿದೆ
ದುಃಖ ಮರೆಸುವಷ್ಟು ಬಲವಿದೆ
ಕಷ್ಟ ಸುಃಖದ ಅರಿವಿದೆ
ಬದುಕ ಎದುರಿಸುವ ಧೈರ್ಯವಿದೆ
ಮುನ್ನುಗ್ಗುವ ಸ್ಥೈರ್ಯವಿದೆ
ಉತ್ಸಾಹದ ಬುಗ್ಗೆಯಿದೆ
ಉನ್ಮಾದದ ಹಸಿವಿದೆ
ಮುತ್ತಿನ ಮತ್ತಿದೆ
ಅಪ್ಪಿಗೆಯ ಬಿಸಿ ಉಸಿರಿದೆ
ಗಾಳಿಯಲಿ ತೇಲಾಡುವ ಅನುಭವವಿದೆ
ಕಳೆದು ಹೋಗುವಷ್ಟು ಚಮತ್ಕಾರವಿದೆ
ಸಹಿಸುವ ತಾಳ್ಮೆಯಿದೆ
ತಪ್ಪಿಗೆ ವಿನಾಯಿತಿಯಿದೆ
ಕ್ಷಮಿಸುವ ದೊಡ್ಡ ಗುಣವಿದೆ
ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಭಾವವಿದೆ
ಮನಸ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಧಾಡ್ಯವಿದೆ
ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸುವ ಆಸೆಯಿದೆ
ಕಾಯುವಿಕೆಯ ಸುಃಖವಿದೆ
ಕಾಯಿಸುವ ತುಂಟತನವಿದೆ
ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿಸುವ ತಾಕತ್ತಿದೆ
ಹಗಲುಗನಸ ಕಾಣುವಿಕೆಯಿದೆ
ಮತ್ತಲ್ಲೆ ಕರಗಿಸುವ ಹಿಕ್ಮತ್ತಿದೆ
ಸಮರ್ಪಣಾ ಭಾವವಿದೆ
ಭಕ್ತಿಯ ಪರಾಕಾಷ್ಟೆಯಿದೆ
ಗೌರವದ ಛಾಯೆಯಿದೆ
ಮಮ್ಮಲ ಮರುಗುವ ಕರುಣೆಯಿದೆ
ಕಕ್ಕುಲತೆಯ ತುಮುಲವಿದೆ
ದ್ವೇಷಿಸುವ ಗುಣವಿದೆ
ಸ್ವಾರ್ಥದ ಛಾಯೆಯಿದೆ
ಅಸೂಯೆಯ ಹುಳುಕಿದೆ
ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿದ್ಯೆಯಿದೆ
ಅಂತರಾಳ ತಿಳಿಯುವ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯಿದೆ
ಮೋಸದ ಸ್ವಭಾವವಿದೆ
ತಿರಸ್ಕಾರದ ಕಿಡಿಯಿದೆ
ಹಲವು ಮುಖವಾಡವಿದೆ
ಸೋಗಿನ ಬಣ್ಣವಿದೆ
ಚಂಚಲತೆ ಬುದ್ಧಿಯಿದೆ
ಕಲ್ಲು ಮನಸ್ಸು ಕರಗಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ
ಮನಸ್ಸು ಕಲ್ಲಾಗಿಸುವ ಗುಣವಿದೆ
ಮರೆತಂತಿರುವ ಸೋಗಲಾಟಿತನವಿದೆ
ವಿಷದಂತೆ ಸಾಯಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ
ಶೂನ್ಯತೆಯ ಭಾವವಿದೆ
ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ!
ಪ್ರೀತಿ ಈ ಎರಡಕ್ಷರದಲಿ ಎನೆಲ್ಲಾ ಅಡಗಿದೆ!!

4-7-2017. 1.28pm

ಊಹೂಂ ಮಣಿಯಲೊಲ್ಲದು….

ಮನಸಿಗೆ ಕಾಲಲ್ಲಿ ಚಕ್ರವಿದೆಯೆ?
ಅಲ್ಲಾ ನೀನ್ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಸದಾ ಅಲೆಯುತ್ತೀಯೆ?
ಕೇಳುತ್ತೇನೆ ಆಗಾಗ
ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಓಲೈಸುತ್ತ
ನೀನೇ ನನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವ ಬಾ ಒಮ್ಮೆ.

ಊಹೂಂ ಮಣಿಯಲೊಲ್ಲದು
ಎಷ್ಟು ಗೋಗರೆದರೂ
ಬಹಳ ಹಠಮಾರಿ ಘಾಟಿ ಘಠಾಣಿ
ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ನಾ ಓಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ
ಬುದ್ಧಿ ಬಂದಾಗಿಂದ
ಅದರ ಮೂಲ ಹುಡುಕಿ
ನನ್ನಣತಿಯಲ್ಲಿಡಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತೇನೆ
ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ

ಅದು ನನ್ನ ಮನಸು
ನನ್ನ ಸ್ವಂತ
ಆದರೆ ವಿಚಿತ್ರ ನೋಡಿ
ನನಗದರ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರವೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ
ಪದೇ ಪದೇ ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇದೆ
ಒಂದೆಡೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಲು
ನನ್ನ ಶ್ರಮವೆಲ್ಲ ವ್ಯರ್ಥ ಆಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ.

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬುದ್ಧನ ಹಾದಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತೇನೆ
ಇಡೀ ದೇಹ ಸೆಟೆದು ಮೌನದಲ್ಲಿ
ಹಾಕಿದ ಪದ್ಮಾಸನ ಹೇಳುತ್ತದೆ
ಕಾಲು ತೊಡೆ ನೋವಾಗಿ
ನಿಲ್ಲಿಸು ನಿನ್ನ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಲಾಪ
ನಿನ್ನದು ತಿಕಲ್ ಮೈಂಡು
ನಡಿ ನಡಿ
ನನ್ನ ಕಾಲುಜ್ಜು!
22-7-2017. 9.47am

ನಮ್ಮ ಋತು ಚಕ್ರ, ನಮ್ಮ ನ್ಯಾಪಕಿನ್

(ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಓದುಗರಿಂದ ಲೇಖನವನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದಾರೆ.  ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಬರೆದ ಬರಹವಿದು)
GST 12% ತೆರಿಗೆ ಕಾವು ಸ್ಯಾನಿಟರಿ ನ್ಯಾಪಕಿನ್ ಮೇಲೂ ಬಿದ್ದಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶೋಚನೀಯ. ಒಂದು ಹೊತ್ತು ಅಥವಾ ಒಂದು ದಿನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕಬಹುದು ; ಆದರೆ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಋತುಸ್ರಾವದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇದಿಲ್ಲದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಬಟ್ಟೆನೊ ಅಥವಾ ಸ್ಯಾನಾಟರಿನೊ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಇರಲೇ ಬೇಕು. ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾಲ್ಕು ದಿನ. ಆದರೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದರ ಅವಧಿ ಎಷ್ಟು ದಿನವೊ ಯಾರಿಗಾದರೂ ನಿಖರವಾಗಿ ಗೊತ್ತಾ? ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಯಾವ ಯಾವ ರೀತಿ ಸಂಕಟ, ನೋವು, ಸಂಕೋಚ,ಹಿಂಸೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾಳೆ ಅನ್ನುವುದು ಬರೀ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥವಾಗುವಂಥಹುದು. ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಬೆಂಬತ್ತಿ ಕಾಡುವ ಭೂತ!

ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಹಾಗೂ ಹೊಸಿಲು ದಾಟದ ಮಾತಾಗಿತ್ತು ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ. ಈಗ ದಿನ ನಿತ್ಯ ಕಸ ಒಯ್ಯಲು ಬರುವ ಗಾಡಿಯ ಮೈಕಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಜಗಜ್ಜಾಹೀರು. “ಉಪಯೋಗಿಸಿದ ಸ್ಯಾನಿಟರಿ, ಮುಟ್ಟಿನ ಬಟ್ಟೆಗಳು…..” ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳಿಂದ ಕೇಳಿದರೂ ದಿನ ಈ ವಾಖ್ಯ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗೆಲ್ಲ ಮೈಯ್ಯೆಲ್ಲ ಮುದುಡಿದ ಅನುಭವ, ಕಸಿವಿಸಿ. ಆಗೆಲ್ಲ “ಛೆ! ಅದೇನಂತ ಅಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಹಾಕ್ತಾನೊ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಣ್ಣಗೆ ಹಾಕಬಾರದಾ? ದಿನಾ ಹಾಕಬೇಕಾ ಮೈಕು.” ಒಂದಿನ ತಡೆಯಲಾರದೆ ಗಾಡಿಯವನಿಗೆ ಬಯ್ದಿದ್ದೂ ಇದೆ.

ಇಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ವಿಚಾರ ಏನೋ ಮನಸಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಹೇಳಿ ಪ್ರಚಾರ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗಿಮಿಕ್ಕಾ? ಯಾಕೋ ಡೌಟು!
ಅವರಿಗೂ ಒಂದು ನಾಲ್ಕು ಜನ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಈ ರೀತಿ ಮಾತು ಹೊರಗೆ ಬರ್ತಿತ್ತಾ? ಅಥವಾ ಅವರು ಬಟ್ಟೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿಯೇ ಆ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆದರಾ? ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಖೇದವಾಗುತ್ತಿದೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ. “ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಹೆಣ್ಣೇ ಶತ್ರು” ಗಾದೆ ಮಾತು ನಿಜವಾಗೋಯ್ತು.

ಅದೇನೆ ಇರಲಿ ಅವಧಿಯವರು ಇದರ ಕುರಿತು ಹೆಣ್ಣಿನ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು, ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಅಂತ ಹೇಳಿದರೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಯ ಬರಹದಲ್ಲಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಸರಕಾರದ ಕಿವಿ ಮುಟ್ಟಬಹುದೆಂಬ ಆಶಯ!

ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಣ್ಣು ಅನಭವಿಸುವ ಯಾತನೆ ಇದು. ಈಗಿನ ವಿಜ್ಞಾನ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಔಷಧಿ ಗುಳಿಗೆಗಳು ಬಂದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಅನುಭವದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾವ ಹೆಣ್ಣಿನಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಇಡಬೇಕಾದ ವಿಷಯ,ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಮುದುಡುವ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಏನೂ ತಿಳಿಯದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರ ಕಂದಾಚರಣೆ ಇವೆಲ್ಲ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿಂಸೆಯುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮಡಿ ಎಂಬ ಪಟ್ಟ ಕಟ್ಟಿ ದೂರ ಇಡುವ ಪದ್ದತಿ ಇದೆಷ್ಟು ಸರಿ.

ಕಂದಾಚಾರ ಪದ್ದತಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಬಹಿಷ್ಟೆಯಾದಾಗ ಅನುಸರಿಸುವ ಪದ್ದತಿ. ಇದು ತುಂಬಾ ಜನಾಂಗದಲ್ಲಿ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಮೇಲ್ಜಾತಿ ಕೀಳು ಜಾತಿಯ ಬೇದವಿಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿ ಬಹಿಷ್ಟೆಯಾದಾಗ ಇಡೀ ಊರಿಗೆ ಪ್ರಚಾರವಾಗಬೇಕು. ಗಂಡಸರು ಹುಡುಗರು ಅವಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಮುಸಿ ಮುಸಿ ನಗಬೇಕು. ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅಶ್ಲೀಲ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿ ನಗುವುದು. ಅವಳಿನ್ನೂ ಹತ್ತೊ ಹನ್ನೆರಡೊ ವಯಸ್ಸು. ಏನೂ ತಿಳಿಯದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಂಥಹ ಮಾತುಗಳು ಯಾವ ರೀತಿ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವ ಯೋಚನೆ.

ಇದು ಒಂದು ಜನಾಂಗದವರದಾದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಜನಾಂಗದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಸಂಭ್ರಮದೊಂದಿಗೆ ಆ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಮೈಲಿಗೆ ಅವಳು. ಮನೆಯ ಜಗುಲಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಬಳಿ ಹಾಸಿಗೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ತಂಬಿಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಊಟದ ತಟ್ಟೆ ಲೋಟ. ಇದು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಯಾತನೆ. ಎಲ್ಲೂ ಮುಟ್ಟಬಾರದು. ಮಾಳಿಗೆ ಮೇಲೆ ಜಾಗ ಇದ್ದರೂ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ತಾಗಿರುತ್ತಲ್ಲ ಮೇಲೆ ಹೋಗಬಾರದು. ಆ ಜಗುಲಿಗೆ ಬರುವವರು ಹಲವು ಜನ ಆ ಒಂದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ನೆಪ ಹೇಳಿ ಬರುವ ಊರ ಜನರೆ ಜಾಸ್ತಿ. ಮನಸ್ಸು, ದೇಹ ಮುದುಡಿ ಮೂಲೆ ಸೇರುವ, ನಾಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಡಿ ಹಿಪ್ಪೆ ಮಾಡುವ ಈ ಅನಿಷ್ಟ ಕಂದಾಚಾರ ಸುಧಾರಣೆ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ಅನಿಷ್ಟ ಪದ್ದತಿ ಇನ್ನೂ ಹಳ್ಳಿ, ಶಹರಗಳಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಮಲೆನಾಡಿನ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಹಳ್ಳಿ ನನ್ನೂರು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸೌಲಭ್ಶಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೂವರೆ ಮೈಲು ಹೈಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಬರಿಕಾಲಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಏಕೆಂದರೆ ಮಧ್ಯೆ ಹೊಳೆ, ಅದು ನಡೆಯುವ ಹಾದಿ ಕೂಡಾ ಆಗಿತ್ತು ಅರ್ಧ ಕಿ.ಮೀ. ಹೈಸ್ಕೂಲು ಕೊನೆಯ ವರುಷ. ಈ ಭಾದೆ ತಗಲಾಕಿಕೊಂಡ ದಿನಗಳು. ಅಬ್ಬಾ! ನೆನೆಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಹಿಂಸೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ. ನಮಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಮುಟ್ಟು ಹಾಂಗಂದರೆ ಏನು? ಎಷ್ಟು ಮುಗ್ಧವಾಗಿದ್ದೆವು ಅಂದರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಗೆಳತಿಯರು ” ಅಲ್ದೆ ಇದು ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಕ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹಿಂಗಾಗ್ತೆ. ಬೇರೆಯವಕೆಲ್ಲ ಇಲ್ಯೆ. ಅವರ ಜಾತಿಯಲ್ಲೆ ನಾವೂ ಹುಟ್ಟಕ್ಕಾಗಿತ್ತು ಹದಾ?” ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷ ಹೀಗೆ ಇತ್ತು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ.

ಹಳ್ಳಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಿನಾಯಿತಿ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗತ್ಯಂತರವಿಲ್ಲದೆ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆ ಬಟ್ಟೆಯ ಒದ್ದಾಟ, ಮನಸಿಗೆ ಆಗುವ ಕಿರಿ ಕಿರಿ, ದೇಹದ ನಿಶ್ಯಕ್ತಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತ ಅಷ್ಟು ದೂರ ಆ ನಡಿಗೆ, ನವೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಳಗೇ ಸಹಿಸಲೇ ಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಹಾಗೆ ನಾವು ಹಾಕಿದ ಸ್ಕೂಲ್ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಎಲ್ಲಾ ನಾವೇ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ವಾಸನೆ ಬೇರೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ನಾ ಈ ಕಾಟಕ್ಕೆ ಭೂತ ಅಂತಲೇ ಕರಿತಾ ಇದ್ದೆ. ಇದಾದಾಗ “ಆಯಿ ನನ್ನ ಮೈ ಮೇಲೆ ಭೂತ ಬಂತು” ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಒಂದು ಘಟನೆ ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕ್ಲಾಸು ನಡೀತಿದೆ. ಮಾಸ್ತರು ಬೇರೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಕೊನೆಯ ಕ್ಲಾಸು. ನನಗೊ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಶುರುವಾದ ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವು ಕ್ರಮೇಣ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಬ್ಲೀಡಿಂಗೂ ಜಾಸ್ತಿ ಆಯಿತು. ಹಾಗೆ ಹಲ್ಲು ಕಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಊಟದ ಬೆಲ್ಲಾಯಿತು. ಆಗ ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ಟಾಯಲೆಟ್ ಸೌಲಭ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಶಾಲೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ಬೆಟ್ಟವೇ ನಮ್ಮ ಬಯಲು ಟಾಯಲೆಟ್. ಯಾವುದಾದರೂ ಗಿಡದ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿ ಬರಬೇಕು. ನೀರಿಲ್ಲ. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗೆ. ದೂರದ ಡೌನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಳೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅದೇಃಗೆ ಹೋದೆ ನನಗೆ ಈಗಲೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಮುಳ್ಳು ಕಂಟಿಯ ಹಾದಿಯಿಲ್ಲದ ದಾರಿ. ಕಾಲೆಲ್ಲ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ತರಚುತ್ತಿದೆ. ಆದರೂ ಬಿಡದೇ ಹೋಗಿ ಹಾಕಿದ ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನೇ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆ.ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಸೀರೆಯಷ್ಟಿರಬಹುದು ಬಟ್ಟೆ. ಗತಿ ಇಲ್ಲ. ಬೆಳಗಿಂದ ಸಾಯಂಕಾಲದವರೆಗೆ ಕಳಿಬೇಕಲ್ಲ. ಸುತ್ತ ನೋಡಿದೆ. ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಭಯ ಶುರುವಾಯಿತು. ಗೆಳತಿಯರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ನಾ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರೋದು. ಅಂತೂ ವೇಗವಾಗಿ ಎದುರಿಸಿರು ತೆಗಿತಾ ಓಡೋಡಿ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ತರಗತಿ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಮೊದಲನೇ ಬೇಂಚ್ ಬೇರೆ. ಆಗಲೇ ಮಾಸ್ತರರು ಗುರಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ನೋಡಿದರು. ನಾನು ಬೆಕ್ಕಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತೆ. ಸಧ್ಯ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಹಾಕಿರೋದು ಸ್ಕರ್ಟ ಬೇರೆ. ಕುಳಿತ ಜಾಗ ತಣ್ಣಗೆ. ಎದ್ದೇಳಲು ಭಯ. ಯಾರಾದರೂ ನೋಡಿದರೆ?. 2-30ರಿಂದ 5-30ರವರೆಗೆ ಅಲ್ಲಾಡಲಿಲ್ಲ. ಊಟ ಕೂಡಾ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತೆ ಈ ಅವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗಿರುವಂತೆ ಆಗ ಈ ನ್ಯಾಪ್ಕಿನ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಹೀಗಾಗುತ್ತಿತ್ತಾ?

ಇಂತಹ ಹಲವಾರು ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಬಲಿಪಶುವಾಗಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು ಆಗಿನ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು. “ಯಂಗ ಎಲ್ಲಾ ಅನುಭವಿಸಿದ್ವಿಲ್ಯನೆ. ಹಂಗೇಯಪ. ಒಂದು ನಾಲ್ಕು ದಿನ ತಡಕಳವು. ” ಇದು ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರ ಮಾತು. ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವಿಗೆ ಮಂಚಿಕುಡಿ ಅರೆದು ಮಜ್ಜಿಗೆ ಉಪ್ಪು ಹಾಕಿ ಕುಡಿಸಿ “ಹೊಟ್ಟೆ ಕೌಚಾಕಿ ಮನಕ್ಯಳೆ, ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತು ತಗ” ಇದು ಆಗಿನ ಮದ್ದು. ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ನೋವು ಅನುಭವಿಸವರಿಗೆ ಅಂತಹ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದು “ತಮಾ ಕೂಸಿಗೆ ಒಂದು ಗಂಡು ಹುಡಕ. ಮದುವೆ ಆದ ಮೇಲೆ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತು” ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯರು ಹೇಳಿದ ಮಾತಿದು. ಅದೇನು ಹುಚ್ಚು ಧೈರ್ಯವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ನಂಬಿಕೆ ಈಗಲೂ ಇದೆ. ಹಾಗೆ ಮಾತ್ರೆಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕೂಡಾ ಇದೆ.

ಮೊನ್ನೆ ಒಬ್ಬಳು ದೂರವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಉವಾಚ ;”ಹಲೋ… ನಾನು. ಗೀತಾವರಾ? ಮೂರು ದಿನ ಹೊರಗಿರೊ ಶಾಸ್ತ್ರ ಇದೆಯಾ?” ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೆ! ಯಾರು,ಏನು,ಎತ್ತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಡೈರೆಕ್ಟ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಅಂದರೆ ಮಗನಿಗೆ ಮದುವೆ ಆಗೋದು ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ಲ, 33ವರ್ಷ ಮಗನಿಗಾದರೂ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮುಖ್ಯ. ಅದೂ ಇಷ್ಟು ಮುಂದುವರಿದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ. ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು ಕುಕ್ಕಿದೆ ಫೋನು. ಸಧ್ಯ ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲ

ಹೆಣ್ಣು ಅಂದರೆ ಕಷ್ಟ ; ಕಷ್ಟ ಅಂದರೆ ಹೆಣ್ಣು

ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಸರಿ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹಾಸು ಹೊಕ್ಕಾಗಿದೆ. ಪ್ರತೀ ತಿಂಗಳೂ ಮುಟ್ಟಿನ ಅನುಭವ ಸುಮಾರು ನಲವತ್ತು ನಲವತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಹೆಣ್ಣಾದವಳು ಅನುಭವಿಸಲೇ ಬೇಕು. ಹಾಗೆ ತಾಯಾಗುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆರಿಗೆಯ ನೋವು ಕೂಡಾ. ಇವೆರಡನ್ನು ಯಾವ ಹೆಣ್ಣು ಎಷ್ಟೇ ಶ್ರೀಮಂತಳಾಗಿರಲಿ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬಡವ ಶ್ರೀಮಂತ ಭೇದ ಭಾವವಿಲ್ಲದೆ ಆಯಾ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬಂದು ವಕ್ಕರಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದುದರಿಂದ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ದಯವಿಟ್ಟು ಯಾರೂ ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡದೆ ಸ್ಯಾನಿಟರಿ ನ್ಯಾಪಕಿನ್ ಸುಲಭ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಸಿಗುವಂತಾಗಬೇಕು. ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಚಿತವಾಗಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಂಚುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶ್ಲಾಘನೀಯ. ಇದಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಪಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಯಾರಿಂದಲೂ ಆಗದಿರಲಿ.

ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಒಬ್ಬರು ಸರ್ ಹೇಳಿದರು ನನ್ನ ಮಗಳ ಹತ್ತಿರ “ಗೀತಾ ಜಿ.ಹೆಗಡೆಯವರಿಗೆ ಕವನ ಬರೆಯೋ ಶಕ್ತಿ ಕೊಡಬೇಡಾ ಭಗವಂತಾ ಅಂತ ಬೇಡ್ಕೋತೀನಿ.” ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಬಿಡೋಕೇ ಆಗಲ್ವೆ? ಹಂಗೆ ಬರೆದೆ ಕವನ ಮತ್ತೆ ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ.😊

ಕಾಡುವ ಭೂತ..!

ಅಯ್ಯ ಅದು ಹೊರಗಾಜು
ಮುಟ್ಸಕಳಡಿ ಮಕ್ಕಳ್ರಾ
ಕೇಳ್ತನ್ರೆ……..?

ಹಾಂಗಂದ್ರೆ ಎಂತದು?

ತಲೆ ಬುಡ ಅಥ೯ ಆಗ್ದೆ ಇದ್ರೂ
ಈ ಮೈಲ್ಗೆ ಹೇಳ ಮಡೀಗೆ
ಮನಸ್ಸೇನು ಈಡೀ
ದೇಹದ ನರನಾಡಿಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲವಾ
ಯನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಶಣ್ಕಿಂದ
ಶಾಸ್ರ್ತ ಶಾಸ್ತ್ರ ಹೇಳಿ ತಲೆ ತುಂಬಿ
ಅತ್ಲಾಗೆ ಅಧುನಿಕತೆಗೆ
ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳಲಾಗ್ತಿಲ್ಲೆ
ಇತ್ಲಾಗೆ ನೆರಳಾಂಗೆ
ಬೆನ್ನಟ್ಕಂಡ ಬರ
ಗೊಡ್ಡು ಶಾಸ್ತ್ರದ ಸಂಕೋಲಿಂದವಾ
ಬಿಡಿಸ್ಕಳಲ್ಲೂ ಆಗ್ತಿಲ್ಲೆ.

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಗ್ದಿದ್ರೂ
ಮೈ ಪರಚಿಕೊಳ್ಳಷ್ಟು
ಸಿಟ್ಟ್ ಬಂದ್ರೂ
ಬೆಂಗಳೂರೆಂಬ ಬೆಂಡೋಲೆಯಲ್ಲಿ
ತಗಲಾಕ್ಕಂಡ ತಪ್ಪಿಗೆ ನೇತಾಡ್ಕಂಡರೂ
“ಸೊಂಟನೋವು ಬಂಜು ನಿಂಗೆ
ಅಮ್ಮಾ ಸಾಕು ಮಾಡೆ ದರಿದ್ರ ಶಾಸ್ತ್ರ”
ಹೇಳಿದ್ರೂ ಕೇಳದೆಯಾ
ಅಪ್ಪ ನೆಟ್ ಆಲದಮರಕ್ಕೆ ಜೋತಾಕ್ಕಳ ಬುದ್ಧಿ
ಇನ್ನೂ ಯಂಗೆ ಬಿಡಲಾಗ್ತಿಲ್ಲೆ
ಎಂತ ಮಾಡವನ!

ಪಾಪನೆ ಈಗಿನ್ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳೀಗೆ
ಬರ್ತಿ ತ್ರಾಸೆಯಾ!

ಅದರಲ್ಲೂ ಮದುವೆ ಮಾಡ್ಕಂಡ
ಗಂಡನ್ಮನೀಗೆ ಹೋಜ್ವಲೆ
ಅಲ್ಲಿ ಅತ್ತೆ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾಡ ಹೆಂಗಸಾದ್ರೆ
ಮುಗದೇ ಹೋತು
ಹೊಟ್ನವ್ವು ಸಹಿಸ್ಕತ್ವ,
ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತ್ವ,
ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ಕತ್ವ,
ಮಕ್ಕ್ಳ ನೋಡ್ಕತ್ವ,
ಅಥವಾ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾಡ್ಕತ್ವ!

ಅದೂ ಪ್ಯಾಟೆಲ್ಲಿ
ಇಷ್ಟ ಶಣ್ಣ ಮನೇಲಿ
ಮುಡೀಕ್ಯಂಡ ಮುಡೀಕ್ಯಂಡ
ಓಡಾಡವಲೆ.

ಪಾಪ! ಹೆಣ್ಣಿನ ಜೀವನ
ಎಷ್ಟಂದ್ರೂ ಗೋಳೇಯಾ
ಎಂತಾ ಮಾಡಲ್ ಬತ್ತು?

ಹೊಟ್ಟೆಲೆಲ್ಲ ರಾಶಿ ಸಂಕಟ ಆಗ್ತೆ…….
ಆದರೆ

ಇದೊಂದು ಪ್ರತಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ
ಕಾಡುವ ಮನಸಿನ ಭೂತವೋ
ಅಥವಾ
ಹೆಣ್ಣಿಗೊಂದು ಶಾಪವೊ
ಭಗವಂತಾ
ನೀನೇಕೆ ದೂರ ಇಟ್ಟೆ??

9-7-2017. 9.59pm