ಬೇಸರ…??(ಭಾಗ-8)

“ನಮಗೆ ನಾವೇ, ಗೋಡೆಗೆ ಮಣ್ಣೇ” ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿ ಕಡೆ ಇದೊಂದು ನಾಣ್ಣುಡಿ ಸದಾ ಹಿರಿಯರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗೆಲ್ಲ “ಏನಿಲ್ಲ,ಬೇರೆಯವರೂ ಜವಾಬ್ದಾರರಾಗಿರ್ತಾರೆ” ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ವಾದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ವರ್ಷ ಕಳೆದಂತೆ ಜೀವನಾನುಭವ ಅವರ ಮಾತು ಅಕ್ಷರಶಃ ನಿಜವೆಂದು ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಸರಿ ಅಲ್ಲವೆ ಈ ಮಾತು?

ಈ ದುಃಖ, ಹತಾಷೆ, ಬೇಸರ ಅಥವಾ ಬೇಜಾರು ಎಲ್ಲ ಮನಸಿಗಾಗೋದಕ್ಕೆ ಸ್ವತಃ ನಾವೇ ಕಾರಣರಾಗಿರುತ್ತೇವೆ. ಅತಿಯಾದ ಆಸೆ, ಈಡೇರದಾಗ ದುಃಖ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಂದ ಅತಿಯಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಅದು ದೊರಕದೇ ಇರುವಾಗ ಸಿಟ್ಟು, ಸೆಡಗು,ಅವರನ್ನು ಧೂಷಿಸೋದು, ಸೋಂಬೇರಿತನ ಅಬ್ಬಾ ಚಳಿ ಯಾರೇಳುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟೊತ್ತು ಮಲಗಿ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ವಾಕಿಂಗು, ಯೋಗ,ಧ್ಯಾನ ಎಲ್ಲ ಬದಿಗೊತ್ತಿ ದೇಹ ಜಡವಾದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ನೋವು ಇಲ್ಲಿ ನೋವು ಕೊನೆಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲೊಂದಷ್ಟು ದುಡ್ಡು ಸುರಿದು ಬರೋದು. ಸಧ್ಯ ವಾಸಿ ಆದರೆ ಸಾಕು ದುಡ್ಡು ಹೋದರೆ ಹೋಯಿತು ಎಂದು ಆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅಂದುಕೊಂಡರೂ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಛೆ! ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ದುಡ್ಡು ಹಾಳಾಯಿತು ಅಂತ ಪರಿತಪಿಸೋದು ಮತ್ತದೇ ಬೇಸರ. ಇನ್ಮೇಲೆ ಕರೆಕ್ಟಾಗಿ ಇರಬೇಕಪ್ಪಾ ಮನಸಿನ ತೀರ್ಮಾನ ಹೊಸದರಲ್ಲಿ. ಮತ್ತೆ ಅದ್ಯಾವಾಗೊ ಮರೆತು ತಿರಗಾ ರಿಪೀಟ್.

ಇದು ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆದರೂ ಮನಸಿನ ಧೃಡತೆಗೆ, ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾಗಿ ಬದುಕಲು, ಈ ದೇಹ ಆದಷ್ಟು ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತ ಗೊಳ್ಳಲು, ಹಲವು ಮಾರ್ಗೋಪಾಯಗಳು ಇವೆ. ಅವರಿವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆಂದು ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗದಿದ್ದರೂ ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ ಸರಿಯಾದ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರದೆಂಬುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಕಾರಣ ಈಗಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಯೋಗಕ್ಕೆ ಮೊರೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ನಮಗೆ ವಾಕಿಂಗ್ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕಪ್ಪಾ ಅನ್ನುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಯಾರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಯಾವುದು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿ ಸಮಾಧಾನ ಕೊಡುವುದೊ ಅದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಮನುಷ್ಯ ಆರಾಮಾಗಿ ಇರಬಲ್ಲ. ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ, ಗಿಡಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದರಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಸಮಯ ಕಳೆಯೋದರಿಂದ, ದಿನಾ ಒಂದಷ್ಟು ಭಜನೆ ಮಾಡೋದರಿಂದ, ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಧ್ಯಾನ ಇಲ್ಲಾ ಯಾವುದಾದರೂ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುವುದರಿಂದ ಇತ್ಯಾದಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಾಂತಿ ಕೊಡಬಲ್ಲದು.

ಈ ಬೇಸರ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿಗೆ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಗಮನ ಹೋಗಿ ಮನಸ್ಸು ನಿರಾಳವಾಗಬಹುದು ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಬೇಸರದತ್ತ ಮನಸ್ಸು ವಾಲಿದರೆ ಇದೇ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಮಾನಸಿಕ ರೋಗಿ(depression)ಯಾಗಿ ನರಳುವ ಪ್ರಸಂಗ ಬರಬಹುದು. ಇವೆಲ್ಲ ನರಗಳ ಮೇಲಿನ ಒತ್ತಡದಿಂದ ನಿದ್ರೆ ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಊಟ ಸೇರದೇ ಇರುವುದು,ಒಬ್ಬರೆ ಮಾತಾಡುವುದು,ಮಂಕಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುವುದು, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಜಡತ್ವ ಹೀಗೆ ಹಲವು ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಾಣ ತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಮನೋ ದೈಹಿಕವಾಗಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತವೆ. ಈ ಮನಸ್ಸಿನ ಒತ್ತಡಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕಾದರೆ ಮಾನವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮಗೆ ಯಾವುದು ಇಷ್ಟ? ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸಮಾಧಾನಗೊಳ್ಳಬಹುದು? ನಾನು ನನ್ನ ದಿನಚರಿ ಹೇಗೆ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು?

ನನ್ನನುಭವದ ಮಾತು,ಸಂದರ್ಭ ಹಲವಾರು ವಿವರಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಟ್ಟೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹತಾಷೆಗೊಳಗಾದ ನಾನು ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಗದೆ ಇನ್ನೇನು ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಮಾನಸಿಕ ರೋಗಿಯಾಗಿಬಿಡುವೆನೆಂಬ ಆತಂಕ ಕಾಡಲು ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. “ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ದೇವರು ಹುಲ್ಲು ಮೇಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂಬ ಗಾದೆ ನಿಜವಾಯಿತು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ. ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಮನೆ ಸೇರಿದ ಒಂದು “ಶ್ವಾನ” ತನ್ನ ಏಳು ವರ್ಷ ಒಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳ ಜೀವತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪ್ರೀತಿ,ಆಟ,ಮೌನ ಭಾಷೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸಿನ ಬೇಜಾರು ಮರೆಸುತ್ತ ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನಂತೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಅಷ್ಟೇ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾದಾಗ ಬಹಳ ದುಃಖ,ಸಂಕಟ,ಬೇಜಾರು. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಹೇಗಿರೋದು ಅನ್ನುವಂತಾದರೂ ನನಗೆ ಅದನ್ನು ಮಗುವಂತೆ ಸಾಕಿರುವ ಸಂತೃಪ್ತಿ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಇದ್ದು ಸಂತೋಷ ನೀಡಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಮನೆ ಮಾಡಿದೆ. ಅದರ ನೆನಪು ಸಂತಸವನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ಕೊಡುತ್ತಿದೆ ದೂರಾಗಿರುವುದೊಂದೇ ದುಃಖ ಬಿಟ್ಟರೆ! ಈ ಹಿಂದಿನ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗ ಶೋನೂ(ಶ್ವಾನ)ಇದ್ದ. ಆದರೆ ಈ ಏಳನೇ ಭಾಗ ಬರೆಯುವಾಗ ಅವನು ಮರೆಯಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ದುಃಖ ಬೇಸರ. ಕೊನೆಯ ಭಾಗ ಬರೆಯುವಾಗ ಮತ್ತವನೇ ಸಮಾಧಾನ ನೀಡುತ್ತ ಬಂದ. ಬದುಕೆಂದರೆ ಯಾವ ರೀತಿ ತಿರುವು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ! ಇಂದು ಇದ್ದವರು ನಾಳೆ ದೂರಾಗಿಬಿಡಬಹುದು. ಆದುದರಿಂದ ಇರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಕಾಣಬೇಕೆಂಬ ಪಾಠವನ್ನೂ ಕಲಿಸಿ ಹೋದ. ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ. ಎಲ್ಲವೂ ಆಕಸ್ಮಿಕ!!

ಜೀವನ ಅಂದ ಮೇಲೆ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಘಟನೆ,ಕಷ್ಟ, ಅವಮಾನ ಎಲ್ಲರ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಇದ್ದಿದ್ದೇ. ಹಾಗಂತ ಅದನ್ನೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳದೆ ಬಂದಿರುವ ಸಂದರ್ಭ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಧಾನಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು. ಕಷ್ಟ ಬಂದಷ್ಟೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆದಷ್ಟು positive thinking ಮಾಡಿದಷ್ಟೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ನಿರಾಳವಾಗೋದು ಖಂಡಿತಾ. ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ನೀರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದಷ್ಟೂ ನಮಗೆ ಬೇಸರವಾಗೋದು ಹೆಚ್ಚೇ ಹೊರತೂ ಅದರಿಂದ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಗೋದು ಕನಸಿನ ಮಾತು. ಅತಿಯಾದ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಪರಿಹಾರವೆಂದರೆ ಈ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಚಟುವಟಿಕೆಯ ಜೀವನ,ಸರಿಯಾದ ಆಲೋಚನೆ, ಧ್ಯಾನ, ಯೋಗ, ವಾಕಿಂಗ್, ಪರಿಸರದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಳಜಿ, ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಪೋಷಣೆ, ಆತ್ಮೀಯರಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಬಿಚ್ಚಿ ಮಾತಾಡುವುದು, ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಇರದೆ ಆದಷ್ಟು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುವುದು, ಆಗಾಗ ಪ್ರೇಕ್ಷಣೀಯ ಸ್ಥಳಗಳ ಭೇಟಿ, ಮಠ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತು ಬರುವುದು, ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತ ಮುಂತಾದ ಗ್ರಂಥ ಪಠಣೆ, ಉತ್ತಮವಾದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವುದು, ಬರೆಯುವುದು ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವ,ಮನಸ್ಸಂತೋಷಗೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಸ್ವ ಇಶ್ಚೆಯಿಂದ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಈ ಬೇಸರ,ಖಿನ್ನತೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಜೀವನ ನಡೆಸಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರವರದೇ ಆದ personal life ಇರುತ್ತದೆ. ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡೋದರಿಂದ ನಮ್ಮಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಬೇಸರ ಯಾಕೆ? ಒಡ ಹುಟ್ಟದವರಿರಲಿ,ಮಕ್ಕಳಿರಲಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಯಾರೇ ಇರಲಿ ವಯಸ್ಸಾಗುವ ಕಾಲವೇ ಆಗಲಿ, ವಯಸ್ಸು ಇರುವಾಗಲೇ ಆಗಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಭಾರವಾಗದೆ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಆದಷ್ಟು ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಿ ಇರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ಆರೋಗ್ಯವಂತರಾಗಿ ಬಾಳೋಣ!!

4-1-2017 3.39pm

Advertisements

ಬೇಜಾರು….!!(ಭಾಗ-7)

ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಏನೇ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಲಿ ಅವುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಸಾವು ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ. ಇದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಅಕಾಲಿಕ ಮರಣ ಹೊಂದಿದರೆ,ಇನ್ನು ಕೆಲವು ದುರ್ಮರಣದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಅವರವರ ಕರ್ಮಾನುಸಾರ ಮರಣ ಬರೆದಿಡುತ್ತಾನೆ ಭಗವಂತ ಅಂದನ್ನುವರು ಹಿರಿಯರು. ಇದು ಎಷ್ಟು ನಿಜವೊ ಸುಳ್ಳೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಮರಣ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆತು ದಿನ ದೂಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವಲ್ಲ ; ಇದು ಹೇಗೆ? ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ! ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಹತ್ತಿರದ ಬಾಂಧವ್ಯ ಇರುವ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಯಾವುದೇ ಜೀವಿಯದಾಗಲಿ ಅದು ಮಾತ್ರ ಸಹಿಸಲಸಾಧ್ಯ. ಬಹಳ ಬಹಳ ದುಃಖ,ಮನಸ್ಸು ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣ ಕಾಡುವ ಸಂಕಟ, ಏನು ಮಾಡಲೂ ಬೇಜಾರು. ಇದರಿಂದ ಹೊರ ಬರಲು ಮನಸ್ಸು ಎಷ್ಟು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ!!

ಬೆಳಗಿನ ಏಳು ಗಂಟೆ 25-3-2010 ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದಾಗ ಖಾಲಿ ಸೈಟೊಂದರಲ್ಲಿ ಕುಯ್ ಕುಯ್ ಗುಡುತ್ತ ಒಂದು ಸಿಮೆಂಟ್ ಬಾನಿಯಿಂದ ಹೊರ ಬರಲಾರದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕಂಡು ಮನ ಕರಗಿತು. ಮನೆಗೆ ತಂದು ಹಾಲು ಕೊಟ್ಟು ಸ್ನಾನ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಔಷಧೋಪಚಾರ ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಕೊಡಿಸುತ್ತ ಅದರ ಆಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಸಂತಸದ ಗೂಡಾಗಲು ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಬೀದಿ ನಾಯಿ ಮರಿ ಇಟ್ಟೆವು “ಶೋನೂ” ಎಂಬ ಹೆಸರು. ಕಂಡವರು ಮೂದಲಿಸಿದರು “ಬೀದಿ ನಾಯಿ ಸಾಕ್ತೀರಾ,ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಬೇಡಿ.” ವಾಕಿಂಗ್ ಕರೆದೊಯ್ಯುವಾಗ ಕೆಲವರ ನೋಟ, ಮಾತು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಹಳ ಹಿಂಸೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದ್ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಜಗ್ಗದೆ ನಮ್ಮ ಅವನ ಸಂಬಂಧ ಗಾಡವಾಗುತ್ತ ಹೋಯಿತು. ಒಂದು ದಿನವೂ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕ್ರಮೇಣ ಅವನ ಅಂದ ಜನರೊಂದಿಗಿನ ಅವನ ವರ್ತನೆ ಮನೆಗೆ ಬರುವವರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಬಡಾವಣೆಯ ಜನರಿಗೆಲ್ಲ ಅಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚಿನವನಾದ. “ಶೋನು ಮನೆ” ನಮ್ಮನೆಗೆ ಬರುವವರಿಗೆ ನಿಖರವಾದ ವಿಳಾಸ ಹೇಳುವಂತಾಯಿತು.

ರಾತ್ರಿ ತಿಂದುಂಡು ಆಟವಾಡಿ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಲಗಿ ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಮರಿ 22-12-2017ರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅದೇ ಸಮಯ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಜೋರಾಗಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಿರುಚಿದ. ಎದ್ದು ಓಡಿ ಬಂದು ನೋಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಸು ನೀಗಿದ್ದ. ಏನಾಯಿತೆಂದು ಊಹಿಸಲೂ ಅಸಾಧ್ಯ. ಕಲ್ಪನೆ ಕೂಡಾ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ನಮ್ಮನ್ನಗಲಬಹುದೆಂದು. ಸಾವು ಅದೆಷ್ಟು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ!! ಅದು ಶ್ವಾನವೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದುಃಖ, ನೋವು, ಸಂಕಟ ಅದು ಸಾಕಿದವರಿಗಷ್ಟೆ ಗೊತ್ತಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ.
ಮುಂದಿನ ಕಾರ್ಯ ಸುಮನಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ದಹನ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಬಿಬಿಎಂಪಿಯವರು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿರುವಲ್ಲಿ ಹಣ ಸಂದಾಯ ಮಾಡಿ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಅಂತ್ಯ ಕ್ರಿಯೆ ಅವರಿಂದ ನಡೆಸಲಾಯಿತು. ಮೂರನೆಯ ದಿನ ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ಅಸ್ಥಿ ಭೂದಿ ತಂದು ಮಲ್ಲತ್ತಳ್ಳಿ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವನು ಮಲಗಿದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮೂರು ದಿನಗಳಿಂದ ಹಚ್ಚಿಟ್ಟ ದೀಪ ಆರದೇ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ. ಅವನಿಗಿಟ್ಟ ಹಾಲು ರೊಟ್ಟಿ ಅನ್ನ ಒಂದಷ್ಟು ಪೆಡಿಕ್ರಿ ಹಿಡಿದು ಸಂಜೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆಲ್ಲ ಹಂಚಿ ಬಂದಾಗ ಒಂದಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನ.

ಈ ಮಧ್ಯೆ ಎರಡನೇ ದಿನ 23ರಂದು ಯಲಹಂಕದಿಂದ ಮೂರು ಕೀ.ಮೀ.ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಹುಣಸಮಾರನ ಹಳ್ಳಿಯ old coco cola factory ಹತ್ತಿರವಿರುವ Singh Surya Sai care ಇಲ್ಲಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದು ಮರೆಯಲಾಗದು. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ದಂಪತಿಗಳಾದ ಇವರು ಈಗ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ 118 ಅಶಕ್ತ ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. Facebook ನಲ್ಲಿ Sing Surya ಇಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾಹಿತಿ ಇದೆ. ಶೋನೂನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಮಾನು,ಒಂದಷ್ಟು ತಿಂಡಿಗಳು ಜೊತೆಗೊಂದಷ್ಟು ಹಣ ನೀಡಿ ಅಲ್ಲೆ ಮೂರು ತಾಸು ಆ ನಾಯಿಗಳ ಜೊತೆ ಕಾಲ ಕಳೆದದ್ದು ಒಂದಷ್ಟು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಈಗ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಬರುವ ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ಅವನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ಕೊಡುವುದು ಮುಂದುವರೆದಿದೆ.

ಆದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ ನೆನಪು ಇಡೀ ಮನೆ ಆವರಿಸಿದೆ. ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಈ ನೆನಪುಗಳು ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅವನಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಸತ್ಯ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವ ಯಾಕಾಗಿ ನಮ್ಮನೆ ಸೇರಿದ? ಯಾಕೆ ಯಾವ ಸೂಚನೆ ನೀಡದೆ ಹೊರಟು ಹೋದ? ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಯಾವ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸಾಕದ ನಮಗೆ ಇವನನ್ನು ಕಂಡ ಕ್ಷಣ ಸಾಕಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಇದು ಇವತ್ತಿಗೂ ನಿಗೂಢ. ಇದಕ್ಕೇ ಹೇಳೋದಾ ಋಣಾನುಬಂಧ!!

ಏಳು ವರ್ಷ ಒಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳವರೆಗೆ ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದವ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ನೆನಪುಗಳು ಅವನ ಪಟಗಳು ವೀಡಿಯೋಗಳು ಸಾವಿರ. ಅವನ ಕುರಿತು ಬರೆದ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಕೊನೆಯ ಕವನ.
****************
ಹಿಚುಕಿಬಿಡಲೆ
ಜೋರಾಗಿ ಒಮ್ಮೆ
ಮುದ್ದುಗರೆಯಲೆ
ಅಥವಾ
ಕಂಡವರ ಕಂಡು
ಕೂಗಾಡುವ ನಿನ್ನ
ಕಟ್ಟಿ ತದುಕಿಬಿಡಲೆ
ಅರಿಯದ ಬಲು
ಮುಗ್ಧ ಚಿನ್ನು ನೀನು
ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಸಿಕ್ಕೆ ಹೇಳು
ನಮ್ಮನೆಯ ಸದಸ್ಯನಾಗಿ
ಎಲ್ಲರ ಒಲವ ಗಳಿಸಿ
ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಗುರುತನಿರಿಸಿ
ನೀನಿಲ್ಲದ ಒಂದರೆಕ್ಷಣ
ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಭಣ ಭಣ ಎನಿಸಿ
ನಿನ್ನಿರುವ ಛಾಪಿಸಿದ
ಬಲು ತುಂಟ ಪೋರಾ.

ನೀ ಶ್ವಾನವೋ ಇಲ್ಲಾ
ಮರುಳು ಮಾಡುವ ಧೀರನೊ
ಇದೇನು ಜನ್ಮದ ನಂಟು
ನನ್ನ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡೇ
ಅನುದಿನ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವ
ಕೊಂಚ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸಿದರೆ
ಹೆಗಲನೇರಿ ಕುಣಿಯುವ
ಅವಕಾಶವಾದಿ ನೀನು
ಅದಕೆ ಈ ಭಾವಕೆ ಆಗಾಗ
ಬೇಲಿ ಕಟ್ಟುವೆ ನಾನು
ಮುದುಡಿ ಮಲಗುವ ನಿನ್ನ
ಓರೆ ಗಣ್ಣಲಿ ನೋಡಿ
ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಬರೆಯುವೆ ನಾನು.

ನಾನು – ನೀನು
ನಮ್ಮದೆ ಪ್ರಪಂಚ
ಈಗೇಳು ವರ್ಷದಿಂದ
ಸಾಗಿದ ಕ್ಷಣಗಳು ವಿಸ್ಮಯ
ಹೀಗನಿಸುವುದು ಸಹಜ
ಹೇಗೆ ನಾ ಹೇಳಲಿ ಹೇಳು
ನೀನೋ ಮೂಕ ಪ್ರಾಣಿ
ಅಲ್ಲಲ್ಲ ಹೀಗಂದಾಗ
ಬಲೂ ನೋವು ನನಗೆ.

ಹಚಾ,ಹೋಗು ಅನ್ನುವ
ಜನರ ಮಾತು ನಿನ್ನ ಕಂಡಾಗ
ಯಾಕೆ ಹೆಸರೇಳಲೇನು?
ಸಂಕುಚಿತ ಜನರ ದುರ್ಭಾವ
ಕೊಳಕು ನಾಲಿಗೆ ಕಂಡಾಗ
ಜನರ ಸಹವಾಸಕ್ಕಿಂತ
ನೀನೆಷ್ಟೋ ಮೇಲು
ಅಂದನ್ನುವ ನನ್ನ ಕಕ್ಕುಲತೆ
ಸದಾ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ
ಬಿಡದು ಅದು ನನ್ನ
ಜೀವಿತಾವಧಿಯವರೆಗೆ
ನೀ ನನ್ನೊಡನಿರು
ಕೊನೆಯವರೆಗೆ!!
11-6-2017. 4.53pm

ಈ ದುಃಖ, ಬೇಜಾರಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಶೋನೂ ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿ ಬಾ. ನಿನ್ನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ದೇವರು ಸದಾ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕೊಡಲಿ.

27-12-2017. 3.33pm

ಬೇಸರ…!!(ಭಾಗ-6)

ನಿತ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಅನೇಕ ಘಟನೆಗಳು ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೆ ರೀತಿಯ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಘಾಸಿಗೊಳ್ಳುವುದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ. ಆದರೆ ಇದು ನಡೆದು ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮ ಅನುಭವಿಸದೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲ. ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಕಾಡುವ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕುಟುಕುವ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ದಿನಗಳೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟು ಮರಿಬೇಕು ಅಂದರೂ ಮರೆಯೋಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಉತ್ಸಾಹ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸವೇನೊ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಈ ಕೆಲಸಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಏರುಪೇರಾಗುವುದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

“Face is the index of mind” ಅನ್ನುವಂತೆ ನಮ್ಮ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆ ಬೇಜಾರದ ಛಾಯೆ ನೋಡಿದವರು ಗುರುತಿಸುವಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇಡೀ ದಿನ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಬಸವಳಿದ ದೇಹ ರಾತ್ರಿ ಹಾಸಿಗೆ ಕಂಡಾಗ ನಿದ್ದೆಯೇನೊ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮದ್ಯ ರಾತ್ರಿ ಎಚ್ಚರಾಗಿ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹೊರಳಾಡುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಾ ಮಲಗಿದಾಗ ಈ ಘಟನೆಗಳ ನೆನಪು ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡುವುದರಿಂದ ದೇಹ ದಣಿದರೂ ನಿದ್ದೆ ಬಾರದೆ ಸರಿ ರಾತ್ರಿಯವರೆಗೂ ಒದ್ದಾಡುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಪರಿಣಾಮ ಇದರಿಂದಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯ ಹದಗೆಡಲು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ತಲೆ ನೋವು ಸಣ್ಣದಾಗಿ, ಕಣ್ಣುರಿ,ಹಗಲಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಯ ಮಂಪರು ಅಥವಾ ಹಗಲು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿ ಎಚ್ಚರಾದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ತಲೆ ನೋವು ತೀವ್ರವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕಾರಣ ಎಸಿಡಿಟಿ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿರೋದು. ಇದು ಅರಿಯದೆ ನಾವು ಮಾಡುವ ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಸಿ ಚಾ ಅಥವಾ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುವುದು. ಯಾವುದಾದರೂ ತಲೆ ನೋವಿನ ಮಾತ್ರೆ ನುಂಗುವುದು. ಇದು ಒಳಗೊಳಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಎಸಿಡಿಟಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಲು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ ಸರದಿ ಆಗಾಗ ವಾಂತಿ, ಲೂಸ್ ಮೋಷನ್. ದೇಹದಲ್ಲಿಯ ನೀರು ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತ ದೇಹ ನಿತ್ರಾಣವಾಗುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಯಾವ ಮಾತ್ರೆಗಳು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರದೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಡ್ರಿಪ್ಸ್ ಮೂಲಕ ಇಂಜಕ್ಷನ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮಟ್ಟ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ಇಂಜಕ್ಷನ್ ದೇಹ ತಿರಸ್ಕರಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಡಾಕ್ಟರ್ಗೆ ಇದೊಂದು ತಲೆ ನೋವು.

ಇದು ಎಸಿಡಿಟಿಯ ಮೊದಲ ಹಂತದ ಪರಿಣಾಮ. ನಂತರ ಮುಂದಿನ ಸರದಿ ಕರುಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಕಾಯಿಲೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ತಿಂದ ಆಹಾರ ಜೀರ್ಣವಾಗದೆ ಆಗಾಗ ವಾಂತಿ. ಉಪ್ಪು ಹುಳಿ ಖಾರ ಯಾವುದೂ ತಿನ್ನಬೇಡಿ. ಬರಿ ಸಪ್ಪೆ ಸಪ್ಪೆ ತಿನ್ನಿ. ಆದರೆ ಈ ರೀತಿ ಇರಲು ಎಷ್ಟು ದಿನ ಸಾಧ್ಯ? ಲೆಪ್ರೋಸ್ಕೋಪಿ ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತಾರೆ. ಕರುಳಲ್ಲಿ ಏನಾಗಿದೆ ನೋಡಬೇಕು. ಅದೋ ರಾಮ ರಾಮಾ! ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಟ್ಯೂಬ್ ಇಳಿಸಿ ಮಾಡುವ ಟೆಸ್ಟ್. ಉರಿ ಕಿರಿ ಕಿರಿ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲೇನಾದರೂ ತೀವ್ರ ಪರಿಣಾಮ ಆಗಿದ್ದರೆ ಆಪರೇಷನ್ಗೆ ಮೊರೆ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ತೀವ್ರ ನೋವು. ಆನಂತರವೂ ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಪತ್ಯ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲ. ದೇಹ ಕೃಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಣ ಸಂಪತ್ತು ಎಷ್ಟಿದ್ದರೇನು ತಿನ್ನಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಹಾರ ತಿನ್ನಲಾಗದೆ ಯಾಕೀ ಬದುಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಬೇಜಾರು ಮನ ತುಂಬ.

ಇವೆಲ್ಲ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಅನುಭವ ಕೆಲವು ಸ್ವತಃ ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವವರಿಂದ ಕೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಹಂತದಲ್ಲೆ ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಳಜಿವಹಿಸಿದರೆ ಖಂಡಿತಾ ಎಂತಹುದೆ ಯೋಚನೆ ಇರಲಿ ಅದರಿಂದ ಬರುವ ಎಸಿಡಿಟಿಯನ್ನು ಮೂಲದಲ್ಲೇ ತಡೆಗಟ್ಟಬಹುದು.

ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಆಗಾಗ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೊನೆಗೆ ತೀವ್ರಗೊಂಡು ಕುಡಿದ ನೀರೂ ಕೂಡಾ ಕಕ್ಕುವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ವಾಸದಲ್ಲಿ ಇಂಜಕ್ಷನ್ ಕೂಡಾ ಒಗ್ಗದಾಗ ಡ್ರಿಪ್ಸ್ ಹಾಕಿ ಮಲಗಿಸಿದ್ದ ಅಂತ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಕಲ್ಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕೇವಲ ಚಿರೋಟಿ ರವೆ ಗಂಜಿ ಎರಡೆರಡೇ ಸ್ಪೂನ್ ಕುಡಿದು ನಿದಾನವಾಗಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಬಂದೆ. ಆ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬರೀ ಸಪ್ಪೆ ಯಾದ ಸ್ವಲ್ಪೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಊಟ ಟೀ ಕಾಫಿ ಪೂರ್ತಿ ಬಿಟ್ಟು ಹಸಿವಾದಾಗ ರವೆ ಗಂಜಿ. ಹೀಗೆ ತಿಂಗಳಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಇದ್ದು ಇದುವರೆಗೂ ಎಸಿಡಿಟಿ ಕಾಡದಂತೆ ಕಾಳಜಿ ನನ್ನದು. ಇದು ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತಾದರೂ ಈಗಲೂ ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಕಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರೆಗಳ ಮೊರೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ನೀರು ಕುಡಿಯೋದು, ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಪ್ಪೆ ಊಟ,ಟೀ ಕಾಫಿ ಬಂದ್,ಯೋಗ,ವಾಕಿಂಗ್ ಇತ್ಯಾದಿ.

ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದು ಮನಸ್ಸು ಬೇಜಾರಿನಿಂದ ಹೊರಬರಲು, ಉಲ್ಲಾಸದ ದಿನಗಳನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಡಲು ನಾನೇ ಕಂಡುಕೊಂಡ ದಾರಿ.

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು.
14-11-2017. 10.41am

ಬೇಸರ….!!(ಭಾಗ-5)

ರಾತ್ರಿ 10.55pm. ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ನಿಮಿತ್ತ ಒಂದು ಕವನ ಬರೆದು ಬ್ಲಾಗಲ್ಲಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಇನ್ನೇನು ಮಲಗೋಣ ಅನ್ನುವಾಗ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು ಬೆನ್ನು ನೋವು, ಮೈಯ್ಯೆಲ್ಲ ಚಳಿ ಚಳಿ. ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಮೂಲದಿಂದ ಹಾಗೆ ಬೆನ್ನೆಲ್ಲ ಆವರಿಸಿ ನಡುವಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಪಸರಿಸಿ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲಾಗದಷ್ಟು ನೋವು, ನಿಶ್ಯಕ್ತಿ. ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬೋರಲಾದಾಗ ಚಳಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ರಗ್ಗು ಹೊದೆಸುವವರಿದ್ದರೆ ಅನಿಸುವುದು ಸಹಜ. ಆದರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಾಗ ಎದ್ದೇಳಲೂ ಆಗದೆ ಹಾಗೆ ಮುದುಡಿ ಮಲಗಿ ನರಳುತ್ತ ಜ್ವರದ ತಾಪದಲ್ಲಿ ನಿದ್ರೆ ಆವರಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಮದ್ಯ ರಾತ್ರಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎಚ್ಚರ. ಮೈಯ್ಯೆಲ್ಲ ಬೆವತಿದೆ. ಅದು ಎಷ್ಟೆಂದರೆ ತಲೆ ಕೂದಲ ಬುಡ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುವಷ್ಟು. ಹಾಗೆ ಆ ಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ಹೊರಳಾಟ. ಒಮ್ಮೆ ಏಳಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಏಳಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದು ರೀತಿ ಸೋಂಬೇರಿತನ. ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದರೆ ಮಿಣುಕು ಬೆಳಕು ಬೀದಿಯ ಕಂಬದಿಂದ ಕಿಟಕಿ ತೂರಿ ನಾನಿದ್ದೀನಲ್ಲಾ, ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ನೀನೆ ಏಳು ಅಂದಂತಾಯಿತು. ಎದ್ದು ಕೂತೆ. ಕುತ್ತಿಗೆ ತುಂಬಾ ನೋಯುತ್ತಿದೆ. ಬೆನ್ನು ಕೂಡಾ. ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಿ ಯಾರಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀಯುವಂತಿದ್ದರೆ ಹಾಯ್ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ ಯಾರಾದರೂ. ಆದರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.

ಮೆಲ್ಲಗೆ ಎದ್ದು ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಾತ್ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದೆ. ಹಸಿವಾದ ಅನುಭವ. ಏನು ತಿನ್ನಲಿ? ಮೂಸುಂಬಿ ಹಣ್ಣು, ಎರಡು ರಸ್ಕು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಂದು ಕೂತೆ ಮತ್ತದೆ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ. ಕೈ ಬಾಯಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ತಲೆ ತನ್ನದೆ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತು. “ಅಲ್ಲಾ ಯಾಕೆ ನನಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಆಗಾಗ ಜ್ವರ ಬರುತ್ತಿದೆ? ಏನಾಗಿದೆ ನನಗೆ?” ಮನಸ್ಸು ಮ್ಲಾನವಾಯಿತು. ಹಾಗೆ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ.

“ಛೆ! ಇಷ್ಟಕ್ಕೆಲ್ಲ ಹೆದರಿದರೆ ಹೇಗೆ? ಬೆಳಗ್ಗೆ ಒಂದು ಕಾಲ್ಪೋಲ್ ತಗೊಂಡರೆ ಎಲ್ಲಾ ಸರಿಹೋಗುತ್ತದೆ ಬಿಡು”. ಮನಸು ಹೇಳಿತು. ಅದ್ಯಾವಾಗ ನಿದ್ದೆ ಬಂತೊ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮಾಮೂಲಿಯಂತೆ ಎದ್ದರೂ ಉತ್ಸಾಹ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕೆಲವೊಂದು ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಲೆ ಬೇಕು. ಗತಿ ಇಲ್ಲ. ಸಾಕಿಕೊಂಡಾಗಿದೆಯಲ್ಲ ನಾಲ್ಕು ಕಾಲಿನ ಮರಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವಸರ. ಸುತ್ತಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಒಂದಷ್ಟು ಹಾಲು ಬಿಸಿ ಮಾಡಿ ಅದಕ್ಕೂ ಹಾಕಿ ಬ್ರೆಡ್ ಬಿಸಿಮಾಡಿ ನಾನೂ ತಿಂದು ಗುಳಿಗೆ ನುಂಗಿ ಮಲಗಿದ್ದಾಯ್ತು ಮತ್ತೆ. ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎಚ್ಚರ. ಗಂಟೆ ಹನ್ನೆರಡು ಮೂವತ್ತು ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ತಲೆ ತುಂಬ ಹಸಿವೆಗೆ ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಫ್ರಿಡ್ಜ್ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದಾಗ ಕಾಣಿಸಿತು ಒಂದು ಪಾತ್ರೆಲಿ ದೋಸೆ ಹಿಟ್ಟು ಸ್ವಲ್ಪ , ಸ್ವಲ್ಪ ಇಡ್ಲಿ ಹಿಟ್ಟು. ಎರಡೂ ಸೇರಿಸಿ ಮಿಕ್ಸಿ ಮಾಡಿ ದೋಸೆ ಎರಡು ಮಾಡಿ ತಿಂದು ಬಿಸಿ ಹಾಲು ಕುಡಿದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಗುಳಿಗೆ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಇಳಿಸಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಬೋರಲಾದೆ. ಎದ್ದಾಗ ಐದೂವರೆ. ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ವಾತಾವರಣ ತುಂಬಾ ಥಂಡಿ ಥಂಡಿ. ಎಲ್ಲೊ ಮಳೆಯಾಗುತ್ತಿರಬೇಕು.

ಇನ್ನು ತಡ ಮಾಡೋದಲ್ಲ, ಡಾಕ್ಟರ್ ಭೇಟಿ ಆಗೋದೆ. ಹೊರಟೆ ಕಾಲೆಳೆದುಕೊಂಡು. ಮನಸ್ಸು ಬಯಸುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರಾದರೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವವರಿದ್ದಿದ್ದರೆ! 104° ಜ್ವರ ಇದೆ. ಬರೀ ಇಂಜಕ್ಷನ್ ಹಾಕಲಾ ಅಥವಾ ಡ್ರಿಪ್ಸ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ ಮಾಡಲಾ? Better ಡ್ರಿಪ್ಸ್ ಹಾಕೋದು. ಮತ್ತವರದೆ ಉತ್ತರ. ಆಯಿತು ಅಂದೆ. ಹೋಗಿ ಮಲಗಿದೆ. ಬಹಳ ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದೆ. Blood report ಬರಲಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ ಏನಾಗಿದೆ confirm ಆಗಿ. ಐದು ಇಂಜಕ್ಷನ್ ಕೋರ್ಸ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸಾಯಂಕಾಲ ಬರಬೇಕು. ಆಗಲಿ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ರಾತ್ರಿ ಎಂಟು ಮೂವತ್ತು ದಾಟಿತ್ತು.

ಮಾರನೆ ದಿನ ರಿಪೋರ್ಟ ನೋಡಿದರೆ ನಾರ್ಮಲ್. ವೈರಲ್ ಜ್ವರವಂತೆ. ಈ ಜ್ವರವೊ ಪಕ್ಕನೆ ಬಿಡೋದಲ್ಲ. ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ದಿನಾ ಬರುತ್ತಿರೊ ಜ್ವರ ಆಟ ಆಡಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಮೊದಲ ದಿನವಿದ್ದ ಜ್ವರ ಮಾರನೆ ದಿನದಿಂದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 99.5° ಡ್ಯೂಟಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ನೋಡುವಾಗ. ಅದೇ ಸಾಯಂಕಾಲ ಡಾಕ್ಟರ್ ನೋಡುವಾಗ ಜ್ವರ ನಾಪತ್ತೆ. “ನೋಡಿಯಮ್ಮ ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಜ್ವರ ಇದ್ದರೆ ಇಂಜಕ್ಷನ್ ತಗೊಳಿ ಆಯ್ತಾ.” ಮತ್ತೆ ಸಾಯಂಕಾಲ ನಾ ಅವರ ಮುಂದೆ ಹಾಜರ್. ಈ ನಡುವೆ ಅಲ್ಲಿರುವ ಆಯಾಗಳ ಪರಿಚಯ ಒಂದಷ್ಟು ದಿನಾ ಮಾತು ಅಲ್ಲಿ ಬರುವ ರೋಗಿಗಳ ಅವಸ್ಥೆ ಕಂಡು ನಂದೇನಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಸಮಾಧಾನ.

ಸರಿ, ಇಂದೂ ಕೂಡಾ ಮಾಮೂಲಿಯಂತೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್ಗೆ ಹೋದೆ. ಸದ್ಯ ಟೆಂಪರೇಚರ್ ನಾರ್ಮಲ್ ಅಂದರು. ಒಂದಷ್ಟು ಟ್ಯಾಬಲೆಟ್(ತಿನ್ನಲು ವಾಕರಿಕೆ) ಬರೆದುಕೊಟ್ಟರು ತಂದೆ. ಅಂತೂ ಆರು ದಿನ ಕಾಡಿದ ಜ್ವರ ಇಂದು ಬಿಟ್ಟೋಡೋಯ್ತು. ಬಿಲ್ ಕ್ಲಿಯರ್ ಮಾಡಿ ಜಮ್ಮಂತ ಮನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ.

ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೆ ಜ್ವರ ಬರಲಿ,ಸುಸ್ತಾಗಲಿ ಒಬ್ಬಳೇ ಹಠ ಹೊತ್ತು ನಿಭಾಯಿಸಿದೆ. ಯಾರ ಹತ್ತಿರ ದೇಹೀ ಅನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಅದೆ ನನಗೆ ಖುಷಿ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ? ಸದಾ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಯಾರು ಇರುತ್ತಾರೆ? ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಯಾರ ಸಹಾಯ ಕೇಳಬೇಕು. ಹತ್ತಿರ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಇಲ್ವಾ? ಡಾಕ್ಟರ್ ಇಲ್ವಾ? ನರ್ಸಗಳು ಇಲ್ವಾ? ಕೈಲಾಗೋದಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಹೋಗಿ ಅಡ್ಮಿಟ್ ಆದರೆ ಆಯಿತು. ಇಲ್ಲಾ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹ ಸೌಲಭ್ಯ ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಅವಲಂಭಿಸೋದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಏನಾದರೂ ಇಷ್ಟು ಸಣ್ಣದಾದರೂ ಹತ್ತಿರದವರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಕರೆಸ್ಕೋತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈ ಸಾರಿ ಯಾಕೊ ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳೋದೆ ಬೇಡಾ. ನಾನ್ಯಾಕೆ ಅಧೀರಳಾಗಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನ ಕಾಡಿತು. ಎದುರಿಸಿ ನನಗೇ ನಾ ಸೈ ಅನಿಸಿಕೊಂಡೆ. ತುಂಬಾ ಖುಷಿ ಆಗುತ್ತಿದೆ.

ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದವರು ಯೋಗಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಿ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿದರು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳತಿಗೆ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಒಂದೆರಡು ಹೊತ್ತಿನ ತಿಂಡಿ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಳು. ಮತ್ತೆಲ್ಲಾ ದಿನಗಳೂ ನಾನೆ ಚಪಾತಿ, ಬೇಳೆ ಕಟ್ಟು, ರವೆ ದೋಸೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಿಂದೆ. ಆಗೀಗಷ್ಟು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮಾತನಾಡುವ ಎಂದೊ ಪರಿಚಯವಾದ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳು ಬಂದು ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದಳು. ಒಂದಷ್ಟು ಹಣ ಕೊಟ್ಟೆ.

ದೂರದೂರಿಗೆ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆಂದು ಹೋದ ಮಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ಆರೋಗ್ಯದ ವಿಷಯ ನಾನೇ ಹೇಳಿ ಗಾಬರಿಪಡಿಸಿದೆನಾ? ಒಳಗೊಳಗೆ ಆತಂಕ. ಆಗಾಗ ದೂರವಾಣಿಯಲ್ಲಿ “ಅಮ್ಮಾ ನಾ ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದುಬಿಡ್ಲಾ? ನಿಂಗೂಷಾರಿಲ್ಲ, ಹೇಗೆ ಒಬ್ಬಳೆ ಇರ್ತೀಯಾ….”ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ “ಆರಾಮಾಗ್ತಿದ್ದೇನೆ,ಏನೂ ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಇದ್ದಾರೆ,ನಿನ್ನ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮುಗಿಸಿ ಬಾ ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಲೆ ಬಂದೆ.

“Ega, I am flying to Hanoi” ಇಂದು ಬೆಳಗಿನ 5.54ಕ್ಕೆ WhatsApp chat. ಇನ್ನೂ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಹುಷಾರಾಗಿದ್ದು ಬಹುಶಃ ಪುಷ್ಪಕ ವಿಮಾನ ಏರಿದಷ್ಟು ಖುಷಿ ಆಗಬಹುದು ಅವಳಿಗೆ!!😊

ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಅಗತ್ಯ ಎಷ್ಟು ಅನ್ನುವುದು ಯಾವುದಾದರೂ ಕಾಯಿಲೆ ಬಂದಾಗಲೆ ಗೊತ್ತಾಗೋದು. ನನಗ್ಯಾರೂ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ ಅಂತ ದುಃಖ ಆಗುತ್ತದೆ ಒಮ್ಮೆ. ಬೇಸರ ಆಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಧೈರ್ಯ ಪಡದೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ನಿಭಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಮನಸ್ಸು ಧೈರ್ಯ ತಂದುಕೊಂಡಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟ ಅಂತ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬೇಜಾರೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರವರದೆ ಆದ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯ ಇರುತ್ತದೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ನಮ್ಮಿಂದ ಅವರಿಗ್ಯಾಕೆ ತೊಂದರೆ. ಯಾರಿಗೂ ನಾವು ಹೊರೆಯಾಗದೆ ಆದಷ್ಟು ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ನಾವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಎದುರಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಮನಸ್ಸು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಷ್ಟೂ ಮನುಷ್ಯ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ, ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಯಿಂದ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು.
5-11-2017. 12.54pm

ಬೇಜಾರು….!!(ಭಾಗ-4)

ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ತಲೆಗೆ ಹೊಕ್ಕಿತು ಆಂದರೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಸದಾ ಯೋಚಿಸುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಕೂತಲ್ಲಿ ನಿಂತಲ್ಲಿ ಅದೆ ವಿಚಾರ ತಲೆ ಕೊರಿತಾ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದು ಎಷ್ಟು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆವರಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತದೆ ಅಂದರೆ ಯಾವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲೂ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಯಾವ ರೀತಿ ಇದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹಾಕಲಿ? ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಇಲ್ಲ. ನಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲ. ಅಡಿಗೆ ಮಾಡೋದು ಬೇಡಾ. ಹಸಿವಾದರೆ ಇರೋದರಲ್ಲೆ ಏನೊ ಒಂದು ತಿಂದು ಹಸಿವಿಂಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಮಾಡಲು ಒಂದಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಇದೆ. ಒಂದೊಂದೇ ದಿನಾ ಒಂದಷ್ಟು ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿಸಬೇಕು. ಎಷ್ಟು ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಛೆ! ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಈ ರೀತಿ ಆಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ ತೀರ್ಮಾನ ಎಲ್ಲಾ ಎಕ್ಕುಟ್ಟೋಯ್ತು.

ನಿಜ. ಈಗೊಂದು ಮೂರು ದಿನಗಳಿಂದ ತಲೆ ಎಲ್ಲಾ ಹಾಳಾಗೋಗಿತ್ತು. ಚಿಕ್ಕ ವಿಚಾರ. ಅದು ಸಂಶಯದ ರೂಪ ತಾಳಿತು ಯೋಚಿಸುತ್ತ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟವರ ಹತ್ತಿರ ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳಿ ಬಿಡಲೆ? ಕೇಳಿದರೆ ಅವರೇನಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆರು ತಿಂಗಳಾಯಿತಲ್ಲ. ನೆನೆನೆನೆದು ಒಳಗೊಳಗೆ ಸಂಕಟ. ರಾತ್ರಿಯ ನಿದ್ದೆ ಸುಮಾರು ಮೂರು ಗಂಟೆಯವರೆಗೂ ತಿಂದಾಕಿತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಡನ್ನಾಗಿ ಬೇಗ ಇದೇ ವಿಚಾರದಿಂದ ಎಚ್ಚರಾಗಿ ಮತ್ತದೆ ಅವಸ್ಥೆ. ಮಾಮೂಲಿ ವಾಡಿಕೆಯಂತೆ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡುತ್ತ ಬಂದೆ. ಎಲ್ಲ ಮುಗಿಸಿ ಸರಿ ಇವತ್ತು ಏನಾದರಾಗಲಿ ಎಲ್ಲಾ ತಡಕಾಡಿ ಈ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಯಾವುದಾದರೂ ದಾಖಲೆ ಸಿಗಬಹುದೆ? ಅದನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದಾಯಿತು. ಮತ್ತೆ ಏನೊ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಸರಿ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸಂಶಯ ಕಾಡುವುದು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಸಂದರ್ಭ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿದಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತ ಹೋಯಿತು. ನಿದ್ದೆ ಯಾವಾಗ ಬಂತೊ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು ಮನಸ್ಸಲ್ಲೆ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆ.

ಇವತ್ತು ಕಾರ್ತೀಕ ಸೋಮವಾರ. ಬೇಗ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿಸಿ ಒಂದಷ್ಟು ಪರಮಾತ್ಮನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡೋಣ. ಮನಸ್ಸಿಗೊಂದಿಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನ ಸಿಗಬಹುದು. ಒಂದಷ್ಟು ತಲೆಗೆ ಎಣ್ಣೆ ಸವರಿದಾಗ ತಲೆ ತಂಪೆನಿಸಿದರೂ ಮನಸ್ಸು ಕಾದೆ ಇತ್ತು. ಬಹಳ ಬಹಳ ಕಷ್ಟ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ದೇಹ ಶುದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ದೇವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಪೂಜೆನೂ ಆಯಿತು. ಸಾಯಂಕಾಲ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಬರುವ ತೀರ್ಮಾನ ಸಾಯಂಕಾಲವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಕ ಅಡಿಯಾಯಿತು. ಬೇಡಾ ಏನೂ ಬೇಡಾ. ಮತ್ತದೆ ನಿರಾಸಕ್ತಿ. ನಿತ್ಯದಂತೆ ಮಾಮೂಲಿ ದೀಪ ಬೆಳಗಿ ಕೂತೆ.

ಯಾವುದಾದರೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿತ ನೀಡುವ ಪುಸ್ತಕ ಓದೋಣ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು. ಕಪಾಟಿಂದ ತೆಗೆದು ಎರಡು ಪುಟ ಓದೋದರಲ್ಲೆ ಬೇಡಾ. ಟೀವಿ ಬೇಡಾ. ಬರೆದೆ ಒಂದು ನಾಲ್ಕು ಸಾಲು ಯಾವುದೋ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಕನಿಷ್ಟ ಐದು ಬರಹ ಕಳಿಸಿ ಅಂದಿದ್ದಾರೆ. ಈ ತಿಂಗಳು ಕೊನೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಮೇಲ್ ನೋಡಿದಾಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ನವೆಂಬರ್ ಐದರವರೆಗೂ ಸಮಯವಿದೆ. ಸರಿ ಅದಲ್ಲಿಗೆ ಬಿಟ್ಟೆ. ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಏನು ಮಾಡಲಿ?

ಯಾರತ್ರಾದರೂ ಮಾತನಾಡಿದರೆ. ಫೋನ್ ರಿಂಗಾಯಿತು ಅದ್ಯಾವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿರುವರೊ. ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಚಾಟ್ ಮಾಡಿದರೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಇಲ್ಲ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಹತ್ತಿರ ಒಂದಷ್ಟು ಬೇಡಾಗಿದ್ದು ಹರಟಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಊಹೂಂ ತಲೆ ಸರಿಯಾಗ್ತಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಕೇಳ್ತಿಲ್ಲ. ಬಹಳ ಹಠ ಮಾಡ್ತಿದೆ. ಎರಡು ದಿನಗಳಿಂದ ಬಿದ್ದಲ್ಲೆ ಇದ್ದ ಪೇಪರ್ ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದೆ. ಓದಿ ಆಗೋದೇನಿದೆ? ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿತು. ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತೆ.

ಮತ್ತೆ? ….!!!! ನಿದ್ದೆ ಗೆಟ್ಟು ಎರಡು ದಿನದಿಂದ ನಿದ್ದೆ ಎಳೀತಾ ಇತ್ತು. ಒಂದಷ್ಟು ತಿಂದು ಬೇಗ ಮಲಗಿದೆ.

ಅಲ್ಲಾ ಮನಸೆ ಬಿಟ್ಟಾಕು ಬಂದ ವಿಚಾರ. ದುಡ್ಡು ತಾನೆ. ಕೊಟ್ಟಿದಾರೊ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೊ. ಹೋದರೆ ಹೋಗಲಿ. ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ positive ಆಗೆ ಯೋಚಿಸು. ಬರಬೇಕು ಅಂತಿದ್ದರೆ ಹೇಗಾದರೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ದುಡ್ಡು ಸಾಯೋತನಕ ಸಾಕಾ? ನಿನ್ನದೇ ತಪ್ಪು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕಾಳಜಿವಹಿಸಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ನೋಟ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ. ಸರಿ. ಅದೂ ನೆಟ್ಟಗೆ ಬರದಿಲ್ಲ. ನೀ ಬರಕೊಂಡಿದ್ದೆ ನಿನಗೆ ಸಂಶಯ ಬರೋ ಹಾಗೆ ಆಗಿದೆ. ಇದು ನಿನ್ನದೆ ತಪ್ಪಲ್ವಾ? ಸರಿ ಕೇಳಿದೆ ಅಂತಿಟ್ಟುಕೊ. ಅವರು ನಾನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ಅಂದರೆ ಏನು ಮಾಡ್ತೀಯಾ? ಇದರಿಂದ ಅವಮಾನ ಆಗೋದು ನಿನಗೇ ಅಲ್ವಾ? ಸರಿಯಾದ ಪ್ರೂಪ್ ಇಲ್ಲದೆ ಬೇರೆಯವರ ಮೇಲೆ ಸಂಶಯ ಪಡೋದು ತಪ್ಪು. ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊ.

ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾನೆ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡ್ತಾ ಬಂದೆ ಮಲಗಿದಲ್ಲೆ. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನ ಆಗುತ್ತ ಬಂತು. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ positive think ಮಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿತು. ನಿದ್ದೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅದೂ ಇದೂ ಕುಷಲೋಪರಿ ಮಾತಾಡಿ ಬಂದೆ. ಮನಸ್ಸು ತಿಳಿಯಾಯ್ತು. ಆದರೆ ದುಡ್ಡಿನ ವಿಚಾರ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಈ ಧನಾತ್ಮಕ ಯೋಚನೆ, ಭೇಟಿ, ಮಾತು ಮನಸ್ಸು ಎಷ್ಟು ತಿಳಿಯಾಯಿತು ಅಂದರೆ ಕೂಡಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಬರಿಬೇಕೆಂಬ ಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತಿಗೆ ಮಣಿದು ಬರೆಯಲು ಕೂತೆ. ಬೇಜಾರಿಗೆ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ನಾವೇ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಒದ್ದಾಡೋದು. ತಿಳಿಯಾದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ನಡತೆಗೆ ನಾವೇ ವ್ಯಥೆ ಪಡೋದು. ಇದೆಲ್ಲ ಬೇಕಾ??

ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಗಳು
ಆಕಾರ ತಳೆಯುತ್ತವೆ
ಆಗಾಗ ಕದಂಬ ಬಾಹು ಬಾಚಿ
ಕಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆ ಬಿಚ್ಚಲೂ ಆಗದೆ
ಮುಚ್ಚಲೂ ಆಗದೆ
ನಾವೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ
ಹುಚ್ಚು ಯೋಚನೆ
ಮನಸ್ಸು ಮುತ್ತಲು
ಮತ್ತದೆ ಪರದಾಟ
ಯಾಕೊ ನಿದ್ದೆ ಬರ್ತಿಲ್ಲ
ಯಾಕೊಷ ನಿದ್ದೆ ಬರ್ತಿಲ್ಲ.

ಹಳಿಯುವುದು ಪರರ
ತನ್ನ ತಪ್ಪ ತಾ ತಿಳಿಯದೆ
ಸಂಶಯದ ತಾಕಲಾಟ
ಒಳಗೊಳಗೆ ತಿಣುಕಾಟ
ಕೇಳಲು ಹಿಂದೇಟು
ಸಾಕ್ಷಿ ಪುರಾವೆಯಿಲ್ಲ
ಮತ್ಯಾಕೀ ಒಣ ವಿಚಾರ
ಬಿಟ್ಟಾಕು ಮನಸೆ
ಮನಸ ಮನಸ ಅರಿ
ಮನುಜರೊಳಗೊಂದಾಗಿ ನಡೆ
ಹಣ ಐಶ್ವರ್ಯ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ
ಋಣಾತ್ಮಕ ಯೋಜನೆ
ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬುನಾದಿ
ಅದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಂಬಂಧ ಸಮಾಧಿ!

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು.
31-10-2017. 10.17am.

ಬೇಸರ….!!(ಭಾಗ-3)

ಬೆಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ನನ್ನ ದಿನಚರಿ ಮುಗಿಸಿ ಅಡಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಕಾಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಆಗಲೆ ಮಗಳೆದ್ದು “ಅಮ್ಮಾ ನನಗೆ ಅದು ಬೇಕು ಇದು ರೆಡಿಯಾಗಿದೆಯಾ” ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕಿವಿ ತಟ್ಟಿದವು. ತಿಳಿದಿರುವ ಮನಸಿಗೆ ಆಗಲೆ ಒಂದೆರಡು ದಿನದಿಂದ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಆತಂಕ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಅದವಳ ಕಿವಿಗೆ ನಾಟಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನೇನು ಇದ್ದಾನಲ್ಲ ಆಪದ್ಭಾಂದವ!

ಸರಿ ಇವತ್ತೇಗಿದ್ರೂ ಮಂಗಳವಾರ. ಗಣೇಶ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಕಾಪಾಡಪ್ಪಾ ಮಗಳನ್ನು ಅಂತ ಒಂದು ಹಣ್ಣುಕಾಯಿ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರೋದೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ತಯಾರಿಯೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ಕಾಲು ಕೀ.ಮೀ. ಇರುವ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ನಡೆದೆ ಹೋಗುವಾ. ಸ್ವಲ್ಪ ನಡೆದಂತಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೋದೆ.

ದೇವನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿ ಹಣ್ಣು ಕಾಯಿ ಬುಟ್ಟಿ ದೇವರ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟು ಅರ್ಚನೆ ಚೀಟಿ ತರುವಷ್ಕರಲ್ಲಿನ್ನೂ ಭಟ್ಟರು ಅವರ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಗಿದ್ದು ಕಂಡೆ. ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದಷ್ಟು ಜನರ ಆಗಮನ ಅರ್ಚನೆ ಚೀಟಿಯೊಂದಿಗೆ. ಈ ನಡುವೆ ಬೆಳಗಿನ ಅಭಿಷೇಕಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಚೀಟಿಯವರಿಗೆ ಮೊದಲ ಆಧ್ಯತೆ ಒಂದೆರಡು ಜನಕ್ಕಾಯಿತು. ಮತ್ತದೇ ಅಭಿಷೇಕ ಚೀಟಿಯವರದೊಂದು ಸಂಸಾರ ಆಗಮನ. ಆಯಿತು ಅವರಿಗೆ ಮೊದಲ ಆಧ್ಯತೆ ಪರಿಣಾಮ ಮತ್ತೆ ಕಾಯುವ ಸರಧಿ. ಕಾರಣ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಇದ್ದ ಪ್ರಸಾದ ಡಬ್ಬಿಗೆ ತುಂಬಿ ಒಂದ ಕಾಯಿ ಜುಟ್ಟೆಲ್ಲ ತೆಗೆದು ಒಡೆದು ದೇವರ ಮುಂದಿಟ್ಟು ಅವರಿಗೆ ಸಂಕಲ್ಪ ಮೊದಲು ಮಾಡಿ ನಂತರ ಉಳಿದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸಂಕಲ್ಪ ಆಯಿತು.

ಆದರೆ ನಾನಿಟ್ಟ ಹಣ್ಣು ಕಾಯಿ ಬುಟ್ಟಿ ಮಾತ್ರ ಕದಲಲಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಇದೇ ಅನುಭವ. ಸರಿ ಇವರದ್ದೆಲ್ಲ ಮುಗಿಲಿ ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಐದಾಕಿ ಮತ್ತೆ ನಿಂತೆ ದೇವನ ಮುಂದೆ. ಮತ್ತದೆ ಅರ್ಚನೆ ಮಂಗಳಾರತಿ ತಟ್ಟೆ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ತಂದಾಗ ಅಂದೆ ” ಹಣ್ಣು ಕಾಯಿ ನೈವೇಧ್ಯ ಮಾಡಿ. ಆಮೇಲೆ ಆರತಿ ತಗೋತೇನೆ.”

“ಅದೆಲ್ಲ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಮ. ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರದು ಮಾಡೋಕೆ ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ಕಾಯಬೇಕು.”

ಆಗಲೆ ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆ ಆಗಿದೆ ಬಂದು. ಇನ್ನೇನು? ” ಸರಿ ಕಾಯ್ತೇನೆ. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಕ್ರಮ ಮಾಡಿ. ನಾನು ಕೂತಿರುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ನನ್ನ ಕ್ರಮ ಮುಖ್ಯ. ಸದಾ ಬರುವವಳಲ್ಲ. ಇಂದು ಮಂಗಳವಾರ. ಒಂದು ಉದ್ದೇಶ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಸಲು ಬಂದಿರುವುದು.” ಅಂದೆ.

ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಸಿವಿಸಿಯಾಯಿತು ಅನಿಸುತ್ತದೆ ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಿ. ಕಾರಣ ಸುಮಾರು ಹದಿನಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಏನಿದ್ದರೂ ಇದೇ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರೋದು. ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪರಿಚಯ ಇವರದ್ದು. ಕೇವಲ ಚಿಕ್ಕ ಗುಡಿಯಂತಿದ್ದ ದೇವಸ್ಥಾನ ಇವತ್ತು ಸಕಲ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನರನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಬೆಳೆದಿದೆ??

“ಹಾಗಂದರೆ ಹೇಗೆ? ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಅದಕ್ಕಲ್ಲ. ದೇವಸ್ಥಾನ ತೆರೆದು ಅರ್ಚನೆ ಮಂಗಳಾರತಿ ಒಮ್ಮೆ ಮಾಡಿದರೆ ಆಯಿತು. ಆಮೇಲೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.” ಅಂತಂದು ಕುಂಕುಮಾರ್ಚನೆ ಹಣ್ಣು ಕಾಯಿ ನೈವೇದ್ಯ ಮಾಡಿ ಮಂಗಳಾರತಿ ಕೊಟ್ಟರು. “ಸಂಕಲ್ಪ ಸಿದ್ಧಿರಸ್ತು. ಇಷ್ಟ ಸಂಕಲ್ಪ ಪ್ರಾಪ್ತಿರಸ್ತು.” ಬಾಯಿ ಮಂತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!

ಇಲ್ಲಿ ನನಗೊಂದು ಅರ್ಥ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿಸಿದವರಿಗೆ ಎಲ್ಲೊ ಇದ್ದ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ತಂದು ಒಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಮುಂದಿಟ್ಟ ಭಕ್ತರ ಹಣ್ಣು ಕಾಯಿ ನೈವೇದ್ಯ ಯಾಕೆ ಮಾಡಲು ಸಮಯವಿಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಯಾವತ್ತೊ ಒಮ್ಮೆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ನನಗೆ ಮನಸ್ಸು ಹೋಗು ಇವತ್ತು ಅಂತು. ಹೋದೆ ಏನೇನೊ ಒಂದಷ್ಟು ಸಂಕಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಇದ್ದು ಬರಲು. ಆದರೀಗಾಗಿ ಮನಸ್ಸೆಲ್ಲಾ ಮ್ಲಾನವಾಯಿತು. ಖಿನ್ನನಾದೆ.

ಇದಕ್ಕೆ ಹೇಳೋದಾ “ದೇವರು ಕೊಟ್ಟರೂ ಪೂಜಾರಿ ಕೊಡಾ”.

ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ನೋವಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರೂ ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೆ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕುಳಿತ ಮುದ್ದಾದ ಪುಟ್ಟ ಗಣೇಶನ ಅಂದಿನ ಚಿತ್ರ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ, ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಮಾಡುವ ಅಂದಿನ ಪೂಜೆ. ಇದೇ ಮಗಳು ಚಿಕ್ಕವಳಂದು. ಅದೆಷ್ಟು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬರ್ತಾ ಇದ್ಲು ಹೋಗೋಣ ಅಂದಾಗೆಲ್ಲ. ಬೆಳಿತಾ ಬೆಳಿತಾ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಹಿ ಅನುಭವ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳ ವಾತಾವರಣ. ಬಾರೆ ಅಂದರೀಗ ನೀ ಹೋಗು.

ಮನೆ ದೇವರ ಮುಂದೆ ಪ್ರಸಾದದೊಂದಿಗಿನ ಬುಟ್ಟಿ ಇಟ್ಟು ಒಂದು ಉದ್ದಂಡ ನಮಸ್ಕಾರ ಹಾಕಿದೆ. “ಪರಮಾತ್ಮ ನನ್ನ ಮಗಳ ಕಾಪಾಡು. ದೂರದ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ವಾಪಸ್ಸು ಬರುವಂತೆ ಮಾಡು. ನಿನ್ನನ್ನೇ ನಂಬಿದ್ದೇನೆ.”

ಕಾರಣ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಮರೆತೆ ಈ ಅವಾಂತರದಲ್ಲಿ. ಈ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಸರ ಬೇಜಾರು ಎರಡೂ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಆಗಿ ಬೇಜಾರಿಗೆ ಕಾರಣ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯ ಸಿಕ್ಕು ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುವಂತಾಯಿತು.

ದೇವರ ಗುಡಿಯನೊಮ್ಮೆನಾ ಸುತ್ತಾಡಿ ಬರುವೆ
ಅರಿಯದ ಕಂದನ ತೆರದಿ ಪಿಳಿ ಪಿಳಿ ಕಣ್ಣ ಬಿಟ್ಟು
ಮನದೊಳಗಿನ ಮಂತ್ರ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ
ಜನರ ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಂಗ ಮಾಯವಾಗಿ.

ಅಂಗೈ ಅಗಲದ ಹೃದಯದ ತುಂಬ ಕೊಂಚಹೊತ್ತಿರಬೇಕೆಂಬಾಸೆ
ಸ್ಪುಟಿಸಿದ ಭಕ್ತಿ ಭಾವ ಬೇಡಿಕೆಯೆಲ್ಲ ಮರೆತು ಬರುವೆ
ಜಗಮಗಿಸುವ ಬೆಳಕ ಮಾಲೆ, ಆಡಂಬರದಲಂಕಾರ,ಓಡಾಟ
ಗಡಚಿಕ್ಕುವ ಮೈಕಿನಾರ್ಭಟ ಪೂಜಾರಿಯ ಗಡಿಬಿಡಿಗೆ ಸೋತು.

ಗುಡಿ ಸುತ್ತುವ ಕಾಲ್ಗಳು ಹರಕೆ ಕುರಿಯಂತಾಗಿ
ಲೆಕ್ಕದ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಒಟ್ಟಾರೆ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಸರಿದೂಗಿಸಿ
ಅಡ್ಡ ಬಿದ್ದ ದೇಹ ಮನಸ್ಸು ಮನೆ ಸೇರಿ ಕೇಳುತ್ತದೆ
ಮನದ ಮೂಲೆಯ ಭಕ್ತಿಗೆ ಪೂಜೆಗೆ ಗುಡಿನೇ ಬೇಕಾ?

ಮನದೊಳಗಿನ ಅಳುಕು ಗುಡಿಯತ್ತ ನಡೆದು
ಸಮಾಜಕ್ಕೊ ಸೋಗಿಗೊ ಅಪ್ಪ ನೆಟ್ಟಾಲದಮರಕೆ ಜೋತೊ
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆವರಣದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ಮರೆತು
ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಪೂಜೆಯೆಸರ ಅನಾವರಣ ಪ್ರತಿ ಭೇಟಿ.

ದೇವಾಲಯದೊಳಗೊಕ್ಕು ಮನದಾಲಯದ ಪ್ರಶಾಂತತೆಯಲಿ
ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯ ಭಕ್ತಿಯ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಮನಕೆ
ನಿರಾಸೆಯ ಕಂಡುಂಡ ಜಡತ್ವವೇ ಪತಾಕೆ ಹಾರಿಸುತಿರಲು
ಅನಿಸುವುದು ಅದಾವಾಲಯ ಬೇಕು ಮನೆಯೆಂಬ ಆಲಯವಿರಲು!

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು.

26-10-2017. 12.46pm

ಬೇಸರ..!!(ಭಾಗ-2)

ರಾತ್ರಿಯ ನಿರವ ಮೌನ. ದಿಂಬಿಗೆ ತಲೆ ಕೊಟ್ಟು ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾಯಿತು. ನಿದ್ದೆ ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿಯವಲ್ಲದು. ಮನಸ್ಸು ಏನೇನೊ ತಿವೀಕ್ರಮ ಸಾಧಿಸುವ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬೇಗ ಮಲಗು ಬೇಗ ಎದ್ದೇಳು ಅಂತ ಮಾಮೂಲಿ ದಿನಕ್ಕಿಂತ ಕೊಂಚ ಏನು ಸುಮಾರು ಬೇಗನೆ ಮಲಗಿಸಿತ್ತು. ತಲೆ ತುಂಬಾ ಹಾಳಾದ್ದು ಯೋಚನೆಗಳು ಬೇಡ ಬೇಡಾ ಎಂದರೂ ಮಲಗಿದಾಗಲೆ ಬಂದು ವಕ್ಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಕೊಂಡಿ. ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ನಾ ಮೊದಲು ಬರ್ಲಾ ನೀ ಮೊದಲು ಹೋಗ್ತೀಯಾ ಎಂದು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮಲ್ಲೆ ಕಿಚಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಅಚ್ಚಿಗೊಳ್ಳಿ ಇಚ್ಚಿಗೊಳ್ಳಿ ಕತ್ತು ನೋವು ಬಂದು ದಿಂಬು ತೆಗೆದು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬಿಸಾಕಿದ್ದು ಇವತ್ತೊಂದೆ ಅಲ್ಲ ಸಾಕಷ್ಟು ದಿನ ಮಾಡಿಯಾಗಿದೆ. ಲೆಕ್ಕ ಇಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲ ಮಾಮೂಲು ಈ ಅವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ಸ್ಪೆಷಲ್ ಅಂತ ನನ್ನ ಭಾವನೆ.

ಬರಿತಾ ಬರಿತಾ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮನ ಮಾತು ನಾನೂ ಜಾರಿಗೆ ತರಬೇಕು ಅನ್ನೋ ನಿರ್ಧಾರ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿದ್ದೇನೊ ಸರಿ. ಅದರ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಮಕ ಅಡಿಯಾಗೊ ಲಕ್ಷಣ ಒದ್ದೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಕಡ್ಡಿ ಗುಡ್ಡ ಮಾಡಿ ಅದೇ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಒದ್ದಾಡಿ ಬರೊ ನಿದ್ದೆನೂ ಹಾಳ್ ಮಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ಉರಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಓದೋಕೂ ಆಗದೆ ರಾತ್ರಿ ತಿಂದ ಚಪಾತಿನೊ ಮುದ್ದೆನೊ ಎಂತದೊ ಒಂದು ಎಲ್ಲಾ ಜಾಗರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸೊರಗಿ ಹಸಿವು ಲಭೊ ಲಭೊ ಅಂದು ಮತ್ತದೆ ಅಡಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಸೇರಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಡಬ್ಬಾ ಮುಚ್ಚಲಾ ತೆಗಿವಾಗೆಲ್ಲ ಮಗಳ ಮಾತು ಜ್ಞಾಪಕಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕಿಸಕ್ಕನೆ ನಕ್ಕು ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಮಗಳೆ ನೀ ಅಂದಿದ್ದು ನಿಜಾ.

“ಅಮ್ಮಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ತಿಂಡಿ ಏನಾದರೂ ಇಟ್ಕೊಂಡಿರು, ಆಮೇಲೆ ಏನೂ ಸಿಕ್ಕಲಿಲ್ಲ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆ ಬರದೆ ಹಸಿವಾದಾಗ. ಅದಕ್ಕೆ ಚಾಕಲೆಟ್ ತಿಂದೆ ಅಂತ ಸುಳ್ಳು ನೆಪ ಹೇಳ್ಬೇಡಾ. ನೀ ಹಿಂಗೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದರೆ ಮನೆಗೆ ಚಾಕ್ಲೆಟ್ ತರೋದೆ ಇಲ್ಲ. ಆಫೀಸ್ನಲ್ಲಿ ಸಿಗೋದೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲೆ ಹಂಚಿ ಬಂದ್ಬಿಡ್ತೀನಿ ನೋಡು. ಕಳ್ಳೀ…” ಹಂಗೂ ಕದ್ದು ತಿಂದಿದ್ದು ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಆಗೋಲ್ಲ. ಹಿ… ಹಿ…

ನಿಶಾಚರಳಂತೆ ರಾತ್ರಿ ಪಯಣ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಡೀತಾ ಇದ್ರೂ ಈ ಮನಸಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಬೇಜಾರು ಹೇಳೋದೆ ಇಲ್ಲ. ಈಗೊಂದು ಎರಡು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇರಬಹುದು. ಬರೆಯೊ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದು ಹೊತ್ತಿಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಗೀಚತಾ ಗೀಚತಾ ಗಂಟೆ ಏನು ನಿದ್ದೆನೂ ಮರೆತು ಹೊತ್ತೊತ್ತಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡೋದು ಎಕ್ಕುಟ್ಟೋಗಿದೆ. ಅದು ರೂಢಿನೂ ಆಗಿ ರಾತ್ರಿ ಒಬ್ಬಳೆ ಕಳೆಯೋದು ನಂಗೇನು ಬೇಜಾರಿಲ್ಲಪ್ಪಾ ಅನ್ನುತ್ತೆ ಮನಸ್ಸು. ಸರಿ ಹೋಯ್ತು. ರೋಗಿ ಬಯಸಿದ್ದೂ ಹಾಲು ವೈದ್ಯ ಹೇಳಿದ್ದೂ ಹಾಲು. ಖಂಡಿತಾ ಈ ಅವಸ್ಥೆ ನನಗೆ ಫೆವಿಕಾಲಂತೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ತಲೆಗೆ ಬಂದ ವಿಷಯ ಅದೇನೆ ಇರಲಿ, ಎಷ್ಟೊತ್ತಾದರೂ ಆಗಲಿ ಬರೆದು ಮುಗಿಸಲೇ ಬೇಕು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ದಿನಾಂಕ, ಸಮಯ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಓದಿ, ಖುಷಿಯಾಗಿ, ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಚಿತ್ರ ಗೂಗಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹುಡಕಿ ಬ್ಲಾಗಾಯಣದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಮತ್ತಲ್ಲಿ ಬಂದು ನೋಡಿ ನನ್ನ ಬೆನ್ನು ನಾನೆ ತಟ್ಟ್ಕೊಂಡೂ^^^^^^! ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡುವುದು ಈ ಮನಸಿಗದೆಷ್ಟು ಆತುರ,ತಾಳ್ಮೆ, ಗಡಿಬಿಡಿ,ಸಂತಸ,ಸಂಭ್ರಮ. ಏನ್ ಕೇಳ್ತೀರಾ? ಆಹಾ! ಜೀವನ ನಂದನವನವಂತೆ!😊

ಆಗೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ಮಲಗಿದಾಗ ಯೋಚನೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹೇಗಪ್ಪಾ ಬೇಗ ಏಳೋದೂ? ಕಣ್ಣು ಕೂಡ್ತಾ ಕೂಡ್ತಾ ಹಂಗಂಗೆ ಹೇಳುವ ಮಾತು ಮನಸಿನದು ” ಸ್ವಲ್ಪ ಲೇಟಾಗಿ ಎದ್ದರಾಯ್ತಪ್ಪಾ. ಅದರಲ್ಲೇನು? ಇಡೀ ದಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾನೆ ಇರೋದು. ಮಾಡ್ಕೊ ನಿಂಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದೆಲ್ಲ.. ಅದೆ ವಾಕಿಂಗೂ, ಯೋಗ ಅದೂ ಇದೂ.” ಹೀಂಗಂದಿದ್ದೆ ತಡ ಹಾರೊ ಮಂಗನಿಗೆ ಏಣಿ ಹಾಕೊಟ್ಟಂತಾಗಿ ಪೊಗದಸ್ತಾಗಿ ಢಣ್ ಅನ್ನದ ಗಂಟೆ ಎಬ್ಬಿಸೋರು ಯಾರಿಲ್ಲದಾಗ ಹಗಲೆಂಟಾದರೂ ನಿದ್ದೆ ಹೋದ ದಿನ ಎಷ್ಟಿವೆಯೊ! ಆದರೆ ನನ್ನ ಬಂಟಾ ಕುಯ್ ಕುಯ್ ಅಂದ ದಿನ ಹಗಲೆಲ್ಲ ಮೆಳ್ಳೆ ಗಣ್ಣು ಮತ್ತದೆ ಬೇಜಾರು ಸೋಂಬೇರಿತನ.

ಹಾಂ, ಈಗ ಸಿಕ್ಕಿತು ಬೇಜಾರಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾರಣ. ನಿದ್ದೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಾವು ದಿನದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ನಿಜ ತಾನೆ? ಹೌದು ಅನ್ನಲೇ ಬೇಕು. ಯಾಕೆಂದರೆ ದೇಹಕ್ಕೆ ನಿದ್ದೆ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಮುಖ್ಯ. ರಾತ್ರಿಯ ನಿದ್ದೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಆದರೆ ಹಗಲೆಲ್ಲ ದೇಹ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದೂ ಕೂಡ ಎಲ್ಲರ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಿರೋದೆ. ನಾನಂತೂ ಸಖತ್ ಅನುಭವಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ. ಆಗೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ದುಃಖ ಛೆ! ರಾತ್ರಿನೂ ಸಮಯ ಹಾಳಾಯ್ತು ಹಗಲಿನ ಸಮಯವೂ ಎಕ್ಕುಟ್ಟೋಯ್ತು. ಯಾವಾಗ ನಾನೇನೂ ಬರೆಯಲಾಗದೆ ಅಥವಾ ಓದಲೂ ಆಗದೇ ಕಳೆದ ರಾತ್ರಿಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೂ ಇದೆ.

ಈಗ ಹೇಳಿ ; ಎಷ್ಟು ಜಿದ್ದಿಗೆ ಬಿದ್ದರೂ ನಿದ್ದೆ ಮಾತ್ರ ಬಲೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಲ್ವಾ? ಸ್ವಲ್ಪ ಅಡೆತಡೆ ಆದರೂ ಅದೆಲ್ಲಿ ಮಂಗ ಮಾಯ ಆಗುತ್ತೊ ನಾ ಕಾಣೆ. ಹಗಲಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆ ನುಂಗಾಕಿದರೆ ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ? ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಹೇಳುತ್ತೆ ಇನ್ನೂ ಇದೆಯಲ್ಲಾ ಕಾಲ, ಬಿಟ್ಟಾಕು!

ಅದಕ್ಕೆ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮನ ಉಪದೇಶ ಪಾಲಿಸೊ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ. ಇನ್ನೂ ಕುಂಟತಾ ಇರೋದು.😊

(ಮತ್ತೆ ಬರಿಬೇಕಂತ ಮನಸಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಬರಿತಿನಿ.)
24-10-2017. 3.29pm