ಇಲ್ಲಿ ಮಾನದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಲ್ಲ…

>
ದೇವರಿಗೆ ಪೂಜೆ
ಅದು ಗುಡಿಯೆ ಆಗಿರಲಿ
ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಆಗಿರಲಿ
ಅಂಗಿ ಹಾಕಿ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ
ಪದ್ದತಿ ಅನಾದಿ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಇಲ್ಲ
ಇಲ್ಲಿ ಮಾನದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಲ್ಲ
ದೇವರಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಪದ್ದತಿ
ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವರಿಗೆ ನಮಿಸು
ಉಳಿದ ಯೋಚನೆ ಬೇಡ
ಆದರೆ ಒಂಟಿ ವಸ್ತ್ರ ಸಲ್ಲದು
ಮೇಲೊಂದು ವಸ್ತ್ರ ಹೊದೆದು ನಡೆ
ಬೇಡಾ ಅಂದವರಾರು?
5-4-2017. 3.02pm


ಅನಿವಾರ್ಯತೆ

ನಮ್ಮಿಷ್ಟದಂತೆ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಂದು ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳು ಎದುರಾದಾಗ ನಾವು ತಲೆ ಬಾಗಲೆ ಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಬದುಕುವುದು ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಮಗಾಗಿ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹೆತ್ತವರಿಗಾಗಿಯೊ, ಹೆಂಡತಿಗಾಗಿಯೊ,
ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿಯೊ, ಬಂಧು ಬಾಂಧವರಿಗಾಗಿಯೊ ಅಥವಾ ಈ ಸಮಾಜಕ್ಕಾಗಿಯೊ ನಮ್ಮ ತನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೆ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ನೋವಾದರೂ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಕಠಿಣ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ನೋವಾಗುವಂತಿದ್ದರೂ ಹಾಗಿರದೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲ. ಕಾರಣ ನಾವು ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವವರು. ನಾವು ಮನುಷ್ಯ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವರು. ಇಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸದಿಂದಲೂ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅನೇಕ ಕಟ್ಞುಪಾಡುಗಳಿವೆ. ರೀತಿ ರಿವಾಜುಗಳಿವೆ. ಇದನ್ನು ಮೀರಿ ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ ಅದು ಹುಟ್ಟಿದ ವಂಶಕ್ಕೆ ಕಳಂಕ ತರುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ಹುಚ್ಚು ಆಸೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿಯೊ ಅಥವಾ ಅತಿಯಾದ ಧೈರ್ಯವಿರುವ ಎದೆಗಾರಿಕೆಯ ಮನುಷ್ಯರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ನಡೆದುಕೊಂಡ ಉಧಾಹರಣೆಗಳು ಬೇಕಾದಷ್ಟಿವೆ. ಈ ಹಠದಲ್ಲಿ ತಾನು ಗೆದ್ದೆ, ತಾನೇನೊ ಸಾಧಿಸಿದೆ ಅನ್ನುವ ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದರೂ ಜನ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸತ್ತ ನಂತರವೂ ಮುಂದುವರೆದಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ಎಷ್ಟು ಹಿಂಸೆಯ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಎಂಬುದು ಬದುಕಿರುವಾಗ ಆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಗೋಚರವಾಗದೆ ಇರಬಹುದು. ಅಥವಾ ಈ ಕುರಿತು ಸಾಧಿಸುವ ಮಧದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಆಸೆ ಈಡೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆಯನ್ನೆ ಮಾಡಿರದೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಇದು ಎಷ್ಟು ಸಮಂಜಸ? ಇಂತಹ ನಡೆ ಬದುಕಿರುವವರ ಜೀವ ಹಿಂಡುವುದಂತೂ ನಿಶ್ಚಿತ. ಏಕೆಂದರೆ ಬಾಳಿ ಬದುಕಬೇಕಾದ ಜೀವಗಳು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದರಂತೂ ಮುಗಿಯಿತು ; ಜೀವನ ಪರ್ಯಂತ ಇರುವವರು ಅನುಭವಿಸದೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲ. ಅಪವಾದ, ಅವಮಾನ, ಮಾತುಗಳ ಚಾಟಿ ಏಟು, ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯಿಂದ ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿ ಇತ್ಯಾದಿ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಗಾದೆ ಇದೆ ; ಯಾರೊ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಗರುಡ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಈ ಕುರಿತು ಅನೇಕ ರೀತಿಯ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಇದೆಯೆಂದು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಹಿರಿಯರು ಮಾಡಿದ ಒಂದೇ ಒಂದು ನೀತಿ ಬಾಹಿರವಾದ ತಪ್ಪು ಕೂಡಾ ವಂಶದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಏಳೇಳು ಜನ್ಮಕ್ಕೂ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಪಾಪದ ಪರಿಣಾಮ ಅನುಭವಿಸಲೇ ಬೇಕು. ಇದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸತ್ಯವೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿತ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಅವಘಡ ಘಟಿಸಿದಲ್ಲಿ ಓ! ಇದಕ್ಕೆ ಇರಬೇಕು ಹೀಗಾಯಿತು ಎಂದೆನಿಸುವುದು ಖಂಡಿತಾ. ಅದೇನೊ ಹೇಳುತ್ತಾರಲ್ಲ ; ನಡೆದಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಶನೀಶ್ವರನೆ ಕಾರಣ ಅಂತ. ಹಾಗಾಯಿತು ಕಥೆ. ಎಷ್ಟು ಕ್ರೂರವಾಗಿದೆಯಲ್ಲವೆ ಪಾಪದ ಪರಿಣಾಮ.

ಅದೇನೆ ಇರಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಮನಸ್ಸು ಹೆದರಿ ಹೆದರಿ ನಾನೆಲ್ಲಿ ಎಡವಿದೆ, ಏನು ನನ್ನಿಂದ ತಪ್ಪಾಯಿತು, ಏನು ಕಾರಣ, ಹೇಗಿರಬೇಕಿತ್ತು ನಾನು, ಇದು ಶಾಪವೆ? ಅಥವಾ ಪೂರ್ವ ಜನ್ಮದ ಕರ್ಮವೆ? ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಅನುಭವಿಸಬೇಕೊ ಎಂದನ್ನುತ್ತ ಒಳಗೊಳಗೆ ನಡುಗುವ ಹೃದಯ ಕಾಲ ಸರಿದಂತೆಲ್ಲ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಆ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಮೊರೆಯಿಡುವುದು ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ನರಳುವ ಯಾವ ಮಾನವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಇದೂ ಕೂಡಾ ಜೀವನದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೇನು.

ಬದುಕು ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆ ಮತ್ತೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ, ನಾಳೆಯ ದಿನ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಇಂದಿನ ದಿನ ನಮ್ಮದು ಅಷ್ಟೆ. ಇಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆಯ ಮಾತುಗಳು ಆಗಾಗ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಾಟಿದಾಗ ಹೌದು ನಾನು ಈ ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದು ಅದೆಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಿವೆ. ಏನೇನೆಲ್ಲಾ ಕಂಡೆ. ಒಳಿತೊ ಕೆಡುಕೊ ನಡೆದ ಘಟನಾವಳಿಗಳು ನೆನಪಿನಂಗಳ ತಿಕ್ಕಿ ತಿಕ್ಕಿ ತೊಳೆಯುವ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಭರ್ಚಿಯಂತೆ ಇರಿಯುತ್ತವೆ. ಈ ನೆನಪುಗಳೆ ಹಾಗೆ. ಅದು ನಾವು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪು ಒಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚಿ, ನೋಡು ಇಷ್ಟು ಕಾಲ ಕಳೆದೆಯಲ್ಲ, ಯಾಕೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆಯುವ ಕುತಂತ್ರ ಬುದ್ಧಿ, ಇಲ್ಲೂ ನಿನ್ನ ಪಲಾಯನ ವಾದವಾ? ಯೋಚನೆ ಮಾಡು ಸಂತೋಷ ಪಡು, ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡು. ಈ ಜನ್ಮದ ಪಾಪ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೀ ಅನುಭವಿಸಿಯೆ ಸಾಯಿ, ಮಾಡಿದ್ದುಣ್ಣೊ ಮಾರಾಯಾ. ಯಾರು ಯಾರಿಗೂ ಹೊಣೆಯಲ್ಲ, ಯಾರಲ್ಲು ಹೇಳಿದರೂ ತೀರುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ನೀನೆ ಹೊಣೆ ಗೋಡೆಗೆ ಮಣ್ಣೆ. ಅನುಭವಿಸದೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ನೆನಪಿನೊಂದಿಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮದ ಜೊತೆ ಬದುಕಿನ ಗತಿ.

ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ ಈ ಜೀವನ ; ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ ಆಗದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಪರಿತಪಿಸುವವರೆಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಾವು ಎನ್ನುವುದು ಯಾವಾಗ ಬಂದೆರಗುತ್ತದೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಮನಸಲ್ಲಿ ಆಸೆಯ ಗುಡಾಣ ಕಟ್ಟುತ್ತಲೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನೂ ಬೇಕು ಇನ್ನೂ ಬೇಕು. ಬದುಕಿಗೆ ಭರವಸೆ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಾಳೆಯ ಕುರಿತು ಅದೆಷ್ಟು ಯೋಚನೆ, ಯೋಜನೆ. ಸಾವನ್ನು ಮರೆತು ಬದುಕುವುದಿದೆಯಲ್ಲ; ಇದೆ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ವರವಿರಬೇಕು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಆಸೆಯ ಬಲೆ ಹೆಣೆಯಲು ಹಾಕಿ ಕೊಟ್ಟ ಮೆಟ್ಟಿಲು.

ನಾನು ನನ್ನದೆನ್ನುವ ಮಮಕಾರ ಬಿಟ್ಟು ಬದುಕು ನಡೆಸುವವರು ಸಾಧುಗಳು ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು. ಆದರೆ ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡ ಮನುಷ್ಯ ಹೀಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯ ವಿಲ್ಲ. ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಮರೆತು ತಾನು ನೂರಾರು ವರ್ಷ ಬದುಕುತ್ತೇನೆಂಬ ಭರವಸೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಿ ಹಾಕುವುದತ್ತಲೆ ಅವನ ಗ್ಯಾನ.

ಅಯ್ಯೋ! ಈಗಷ್ಟೆ ದುಡಿತಾ ಇದ್ದೇನೆ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಏನೇನೆಲ್ಲಾ ನಡೀಬೇಕು. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಈಗಿನಿಂದಲೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದರೆ, ಆಗ ಎಷ್ಟಾಗಬಹುದು, ಈಗ ಎಷ್ಟಿದೆ ಸಂಬಳ ಹೀಗೆ ಬರೀ ಕಂಜೂಸು ತನದಲ್ಲೆ ಅರ್ಧ ಆಯುಷ್ಯ ಕಳೆದು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಕೂಡಿ ಹಾಕಿದ್ದಕ್ಕೆ ಸಾರ್ಥಕ ಬದುಕು ದಕ್ಕಿದರೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ನಡೆಯುವ ಕಾರ್ಯ ಏರುಪೇರಾದರೆ ಆಗ ಶುರು ನಿರಾಸೆಯ ಗಂಟು ಒಂದೊಂದೆ ಬಿಚ್ಚಲು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ.

ಛೆ! ಆಗ ಇರುವಷ್ಟು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಏನೇನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತೊ ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಿ ಬರಿ ನಾಳೆಯ ದಿನಗಳ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸದೆ ಕಳೆದು ಬಿಟ್ಟೆನಲ್ಲಾ. ಸರಿಯಾಗಿ ತೊಟ್ಟಿಲ್ಲ, ತಿಂದಿಲ್ಲ, ಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈಗ ಕೈಲಾಗಲ್ಲ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಏನು ಮಾಡಲಿ ಅನ್ನುವಂತಾಗುತ್ತದೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಏನು ಮಾಡೋಕೂ ಆಗೋದಿಲ್ಲ, ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮನದ ದುಃಖ ಹತಾಶೆ ನುಂಗಿಕೊಂಡು ಬದುಕಲೆ ಬೇಕು. ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಕಷ್ಟ ತಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಕೊನೆ ಕೊನೆಗೆ ಅರಿವಾಗಿ ಕಣ್ಣು ತುಂಬುವುದು ಈ ಅನಿವಾರ್ಯ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ.

ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಹಿರಿಯರು ಈಗಿನ ಜನರ ಬದುಕಿಗೂ ನಮ್ಮ ಕಾಲದ ಬದುಕಿಗೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಇಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ಜನರು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ತಿಳುವಳಿಕೆ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ನಮಗಿರುವ ಐವತ್ತು ವರ್ಷದ ಬುದ್ಧಿ ಈಗಿನವರಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ಲ್ಲೆ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ಹಳ್ಳಿಯಾಗಲಿ ಪಟ್ಟಣವಾಗಲಿ ಹಳೆಯ ಆಚಾರ ವಿಚಾರ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿ ಬದುಕನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವದರತ್ತಲೆ ಅವರ ಗಮನ ಜಾಸ್ತಿ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಣವಿದ್ದರಂತೂ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು ; ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ತಗೋಬೇಕು, ಹಣ ಎಷ್ಟಾದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಬೇಕು ಅಂದರೆ ಬೇಕೆ ಬೇಕು. ಯಾವುದೇ ವಿಷಯವಾಗಿ ನೋಡಿದರೂ ಆತುರ ಜಾಸ್ತಿ.

“ಅಯ್ಯೋ! ಏನಿದು? ಹೀಂಗಾ ಹಣ ವ್ಯಯ ಮಾಡೋದು” ಅಂದರೆ, “ಅದೆಲ್ಲಾ ನಿಮ್ಮ ಕಾಲ ಈಗ ನಮ್ಮ ಕಾಲ. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಹೀಗೆ ಜೀವನ ಮಾಡಿ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಏನು ಕಂಡಿರಿ? ನಿಮ್ಮ ತರ ನಾವಿರಕಾಗೋಲ್ಲಪ್ಪ. ನಮದೇನಿದ್ರೂ ಧಿಲ್ಧಾರಾಗಿ ಇರಬೇಕು.”

ಇದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೆಲವು ಹೆತ್ತವರ ಕುಮ್ಮಕ್ಕು ಬೇರೆ. ಪಾಪ! ಇರಲಿ ಬಿಡಿ, ನಾವಂತೂ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದಾಯಿತು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಾದರೂ ತಿಂದುಂಡ್ಕೊಂಡು ಆರಾಮಾಗಿರಲಿ. ದುಡಿತಾರೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡ್ತಾರೆ.

ಹೀಗೆ ಅಂದೂ ಅಂದೂ ಪಾಪ, ಇಲ್ಲದ ಮಕ್ಕಳ ಗತಿ ಅಯೋಮಯ. ಅವರಿಗೆ ಸರಿಸಮಾನವಾಗಿ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬೇಜಾರಾಗದಿರಲಿ, ಅವಕ್ಕೂ ಆಸೆ ಆಗೋಲ್ವೆ? ಅನ್ನುತ್ತ ಇಲ್ಲದವರೂ ಸಾಲ ಸೋಲ ಮಾಡಿಯಾದರೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಸಂತೋಷ, ಆಸೆ ಪೂರೈಸಲು ಹೆಣಗಾಡುವ ಅನೇಕ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತಲೆ ಬಾಗುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ.

ಜೀವನದ ಸಂಧ್ಯಾ ಕಾಲದಲ್ಲಂತೂ ಮಕ್ಕಳಂತಾಗುವ ಮನಸ್ಸು ಕೈಲಾಗದ ದೇಹ ತನ್ನ ಆಟ ತೋರಿಸುವಾಗ ಸಂಯಮವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಮಕ್ಕಳು, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಅದೆಷ್ಟು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಹೊಂದಿಕೊಂಡರೂ ಸಾಲದು. ಬಹುಶಃ ಈ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಈಗಲೆ ಜಾಸ್ತಿ ಕಾಟ ಕೊಡಬಹುದೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಸಾರಿ ಕಣ್ಣಿದ್ದೂ ಕುರುಡರಾಗಬೇಕೇನೊ! ಮಕ್ಕಳು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಹಾಕುವ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅವರ ಮಾತು ನಡೆ ನುಡಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬದಲು. ಕೆಲವು ಸಾರಿ ಏನಾದರೂ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೂ ಹೇಳದೆ ಬಾಯಿಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಇರಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಎಂಥಾ ಕಠಿಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ವಯಸ್ಸಾದ ಕಾಲ.

ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ತನ್ನ ತನವ ಮರೆಯದೆ ಬರುವ ಕಷ್ಟ ನಷ್ಟ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಎದುರಿಸುತ್ತ ನ್ಯಾಯ ನೀತಿ ಧರ್ಮದಿಂದ ಬದುಕುವುದು ಒಂದು ಕತ್ತಿಯ ಅಲುಗಿನ ಮೇಲೆ ನಡೆದಷ್ಟೆ ಕಠಿಣವಾಗಿದೆ. ಎಷ್ಟು ಕಲಿತರೂ ಸಾಲದು. ಪ್ರತಿ ದಿನ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣ ಸಾಯುವ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಕಲಿತಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಬದುಕೆ ಒಂದು ಪಾಠ ಶಾಲೆ. ಇಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಜನರೆ ಗುರುಗಳು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಸಹವಾಸದಲ್ಲೂ ನಾವು ಅರಿಯುವ ಪಾಠ ಅನೇಕವಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಳಿತೂ ಇದೆ ಕೆಡುಕೂ ಇದೆ. ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳೋದಿಲ್ವೆ;

“ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸಹವಾಸ ದೋಷ. ಒಳ್ಳೆಯವರ ಸಹವಾಸ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಹೀಗಾಗ್ತಿತ್ತ. ಸಹವಾಸ ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಯಾರೊ ಏನೊ ಹೇಳಿದ್ರೂ ಅಂತ ಹಂಗೆ ಆಡಬಿಡೋದಾ? ಸ್ವಂತ ಬುದ್ಧಿ ಎಲ್ಲೋಗಿತ್ತು?”

ದಿಟವಾದ ಮಾತು. ನಾವು ಯಾರ ಸಹವಾಸ ಮಾಡಲಿ ಒಳಿತು ಕೆಡುಕು ವಿಚಾರ ಮಾಡುವ ಬುದ್ಧಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು. ನಾವು ಸರಿಯಾಗಿ ಇದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಸಹವಾಸ ಮಾಡಿದ ಕೆಟ್ಟವನೂ ಒಳ್ಳೆಯವನಾದ ನಿದರ್ಶನ ಬೇಕಾದಷ್ಟಿದೆ. ಆಗ ಬಹುಶಃ ಕೆಲವು ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಹೊಂದಬಹುದೇನೊ. ಅದಿಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಜಂಜಡದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಒದ್ದಾಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಾವೇ ತಂದುಕೊಂಡಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಅದೇನೆ ಇರಲಿ, ಕೆಲವು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಈ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಎದುರಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕೆಲವು ನಿರ್ಧಾರಗಳು, ಬದುಕುವ ರೀತಿ, ನೀತಿ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಕೊಂಚ ನೋವು ಕೊಟ್ಟರೂ ಹಾಗೆ ಬದುಕದೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲ. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾದಾಗ ಮನಸಿಗಾಗುವ ಸಂತೋಷ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ನಾನು ಸರಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದೇನೆ, ನನ್ನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ತೃಪ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು, ನಾನು ಯಾರಿಗೂ ಕೇಡು ಬಗೆದಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ನಡೆ ಅವರಿಗೂ ಸಂತೋಷ ತಂದಿತು. ಹೀಗೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸಿದೆಯಲ್ಲ ಅದೇ ಹೃದಯದ ಬಡಿತ ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡಿ ಅನಿರ್ವರ್ಣೀಯ ಆನಂದವನ್ನು ತಂದು ಕೊಡುವ ಕ್ಷಣ.
ಆದುದರಿಂದ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಅನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಸಮಾಜವಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕಿಲ್ಲ.

ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಸಾಯುವವರೆಗೂ ಬದುಕು ಬಂಗಾರದಂತೆ ಖಂಡಿತಾ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಸಂಯಮ, ತಾಳ್ಮೆ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು ನಮ್ಮ ತನವ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸ ಗಳಿಸಿ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಬರುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಉತ್ತಮ. ನೀರು ಯಾವ ಪಾತ್ರೆಗೆ ಹಾಕಲಿ ಅದೇ ಆಕಾರ ತಳೆಯುವಂತೆ ಎಂತಹ ಕಷ್ಟ ಬಂದರೂ ಈ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮನೋಭಾವ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಷ್ಟೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನೇ ಕಷ್ಟ ಬರಲಿ ಎದುರಿಸಿ ಮುನ್ನಡೆಯಲು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಧೈರ್ಯ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಬಾಳಿನ ನಂದಾದೀಪವಾಗಿ ದಾರಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

3-5-2017. 5.53pm

ದೇವರು – ಪೂಜೆ

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹಳೆಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳೆಲ್ಲ ಸ್ವಚ್ಛತೆ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೇಳಿದರೆ ಯಾರೂ ಅನುಸರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ದೇವರು ಹಾಗೆ ಹೀಗೆ ಎಂದು ಕಥೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಸ್ವಚ್ಛತೆ ಜನ ಅನುಸರಿಸಲಿ ಎಂದು. ಮಡಿ ಮೈಲಿಗೆ ಆಚಾರ ವಿಚಾರ ಜಾತಿ ಪದ್ಧತಿ ಇವೆಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯನೆ ಮಾಡಿದ್ದು ತಾನೆ. ದೇವರಲ್ಲವಲ್ಲ.? ಹಾಗೆ ಇದು. ಇಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯಿದೆ ; ಇದರಿಂದ ಶಾಂತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ದೇವರು ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆ. ಜಾತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅವನ ಸ್ವರೂಪದ ವಿಮಷೆ೯. ಆದರೆ ದೇವರು ಒಬ್ಬನೇ. ಅದೊಂದು ಶಕ್ತಿ.. ಅದು ಎಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳ್ಳೆಯ ನಡೆ ನುಡಿ ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯದ ಜೀವನ ಶೈಲಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಕನ್ನಡಿ. ಮನಸ್ಸು ಬುದ್ಧಿ ಸರಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ದೇವರೆನ್ನುವ ಶಕ್ತಿ ನಮ್ಮಲ್ಲೆ ಕಾಣಬಹುದು.ಆದುದರಿಂದ ಅನಾದಿ ಕಾಲದ ಆಚರಣೆ ಅನುಸರಿಸುತ್ತ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನ ವಾತಾವರಣ ಸುಂದರವಾಗಿರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಎಷ್ಟೋ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಡಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಸ್ವಚ್ಛತೆ ಇರೋದಿಲ್ಲ.. ಆದರೂ ಅಲ್ಲಿ ದೇವರು ಇರುತ್ತಾನಾ? ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇನ್ನೂ ಸೂರ್ಯ ಅಡಿಯಿಟ್ಟಿರೋದಿಲ್ಲ ಆಗಲೇ ಕೆಲವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪೂಜೆಯ ಘಂಟಾನಾದ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ಮನೆ ಶುಚಿಗೊಳಿಸಿರುತ್ತಾರೊ? ಎಷ್ಟೋ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದವರಿಂದಲೆ ಮನೆ ಕೆಲಸ ಆಗಬೇಕು. ಇದು ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಕೂಡಾ. ಹಾಗಾದರೆ ಪೂಜೆಗೂ ಮನೆ ಸ್ವಚ್ಛತೆಗೂ ಸಂಬಂಧ ಇಲ್ಲವೆ?

ಯಾರನ್ನೊ ಒಂದಿನ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಕೇಳಿದೆ ” ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ನಿಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಆಗೋಗುತ್ತೆ. ಬಹಳ ಬೇಗ ಕೆಲಸ ಎಲ್ಲ ಮುಗಿಸ್ತೀರಪ್ಪಾ” “ಹೌದು. ನಮ್ಮನೆ ಕೆಲಸವದವಳು ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿ ಕೂಡಾ ಆಗೋಗಿರುತ್ತೆ. ಆಮೇಲೆ ಅವಳ ಪಾಡಿಗೆ ಒರೆಸಿ ಗುಡಸಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ.”

ಮತ್ತೆ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಪೂಜೆಗೆ ಮುನ್ನ ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಶುಚಿಭೂ೯ತಗೊಳಿಸಿ ಮನೆ ಮುಂದೆ ನೀರಾಕಿ ರಂಗೋಲಿ ಇಟ್ಟು ಸ್ನಾನ ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡ ಬೇಕು. ಪೂಜೆ ಆದ ಮೇಲೆ ಗುಡಿಸಬಾರದು ; ಸಾಯಂಕಾಲ ಗೋ ಧೂಳಿ ಮುಹೂತ೯ದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಬರೊ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮುಂಚೆ ಮನೆ ಕಸ ಗುಡಿಸ ಬೇಕು. ಕಸ ಹೊರಗೆ ಹಾಕಬಾರದು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಶಾಸ್ತ್ರ ಇದ್ದರೂ ಮೊದಲು ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ಆಮೇಲೆ ಮನೆ ಶುಚಿಗೊಳಿಸೋದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಹಾಗಾದರೆ ಢಂಬಾಚಾರದ ಮಾತೇಕೆ?

ಹಾಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಪಾರಾಯಣ ಮಾಡುವ ಹೆಂಗಸು. “ನಾನು ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಮುಹೂತ೯ದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಬೆಳಗಿನ ಆರು ಗಂಟೆಯ ಒಳಗೆ ಪೂಜೆ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಮೂರು ತಾಸು ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಆಮೇಲೆ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫೀ ಕುಡಿದು ಮನೆ ಮುಂದೆ ನೀರಾಕಿ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ. ಕೆಲಸದವಳು ಎಂಟಕ್ಕೆಲ್ಲ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಮುಂದಿನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ” ನನಗೆ ಅನಿಸಿತು ಅಬ್ಬಾ! ಆಚಾರ ಅಂದರೆ ಹೀಗೂ ಮಾಡಬಹುದಾ?

ಬರೀ ಸ್ನಾನವೊಂದೆ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯ ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರಿತೆ. ಇದರ ಹಿಂದೆ ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಎಷ್ಟಿರೋದಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸ್ನಾನ ಪೂಜೆ ಆದ ಮೇಲೆ ಮಾಡುತ್ತಾರಾ? ಯಾವಾಗ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ? ಹೇಗೆ ಕೆಲಸವನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ? ನಾನೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನ್ನುವ ಕುತೂಹಲ.

ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥರ ಕುಟುಂಬ. ಒಮ್ಮೆ ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೋದಾಗ ಗಮನಿಸಿದೆ. ಮನೆಯ ಪ್ರವೇಶದಲ್ಲಿಯೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ಸ್ವಲ್ಪ ಮೂಗಿಗೆ ಅಡರಿದ ಗಂಧ. ಒಂದು ರೀತಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕಸಿವಿಸಿ ವಾತಾವರಣ. ಯಾವ ಕಡೆ ನೋಡಿದರು ಹರಡಿಕೊಂಡು ಬಿದ್ದ ವಸ್ತುಗಳು. ಒಮ್ಮೆ ತಲೆ ಗಿರ್ ಎಂದಿತು. ಬಡವರ ಗುಡಿಸಲ್ಲಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟುತನ ಇರುತ್ತೊ ಏನೊ ಆದರೆ ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ?

ನಿಜ. ಇದನ್ನು ಉತ್ಕ್ರೇಶ್ಚೆ ಮಾಡಿ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ದಿನ ಬೆಳಗಿನ ವಾಕಿಂಗ್ ನನ್ನ ಶೋನೂನ ಜೊತೆ ಬೀದಿಗುಂಟ ಹೋಗುವುದು. ಅವನೊ ಮೂಸಿ ಮೂಸಿ ಕಾಲೆತ್ತಿ ತನ್ನ ಕಾಯ೯ದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾದರೆ ನಾನು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವುದೇನೊ ಅನ್ನುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿನ ಆಹ್ಲಾದಕರ ವಾತಾವರಣ ಹೀರುತ್ತ ಸಾಗುವುದು ಪರಿಪಾಠವಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಟ್ಟಡ ನಿಮಾ೯ಣ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ತಾಡಪತ್ರೆ ಶೀಟಿಂದ ನಿಮಾ೯ಣವಾದ ಕಟ್ಟಡ ಕಾಮಿ೯ಕರ ಚಿಕ್ಕ ಗುಡಿಸಲು. ಆ ಗುಡಿಸಲಿನ ಹೆಂಗಸು ಆಗಲೇ ರೊಟ್ಟಿ ತಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಗುಡಿಸಲ ಮುಂದೆ ಒಪ್ಪವಾದ ರಂಗೋಲಿ. ಸುತ್ತಲೂ ಗುಡಿಸಿ ಸ್ನಾನ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ನನಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ದಿನವೂ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಇನ್ನೂ ಬೆಳಗಿನ ಆರೂ ಮೂವತ್ತರ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ. ಒಮ್ಮೆ ನಗುತ್ತಾಳೆ ನನ್ನ ಶೋನೂ ಮರಿ ಕಂಡು ಪ್ರೀತಿಯ ನಗೆ. ಆಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನಿಸುವುದು “ಕಾಯಕವೇ ಕೈಲಾಸ” ಬಸವಣ್ಣನವರ ವಚನ ನೆನಪಾಗಿ ಮಡಿ ಮೈಲಿಗೆ ಆಚಾರ ವಿಚಾರ ಕೇವಲ ಆಡಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವವರ ಮುಂದೆ ಇವರನ್ನು ನಿವಾಳಿಸಬೇಕು. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ ಇಂಥವರ ನಿಮ೯ಲ ಮನಸ್ಸಿನ ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದೇನೊ!

ಈಗ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ನೋಡಿದರೂ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿ ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ ಆಚಾರ ವಿಚಾರ, ಶಕುನವಂತೆ, ವಾಸ್ತು ಹೀಗೆ ಒಂದಾ ಎರಡಾ. ಜನರ ಮನಸ್ಸು ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿಸಲು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಪ್ರಚಾರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಜನರೂ ಅವುಗಳನ್ನು ನಂಬುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಭವಿಷ್ಯದ ಕನಸು ನನಸಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ಮುಗ್ಧತೆ ಕಣ್ಣು ಕಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ದಿನ ದಿನಕ್ಕೂ ಇದು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಲೆ ಇದೆ.

ದೇವರ‌ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ಮಾಡುವುದು, ಜನರೂ ಆಡಂಬರದ ಪೂಜೆಗೆ ಒಲಿದಿರೋದು, ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಸಂಪ್ರದಾಯ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅನುಸರಿಸೋದು ಎಲ್ಲ ನೋಡಿದರೆ ಪೂಜೆ ಅಥ೯ವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ದೇವರು ಆಡಂಬರದ ವಸ್ತುವಾಗಿದ್ದಾನೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಮಾಡಿದರೆ ಕಟ್ಟು ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಆಚರಿಸಿದರೆ ಒಂದು ಅಥ೯. ಅದಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ಪೂಜೆ ವ್ಯಥ೯ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ಗುರು ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಪ ಪುಣ್ಯ, ಪೂಜೆ ಪುನಸ್ಕಾರದ ಕುರಿತು ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಪೂಜೆ ಮಾಡುವಾಗ ಮನಸ್ಸು ನಿಮ೯ಲವಾಗಿರಬೇಕು. ಯಾವುದೆ ಒತ್ತಡವಿರಬಾರದು. ಹಸಿದು ಪೂಜೆ ಮಾಡಬಾರದು. ಹಣ್ಣು ಹಾಲನ್ನಾದರೂ ಸೇವಿಸಿ ಪೂಜೆಗೆ ಅಣಿಯಾಗಿ. ಹಿಂದಿನ ದಿನ ತಂಗಳು ಪೂಜೆಗೂ ಮೊದಲು ತಿನ್ನಬೇಡಿ. ಇದು ತಾಮಸ ಗುಣವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಆದಷ್ಟೂ ಶುಚಿಯಾದ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿ. ದಿನದ ಮೂರು ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲೂ ಅಂದರೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಅಥವಾ ಸಾಯಂಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಭ್ರಾಹ್ಮೀ ಮೂಹೂತ೯ದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದರೆ ವಿಶೇಷ. ಆಗ ದೇವಾನು ದೇವತೆಗಳು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ.

ನಿಜಕ್ಕೂ ಗುರು ಒರಿತ್ರೆ ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಓದಲೇ ಬೇಕಾದ ಕೃತಿ. ಆದರೆ ಈ ಕೃತಿ ಓದಲು ಕಟ್ಟು ನಿಟ್ಟಿನ ಆಚರಣೆ ಬೇಕು. ಏಳು ದಿನದ ಸಪ್ತಾಹದಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಕಳೆದು ಹೋದ ಅನುಭವ ಕಾಣಬಹುದು.

ಆದುದರಿಂದ ದೇವರ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಢಂಬಾಚಾರ ಮಾಡುವುದು ಬಿಟ್ಟು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಆಚಾರ ವಿಚಾರ ಆದಷ್ಟು ಸಮಪ೯ಕವಾಗಿ ಅನುಸರಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು, ಹೃದಯ,ಚಿತ್ತ ಏಕಾಗ್ರತೆಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು ತದೇಕವಾಗಿ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಗಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವುದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪೂಜೆ ಅಲ್ಲವೆ?

20-12-2016. 1.51pm

ನಂಬಿಕೆ

ಬದುಕೆಂಬ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಪರಿಚಯ ಒಡನಾಟ ನಮಗಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಈ ಸಹಜತೆಯಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಘಟನೆಗಳು ಹಲವಾರು. ಈ ಘಟನೆಗಳು ಮಹತ್ವ ಪಡೆಯುವುದು ಆಳವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾಟಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ಅದಲ್ಲಿಗೆ ಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಘಟನೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ವಿಷಗಳಿಗೆ ಕಾರಣರಾದವರ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆ ಎಲ್ಲರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾಕೆ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ? ಕೇವಲ ಕೆಲವು ಮನುಷ್ಯರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಏಕೆ ನಂಬಿಕೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ? ಕಾರಣ ಏನು? ಏಕೆ ಹೀಗೆ? ಆ ಭಾವನೆ ಯಾವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ?

ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ. ಏಕೆಂದರೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊಕ್ಕಿ ಕೆದಕಿದಷ್ಟೂ ಅದು ನಿಗೂಢವಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ವಿಚಾರ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ. ಆದರೂ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಮನುಷ್ಯ ಮುಂದುವರಿಯುವುದು, ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದು ಈ ನಂಬಿಕೆಯೆಂಬ ಬುನಾದಿಯ ಮೇಲೆ.

ಈ ನಂಬಿಕೆ ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗಬೇಕು. ನಾನು ಏನು? ನನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಏನು? ನನಗೆ ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇದೆ? ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ವಿಷಯವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಾವು ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧೃಡತೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಆದಷ್ಟು ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿಸಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ನಂಬಿಕೆ ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸಬೇಕು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಛಲ, ಅದೆ ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆ ಬಲ ಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಅನೇಕ ಅಡೆತಡೆಗಳು, ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಕೀಳರಿಮೆಗಳ ಪ್ರಹಾರ, ಟೀಕೆ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಎದುರಾಗುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಆದರೆ ಅದರ ಕುರಿತು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಮುನ್ನಡೆದಾಗ ಮಾತ್ರ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಕೆಲವರಿಂದಲಾದರೂ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಹುರಿದುಂಬಿಸುವ ಗಳಿಗೆಗಳು ನಮ್ಮದಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ. ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಬೆಳೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಟೀಕಿಸಿದವರು ಹಿಂದಡಿಯಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಒಂದು ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಆಧಾರವಾಗಬಲ್ಲ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿ ಹೊಂದಬಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ಒಡನಾಟದ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ. ವಯಸ್ಸಿನ ಹಂಗಿಲ್ಲ. ವಿಧ್ಯೆ, ಜಾತಿ ಮತದ ಅಡಚಣಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನೋಡಲಿ ಅಥವಾ ನೋಡದೆ ಇರಲಿ ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲೊ, ಅಥವಾ ಬರವಣೆಗೆಯಲ್ಲೊ ಅಥವಾ ಅವರಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಭೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಮನಸ್ಸೇ ಹಾಗೆ. ನೀವು ಕೇಳಿರಬಹುದು ” ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ಆಯಿತು ಮೊದಲ ಭೇಟಿಯಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಮೊದಲ ನೋಟದಲ್ಲಿ. ಹೃದಯ ಸ್ಪಂಧಿಸಿತು. ನೋಡದೆ ಇದ್ರೂ ಅವರು ಒಳ್ಳೆಯವರು ಅಂತ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ.” ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನಮ್ಮ ಒಳ ಮನಸ್ಸು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಅಂಥಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪರಿಚಯದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯ ರೂಪರೇಶೆ ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ. ಬರೀ ಹೃದಯದ ಭಾವನೆ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುವುದು. ಅದು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಅದೇನು ಕಂಡು ಮೆಚ್ಚಿತೊ ಅನ್ನುವಂತಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ನಂಬಿಕೆ ಯಾರನ್ನೂ ಕೇರ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಹುಟ್ಟುವ ಹಲವರ ಬಗೆಗೆ ಉಂಟಾದ ನಂಬಿಕೆ ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ರೂಪ ತಾಳುತ್ತದೆ. ಅವರಿಂದ ಯಾವುದೆ ರೀತಿಯ ಸಹಾಯ, ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಪಡೆದಾಗಲೆಲ್ಲ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಮನಸ್ಸು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾದರು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹೇಳಲು ಅವಕಾಶ ಆಗದೆ ಇರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರಂತೆ ಹಪಹಪಿಸುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ವಷ೯ ಭೇಟಿಯಾಗದೆ ಇದ್ದರು ನೆನಪು ಮಾಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಭೇಟಿಯಾದರು ಆಗಿನ ಸಂಭ್ರಮವೆ ಬೇರೆ. ಆ ಬೇಟಿ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಆಗಾಗ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತದೆ.

ಹಾಗಾದರೆ ಎಲ್ಲರ ಬಗ್ಗೆ ಈ ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಭಾವ ಯಾಕೆ ಹಪಹಪಿಸೋದಿಲ್ಲ? ಬರೀ ಒಂದು ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ.? ಅದಲ್ಲಿಗೆ ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ ಯಾಕೆ? ಏಕೆಂದರೆ ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಮೂರನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿಬಿಡುವ ಮನಸ್ಸು ಅಲ್ಲಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮೀಯ ಭಾವನೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದಿಲ್ಲ ಮನಸ್ಸು.

ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿ ಗಳು ಅವರಲ್ಲೂ ಮನೆ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಇಬ್ಬರ ವಿಚಾರಗಳು ಒಂದೆ ಆಗಿದ್ದರೆ ಇಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸಿನ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮಾತು ಆಡಿದಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಬೇಸರವೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರಲ್ಲು ವಿಶ್ವಾಸ ಮನೆ ಮಾಡಿ ಅಜೀವ ಗೆಳೆತನದ ಸಂಬಂಧ ಏಪ೯ಡುತ್ತದೆ. ನಂಬಿಕೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ಮನದಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಮೌನವಾಗಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಸುಃಖವಿರಲಿ ದುಃಖವಿರಲಿ.

ಈ ನಂಬಿಕೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಮಿಳಿತವಾಗಿದ್ದರೆ ಸಂಸಾರದ ಬಂಡಿ ಸುಗಮವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಬಾಳಲು ಸಾಧ್ಯ. ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇರಬೇಕು. ನಮಗಿರುವ ನಂಬಿಕೆಯ ಜನರ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು ಸುಃಖ ದುಃಖ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಸಂಭ್ರಮಿಸೋಣ. ಈ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಕಾಯಿಲೆಯನ್ನೂ ಗುಣಪಡಿಸುವ ದಿವ್ಯ ಔಷಧಿ. ಬದುಕಿನ ಕೊನೆವರೆಗೂ ನನ್ನ ಜೀವನ ನನಗೆ. ನಾನು ಸದೃಡವಾಗಿ ನನ್ನ ಕೆಲಸ ನಾನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಜೀವಿಸ ಬಲ್ಲೆ. ಯಾರ ಅದೀನದಲ್ಲು ಬದುಕು ನಡೆಸುವುದು ಬೇಡ಼. ಸ್ವತಂತ್ರ ಪೃವೃತ್ತಿಯ ಬದುಕನ್ನು ನಂಬಿಕೆಯೆಂಬ ಅಡಿಪಾಯದಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟು ಆ ದೇವನಿಗೂ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸೋಣ!
13-6-2016. 7.06pm.

ನಿದ್ದೆಯ ಖರಾಮತ್ತು

ನಿದ್ದೆ ಪರಮಾತ್ಮನ ವರಪ್ರಸಾದ. ಅದಿಲ್ಲ ಅಂದಿದ್ದರೆ ಜಗತ್ತು ಹೇಗಿರುತ್ತಿತ್ತು? ಜೀವನದ ಗತಿ ಏನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು? ಆಹಾರ,ವ್ಯವಹಾರ, ಕೆಲಸ, ಕಾಯ೯ ಯಾವ ರೀತಿ ನಡೀತಿತ್ತು? ಜನ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತೆ? ಸೂರ್ಯನಿಲ್ಲದ ಕತ್ತಲೆಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಜನ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮೋಜು ಮಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ? ಒಂದಾ ಎರಡಾ? ತಲೆತುಂಬಾ ಹುಳುಗಳ ಹರದಾಟ. ಇಂಥ ಯೋಚನೆ ಬರೋದೆ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ.; ಭಗವಂತನ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಆದ ಹಾಗೆ.

ಸೂರ್ಯ ಮಂಡಲದ ತುಂಬಾ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಕಣ್ಗಾವಲು ಇದ್ದಂತೆ ಭಗವಂತ ನಮಗೆ ನಿದ್ದೆಯನ್ನೆ ಕಣ್ಗಾವಲಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಛೆ! ಇವತ್ತೊಂದಿನ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡದೆ ಬೆಳಗಿನವರೆಗೂ ಏನಾದರೂ ಓದುತ್ತಿರೋಣ ಬರೆಯುತ್ತಿರೋಣ, ಟೀವಿ ನೋಡೋಣ,ಹೀಗೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅನಿಸಿದರೂ ತಾರಾ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರರ ಪಾಳಿಯ ಕೆಲಸದಂತೆ ತಪ್ಪದೆ ನಿದ್ದೆ ರಾತ್ರಿ ಕಾಲಿಕ್ಕುತ್ತದೆ. ಉಂಡೊಟ್ಟೆಗೆ ತೇಗಿನ ಸಿಗ್ನಲ್ ಮಗನೆ ಎದ್ದೇಳು ಸಾಕು ತಿಂದಿದ್ದು ನಾ ಬಂದಾಯಿತಲ್ಲ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸುವಂತೆ. ನಿದ್ದೆ ಕಾಲಿಕ್ಕುವುದು ಆಕಳಿಕೆಯ ಸಿಗ್ನಲ್ ಕೊಟ್ಟು ಇಲ್ಲೂ ಮಗನೆ ನೀ ಮಲಗು ನೀ ಕಡಿದು ಗುಡ್ಡೆ ಹಾಕಿದ್ದು ಸಾಕು ಬಿದ್ದುಕೊ ನಾ ಅಡಿಯಿಟ್ಟಾಯಿತಲ್ಲ ; ಹೇಗಿದೆ ನೋಡಿ ಸಿಗ್ನಲ್ಗಳ ಸಮಾಚಾರ. ದೇಹವೆಂಬ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಭಗವಂತ ಇಟ್ಟ ಹ್ವಾರನ್!

ಅದೆ ರಾತ್ರಿನೆ ಯಾಕೆ ನಿದ್ದೆ ಬರಬೇಕು? ಅದೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ? ಕೆಲವರಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ಕೆಲವರಿಗೆ ಹಗಲು. ಯಾಕೆ ಹಾಗಿಲ್ಲ? ನೋಡಲು ಮನುಷ್ಯ ಒಬ್ಬರು ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ತಾರ ತಮ್ಯ. ಬುದ್ಧಿನೂ ಅಷ್ಟೆ. ಜೀವನ ಶೈಲಿ, ಧ್ವನಿ, ಮಾತು, ಬಣ್ಣ ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲ ಬೇರೆ ಬೇರೆ. ಆದರೆ ಈ ನಿದ್ದೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೆ. ಯಾಕೀಗೆ?

ನೀವು ಕೇಳಬಹುದು ; ಹಗಲೂ ನಿದ್ದೆ ಬರುತ್ತಲ್ಲ, ಮಾಡ್ತೀವಲ್ಲ. ಅದು ಬೇರೆ. ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಪಾಳಿ ಮಾಡಿನೊ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದಲೊ ಇತ್ಯಾದಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡೋಕೆ ತೊಡಕಾಗಿರಬಹುದು ಹಗಲು ನಿದ್ದೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಿಯಮದಂತೆ ರಾತ್ರೀನೇ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಬೇಕು. ನಿಶ್ಯಬ್ಧ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಜನ ಜೀವನ ಸ್ಥಬ್ಧವಾಗಬೇಕು. ದೇಹ ಜಡವಾಗಬೇಕು ಜಗತ್ತನ್ನೆ ಮರೆಯಬೇಕು!

ಆದರೆ ಈ ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪೃಕ್ರತಿ ನಿಯಮವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಬದಲಾವಣೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ದುಶ್ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತಿದೆ. ನಿದ್ದೆ ಅನ್ನೋದು ದೇಹದ ದಣಿವನ್ನು ಆರಿಸಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಕೊಟ್ಟು ಅಂಗಾಂಗಳಲ್ಲಿ ನವ ಚೈತನ್ಯ ಉಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸರಿಯಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದ ಮನುಷ್ಯ ದಿನವೆಲ್ಲ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಒಂದು ವರ ಪ್ರಸಾದ. ಕೆಲವರು ಕೂತಲ್ಲೆ ಎಲ್ಲಂದರಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡ್ತಾರೆ ರಾತ್ರಿ ಆಗಲಿ ಹಗಲಾಗಲಿ ಟೈಂ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ. ಇಂಥವರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಇವರೆಷ್ಟು ಪುಣ್ಯವಂತರಪ್ಪಾ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ರಾತ್ರಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಕೂತಲ್ಲೆ ಒದ್ದಾಡತಾ ಇರೊ ಸೀಟಲ್ಲೆ ಮಗ್ಗಲು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತ ಕಳೆಯೊ ರಾತ್ರಿ ಒಬ್ಬೋಬ್ಬರ ಗೊರಕೆ ಸದ್ದು ಆ ರಾತ್ರಿಯ ನಿರವತೆಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆ ಬರದ ಒದ್ದಾಟದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ಗುದ್ದು ಕೊಟ್ಟು ಎಬ್ಬಿಸಿಬಿಡಬೇಕೆನ್ನುವಷ್ಟು ಮನಸ್ಸು ವಿಕಾರವಾಗಿದ್ದಿದೆ. ಇದು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಆರಾಮಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಲಾಗದವರ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿಯ ಒದ್ದಾಟ. ಹಗಲು ಪ್ರಯಾಣ ಸಾಕಪ್ಪಾ, ನಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕಷ್ಟ ಆಗುತ್ತದೆ. ರಾತ್ರಿ ಪ್ರಯಾಣ ನಾ ಒಲ್ಲೆ ಅನ್ನುತ್ತದೆ ಮನಸ್ಸು .ನಗು ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಥಾ ಪ್ರಾಶಸ್ಥ್ಯ ಈ ನಿದ್ದೆಯೆಂಬ ಭೂತಕ್ಕೆ!

ಎಲ್ಲಾದರೂ ಸಮಾರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗಜಿಬಿಜಿ ಸದ್ದುಗಳ ನಡುವೆ ರಾತ್ರಿಯ ವಸತಿ ಕಲ್ಪಿಸಿದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಹಾಸಿದ ಜಮಕಾನದ ಪಲ್ಲಂಗದಲ್ಲಿ ಒತ್ತುವ ನೆಲದ ಹಿಂಸೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಪೊಗದಸ್ಥಾಗಿ ಮಲಗಿದ ತಕ್ಷಣ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿ ಗೊರಕೆಯ ಸದ್ದು ಈ ಕಡೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವವ ಅರೆ ಹೂ ಇಲ್ಲ ಹಾ ಇಲ್ಲ ಆಗಲೇ ಗೊರಕೆ ಹೊಡಿತಾನಲ್ಲ ಇವನು? ಅಂದುಕೊಂಡ ಅನುಭವ ಹಲವರ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಿರಬಹುದು. ಅದು ಹೇಗೆ? ಸುಃಖಿಷ್ಟರಪ್ಪಾ ನೀವು ಎಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ ಅವರ ನಿದ್ದೆಗೊಂದು ಶಹಬಾಸ್ ಗಿರಿ ಹೇಳ್ತೀರಾ ಅಲ್ವಾ?

ನಮ್ಮಲ್ಲೊಂದು ಗಾದೆ ಇದೆ “ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲದವ ಸಂತೆಯಲ್ಲೂ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡ್ತಾನೆ” ಇದು ಹೌದಾದರೂ ಕೆಲವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು. ಅವರಿಗೆ ಚಿಂತೆ ಇರಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಸರಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡೋದೆ ಗೊತ್ತು. ಅವರ ಮೈಂಡ ಸೆಟ್ ಆಗೋಗಿದೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಒಗ್ಗಿದ ತಲೆ ಕಂಡ್ರೀ….! ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯ ನಾ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು; ಕೆಲವು ಸಾರಿ ನನ್ನನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದ ವಿಚಾರ. ಒಮ್ಮೆ ಒಂದಷ್ಟು ತಿಂಗಳು ಆಗಾಗ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವ ಸಂದರ್ಭ ಎದುರಾಯಿತು. ಪಲ್ಲಂಗದಲ್ಲೆ ಹೊರಳಾಡಿ ನಿದ್ದೆಗಾಗಿ ಗೋಳಾಡುವ ಗೀಳಿರುವ ನನಗೆ ಅದೇನೊ ನೋಡ್ರಿ ಆಗಾಗ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ ನಿದ್ದೆನೂ ಒಗ್ಗೋಗಿತ್ತೊ ಏನೊ ಬಸ್ಸು ಹೊರಟ ತಕ್ಷಣ ನಾನೂ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದಿದೆ. ಅಂದರೆ ನಿದ್ದೆಗೂ ಗತಿ ಇಲ್ಲ ಅಂದಾಗ ಅದೂ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಭಾವ ವಿರಬಹುದೆ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದಾಗಲೂ ಕೆಲವು ದಿನ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಸಾಕು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವಂತೆ ತಲೆ ಗಿರಿ ಗಿರಿ ಅದೇ ಅನುಭವ.

ಎಂಥಾ ದೇಹವಪ್ಪ ಇದು? ಯಾವ ರೀತಿ ರಚನೆ. ಜ್ವರ ಬಂದರೆ ಸಾಕು ಸದಾ ನಿದ್ದೆಯ ಮಂಪರು. ಇಡೀ ದಿನ ನಿದ್ದೆ ನಿದ್ದೆ. ನುಂಗುವ ಮಾತ್ರೆಗಳ ಪ್ರಭಾವವೇ? ಅದೆ ಜ್ವರ ಬಿಟ್ಟು ಎರಡು ದಿನ ಯಾಕೊ ನಿದ್ದೆನೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ರಾತ್ರಿ ಹಗಲು ಮತ್ತೆ ಇದೇ ಒದ್ದಾಟ. ಇಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಗೆ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿ ಮಾಡಿ ಸಾಕಾಗೋಗಿರುತ್ತಾ? ಅಥವಾ ಮಲಗೀ ಮಲಗಿ ಸುಸ್ತಾಗಿರೊ ದೇಹಕ್ಕೆ ನಿದ್ದೆ ಬೇಡಾಗಿರುತ್ತೊ ಹೇಗೆ. ಈ ನಿದ್ದೆ ಎಲ್ಲಿ ಓಡೋಗಿರುತ್ತದೆ? ಮತ್ತೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ವಕ್ಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ? ಬರೀ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಂಡ್ರೀ….!

ಕೆಲವು ಸಾರಿ ಯಾರೋ ಆಡಿದ ಮಾತಿಗೊ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಇಲ್ಲದಕ್ಕೊ, ಆಫೀಸ್ ಟೆನಷನ್ನಿಗೊ ಇತ್ಯಾದಿ ನಿದ್ದೇನೆ ಬರದೇ ಒದ್ದಾಡುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಚಿಂತೆಗೂ ನಿದ್ದೆಗೂ ಎಣ್ಣೆ ಶೀಗೆಕಾಯಿ ಸಂಬಂಧವಾ? ಅಥವಾ ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರರಂತೆ ಅವರವರಲ್ಲೆ ಒಪ್ಪಂದವೇನಾದರೂ ಏಪ೯ಟ್ಟಿದೆಯಾ? ರಾತ್ರಿ ಹಗಲು ಆದ ಹಾಗೆ. ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಈ ನಿದ್ದೆ? ಇಲ್ಲೂ ಒಂದು ಖರಾಮತ್ತು ನಿದ್ದೆದು.; ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಹಗಲಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿ ಬಡ್ಡಿ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳೊ ಈ ನಿದ್ದೆ ಬಲು ಪಂಚರಂಗಿ. ದೇಹ,ಮನಸ್ಸು ತನ್ನ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆಟ ಆಡಿಸೊ ಜಾಣೆ. ಅಬ್ಬಾ! ನಿದ್ದೆಯೆ…???

ನಿದ್ದೆ ಮಾಡೋದೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜಗತ್ತು ಬಹುಶಃ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಡಿದಾಟದ ಗೂಡಾಗುತ್ತಿತ್ತೊ ಏನೊ. ಅಹಾರದ ಕೊರತೆ, ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ನಡುವೆ ಸಂಘಷ೯ ಒಂದಾ ಎರಡಾ? ಊಹಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಸಾಕು ನೀ ಎಚ್ಚರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಎಗರಾಡೋದು ತೆಪ್ಪಗೆ ಮಲಗಿ ನನಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಕೊಡು ಹೇ ಮನುಜ ಅಂತ ದೇವರೂ ನಿದ್ದೆ ಜೊತೆ ಒಡಂಬಡಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಂತಿದೆ. ಅದಕೆ ಯಾರ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೂ ಮಣಿಯದೆ, ನಿದ್ದೆ ಗೆಟ್ಟವರ ದಿನದ ಉತ್ಸಾಹ, ಆರೋಗ್ಯ ಕಸಿದುಕೊಂಡು ದೇವರನ್ನೇ ಗೆದ್ದ ಭೂಪ ನಾನು ಎಂದು ಈ ಮಾಯಾಂಗನೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಆಟ ಆಡಿಸುತ್ತಿರಬಹುದೆ? 

ನೋಡಿದ್ರಾ ? ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕಾರಣ ಏನೇ ಇರಬಹುದು ವಿಚಾರ ಮಾಡ್ತಾ ಮಾಡ್ತಾ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ತಿಕಲ್ ಮೈಂಡಿಗೆ ಬಂದ ನಿದ್ದೆಯದೆ ಚಿಂತೆಯಾಗಿ ಹಾಗೆ ಬರೆದ ಬರಹವಿದು.

ಹಂಗೆ ಮನಸಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಕಲ್ಪನೆ ;

ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆ ಚಂದ್ರ – ತಂಪು ತಂಪು ದೇಹಕ್ಕೆ ಹಿತ.
ಹಗಲು ನಿದ್ದೆ ಸೂರ್ಯ – ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಹಿತ.

ಗೀತಾ(ಸಂಗೀತಾ ಕಲ್ಮನೆ)ಜಿ.ಹೆಗಡೆ 
3-11-2016. 2.24am

ಯೌವನದ ಬರೆ

ಜಗತ್ತು ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ. ಯಾವುದು ನಮ್ಮ ಕೈಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೊ ಅದು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ.ಸಿಗೋದೆ ಇಲ್ಲ.

ನನಗಾಗಿ ಈ ಜಗತ್ತಿದೆ. ನನ್ನ ಆಸೆಗಳೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಈಡೇರುತ್ತದೆ. ನಾ ಯಾವತ್ತೂ ಸೋಲೋದೆ ಇಲ್ಲ. ಅನ್ನುವ ಭಾವಾವೇಶದಲ್ಲಿ ಸಾಗುವ ಈ ಯೌವ್ವನದ ಒಂದೊಂದು ಮಜಲು ದಾಟಿಕೊಂಡು ಹೋದಂತೆಲ್ಲ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಅನುಭವ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಕಲಕಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತದೆ. ನೂರೆಂಟು ಕನಸುಗಳ ಆಗರ ಈ ಯೌವ್ವನದ ಮೆಟ್ಟಿಲು. ಏರುವ ಗತಿ ತೀವ್ರವಾದಂತೆಲ್ಲ ಆಸೆಗಳ ಭಂಡಾರ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಏರುವ ರಭಸದಲ್ಲಿ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡುವ ಗೊಡವೆ ಕಡೆಗೆ ಲಕ್ಷವಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಾತರ, ನಿರೀಕ್ಷೆ, ಪಡೆದೆ ತೀರಬೇಕೆನ್ನುವ ಉತ್ಕಟ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ. ಆಗ ಯಾರ ಮಾತೂ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳೋದೆ ಇಲ್ಲ. ನಾ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಸರಿ. “ಕೋಳಿಗೆ ಮೂರೇ ಕಾಲು” ಎಂದು ವಾದ ಮಾಡುವ ಮೊಂಡು ಬುದ್ಧಿ ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಹೊಕ್ಕು ತಾಂಡವವಾಡುತ್ತೊ!

ಕಂಡವರಿಗೆ ತಾ ಅಂದವಾಗಿ ಕಾಣಬೇಕೆನ್ನುವ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ವ್ಯಥ೯ ಕಾಲ ಹರಣ. ಮಂಕು ಬುದ್ಧಿಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ಏನೂ ಗೊತ್ತಾಗೋದೆ ಇಲ್ಲ. ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿ ಅದೆಷ್ಟು ಸ್ಟೈಲು, ಅದೇನು ವೈಯ್ಯಾರ, ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಧಿಮಾಕು.

ಹಿರಿಯರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ “ಬಹಳ ಮೆರೆದರೆ ಅವನು/ಳು ನೆಲ ಕಾಣುತ್ತಾ? ಬಿಸಿ ರಕ್ತ ನೋಡು ಹಾರಾಡ್ತಾನೆ/ಳೆ. ಎಲ್ಲ ಇಳಿದ ಮೇಲೆ ದಾರಿಗೆ ಬರ್ತಾನೆ/ಳೆ ಬಿಡು”. ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯ! ಆದರೆ ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಲು ಕಷ್ಟ. ” ಇದ್ದಿದ್ದು ಇದ್ದಾಂಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ಎದ್ದು ಬಂದು ಎದೆಗೆ ಒದ್ದಾಂಗೆ” ಗಾದೆ ಮಾತು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಾಳ್ಮೆ ಕಡಿಮೆ. ಏನಾದರೂ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿದರೆ ಹೆತ್ತವರ ಮೇಲೆ ಎಗರಾಡೋದು. ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಊಟ ಬಿಡೋದು. ಇನ್ನೂ ಸಿಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಗಾಡಿ ತಗೊಂಡು ರೊಯ್ಯ^^^^^ ಅಂತ ಓಡಿ ಹೋಗೋದು. “ಸಿಟ್ಟಿನ ಕೈಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಕೊಡಬೇಡ್ರೋ, ನಿಧಾನ ಕಂಡ್ರೋ” ಎಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತದೆ. ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದು ಮನೆ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದಾಗಲೆ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಸಮಾಧಾನದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಹೊರಗೆ ಬರೋದು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಉಸಿರು ಬಿಗಿ ಹಿಡಿದು ಆತಂಕದ ಮಡುವಲ್ಲಿ ಒದ್ದಾಡುವ ಹಿರಿ ಜೀವಗಳ ಸಂಕಟ ಹರೆಯಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಗೋದಿಲ್ಲ. ಗಮನ ಪೂರ ತನ್ನ ಉತ್ಕಟಾಂಕ್ಷೆಯ ಕಡೆಗೆ. ದೇಹ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಚಿತ್ತ ಇನ್ನೆಲ್ಲೊ. ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಅಯೋಮಯ.

ಅಲ್ಲಿ ಯೌವ್ವನದ ಕನಸಿದೆ. ಹುಚ್ಚು ಕುದುರೆ ಓಟವಿದೆ. ಅದು ಪಡೆಯಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಂಬಲವಿದೆ. ಈ ಹಂಬಲವು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಛಲ ಹೆಡೆಯೆತ್ತಿದರೆ ಸರಿಯಾದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆದರೆ ಕೆಲವು ಕನಸುಗಳನ್ನಾದರೂ ಈಡೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅದಿಲ್ಲದೆ ಅತೀ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಐಶಾರಾಮಿ ಬದುಕಿನತ್ತ ವಾಲಿದಲ್ಲಿ ಅವನ/ಳ ಕನಸು ಭಗ್ನವಾಗುವುದು ನಿಶ್ಚಿತ. ಏಕೆಂದರೆ ಕನಸಿಗೆ ಯಾವುದೆ ಕಾಯ್ದೆ ಕಾನೂನುಗಳ ಕಟ್ಟಪ್ಪಣೆ ಇಲ್ಲ. ಅದು ತನಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಯೋಚಿಸಿ ಮನದಲ್ಲಿ ಕನಸಿನ ಸೌಧವನ್ನೆ ಕಟ್ಟಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅಡೆತಡೆಯಿಲ್ಲದ ಮನದ ಗೋಡೆಗಳ ದಾಟಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹುಚ್ಚನಾಗಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಕೈ. ಎಲ್ಲವೂ ತಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಆಗಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಹಠ ಅದಕ್ಕೆ. ಮುಂದಿನ ಆಗು ಹೋಗುಗಳ ಅರಿವು ಅದಕ್ಕಿಲ್ಲ. ನಿರ್ಯೋಚನೆಯಿಂದ ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿದ ಬಾಲ್ಯ ಪೃಕ್ರತಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ದೇಹದಲ್ಲಾಗುವ ಬದಲಾವಣೆ ಯೌವ್ವನ ನಾ ಅಡಿಯಿಟ್ಟೆ ಅನ್ನುವ ಕಾಲ. ಗಂಡಾಗಲಿ ಹೆಣ್ಣಾಗಲಿ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಕಡಿಮೆ, ಅನುಭವಿಸಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಂಬಲ ಜಾಸ್ತಿ. ಕಾಲಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹಲವು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಪರಿಚಯ ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮದ ಮೇಘೋತ್ಕಷ೯ ತೊನೆದಾಡಿದಾಗ ಸ್ವಗ೯ಕ್ಕೆ ಮೂರೆ ಗೇಣು.

ದಿನಗಳು ಸರಿದಂತೆ ಅನ್ನದ ಹಳಸಿದ ವಾಸನೆ ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿಯೋದು. ಆಗ ಮನದ ಕಣ್ಣು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೆರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಡವಿದೆ, ನಾನು ಹೇಗಿರಬೇಕಿತ್ತು ಇತ್ಯಾದಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೊರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ನಿಜ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬೆಳೆಯುವ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರ ಮಾಗ೯ದಶ೯ನ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. “ಬೆಳೆಯುವ ಸಿರಿ ಮೊಳಕೆಯಲ್ಲಿ”ಹಿರಿಯರ ಗಾದೆಯಂತೆ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿಂದಲೆ ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ಬೀಜ ಬಿತ್ತುತ್ತ ಬಂದರೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರು ಯೋಚಿಸಿ ಮುಂದಡಿಯಿಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮಕ್ಕಳದಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಅದೃಷ್ಟ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಮೊದಲು ಹೆತ್ತವರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದಲ್ಲಿ ಈಗಿನ ಧಾವಂತದ ಬದುಕೋ ಅಥವಾ ವಾಹಿನಿಗಳ ಅಬ್ಬರಾಟವೋ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಬಗೆಗೆ ಗಮನ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಇದಂತೂ ದಿಟ.

ಕಾರಣ ಇಷ್ಟೆ ; ಮಗು ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಸಕಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮನೆಯ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ಕೇರ್ ಸೆಂಟರ್ ಗತಿ. ಇಲ್ಲಿಂದಲೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ ಮಗುವಿನ ಒಂಟಿತನ. ಕಾಲ ಕ್ರಮೇಣ ಮಕ್ಕಳು ಹಿರಿಯರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಾರದಂತೆ ತಮ್ಮದೆ ಸಕ೯ಲ್ ನಿಮಿ೯ಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸುಮಾರು ವಷ೯ಗಳವರೆಗೆ ಹೆತ್ತವರ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿ ನಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಎಂದು ಯೋಚನೆ ತಲೆಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸೀಮಿತದ ಗಡಿ ದಾಟಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಹುಚ್ಚು ಧೈರ್ಯ, ಆಸೆ, ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಇಂಡಿಪೆಂಡೆಂಟ ಜೀವನದತ್ತ ವಾಲುವದು ಜಾಸ್ತಿ. ಒಂಟಿಯಾಗಿ.ಬದುಕನ್ನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಎದುರಿಸ ಬಲ್ಲೆ ಅನ್ನುವ ಯೋಚನೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಮನೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಇದು ಕೆಟ್ಟ ನಡೆ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರಂತೆ ಸಂಸಾರಸ್ಥರಾಗಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವುದರತ್ತ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಗಮನ ಇಲ್ಲ. ಅವರದೇ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಕೊರಗು.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಹರೆಯಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ ಅವರ ಓದು, ಕೆಲಸ, ಮದುವೆ, ಸಂಸಾರ ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಂಗವಾಗಿ ನೆರವೇರಿದರೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಗೌರವ, ಮಾನ್ಯತೆ. ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ಅಸ್ಪಷ್ಯರಂತೆ ಕಾಣುವ ಈ ಸಮಾಜದ ನಡೆ ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದ ಮುಂದುವರೆದುಕೊಂಡೇ ಬಂದಿದೆ.

ಬಿಸಿರಕ್ತದ ವಯಸ್ಸು, ಅತಿಯಾದ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ಅತಂತ್ರ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪುತ್ತಿರುವವುದು ಶೋಚನೀಯ. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಹೆಣ್ಣು ಗಂಡುಗಳ ಅಲೆದಾಟಕ್ಕೆ ಇತಿ ಮಿತಿ ಇಲ್ಲ. ಸಂಕೋಚ, ಸಮಾಜದ ಕುರಿತು ಭಯ ಮೊದಲೇ ಇಲ್ಲ. It’s common ಎಂದು ಹಿರಿಯರ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸುವ ಮಾತು.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಓದಿದ ಬರಹ. ಚೀಣಾ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಜನ ಸಂಖ್ಯೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾನೂನಿನ ಪರಿಣಾಮ ಮದುವೆಯಾಗುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಯುವಕ ಯುವತಿಯರು ಒಂಟಿಯಾಗೇ ಬದುಕಲು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ “ನಾವಿರುವವರೆಗೆ ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲ, ಆಮೇಲೆ ಮಗು ಒಂಟಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಲ್ಲ”ಅನ್ನುವ ಕೊರಗು ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಚಿಕ್ಕ ಮನೆಗೆ ಬೇಡಿಕೆ ಬಂದಿದೆ. ಬೆಳ್ಳಿ ಬಂಗಾರಕ್ಕೆ ಕಿಮ್ಮತ್ತಿಲ್ಲ. ಮನೆ ಪರಿಕರದ ಮಾರಾಟ ಕುಂಟಿತವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇತ್ಯಾದಿ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲೂ ಹೀಗೆ ಏನಾದರೂ ಬದಲಾವಣೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸಬಹುದೆ? ಹಳ್ಳಿ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಸಿಗೋಲ್ಲ. ಪೇಟೆ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರ ಅತಿಯಾದ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆ ಈಡೇರದ ಪರಿಣಾಮ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ತಲುಪುತ್ತೋ. ಹರೆಯಕ್ಕೆ ಮದುವೆ ಅನ್ನುವ ಮೂರಕ್ಷರದ ಗಂಟು, ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸಮರಸ, ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಜೀವನ ದೊರೆತಾಗಲೆ ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯ. ಒಂಟಿತನ ಚಿತ್ತ ದಿಕ್ಕೆಡಿಸುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟು ಪಾಡು, ಶಾಸ್ತ್ರ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಹಿಂಸೆಯಂತೆ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆ ತಾತ್ಸಾರ. “ನೀವು ಮಾಡುವ ಗೊಡ್ಡು ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಜೀವನ ಬಲಿ” i am independent, why you worry? ಮದುವೆಯೇ ಜೀವನವಲ್ಲ” ಇತ್ಯಾದಿ. ಮಾತುಗಳು ಮಕ್ಕಳ ಬಾಯಲ್ಲಿ. ಮೂಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಂತೆ ಹೆತ್ತವರ ಮೌನ ಮಕ್ಕಳ ಮೂಕ ರೋದನ. ಒಳಗೊಳಗೆ ನೊಂದು ಬೆಂದು ಎದುರಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳು ಮುಖವಾಡ ಹಾಕಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೋ!

ಆಗಬೇಕು ಎಲ್ಲ
ಆಗಬೇಕಾದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ
ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ
ಹರೆಯ ಹೊರೆಯಂತೆ
ಹೆತ್ತವರಿಗೆ
ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಉರುಳು
ಜನರ ಬಾಯಲ್ಲಿ
ಸದಾ ಹರಿದಾಡುವ ತಿರುಳು!

28-10-2016. 9.06pm

ಕಟು ಸತ್ಯ

ಇದು ಕಲಿಗಾಲ. ಇಲ್ಲಿ ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕುರುಡರಂತೆ ಅಸಹಾಯಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿಮಾ೯ಣವಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಆಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಇದರ ಅಂತ್ಯ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ತಲುಪುತ್ತದೊ ಅನ್ನುವ ಆತಂಕ , ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಮನದಲ್ಲಿ. ಈ ಜಗತ್ತು, ದೇಶ ಯಾರೊಬ್ಬರ ಸ್ವತ್ತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬರಬರುತ್ತಾ ಈ ದೇಶದ, ರಾಜ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿ ಹದಗೆಡುತ್ತಲಿದೆ. ಹುಟ್ಟಿದ ಶಿಶುವಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸಾಯುವ ಮುದುಕರವರೆಗೂ ತೊಳಲಾಟ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಅರಾಜಕತೆ. ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಕತ್ತಿಯ ಅಲಗಿನ ಮೇಲೆ ಬದುಕುವಂತ ಸ್ಥಿತಿ ನಿಮಾ೯ಣವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹಸುಳೆಗೆ ಹಾಲು ಕುಡಿಸುವಾಗಲೂ ತಂದ ಹಾಲು ಹಾಲೊ ಅಥವ ಹಾಲಾಹಲವೊ ಅನ್ನುವ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಹೆತ್ತ ಕರುಳು ಸಂಕಟ ಪಡುವಂತಾಗಿದೆ. ಉಪಾಯ ಇಲ್ಲ. ಮನದೊಳಗಿನ ಆತಂಕ ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಮಗುವಿನ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುತ್ತಾಳೆ. ತಿನ್ನುವ ತರಕಾರಿ, ಹಣ್ಣು, ಬೇಳೆ ಕಾಳುಗಳಿಗೂ ವಿಷ ಮಿಶ್ರಿತ. ಕೆಡದೆ ಹಾಳಾಗದಿರಲು, ಫ್ರೆಶ್ ಆಗಿ ಕಾಣಲು. ಕಾಯಿ ಹಣ್ಣಾಗಲು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ತೀಥ೯ ಪ್ರೋಕ್ಷಣೆ, ಗಂಧ ಲೇಪನ, ಅಕ್ಷತೆ ಹಾಕಿ ಜನರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮಣ್ಣೆರಚುವ ಧಂದೆ ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಟೀವಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡ ಜನ ತುತ್ತು ಅನ್ನ ತಿನ್ನುವಾಗಲೂ ನಾಳೆ ನನ್ನ ಆರೋಗ್ಯ ಏನಾಗುತ್ತೊ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವಂತಾಗಿದೆ. ಪಿಜ್ಜಾ ಬಗ೯ರ್ ಹಾವಳಿ ಯುವಕ ಯುವತಿಯರ ಬಾಯಿ ಚಪಲಕ್ಕೆ ಮನೆಯ ತಿಂಡಿ ರುಚಿಸದಂತಾಗಿದೆ.
ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದ ಆಟ ಪಾಟ ತಿಂಡಿಗಳು ಒಡವೆ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಹಿರಿಯರ ಮಾತು ಯಾವುದು ಈಗ ನಯಾಪೈಸೆ ಬೆಲೆ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಶಾಲೆ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತದ ಮಗುವಿನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲು ರಿಮೋಟ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್. ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮೀರಿದ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮಾತು ಮಕ್ಕಳ ಬಾಯಲ್ಲಿ. ಶಾಲೆ ಅಂದರೆ ಅದೊಂದು ದೇವ ಮಂದಿರ. “ಶಿರ ಬಾಗಿ ಒಳಗೆ ಬಾ” ಅನ್ನುವ ಫಲಕ ಶಾಲೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಅಂದು. ಆದರೆ ಈಗ “ಡ್ರೈ ಫುಡ್, ಬೇಕರಿ ಫುಡ್ ಲಂಚಿಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಾ” ಈಗಿನ ಶಾಲೆಯ ಕಾನೂನು. ಬೆಳೆಯುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮನೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟರೂ ಶಾಲೆಯ ಪಾಠವೇ ವೇದ ವಾಖ್ಯ. ಸುತ್ತ ಹುಡುಕಾಡುವ ಕಾಮುಕರ ಕಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬರುವವರೆಗೂ ಹೆತ್ತವರ ಆತಂಕ. ಇಬ್ಬರೂ ದುಡಿಯದೇ ಇದ್ದರೆ ಸಂಸಾರ ತೂಗಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ದಿನವಿಡಿ ದುಡಿವ ಮನಕೆ ಮಕ್ಕಳ ಯೋಚನೆ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ.

ಇನ್ನು ಕಾಲೇಜು ಹತ್ತಿದ ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆತ್ತವರ ಆತಂಕ ನೂರಾರು. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರಲ್ಲಿ ಬಾರು ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್. ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಂಟ್ರೋಲಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕನಸಿನ ಮಾತು. ಈಗ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಸಕ೯ಲ್ ಜಾಸ್ತಿ. ಸುತ್ತಾಡೋದು ಪಾಟಿ೯ಗಳು ಸಿನೇಮಾ ಊರು ಸುತ್ತುವುದು ಎಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿ ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳ ಹತ್ತಿರ ಮಾತಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಕೈಗೆ ಸಿಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆತಂಕದ ಮದ್ಯ ಹೆತ್ತ ಮಕ್ಕಳು ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಣವಂತರಾಗಿ ಹೊರ ಬಂದರೆ ಅದು ಹೆತ್ತವರ ಪೂವ೯ ಜನ್ಮದ ಪುಣ್ಯವೇ ಸರಿ. ಭವಿಷ್ಯದ ಮುಂದಿನ ಹಾದಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಯಕ್ಪ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಕಾಡುವುದಿದೆ. ಭವಿಷ್ಯ ಹೀಗಿರುವಾಗ ಮಕ್ಕಳು ಬೇಕಾ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಲವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದಿದೆ.

ದೇವರೆ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಾಪಾಡು. ಅದು ನಿನ್ನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಮೊರೆ ಇಡುವ ಜನರ ಕೂಗು ಆ ದೇವನಿಗೆ ಕೇಳಿದರೆ ಸಾಕು!!

ಧೂಮ ಪಾನ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾಳು
ಕುಡಿತದಿಂದ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸಾರ ಎರಡೂ ಹಾಳು
ಜೂಜು ಆಡಿ ಮನೆ ಮಠ ಮಾರಿ ಬೀದಿ ಪಾಲು
ಕಳ್ಳ ದಂಧೆಕೋರರಿಂದ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಜೀವನ ಹಾಳು
ಪ್ರಪಂಚದ ತುಂಬಾ ಹಾಳುಗಳ ಸರಮಾಲೆ ವಿಜೃಂಭಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ
ಹಾಳುಗಳಿಗೆ ನಿಷೇದ ಹೇರಿ ಜಗತ್ತು ಉದ್ಧಾರ ಮಾಡುವವರು ಯಾರು?
ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಗಂಟೆ ಕಟ್ಟುವವರು ಯಾರು?

ಕಂಡ ಕಂಡಲ್ಲಿ ಜಾಹೀರಾತು ಟೀವಿ ನೋಡಿ ಬೀದಿ ನೋಡಿ
ದಮ್ಮು ಎಳೀರಿ, ರಮ್ಮು ಕುಡೀರಿ, ತಡ ರಾತ್ರಿಯವರೆಗೂ ಬಾರ್ ತೆಗೀರಿ
ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟವರೆ ಪರ್ಮೀಷನ್ನು
ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮರೆತು ದುಡಿದ ದುಡ್ಡು ದುಂದುವೆಚ್ಚ
ರೋಗಿ ಬಯಸಿದ್ದೂ ಹಾಲು ವೈದ್ಯ ಹೇಳಿದ್ದೂ ಹಾಲು
ಹೊಡೀರಿ ಮಜಾ ಮೋಜು ಮಸ್ತಿಗೆಲ್ಲ ಕಳ್ಳ ಪ್ರಚೋದನೆ
ಇಂದಿನ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆ ಹಾಳಾಗಲು ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು?
ಆಡಳಿತಾ ರೂಢ ಮಂದಿಗೆ ಜೇಬು ಭತಿ೯ಯಾದರಷ್ಟೇ ಸಾಕು
ಕಂಡವರ ಗೊಡವೆ ಯಾಕೆ ಬೇಕು?

ಕಾಳ ಸಂತೆ ಸೇರಿದರೂ ಪೊಗದಸ್ತಾಗಿ ದವಸ ಧಾನ್ಯ
ಜಾಣ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಏನೂ ಕಾಣದು ಕುರುಡು ಪಾಪ!
ಇದ್ದವರಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೂಡಿಡುವ ಹಂಬಲ ವಿದೇಶಿ ಬ್ಯಾಂಕೂ ಬೇಕು
ಹಾದಿಗೊಂದು ಬೀದಿಗೊಂದು ಇರುವ ಬ್ಯಾಂಕು ಏನೇನೂ ಸಾಲದು
ದಿನ ದಿನ ಹೊಸ ಹೊಸ ಯೋಜನೆ ರೂಪು ರೇಶೆ ತಳೆದು
ಆಗುತಿಹುದು ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಮರಗಳ ಮಾರಣ ಹೋಮ
ರಸ್ತೆ ಗುಂಡಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ ಸವಾರರ ಪರದಾಟ ತಪ್ಪಲಿಲ್ಲ
ರೈತರ ಬವಣೆ ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲ ಸಾವೊಂದೆ ಪರಿಹಾರ ಆಯಿತಲ್ಲ.

ಕಕ್ಕುಲತೆಯ ಮನವು ನೊಂದು ಬರೆಯುವರು ನೂರೆಂಟು ಬರಹ
ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿನ ಸತ್ಯ ತಾಳಲಾರದ ಜನ ಹಾಕುವರು ಟೆಂಟು ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ
ಯಾವ ಸರಪಳಿ ಹೆಣೆದರೇನು ಕೂಗಿ ಗಂಟಲು ಕಿರಿದಾದರೇನು
ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಕೇಳೋರಿಲ್ಲ ವೋಟು ಕೇಳಿದಾಗ ಹಾಕೀರೆಲ್ಲ
ಕಾಯ್ದೆ ಕಾನೂನು ಲೆಕ್ಕಕ್ಕಿಲ್ಲ ಸಂಪತ್ತಿನ ಜನಕ್ಕೆ ಸೌಲತ್ತು ಎಲ್ಲ
ಬಡವ ನೀ ಮಡದಾಂಗೆ ಇರು ಸಿರಿವಂತರ ಧಬಾ೯ರು ನೋಡ್ತಾ ಇರು
ಇದುವೆ ಜೀವನ ಇರು ನೀ ಬೇಕಾದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಮುಂದಿನ ಹಾದಿ ಕಾಣು
ಉದ್ಧಾರದ ಕನಸು ಕಾಣಬೇಡ ; ಕಂಡರೆ ಆಗುವುದು ತಿರುಕನ ಕನಸು.
17-10-2016. 1.59pm