ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ

ಆ ದಿನಗಳು ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿ ಇದ್ದವು. ಮಲ್ಪೆಯ ಕಡಲ ತೀರದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಸೂಯ೯ ಮುಳುಗುವ ಹೊತ್ತು‌. ಬಾನಿಗೆ ಹಣತೆಯ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿಟ್ಟಂತೆ ಬಾನಂಗಳ ಸುಂದರಲೋಕ. ಮನದಲ್ಲಿ ‘ ಸಂದ್ಯಾದೀಪ’ ಈ ಹೆಸರು ಅಚ್ಚಳಿಯದೇ ಊಳಿದು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಹಂಬಲ. ಇದೇ ನೆನಪಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿಗೆ ಈ ಹೆಸರಿಟ್ಟೆ‌.

ಇಂದೂ ಕೂಡ ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಸಂದ್ಯಾದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಬ್ಲಾಗ ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ‌. ಎಲ್ಲವೂ ಕಾಕತಾಳೀಯ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅದೇ ನೆನಪು ಅದೇ ಸಮಯ. ಆದರೆ ಆಗ ಅನಿಸಿದ್ದು ಮಲ್ಪೆಯ ಕಡಲ ತೀರದಲ್ಲಾದರೆ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಈ ಬೆಂದಕಾಳೂರಿನಲ್ಲಿ.

ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅಕ್ಷರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನನ್ನದು. ತಪ್ಪು ಒಪ್ಪು ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಕಾರ್ಯ ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಓದುಗರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.

ದಯವಿಟ್ಟು ತಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ನಿಸ್ಸಂಕೋಚವಾಗಿ ಕಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದು ತಿಳಿಸಿ‌. ತಿದ್ದಿಕೊಂಡು ಉತ್ತರಿಸಿ ಮುಂದುವರೆಯುವೆ.

**************

ಇದು ನಾ ಬರೆದ ಮೊದಲ ಕವನ 1977ರಲ್ಲಿ ಬರೆದೆ‌. ಮಲ್ಪೆಯ(ಉಡುಪಿ ) ಹತ್ತಿರ ತೊಟ್ಟಂ ಊರಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ವಾಸ ಸೋದರ ಮಾವನ ಮನೇಯಲ್ಲಿ ಟೈಪಿಂಗ ಕಲಿಯಲು. ದಿನವೂ ಬತ್ತದ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡುಗೆ. ಭತ್ತದ ತೆನೆಗಳ ಸೌಂದರ್ಯ ಈ ಸಂದಭ೯ದಲ್ಲಿ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಭಾವನೆ ಕವನದಲ್ಲಿ ಬರೆದೆ‌‌. ಏನೊ ಸಂಕೋಚ‌. ಯಾರಿಗೂ ತೋರಿಸದೇ ಹಲವಾರು ಕವನ ಬರೆದೆ‌. ಊರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಗರುಗಳು ಓದಿ ಕಳಿಸಿದ ‘ತೆನೆ’ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಕವನ “ತುಷಾರ” ಪತ್ರಿಕೆ ಜನವರಿ 1981 ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು. ಹೇಳಲಾರದ ಸಂತೋಷ! ಬರವಣಿಗೆ ಮುಂದುವರೆಯಿತು.

# ತೆನೆ #

ಈ ಅನಂತ ಘೋಂಡಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ
ತನ್ನೊಡಲ ಬಸಿರ ಬಗೆದು
ಚಿಗುರೊಡೆದು
ನಿಶ್ಶಬ್ಧವಾದ ಮೇಘ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ
ಮೋಹನ ಮುರುಳಿಯಾಗಿ
ತನ್ನ ತನದ ಅಲೆ ಅಲೆಯ
ಮೃದುಗಾನದ ರಾಗರತಿಗೆ
ಪುಲಕಿತಗೊಂಡು
ಹಸಿರೊಡೆದು,ಟಿಸಿಲ್ಗೊಂಡು
ಇಳೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿ
ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿ, ಉತ್ತುಂಗದ
ಹಷ್೯ಲಾಘವಕ್ಕೆ ಬಾಗುತ್ತ ಬಳುಕುತ್ತ
ತನ್ನಿನಿಯನ ಬರುವಿಕೆಗೆ
ನಸುನಗುತ್ತ ತಲೆ
ಬಾಗಿ ನಾಚಿ ನಿಂತ
ಚಲುವಾದ ಹದಿಹರೆಯದ
ಶೋಡಷ ಕನ್ಯೆ.

ಸಂಗೀತಾ ಕಲ್ಮನೆ 1977.

31-1-2016. 5.50pm