ಅಯ್ಯೋ ಗ್ಯಾಸೆ..!!(ನಗೆ ಬರಹ)

ಇನ್ನೇನು ನಾಲ್ಕೇ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ತಾಳಿಸೋದಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನೀ ಕೈಕೊಟ್ಯಲ್ಲೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ಗಂಟೇನು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು? ಈಗ ನೋಡು ಮಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಇದ್ದೇನೆ. ಆ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನಿನ್ನ ಮುಖ ಕಳಚಿ ರೆಗ್ಯೂಲೇಟರ್ ಹಾಕಬೇಕಾ? ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ಬೈಕೊಂಡೆ. ಅದೇರಿ, ಹಬ್ಬದ ದಿನವೇ ಗ್ಯಾಸು ಅರ್ಧದಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಆಯಿತು ಅಡಿಗೆ ಮಾಡುವಾಗ.

ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ದಿನಾ ಅಲ್ಲಿ ನೀರಾಕಿ ತೊಳಿತೀನಲ್ಲಾ. ದೇಹದ ಮಡಿಗೆ ಹಂಗಂಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿ ಹೋಗಿ ಸಿಲಿಂಡರ್ ನಾಬ್ ತೆಗೆದು ರೆಗ್ಯೂಲೇಟರ್ ಕೂಡಿಸೋಕೆ ನೋಡ್ತೀನಿ, ಊಹೂಂ ಸುತಾರಾಂ ಕೂಡವಲ್ಲದು. ಅಮುಕಿ ಅಮುಕಿ ಕೈಯ್ಯೆಲ್ಲ ನೋವು ಬಂತು. ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೆ ಈ ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಯಾರನ್ನು ಕರೀಲಿ. ಆಯ್ತು ಪಟಕ್ಕಂತ ಹೋಗಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಹುಡುಗನ್ನೂ ಕರೆದು ಕೂಡ್ಸಪ್ಪಾ ಅಂದಿದ್ದಾಯಿತು. ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. “ಆಂಟಿ ರೆಗ್ಯೂಲೇಟರ್ ಹಾಳಾಗಿರಬೇಕು” “ಇಲ್ಲ ಕಣೊ, ಹಳೆ ಸಿಲಿಂಡರ್ಗೆ ಕೂಡುತ್ತೆ.” “ಆಂಟಿ ಪೋನ್ ಮಾಡಿ. ಕೂಡಲೇ ಬರುತ್ತಾರೆ.”

ಇರೊ ಬರೊ ನಂಬರೆಲ್ಲ ಹುಡುಕಿ ಏಜನ್ಸಿಯ ಯಾವ ನಂಬರಿಗೆ ಮಾಡಿದರೂ ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲ. ಎಮರ್ಜನ್ಸಿಗೆ ಈ ನಂಬರಿಗೆ ಟೋಲ್ ಫ್ರೀ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ. ಇವರ ಮನೆ ಕಾಯಾ. ಬರಿ ಎಲ್ಲ ಮುದ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಂಬರ್. ಪೋನ್ ಮಾಡಿದರೆ ತಗೋಳರೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲ. ಸರಿ ಹೊಸ ಗ್ಯಾಸಿಗೆ ಬುಕ್ ಮಾಡೆಂದು ಮಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿ ಹೊರಟೆ ಮುಂದಿನ ತಯಾರಿಗೆ.

ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಆಂಟಿ ವಿಚಾರಿಸಲಾಗಿ “ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ ಸಿಲೀಂಡರ್ ಇಲ್ಲಾ ಕಂಡ್ರೀ,ಇದ್ದರೆ ಕೊಡ್ತಿದ್ದೆ” ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕೊಡುವ ಜಾಣ ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮರೆತು ಹೋಗಿತ್ತು ನನಗಾದ ಟೆನ್ಸನ್ನಲ್ಲಿ. ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಆಗದವರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿರೋದು ನಂತರ ನೆನಪಾಯಿತು. ಇನ್ನೊಬ್ಬರು “ಈಗ ಬಂದೆ,ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ” ಪತ್ತೆ ಇಲ್ಲ ಆಸಾಮಿ. ಬಹುಶಃ ಇನ್ನೂ ಸ್ನಾನ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ಪಾಪ!

ಗಣೇಶನಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಬಗೆ ತಿಂಡಿ ತೀರ್ಥ ಮಾಡಿದರೂ ಸಾಲದು ಅಂತ ನನ್ನಪ್ಪನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸಿ ಹಲವು ಬಗೆ ತಿಂಡಿಗಳು ನೈವೇದ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಕೂಡಾ ಇದೇ ಪದ್ದತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಬಗೆ ಮಾಡೋದು ರೂಢಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಏನೆ ತೊಂದರೆ ಬಂದರೂ ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಯಾಕೊ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕುತ್ತಿದೆ. ಬರಿ ಪಂಚಕಜ್ಜಾಯ,ಚಕ್ಕುಲಿ,ಮೋದಕ, ಕರ್ಜೀಕಾಯಿ, ಶಂಕರಪೊಳೆ,ಎಳ್ಳುಂಡೆ,ಬಾಳೆ ಹಣ್ಣಿನ ಶೀಕರಣೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹಣ್ಣುಗಳು. ಇವಿಷ್ಟೇ ನೈವೇದ್ಯಕ್ಕೆ ತಯಾರಾಗಿದ್ದು. ಕಡಬು ಮಾಡಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಕೋಪಕ್ಕಿರಬೇಕು ಗಣೇಶ ಊಟಕ್ಕೆ ಮೂರು ನಾಮ ಹಾಕಿದ ಅಂತ ಮನಸಲ್ಲೆ ನನ್ನನ್ನೇ ನಾ ಶಪಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಏನೆ ಮಾಡಿದರೂ ತಿನ್ನೋದು ನಾವೇ ಆದರೂ ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬೇರೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಿರುತ್ತಾರೆ ಅದು ತಿನ್ನಬೇಡಿ ಇದು ತಿನ್ನಬೇಡಿ. ಇನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ನೋಡ್ತಾ ಕೂರೋಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತಾ? ಬಾಯಿ ಚಪಲ ಎಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತೆ. ತಿಂದೋಗುತ್ತೆ. ಬೇಡ್ ಬೇಡಾ ಅಂದರೂ ಆಗುವ ಬೇಜಾರಿಗೆ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಮೆಂದ ಬಾಯಿಗೆ ಹಬ್ಬ ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಅದೂ ಇದೂ ಅಂತ ದೇವರ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ತಿಂಡಿಗಳಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಿ ಹಾಕಿ ಈ ಸಾರಿ ಗಣೇಶನಿಗೂ ಸಂಚಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದು ಎಲ್ಲೋ ತಪ್ಪಾಯಿತೇನೊ ಅನ್ನುವ ಕುರ್ ಕುರಿ ಮನಸ್ಸು ಕಾಡಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಮಾಡಿದ್ದಷ್ಟೇ ತಿಂಡೀನ ಅವನ ಮುಂದಿಟ್ಟು ತಪ್ಪಾಯಿತು ಕಣಪ್ಪಾ, ಕಡಬಿನ ನೈವೇದ್ಯ ಮಾಡೇ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅನ್ನುವ ಭಾಷೆ ಇಟ್ಟು ಮಂಗಳಾರತಿ ಬೆಳಗಿ ಅಡ್ಡಬಿದ್ದೆ. ಅದವನಿಗೆ ಕೇಳಿಸಿತೊ ಇಲ್ಲವೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನಾನಂತೂ ಪಾಪ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ಹೊರ ಬಂದೆ.

ಮತ್ತೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡುವ ಯೋಚನೆಗೆ ತಿಲಾಂಜಲಿ ಇಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಟ್ಟ ತರಕಾರಿ ಫ್ರಿಜ್ ಸೇರಿಸಿ ಮೊದಲೇ ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಅನ್ನಕ್ಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ಸೌತೇಕಾಯಿ ಸಲಾಡ್ ಮಾಡಿ ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬದ ಊಟ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು.

ಹಾಂ, ಪಕ್ಕನೆ ನೆನಪಾಯಿತು ಅಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷದ ಸಂಗಾತಿ. ಅದೇರಿ, ಹಳೆ ಕಾಲದ ಕರೆಂಟ್ ಸ್ಟೋವ್ ಅತ್ತೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ನಮ್ಮವರು ತಂದಿರುವುದೆಂದು. ಅದಿನ್ನೂ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಎತ್ತಿಟ್ಟಿದ್ದೆ . ಎಷ್ಟೇ ಹಳೆಯ ಸಾಮಾನಾದರೂ ಬಿಸಾಕುವ ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲದ ನನ್ನ ಸ್ವಭಾವ ಈಗ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಂತು. “ಮಗಳೆ ಹತ್ತು ಅಟ್ಟ ತೆಗಿ ಕರೆಂಟ್ ಸ್ವೋವ್” ಅಂದೆ. “ಏನಮ್ಮಾ ಅದಿನ್ನೂ ಇಟ್ಕೊಂಡಿದೀಯಾ? ಅದೇನು ಸರಿಗಿದೆಯೊ ಇಲ್ಲವೊ?” ಪ್ಲಗ್ ಹಾಕಿ ನೋಡಿದರೆ ಸರಿಯಾಗಿದೆ! ತದಾಂಗು ತಕಧಿಮಿ ತೋಂ. ಮನಸ್ಸು ಅದುವರೆಗಿನ ಟೆನ್ಷನ್ ಮರೆತು ಖುಷಿಯಿಂದ ಕುಣಿಯಿತು. ಹಳೇ ಸ್ಟೋವಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಉತ್ಸಾಹ ಉಕ್ಕಿ ಬಂತು. ತಾಣಕ್ಕೆ ಈ ದಿನವೇ ಕಳಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಬರಹದ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನಳಾದೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬ್ಲಾಗಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿ ಸರಿಪಡಿಸಿ ಕಳಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಕಳೆದಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ರಾತ್ರಿಯ ಊಟ ಗುರುಗಳ ಉಪವಾಸವಾಯಿತು ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲದೆ. ಮಾಡಿದ ತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ಹೋಗ್ತಾ ಬರ್ತಾ ತಿಂದು ಮಗಳಾಗಲೇ “ಅಮ್ಮಾ ರಾತ್ರಿಗೇನು ಬೇಡಾ ನನಗೆ” ಅಂದಾಗಿತ್ತು.

ಮಾರನೇ ದಿನ ಪಂಚಮಿ. ಮತ್ತದೆ ಪೂಜೆಯ ಸಡಗರ ಬೇಗ ಎಲ್ಲ ಮುಗಿಸುವ ಧಾವಂತ. ಪೊಪಾಯಾ ಹಣ್ಣು ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತಿನ್ನಬೇಕು ಡಾಕ್ಟರ್ ಉವಾಚ! ಪಾಲಿಸಿದೆ. ಮನೆಗೆಲಸ ಎಲ್ಲ ಮುಗಿಸಿ ಬೇಗ ಪೂಜೆನೂ ಮಾಡಿದ್ದಾಯಿತು. ನೈವೇದ್ಯಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟ ಹಾಲು ಬಿಸಿ ಮಾಡಲು ಇಟ್ಟಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಚಾ ಪುಡಿ ಹಾಕು ಹೇಳ್ತಿತ್ತು. ಸರಿ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಆಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಹಾಲು ಪಾತ್ರೆಗೆ ಹಾಕಲು ಹೋದೆ. ಕರೆಂಟು ಎಳೀತು ನೋಡಿ. ಮೈಯ್ಯೆಲ್ಲ ಅದುರಿತು, ಹಾಲೊಂದಷ್ಟು ಚೆಲ್ಲಿತು, ಕೈ ಹಾಲಿನ ಪಾತ್ರೆ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಿರುಚಿದ್ದೆ, ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಸಾಕಿದ ನಾಲ್ಕು ಕಾಲಿನ ನಮ್ಮನೆ ಪುಟ್ಟಾ ಓಡಿ ಬಂದು ಭೌ ಭೌ ಅಂತು. ಇತ್ತ ಮಗಳು ಅಮ್ಮಾ ಏನಾಯಿತು? ಅಂತ ತನ್ನ ರೂಮಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದ್ಲು, ಸ್ಟೋವ್ ಉರಿತಾನೆ ಇತ್ತು. ಕಾಲಿಡಲು ಜಾಗವಿಲ್ಲ, ಹೇಗೊ ಸ್ವಿಚ್ ಬಂದು ಮಾಡಿ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಸ್ವಶ್ಚ ಮಾಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಾಕಾಯಿತು. ಹಾಗಂತ ಟೀ ಕುಡಿಯದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೆ? ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಗೊಟಾಯಿಸಲು ಇಟ್ಟು ಇನ್ನೇನು ಬಗ್ಗಿಸಬೇಕು ಕಪ್ಪಿಗೆ ಕೈ ತಪ್ಪಿ ಸಿಂಕು ಟೀಯೆಲ್ಲ ಕುಡಿಬೇಕಾ? ಥೊ^^^^^ ಇದ್ಯಾಕೊ ಗಣೇಶಾ ಏನೇನೊ ಅವಾಂತರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಯಾಕೆ? ಯಾಕೆ? ಅಂತ ತಲೆ ಕೆಡೋಕೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಇದೇ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಟೀಗಿಟ್ಟಾಗ ಪಕ್ಕನೆ ನೆನಪಾಯಿತು ಚಂದನ ತೇಯಿದು ಹಚ್ಚಿ ನಾನು ಪೂಜೆ ಮಾಡೋದು ಮರೆತೆ. ಆಯಿತು ಗಣೇಶಾ ಅದನ್ನೂ ಪೂರೈಸುತ್ತೇನೆ. ಇನ್ನೇನು ಅವಾಂತರ ಮಾಡಬೇಡಾ. ಸಧ್ಯ ಟೀ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕುಡಿಯಲು ಬಿಡು ಮಾರಾಯಾ. ತಪ್ಪಾಯಿತು ನನ್ನಪ್ಪಾ ಅಂತ ಬೇಡಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗಿನ ಗಳಿಗೆಗಳು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಇವೆ. ಟೀ ಕುಡಿದು ಅಡಿಗೆಗೆ ತೊಡಗಿದೆ.

ಎಲ್ಲಿ ಕರೆಂಟು ಗೋತಾ ಆದರೆ ಅಂತ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಫ್ರಿಡ್ಜಲ್ಲಿ ಪೇರಿಸಿಟ್ಟ ತರಕಾರಿ ಎಲ್ಲ ಬೇಯಿಸಿದ್ದಾಯಿತು. “ನೋಡೆ ಗ್ಯಾಸಿಲ್ಲ. ಸಾಯಂಕಾಲಕ್ಕೂ ಸೇರಿಸಿ ಅನ್ನ ಮಾಡ್ತೀನಿ” ಹೇಳಿ ಅನ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದಾಯಿತು. ಪಲ್ಯವೂ ರೆಡಿ,ಇನ್ನೇನು ಸಾಂಬಾರ್ ಒಗ್ಗರಣೆ ಹಾಕಿ ಬೇಯೋಕಿಟ್ಟರೆ ರೋಡಲ್ಲಿ ಗ್ಯಾಸ್ ಮೂರ್ಗಾಲಿನ ಆಟೋ ನಿಂತ ಸೌಂಡೂ^^^.. ಪಟಕ್ಕಂತ ಕರೆಂಟ್ ಸ್ಟೋವ್ ಆರಿಸಿ ಗ್ಯಾಸನವನ ಎಳ್ಕಂಬಂದೆ ಬಾರಪ್ಪಾ, ಸ್ವಲ್ಪ ನೋಡಪ್ಪಾ ಅಂದೆ. “ಮೇಡಂವರೆ ಇದು ನಾಬ್ ದೊಡ್ಡದಿದೆ ಸಿಲೀಂಡರ್ ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕು” ತತ್ತರಿಕೆ ಇನ್ನು ಗ್ಯಾಸ್ ಬರೋದು ಕಾಯಬೇಕಾ? ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷದ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ಈ ಗ್ಯಾಸ್ ಮಾತ್ರ ಕೈ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ, ಈ ಹಬ್ಬದಲ್ಲೇ ಹೀಗಾಗಬೇಕಾ? ಹೇಳ್ಕೊಂಡೆ. ಅವನಿಗೇನು ಕೇಳ್ಕಂಡು ಹೋದಾ. ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಸ್ಟೋವ್ ಸ್ವಿಚ್ ಹಾಕಿದರೆ ಢಮಾರ್! ಉರಿತಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೂ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಬಂತು ಅನಿಸಿತು. ಬೇಜಾರಾಯಿತು ನನಗೆ. ಹೋಳು ರುಬ್ಬಿದ ಮಸಾಲೆ ಎಲ್ಲ ತಪ್ಪಲೆಗೆ ಹಾಕಿ ಫ್ರಿಜ್ಜಲ್ಲಿ ಪೇರಿಸಿದೆ. ಮತ್ತದೆ ಸೌತೇಕಾಯಿ ಸಲಾಡು ಪಲ್ಯ ಮೊಸರು ಮಗಳ ಮೂತಿ ವಾರೆಯಾಯಿತು ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ? ಪಾಪ! ಮಂಗಳೂರು ಸೌತೇಕಾಯಿ ಸಾಂಬಾರು ಬೆಳಗಿನ ಉಪವಾಸದ ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆ ಕಾಯ್ತಿತ್ತು!

ಊಟ ಮಾಡಿ ಇನ್ನೇನು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿರಮಿಸಬೇಕು ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗ್ಯಾಸ್, ಗ್ಯಾಸ್ ಗೇಟು ಬಡಿತ. ಸಡಗರದಿಂದ ಹೆಣ್ಣು ಇನಿಯನ ನೋಡಲು ಓಡುವಂತೆ ನಾನೂ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡೆ ಅವನನ್ನು ಅಲ್ಲ ಗ್ಯಾಸನ್ನು! ಅದುವರೆಗಿನ ಗ್ಯಾಸ್ ವೃತ್ತಾಂತ ಎಲ್ಲ ಊದಿ. ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಅವನು ಪರಿಚಯದವನು ಅಲ್ಲವೆ? ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಸಮಾಧಾನ ಇಲ್ಲ. ಅದಲ್ಲದೆ ಆ ನಾಬ್ ಹಾಕಲು ಬರದೇ ಇರೊ ಸಿಲೀಂಡರ್ ಸಾಗಾಕಬೇಕಲ್ಲಾ. ಏನಾದರೂ ಸಭೂಬು ಹೇಳಿದರೆ? ಒಳಗೊಳಗೆ ಈ ಕಾಯ್ದೆ ಕಾನೂನಿನ ಅಳುಕು ನನಗೆ. ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಏನೂ ಮಾತಾಡದೆ ಎರಡೂ ಸಿಲೀಂಡರ್ ಬದಲಾಯಿಸಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಹಣ ಪಡೆದು ಹೊರಟ. ಅಬ್ಬಾ! ಸಧ್ಯ ಅಂತೂ ಎಲ್ಲಾ ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂತು.

ಅಯ್ಯೋ! ಈ ಬರೆಯೋದರಲ್ಲಿ ಮರೆತಿದ್ದೆ, ಗ್ಯಾಸ್ ಬಂತಲ್ಲಾ ಚಕ್ಲಿ ಹಿಟ್ಟು ತಾಳಿಸಬೇಕು ಫ್ರಿಜ್ಜಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದು ಅದೇನು ಬರುತ್ತೊ ಇಲ್ಲವೊ ನೋಡಬೇಕು. ಬರ್ತೀನಿ ಇರಿ.

26-8-2017. 3.22pm

Advertisements

ಗುಂಡನ ಹಿಕ್ಮತ್ತು(ನಗೆ ಬರಹ)

ಗೆಳೆಯ – ಏನೋ ಗುಂಡಾ, ಎಲ್ಲೂ ಕಾಣ್ತಿಲ್ಲ?  ಅದಕೆ ಮನೆಗೇ ಬಂದೆ ಮಾತಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗೋಣಾಂತ.

ಗುಂಡ – ಇಲ್ಲ ಕಣೋ, ನಿನ್ನೆ ಊರ ಕಡೆ ಹೋಗಿದ್ನಾ.  ತೋಟದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವಾಗ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದೆ.  ನೋಡು ಕಾಲು ಹೇಗೆ ಊದಿಕೊಂಡಿದೆ!

ಗೆಳೆಯ – ಹೌದಲ್ಲೊ, ಡಾಕ್ಟರ್ಗೆ ತೋರಿಸಬೇಕಿತ್ತು?

ಗುಂಡ – ಛೆ, ಇದಕ್ಯಾಕೊ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಬೇಕು?  ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡೂ ಇದೇ ತರ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದು ಕೈಗೆ ಏಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.  ಹೇಗಿದ್ರೂ ಅವನು ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಔಷಧಿ ತಂದೂಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.  ಅದೇ ಔಷಧನ ನಂಗೂ  ಸ್ವಲ್ಪ ಕೊಡು ಅಂತ ಕೇಳ್ತೀನಿ.  ಅವನಿಗೆ ಕೈಗೆ, ನನಗೆ ಕಾಲಿಗೆ ಏಟಾಗಿರೋದು.  ಎರಡೂ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇ ತಾನೆ.  ಸುಮ್ನೇ ಡಾಕ್ಟರ್ಗೆ ದುಡ್ಡು ಬೇರೆ ದಂಡ!

ಗೆಳೆಯ – ಅಪ್ಪಾ ಶಿವನೆ.  ನಮಸ್ಕಾರ ಕಣೋ, ಬರ್ತೀನಿ.

ಕಳೆದು ಹೋದ ಚಟ್ನೀಪುಡಿ(ನಗೆ ಬರಹ)

ಅಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿಟ್ಟೆ ಚಟ್ನೀಪುಡಿ ಬಾಟ್ಲೀನ? ಎಷ್ಟು ಹುಡುಕಿದ್ರೂ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ವಲ್ಲ? ಏನ್ಮಾಡ್ಲಿ ಈಗ? ಕಳ್ಳೆಕಾಯಿ,ಕೊಬ್ಬರಿ,ಒಂದಷ್ಟು ಕರಿಬೇವಿನ ಸೊಪ್ಪು, ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ಹಾಕಿ ಅದೆಷ್ಟು ಮುತುವಜಿ೯ಯಿಂದ ಮಾಡಿದ್ದೆ!

ಇವತ್ತೇನಾದ್ರು ಆಗ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಹುಡುಕೋದೆ. 

ಅಮ್ಮ ಅದೇನ ಗೊಣಗ್ತಿದಿಯಾ ಆಗಿಂದ?

ಇಲ್ಲ ಕಣೆ ಚಟ್ನೀಪುಡಿ ಸಿಗ್ತಿಲ್ಲ.

ಅಯ್ಯೋ ಅದೆಷ್ಟು ದಿನ ಆಯ್ತು ಹುಡುಕೊಕೆ ಹತ್ತಿ, ಇನ್ನೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ವ?

ಸಿಕ್ಕಿದ್ರೆ ಹುಡುಕ್ತಿದ್ನ? ಇವಳದ್ದೊಂದು.  ಏಯ್ ಹೋಗೊ ಆಚೆ,ಬಂದಬಿಟ್ಟ ನಂದೆಲ್ಲಿ ಇಡ್ಲಿ ಅಂತ, ಭೌ ಭೌ ಅಂತೆ. ಏಯ್ ಪೆಡಿಕ್ರಿ ಹಾಕೆ ಅವನಿಗೆ, ನಾ ಚಟ್ನೀ ಪುಡಿ ಹುಡುಕಬೇಕು.

ಬೆಳಗಿಂದ ಸಾಯಂಕಾಲದವರೆಗೂ ಇಡೀ ಮನೆ ತಡಕಾಡಿದ್ರೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ವಲ್ಲ, ಎಲ್ಲೋಯ್ತು? ಸುಸ್ತಾಯ್ತು, ಏನಾದ್ರಾಗ್ಲಿ ನಾಳೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕೈ ನೋಡೇ ಬಿಡೋದು.

ಅಮ್ಮಾ ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಚಟ್ನೀಪುಡಿ!

ನಿಂಗೆಲ್ಲೆ ಸಿಕ್ತು.

ದೇವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಂಕುಮ ಬಾಟ್ಲಿ ಜೊತೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ. 

ಅಯ್ಯೋ ರಾಮನೆ! ಅದ್ಯಾವ ಮಾಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಟ್ಟೆ?

ಹೀಗೂ ಉಂಟೆ???

(ಯಾಕ್ರೀ ನನ್ನ ಅವಸ್ಥೆ ನೋಡಿ ನಗ್ತಿದಿರಾ? ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಜೋರಾಗಿ ನಗಿ, ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದು, ಅದಕೆ ಬರೆದಿರೋದು)

ಹೋಗಮ್ಮೋ(ನಗೆ ಬರಹ)

ಅಮ್ಮ – ಮಗಳೆ ಇವತ್ತೊಂದು ಸಂಬಂಧ ಬಂದಿದೆ, ಹುಡುಗ

           . ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನಂತೆ, ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸ,ಚೆನ್ನಾಗಿ 

              ಇದ್ದಾನೆ ಆಗಬಹುದಾ. ಮದುವೆಗೆ ಹೂ ಅನ್ನು.

ಮಗಳು – ಹೋಗಮ್ಮೋ, ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲೇನು ಇಂಜನಿಯರಗಳು

               ಇಲ್ವಾ? ಇಷ್ಟೊಳ್ಳೆ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ

                ಕೆಲಸನೂ ಇಲ್ಲದೆ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಮಾಡಿ WhatsApp

                ನಲ್ಲಿ pic ಹಾಕಲಾ? ಈಗೆಲ್ಲ ನನ್ನ friends ಅವಸ್ಥೆ

                ನೋಡದೀನಿ.  ಹೋಗಮ್ಮೋ ಸುಮ್ನಿರು.  ದೂರದ

                ಬೆಟ್ಟ ಕಣ್ಣಿಗೆ ನುಣ್ಣಗೆ.  ಇಂಡಿಯಾನೇ ಬೆಸ್ಟ್

ಪಾಕಡಾ ಹೆಂಡತಿ(ನಗೆ ಬರಹ)

ಗಂಡ-  ಯಾಕೆ ನಿದ್ದೆ ಬರ್ತಿಲ್ವಾ? ಹೊರಳಾಡ್ತಾ ಇದಿಯಾ!

ಹೆಂಡತಿ- ಇಲ್ಲ ಕಂಡ್ರಿ, ಕಸದ್ದೆ ಯೋಚನೆಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಗಂಡ- ಯಾಕೆ ದಿನಾ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ವಾಕಿಂಗ ಹೋಗುವಾಗ ತಗೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅದೆಲ್ಲೊ ಬಿಸಾಕಿ ಬರ್ತಿದ್ದೆ.

ಹೆಂಡತಿ- ಹಂಗಲ್ಲರಿ, ಈಗ ಕಸ ಹಾಕೊ ಜಾಗ ಕ್ಲೀನ ಮಾಡಿ

ರಂಗೋಲಿ ಬೇರೆ ಹಾಕಿಡ್ತಾರೆ, ಹ್ಯಾಂಗರಿ ರಂಗೋಲಿ ಮೇಲೆ

ಕಸ ಹಾಕೋದು?

ಗಂಡ-ಅಷ್ಷೇನಾ, ಕಸದ ಗಾಡಿಗೇ ಹಾಕಿದ್ರಾಯ್ತು ಬಿಡು.

ಹೆಂಡತಿ- ಅದಲ್ಲ ಕಂಡ್ರಿ.

ಗಂಡ- ಮತ್ತಿನ್ನೇನೆ?

ಹೆಂಡತಿ -ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಿಮಗೊಂದು ಕೆಲಸ ಹೇಳೋಣ ಅಂತಿದ್ದೆ.

ಗಂಡ – ಏನೇ ಅದೂ!

ಹೆಂಡತಿ – ಮತ್ತೆ, ಮತ್ತೆ ಮಹಾನಗರ ಪಾಲಿಕೆಯವರು ಕಸನ 

ಮೂರು ತರ ವಿಂಗಡಿಸಿ ಕೊಡಬೇಕು ಹೇಳ್ತಾರಿ, ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ

ಕಸ ತಗಳಲ್ವಂತೆ.  ಪಾಂಪ್ಲೆಟ್ ಬೇರೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಓದಿಕೊಂಡು ವಿಂಗಡಿಸಿ, ಹಾಗೆ ಕಸದ ಗಾಡಿ ಬಂದಾಗ ತಗೊಂಡೋಗಿ ಹಾಕಿಬಿಡ್ರಿ.  ಹೇಗಿದ್ರೂ ರಿಟೈರ್ಡ ಆಗಿದಿರಾ,

ಫ್ಫೀಯಾಗಿದ್ದೀರಲ್ಲ.

(ಹೆಂಡತಿ ನಿರಾಳವಾಗಿ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ಲು, ಗಂಡನಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಹಾರೋಯ್ತ)☺

ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಗಂಡ(ನಗೆ ಬರಹ)   14 / Dec / 2015

ಹೆಂಡತಿ –  ರೀ, ಬ್ಯಾಂಕಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲಾಕರ್ ಓಪನ್ ಮಾಡ್ರಿ, 

                ಬಂಗಾರ, ಬೆಳ್ಳಿ ಎಲ್ಲ ಇಡಬೇಕು.

ಗಂಡ –      ಸಮ್ನೆ ಯಾಕೆ ದುಡ್ಡು ವೇಸ್ಟ, ಆಫೀಸಲ್ಲೇ ಫೈಲ್

                 ಇಡೋಕೆ ಲಾಕರ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಅಲ್ಲೇ

                 ಇಟ್ರಾಯಿತು ಬಿಡು!☺

– See more at: http://vismayanagari.com/node/24590#sthash.XbiYoszG.dpuf

ಒಗ್ಗರಣೆ ಘಾಟು( ಚಟಾಕಿ )

ಒಂದಿನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಾರ ವಕ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಡ್ತು; ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಬರುತ್ತಲ, ಹಾಗೆ. ಆದರೆ ಮಿಂಚು ತಕ್ಷಣ ಮಾಯವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಈ ವಿಚಾರ ಕುಳಿತಲ್ಲಿ ನಿಂತಲ್ಲಿ ಮಿದುಳು ತಿನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಬೇಕಿತ್ತ ನನ್ನ ತಲೆಗೆ ಇದು. ಮೊದಲೆ ಅಧ೯ಂಬರ್ದ ತಿಳುವಳಿಕೆ. ಯಾರಲ್ಲು ಕೇಳಲು ಭಯ, ಹೇಳಲು ಭಯ.

ಎಷ್ಟೋ ದಿನ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಈ ಮುಚ್ಚಿಡೊ ಸ್ವಭಾವ ಮೊದಲಿಂದಲೂ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ‌. ಅದೊಂತರ ಸ್ವಭಾವ. ಬಿಡಿ ನಿಮಗ್ಯಾಕೆ. ನನ್ನದು ಅದು, ನನಗೇ ಇರಲಿ.

ಅದೇ ಕಂಣ್ರೀ” ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ಬರಹಗಾರರು ಯಾಕಿಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ? ಯಾಕೆ ಬರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ? “ಹೀಗೆ ಏನೇನೊ ಮಹಿಳಾ ಮನೋಮಣಿಗಳ ಕುರಿತು ತಲೆ ಹೊಡಕೊತಾ ಇತ್ತು. ಛೆ, ಬಿಟ್ಟಾಕು ಈ ವಿಚಾರ. ನಿನಗ್ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಬೇಡದ ಉಸಾಪರಿ. ತೆಪ್ಪಗೆ ಓದಿಕೊಂಡು ಬರೆದುಕೊಂಡು ಇರಬಾರದಾ? ” ಅಂತ ಎಷ್ಟು ಸಾರಿ ಹೇಳಿದಿನಿ ನನ್ನ ತಲೆಗೆ‌. ಉಹೂ, ಬಿಡವಲ್ಲದು.

ಆದರೆ ಈಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿದೆ, “ಯಾಕೆ ಮಹಿಳಾ ಬರಹಗಾರರು ಕಮ್ಮಿ “ಅಂತ.

ಅದೆ ಕಂಣ್ರೀ, ಈ ಬರೆಯೊ ಮೂಡು ಅದ್ಯಾವಾಗ ದಾಳಿ ಇಡುತ್ತೊ ಗೊತ್ತಾಗೊಲ್ಲ. ಸುಯ್ಯಂತ ಒಳ್ಳೆ ರಾಕೆಟ್ ತರ. ಶಬ್ದಗಳ ಹಿಂಡು ಒಳ್ಳೆ ಜೇನು ನೊಣ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಮುತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ರಾಣಿ ಜೇನನ್ನ. ಆ ಟೈಮಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಮಹಿಳಾ ಕೈ ಬಿಡುವಿರಬೇಕಲ್ಲ! ಯಾವಾಗ ನೋಡಿದರೂ ಕೆಲಸ, ತಾಪತ್ರಯಗಳ ಸುರಿಮಳೆ. ಎಲ್ಲ ಮುಗಿಸಿ ಇನ್ನೇನು ಬರೆಯೋಣ ಅಂತ ಕೂತರೆ ಸಿಗಬೇಕಲ್ಲ ವಿಚಾರಗಳು, ಶಬ್ಧಗಳು. ಅದು ಆಗಲೆ ಗಂಡನ ಸೇವೆಯಲ್ಲೊ, ಮಕ್ಕಳ ಟಿಫಿನ್ ಬಾಕ್ಸನಲ್ಲೊ ಕಳೆದುಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೆ. ಬರಿ ಪೇಪರ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಬಂತು.

ಹೀಂಗಾಗಿ ಕಳೆದು ಹೋದ ಬರಹ ಸಿಗದೆ, ತಲೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಕೂಡಲೆ ಬರೆಯೋಕು ಆಗದೆ ಮಹಿಳಾ ಲೇಖಕರ ಸೀಟು ಅದೆಷ್ಟು ಖಾಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದೆ ನೋಡಿ‌.

ಇನ್ಮೇಲೆ ಹಾಗಾಕೋಕೆ ಬಿಡಬೇಡಿ. ಗಂಡಸರಿಗೇನು ಮೂಡ ಬಂದಾಗೆಲ್ಲ ಕೂತು ಬರೆದುಬಿಡ್ತಾರೆ, ಹಾಗೆ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಕಳಿಸಿಯೂ ಬಿಡ್ತಾರೆ. ಈಗೇನು ಎಲ್ಲರ ಕೈನಲ್ಲೂ ಟಚ್ ಸ್ಕ್ರೀನು, ಲ್ಯಾಬಟಾಪ ಇತ್ಯಾದಿ‌.

ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮಹಿಳೆಯರು ಕೆಲವರು ಇನ್ನೂ ಅದೆ ಪೆನ್ನು, ಅದೆ ಮಕ್ಕಳು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಬಿಟ್ಟಿರ್ತಾರಲ್ಲ ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಖಾಲಿ ಹಾಳೆ‌. ನಂಗೇನು ಅದೇ ಸಾಕು, ನಾ ಏನು ಬರೆಯೋದು ಅಷ್ಟ್ರಲ್ಲೇ ಇದೆ.

ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕಿಮ್ಮತ್ತು ಕೊಟ್ಟು ಬರೆಯುವ ಕೈ ಕಟ್ಟಾಕಿ ಪ್ರತಿಭೆನೇ ಬಿಟ್ಟಾಕಿರ್ತಾರಲ್ಲ. ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಸಿಗಬೇಕು ಮಣ್ಣು. ಇದ್ದಿದ್ಲರಲ್ಲೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವವರು‌.

ನೋಡಿ, ನಾ ಒಂದು ಗುಟ್ಟು ಹೇಳ್ತೀನಿ ನಿಮಗೆ. ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಟಚ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೊಬೈಲೊ, ಅಥವಾ ಟ್ಯಾಬ ತಗೊಂಡು ಗಂಡನ ಹತ್ತಿರನೊ ಅಥವಾ ಈಗೇನು ಚಿಳ್ಳೆಪಿಳ್ಳೆಗೂ ಗೊತ್ತು ಈ ಆನ್ಲೈನ್ ಆಟ, ಕಲಿತು ನೋಡಿ. ಮೊಬೈಲ್ ಡೈರಿ ಸೆಟ್ ಮಾಡಕಳಿ. ಇದಕೇನು ಇಂಟರನೆಟ್ ಬೇಡ ಕರೆಂಟೂ ಬೇಡ. ಮೊಬೈಲು ಮಾತ್ರ ಚಾಜ೯ ಆಗಿದ್ರೆ ಸಾಕು. ಎರಡು ಬೆರಳು ಸಾಕಪ್ಪ ಅಕ್ಷರ ಒತ್ತೊದಕ್ಕೆ. ಕೂತಲ್ಲಿ ,ನಿಂತಲ್ಲಿ ,ಮಲಗದಲ್ಲಿ, ಅಡಿಗೆ ಮಾಡುವಾಗ ಹೊರಗೆ ಹೋದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಚಟಕ, ಪಿಟಕ ಅಂತ ಅಕ್ಷರಗಳ ಗುಂಪು, ಶಬ್ದಗಳ ಸಾಲು ಹರಿಸಿಬಿಡಬಹುದು. ದಾರದಲ್ಲಿ ನೇತಾಕಬುಡಿ ಕೊರಳಿಗೆ. ಅದೇ ಕಂಣ್ರೀ ಮೊಬೈಲು. ಹೌದು ಕಂಣ್ರೀ ಒಗ್ಗರಣೆ ಹಾಕಿದಷ್ಟು ಸುಲಭ.

ನೋಡಿ ಗಂಡಸರ ಮೂಗಿಗೆ ಹೇಂಗೆ ಘಾಟು ಹೊಡಿತದೆ. ಮತ್ತ್ಯಾಕೆ ತಡ ಒಂದು ಕೈ ನೋಡೇ ಬಿಡ್ರಲ್ಲ!

ಅಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮಿ, ನಾವೇನು ನಿಮ್ಮ ಬರಹ ಕದೀತಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ನೀವು ಬರಿರಿ. ನಮ್ಮ ಮಹಿಳಾ ಬರಹಗಾರರು ತಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಭೆ ಹೊರಗೆ ತರಲಿ ಬಿಡಿ. ನಾವೂ ನಮ್ಮ ಮಹಿಳಾ ಬರಹಗಾರರ ಸಂಖ್ಯೆ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕನ್ನಡ ನಾಡನ್ನು ಸಂಭ್ರಧ್ಧಿಗೊಳಿಸ್ತೀವಿ. ಓಕೆ ನಾ?:)

18-2-2016 2.01pm