ನೆನಪು (ಭಾಗ-1)

(ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ – ಗೂಗಲ್)

ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಾಲ್.  ನಾಲ್ಕು ಜನ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಎತ್ತರವಾದ ಉದ್ದನೆಯ ಕೌಂಟರ್ ಎದುರಿಗೆ ಗೋಡೆಗೆ ಸಮನಾಗಿ.   ಅಲ್ಲಿ ಮೂರು ಜನ ಕುಳಿತವರ ದೃಷ್ಟಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಇದೆ. ಅದು ನನ್ನರಿವಿಗೆ ಬಂದರೂ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರಂತೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.  ದೇಹವೆಲ್ಲ ಸಂಕೋಚದಿಂದ ಮುದುಡಿದ ಅನುಭವ.

ಕೌಂಟರ ಒಂದು ಮೂಲೆಯ ಪಕ್ಕ ಲೆಕ್ಕಾಧಿಕಾರಿಯವರ ಟೇಬಲ್.   ಒಂದಷ್ಟು ಫೈಲು, ಲೆಡ್ಜರ್, ಸ್ಥಿರ ದೂರವಾಣಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಹರಡಿಕೊಂಡ ಟೇಬಲ್ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದಂತೆ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕುಳಿತ ಅಧಿಕಾರಿ ಒಮ್ಮೆ ಫೈಲ್ ನೋಡೋದು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ದೂರವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡೋದು,ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಕರೆದರು ಅಂತ ಒಳಗೋಗೋದು, ಅವರ ಛೇಂಬರ್ನಲ್ಲಿ ಅದೇನು ಗುಟ್ಟೊ ನಾ ಕಾಣೆ. ಆಗಾಗ ಬರುವ ಕಸ್ಟಮರ್ ಜೊತೆ ಸಂಭಾಷಣೆ. ಟ್ರಣ್^^^^ ಬೆಲ್ಲೊತ್ತಿ ಪ್ಯೂನ್ ಕರೆಯುವ ವೈಖರಿ. ” ಬಂದೇ ಸಾರ್. ” ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವ ಓಡಿ ಬರುವಾ!

ಈ ಅವಕಾಶ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡ ಆ ಮೂವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಅದೇನೊ ಗುಸು ಗುಸು ಪಿಸು ಪಿಸು. ಒಂದೆರಡು ಮಾತುಗಳು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲರೂ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳೋ ಏನೋ! ಅವರ ಕಳ್ಳ ನೋಟ ನನಗೆ ಹಾಗನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಗೊಳ್ಳನೆ ನಗು. ಕೌಂಟರ್ ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಷ್ ಕೌಂಟರಿನಲ್ಲಿ ಕೂತ ಮಹಾಶಯನದು. ಪಾಪ! ಬಾಯಿ ತುಂಬಾ ಕವಳದ ಎಂಜಲು ಜಗಿದೂ ಜಗಿದೂ ನುಣ್ಣಗಾಗಿರಬಹುದು. ಇವರಾಡುವ ಮಾತಿಗೆ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದ ನಗುವಿಕೆ ಕೊಂಚ ಅಂಗಿ ಮೇಲೆ ರಾಡಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಭೂಪ ಜಂಗನೇ ನೆಗೆದೊಡೋಡಿ ನಾ ಕೂತ ಟೇಬಲ್ ಪಕ್ಕದ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲ ಕಡೆ ಬರುವಾಗ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ವಾರೆಗಣ್ಣಿಂದ ನನ್ನ ಕಡೆ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸುವುದು ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಅವನ ಅವಸ್ಥೆ ನೋಡಿರುವುದರಿಂದ ತಾನೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು. ನಾನು ಸಂಭಾವಿತ ಪೋಕ್ರಿ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೂ…..ಹೇಳಿದೆ😊

ದಿನ ನಿತ್ಯ ಮೂರೊತ್ತೂ ಅವನ ಕವಳದ ಪಿಚಕಾರಿ ಪಕ್ಕದ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಪಿನ ರಾಡಿ ರಾಚಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕವನು ಕವಳದ ಗುಡ್ಡ ಅಂದು ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಇತ್ತ ಬಾಯಿ ಬರಿದು ಮಾಡಿ ಬಂದವನೆ ಮೂರು ಜನರೊಂದಿಗೆ ತಾನೂ ಸೇರಿದ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ. ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಬೇಕಾ? ಅವರವರಲ್ಲೇ “ತೂ ಸಾಂಗೊ, ಅಯ್ಯಪ್ಪಾ ಮಕ್ ಗೊತ್ನಾ, ತೂ ಪೊಳೆಲೆ? ಪೊಣ್ಣು ಬಾರೀಕಸಾ ಹೈವೇ?” ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳು ನನಗರ್ಥ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬವ ನಾನು ಅವರತ್ತ ನೋಡೋದೇ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಆ ಕಡೆ ನೋಡಿದ್ದೇ ತಡ “ಬಾಯೋರೆ” ಅಂದಾ. ನಾನು ಆ ಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ನೋಡಿದರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ” ನಿಮಗೇ ಹೇಳಿದ್ದು.” ನನಗೊ ಹಾಂಗಂದರೆ ಏನು? ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಕರಿತಾರೆ? ಅರ್ಥ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಮೀನು ತಿನ್ನುವ ಕೊಂಕಣಿ ಜನಾಂಗದವನು. ಬಲೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಚೂಟಿ. ಗೊತ್ತಾಯಿತು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ” ಅದೇರಿ ನಾವು ಆಫೀಸಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬಾಯೋರೆ ಅಂತ ಕರೆಯೋದು. ಅದಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹಾಗೆ ಕರೆದೆ.” ನಾನು ಏನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. “ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರೇನು? ಯಾವೂರು? ” ಹಿ…ಹಿ.. ಅಂದ. ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಬಹಳ ಗೌರವ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮಾತನಾಡಿಸುವ ಪೀಠಿಕೆ. ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಸುಮ್ನೆ ಕೇಳೋದು, ಅದೂ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ ನನಗೆ. ಆದರೂ ಅವನು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಚುಟುಕು ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟೆ. ನಂತರ ಇನ್ನೊಬ್ಬನು “ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿದ್ದೀರಿ? ಊರಿಂದ ಓಡಾಡ್ತೀರಿ?” ಪಾಕಡಾ ಇದೂ ಗೊತ್ತಲ್ಲಾ ಇವರಿಗೆ! ಪರವಾಗಿಲ್ವೆ. ನನ್ನ ವಾಚ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದೆ ಆ ಕ್ಯಾಷಿಯರ್ ಬಾಯಿ ಖಾಲಿ ಆಗಿತ್ತಲ್ಲ, ಆಫೀಸ್ ಪ್ಯೂನ್ ಕರೆದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಟೀಗೆ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದ. ಮತ್ತೆ “ಬಾಯೋರೆ ನೀವು ಏನು ಕುಡಿತೀರಾ? ಏಯ್ ಹೋಗೊ ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರಿಗೇನು ಬೇಕು ತಗೊಂಬಾ” ಸರಿ ನನಗೇನು ಬೇಕು ಅದು ಹೇಳಿದ್ದೂ ಆಯಿತು.

ಮೆಲ್ಲನೆ ಎದ್ದು ಬಂದ ಲೆಕ್ಕಾಧಿಕಾರಿ ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಬಂದು ನಿಂತರು. “ಏನ್ರೀ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀರಾ? ” ನನಗೊ ಹೊಸದಾಗಿ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟ ಅವತಾರಕ್ಕೆ ಪಕ್ಕನೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲೋಕೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ನೆರಿಗೆ ಕಾಲಡಿ ಸಿಕ್ಕಾಕಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದೆ. “ಇರಲಿ ಇರಲಿ,ಕೂತಲ್ಲೇ ಹೇಳಿ.” ” ಸರ್ ಷೆಡ್ಯುಲ್ ಟೋಟಲ್ ಹಾಕ್ತಿದ್ದೇನೆ.” “ಎಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿ ಬೆಳಗಿಂದ ಎಷ್ಟು ಪೇಜಾಗಿದೆ.?” ಎಷ್ಟು ಪೇಜೇನು? ನೆಟ್ಟಗೆ ಎರಡು ಪೇಜ್ ದಾಟಿಲ್ಲ. ಗಮನ ಕೆಲಸದ ಕಡೆ ಇದ್ದರೆ ತಾನೆ? ಎಲ್ಲ ಎದುರುಗಡೆ ಇರೊ ನಾಲ್ಕು ಜನ,ನಾಲ್ಕು ಬಾಯಿ,ಎಂಟು ಕಣ್ಣು, ಅವರ ಮಾತು ಇದರ ಕಡೆಗೆ ನನ್ನ ಲಕ್ಷ, ಲೆಕ್ಕ ಅಲಕ್ಷ ಆಗೋಯ್ತು. ಆಗೆಲ್ಲ ಬಾಯಿ ಲೆಕ್ಕ. ಕ್ಯಾಲ್ಕೂಲೇಟರ್ ಇಲ್ಲ. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಬಂದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಉಳಿತಾಯ ಖಾತೆ ಷೆಡ್ಯೂಲ್ ಟೋಟಲ್ ಹಾಕಲು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ” ಸರಿ ಸರಿ ಮಾಡಿ” ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಕ್ಕೊಂಡು ಆ ಕಡೆ ಹೋದರು. ಈ ಎಂಟು ಕಣ್ಣು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡ್ತಾ ಇತ್ತು. ಎಲ್ಲಾ ಹುಡುಗಾಟ್ಗೆ ವಯಸ್ಸಿನವರು ನನ್ನ ಹಾಗೆ.😊 ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಬಿಡದೆ ತಮ್ಮತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಅದೇನೋ ಖುಷಿ. ಬರೀ ಗಂಡು ಹೈಕಳ ಜೊತೆ ಇದೊಂದು ಹೆಣ್ಣು ಬಂತಲ್ಲಾ ಅಂತ.

ಹೀಗೆ ಅದು ಇದೂ ಮಾತು, ಪರಿಚಯ, ಕೆಲಸ ಕಲಿಯುವ ನನ್ನ ಉಮೇದಿ, ಅಲ್ಲಿ ವಾತಾವರಣ ನನಗಂತೂ ಸಖತ್ ಇಷ್ಟ ಆಯಿತು. ಗಂಟೆ ಐದೂ ಮೂವತ್ತು ಆಗಿದ್ದು ಅವರೆಲ್ಲ ಹೊರಟು ನಿಂತಾಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು. ಅರೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಟೈಮ್ ಆಯ್ತಾ? ಅನಿಸಿತ್ತು.

“ಬಾಯೋರೆ ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನಮಗೆಲ್ಲ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷ ಆಗಿದೆ. ಬನ್ನಿ ಹೋಗುವಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಈ ಖುಷಿಗೆ ಹೊಟೇಲ್ನಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ಹೋಗೋಣ. ನಡಿರಿ ನಡಿರಿ”.

ಬೇಡವೆಂದರೂ ಕೇಳದೇ ಆ ದಿನ ನನಗಿಷ್ಟವಾದ ತಿಂಡಿ ಕೊಡಿಸಿ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನವರೆಗೂ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟು ” ನಾಳೆ ಬರೋದು ಮರಿಬೇಡಿ. ಈಗ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಾ. ” ಇದು ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯ ಉಳಿದ ಗುಮಾಸ್ತರು ಮೊದಲ ದಿನ ನನ್ನ ಕಂಡ ರೀತಿ. ಹೇಗೆ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ !!!

ಹಾಂ, ಇಷ್ಟೊತ್ತೂ ಹೇಳಿದ್ದು ನಾನು 1980 ನವೆಂಬರ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮೊದಲ ದಿನದ ಅನುಭವ ಇದು. ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ನೆನಪಿನ್ನೂ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಾಗಿದೆ. ಕೆಲವು ನೆನಪುಗಳು ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲವೆ?

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು…

12-7-2017. 1.25pm

ಹೀಗೊಂದು ನೆನಪು

ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣಿನ ಕಾಲ ಇದು. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಮಧುರ ಆಗಾಗ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ನಗುವ ಘಟನೆಯಿದೆ. ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಕ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರೇನೇ ಘಮ್ಮತ್ತು☺

ಯಮ್ಮನೆ ಅಡಿಕೆ ತ್ವಾಟಕ್ಕೆ ತಾಕ್ಕಂಡಿರ ಬೆಟ್ಟದ ಅಂಚಿಗೆ ಒಂದು ಜೀರಿಗೆ ಅಪ್ಪೆ ಮಿಡಿ ಮಾವಿನ ಮರ ಇತ್ತು. ಅದು ರಾಶಿ ಹಳೇ ಮರ. ಹಾಂಗಂತ ದೊಡ್ಡ ಮರ ಏನ್ ಅಲ್ಲಾ.

“ಬಾರೆ ಕೂಸೆ. ತ್ವಾಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಪ್ಪೆ ಮಿಡಿ ಕೊಯ್ಕಂಡ ಬರನ,ನಾ ಮೇಲಿಂದ ಉದರಸ್ತಿ,ನೀ ಕೆಳಗಿಂದ ಗೋಣಿ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಹೆಕ್ಕು” ಹೇಳಿ ದೊಡ್ಡ ದೋಟಿ ಚೀಲಾ ತಗಂಡು ಕರಕಂಡು ಹೋದಾ ಅಪ್ಪಯ್ಯಾ. ನನಗಿನ್ನೂ ಹತ್ತ ಹನ್ನೆರಡ ವರ್ಷ ಇರಕ್ಕು. ಒಂದು ರೀತಿ ಸಂಭ್ರಮ ಇಂಥ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ. ಹುಡುಗಾಟಿಗೆ ಬುದ್ದಿ ಬೇರೆ.

ಸರಿ ಅವ ಮರ ಅರ್ಧ ಹತ್ತಿ ಮಿಡಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಇತ್ತು ಉದರಿಸ್ತಾ ಇದ್ದಾ. ನಾನು ಹೆಕ್ಕತಾ ಹೆಕ್ಕತಾ ಎಂತಾ ಮಾಡ್ದಿ,ಕೇಳಿ ಇಲ್ಲಿ. ಬಕ್ಕಂಡಿದ್ನಾ ,ಹಂಗೆ ಅದರ ವಾಸನೆ ನೋಡವು ಹೇಳಿ ಲಟಕ್ ಅಂತ ತೊಟ್ಟು ಮುರದಿ ನೋಡಿ, ಸೊನೆ ಡೈರೆಕ್ಟ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಸಿಡೀತು, ಲಭೋ ಲಭೋ ಹೇಳಿ ಹೊಯ್ಕತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ಕುಣದಾಡಬಿಟ್ಟಿ. ಅಪ್ಪಯ್ಯಂಗೆ ಅಯ್ಯ ಈ ಕೂಸಿಗೆ ಎಂತಾ ಆತು ಹೇಳಿ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಬಡ ಬಡ ಮರ ಇಳದು ಓಡಿ ಬಂದಾ,ನನ್ನ ಅವಸ್ಥೆ ನೋಡಿ ಅಲ್ಲೆ ಕುಂತ್ಕಂಡು ಜೋರಾಗಿ ನಗಲ್ ಹತ್ತದಾ. ಮನಿಗೆ ಬಂದಕಂಡು ಎಲ್ಲರತ್ರೂ ಹೇಳ್ಕಂಡ ನಗದಲ್ದೆ ಕ್ಯಾಮರಾ ಇರಕಾಯಿತ್ತು,ಇದರ ಕುಣತಾ ಸೆರೆ ಹಿಡದಿದ್ರೆ^^^^^^!!☺

ಅಪ್ಪಯ್ಯನ ಮಾತು ಆಗೆಲ್ಲ ನಂಗೆ ರಾಶಿ ಶಿಟ್ಟು ಬರ್ತಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೋ ಸರಿ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದಾಗೆಲ್ಲ ಅತ್ತಿದ್ದಿ. ಆದರೆ ಈಗ…..

ಇವತ್ತಿಗೂ ನಾ ಇಲ್ಲಿದ್ರೂ ಊರಲ್ಲಿ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ನೆನಪು ಮಾಡ್ಕತ್ವಡಾ.
ನಂಗಂತೂ ನೆನಪಾದ್ರೆ ನಗು ಬರ್ತು. ನಿಂಗ ಮಾತ್ರ ನಗಡಿ😀

4-5-2017. 7.47pm

ನೆನಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುಗಾದಿ

ಅನೇಕ ಸಲ ನಾವಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ; ಈ ನೆನಪುಗಳು ಇರಲೇ ಬಾರದು. ಅದರಲ್ಲೂ ಕಹಿ ನೆನಪುಗಳಂತೂ ಪೂರ್ತಿ ಮರೆತು ಹೋಗಬೇಕು. ಬರಿ ಸಿಹಿ ಸಿಹಿ ನೆನಪುಗಳೆ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು. ಎಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಗಿರಬಹುದು. ಛೆ! ಯಾಕೆ ಬರುತ್ತೋ ಈ ನೆನಪು,ಜೀವ ಹೈರಾಣೋಗುತ್ತಿದೆ ಈ ಕೆಟ್ಟ ನೆನಪು. ಮರುಕಳಿಸಬಾರದಿತ್ತು. ಯಾರಲ್ಲೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಆಗೋದಿಲ್ಲ, ಒಬ್ಬನೆ ಅನುಭವಿಸೋಕೂ ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆ ಕೂಡಾ ಕಸಿದುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದಲ್ಲಾ. ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲದೆ ಹೊರಳಾಟ. ಅಬ್ಬಾ! ಎಷ್ಟು ಶಕ್ತಿ ಇದಕ್ಕೆ.

ಆದರೆ ಈ ನೆನಪುಗಳು ನಮ್ಮ ಶತ್ರು ಅಲ್ಲ. ಅವು ನಮ್ಮ ಮಿತ್ರರು. ಅದು ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ವರ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ ಈ ನೆನಪುಗಳು ನಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ನಡೆ ಎಲ್ಲಿ ತಾಳ ತಪ್ಪಿತು. ನಾನ್ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆ. ನಾನು ಇನ್ನು ಮೇಲೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬಾರದು. ಹಾಗೆ ಮಾಡಬಾರದು. ಒಂದು ರೀತಿ ಸ್ವಾವಲಂಬಿ, ಸದೃಡ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ರೂಪಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತಾ ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಾವೇ ಆಗಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ಕೊರತೆಯೊ ಅಥವಾ ತಾಳ್ಮೆ, ಸಮಾಧಾನದ ನಡೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿರೋದಿಲ್ಲವೊ! ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆ ಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಯೋಚಿಸದೆ ಆಗು ಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಧೂಶಿಸಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಸಂಭಾವಿತರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ನಡೆ ತಪ್ಪು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಬೇರೆಯವರ ಎದುರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಸಮರ್ಥಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಒಂದು ರೀತಿ ಬಿಸಿ ರಕ್ತದ ಉಮೇದಿನೂ ಕಾರಣವಿರಬಹುದು.

ಜೀವನ ಕಳೆದಂತೆಲ್ಲ ಮನಸ್ಸಿನ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆಲ್ಲ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವತ್ತ ಮನಸ್ಸು ವಾಲುತ್ತದೆ ಈ ನೆನಪುಗಳು ಕಾಡಿದಾಗ. ಆಗ ಮೊದಲಿನ ಹಿಂಸೆ, ನೋವು ತನ್ನ ಛಾಪನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿ ಜ್ಞಾನದ ಅರಿವು ಗೋಚರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು negative thinking ಬಿಟ್ಟು positive thinking ಅತ್ತ ವಾಲುವುದು ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತದೆ. ಆಗ ಈ ಕ್ರೋದ, ಹತಾಷೆ ಎಲ್ಲ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿ ಒಂದು ರೀತಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಭಾವ,ಆಗಿದ್ದಾಯಿತು ಇನ್ಯಾಕೆ ಹಪಹಪಿಸಲಿ ಅನ್ನುವ ಸಂಕಲ್ಪ ತಾಳುತ್ತದೆ ಮನಸ್ಸು.

ಇದು ದೇವರ ಸಂಕಲ್ಪವಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೇನು. ವಯಸ್ಸಾದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗತ ಕಾಲದ ನೆನಪಿನೊಂದಿಗೆ ಬದುಕು. ನಿನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತುಕೊ. ನಿನ್ನ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ ಮಾಡಿಕೊ. ಇರುವಷ್ಟು ದಿನಗಳನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊ. ಮಧುರವಾದ ನೆನಪುಗಳು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿತ ನೀಡುವ ಗುಳಿಗೆ. ಅದೆ ಸಿಹಿ ಸಿಹಿ ಬೆಲ್ಲ. ಕಹಿ ನೆನಪುಗಳು ಕಷಾಯದ ಗುಳಿಗೆ. ಅದೆ ಬೇವು. ಈ ಎರಡು ಬೇವು ಬೆಲ್ಲದ ರುಚಿ ಕಂಡ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪ್ರತಿ ಹಬ್ಬದಲ್ಲೂ ಸಿಹಿ ಕಹಿ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತಲೆ ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅಯ್ಯೋ! ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹಾಗಿತ್ತು ಹೀಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ನಡೆದಿತ್ತು ಹೀಗೆ ನಡೆದಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಮಕ್ಕಳು, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಬಂಧು ಬಾಂಧವರ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರಲಾರ. ಇಂತಹ ಕೆಲವು ನೆನಪುಗಳು ನನ್ನಲ್ಲೂ ನೆನಪಾಗಿವೆ.

ನಮ್ಮೂರು ಮಲೆ ನಾಡಿನ ಹಳ್ಳಿ. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲೂ ಶಾಸ್ತ್ರ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಮಹತ್ವ. ಈಗಿನ ವೈಭೋಗವಿಲ್ಲ. ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಹೂ,ಹಣ್ಣು, ಕಾಯಿಗಳೆ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಕಳೆ. ಕೊಂಡು ತರುವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಗತ್ಯ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು. ಅದರಲ್ಲೂ ಈ ಯುಗಾದಿ ಹಬ್ಬದ ವೇಳೆ ಎಂದರೆ ಅಡಿಕೆ ಕೊಯ್ಲು ಮುಗಿಯುವ ಹಂತ. ಪೇಟೆಗೆ ಹೋದ ಅಡಿಕೆ ಚೀಲಗಳು ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ವಾಪಸ್ಸು ಬರುವಾಗ ಮಳೆಗಾಲದ ಸಾಮಾನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಮನೆ ಮಂದಿಗೆಲ್ಲ ಬಟ್ಟೆ ಅದೂ ಇದು ಎಲ್ಲ ಹೇರಿಕೊಂಡು ಅಪ್ಪ ಮನೆಗೆ ಬರುವ ವೇಳೆ ರಾತ್ರಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ನಮಗೆಲ್ಲ ಆಸೆ ಬಟ್ಟೆಯ ನೋಡಲು ಬಾಳೆಹಣ್ಣಿನ ಸುಕೇಳಿ ತಿನ್ನಲು, ಆಗ ಈಗಿನಂತೆ ಚಾಕ್ಲೇಟು ಇಲ್ಲ ಆದರೆ ಈ ಸುಕೇಳಿ ಖಾಯಂ. ಇದು 1968-69ರ ಕಥೆ ನಾನೇಳುತ್ತಿರುವುದು.

ಊರಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಮನೆ ಗೆಳತಿ ಮಾದೇವಿ. ಕರೆಯೋದು ಮಾದಿ . ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗೋದಿದ್ದರೂ ನಾನವಳೊಟ್ಟಿಗೆ ಅವಳೂ ಅಷ್ಟೆ. ಗುಡ್ಡದಲ್ಲಿ ಗೇರು ಹಣ್ಣು,ಕೌಳಿಹಣ್ಣು,, ಬಿಕ್ಕೆ ಹಣ್ಣು, ಮುಳ್ಳಣ್ಣು , ಸಂಪಿಗೆ ಹಣ್ಣು, ಇತ್ಯಾದಿ ಹಣ್ಣುಗಳ ಶ್ರಾಯ. ಸರಿ ಇಬ್ಬರೂ ಹಸಿ ಗೇರು ಬೀಜ ಕೊಯ್ದು ತರುವ ಹುನ್ನಾರದಲ್ಲಿ ಯಾರದ್ದೊ ಮನೆ ಗೇರು ಮರ ಹತ್ತಿ ಕೊಯ್ದು ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಬಾರದೆಂದು ಅಂಗಿ ಒಳಗಡೆ ಮೊದಲೆ ಪ್ಲ್ಯಾನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಂತೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಇನ್ನೇನು ಹೊರಡಬೇಕು. ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟ ಆ ಬೆಟ್ಟದ ವಾರಸುದಾರನ ಮಗ. “ಎಂತದ್ರೆ,ಯಮ್ಮನೆ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದು ಗೇರುಬೀಜ ಕೊಯ್ತ್ರನೆ? ಕೊಡಿ ಎಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲಿ” ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಹೇಗೊ ಬೇಲಿ ಹಾರಿ ಮನೆಗೆ ಪರಾರಿ. ಮನೆಯಲ್ಲೋ ಎಲ್ಲರೂ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿದ ವೇಳೆ ನಾವು ಹೋಗಿದ್ದು ಬರುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಸಧ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕದ್ದ ಗೇರಣ್ಣು ಬೀಜ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ತೆಪ್ಪಗೆ ಇದ್ವಿ. ಮಾರನೇ ದಿನ ಯುಗಾದಿ ಹಬ್ಬ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಮೈಯ್ಯೆಲ್ಲ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಬೊಕ್ಕೆಗಳು. ಹಸಿ ಗೇರುಬೀಜದ ಸೋನೆ ಮೈಗೆ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಿತ್ತು. ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗಿನ್ನೂ ಹತ್ತು ವರ್ಷವಿರಬಹುದು ನಮಗೆ. ಅವಳ ಕಥೆನೂ ಅದೆ. ಆಯಿಗೆ(ಅಮ್ಮ)ಗೊತ್ತಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಂದ ಮಂಗಳಾರತಿನೂ ಆಯಿತು ಅನ್ನಿ.

ಈ ನೆನಪು ನನಗಂತೂ ಪ್ರತಿ ಯುಗಾದಿಗೂ ಸವಿ ಸವಿ ನೆನಪು. ತುಂಬಾ ನಗು ಬರುತ್ತದೆ ಒಂದಿಡಿ ಗೇರು ಬೀಜಕ್ಕೆ ಏನೇನೆಲ್ಲಾ ಕಸರತ್ತು ಮಾಡಿದ್ದೆ.☺

1979ನೇ ಇಸವಿ ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಮೊದಲ ಸಲ ಕಾಲಿಟ್ಟ ವರ್ಷ. ಸಿರ್ಸಿಯಿಂದ ಹಗಲು ಬಸ್ಸಿಗೆ ಎಷ್ಟಪ್ಪಾ ಬಸ್ ಚಾರ್ಜು ಅಂದರೆ ಹದಿನೇಳು ರೂಪಾಯಿ! ನಂಬೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ! ನೋಡಿ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ. ಈ ನೆನಪುಗಳು ಇನ್ನೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಏನು ಗೊತ್ತಾ? ಯಾವುದು ನಾವು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಂದುಕೋತೀವೊ ಅದು ನನ್ನಪ್ಪನಾಣೆಗೂ ನೆನಪಿರೋದೆ ಇಲ್ಲ. ಅದ್ಯಾವಾಗೊ ಟುಸಕ್ಕೆಂದು ಯಾವು ಯಾವುದೊ ನೆನಪುಗಳು ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ಆದರೂ ಮರೆಯೋದೆ ಇಲ್ಲ. ಇದೂ ಹಾಗೆ.

ಆಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಇಡೀ ದಿನ ಸ್ವೆಟರ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಇರುವಷ್ಟು ಚಳಿ ಚಳಿ. ಇದ್ದದ್ದು ಶೇಷಾದ್ರಿಪುರಂ ಮಹಡಿ ಮನೆ ನಮ್ಮಾವನ ಮನೆ ಟೈಪಿಂಗ ಕಲಿಯಲು ಬಂದಿದ್ದೆ. ನನಗೊ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಪೇಟೆ ನೋಡಿದ್ದು ಆಗಲೇ. ಎಷ್ಟೋ ಬೀದಿಗಳನ್ನು ಊರು ನೋಡೊ ಹುಚ್ಚಲ್ಲಿ ಕಾಸಿಲ್ಲದೆ ಬರಿ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನತ್ತೆ ತಂಗಿ ಜೊತೆ ಸುತ್ತಿದ್ದೆ ಸುತ್ತಿದ್ದು. ಆಗ ಬಂದಿತ್ತು ಒಂದು ಯುಗಾದಿ. ಅವಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಹಳ್ಳಿ ಗುಗ್ಗು. ಆದರೆ ಅವಳದೊಂದು ತಾಕೀತು. “ನೋಡು ಇಲ್ಲೆಲ್ಲರೂ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಿನಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬರುವಂತೆ ನಟಿಸು. ಹೋ ಯಾ, ಯಸ್,ನೊ ಅಂತ ನಾನು ಮಾತಾಡಿದಾಗ ಉತ್ತರಿಸು ಸಾಕು.” ಅದೂ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿದರೆ ಅವಳ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಜೋರು. ನಾನೋ ಅವಳು ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೋಲೆ ಬಸವಾ.

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಾಸಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಧಿಮಾಕಿಗೇನೂ ಕಡಿಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೊಂದು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಬಟ್ಟೆ ಅಂಗಡಿ ಹೊಕ್ಕು ಹೊಂಟು ಮಾಡಿ ಬಟ್ಟೆ ಎಲ್ಲಾ ತೆಗೆಸಿ ಹಾಕಿ ಹರಕು ಮುರುಕು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ನಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡಿದ್ದು ಅದು ಏನೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ. ಬರೀ ಶೋಕಿ☺

ಆಯಿತು ಹಬ್ಬದ ದಿನ ನಮಗೇನು ಖರ್ಚಿಲ್ಲ, ಪೊಗದಸ್ತಾಗಿ ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ,ಬಾಯಿತುಂಬ ಪಾನು,ಆಗಷ್ಟೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಟೀವಿ ಬಂದ ಸಮಯ ಸಿನೇಮಾ ನೋಡುವ ಆತುರ. ಒಂದು ರೀತಿ ಜಾಲಿ ಲೈಫ್,ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬರಿ ನಗು ನಗು ನಗು. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇತ್ತು ಆಗ ಕಳೆದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಯುಗಾದಿ ಹಬ್ಬ.👌

ಹಾಗೆ ಬಂತು 2008ರ ಯುಗಾದಿ. ಸಂಸಾರ, ಮನೆ,ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲ ಅನುಭವ ಮೇಳೈಸಿತ್ತು ಜೀವನದಲ್ಲಿ. ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಆಘಾತ. ದೇವರಿಗೆ ತಪ್ಪದೆ ಮಾಡುವ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಬಿಡದೆ ಅಳುತ್ತ ಮಂಗಳಾರತಿ ಎತ್ತಿ ತಣ್ಣನೆಯ ಮೊದಲನೆ ದಿನ ಮಿಕ್ಕಿ ಉಳಿದ ತಂಗಳು ತಿಂದು ಯುಗಾದಿ ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಿದ ಕಹಿ ಕಹಿ ಕಷಾಯ ಕುಡಿದ ನೆನಪು ಕೂಡಾ ಪ್ರತಿ ಯುಗಾದಿಗೆ ನೆನಪಾಗದೆ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಆಗೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾದರೂ ಮರೆಯುವ ಶಕ್ತಿ ದೇವರು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೊಟ್ಟಂತೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮರೆತು ಇಂದಿಗೂ ಸಿಹಿ ಕಹಿ ನೆನಪಿನೊಂದಿಗೆ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಕಳೆದೆರಡು ವರ್ಷದಿಂದ ಪಂಚಾಗದ ದುಡ್ಡು, ಇನ್ನಿತರ ಆಡಂಬರಕ್ಕೆ ವ್ಯಯವಾಗುವ ದುಡ್ಡು ಹಾಗೆಯೆ ಎತ್ತಿಟ್ಟು ಮನೆ ಮುಂದೆ ಬರುವ ಪರಿಸರ ಶುಚಿಗೊಳಿಸುವ ನನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಹಂಚಿ ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತೇನೆ. ಪಂಚಾಂಗ ತಂದು ಒಂದು ದಿನ ಓದಿ ಮೂಲೆಯಲಿ ಧೂಳು ಹಿಡಿಯುವ, ಒಬ್ಬಟ್ಟು ಅದೂ ಇದೂ ತಿಂದು ಆರೋಗ್ಯ ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು ಹೀಗೆ ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಿದರೆ ಕಳೆದು ಕೊಳ್ಳುವುದು ಏನು? ಒಂದು ರೀತಿ ನಿರ್ಲಿಪ್ತವೊ, ಶಕ್ತಿಯ ಹೀನತೆಗೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಲ್ಲ ಹಬ್ಬಗಳು ದೇವರಿಗೆ ಹೂ,ಹಣ್ಣು, ಕಾಯಿ, ಪತ್ರೆ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸುವುದರಿಂದ ಮನಸ್ಸಿಗಂತೂ ಖುಷಿ ಇದೆ. ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಅಳಲು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಬ್ಬದ ದಿನವೂ ಸಮಯಾವಕಾಶ, ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿನ ಪಂಚಾಂಗ ಶ್ರವಣ ಕೇಳಲು ಎಲ್ಲವೂ ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.

ಈಗ ಹೇಳಿ. ನೆನಪುಗಳು ಬೇಕಲ್ಲವೆ? ಎಲ್ಲ ನೆನಪುಗಳನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವ ಯುಗಾದಿಯನ್ನು ಮನಸಿನ ಸಂಭ್ರಮದೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಆಚರಿಸೋಣ. ಸರ್ವರಿಗೂ ಈ ಯುಗಾದಿ ಸಂತಸವನ್ನೇ ನೀಡಲಿ. ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯಗಳು💐
27-3-2017. 3.37pm

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ..‌.

ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಕಾರಣಗಳಿಂದ ನೀನು ಹಿಂದು,ನೀನು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್, ನೀನು ಮುಸ್ಲಿಂ ಹೀಗೆ ಅವರವರ ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಒಂದಿನಿತೂ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ಅನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಬೆಳೆಯಲು ಈ ಸಮಾಜ ಯಾಕೆ ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಇದು ಸದಾ ಕಾಡುವ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಜೀವನದ ಅನೇಕ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಮಾನವೀಯ ಜನರು ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟ ಸುಃಖಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂಧಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ನಾವು ಜಾತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆಯನ್ನೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮನಸ್ಸು ಬೇಧ ಭಾವ ಮರೆತು ಕೇವಲ ಅವರ ಒಳ್ಳೆಯ ನಡೆ ನುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ‌ಸಮಾಜದ ಕೆಲವು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಇಷ್ಟು ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಬದುಕಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗಾಗ ಅವರ ಚುಚ್ಚು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸುವಷ್ಟು ಶಕ್ತಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟು ಕಟ್ಟಳೆಗೆ ತಲೆ ಬಾಗಲೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂಥದೊಂದು ಘಟನೆ ಎದುರಿಸಿದ ಸಂದರ್ಭವಿದು.

ನಾನು ಆಗಷ್ಟೆ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಸೇರಿದ ಹೊಸತು. ಸಿರ್ಸಿಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿ ಹನ್ನೆರಡು ಕಿ.ಮೀ. 1981ನೇ ಇಸವಿ. ಈಗಿನಂತೆ ಬಸ್ ಪಾಸ್, ಬಸ್ಸಿನ ಅನುಕೂಲವಿಲ್ಲ. ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಬಸ್ಸ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಗೆ ಬರಲು ಒಂದೂವರೆ ಕಿ.ಮೀ.ನಡೆಯಬೇಕು. ಹತ್ತೂವರೆಗೆಲ್ಲ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಹಾಜರಾದರೆ ಸಾಯಂಕಾಲ ಐದೂವರೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಇದೆ ರಿಪೀಟ್. ಕತ್ತಲಾದಗುವ ವೇಳೆ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಮನೆಯಿಂದ ಅಪ್ಪನೊ,ಅಣ್ಣನೊ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳ ಬೇಕು. ಬಸ್ಸ್ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ನಿಯಮಿತ ವೇಳೆ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಲೆ ಇತ್ತು. ಸಿರ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಪರದಾಟ. ನನ್ನ ಕಷ್ಟ ತಿಳಿದ ಟೈಪಿಂಗ್ ಕಲಿಯುವಾಗಿನ ನನ್ನ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಗೆಳತಿ ಮೇರಿ, “ಬಾರೆ ನಮ್ಮನೆ ಮೇಲ್ಗಡೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಖಾಲಿ ಜಾಗ ಇದೆ;ಅಲ್ಲಿರು ಬಾ” ಅಂತ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಅಂದಾಗ ನನಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಗಿತ್ತು. ಕಾರಣ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆತ್ಮೀಯರು,ಬಂಧುಗಳು ಇದ್ದರೂ ಯಾರೂ ಈ ಮಾತು ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ,ಎಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಕ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅನ್ನುವ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೆ ಕಂಡಿದ್ದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವಳು ಮಾಡಿದ ಉಪಕಾರ ಇಂದಿಗೂ ಮರೆತಿಲ್ಲ. ಒಂದೂವರೆ ತಿಂಗಳು ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಮನೆ ಮಗಳಂತೆ ಕಂಡರು. ಒಬ್ಬಳೇ ರಾತ್ರಿ ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮಲಗಲು ಭಯವೆಂದು ಅವಳೊಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನ ನಿದ್ದೆ. ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಹಬ್ಬದ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದು ಚಂದದ ಹಬ್ಬ ಅನುಭವಿಸಿದೆ. ಶುದ್ಧ ಶಾಖಾಹಾರಿಯಾದ ನನಗೆ ಜೂಸು,ಹಣ್ಣು ಕೊಟ್ಟು ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅತ್ಯಂತ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಡುವ ಅವರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಕಂಡ ಜನ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡುವಾಗ ತಮ್ಮ ಮನಸಿನ ಒಂದೊಂದೇ ಮಾತು ಉದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. “ಪುಕ್ಕಟೆ ಊಟ, ಕೈ ತುಂಬಾ ಸಂಬಳ” “ಒಂದಿನ ಆ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ತಿಯಾ ಬಿಡು.” ಇತ್ಯಾದಿ.

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಾಗ ಬೇರೆ ಕಡೆ ರೂಮು ಹುಡುಕಿ ಉಳಿಯುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದರು. ಇದು ವಾಸ್ತವ. ನನಗೆ ಪ್ರತಿಭಟಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಕೂಡಾ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನೀನು ಹೆಣ್ಣು, ನೀನು ತಗ್ಗಿ ಬಗ್ಗಿ ನಡೆಯಬೇಕು. ಎದುರುತ್ತರ ಕೊಟ್ಟು ಅವಮಾನಿಸಿಕೊಂಡು ಜನರ ಬಾಯಿಗೆ ತುತ್ತಾಗ ಬೇಡಾ. ಸುಮ್ಮನಿರು ಇದು ಪಾಲಕರ,ಹಿತೈಷಿಗಳ ಕಿವಿ ಮಾತು. ಪಾಲಿಸಿದೆ.

ಇನ್ನು ಮುಸ್ಲಿಂ ಗೆಳತಿ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆ ನಿಲೇಕಣಿ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ. ಆಗಲೂ ಅಷ್ಟೆ ಅವಳ ಮನೆ ಶಾಲೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೆ ಇತ್ತು. ನಾವೆಲ್ಲ ಗೆಳತಿಯರು ದಿನಾ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಇದ್ದು ಬರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವರಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಬಂದಿದಾರೆ ಅಂತ ಅದೇನೇನೊ ತಿನ್ನಲು ಕೊಟ್ಟರೆ ಯಾವತ್ತೂ ಬೇಡಾ ಹೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವತ್ತೂ ನಮಗೆ ಜಾತಿ ಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆಯೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹಾಗೆಯೆ ಇದೆ. ಈಗ ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಸಿಮ್ ಕೊನೆಯ ನಂ.786. ಬರುತ್ತದೆ ಯಾವಾಗಾದರೊಮ್ಮೆ call ಮುಸ್ಲಿಂ ರಿಂದ ರಾಂಗ್ ನಂಬರ್ ಅಂದು ಕಟ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ನಗುತ್ತ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ.

ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ಪಂಗಡದವರ ಸಹವಾಸ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒದಗಿ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ ಅಲ್ಲಿ ಆತ್ಮೀಯ ಸಂಬಂಧ ಏರ್ಪಡುತ್ತದೆ ; ಹೊರತೂ ಜಾತಿ ಭಾವನೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೆ ಅನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಏರ್ಪಡುತ್ತದೆ.

ಕಷ್ಟಕ್ಕಾಗುವವನು ನಿಜವಾದ ಬಂದು. ಇದು ಬಿಟ್ಟು ಜಾತಿಯ ಭಾವನೆ ಎಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಜನರ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಈ ಕೋಮು ಭಾವನೆ ಅಳಿಯೋದಿಲ್ಲ. Atleast ಯಾರು ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕು ನಡೆಸುತ್ತಾರೊ ಅವರಿಗೆ ಅಡ್ಡಿ ಪಡಿಸದೆ ಇರುವಷ್ಟು ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಜನರಲ್ಲಿ ಬಂದರೆ ಸಾಕಪ್ಪಾ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ಅವರುಗಳು ಯಾವುದೇ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯಲಿ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಹುರಿದುಂಬಿಸಬೇಕು. ಹರಿವುದೊಂದೆ ರಕ್ತ, ಇರುವುದೊಂದೆ ಜೀವ,ಇರುವಷ್ಟು ಕಾಲ.ಯಾವುದೆ ಜಾತಿ ಭೇದ ಭಾವವಿಲ್ಲದೆ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಅವಲಂಬಿಸಿ ಪ್ರೀತಿ ಸೌಹಾರ್ದತೆಯಿಂದ ಬಾಳೋಣ. ಅವರಲ್ಲಿರೊ ಕಲೆ ಕಂಡು ಗೌರವಿಸೋಣ. ಜಾತಿಯ ಹಣೆ ಪಟ್ಟಿ ನೋಡಿ ಹೊಗಳುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಇಲ್ಲ. ಅವರುಗಳು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತ.

9-3-2017. 1.19pm

ಹೋಳಿ ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಚಹಾ..

ಇದೇನಿದು ಈ ಚಹಾಕ್ಕೂ ಹೋಳಿ ಹುಣ್ಣಿಮೆಗೂ ಏನು ನಂಟು ಅಂದುಕೊಂಡ್ರಾ? ನನಗೂ ಇಷ್ಟು ದಿನ ನೆನಪೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮಾಮೂಲಿ ಅವಧಿಯ ಪರದೆ ಸರಿಸಿದಾಗ ಮತ್ತೆ ಕಂಡೆ ಚಹಾದ ಬರಹ. ಅಯ್ಯೋ! ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ ಈ ಚಹಾದ ಗಲಾಟೆ ; ಪರವಾಗಿಲ್ವೆ! ಎಲ್ಲರ ಮನವನ್ನೂ ತಟ್ಟಿ ತಟ್ಟಿ ಎಬ್ಬಿಸ್ತಾ ಇದೆ. ಜೇನು ಗೂಡಿಗೆ ಕಲ್ಲು ಒಗೆದಂತೆ! ಹಾಗೆ ನನಗೂ ಆಯ್ತು ಇವತ್ತು.

1982ರ ಆಸುಪಾಸು. ನಾನು ಸಿರ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸಮಯ. ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಇರುವವರೆಲ್ಲ ಗಂಡಸರು. ನಾನೊಬ್ಬಳೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಸೇರಿರೊ ಹೆಣ್ಣು. ಅಲ್ಲಿ ಈ ಹೋಳಿ ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಬಂತೆಂದರೆ ಗಂಡಸರು ಮಕ್ಕಳು ಬೀದಿಗೆ ಬರುವಂತಿಲ್ಲ. ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚೋದು,ಓಡಿದರೆ ರಪ್ ಅಂತ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಬಣ್ಣ ಎರಚೋದು. ಏನಂದರೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅದೂ ಆ ದಿನ ಬೆಳಗಿನ ಆರು ಗಂಟೆಯಿಂದ ಸಾಯಂಕಾಲ ಆರು ಗಂಟೆಯವರೆಗೆ ಬಣ್ಣ ಎರಚುವ ಆಟ ಶುರು. ಇದು ಶುರುವಾಗುವುದು ಮೊದಲು ಅಲ್ಲಿಯ ಮಾರಿಗುಡಿ ಗಲ್ಲಿ, ಸಿಂಪಿಗರ ಗಲ್ಲಿ, ಸಿಪಿ ಬಜಾರ್,ಐದು ರಸ್ತೆ ಸರ್ಕಲ್,ಚಮಗಾರ್ ಗಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನ ಸಂಚಾರವಿರುವ ಪೇಟೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ. ಅದರಲ್ಲೂ ಮಾರಿಗುಡಿ ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಜಾಸ್ತಿ. ನಮ್ಮ ಬ್ಯಾಂಕಿರುವುದು ಸಿಪಿ ಬಜಾರಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ. ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಬರುವ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಎಲ್ಲರೂ ಈ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬರಲೇ ಬೇಕು. ಬರುವಾಗ ಸುತ್ತಿ ಬಳಸಿ ಯಾವುದೊ ಹಳೆ ಡ್ರೆಸ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಊಟ ತಿಂಡಿಗೆ ಚಾ ಕುಡಿಯೋದು ಎಲ್ಲ ಹೇಗೆ?, ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗ ಕುಡಿದಿದ್ದರೂ ದಿನದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗ ಬೇಕು ಅಂದರೆ ಆಗ ಚಾ ಕುಡಿಯುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಎಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತೆ? ಅದರಲ್ಲೂ ಈ ಚಾ ಚಟ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ನಾನೂ ಕೂಡ ಈ ಚಹಾದ ಮಹಿಮೆಗೆ ಆಗಲೇ ಮರುಳಾಗಿದ್ದೆ.

ತಿಂಡಿಗೆ ಲಂಗಣ ಆ ದಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ.ಅವರಿಗೆಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮಾಡೋಕೂ ಆಗೋಲ್ಲ, ತಿನ್ನೋದಕ್ಕೂ ಆಗೋಲ್ಲ. ಆಮೇಲೆ ಬ್ಯಾಂಕಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತಾಳ ಹಾಕಲು ಶುರು. ಪಾಪ! ಅವರ ಅವಸ್ಥೆ.

ನಾನೋ ಹೊಸದಾಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವಳು. ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳಾಗಿರಬಹುದು. ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಅಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ ಬೆಳೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಮಾತನಾಡದೆ ಕೆಲಸ ಕಲಿಯುವತ್ತ ನನ್ನ ಗಮನ.

ಈ ಹೋಳಿ ಹುಣ್ಣಿಮೆ ದಿನ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಇವರೆಲ್ಲ ಒಳಗೊಳಗೆ ಪಿಸು ಪಿಸು ಮಾತಾಡೋದು, ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡೋದು. ನಾನು ಆರಾಮಾಗಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಟೈಮಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹಾಜರಾಗಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ಏನು ಎತ್ತ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂಥರಾ ಇರುಸು ಮುರುಸು. ಏನಾಗಿದೆ ನನಗೆ? ಯಾಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡ್ತಾರೆ? ನನ್ನ ಡ್ರೆಸ್ ಸರಿಗಿಲ್ಲವೆ? (ಆಗಷ್ಟೆ ಸೀರೆ ಉಡೋದು ಕಲಿತಿದ್ದೆ. ಸೀರೆಯಲ್ಲೆ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಂತ ಆಗಿನ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ) ಕೆಲಸದ ಕಡೆ ಗಮನ ಇಡೋಕೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ.

ಒಬ್ಬರು ಹೇಳಿದರು ನಿಧಾನವಾಗಿ “ಬಾಯೋರೆ ನಿಮ್ಮದೆ ಚಾನ್ಸ”

“ಅರೆ! ಯಾಕ್ರೀ.. ಹೀಗಂತೀರಾ?”

ಇನ್ನೊಬ್ಬರು “ಏನಿಲ್ಲಾ ಇವತ್ತು ಹೋಳಿ ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಅಲ್ವಾ? ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿದ್ದು.”

ಆಗ ನನಗೆ ಫ್ಲ್ಯಾಷ್ ಆಯಿತು. “ಸರಿ ಹೇಳಿ ಏನಾದರೂ ಹೊರಗಡೆಯಿಂದ ತಂದುಕೊಡಬೇಕಾ? ” ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಯಾರೂ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆಗ ಎಲ್ಲರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಳೆ ಕಟ್ಟೋಕೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ನಿಸ್ಸಂಕೋಶವಾಗಿ ತಮಗೆ ಏನೇನು ತಿಂಡಿ ಬೇಕು ಎಲ್ಲ ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೇ ದರ್ಜೆ ಗುಮಾಸ್ತರೊಬ್ಬರು ದೊಡ್ಡದಾದ ಫ್ಲಾಸ್ಕ ಹಿಡಕೊಂಡು ಬಂದು “ಬಾಯೋರೆ ನಾನು ಇವತ್ತು ಚಾ ಕುಡದೆ ಇಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ತರೋಕಾಗುತ್ತಾ, ನನಗೆ ತಿಂಡಿ ಏನು ಬೇಡ ಆಯ್ತಾ? ಅದೊಂದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು”

ನಿಜಕ್ಕೂ ಆ ದಿನ ಅವರ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಪಾಪ ಅನಿಸಿತ್ತು. ನಿತ್ಯ ಮೂರೊತ್ತೂ ಚಾ ತರುವವರು ಅವರೆ ಆಗಿದ್ದು, ನಮಗೆಲ್ಲ ಚಹಾದ ದಾಹ ತೀರಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು.!! ಉಳಿದವರೂ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಧ್ವನಿ ಗೂಡಿಸಿದರು “ಹೌದು ಮಾರಾಯಾ, ಚಾ ಇಲ್ಲ ಅಂದರೆ ತಲೆನೆ ಓಡೋದಿಲ್ಲ. ಬಾಯೋರೆ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕೇಟಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ ಆಯ್ತಾ?”

ಇಷ್ಟೊಂದು ಜನರಿಗೆ ನಾನೊಬ್ಬಳೆ ಹೇಗೆ ತರೋದು ಮನಸಲ್ಲಿ ಗುಣಾಕಾರ, ಭಾಗಾಕಾರ ಆಗಲೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ “ನೀವೇನೊ ಯೋಚಿಸಿರುವಂತಿದೆ. ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಬಾಗಿಲವರೆಗೆ ಒಂದೊಂದೆ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ, ಮೇಲ್ಗಡೆ ನಾವು ತಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಮತ್ತೆ ಈ ದಿನ ಆರಾಮಾಗಿರಿ ಆಯ್ತಾ? ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಡಿ.” ನನಗೆ ಫುಲ್ ಡಿಮಾಂಡು,ಕನ್ಸೀಷನ್. ಕೇಳಬೇಕಾ?

ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೆ ಇರುವ ಹೊಟೆಲ್ ನಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದು ತಂದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಪಾನ್ಬೀಡಾ ಬೇರೆ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೆ. ಅವರೆಲ್ಲ ಇದರ ಚಟ ಕೂಡಾ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡವರಾಗಿದ್ದರು. ಅದೂ ಜರದಾ ಹಾಕಿದ್ದು.

ಹೀಗೆ ಬೆಳೆದ ಆತ್ಮೀಯತೆಗೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ ಈ ಚಹಾ. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಆಫೀಸಲ್ಲ, ನನ್ನ ಮನೆ,ಅವರೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದವರು ಅನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಅಲ್ಲಿ ಇರುವಷ್ಟೂ ದಿನ. ನಾನು ಅಲ್ಲಿರುವ ಮೂರು ವರ್ಷವೂ ಈ ಹೋಳಿ ಹುಣ್ಣಿಮೆ ದಿನ ಚಾಯ್ ವಾಲಾ ಆಗಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಕೀಳು ಅನಿಸಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯ ಇತ್ತು,ಬೇಡಿಕೆ ಇತ್ತು, ಅವರೆಲ್ಲರ ಅಭಿಮಾನಿ ನೌಕರಳಾಗಿದ್ದೆ. ಆಗಿನ ದಿನಮಾನದಲ್ಲಿ ಈಗಿನಂತೆ ಕೆಲವು ಅಗತ್ಯಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನರಿತು ನಾನಂದು ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸ ಇಂದಿಗೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತೇನೆ. ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಂದ ವರ್ಗಾವಣೆ ಆದಾಗ ಅಳುತ್ತ ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ನೀರು ತುಂಬಿತ್ತು. ಒಂದು ಊಟದ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಹಣವಿಟ್ಟು ಚಹಾ ಪಾರ್ಟಿ ಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬೀಳ್ಕೋಟ್ಟಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಖಾಯಂ ಆದ ಖುಷಿ ನನಗೆ, ಈ ಶಾಖೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ದುಃಖದೊಂದಿಗೆ.

ಹೋಗುವಾಗ ಒಬ್ಬರಂದರು “ಬಾಯೋರೆ ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳು ಸಂಬಳ ಬಂದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಖಾತೆಗೆ ಚಹಾ ಕುಡಿಲಿಕ್ಕೆ ಹಣ ಕಳಿಸಿ,ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಕೇಟಿ ಕುಡಿತೀವಿ.” ನಗುತ್ತ ಹೊರಟಿದ್ದೆ ಅವರ ಮಾತು ಕೇಳಿ.

3-3-2017. 10.25am

ಆ ಕ್ಷಣ

ಇದು 27 ವಷ೯ಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಕ್ಷಣ. ಅಮ್ಮನ ಇಡೀ ದೇಹ ರೊಮೈಟೆಡ್ ಅರ್ಥೈಟೀಸ್ ಕಾಯಿಲೆ ಆವರಿಸಿ ನೋವಿನಿಂದ ನರಳುತ್ತ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಏಳಲಾರದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದರು. ರಾತ್ರಿ 8ಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಊಟ ಮಾಡಿಸಿ ಮಲಗಿಸಿದ್ದೆ.  ಮಗಳ ಬಾಳಂತನಕ್ಕೆ ಊರಿಗೆ ಹೋದವಳು ಅಮ್ಮ ಇಹಲೋಕದ ಯಾತ್ರೆ ಮುಗಿಸಿದ್ದು ನೋಡುವ ಹಾಗಾಯಿತು. ಅದು ಉತ್ತರಾಯನ ಪುಣ್ಯ ಕಾಲ, ಜನವರಿ ಇಪ್ಪತ್ತು, ಮುತ್ತೈದೆ ಸಾವು. ವಯಸ್ಸು ಕೇವಲ ಐವತ್ತೆರಡು ವರ್ಷ ಇರಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಅಮ್ಮನ ಜನ್ಮ ದಿನ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗಲೇ ಅದಾವ ದೈವ ಅವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಸಿತ್ತೊ’ ಮಗಳೆ ಐದು ತಿಂಗಳು ಬಾಳಂತನ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗು’. ರಾತ್ರಿ 12ಗಂಟೆ ಐದು ತಿಂಗಳು ಮುಗಿದ ವೇಳೆ ನನ್ನ ಕೈಯ್ಯಾರೆ, ‘ಗಂಗಾ ಜಲ ಅರೆಬರೆ ಕುಡಿದು, ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಗೊಟಕ್ ಅನ್ನುವ ಶಬ್ದ, ಕಣ್ಣು ನಿದಾನವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿತು’  ಪ್ರಾಣ ಹೋಗುವ ಸಮಯ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡೆ. ಆ ಸಂಕಟ ಅಳು ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಿತು ಕರುಳು ಕಿತ್ತು ಬರುವ ಹಾಗೆ. ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ ಸಾವು! 

ಅದುವರೆಗೂ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವರು ಐದು ತಿಂಗಳು ಮುಗಿಯುವ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಮೊದಲು ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ದಿನದ ಸಾಯಂಕಾಲ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದಿರೋದು ಸಾಯಲು ಹುಲ್ಲು ಕಡ್ಡಿ ನೆವ ಬೇಕು ಎಂಬ ಮಾತು ಅಕ್ಷರ ಸಹ ನಿಜ ಆಗೋಯ್ತು. ಎಂಥ ಕಾಕತಾಳೀಯ!

“ಸಾವಿನ ನಿಜವಾದ ದುಃಖದ ತೀವ್ರತೆ ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರದವರ ಮರಣದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯುವುದು” ಎಲ್ಲೊ ಓದಿದ ನೆನಪು.  ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೌದು. ಸ್ವತಃ ಅನುಭವಿಸಿದೆ. ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ಪ್ರಪಂಚ  ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ವಷ೯ಗಳೇ ಬೇಕಾಯಿತು.  ಆ ದಿನಗಳು ಯಾವತ್ತೂ ಮಾಸೋದಿಲ್ಲ.  ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ತವರಿಗೆ ಹೋಗುವ ಕಾತರ ಈಗಿಲ್ಲ.

ದಿನ ಕಾಯ೯ ಮುಗಸಿ ವಾಪಸ್ಸು ಬರುವಾಗ ಮಗಳು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಸು ಗೂಸು ನೆನಪಿಸುತ್ತಾಳೆ ಅಮ್ಮ ನಾನಿದಿನಿ.

1997ರಲ್ಲಿ ಇದೇ ಕಾಯಿಲೆ ನನಗೂ ಬಂತು. 2007 ರವರೆಗೆ ಹೋಮಿಯೊಪತಿ,ಅಲೋಪತಿ,ಆಯುವೆ೯ದಿಕ ಎಲ್ಲ ಔಷಧಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಕಡಿಮೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಚಿಕನ್ ಗುನ್ಯಾ,ಸಯಾಟಿಕ(ಸೊಂಟ ನೋವು)ಬಂತು. ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟೆ. ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಯೋಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆ. ನಡೆಯೋಕೆ ಆಗದಿದ್ದವಳು ಕೇವಲ 15ದಿನದಲ್ಲಿ ಮಡಿಕೇರಿ’ಬ್ರಹ್ಮಗಿರಿ’ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿ ಬಂದೆ. ಈಗ ಶುಗರ ಬಂದಿದೆ. ಯೋಗದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಇದೆ‌ ಯಾವ ಮಾತ್ರೆ ಇಲ್ಲದೆ.

ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಹೇಳುವುದಿಷ್ಟೆ, ಕಾಯಿಲೆ ಮನುಷ್ಯನಾದವನನ್ನು ಯಾರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ.  ಅದು ಬಂದಾಗ ದೃತಿಗೆಡದೆ ಸ್ವ ಮನಸ್ಸನಿಂದ ಅದರ ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಛಲ ತೊಡಬೇಕು.  ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ Willpower ಅಧ೯ ಕಾಯಿಲೆ ಗುಣ ಮಾಡುತ್ತದೆ.  ಆರು ತಿಂಗಳು ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದ ನನ್ನನ್ನು ‘ಇವಳೂ ಅಮ್ಮನ ದಾರೀನೆ ಹಿಡಿಯೋದು’ ಅಂತ ಆಡಿಕೊಂಡಾಗ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿ ಛಲ ,ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬದುಕಿದ್ದೇನೆ.  

ಬಹುಶಃ ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಯೋಗದ ಶ್ರೀ ರಕ್ಷೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ ಅಕಾಲಿಕ ಮರಣ ಹೊಂದುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೊ! ನೆನೆದಾಗ ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ.

ಇವತ್ತು ಅಮ್ಮನ 27ನೇ ವರ್ಷದ ತಿಥಿ ಶಾಸ್ತ್ರ ಊರಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅಣ್ಣ ಕರೆದರೂ ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ಆ ಮನೆ ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲದ ತವರಂತೆ ಭಾವ. ಮಕ್ಕಳ ಏಳ್ಗೆಯನ್ನೆ ಬಯಸುವ ಜೀವ, ಬರುವ ದಾರಿ ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಗೋಣುದ್ದ ಮಾಡಿ ಕಾಯುವ ರೀತಿ, ಬರಲು ತಡವಾದರೆ ಏನೊ ಆಗಿಹೋಗಿದೆಯೆಂಬಂತೆ ಒದ್ದಾಡುವ ಪರಿ, ಆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಊರ ತುದಿಯವರೆಗೂ ಬಂದು ಬೀಳ್ಕೊಡುವ ದೃಶ್ಯ, ಇರುವಷ್ಟು ದಿನ ಊರಗಲದ ಸುದ್ದಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟು ಕಷ್ಟ ಸುಃಖ ತನ್ನದೆಂಬಂತೆ ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸುವದು, ಮಾತ್ರೆಗಳ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನೋವು ಶಮನಕ್ಕಾಗಿ ಪಟ್ಟ ಪಾಡು ಎಲ್ಲವೂ ಸುರುಳಿ ಬಿಚ್ಚಿದಂತೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಯಾರು ಎಷ್ಟೇ ಕರೆದರೂ, ಆದರಿಸಿದರೂ ಆ ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಯಾರೂ ಸಮಾನರಾಗೋಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ನೆನಪುಗಳೇ ನನಗೆ ಶ್ರೀ ರಕ್ಷೆ. ಕೋಟಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದರೂ ಮುಗಿಯದು ನಿನ್ನ ಋಣ. ಅಮ್ಮಾ…..

7-2-2017. 5.43pm.

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರಾವಣದ ಸಂಭ್ರಮ

ಆಗಿನ್ನೂ ಸಕಾ೯ರಿ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ ಅಜ್ಜಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದು. ಅದು ಮೂರೇ ಮೂರು ಮನೆಯಿರುವ ಹಳ್ಳಿ. ಮೂರು ಮನೆ ಹಿಂದೆ ಒಂದೇ ಕುಟುಂಬವಾಗಿತ್ತಂತೆ. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬ ಬೆಳೆದು ಒಂದೇ ಸೂರಿನಡಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಮನೆಗಳಾಗಿ ನಿಂತವು. ಹಾಗಂತ ಅಜ್ಜ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬರ ಮನೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಬಾಗಿಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು ನಾವೆಲ್ಲ ಈಗಲೂ ಒಂದೇ ಅನ್ನುವ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೂರೂ ಮನೆಯವರು ಸಮಾನ ಶ್ರೀಮಂತರು. ಮನೆ ತುಂಬ ಆಳು ಕಾಳು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲ.

ಇಂಥವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬ ಹರಿ ದಿನ ಅಂದರೆ ಕೇಳಬೇಕಾ? ಮುಗಿದೇ ಹೋಯ್ತು. ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದಿಂದ ಶುರುವಾಗುವ ಪೂಜೆ ಪುನಸ್ಕಾರ ಏನ್ ಕೇಳ್ತೀರಾ. ಅದರಲ್ಲೂ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿತ್ತಲ ಗಿಡಗಳಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ತರಾವರಿ ಡೇರೆ ಹೂವು, ಸೇವಂತಿಗೆ, ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಸಂಪಿಗೆ ಘಮ ತೋಟದ ಅಂದದೊಂದಿಗೆ ದೇವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೂವಿನ ತೋರಣ. ಜಗಮಗಿಸುವ ಹಿತ್ತಾಳೆ ದೀಪ ಹೊಸದಾಗಿ ಹುಣಿಸೆ ಹಚ್ಚಿ ಬೆಳಗಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು ದೇವರ ಮನೆ ಎದುರು. ಅರಿಶಿನ ಕುಂಕುಮ ಹೊತ್ತ ತರಾವರಿ ರಂಗೋಲಿ ಎದುರು ಬಾಗಿಲಿಂದ ಹಿಡಿದು ದೇವರ ಮನೆವರೆಗೆ. ಹೊಸಿಲಿಗೆ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಎಳೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದ ತರತರದ ಹುಂಡಿನ ಚಿತ್ತಾರ , ಮನೆಯೊಳಗೆ ಅಡಿ ಇಡುವ ಮುನ್ನ ಅಲ್ಲೆ ಕ್ಷಣ ನಿಲ್ಲಿಸುವಷ್ಟು ಸುಂದರ.

ಹೊರಗೆ ಮಳೆಯ ತುಂತುರು ಆಗಾಗ ಆಭ೯ಟ. ಹೆಂಚಿನ ಮಾಳಿಗೆಯ ಮನೆ ನೂರಾರು ವಷ೯ ಹಳೆಯದು ಮರದ ಕೆತ್ತನೆಯ ವೈಭೋಗ. ಮಳೆ ನೀರು ಮಾಡಿನಿಂದ ಇಳಿದು ಬರುವಲ್ಲೂ ಕೈಯ್ಯಾಡಿಸುತ್ತ ” ಮಳೆ ಬಂತು ಹಸೀ ತಂತು ಹೊಲಕ್ಕೆ ಹೋಗೋದಾ ನೆಲಕೆ ಬೀಜ ಬಿತ್ತೋದಾ” ಹಾಡು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ನಲಿದಾಡಿದ ದಿನಗಳು ಬರಿ ನೆನಪೀಗ.

ಶ್ರಾವಣಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ವಿಷಯ ಅಂದರೆ “ಸತ್ಯ್ ನಾರಾಯಣ ಪೂಜೆ”. ನನ್ನ ಗಮನ ಪೂರ ಪೂಜೆ ಕಡೆ ಅಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ಭೋಜನ ದಕ್ಷಿಣೆ ಕಡೆಗೆ. ಮೂರೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ವಾರ ಈ ಪೂಜೆ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ದಿನ. ಆ ದಿನ ಅದ೯ ದಿನ ಮಾತ್ರ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗೋದು. ಅದು ಬೇರೆ ಖುಷಿ. ಆಮೇಲೆ.” ನೀ ಓಡಾಡಿ ಪೂಜೆಗೆ ಪಡಿಚಾಕರಿ ಮಾಡಿದ್ದೆ, ತಗಳೆ ” ಅಂತ ಅಜ್ಜನ ಬಕ್ಷೀಸು. ಪೊಗದಸ್ತಾದ ಬಗೆ ಬಗೆ ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿ ವಾರವೆಲ್ಲ ಮೆಲ್ಲೋದು. ಅದು ಹಳ್ಳಿ ಆದರೂ ಎರಡು ಕಿಲೋ ಮೀಟರ ದೂರದಲ್ಲಿರೊ ಪೇಟೆ ಶಾಲೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಹೂವು ಅಂದರೆ ಪ್ರಾಣವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಹುಳುಕಿ. ತಲೆ ತುಂಬಾ ಹೂ ಮುಡಿದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ, ಯಾರಿಗೂ ಕೊಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೆರಡು ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳುವ ಗೆಳತಿಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಪೂಜೆ ದಿನ ಸಿಕ್ಕ ದುಡ್ಡು ಹಾಕೋಕೆಂತ ಒಂದು ಕರಡಿಗೆ. ದಿನಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಸಾರಿ ಎಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೆನೊ! ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಲೆಕ್ಕ ತಪ್ಪಿ ಯಾರಾದರೂ ದುಡ್ಡು ತೆಗೆದಿದ್ದಾರಾ ಅಂತ ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನು ಸಂಶಯಪಟ್ಟು ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಅದೇನೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಆಗಿನಿಂದ ಅಂಟಿಕೊಂಡ ದುಡ್ಡು ಒಟ್ಟಾಕೊ ಗೀಳು ಈಗಲೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಇದೆ. ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ನಾಲ್ಕಾಣೆ ಎಂಟಾಣೆಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಮುತುವಜಿ೯ ಸರ ಬಳೆ ರಿಬ್ಬನ್ನು ತಗೊಳ್ಳೋಕೆ. ಶ್ರಾವಣದ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪು ನೆನಪಾದರೆ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಆ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳು ಒಮ್ಮೆ ಬರಬಾರದಿತ್ತೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ನಿಜಕ್ಕೂ ನನಗಂತೂ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾವ ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲ, ಗೊಂದಲವಿಲ್ಲ, ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇಲ್ಲ ಕನಸೂ ಇಲ್ಲ ನಾಳಿನ ಕುರಿತು ಯೋಚನೆ ಇಲ್ಲ, ಇರೋದರಲ್ಲೆ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸುವ ದಿನಗಳವು!
14-7-2016. 4.42pm