ಮರೆಯಾಗದ ಮೂರು ನೆನಪುಗಳು

ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳ ನೆನಪುಗಳು ಅದೇಃಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ವರ್ಷವಾದರೂ ಮರೆಯಾಗದೆ ಉಳಿದು ಬಿಡುತ್ತದೆ? ನಿಜಕ್ಕೂ ನನಗೆ ಬಹಳ ಬಹಳ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅತ್ಯಂತ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಒಂದು ರೆಡಿಯೊ ವಾರ್ತೆ ಇಂದಿಗೂ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದು ಬಿಟ್ಟಿದೆ.

1) ಆಗಿನ್ನೂ ನನಗೆ ಏಳು ವರ್ಷ ಏಳು ತಿಂಗಳು. ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಪ್ರಧಾನಿ ದಿವಂಗತ ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂರವರು ಕಾಲವಾದ ದಿನ. ದಿನಾಂಕ 27-5-1964. ಆ ದಿನ ಸಿರ್ಸಿಯ ಸಿಂಪಿಗರ ಗಲ್ಲಿಯ ನನ್ನ ಮಾವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ. ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಜೋರಾಗಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ರೆಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ನೆಹರೂರವರು ಕಾಲವಾದ ಸುದ್ದಿ ಹಿಂದಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಭಿತ್ತರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ವಾರ್ತೆಯ ಧ್ವನಿ ಈಗ ಕೇಳಿದಂತೆ ಅಷ್ಟು ನಿಖರವಾಗಿ ಆ ಗಂಡಸಿನ ಧ್ವನಿ ನೆನಪಿದೆ. ಆಗಾಗ ನೆನಪಾಗುತ್ತಲೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದು ಹೇಗೆ?

2) 1984 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 29 ನಾನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮೊದಲ ದಿನ. ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 30 ದಿವಂಗತ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿಯವರ ಹತ್ಯೆಯಾದ ದಿನ. ರಜೆ ಘೋಷಿಸಿದ್ದರು. ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬ,ಶನಿವಾರ, ಭಾನುವಾರ ಸೇರಿ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ರಜೆ ಬಂದಿತ್ತು. ದೂರದ ಊರು. ಒಬ್ಬಳೆ ಮನೆ ಮಾಡಿ ಇರುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಊರಿಗೂ ಹೋಗಲಾಗದೆ ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಒಬ್ಬಳೆ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಕೂತಿದ್ದೆ. ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ನಿಲುವು, ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಧೈರ್ಯ, ಅವರ ಭಾಷಣ ರೆಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪದೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರ ಹತ್ಯೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ಹಿಂಸೆ ಉಂಟುಮಾಡಿತ್ತು. ನೆನಪು ಮರೆಯಲಾಗದು.

3)ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹನುಮಂತ ನಗರದಲ್ಲಿ ವಠಾರದ ಚಿಕ್ಕ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂಸಾರ. 21-5-1991ರ ಸರಿ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬ್ಯಾಚುಲರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಒಬ್ಬರು ದಿವಂಗತ ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿಯವರ ಹತ್ಯೆಯ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿದ್ದೆ ತಡ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಕಿಟಕಿ ಬಡಿದು ಎಜಮಾನರ ಹೆಸರು ಕೂಗುತ್ತ ಹತ್ಯೆಯಾದ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದಾಗ ಧಿಗ್ಗನೆ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಎದ್ದು ಕೂತಿದ್ದೆ. ಇಲ್ಲೂ ಕೂಡ ಅವರ ಧ್ವನಿ ಮರೆಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ವಿಚಿತ್ರ!

20-11-2017. 12.10am

Advertisements

ಒಂಟಿ ಪಯಣದ ಗುಂಗು….??

ಅದೊಂದು ದಿನ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರು ಬಂದಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುತ್ತಾಡಿ ಬರುವ ಅನಿಸಿ ನನ್ನ ರಂಗು ರಂಗಿನ ಮೊಪೆಡ್ನಲ್ಲಿ ಹೊರಟೆ ಒಬ್ಬಳೆ. ಹೋದೆ ಹೋದೆ ಹೋಗ್ತಾನೇ ಇದ್ದೆ. ಅದೆಷ್ಟು ದೂರ ಗಾಡಿ ಒಡಿಸಿದೆನೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೋದಷ್ಟೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ದೂರ ದೂರ ಓಡಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ಬಯಕೆ. ಅದೂ ನಾನೊಬ್ಬಳೆ. ಸಖತ್ತಾಗಿತ್ತು ವಾತಾವರಣ. ಸುತ್ತ ಜನಜಂಗುಳಿಯಿಲ್ಲದ ನಿರ್ಜನ ಪ್ರದೇಶ. ತಂಪಾದ ತಂಗಾಳಿ ಮುಖಕ್ಕೆ ರಾಚುತ್ತಿತ್ತು. ತಲೆಗೆ ಹಾಕಿದ ಹೆಲ್ಮೇಟೋ… ದೇವರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ. ಅದೆ ನಾಮಕಾವಸ್ಥೆ ಹೆಲ್ಮೇಟ್ ಕಂಡ್ರೀ^^^^^. ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ಹಾಕ್ತಾರಲ್ಲಾ ಅದೇ ಹಳದಿ ಟೋಪಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ತರದ್ದು. ಕುತ್ತಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಕಟ್ಟಿದ ಬೆಲ್ಕ ಪಕ್ಕನೆ ಹಾರಿ ಹೋಗದಿರಲೆಂದು. ಹೊರಟ ನನ್ನ ಸವಾರಿ ಏನ್ ಕೇಳ್ತೀರಾ. ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ಗರಿಗೆದರಿತ್ತೊ ನಾ ಕಾಣೆ😊😊 ಜೀವನ ಅಂದರೆ ಹೀಗೆನಾ? ಎಲ್ಲೊ ಅಡಗಿದ ಬತ್ತಳಿಕೆಯ ಭಾಣ ಹೊರ ಬಂದು ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೋಗೋಣ ನಡಿಯೆ, ಸದಾ ನಿನ್ನದು ಇದೇ ಗೋಳಾಗೋಯ್ತು. ಯಾವಾಗ ನೋಡಿದರೂ ನನ್ನ ಕೈಲಾಗೋಲ್ಲ ಅಂತ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರ್ತೀಯಲ್ಲೆ. ಬೇಜಾರಾಗೋಲ್ವೇನೆ? ಬಾ ಬಾ ಹೋಗೋಣ ಅಂತ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಂಕಲ್ಲಿ ಫುಲ್ ಟ್ಯಾಂಕ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಾ?

ಹಾಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇತ್ತು ನನ್ನ ಏಕಾಂಗಿ ಸವಾರಿ. ಕತ್ತಲಾವರಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಯಲು ಕಾನನ. ಎತ್ತರವಾದ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮರಗಳು ಹಸಿರ ಮಡಿಕೆ ಹೊದ್ದು ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ತನ್ನದೆ ಆದ ಸೊಬಗಲ್ಲಿ ಸೌಂದರ್ಯ ಇಮ್ಮಡಿಸಿತ್ತು. ಇದು ಯಾವ ಜಾತಿಯ ಮರವೆಂದು ಕತ್ತು ಮೇಲೆತ್ತಿದಷ್ಟೂ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದ ಆ ಮರಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನೋಡ್ತಾನೇ ಇದ್ದೆ. ಆ ಮರಗಳು ಸುತ್ತುವರಿದ ಬಯಲು ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪುರಾತನ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗುಡಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಘಂಟಾ ನಾದದ ಧ್ವನಿ ಜಾಗಟೆಗಳ ಅಬ್ಬರ. ಮನ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪುಳಕಿತಗೊಂಡಿತು. ಬಹುಶಃ ಮಹಾ ಮಂಗಳಾರತಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರಬಹುದು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಜನರ ಸಾಲು ಹೊರ ಬರುವುದ ಕಂಡೆ. ಎಲ್ಲರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾದದ ದೊನ್ನೆ. ಜನ ತಂಡೋಪ ತಂಡವಾಗಿ ಬರುವುದ ಕಂಡ ನಾ ದಿಗ್ಭಮೆಗೊಂಡೆ!! ಇವರೆಲ್ಲ ಇಷ್ಟೊಂದು ಜನ ಎಲ್ಲಿದ್ದರು? ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಸರಿ ನನಗೂ ಒಳ ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಾಯಿತು. ಹಳೆಯ ದೇವಸ್ಥಾನ ಇರಬೇಕು. ಕೈ ಮುಗಿದು ನಾನೂ ಪ್ರಸಾದ ತಂದು ತಿನ್ನೋಣವೆಂದು ನನ್ನ ಮೊಪೆಡ್ ಅಲ್ಲೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಹೊರಟೆ.

ಹೊಟ್ಟೆ ಆಗ ಚುರುಗುಡಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತೀನೆ ಕೇಳಿ ತಿನ್ನೋಣ. ಅದೇನು ಪ್ರಸಾದಕ್ಕೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೊ ಏನೊ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಶುರುವಾಯಿತು. ಗುಡಿ ಇನ್ನೇನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮತ್ತೆ ನಿರ್ಜನ. ಅರೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟು ಹೋದರಾ? ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯ ಶುರುವಾಯಿತು. ಏನೂ ಬೇಡಪ್ಪಾ. ಮೊದಲು ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗೋಣ ಎಂದು ಓಡಿಕೊಂಡು ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರೆ ಗಾಡಿನೇ ಇಲ್ಲಾ. ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೆ!! ಈಗೇನು ಮಾಡುವುದು? ಗಾಡಿ ಕೀ ಸಹಿತ ಮರೆತು ಗಾಡಿಯಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಉಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಮೊಬೈಲು, ಪರ್ಸ ಎಲ್ಲಾ ಗಾಡಿಯಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅವಸ್ಥೆ ಕಂಡು ಒಂದೆರಡು ಜನ ಏನು ಏನು? ಕೇಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿ ಸರಿ ಯಾರದ್ದಾದರೂ ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಇದ್ರೆ ಹೇಳಿ. ವಿಷಯ ತಿಳಿಸುವಾ ಅವರಿಗೆ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಯಾವ ನಂಬರೂ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ಫೋನ್ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂದರೆ ಹೆಸರುಡುಕಿ ನಂಬರ್ ಒತ್ತೋದು. ನಂಬರ್ ಎಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾಪಕ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ. ಪೋಲಿಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್ ಹತ್ತಿರ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋಣ ನಡಿರಿ.

ನಾನೊ ಸುತಾರಾಂ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಈ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಪೋಲಿಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್ನಾ? ಬೇಡಪ್ಪಾ ನನಗೆ ಅವರ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೂಡಾಕಿ ಆಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಆದರೆ? ಊಹೂಂ ಬೇಡಾ ಬೇಡಾ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳ್ತಾ ಇತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಿಯಾ? ಈ ಸರಿ ರಾತ್ರಿಲಿ? ಇದು ಯಾವ ಊರೊ ಏನೊ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ,ನಂಬರ್ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ,ವಾಪಸ್ಸು ಹೇಗೆ ಹೋಗ್ತೀಯಾ? ಸುಯ್^^^^ಅಂತ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಿದ್ದೇ ಓಡಿಸಿದ್ದು. ಕಳೆದ ಹಾದಿಯ ನೆನಪೂ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಮಂಕೆ ಬೇಕಿತ್ತಾ ನಿನಗೆ? ತೆಪ್ಪಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಕೊಳ್ಳೋದು ಬಿಟ್ಟು. Atleast ಮಗಳಿಗಾದರೂ ಹೇಳಿದೀಯಾ? ಅದೂ ಇಲ್ಲ. ಮನಸಿನ ಮಾತು ನನ್ನ ಚುಚ್ಚತಾನೇ ಇತ್ತು.

ನನಗೊ ಸಖತ್ ಕೋಪ ಬಂತು. ನನ್ನ ಅವಸ್ಥೆ ನನಗೆ. ಇದರದ್ದು ಒಂದು. ನೀ ಏನು ಆಚಾರ ಕುಟ್ಟೋದು ಬೇಡಾ. ನಾನು ಯಾರದ್ದಾದರೂ ಮನೆ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ತೀನಿ. ಅವರ ಹತ್ತಿರ request ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಇರೊ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಳಿ ಇದೊಂದು ರಾತ್ರಿ ನಿಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲ್ಕೋತೀನಿ ಅಂತ ಹೇಳ್ತೀನಿ. ಯಾರೂ ಬೇಡಾ ಅನ್ನೋದಿಲ್ಲ. ಹೆಣ್ ಹೆಂಗಸು, ಪಾಪ ಅಂತ ಜಾಗ ಕೊಟ್ಟೇ ಕೊಡ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಮಾತ್ರ ಕೆಲವು ನಂಬರ್ ಒಂದು ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಇಟ್ಕೋಬೇಕಪ್ಪಾ. ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ಒಂದು ಮನೆ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ^^^^^^.

ಕಾಲಿಗೆ ಏನೊ ತಗಲಿದಂತಾಯಿತು. ಪಟಕ್ಕನೆ ಎಚ್ಚರಾಯಿತು. ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚೇ ಇತ್ತು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ಗುಂಗು. ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಾಗ ನನ್ನ ಬಂಟ ಮೂತಿ ತಿವಿದು ಎದ್ದೇಳು ಎದ್ದೇಳು ಎಂದು ತನ್ನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ತತ್ತರಿಕಿ. ಥೊ^^^^ಇವನಾ ಎಷ್ಟೊಳ್ಳೆ ಕನಸು ಎಬ್ಬಿಸಿಬಿಟ್ಟಾ. ಬಯ್ಕೊಂಡು ಎದ್ದೆ.

ಒಂದರೆಕ್ಷಣ ನಿಜವೆಂಬಂತೆ ಬಿದ್ದ ಕನಸು ಎಚ್ಚರಾದ ಮೇಲೂ ಮೂರು ದಿನ ಕಳೆದರೂ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿದಿರುವುದು ಒಂಥರಾ ಖುಷಿ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ವಾವ್! ಸೂಪರ್ ಅಲ್ವಾ?😂

17-10-2017. 2.56pm

ಅನುಮಾನ

ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು.  ಸದಾ ನಲಿಯುವ ಕ್ಷಣ ನಿಮ್ಮದಾಗಲಿ💐********************************************************************

ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಿ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆಗನುಗುಣವಾಗಿ ಮುಚ್ಚುವ ತೀರ್ಮಾನ ಈಗಿನ  ಸರಕಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶೋಚನೀಯ.  ಇದಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಶಾಲೆಗಳು.
ಬಹಳ ಬಹಳ ದುಃಖವಾಗುತ್ತಿದೆ. 

ಕಾರಣ ನಾನೂ ಕೂಡಾ ಸರಕಾರಿ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದವಳೆ.  ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ನಾನು ನಾಲ್ಕನೇ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿಸಿದ ವರ್ಷ ನಾನು ಓದುತ್ತಿರುವ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ ಇದೆ, ಟೀಚರ್ ಕೂಡಾ ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕನೇ ಈಯತ್ತೆಯವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯಬಹುದು.  ನಂತರ ಓದುವ ಮಕ್ಕಳು ಈ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಮೈಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಇನ್ನೊಂದು ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯಬಹುದೆಂಬ ಸರಕಾದ ಆದೇಶದನ್ವಯ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುವ ಭಾಗ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ.  

ಐದನೆಯ ಈಯತ್ತೆ ಮುಗಿಸಿದ ನನ್ನಕ್ಕ ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕನೆ ಈಯತ್ತೆ ಮುಗಿಸಿದ ನಾನು ಇವರನ್ನು ಯಾವ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳಿಸುವುದು? ಎಂಬ ಚಿಂತೆ ಹೆತ್ತವರದ್ದಾಯಿತು.  ಎರಡು ಮೈಲಿ ನಡೆದು ಈ ಮಕ್ಕಳು ಕಲಿಯುವುದುಂಟೆ?  ಕಾರಣ ಹೋಗುವ ದಾರಿ ಕಾಲು ಹಾದಿ.  ಇನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗಲು ಮೂರೂವರೆ ಮೈಲಿ.  ಬಸ್ಸಿನ ಸೌಲಭ್ಯ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ.  ಕಾಲು ಹಾದಿನೊ, ಅದು ನಿರ್ಜನ ಪ್ರದೇಶ.  ಅರ್ಧ ಕಿ.ಮೀ. ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ (ಹೊಳೆ) ನಡೆಯಬೇಕು.  ಬೆಟ್ಟ, ಬೇಣದಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಾಗ ಹೆದರಿಕೆ ಆಗುವುದು ಸಹಜ.  ಇವೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸಿ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿ ಅವರ ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಮೇರೆಗೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು.   

ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಣ್ಣ ಸಿಟಿಯಾಗಿತ್ತು.  ಶಾಲೆನೂ ದೊಡ್ಡದಾಗೇ ಇತ್ತು.  ಅದರಲ್ಲೂ ನಾನು ಸೇರಿದ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರು.  ಹಾಗೆ ಟೀಚರ್ಗಳೂ ತುಂಬಾ ಇದ್ದರು.  ಆಟ ಪಾಠ ಎಲ್ಲಾ ಜೋರಾಗೇ ಇತ್ತು.  ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ದಿಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಷ್ಟು ಸಂತೋಷ.  ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಕ ಭಾಷೆ ಮಾತಾಡುವವರು ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು.  ಪೇಟೆಯ ಮಾತು.  ಬಹಳ ಹೆದರಿಕೆ ಹೊಸ ವಾತಾವರಣ.  ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳದೆ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.   ಹೊಸದರಲ್ಲಿರುವ ಸಂತೋಷ  ಬರ್ತಾ ಬರ್ತಾ ನನಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ ಮನೆ ವಾತಾವರಣ ಬಂಧನದಂತೆ ಭಾಸವಾಗತೊಡಗಿತು.  ಆಯಿ ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಅಕ್ಕ ಅಣ್ಣ ತಂಗಿಯರ ಜೊತೆ ಆಟ ಆಡ್ತಾ, ಜಗಳ ಆಡ್ತಾ ಬಯ್ಸಿಕೊಳ್ತಾ ಊರ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡ ತಿರುಗಿಕೊಂಡು ಇರೊ ದಿನಗಳ ನೆನಪು ಬಹಳ ಬಹಳ ಕಾಡಲು ಶುರುವಾಯಿತು.  ನಾನಿರುವ ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಮನೆ ಬಹಳ ಶ್ರೀಮಂತ ಕುಟುಂಬ.  ದೊಡ್ಡ ಮನೆ,ಆಳು ಕಾಳು,ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿ, ಮಾವಂದಿರು,ಹಾಲು ಮೊಸರು ತುಪ್ಪ ಏನಿಲ್ಲಾ?  ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು.  ಆದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಆಯಿ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಸದಾ ಬಯಸುತ್ತಿತ್ತು.  ನನಗೆ ನೆನಪಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವರಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಬಿಡಲೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.  ಕಾರಣ ಅಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇತ್ತು.  ನನ್ನದು, ನಂದು ಅನ್ನುವ ವಾಂಚಲ್ಯ ಇತ್ತು.  ಎಲ್ಲಿ ನಂದೇ ಅನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಇರುತ್ತದೊ ಅಲ್ಲಿ ಸುಃಖ ಜಾಸ್ತಿ.  ಈ ಅರಿವು ಅಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲೆ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು ಅನಿಸುತ್ತದೆ.  ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷ ನನಗೆ.  ತಿಳುವಳಿಕೆ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.  ಬರೀ ತಿನ್ನೋದು, ಆಡೋದು, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸೋದು.   ಮನೆ ಪಾಠ ಕಲಿಯೋದು.  ಬೇರೆ ಯಾವ ಚಿಂತೆನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.  ಆದರೆ ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಗಾಗೋದಿಲ್ಲ.  ಏನೊ ಒಂದು ರೀತಿ ಬಂಧನ.  ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸು ಅತೀ ಸೂಕ್ಷ್ಮ.  ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೆತ್ತವರನ್ನು ಅಗಲಿರುವುದು ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ.  ಆಗೆಲ್ಲ ಮೌನವಾಗಿ ಅಳುವುದೊಂದೆ ಸಂಗಾತಿ.  ಅದರಲ್ಲೂ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಹೆತ್ತವರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಲಾಗದ್ದು ಇನ್ನೂ ಮನಸ್ಸು ಘಾಸಿಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.  ಸ್ವಲ್ಪ ಹುಷಾರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅಮ್ಮ ಬೇಕು ನನಗೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು.  ಬೇಕೆಂದರೂ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.  ಇಂಥ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಈಗ ಶಾಲೆ ಮುಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಯಾವ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಬಾರದಿರಲಿ!!

ಈಗ ಹಳ್ಳಿಯ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜ.  ಏಕೆಂದರೆ ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದ ಎಷ್ಟೋ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನ ಸಂಖ್ಯೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ.  ಕಲಿತು ಪಟ್ಟಣ ಸೇರಿದವರು ಅಲ್ಲಿಯೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ಮದುವೆ ಮಕ್ಕಳು ಅಂತ ನಗರದಲ್ಲಿಯೆ ವಾಸ್ತವ್ಯ ಹೂಡಿದ್ದಾರೆ.  ಇನ್ನು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಷ್ಟೇ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿರಲಿ, ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಇರಲಿ ಮದುವೆಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಸಿಗದೆ ಸಂಸಾರ ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದೆ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ.  ಇರುವ ನಾಲ್ಕಾರು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರೂ ಈ ರೀತಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವುದರಿಂದ ಗತ್ಯಂತರವಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನಂತೆ ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಓದಬೇಕು.  ಇಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯದ ತಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬರಬರುತ್ತಾ ಒಬ್ಬಂಟಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಬೆಳೆಯುವುದು ಖಂಡಿತಾ.  

ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಯಾ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಸೌಲಭ್ಯ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಗದಾಗ ಅವರ ವರ್ತನೆ ಬದಲಾಗಿ ಓದಿನಲ್ಲೂ ಗಮನ ಕೊಡಲಾಗದೆ ಉತ್ತಮ ಪ್ರಜೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?  ಈಗಲೂ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಶಾಲೆಗಳಿಲ್ಲ.  ಅಲ್ಲಿ ಆಚಾರ್ಯ ದೇವೋ ಭವ ಅನ್ನುವ ಮಾತು ಅಕ್ಷರಶಃ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.  ಅಲ್ಲಿ ಕಲಿಸುವ ಮಾಸ್ತರು, ಅಕ್ಕೋರು(ಟೀಚರ್) ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚು.  ತುಂಬಾ ಸಲುಗೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಮನೆ ಊರಿನ ಸಮಾಚಾರ ಎಲ್ಲ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ನಲಿಯುವ ವಾತಾವರಣ ಅಲ್ಲಿಯ ಶಾಲೆಗಳ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ.  ಊರಿನಲ್ಲಿ ಆಗುವ ವಿಶೇಷ ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಶಾಲೆಗೆ ರಜಾ ಕೊಟ್ಟು ತಾವೂ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಪರಿ ಕಲಿಸುವ ವರ್ಗದವರಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.  ಅವರ ಮನೆಗಳು ದೂರವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟ  ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಊರಿನ ಒಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.  ಇದು ಈಗಲೂ ಇದೆ.  ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರೂ ಅಷ್ಟೆ ತಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆ ಮಕ್ಕಳ ಓದಿನ ಕುರಿತು ಸಾಕಷ್ಟು ಚರ್ಚೆ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಕೊರತೆ ಇದ್ದರೆ ತಮ್ಮ ಕೈಲಾದ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಅರಿತು ಒಂದು ರೀತಿ ಕುಟುಂಬದ ವಾತಾವರಣ ಅಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.  

ತದನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಓದಿದ್ದ ಶಾಲೆಯನ್ನು  ಊರಿನ ಮುಖಂಡರು ಸ್ಥಳೀಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಮನವೊಲಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಏಳನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗೆ ಶುರುವಾದರೂ ನಾವು ಮಾತ್ರ ಆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದಲೇ ಇಲ್ಲ.  ಈಗೊಂದು ನಾಲ್ಕಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಈಗಿರುವ ಸರಕಾರಿ ಸೌಲತ್ತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊಸದಾಗಿ ಬಂದ ಮಾಸ್ತರೊಬ್ಬರು ಆ ಶಾಲೆಯನ್ನು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಮಾದರಿ ಶಾಲೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರು.   ಕಟ್ಟಡ ನವೀಕರಣ,  ಟೀಚರಿಗೊಂದು ಶಾಲೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮನೆ, ಭಾವಿ, ಸುತ್ತ ಕೈತೋಟ ಎಲ್ಲಾ ನಿರ್ಮಾಣಗೊಂಡವು.  ಆಗಾಗ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇತ್ಯಾದಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.  ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗುತ್ತ ಬಂದಿತು.  ಇದು ಆ ದೇವರಿಗೂ ಇಷ್ಟ ಆಗಲಿಲ್ಲವೊ ಏನೊ! ಒಂದಿನ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟಲ್ಲಿ ಮಾಸ್ತರು ತೀರಿಕೊಂಡರು ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಾಗ ಮಕ್ಕಳೇನು ಊರಿಗೆ ಊರೇ ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟಿತು.    ಇದನ್ನು ಬರೆಯಲು ಕಾರಣ ಇವರು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ನನ್ನಪ್ಪನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು.  ಮನೆಯ ಒಬ್ಬ ಸದಸ್ಯರಂತಿದ್ದ ಅವರನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಒಂದು ಶಾಲೆಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಬಂದು ಓದಲು ಮೊದಲು ಶಾಲೆಯ ವಾತಾವರಣ ಸರಿಯಾಗಿರಬೇಕು.  ಸ್ವಚ್ಛತೆ, ಕಲಿಸುವ ವರ್ಗ, ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಆ ಶಾಲೆಗೆ ಪಾಲಕರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸೇರಿಸುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.  ಇಂದಿಗೂ ನಾನು ಕಲಿತ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಾದರೂ ಅತ್ಯಂತ ಉತ್ತಮ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುತ್ತಿರುವುದು ನನಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಷಯ.   ಹಳೆಯ ಕಟ್ಟಡ ದುರಸ್ತಿ ಮಾಡಲೆಂದು ಸ್ಥಳೀಯರೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಹಳೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕೈ ಜೋಡಿಸಿದ್ದೇವೆ.  ಹಾಗೂ ಸ್ಥಳೀಯ ಜನರ ಸಹಕಾರದೊಂದಿಗೆ ನಿವೃತ್ತ ಶಿಕ್ಷಕರು ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮೀಡಿಯಂ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಸಹಿತ ಈಗ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ  ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದೂ ಕೂಡ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.  ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ನಮ್ಮ ಸಹ ಭಾಗಿತ್ವವಿದೆ.  

ಆದರೆ ಇದೆ ವಾತಾವರಣ ಸಿಟಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.  ಕಾರಣ ಇಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮೀಡಿಯಂ ಶಾಲೆಳು ತಲೆಯೆತ್ತಿವೆ.  ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಸೌಲತ್ತುಗಳಿಲ್ಲವೆಂಬ ದೂರು.  ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತ ಹೋದರೆ ಒಂದಿನ ಕನ್ನಡ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳೆ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಬಹುದೆ??

13-10-2017. 10.27pm

ಜೀವಜಲ

ಅಮ್ಮನಿಗಾಗಿ ನಾನಿಲ್ಲ
ಅಮ್ಮ ನನಗಿಲ್ಲ
ಅಮ್ಮಾ ಅನ್ನುವ ಕೂಗು
ಕೂಗಲು
ಅಮ್ಮನೇ ಇಲ್ಲ
ಆದರೂ
ನೆನಪು ಮಾಸುವುದಲ್ಲ
ಕದ ತಟ್ಟಿ
ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸುವ ಪರಿ
ಇನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ
ಸದಾ ಮುಗುಳುನಗುವಮ್ಮ
ನಿನ್ನ ಕಂಗಳ ದೃಷ್ಟಿ
ಆ ನಿಲುವು
ಎದೆ ಬಾಗಿಲ ಬಿಟ್ಟು
ಸರಿದಿಲ್ಲವಲ್ಲ
ಮತ್ತೆ ನೀನಿಲ್ಲವೆಂದು
ಮತ್ಯಾಕೆ ನನಗೀ ತಾಕಲಾಟ?
ಕೇಳುವೆ ಆಗಾಗ
ನನ್ನ ನಾ
ಉಲಿಯುವೆ ಆಗ
ಅದು ಹಾಗೆ ಕಂದಾ
ಮನದ ಬಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ
ಏಕೈಕ ಮುಲಾಮು
ಎಟುಕುವುದೆಲ್ಲರಿಗೂ
ಗಳಿಗೆಗೊಮ್ಮೆ
ಬೇಕೆಂದಾಗಲೆಲ್ಲ
ದಾಹ ತೀರಿಸುವ
ಜೀವಜಲದಂತೆ!

8-11-2017. 9.47am

ವಿಮಾನ ಪ್ರಯಾಣದ ಅನುಭವ.

ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಯಾತ್ರೆ, ವಿಮಾನ ಯಾನ,ಕಾಶಿ ಪಟ್ಟಣ ಎಲ್ಲವೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಅನುಭವ. ಭಯ,ತಳಮಳ,ಏನೊ ಆತಂಕ,ಖುಷಿ, ಸಂಭ್ರಮ ಹೊರಡುವ ದಿನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಂತೆ. ಅಂತೂ ದಿನಾಂಕ 27-9-2017 ರಂದು ಹೊರಟೆ ಕಾಶಿಗೆ. ಬೆಂಗಳೂರು ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣ ತಲುಪಿದಾಗ 5.10pm. ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿ ಎಲ್ಲ ಮುಗಿಸಿ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಸಣ್ಣ ನಿರಾಸೆ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ. ವಿಮಾನ ಹತ್ತುವಾಗ ನನಗೆ ಪೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ವಿಮಾನದೊಳಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿ ಅದೇನೊ ಸೀದಾ ವಿಮಾನದೊಳಗೆ ಹೋಗುವಂತಿತ್ತು. ಚಕಿಂಗ್ ಕೌಂಟರಿನಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯೊಬ್ಬರು ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪ್ರಯಾಣವೆಂದು ತಿಳಿದು “ಇವರಿಗೆ ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕ ಕೂರಿಸಿ” ಎಂದು ಮಗಳಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಾಗ “ನಮ್ಮದು ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕ ಅಲ್ವಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮಾ ” ಅಂದ್ಲು. ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕದ ಸೀಟು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡೆ ಮೊಬೈಲಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿದಾ. ಅಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟ ಆತುರ😊

ಬೆಲ್ಟ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಸುತ್ತ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುತ್ತ ಕೂತೇ ಇರಬೇಕು ನೆಟ್ಟಗೆ. ಮಾತಿಲ್ಲ ಕತೆಯಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಬರೀ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಹಿಂದಿ ಮಯ. ತಿಂಡಿನೂ ಒಯ್ಯೊ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಪಿಕಿ ಪಿಕಿ ಹದ್ದಿನ ಕಣ್ ಬಿಟ್ಕೊಂಡು ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಸದೆ. ಮೌನದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗೃಹಿಸ ತೊಡಗಿದೆ. ಯಾರು ನೋಡಿದರೂ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲು ಇಲ್ಲಾ ಲ್ಯಾಬ್ಟಾಪ್,ಕಿವಿಗೆ ಏರ್ ಫೋನ್. ಕೆಲವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೊ ಪುಸ್ತಕ. ವಿಮಾನ ಪರಿಚಾರಿಕೆಯರು ಮೈಕಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿಮಾನ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚಾಲೂ ಆಯಿತು. ಅಯ್ಯೋ! ಇದೆಷ್ಟೊತ್ತಪ್ಪಾ ಮೇಲೇರಲು? ಬರೀ ಸೌಂಡು,ಲೈಟು ಪಕಾ ಪಕಾ ಅನ್ನುತ್ತೆ ರೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿ. ಛೆ! ಆಗಲೆ ಸುಮಾರು ಎರಡೂವರೆ ತಾಸಾಯಿತು ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದು. 6.50pm ವಿಮಾನ ಹೊರಡುವ ಸಮಯ. ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿದೆ. ಆದರೆ ನನಗೊ ಬಹಳ ಕಾತುರ ಮೇಲಿನ ಅನುಭವ ಪಡೆಯಲು.

ಹಾಂ,ಮೇಲೆರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಖುಷಿಯೊ ಖುಷಿ. ಚಿಕ್ಕವಳಿರುವಾಗ ನಮ್ಮಳ್ಳಿಗೆ ಒಂದು ಕಾರು ಅಥವಾ ಸ್ಕೂಟರ್ ಬಂದರೆ ಊರಿನ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಅದರ ಸುತ್ತ ಜಮಾಯಿಸಿ ಅದೆಷ್ಟು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಕೈಯಲ್ಲಿ ತಡಕಾಡಿ ಸಂತೃಪ್ತಿ ಪಡತಾ ಇದ್ವಿ. ಹಾರನ್ ಬಾರಿಸಿ ಅಂತ ಅದರ ಎಜಮಾನನಿಗೆ ದುಂಬಾಲು ಬೀಳ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ಹಾಗೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರಾಡುವ ವಿಮಾನ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಕಂಡರೆ ಹೋ^^^^^ ಅಲ್ನೋಡ್ರೋ…. ವಿಮಾನ! ಅದರಲ್ಲೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಂಡರೆ ಊರ ಹಿಂದಿನ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತೊ ಆತುರ. ಅದಾಗಲೆ ಮಂಗ ಮಾಯ. ಆದರೂ ಅದರ ಸೌಂಡು ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇ ಸಮಾಧಾನ. ಆಗೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಇವೆಲ್ಲ ಶ್ರೀಮಂತರ ಪೇಟೆಯವರ ಸೊತ್ತು. ಬರೀ ನೋಡೋದಷ್ಟೆ ನಮ್ಮ ಗತಿ ಕಣ್ರೋ, ನಾವೆಲ್ಲಾ ವಿಮಾನ ಹತ್ತೋಕೆ ಸಾಧ್ಯನಾ? ಅಂತ ನಮ್ಮನಮ್ಮಲ್ಲೆ ಮಾತಾಡ್ಕೋತಾ ಇದ್ವಿ. ಆದರೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ಆಸೆ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ. ನೋಡುವುದರಲ್ಲೆ ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತಿದ್ವಿ. ಆದರೆ ನಾನೂ ಒಂದಿನ ವಿಮಾನ ಏರುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಒಂದು ದಿನವೂ ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಈಗ ಭಯಂಕರ ಖುಷಿ, ಕಾತುರ.

ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ವಿಡಿಯೋ, ಪಿಕ್ಕು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದೆ. ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಅನುಭವ. ಮೊದಲು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲ ದೃಶ್ಯ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ನೀರಿನೊಳಗೆ ದೃಶ್ಯ ಕಂಡಂತಾಗಿ ಕ್ರಮೇಣ ಎಲ್ಲವೂ ಮರೆಯಾಗಿ ಬರೀ ಹತ್ತಿಯ ಹಿಂಜಿನಂತಹ ಬಿಳಿ ಮೋಡ. ಅಬ್ಬಾ! ಅದೆಷ್ಟು ಚಂದ ಆ ದೃಶ್ಯ. ನಾನೆಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇನೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆತು ಜೋರಾಗಿ ಕಿರುಚಬೇಕೆನ್ನುವಷ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಮತ್ತೆ ಮೇಲೆ ಮೇಲೆ ಹೋದಂತೆ ಕತ್ತಲು ಏನೂ ಕಾಣದಾಯಿತು. ಆಗ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂತು ಅದೆಷ್ಟೊತ್ತು ಕತ್ತು ಒಂದೆ ಕಡೆ ತಿರುಗಿಸಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡ ನೋವು ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಲಾಮು ಸವರಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಿವಿ ಕೆಪ್ಪಾದಂತಾಗಿ ಸಣ್ಣಗೆ ನೋವು ಚಳಿಯ ಅನುಭವ. ಶಾಲು ಹೊದ್ದು ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕೂತೆ. ಬಿಸಿ ನೀರು ಕುಡಿದು ಸಮಾಧಾನಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ದಾರಿ ಸವೆದಿದ್ದೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ವಾರಣಾಸಿ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮತ್ತೆ ಕಿಟಕಿಯತ್ತ ಬಗ್ಗಿದೆ. ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ ಮಿನುಗುವ ವಿದ್ಯುತ್ ಬಲ್ಬುಗಳು. ವಿಮಾನ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ತೊಟ್ಟಿಲು ತೂಗಿದ ಅನುಭವ. ಮತ್ತೆ ವಿಮಾನ ಪರಿಚಾರಿಕೆಯರಿಂದ ವಿವರಣೆಗಳು. ಆದರೂ ಯಾರೂ ಗಡಬಡಾಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಬಸ್ಸು ರೈಲಿನಂತೆ ಕೆಳಗಿಳಿಯಲು. ಎಲ್ಲರೂ ಇಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಶಿಸ್ತು ಪರಿಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಿಮಾನ ಏರಿದಾಗ Happy journey, ಇಳಿಯುವಾಗ Good night ವಿಮಾನ ಪರಿಚಾರಿಕೆಯರ ಕೆಂಪು ತುಟಿಯಂಚಿನ ಕಿರು ನಗೆಯಲ್ಲಿ. ಮುಗುಳು ನಕ್ಕು ಹೊರ ಬಂದೆ. ಕತ್ತಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಖರವಾದ ವಿದ್ಯುತ್ ಬೆಳಕು ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಮಂಕಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಮಂಕು ಬೆಳಕಲ್ಲೆ ವಿಮಾನದ ಪಕ್ಕ ನಿಂತು ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಚಟ ತೀರಿಸಿಕೊಂಡೆ.

ಇನ್ನು ವಾಪಸ್ಸು ಬೆಂಗೂರಿಗೆ ಬರುವಾಗಲೂ ಕೂಡ ವಿಮಾನದ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.😢 ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತು ಮತ್ತದೆ ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕದ ಸೀಟು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಕತ್ತಲಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಏನೂ ಕಾಣ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿಮಾನ ಮೇಲೆರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅದೆ ಪರಿಚಾರಿಕೆಯರ ಹಾವ ಭಾವ ಮಾತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ. ವಿಮಾನದೊಳಗೆಲ್ಲ ಮಂಜು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊಗೆಯಂತೆ ಒಳನುಗ್ಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ಸಾರಿ ಗಾಭರಿ. ಹಾಗೆ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಹವಾಮಾನದ ವೈಪರಿತ್ಯ, ಎಲ್ಲರೂ ಬೆಲ್ಟ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂಬ ವಾಣಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಟಕಟಕ ಸೌಂಡ. ಅದೆ ಬೆಲ್ಟ ಕ್ಲಿಪ್ಗಳದ್ದು. ಸ್ವಲ್ಪ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ವಿಮಾನ ಮೇಲೇರಿತು ಮತ್ತೆ. ಅಂತೂ ಹೈದರಾಬಾದ್ ತಲುಪಿ ಒಂದು ತಾಸು ಕಾದು ಅಲ್ಲೊಂದಷ್ಟು ನಡೆದು ಪರದಾಡಿ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಮಾನ ಹತ್ತಿ ಮತ್ತೊಂದಷ್ಟೊತ್ತು ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ ಬೆಂಗಳೂರು ತಲುಪಿ ಕ್ಯಾಬಿಗಾಗಿ ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆ ಕಾದು ಮನೆ ಸೇರದಾಗ 3ನೇ ತಾರೀಖಿನ ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಗಂಟೆ.

ಸಾಕಪ್ಪಾ ಸಾಕು. ಬರೀ ಎಲ್ಲೋದರೂ ಕಾಯೋದು, ಬೆಲ್ಟ ಹಾಕಿಕೊಂಡು “ಕದಂ ಕೋಲ್” ಅಂದಂತೆ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟಗೆ ಕೂಡೋದು. ಸಮಯ ಉಳಿತಾಯ ಬರೀ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಕಾಯೋದೊಂದು ಶಿಕ್ಷೆ.

ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬಸ್ಸು ಅಥವಾ ರೈಲಿನ ಪ್ರಯಾಣವೆ ಆರಾಂ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಕಂಡವರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು,ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಮೆಲ್ಲುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೆ ಕಾಲಾಡಿಸ್ತಾ ಸುಸ್ತಾದರೆ ಕಾಲು ಚಾಚಿ ಮಲಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ಓದುವ ಮನಸ್ಸಾದರೆ ಓದೋದು ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲ ಸೃಷ್ಟಿ ಸೌಂದರ್ಯ ಮನಸಾರೆ ಸವಿಯುತ್ತ ಪ್ರಯಾಣದ ಖುಷಿಯನ್ನಾದರೂ ಅನುಭವಿಸಬಹುದು. ಇದು ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ರಯಾಣ. ವಿಮಾನದ ಪ್ರಯಾಣ ಅತಂತ್ರ ಪ್ರಯಾಣ.

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಹಾಗೆ ಅಲ್ವಾ? ಕೈಗೆ ಗಿಟಕೊತನಕ ಕುತೂಹಲ, ಕಾತರ. ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಇಷ್ಟೇನಾ ಅಂತ ಅನಾದರ.

27-10-2017. 2.20pm