ಅಗಲಿದ ಚೇತನಗಳಿಗೆ ಅಶ್ರುತರ್ಪಣ 😢🙏

ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅಗಲಿದ ಕವಿ ಡಾ.ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯ ಹಾಗೂ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಮನ್ವಯಕಾರರಾದ  ಹೊ.ಬೊ.ಪುಟ್ಟೇಗೌಡರು ಇವರ ಪುಣ್ಯ ಸ್ಮರಣೆಯ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಚಾರಿಟಬಲ್ ಟ್ರಸ್ಟ ಸೊಸೈಟಿ (ರಿ), ಕರ್ನಾಟಕ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್, ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಪಾಳ್ಯ, ಬೆಂಗಳೂರು ಇವರು   ಜೆನ್ ಉದ್ಯಾನವನ, ಬಿ.ಡಿ.ಎ. ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್, ನಾಗರಬಾವಿ ಇಲ್ಲಿ ದಿನಾಂಕ 31.7.2021ರಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದರು.

ಶ್ರೀ ಎಲ್.ಮುಕುಂದರಾಜ್, ಸಾಹಿತಿಗಳು ಇವರ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ  ಶ್ರೀ ಜಿ.ಮೋಹನ್ ಕುಮಾರ್, ನಿಕಟಪೂರ್ವ ಸದಸ್ಯರು, ಬಿಬಿಎಂಪಿ ಇವರು  ದೀಪ ಬೆಳಗಿ ಬಂದವರನ್ನೆಲ್ಲ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಚಾಲನೆ ನೀಡಿದರು.  ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿತರಿಂದ, ಅನೇಕ ಸಾಹಿತಿಗಳಿಂದ, ಬಂದವರೆಲ್ಲರಿಂದ ಅಗಲಿದ ಕವಿಗಳ ಪಾದಾರವಿಂದಕ್ಕೆ ಪುಷ್ಪ ನಮನ, ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರಿಂದ ಅಶ್ರುತರ್ಪಣ ಹೃದಯ ಭಾರವಾಗಿಸಿತು.

ಜಾನಪದ ಹಾಡುಗಾರರಾದ ಡಾ. ಅಪ್ಪಗೇರಿ ತಿಮ್ಮರಾಜುರವರು ಕವಿಗಳಿಬ್ಬರ ನೆನಪಿನ ಸರಣಿ ಬಿಚ್ಚುತ್ತ ಸುಶ್ರಾವ್ಯವಾಗಿ ಅವರ ಕವನಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು.

ಡಾ. ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯ ನವರ ಕುರಿತು ಡಾ.ಮಂಗಳಾ ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿಯವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತ ತಮ್ಮ ಸುದೀರ್ಘ ಭಾಷಣದುದ್ದಕ್ಕೂ ಹಲವು ನೆನಪುಗಳು, ಘಟನೆಗಳು, ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಒಡನಾಟ,ಅವರ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಕುರಿತು ತಮ್ಮ ಅನುಭವ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಮರುಗುತ್ತ ಕೇಳುಗರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಕವಿವರ್ಯರು ಇಲ್ಲೇ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಭಾಸವಾಗುವಂತಾಯಿತು.

Inboxನಲ್ಲಿ ” ಗೀತಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬನ್ನಿ, ಭೇಟಿಯಾಗೋಣ” ಎಂದು fbಯಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯವಾದ  ಡಾ.ಮಂಗಳಾ ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿಯವರು  ಅತ್ಯಂತ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಕಂಡು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾನಾಡಿದ್ದು
ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಸಂತೋಷವಾಯಿತು.  ಕಾರಣ ಅವರೆಲ್ಲಿ ನಾನೆಲ್ಲಿ?  ಅತ್ಯಂತ ಸರಳವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಅವರದು.

ಹೊ. ಬೊ.ಪುಟ್ಟೇಗೌಡರನ್ನು ಕುರಿತು ಡಾ.ಬ್ಯಾಡರಹಳ್ಳಿ ಶಿವರಾಜುರವರು ಮಾತಾನಾಡುತ್ತ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ನಾವು ಇವರುಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಊಹಿಸಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.  ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಸಂಘಟನಾ ಶಕ್ತಿಯಂತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಗೌಡರು ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಗುರುಗಳಾದ ಡಾ.ಸಿದ್ದಲಿಂಗೈಯ್ಯನವರು ಅಗಲಿದ್ದು…. ಮುಂದೆ ಮಾತನಾಡದಷ್ಟು ಗದ್ಗದಿತರಾದರು.  ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಗುರುಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಕಂಠ ಸಿರಿಯಿಂದ ಅವರಿಷ್ಟದ ಕವನವನ್ನು ಸುಶ್ರಾವ್ಯವಾಗಿ ಹಾಡಿ ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಈ ಹಾಡು ಹಾಡಿಸಿದ್ದಾರೆ! ಅದೆಷ್ಟು ಸಾರಿ ಅವರ ಭೇಟಿ, ಮಾತು, ಆಶೀರ್ವಾದ….ಮತ್ತದೇ ಮೌನ,ಉಮ್ಮಳಿಸುವ ದುಃಖ….

ಹೌದು, ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ಒಡನಾಟ ಅಗಲಿದ ಜೀವಿಗಳ ಕುರಿತು ಎಷ್ಟು ಮಾತನಾಡಿದರೂ ಮುಗಿಯದು.  ಇಂತಹ ಅನುಭವ ಸಾಹಿತಿ ಶ್ರೀ ಕೇಶವ ರೆಡ್ಡಿ ಹಂದ್ರಾಳ್ ತಮ್ಮ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು.

ಕವಿಗಳಾದ ಶ್ರೀ ಮುದಲ್ ವಿಜಯ್ ರವರು ಇವರೀರ್ವರ ಕುರಿತು ತಾವೇ ಬರೆದ ಕವನಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತ ದುಃಖಿತರಾದಾಗ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೂ ಮಂಜಾಯಿತು. ಏಕೆಂದರೆ ಡಾ.ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯನವರನ್ನು ನನಗೆ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸಿದವರೇ ಮುದಲ್ ವಿಜಯ್ ರವರು. ತದನಂತರದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕರೂ ಮುಖತಃ ಅವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾಗಬೇಕು, ನನ್ನ ಒಂದಾದರೂ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಅವರಿಂದ ಬೆನ್ನುಡಿ ಬರೆಸಬೇಕು ಅಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ “ಅಕ್ಕ ಕೊರೋನಾ ಕಡಿಮೆ ಆಗಲಿ, ಅವರು ಈಗ ಯಾರನ್ನೂ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಕೊರೋನಾ ಗುರುಗಳನ್ನೇ ನುಂಗಿಬಿಡಬಹುದೆಂಬ ಊಹೆ ಕೂಡಾ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ.  ನನಗೆ ಅವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮುಖತಃ ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಭಾಗ್ಯ ದೊರೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ!

ಇನ್ನು ಪುಟ್ಟೇಗೌಡರ ಕಡೆಯ ಭೇಟಿ ಕಳೆದ ಶಿವರಾತ್ರಿಯ  ಅಹೋರಾತ್ರಿ ಜಾಗರಣೆಯ ದಿನ.  ಕೀ.ರಂ ನೆನಪಿನ ಪ್ರಯುಕ್ತ  ಕಾವ್ಯ ವಾಚನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ. “ಎಲ್ಲಮ್ಮಾ ನಿಮ್ಮ ನಂಬರ್ ಕೊಡಿ,  ಕವಿಗೋಷ್ಠಿ ಇದ್ದಾಗ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಬರಬೇಕು, ನಿಮ್ಮ ನಂಬರ್ ಇಲ್ಲದೆ ಮಿಸ್ ಆಯ್ತು ಛೆ!” ಎಂದು ಅಲವತ್ತುಕೊಂಡವರು WhatsAppನಲ್ಲಿ ಫೋಟೋ ಕಳಿಸಿದವರು ಈಗ ಇಲ್ಲ…..!! Fbಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಲ್ಲದ ವರದಿ ಅವರ ಫೋಟೋ ನೋಡಿ ದಂಗಾದೆ.  ಇನ್ನೂ ಅದೆಷ್ಟು ವರ್ಷ ಬದುಕಬೇಕಿತ್ತು ಇವರುಗಳು! ಈ ವೈರಸ್ ಮಹಾ ಕ್ರೂರಿ….

ಕವಿ ಉದಂತ ಕುಮಾರ್ ಮುಂತಾದವರು  ಮೇರು ಕವಿಗಳ ಅಗಲಿಕೆಯ ನೆನಪಿನೊಂದಿಗೆ ಕವನ ವಾಚನ ಮಾಡಿದರು. 

ಅನೇಕ ಹಿರಿಯ ಕವಿಗಳ ಪರಿಚಯ, ಮಾತುಗಳು ಲಭಿಸಿದರೂ ಎದುರಿಗೆ ಹಾರ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ತಟಸ್ಥವಾಗಿ ಕುಳಿತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದ ದಿಗ್ಗಜರ ಮಾತಿಲ್ಲ ಕತೆಯಿಲ್ಲ.  ಅನಿವಾರ್ಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿಯುವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಭಾರವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದೆ. 

ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿಬನ್ನಿ
ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕ ಬೆಳಗ ಬನ್ನಿ
ನಿಮ್ಮ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ
ಆಶೀರ್ವಾದಕ್ಕೆ
ಕಾಯುತಿರುವೆವು ನಾವು
ನೀವಿಲ್ಲವೆಂಬ ಸತ್ಯ
ಗಾಯವಿಲ್ಲದ ನೋವು
ಆದರೆ ಬದುಕಿನಾಚೆಗೂ
ಬದುಕಿರುವಿರೆಂಬ ಖುಷಿ
ನೋವಿಗೆ ಮುಲಾಮು!

2-8-2021. 3.45pm

ಟೈಪಿಂಗ್ ಗಣೇಶ

1978-79ರ ಸಮಯ.  ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ಮಲ್ಪೆಯಲ್ಲಿ ಟೈಪಿಂಗ್ ಕಲಿಯುವ ಅವಕಾಶ ನನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವನ ದಯೆಯಿಂದ.  ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಭಯಂಕರ ಉಮೇದಿ ಏನಾದರೂ ಕಲಿಯುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ.  ಅದಾಗಲೇ ಮೇಟಿ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಕಸೂತಿ ಹೆಣೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಟೈಪಿಂಗ್ ಮಿಷನ್ ನಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಅಕ್ಷರದ ಎಕ್ಸ್ ( X ) ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ ಮೇಟಿ ಬಟ್ಟೆ ಡಿಸೈನ್ ಬಹಳ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು.  ತಲೆಗೊಂದು ಐಡಿಯಾ ಬಂದಿದ್ದೇ ತಡ ಒಂದು ದಿನ ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಕೀ ಬೋರ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಕುಟ್ಟಿ ಕುಟ್ಟಿ ಬಿಡಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಅಂದದ ಗಣೇಶ ಮೂರ್ತಿ.  ನನ್ನ ಆರಾಧ್ಯ ದೈವ.  ಕೇಳಬೇಕೆ… ತಲ್ಲಿನನಾಗಿದ್ದೆ ‌ಬರೋಬ್ಬರಿ ನಲವತ್ತೈದು ನಿಮಿಷದ ಎರಡು ಕ್ಲಾಸು. 

ಕೊನೆಗೆ ದಿಗಿಲುಗೊಂಡು  ಮಾಸ್ಟರ್ ಮುಂದೆ sorry ಸರ್……ಎಂದಾಗ ” ನಾನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ, ನಿಮ್ಮ ತಲ್ಲೀನತೆ ಕಂಡು ಬೆರಗಾದೆ” ಎಂದು ಅಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆಲ್ಲ ತೋರಿಸಿ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಗಿಟ್ಟಿಸಿ ಮಾಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಪಟ ಇನ್ನೂ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸೋಜಿಗ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.
                             

    18-12-2020. 3.30pm              

ಕಳೆದುದು ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ….!!??




ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪುಟ್ಟ ಬರಹ “ಅವಧಿ”ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದು ನೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರೇಮ ಕವಿ ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರ ” ಪಾರ್ಲರ್ ಕಿಟಕಿ” ಕಥೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಮುಂದುವರೆಸಬಹುದು ಎಂದು ಅವಧಿ ಓದುಗರಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟಾಗ ನಾನೂ ಬರೆದಿದ್ದೆ.


ಈ ಬರಹ ಸಿಗದೇ ಬೇಸರವಾಗಿತ್ತು. ಕಾರಣ “ಮೊದಲು” ಅನ್ನುವುದು ಬಹಳ ವಿಶೇಷತೆ ಪಡೆದಿರುತ್ತದೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ. ಅದೂ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರ ಬರಹ ಓದಿ ಅಲ್ಲೇ ಕಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ಗೀಚಿದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಬರಹ ಓದುವುದೇ ಒಂದು ಖುಷಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ. ನೀವೂ ಬರೆಯಿರಿ ಎಂಬ ಅವಧಿಯ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಕೂಡಲೇ ಗೀಚುವಂತಾಗಿದ್ದು ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಸಿಕ್ಕಿದಷ್ಟು ಸಂತೋಷ ಆಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಅವಧಿಯಿಂದ. ಅನೇಕ ಲೇಖಕರು ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಅವರವರ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಸಿದ್ದು ಅವರಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವೆನೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಕೂಡಾ ಇರಲಿಲ್ಲ.


ಅವಧಿಯಿಂದ “ಬರಹ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಿಮ್ಮ ಫೋಟೋ ಪರಿಚಯ ಕಳಿಸಿ” ಎಂಬ ಮೇಲ್ ನೋಡಿದಾಗ ಅಂದು ಮೈ ಮನ ಥದಾಂಗು ಥಕಧಿಮಿ ತೋಂ! ಇಂದಿಗೂ ಇದೇ ಸಂತೋಷ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬರಹಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ! ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕೋದು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ.


ಆದರೆ ಈ ಬರಹ ಸಿಗದೇ ನಿರಾಶಳಾಗಿದ್ದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಈಗಿನಂತೆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬರಹಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಲಿಂಕ್ ಸಹ ಸೇರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬರಹವನ್ನೂ Copy ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ಬರಹ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮತ್ತದೇ ನೆಗೆತ ಮನಸಿನದು! ಬಹಳ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಆದರೆ ಒಂದು ಬೇಜಾರು ಅಂದರೆ ಗೋಕರ್ಣದ ಕೋಟಿ ತೀರ್ಥದ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಜಯಂತರ ಫೋಟೋ ಎಲ್ಲೂ ಸಿಗ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರ ಕಥೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಫೋಟೋ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಇನ್ನೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಂತಿದೆ. ನೆನಪಿದೆ ಆದರೆ ಆ ಫೋಟೋನೇ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ! ಸರಿ ಅವರು ಬರೆದ ಕಥೆಯ ಜೊತೆ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಬರಹ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನೀವೂ ಓದಿ.

************


ಪಾರ್ಲರ್ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ’ ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ ಇಣುಕಿದರು..

make up kit

ಬಹು ಅಂತಸ್ತಿನ ಕಟ್ಟಡ ಅದು


ಅದರ ನಾಲ್ಕನೆ ಅಂತಸ್ತಿನಲ್ಲಿದೆ ಈ ಬ್ಯೂಟಿಪಾರ್ಲರು.

ಇದಕ್ಕೊಂದೇ ದೊಡ್ಡ ಕಿಟಕಿ.

ಕೆಳಗೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆವ ಜನ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಈ ಕಟ್ಟಡದ ಎತ್ತರ ನೋಡುತ್ತ ತಮ್ಮ ವೇಗವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲಿ ಉತ್ಕಂಠಿತ ಪೋರಿಯೊಬ್ಬಳ ಆರ್ತಮುಖಕ್ಕೆ ಬ್ರೈಡಲ್ ಮೇಕಪ್ ನಡೀತಿದೆ.

ಇಲ್ಲಿಂದ ನೇರ ಮದುವೆ ರಿಜಿಸ್ಟ್ರೇಶನ್ ಆಫೀಸಿಗೆ ಓಡಲಿದ್ದಾಳೆ ಅವಳು… ಕೆಳಗೆ ಬೈಕಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತೇ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಹೊಸ ಶರ್ಟಿನ ಉದ್ವಿಗ್ನ ಮದುಮಗನೊಂದಿಗೆ.

ತನ್ನ ಧೈರ್ಯಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಹೆದರಿದಂತಿದ್ದಾನೆ ಅವನು. ಅವನನ್ನು ಸಂತೈಸುವ ಶಕ್ತಿ ಗೋಡೆಯ ಯಾವ ಬೃಹತ್ ಪೋಸ್ಟರುಗಳಿಗೂ ಈಗ ಇಲ್ಲ!

ಇದ್ದಲ್ಲೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಇಬ್ಬರೂ, ಅಗೋಚರ ಸೈನ್ಯವೊಂದು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಬರುತ್ತಿರುವಂತೆ.

ಅಲ್ಲಾಡಬೇಡಾ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ!

flying manನಿನ್ನ ಈ ಹುಬ್ಬಿನ ಇರಾದೆಗೆ ಕುಣಿಯಬೇಕು ನಿನ್ನ ಹೀರೋ ನಾಳೆಯಿಂದ.. ಹಾಗೆ ಚೂಪಾಗಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅದನ್ನು.. ಅಲ್ಲಾಡಬೇಡಾ-ಬೆದರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಬ್ಯೂಟಿಶಿಯನ್-ಅಶೋಕ ವನದಲ್ಲಿ ಸೀತೆಯ ಪಕ್ಕ ಕೂತ ತಾಟಕಿಯಂತೆ…


ಹೆರಿಗೆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಹೆರಿಗೆಗೆ ತಳ್ಳುವ ಆಯಾಳಂತೆ ‘ಹೆದರಬೇಡ… ನೋಡು… ನೋಡು ಈ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ದೂರದ ಸಿಟಿ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ರಿಲ್ಯಾಕ್ಸ್.. ರಿಲ್ಯಾಕ್ಸ್ …’ ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆ.


ಇಂಥದೇ ಒಂದು ಬಿಸಿಲಿನ ಅಪವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಕದ್ದು ಪಿಕ್ಚರಿಗೆ ಹೋದಂತೆ, ಇಂದು ಇನ್ನೇನು ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹೊಸದೊಂದು ದೈನಿಕ ಧಾರಾವಾಹಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಡಲಿದ್ದಾಳೆ ಇವಳು. ಇಲ್ಲ ಈ ಪಾರ್ಲರಿನ ಈ ಯಾವ ಸಾಲುಗನ್ನಡಿಗಳಿಗೂ ಅವಳನ್ನು ಸಂತೈಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಅವು ಗ್ಯಾಸ್ಸ್ಟವ್, ಹ್ಯಾಂಗರು, ಬಕೆಟ್, ಹಿಂಡಿಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಡುವಲ್ಲೇ ನಿರತವಾಗಿವೆ. ಒಂದೊಂದು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲೂ ಒಂದೊಂದು ನಸುಗತ್ತಲ ಬಿಡಾರ. ಅಗುಳಿ ನಿಲ್ಲದ ಬಾಗಿಲು. ಪುಟ್ಟ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕರಂಡಕದಲ್ಲಿ ಸುರುಳಿ ಸುತ್ತಿ ಕೂತಿರುವ ಮಂಗಳಸೂತ್ರದ ತುಂಬ ಸವೆದ ಸೇಫ್ಟಿ ಪಿನ್ನುಗಳು. ಈ ಪಾರ್ಲರ್ನ ಈ ದೊಡ್ಡ ಒಂಟಿ ಕಿಟಕಿಯಿದೆಯಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ಬಲ್ಲವರು ‘ಸಮಾಜ’ ಅಂತ ಕರೀತಾರಲ್ಲ, ಅದು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಳಗೆ ಓಡಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡಬಹುದು. ಬಲ್ಲವರ ಪ್ರಕಾರ ಇದು ಹೊರಗೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡರೆ ನಿಂತೇ ಹೋಗುವ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸದ್ದಿನಂತೆ.. ಅಥವಾ

‘ಪುಕ್ಕಟೆ ಫೇಶಿಯಲ್ ಮಾಡ್ತೇವೆ ಬಾರೋ…’ ಎಂದರೂ ಎಂದೂ ಒಳಗೆ ಬರದೆ ಬೀದಿಯಲ್ಲೆ ಆಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಚಂದ್ರನಂತೆ…


ಅರೇ! ಮನೇನೂ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಕನ್ನಡಿಯಾಚೆಯ ಕನ್ನಡಿಯ ಬೆನ್ನಲ್ಲಿ…ಸಮಾಜವೂ ಹೊರಗಿದೆ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೊ… ಜಿನಸಿ ತರಕಾರಿ ಚೌಕಾಶಿ ಮಾಡುತ್ತ, ವಾರ್ಡುಗಳ ಹೊರಗೆ, ಆಪರೇಶನ್ ಥಿಯೇಟರಿನ ಹೊರಗೆ, ರೇಷನ್ ಅಂಗಡಿಯ ಹೊರಗೆ… ಕಾಯುತ್ತ… ಹಾಗಾದರೆ ಇಲ್ಲೇನಿದೆ? ಕೇವಲ ಪ್ರಸಾದನ ಸಾಮಗ್ರಿ! ಬಣ್ಣದ ಹೇರ್ ಡೈ, ಕರ್ಲಿಂಗ್ ಬ್ರಶ್ಶು, ರೋಮಗಳ ಹೆರೆದು ನಾಜೂಕುಗೊಳಿಸುವ ನಯದ ತಂತ್ರ. ಒಂದು ನಿರಂತರ ಶಾಶ್ವತ ಮಹಾ ದೈನಿಕ ಧಾರಾವಾಹಿಯ ಪಾತ್ರಗಳ ಸಜ್ಜು ಕೋಣೆ ಇದು… ಡೈಲಾಗೇ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಇನ್ನೂ….

‘ಸೊಪ್ಪು, ಸೊಪ್ಪು, ಹರಿವೇ ಸೊಪ್ಪು’-ಯಾರ ಡೈಲಾಗನ್ನು ಯಾರೋ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ದೂರದಲ್ಲಿ…

‘‘ನಮ್ಮ ಯಜಮಾನ್ರಿಗೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮಾಡಿದ ಪಲ್ಯ.. ರಾತ್ರಿ ಆಗೋದೇ ಇಲ್ಲ’’ ಯಾರು ಬರೆದರು ಈ ದಡ್ಡ ಡೈಲಾಗನ್ನು! ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮಡದಿಯರಿಂದ ಯಜಮಾನ್ರು ಅಂತ ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವ ಮೂರ್ಖ ಪುರುಷರು. ಅವರನ್ನು ಹಾಗೆ ಕರೆದೇ ತಮ್ಮನ್ನು ಒಡೆತನದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನಾಗಿಸಿ ಗಿರವಿಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಮೂಕ ಮಹಿಳೆಯರು -ಇರೋತನಕ- ಈ ‘ಪವರ್ ಕಟ್’ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಹೀಗಾಗಿ ಲಿಫ್ಟ್ ನಡೀತಿಲ್ಲ ಈಗ.

coinsನಾಲ್ಕು ಮಹಡಿ ಹತ್ತಿ ಬಂದಾಗ, ಬಂದವರ ಕತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಮುಖವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಬ್ಲೀಚಿಂಗ್ ಎಲ್ಲಿಂದ ಮಾಡೋದು.


ನೋಡಿ, ಈ ನಿತ್ಯ ಕೆಲಸದ ಪುಟ್ಟ ಪೋರ, ಬಾಲ ಕಾರ್ಮಿಕ ಈ ವಿಶಾಲ ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಎಚ್ಚರದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಾಗಿ ಒರೆಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ…


ಈ ರೆಡೀ ಮದುಮಗಳು ‘ಏಯ್ ಬಗ್ಗಬೇಡಾ ಹುಷಾರು’ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಒಂದೇ ಕೈಯಿಂದ ಬಿಲ್ಲಿನಂತೆ ಬಾಗಿ ಬಾಗಿ ಬಳುಕಿ ಆತ ಉಜ್ಜುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ… ‘ಯಪ್ಪಾ! ಅಂಥ ಅವನ ಆರ್ತ ಉದ್ಗಾರಕ್ಕಿಂತ ಹಗುರಾಗಿ ಅವನಿಗರಿವಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ… ಅವನ ಜೇಬಿನಿಂದ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಯ ನಾಣ್ಯವು ಜಾರಿ ಸ್ಲೊ ಮೋಶನ್ನಲ್ಲಿ ಕೆಳಗೆ… ಒಂದೊಂದೇ ಅಂತಸ್ತು ದಾಟುತ್ತ… ಕೆಳಗಿನ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ… ಇನ್ನೇನು… ಬೀಳುತ್ತಿದೆ… ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ ಪೋರ ದಿಗ್ಗೆಂದು ಈ ಕಡೆ ಚಿಮ್ಮಿ, ಒಂದೇ ಉಸುರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟ ಬಾಣದಂತೆ.. ನಾಲ್ಕು ಅಂತಸ್ತಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಸೂಪರ್ಮ್ಯಾನ್ನಂತೆ.. ಓಡುತ್ತ ದಾಟಿ ಕಣ್ಣಾಚೆಯ ಆ ಸಮಾಜವೆಂಬ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಈಜಿ ಆಳದಿಂದ, ಅಪಾರ ಕೌಶಲ್ಯದಿಂದ ಆ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಮುತ್ತಿನಂತೆ ಹೆಕ್ಕಿ ಮತ್ತೆ ನಾಲ್ಕೂ ಅಂತಸ್ತನ್ನು… ಬೆಳಕಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಏರಿ ಎದುರು ನಿಂತು ಪುಟ್ಟ ದೇವರಂತೆ ಅಂಗೈ ಚಾಚಿ ನೋಡಿ- ಎಂದು ತೋರಿಸಿ ಏದುಸಿರಲ್ಲಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನು, ಬಲ್ಲವರೇ, ಅಂದಾಜಿದ್ದರೆ, ಧೈರ್ಯವಿದ್ದರೆ ಹೇಳಿ ನೋಡುವಾ-ಈ ನಾಣ್ಯದ ಬೆಲೆಯೆಷ್ಟು? *************


Sangeeta Kalmane on February 22, 2016 at 3:06 PM


ಆಹಾ!ಅದೆಷ್ಟು ಸುಂದರ ಅವಳ ಅವಸ್ಥೆ. ಓದಿ, ನಡೆದ ಹಳೆ ಸತ್ಯ ಘಟನೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. ಈ ಕಥೆ ಮುಂದುವರೆಸುವ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನ. ————–

ಲಂಗು ಲಗಾಮಿಲ್ಲದ ಯೌವ್ವನದ ಹುಚ್ಚು ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡ ಮನದನ್ನನ ವಿಷಯ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಮನೆಯವರ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಅವರು ತೋರಿದ ಹುಡುಗನ ಜೊತೆ ಎಂಗೇಜಮೆಂಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕಣ್ ತಪ್ಪಿಸಿ ಕಾಲಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿ ಸುಯ್ಯ…. ಅಂತ ಇನಿಯನ ಬೈಕ್ ಹತ್ತಿ ಬಂದೆ ಬ್ಯೂಟಿಪಾಲ೯ರ ಮಾಯಾಂಗನೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ತಗಲಾಕೊಂಡೆ.


ಕುಚಿ೯ ಆಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ತನಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾಳೆ ನನ್ನ ಗಿರಗಿಟ್ಟಿ ಗೊಂಬೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಮೊನ್ನೆ ತಾನೆ ರೆಡಿ ಮಾಡಿದ್ರಲ್ಲ ಎಲ್ಲ ಸೇರಕಂಡು ಪಟ್ಟದ ಗೊಂಬೆ ಅಂದ್ರು ಕಂಡವರು. ಈಗೇನು ಅನ್ನಬಹುದು. ಎಲ್ಲರ ಮುಖ ಬಾಡಿಹೋದ ಹರಿವೆ ಸೊಪ್ಪಾಗಿರಬೇಕು. ನನಗೊ ಕಾಲೆಲ್ಲ ತರ ತರ ನಡುಗುತ್ತಿದೆ. ಓಡಿ ಹೋಗಿ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮ್ಯಾರೇಜು…. ಅಯ್ಯೋ ಅಮ್ಮ, ಇರಮ್ಮ ನಿನ್ನ ಹುಬ್ಬು ಒಳ್ಳೆ ಬಾಣದಾಗೆ ಮಾಡಿ ಇನಿಯನ ಕಣ್ ಸೆಳೆಯೋದು ಬ್ಯಾಡ್ವಾ.


ಕಿರುಗಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಾಗೊ ಕಾಣೊ ಆ ಹುಡುಗನ ಕೈನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿರೋದು ನಾಕಾಣೆ.


ಇಷ್ಟು ಪರದಾಡೊ ಬದುಕಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಪಾಪ ತೊಳಿಲಿ ಅಂತ ಕೋಟಿ ತೀಥ೯ದಲ್ಲಿ ಮಿಂದೆದ್ದು ಓಡಿ ಬಂದೆನಲ್ಲ. ನಲ್ಲನ ಬೈಕೇರಿ ನಾ ಬೇಗ ಹೋಗಬೇಕು . ಇವಳ ಕೈಚಳಕಕ್ಕಿಂತ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಜೋರಾಗಿ ಓಡ್ತಿದೆ.


ಬಿಟ್ಟಾಕು ಹುಡುಗ ಜೀವದ ಭಯ ಬಿಟ್ಟು ನಾಕಾಣೆ ಹಿಡಿಯೊ ಕಸರತ್ತು. ಇನ್ನ್ಮೇಲೆ ನಾ ಕೊಡುವೆ ಮತ್ತೊಂದಾಣೆ. ಊಹಿಸ್ರೆಲಾ ಇದೆಷ್ಟು ಆಣೆ?
       
                                                 ***********

3-9-2020. 7.26pm

ನೆನಪುಗಳು ಮರೆಯುವುದಿಲ್ಲ, ಮನಸು ನೆನಪಿಸುವುದ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಹೌದು ನಮ್ಮ ಹಿಂದೂ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪ್ರತೀ ಹಬ್ಬಗಳೂ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತವೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳು ಇದ್ದರಂತೂ ಆ ಹುಡುಗಾಟಿಕೆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ನಡೆದುಕೊಂಡ ರೀತಿ,ಮಾಡಿದ ಕಿತಾಪತಿ, ಹಠಮಾರಿತನ, ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಜಾರಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರ ಜೊತೆ ಜುಟ್ಟಿಡಿದು ಜಗಳಾಡಿ ರಾಮಾರಂಪ ಮಾಡಿದ್ದು, ಹೆತ್ತವರಿಂದ ಬೈಯ್ಸಿಕೊಂಡು ಹೊಡ್ತಾ ತಿಂದಿದ್ದು ಒಂದಾ ಎರಡಾ! ನೆನಪಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ನಗು, ನಾಚಿಕೆ,ನನ್ನ ಮೇಲೇ ಕೋಪ,ಛೆ ನಾನು ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದೆನಾ? ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಈ ನೆನಪುಗಳು ಕಚಗುಳಿ ಇಡುತ್ತ ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿಗೆ ಹೆಗಲಾಗುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ಹಾಗೆ ಈ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಹಲವು ನೆನಪುಗಳ ಬುತ್ತಿ ಅಂದರೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಮೊಗೆ ಮೊಗೆವಷ್ಟು ಸಖತ್ ಸಂತೋಷವೂ ಇದೆ ಅಷ್ಟೇ ಜನ್ಮ ಪೂರ್ತಿ ಮರೆಯಲಾಗದ ದುಃಖವೂ ಇದೆ. ಕಳೆದ ಸಂಗತಿಗಳು ಘಟನೆಗಳು ಅತ್ಯಂತ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಮಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಆಗಿನ್ನೂ ನನಗೆ ವಯಸ್ಸು ಹತ್ತು ವರ್ಷ. ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆ “ನಾಲ್ಕನೇ ಕ್ಲಾಸಿನ ವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನು ಈ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ” ಅಂತ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಿಬಿಡ್ತು ನಾನು ಐದನೇ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ. ಗತಿ ಇಲ್ಲದೇ ಅಜ್ಜಿ (ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ತಂಗಿ ಮನೆ) ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದು ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಸಿಟಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ಅದೂ ಕೂಡಾ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ದೊಡ್ಡ ಶಾಲೆ, ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆನೂ ಜಾಸ್ತಿ ಇತ್ತು. ನನಗೆ ಮೊದ ಮೊದಲು ಕಣ್ ಕಟ್ಟಿ ಕಾಡಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟಂತಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಕರೇ ಹೆಚ್ಚು ಇರುವ ಮೊದಲಿನ ಶಾಲೆ, ಹವ್ಯಕ ಭಾಷೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮದವರೂ ಇದ್ದರು. ಮಾತಾಡಲು ಕಷ್ಟ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ದೊಡ್ಡ ಶಾಲೆ ಎಂಬ ಖುಷಿ ಒಂದು ಕಡೆ ಮತ್ತದೇನೊ ಘಮೇಂಡಿ! “ಪ್ಯಾಟೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಒದ್ತಿದ್ದಿ ಆನು” ಎಂಬ ದೌಲತ್ತು ನಮ್ಮಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಜೊತೆಯವರಲ್ಲಿ.

ಈ ಸಂಕ್ರಾತಿಗೂ ಶಾಲೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗೂ ಕೊಂಡಿ. ಮುಗಿಯದ ಪೋರ್ಷನ್ ಮುಗಿಸುವ ತರಾತುರಿ ಟೀಚರ್ಗಳದ್ದು. ಹೋಂ ವರ್ಕ್, ಕ್ಲಾಸ್ ಪರೀಕ್ಷೆ ಜೊತೆಗೆ ಏಳನೇ ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಇದ್ನಾ…ಪಬ್ಲಿಕ್ ಪರೀಕ್ಷೆ ಇತ್ತು ಆಗ. “ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ 100% ರಿಸಲ್ಟ್ ಬರಬೇಕು” ಟೀಚರ್ ಪದೇ ಪದೇ ಉವಾಚ. ಜೊತೆಗೆ ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಜೋಗ್ ಫಾಲ್ಸ್ ಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಟ್ರ್ಯಾಲಿಯಲ್ಲಿ ಇಳಿಸಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದನೆಯಾಗುವ ಆ ಬುಡದ ಆಳದವರೆಗೂ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದು ಈಗ ಇದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಎಂದೋ ಪೇಪರಿನಲ್ಲಿ ಓದಿದಾಗ “ಆಗ ನಾವೆಲ್ಲ ಹೋಗಿದ್ವಿ ಗೊತ್ತಾ” ಅಂತ ಮಗಳತ್ತಿರ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಈ ನೆನಪಿನಿಂದಾಗೇ… ಆಗೆಲ್ಲಾ ಮನಸ್ಸು ತದಾಂಗು ತಕಧಿಮಿ ತೋಂ.

ಇದಿರ್ಲಿ ಇಲ್ಕೇಳಿ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಈ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಸಮಾಚಾರಾ;

ಮೂರು ಮನೆ ಒಂದೇ ಕೋಳು ಇರುವ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಮನೆ ನಾನುಳಿದ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆ. ಪಿತ್ರಾರ್ಜಿತ ಆಸ್ತಿ ಪಾಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡರೂ ಒಂದು ಮನೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಹಿತ್ಲಾಕಡೆ(ಮನೆಯ ಹಿಂದೆ) ಸಣ್ಣ ಓಣಿ ಬಾಗಿಲು. ಟುಸ್ಕಂತ ಹೋಗಿ ಬರಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಂತೂ ನನ್ನ ಜೋಡಿ ಮಕ್ಕಳೇ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ಅಲ್ಲೇ ಇರ್ತಿದ್ದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಆ ಮನೆ ದೊಡ್ಡಕ್ಕ ಒಬ್ಬಳು ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಕಾಳು ಮಾಡ್ತಿದ್ಲು. ನನಗೊ ನೋಡಿ ನೋಡಿ “ಓರ್ಮನೆ ಅಕ್ಕಯ್ಯನ ಜೊತೆ ನಾನೂ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಕಾಳು ಮಾಡ್ತಿ ಈ ವರ್ಷ” ಅಂತ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ (ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಎಂದು ಕರಿತಿದ್ದದ್ದು ನನ್ನ ಆಯಿನೂ ಹೀಗೆ ಕರಿತಿದ್ದರಿಂದ. ಆಯಿ ಬಾಲ ಆಗೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಾದಕ್ಕೂ…)ಹತ್ತಿರ ದುಂಬಾಲು ಬಿದ್ದೆ.

“ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಐದು ಗಂಟಿಗೆ ಎದ್ಕಂಡು ಮಾಡವೆ. ರಾಶಿ ಚಳಿ ಬೀಳ್ತಾ ಇದ್ದು. ನಿನ್ನ ಕೈಲಾಗ್ತಿಲ್ಲೆ ಬ್ಯಾಡ್ದೆ” ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರೂ ಕೇಳ್ದೆ ಅಕ್ಕಯ್ಯನ ಜೊತೆ ಶುರು ಹಚ್ಕಂಡೆ. ಸಾಮಾನೆಲ್ಲಾ ಅಕ್ಕಯ್ಯನ ಮನೆದೆ. “ಬಾರೆ ಹೇಳ್ಕೊಡ್ತ್ನೆ” ಅಂದಾಗ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನಿಗೆ ಕ್ಯಾರೇ..ಅನ್ನಲಿಲ್ಲ.

ಬಿಳಿ ಎಳ್ಳು, ಸಕ್ಕರೆ ಹದವಾದ ಪಾಕ ಇಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು. ಅದು ಹೇಗೆ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಪಾಕ, ಏನೇನೆಲ್ಲಾ ಹಾಕ್ತಾರೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ವಯಸ್ಸು. ಆದರೆ ಕಲಿಬೇಕು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಜೋರೇ ಜೋರು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಓದು ಅಂದರೆ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಬರುವ ನಿದ್ದೆ, ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಕಾಳು ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೇ.

ಒಂದು ಊಟದ ತಾಟಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಎಳ್ಳು ಚೂರೇ ಚೂರು ಬಿಸಿ ಪಾಕ ಹಾಕುತ್ತ ಕೈಯ್ಯಾಡಿಸುತ್ತ ಕೆಂಡದ ಒಲೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅಕ್ಕಯ್ಯ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಕುಸುರೆಳ್ಳು ಮಾಡುವಾಗ ನೋಡುವಾಗಿನ ಉಮೇದಿ ನಾ ಮಾಡುವಾಗ ನಾಲ್ಕಾರು ದಿನಗಳಲ್ಲೆ ಅಯ್ಯಪ್ಪ ಅಂತೆನಿಸಿದರೂ ಎಳ್ಳು ಮುಳ್ಳು ಬರ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೊರಗು. ಥೊ…… ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ಸಕ್ಕರೆ ಪಾಕ ಹಾಕಿದರೆ ಬೇಗ ಮುಳ್ಳು ಬರಬಹುದೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಯ್ಯ ಹೇಳಿದ ಅಳತೆಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಹಾಕಿ ಅದು ಮುದ್ದೆ ಆಗಿ ಬೆರಳಿಗೆಲ್ಲ ಯಳ್ಳಂಟಿ ಎಲ್ಲಾ ಎಕ್ಕುಟ್ಟೋಗಿ ನನ್ನ ಅವಸ್ಥೆ ನೋಡಿ ಅಕ್ಕಯ್ಯನ ಜೊತೆ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಮಾವಂದಿರು ಮನೆ ಜನ ಎಲ್ಲಾ ನಗ್ತಾ ಇದ್ದರೆ ನಾನೋಗಿ ಮೂಲೆ ಸೇರಿ ಮುಸುಂಡಿ ತರ ಕೂತಿದ್ದೆ. ಕೆಟ್ಟ ಕೋಪ ಸೋಲಾಗೋಯ್ತು ಅಂತ ಒಂದುಕಡೆ, ಅವಮಾನದಿಂದ ಅಳು ಒತ್ತರಿಸುತ್ತಿದೆ ಆಯಿ ಬೇಕೂ… ಮನಸ್ಸು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ….

(ಎಷ್ಟು ಪಾಪದ ಸ್ಥಿತಿ ನಂದು. ಅಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಆಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಇದ್ನಲ್ಲಾ ಈ ಶಾಲೆಯಿಂದಾಗಿ ಅಂತ ಈಗಲೂ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆ ಮುಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದಾಗೆಲ್ಲ ಆಗಿನ ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ರಪ್ಪೆಂದು ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಬಡಿಯುತ್ತದೆ.)

“ಸಂಘೀ….( ಮಾವಂದಿರು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು) ಎಂತಾತೆ. ಬಾರೆ ಅಳಡ್ದೆ. ನೀ ಇನ್ನೂ ಶಟ್ಕಿದ್ದೆ. ದೊಡ್ಡಾದ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಕಳಕ್ಕಡೆ” ಅಂದಾಗಂತೂ ದುಃಖ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಸೆರಗಲ್ಲಿ ಮಗುವಿನಂತೆ ಅತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಂದೇ ಕೊನೆ ಆಗೋಯ್ತು ಕುಸುರೆಳ್ಳು ಮಾಡುವ ಕಸರತ್ತು.

“ಕಷ್ಟ ಇದೆ ಕುಸುರೆಳ್ಳು ಮಾಡುವುದು. ಬಹಳ ತಾಳ್ಮೆ ಸಂಯಮ ಬೇಕು. ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ವಾರವಾದರೂ ಬೇಕು ಮಾಡಲು. ಮುಳ್ಳು ಬರೋದು ನಿಧಾನ, ಮುಳ್ಳು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅದು ಬೆಳೆಯಲು ಮುರಿಯದಂತೆ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೈಯ್ಯಾಡಿಸ ಬೇಕು. ಅದೂ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ಚಳಿಯಲ್ಲೇ ಮಾಡಬೇಕು ಬೇಗ ಮುಳ್ಳು ಬರಲು. ಸಕ್ಕರೆ ಪಾಕದ ಹದವೂ ಕರೆಕ್ಟಾಗಿರಬೇಕು” ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಅಕ್ಕಯ್ಯ ಕುಸುರೆಳ್ಳು ಮಾಡುವ ವಿಧಾನ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮಾತ್ರ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಈಗ ಕುಸುರೆಳ್ಳಿನ ಅಕ್ಕಯ್ಯ ಇದ್ದಾರೊ ಇಲ್ಲವೊ ಅದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವಳ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ ಈ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಬರೋದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ!

ಇನ್ನು ಮನೆಗಿಂತ ಸ್ಕೂಲಲ್ಲಿ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಕುಸುರೆಳ್ಳು ಹಂಚುವ ಸಂಭ್ರಮ ಜೋರು. ಹೊಸಾ ಚಂದದ ಲಂಗ ಹಾಕಿ ಉದ್ದ ಎರಡು ಜಡೆ ಬಣ್ಣದ ರಿಬ್ಬನ್, ದಂಡೆ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವು ಮುಡಿದು ಮುತ್ತಿನ ಸರ (ಸಿರ್ಸಿ ಜಾತ್ರೆದು)ಕೈ ತುಂಬ ಬಳೆ ಗಲ್ಗಲಸ್ತಾ ಶಾಲೆಗೆ ಬಲೂ ಗಮ್ಮತ್ತಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕುಸುರೆಳ್ಳು ಕೊಡ್ತಾ “ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು” ಟೀಚರ್ ಗೆ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಉಳಿದವರಿಗೆಲ್ಲಾ “ಎಳ್ಳು ಬೆಲ್ಲ ತಿಂದು ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆ ಮಾತಾಡು” ಅನ್ನುವುದು. ಹಾಗೆ ಟೂ ಬಿಟ್ಟವರೂ ಎಳ್ಳು ಕೊಡುವ ನೆವದಲ್ಲಿ ದೋಸ್ತಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಬರುವಾಗ ಬಡಿವಾರ ತೋರ್ಸಿ ಮಿಕ್ಕವರು ಮಸ್ಕಾ ಹೊಡೆದು ದೋಸ್ತಿ ಕೂಡಿಸೋದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿಂದೆಲ್ಲಾ ಮರೆತು ಒಂದಾಗಿ ಆ ಸಮಯ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡೋದು ,..ಅರೆರೇ…ಅದೇನ್ ನೆನಪೂ……

ನಾನಂತೂ ತಪ್ಪದೇ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ನನ್ನ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಕುಸುರೆಳ್ಳು ಪೋಸ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವನೂ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಈ ಮೊಬೈಲು ಫೋನು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಇತ್ತೀಚೆಗಂತೂ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಬರೀ ಒಣಾ ಒಣಾ ಶುಭಾಶಯ ಹೇಳೋದಾಗೋಗಿದೆ. ಛೆ! ಆಗಲೇ ಚಂದ ಇತ್ತು ಹಬ್ಬಗಳು.

ಬುದ್ಧಿ ತಿಳಿದಾಗಿಂದ ಈ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಒಂದು ವಾರವಿರುವಾಗಲೇ ಕುಸುರೆಳ್ಳನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರು,ನೆಂಟರಿಗೆ ಅಂದವಾದ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಗ್ರೀಟಿಂಗ್ಸ್ ತಂದು ಅದರೊಳಗಡೆ ಪುಟ್ಟ ಕವರಿನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕೇ ನಾಲ್ಕು ಕಾಳು ಹಾಕಿ (ಜಾಸ್ತಿ ಹಾಕಿದರೆ ಸ್ಟಾಂಪ್ ರೊಕ್ಕ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗುತ್ತಲ್ಲಾ) ಬಹಳ ಮುತುವರ್ಜಿ ವಹಿಸಿ ಆ ಪೋಸ್ಟ್ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕವರಿನ ಮೇಲೆ ಸೀಲಾಕಲು ಹೋಗಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ಗುದ್ದಿಬಿಟ್ಟರೆ ಎಂಬ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ ಕವರಿನ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಲುಗಾಡದಂತೆ ಗಟ್ಟಿ ಅಂಟಿಸಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಪೋಸ್ಟ್ ಮನ್ ಸೈಕಲ್ ಬೆಲ್ಲಿಗೆ ಕಾಯೋದು. ನಾನು ಕಳಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಅವರೂ ಕಳಿಸಬೇಕಲ್ವಾ? ಕಳಿಸದೇ ಇದ್ದರೆ …. ದೋಸ್ತಿ ಕಥಂ.

ಭಯಂಕರ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಾ ಮಾರ್ರೆ… ಆಗಿನ ಲೆಕ್ಕ ಈಗ ಫೋನಿಗೆ ತಗಲಾಕ್ಕೊಂಡಿದೆ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಕಮೆಂಟಿನಂತೆ. ಫೋನೇನು, ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಏನು, ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಲ್ಲೂ ಇದೇ ಕಥೆ. ನಾವು ಕಳಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಟಣಟಣ. ಉಘೇ ಉಘೇ….”ನೀ ನನಗಾದರೆ ನಾ ನಿನಗೆ”
ಇದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೇ ಪಾಲಿಸುವ ಗಂಭೀರ ವಾತಾವರಣ ನಂಗಂತೂ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.

1988ನೇ ಇಸವಿಯ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ಸಂಜೆ. ತವರಲ್ಲಿ ಬಾಣಂತನದ ಐದನೇ ತಿಂಗಳು ಮುಗಿಯಲು ಇನ್ನೂ ಕೇವಲ ಐದೇ ದಿನ ಇದೆ. ನನ್ನ ತವರಿಗೆ ಅವನ ಮಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದ ಅಪ್ಪ ಹಬ್ಬ ಮುಗಿಸಿ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೊರಟ. ಇನ್ನೇನು ನಾಲ್ಕಾರು ದಿನದಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋರಡುವುದೆಂದು ಮಾತಾಯಿತು. ಆಯಿ ಮುಖ ಬಾಡಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು “ಹೋಗಲೇ ಬೇಕನೆ? ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಇರೆ “. ಆದರೆ ನನಗಿಲ್ಲಿ ನೌಕರಿ ಕರೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಆಯಿ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿದವಳು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಏಳುವಾಗಲೇ ಅವಳ ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಏರುಪೇರು. ಹಳ್ಳಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಂದು ಇಂಜಕ್ಷನ್ನು ಔಷಧಿ ಮಾಡಿದರು. ಮೂರು ದಿನ ಕಳೆಯಿತು. ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಗೆಲುವೇ ಇಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಡಾಕ್ಟರ್ ಮತ್ತೆ ಇಂಜಕ್ಷನ್ನ ಕೊಟ್ಟು ರೋಮೈಟೈಡ್ ಆರ್ಥೈರೈಟೀಸ್ ಈ ಚಳಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಆದಂತಿದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಹೀಗೆ ಅಂದಾಗ ನಾವೂ ಹೌದೆನೊ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಗೆ ಆಯಿ ನರಳಾಟ “ತಂಪಾಗಿ ಎಂತಾರೂ ಕೊಡೆ, ರಾಶಿ ಸಂಕಟಾಗ್ತೂ. ಸೆಕೆ ಸೆಕೆ.”

ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿದ ಗುಟುಕು ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲೆ ಜಾರಿತು. ಗೊಟಕ್ ಎಂಬ ಸದ್ದು. ಆಯಿ ಇಹಲೋಕ ಯಾತ್ರೆ ಮುಗಿಸಿದ್ದು ….ಯಮ ಯಾತನೆ!

ನನ್ನ ಆಯಿ ಶಾಶ್ವತವಾದ ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ಹಬ್ಬವಾಗಿದೆ ಈ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ. ಕಾರಣ “ಐದು ತಿಂಗಳ ಬಾಣಂತನ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗೆ. ಮಗಳನ್ನು ಪ್ಲೇ ಹೋಮಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗವಲೆ. ಪಾಪ! ಅದು ಹ್ಯಾಂಗಿರ್ತನ ಅಲ್ಲಿ.” ಹೇಳಿದವಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಐದು ತಿಂಗಳು ಮುಗಿದ ದಿನವೇ ತಾನೇ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟುಹೋದಳು ಬಾರದ ಜಾಗಕ್ಕೆ!

ಹೀಗೆ ಎಳ್ಳೂ ಇದೆ ಬೆಲ್ಲವೂ ಇದೆ ನನ್ನ ನೆನಪಲ್ಲಿ!

12-1-2020. 12.10am

ಅಮರಾವತಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು…. ಒಂದಿಷ್ಟು ನಕ್ಕು…

ಹೊಸ ವರ್ಷ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ, ಪೇಪರಿನಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳ ಬಾಯಲ್ಲಿ,ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ನೋಡಿದರೂ ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆದೇ ಸುದ್ದಿ. ಅಲ್ಲೋಗ್ತೀವಿ ಇಲ್ಲೋಗ್ತೀವಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಕು ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಅಲ್ಲಿ ಬನ್ನಿ ಇಲ್ಲಿ ಬನ್ನಿ. ಥೊಥೊ..ಇದೆಂತಕೊ ಭಯಂಕರ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೂ ಹೊಕ್ಕು ಒಳಗೊಳಗೆ ಕೂತಲ್ಲಿ ನಿಂತಲ್ಲಿ ತಲೆ ತಿಂದು ಮಾಡೊ ಕೆಲಸದ ಕಡೆಗೂ ಗಮನ ಇಲ್ಲದೇ ಮಾಡಿದ ಅಡಿಗೆಯೆಲ್ಲಾ ಎಪರಾ ತಪರಾ ಆಗಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಬಯ್ಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ ನೀ ಮಾಡಿದ್ದು ನೀನೇ ತಿನ್ನು. ಇದೇನು ಅಡಿಗೇನಾ? ಏನಾಗಿದೆ ನಿನಗೆ? ಮಾರಾಯ್ತಿ ಹೇಳು ಅದಾರು? ಎಜಮಾನ ಉವಾಚ!

ಬಿಡ್ತೀನಾ? ಈ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕಾಗೇ ಕಾದಂತಿತ್ತು ಮನಸ್ಸು. ಎಂತಕ್ಕಂದ್ರೆ….ಇಲ್ಲೂ ಅದಕ್ಕೊಂತರಾ ನಾಚಿಕೆ…….ಹೇಳಲೂ ಆಗದೆ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೇ ಮಂಡಿಗೆ ತಿಂದೂ ತಿಂದೂ ಹೊರಗಾಕುವ ಗಡಿಯ ತುದೀಗೆ ಬಂದು ಕಾದು ಕುಳಿತಂತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಹೇಳಲೋ ಬೇಡವೋ ಎಂಬ ವೈಯ್ಯಾರ ಸ್ವಲ್ಪ. ಮೆತ್ತಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮನೆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಬೆಕ್ಕು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಹಾಲು ಕುಡಿದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣೋದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವಂತೆ ನಾನೂ ಅರುಹಿದ್ದೆ ; ರೀ…..

ಏನೆ ಅದು? ಅಲ್ಲೆಂತಾ ಮಾಡ್ತಿರೋದು? …

ಪಾಪ!ಗನಾ ಚಾನರೂ ಮಾಡಿ ತರಬಹುದೆಂಬ ಯೋಚನೆ ಬಂತೊ ಏನೊ. ನಾನೊ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಟ್ಟೆ ಒರೆಸೊ ನೆವದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಏನಿಲ್ಲಾ….ನಾವೂ ಎಂ.ಜಿ.ರೋಡಿಗೆ ಹೋಗೋಣ ಹೊಸ ವರ್ಷಾಚರಣೆಗೆ ಅಂದೆ.

ಅಲ್ಲೆಂತಾ ಮಾಡೋದು? ಪಡ್ಡೆ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರು ಸುತ್ತಾಡೋಕೆ ಹೋಗದಲ್ಲಿ. ಇಲ್ಲೇ ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡು. ಸುಮ್ಮನೆ ಗಲಾಟೆ. ಕುಡುಕರ ತಂಡಾನೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಶಿವನೆ….ಬಿಡುತ್ತಾ ಆಸೆ? ಅಟ್ಟಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಂತೆ ಅದ್ಯಾವ ಮಾಯದಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದೆನೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲ ನಂಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಎಂ.ಜಿ.ರೋಡಲ್ಲಿ ಚಂದ ಇರುತ್ತದೆ ಹೊಸ ವರ್ಷ. ಹೋಗೋದೆ ಸೈ ಅಂತ ಪಟ್ಟಿಡಿತು ನನ್ನ ಹಠ.

ಅಲ್ವೆ ಮಾರಾಯ್ತಿ. ಈ ಮಗಳನ್ನ ಎಂತಾ ಮಾಡೋದು. ಅವಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗೋದು ಸರಿ ಅಲ್ಲ. ನೀ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳೇ ಇರ್ತೀಯಾ?

ಅವಳೋ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಲು ಮುಂದೆನೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಳು ; ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಮನೆಯ ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೆ ತಂಡ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹಾಡು,ಡಾನ್ಸ, ತಿಂಡಿ ವಗೈರೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡೊ ಪ್ಲಾನು.

ಓಕೆ. ನಾನು ಬರಲ್ಲಾ. ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಜೊತೆ ನನ್ನ ಪ್ಲಾನು. ಪ್ಲೀಸ್ ಪ್ಲೀಸ್……ಅಪ್ಪನ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಮಗಳು ಧಿಲ್ಖುಷ್.

ಆಗಲೇ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ; ಎಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಹೊರಡೋದು,ಯಾವ ಸೀರೆ ಉಡಲಿ? ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ. ನಾಳೆ ರಾತ್ರಿ ತಯಾರಿಗೆ ಇವತ್ತು ರಾತ್ರಿನೇ ನಿದ್ದೆ ಬಂದಿಲ್ಲ. ತತ್ತರಕಿ ಅಂತೂ ನಿದ್ದೆ ಬಯ್ಕೋತಾ ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬಂತೊ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಮನೆ ಮುಂದಿನ ರಂಗೋಲಿ ದಿನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ರಂಗಾಗಿ ಕಾಣ್ತಿತ್ತು ಹೋಗಿ ಬರೋರಿಗೆ. ನನಗೋ….ಹಾರೊ ಮಂಗಂಗೆ ಏಣಿ ಹಾಕಿದಷ್ಟು ಉಮೆದಿ. ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿ ಗಮಗಮ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಅಡಿಗೆನೂ ಥಕಧಿಮಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತಾಳ ಹಾಕುವಷ್ಟು ರುಚಿ. ಪಟ್ಟಾಗಿ ಹಳೆ ವರ್ಷದ ಕೊನೆ ದಿನದ ಊಟ ಅವರಿಗಿಷ್ಟವಾದ ಚಪಾತಿ,ಪಲ್ಯ,ಸಾಂಬಾರು, ಮಗಳಿಗಿಷ್ಟದ ಪಲಾವು ನಂಗಿಷ್ಟವಾದ ಶಿರಾ….ಆಹಾ! ಊಟ ಅಂತೂ ಗಮ್ಮತ್ತೋ ಗಮ್ಮತ್ತೂಊಊಊ….ನಾನೇ ಮಾಡಿದ್ದು… ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಹೇಳಿದ್ದು….

ಕೈಕಾಲು ಮುಖ ತೊಳೆದು ದೆವರಿಗೆ ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಆರೂವರೆಗೆಲ್ಲ ರೆಡಿ ಆಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಹೊಸಾ ಕೆಂಪು ಸೀರೆಯಲ್ಲಿ ಚಂದ ಕಾಣಬೇಕೆಂದು ಮುತುವರ್ಜಿ ವಹಿಸಿದ್ದು ನಿಜ ಆಯ್ತಾ? ನಿಲುವುಗನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ನೋಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದೇ ನೋಡ್ಕಂಡಿದ್ದು.
ಒಳಗೆ ಹೊರಗೆ ಓಡಾಡಿದ್ದೇ ಓಡಾಡಿದ್ದು ಆಸಾಮಿ ಆರೂ ಮುಕ್ಕಾಲಾದರೂ ಪತ್ತೆ ಇಲ್ಲ. ಮಗಳು ಅವಳ ಪಾಡಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಕೊಣ್ಣಾ ಕೊಟ್ಟಾ ಶುರು ಹಚ್ಕಂಡಂತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಡೋದು ಯಾರೂ ಇಲ್ವೆ. ನಮ್ಮನೆ ನಿಲ್ದಾಣದ ಫೋನಿನಿಂದ ಫೋನು ಮಾಡಿದರೂ ಬಂದೆ ಬಂದೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆ ಪದ ಅಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಬರ್ತಿಲ್ವೆ? ಮುಖ ಮುದುಡಿ ಮೇಕಪ್ಪು ಮೈಕಪ್ಪಾಗಬಾರದು ಹೇಳಿ ಹುಳ್ಳಗೆ ನಗುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ. ಎರಡು ಕನಸು ಸಿನೇಮಾದಲ್ಲಿ ಗಂಡನ ಬರುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನಾ ರೆಡಿಯಾಗಿ ಕನಸು ಕಾಣಲ್ವೆ ಹಾಗೆ.

ಅಂತೂ ಏಳು ಗಂಟೆಗೆ ಹಾಜರಾಯ್ತು ಮನೆಯೊಳಗೆ ನಮ್ಮೆಜಮಾನರ ಪಾದ! …..ಏನೆ ಇದು? …ಹೀಗೊಂದು ರೆಡಿಯಾಗಿದೀಯಾ? …ಎಲ್ಲಿಗೆ?

ಸರಿಹೋಯ್ತು. ಬೆಳಗಿನವರೆಗೆ ರಾಮಾಯಣ ಕೇಳಿ ರಾಮಾ ಸೀತೆ ಸಂಬಂಧ ಕೇಳ್ತೀರಲ್ರೀ… ನಿನ್ನೆಗೆ ಹೇಳಿಲ್ವಾ? ಎಂ.ಜಿ.ರೋಡು….
ಹೇಳುವಷ್ಟರಲ್ಲೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಯಿತು ಆಸಾಮಿಗೆ. ಸರಿ ಮಾರಾಯ್ತಿ ಬಾಯಾರಿಕೆ ಎಂತಾರೂ ಕೊಡು. ಚಳಿ ಬೇರೆ ನಿಂದೊಂದು…..

ಒಮ್ಮೆ ಗುರಾಯಿಸಿ ಕಷಾಯ ತಂದಿಟ್ಟು ಕುಡಿರಿ ಬೇಗ ಹೋಗೋಣ ಲೇಟ್ ಆಗುತ್ತೆ. ನಾನು ಎಂ.ಜಿ.ರೋಡ್ ವೈಭವ ನೋಡಬೇಕು, ಸುತ್ತಾಡಬೇಕು. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ನಾಚಿಕೆ ಎಲ್ಲಾ ಇಳಿದು ಆಸೆ ಬಾಲ ಬಡುಕೋತಾ ಇತ್ತು.

ಅಂತೂ ಏಳೂವರೆಗೆ ಮಗಳ ತಂಡಕ್ಕೆ ಬೈಬೈ ಹೇಳಿ ಸ್ಕೂಟರಿನಲ್ಲಿ ಝಂ,… ಎಂದು ಹೊರಟ್ವಿ ಅಂತಾತು. ಆ ಎಂ.ಜಿ.ರೋಡೊ ದೀಪದಲಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಚಂದದ ಹೆಣ್ಣನ್ನೂ ಹಿಂದಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಲಕಲಕ ಪಕಪಕ ಕಣ್ಣೊಡೆದಂತೆ…ನೀರು ಹರಿದಂತೆ….ಹಾಡುಗಳು ಲಘು ಸಂಗೀತ…ವಾಹನಗಳಿಲ್ಲದ ರಸ್ತೆ ಜನರೂ ಅಷ್ಟಿಲ್ಲದೇ ಬೀಕೋ…. ಅಂತಿತ್ತು.

ರೀ….ಜನನೆ ಇಲ್ಲಾ…….ಇದೇನಾ ಎಂ.ಜಿ.ರೋಡೂ….ತುಂಬಾ ರಶ್ ಇರುತ್ತದೆ ಅಂದ್ರೀ….ಹೀಗೆ ನನ್ನ ವಟಾ ವಟಾ ಮಾತು ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಮೊದ ಮೊದಲು ನವ ಜೋಡಿಗಳ ನಡಿಗೆಯಂತೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದು ಸುಮಾರು ದೂರದವರೆಗೂ ನಡೆದೂ ನಡೆದೂ ಕಾಲೂ ಬಿದ್ದೋಯ್ತು, ಉಮೇದಿನೂ ಕಳಚ್ಕೊತಾ ಬಂತು. ಊಟನರೂ ಮಾಡೋಣ ಅಂದ್ರೆ ನಂಗಿಷ್ಟದ ಒಂದೂ ಹೊಟೆಲ್ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆ ಪಕ್ಕದ ಬೇಂಚ್ ಮೇಲೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕೂತರೂ ಯಾಕೊ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಪಿಚ್ ಅನಿಸಿತು.

ನಾ ಕಂಡ ಅಮರಾವತಿ ವೈಭೋಗ ಇಲ್ಲೆಂತಾ ಇದೆ ಮಣ್ಣು? ಬರೀ ಚಳಿ ಪಿಕ ಪಿಕ ಲೈಟು. ಎದ್ದೆ ಅಲ್ಲಿಂದ. ಕೂತ್ಕಳೆ……ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಅವರ ಮಾತು….

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲೇ ಜೋಡಿ ಜೋಡಿ, ಗೆಳೆಯರ ಹಿಂಡು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬರಲು ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಯಿತು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕಪ್ ಡ್ರೇಸ್ಸೇ ಹೆಚ್ಚು ಹಾಕಿದ್ರು. ಅಡಿಯಿಂದ ಮುಡಿವರೆಗೆ ನನ್ನೇ ನಾ ನೋಡಿಕೊಂಡೆ. ನಾನೂ ಕಪ್ ಮಿಶ್ರಿತ ಸೀರೆನೆ ಉಡಬೇಕಿತ್ತು ಅಲ್ವಾ? ಡ್ರೆಸ್ ನಾನೂ ಹಾಕೋದು ರೂಢಿ ಮಾಡ್ಕೊಬೇಕಿತ್ತಲ್ವಾ? ಪೆದ್ದಿ ನಾನು. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನಾನು ಬರಬಾರದಿತ್ತು. ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೇ ತಡ ನಡಿರಿ ಮನೆಗೆ ಅಂದೆ.

ಅಲ್ವೆ ತಡಿಯೆ ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆ ಆದ ಮೇಲೆ ಹೋಗೋಣ್ವೆ ಅಂತ ಅವರು ಜೋರಾಗಿ ನಗಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಾಗ ಎಂತದೂ ಬ್ಯಾಡಾ. ನಡಿರಿ ಮನೆಗೆ. ಕಾಲು ಬಿರಬಿರನೆ ಗಾಡಿ ಇದ್ದಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತು.

“ಏನಮ್ಮಾ ಆಯ್ತಾ ನ್ಯೂ ಇಯರ್ ಪಾರ್ಟಿ? ಹೆಂಗಿತ್ತು ಎಂ.ಜಿ.ರೋಡು? ಯಾಕಿಷ್ಟು ಬೇಗ ಬಂದಿದ್ದು?” ಅಪ್ಪ ಮಗಳು ನಗ್ತಿದ್ರೆ ನಾನಾಗಲೇ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ತಂಗಳು ಬಿಸಿ ಮಾಡಲು ರೆಡಿ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ ; ಅದೇನು ಎಂ.ಜಿ.ರೋಡೋ, ಅದೇನು ಹೊಟೆಲ್ಲೋ, ಅದೆಂತಾ ಡ್ರೆಸ್ಸೋ ….ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಚಂದ. ಬನ್ನಿ ಬನ್ನಿ ಎಲ್ಲಾ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ತಿಂದ್ಬಿಟ್ಟು ಟೀವಿನರೂ ನೋಡೋಣ. ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಚಾನೆಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ತಟಪಟ ಅಂತ ತಡಕಾಡಿ ಚಂದನಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತು. ವರ್ಷಾಚರಣೆ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ರೀ…. ಇವತ್ತು ನನ್ನ ಮಾವನ ಫೋನು ಬರುತ್ತೆ….ಅಂದೆ ಧಿಮಾಕಿನಲ್ಲಿ!

ಹದಿನೆಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಉಮೆದಿ…. ಅದೂ ಎಂ.ಜಿ.ರೋಡಲ್ಲಿ ವರ್ಷಾಚರಣೆ ಗುಂಗು…..ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಹನ್ನೆರೆಡು ಗಂಟೆಗೆ ನನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವ ಮಾಡುವ ಶುಭಾಶಯ ಫೋನಲ್ಲಿ ……ಎಲ್ಲವೂ ಈಗ ನೆನಪಷ್ಟೇ!!

ಆದರೆ ಮಗಳು ಈಗಿನ ಕಾಲದವಳು. ವರ್ಷಾಚರಣೆ ವರ್ಷ ವರ್ಷವೂ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಆಚರಿಸುತ್ತಿರೋದು ನೋಡಿ ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತೇನೆ ಅಮರಾವತಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು… ಒಂದಿಷ್ಟು ನಕ್ಕು.

30-12-2019. 3.34pm

ಬೊಂತೆ ಬೊಂತೆ ನೆನಪುಗಳು..

ನಂಗೆ ಈ ಟೀಚರ್ಸ ಡೇ ಬಂದರೆ
ಬೊಂತೆ ಬೊಂತೆ ನೆನಪು
ಒತ್ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೆ.

ಕುಕ್ಕರ್ ಗಾಲಲ್ಲಿ ಕುಂತಿದ್ದು
ಗೋಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ ನಿಂತಿದ್ದು
ಸ್ಟಾಂಡ್ ಅಪ್ ಆನ್ ದಿ ಬೇಂಚ್
ಸ್ಕೇಲಲ್ಲಿ ಏಟ್ ತಿಂದು ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದ್ದು
ಯಾಕಾರೂ ಈ ಓದು ಬರಹ ಇದೆಯೋ ಭಗವಂತಾ
ಅಂತ ಸಖತ್ ವ್ಯಥೆ ಪಟ್ಟಿದ್ದು
ಈ ಶಾಲೆನೂ ಬೇಡಾ ಏನೂ ಬೇಡಾ
ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಆಟ ಆಡಿಕೊಂಡು ಇರ್ತೀನಿ
ನಾ ಹೋಗೋದಿಲ್ಲ ಶಾಲೆಗೆ ಅಂತ ಹಠ ಹೊತ್ತು ಕುಂತಿದ್ದು
ಅಪ್ಪಯ್ಯ ನಾಕೇಟಾಕಿ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿ
ಮತ್ತೆ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ದು
ಒಂದಾ ಎರಡಾ ಸಾಕಪ್ಪಾ ಸಾಕು ಅಂತ
ಬುದ್ಧಿ ಬೆಳೆಯೊವರೆಗೂ ಅನಿಸಿದ್ದಂತೂ ದಿಟ🙈

ಆಮೇಲೆ ಕಲಿಬೇಕೆಂಬ ಬುದ್ಧಿ ಬಂದಾಗ
ಆರ್ಥಿಕ ತೊಂದರೆ
ಅವರಿವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದು
ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು
ಮೈಲಿ ಗಟ್ಟಲೆ ನಡೆದು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಓದಿದ್ದು
ಚಿಲ್ಲರೆ ಚಿಲ್ಲರೆ ಕಾಸು ಹಬ್ಬ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯಲ್ಲಿ
ಕೂಡಾಕಿ ಕೂಡಾಕಿ ಖರ್ಚು ತೂಗಿಸಿಕೊಳ್ತಿದ್ದು
ದೇಹ ಬೆಳೆದು ಮನಸು ಮಾಗಿ
ಕಲಿಕೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದು
ಈ ಸಾಧನೆಗೆ ಹೆತ್ತವರು ಗುರುಗಳಿಂದ
ಸಖತ್ ಪ್ರಶಂಸೆ ಪಡೆದಿದ್ದು
ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ😁

ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕಾರಣ ನನ್ನ ಹೆತ್ತವರು, ಕಲಿಸಿದ ಗುರುಗಳು🙏🙏
ಇಂದು ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಯುವ ಹಂತ ತಲುಪಿದ್ದೇನೆ.😀

5-9-2019. 3.05pm

ಕೊನೆಯ ಮಾತು!!

(ಚಿತ್ರ – ಸರ್ ನೆನಪು)

“ಹಲೋ…”
“ಸರ್ ನಾನು ಗೀತಾ. ಹೇಗಿದ್ದೀರಿ ಸರ್”
“ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀನಿ. ನೀವು ಹೇಗಿದ್ದೀರಾ? ಮಗಳು ..?”
“ಆರಾಮಿದ್ದೀನಿ ಸರ್. ಮಗಳು ಟೂರ್ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. ಏನಿಲ್ಲಾ, ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಟರ್ ಫ್ರೂಟ್ ಹಣ್ಣಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಿಮಗೆ ಕೊಡೋಣಾ ಅಂತ. ಸರ್ ಬರ್ತೀರಾ ಮನೆಗೆ. ನಾನೇ ಬರೋಣ ಅಂದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನದ ಹಿಂದೆ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಇಳಿಯುವಾಗ ಕಾಲು ಹೊರಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನೋವಿದೆ ಸರ್.”
” ಹೌದಾ? ಹುಷಾರ್ರೀ.. ..ಮೊದಲು ಶೋಭಾ ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್ ಹೋಗಿ ಎಕ್ಸರೇ ಮಾಡಿಸಿ. ಅಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆ ತಜ್ಞರು ಬರ್ತಾರೆ.”
“ಆಯ್ತು ಸರ್. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ನೀವೇ ತಾನೆ ಏಟಾದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದು. ಆಯ್ತು ಹೋಗ್ತೀನಿ. ಸರ್ ನೀವ್ಯಾವಾಗ ಬರ್ತೀರಾ? ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಆದರೆ ಹಣ್ಣಿರೋದಿಲ್ಲ.”
” ನನಗೂ ಸಣ್ಣ ಎಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ಆಗಿದೇರಿ. ಗಾಡಿಯಿಂದ ಬಿದ್ದು ಸ್ವಲ್ಪ ಏಟಾಗಿದೆ.”
“ಏನ್ ಸರ್ ಇದೂ..!!ಎಷ್ಟು ಸರ್ತಿ ಹೇಳಿದ್ದೀನಿ ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಬೇಡಿ ಅಂತ? ಆರಾಮಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರಬಾರದಾ? ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಬೇಕು. ನಾನೇ ಬರ್ತೀನಿ.”
“ಬೇಡ ಬೇಡ ಅಂತದ್ದೇನು ಪೆಟ್ಟಾಗಿಲ್ಲ, ನೀವು ಹುಷಾರಾಗಿ. ನಾನೇ ಬರ್ತೀನಿ ಇನ್ನೊಂದು ನಾಲ್ಕಾರು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು.”
“ಓಕೆ ಸರ್, ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಹುಡುಗರು ಇದ್ದರೆ ಕಳಿಸಿ. ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಕಳಿಸಿಕೊಡ್ತೇನೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ನಿಮಗೆ ಈ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೊಡೋಕಾಗ್ತಿಲ್ವಲ್ಲ. ಲಾಸ್ಟ್ ಟೈಮ್ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಾಗಲೂ ನೀವು ಊರಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.”
“ಹೌದ್ರಿ. ನಾಳೆ ಬೆಳಗಾಂ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ನನ್ನ ರಿಲೇಷನ್ ಗೆ ಆಪರೇಷನ್ ಆಗಿದೆ. ನೋಡಿ ನನಗೆ ಹೀಗಾಗಿದೆ. ಹೋಗೋದು ಕ್ಯಾನ್ಸಲ್ ಮಾಡಿದೆ.”
” ನೀವು ಬಿಡಿ ಸದಾ ಬೇರೆಯವರ ಯೋಗಕ್ಷೇಮ ಆದರಾತಿಥ್ಯದಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿರ್ತೀರಾ.”
“ಹ…ಹ.. ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ. ಬರ್ತೀನಿ ತಗೋರಿ.” ಪರಮ ಸಂತೋಷ ಅಡಗಿತ್ತು ಅವರ ಮಾತಲ್ಲಿ.

ಇವಿಷ್ಟು ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆದಿದ್ದು ದಿನಾಂಕ 10-8-2019ರಂದು ಸಂಜೆ 7.30ರ ಸುಮಾರಿಗೆ. ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ ಆ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಛೆ! ಈ ಕಾಲು ನೋವು ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತಿಲ್ವಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಹೋಗಿ ಬರಬೇಕಿತ್ತು ಅವರ ಮನೆಗೆ. ತಗ್ಗು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅವರ ಮನೆ ನಮ್ಮನೆಯಿಂದ ಕೇವಲ ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷದ ಹಾದಿ. ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಲಾಗೋದಿಲ್ಲ,ನಡೆದರೆ ನೋವು ಜಾಸ್ತಿ ಆಗ್ತಿದೆ, ಮಗಳೂ ಊರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನ ತುಡಿತ ನಿಲ್ಲುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ.

18-8-2019ರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮಗಳೂ ಬಂದಿದ್ದಾಯಿತು. ( ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬಾರದು ಅವಳಿಲ್ಲದಾಗ ನನಗಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಅಂತ ಪೇನ್ ಕಿಲ್ಲರ್ ತಿಂದಿದ್ದೆ) ಎರಡು ದಿನಗಳಿಂದ ಕಡಿಮೆ ಆದ ನೋವು ಅವಳು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಓಡಾಟ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿ ಮಾರನೇ ದಿನ ಮತ್ತೆ ನೋವು ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ಆಯಿತು. ಏನೇ ಆಗಲಿ ನಾಳೆ ಸರ್ ನೋಡಲು ಹೋಗೋದೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ನಿನ್ನೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 20-8-2019ರಂದು ಹಣ್ಣು ಕೂಡಾ ಕವರಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಟ್ಟೆ.

ಮಗಳ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನ. ಬೆಳಗಿಂದ ಪೂಜೆ ಅದೂ ಇದೂ ಅಂತ ಏನೇನೊ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅತ್ಯಂತ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜೆನೂ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಸಾಯಂಕಾಲ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ 6.05ಕ್ಕೆಲ್ಲ ವಿಷ್ಣು ಸಹಸ್ರನಾಮ ಓದಲು ಕುಳಿತೆ. ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ಮೂವರು ಗೆಳತಿಯರು ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹರಟೆ ಹಾಗೆ ಅದು ಇದು ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಅವರುಗಳಿಗೂ ಹಣ್ಣು ಕೊಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಆಫೀಸರ್ ಮನೆಗೆ ನಾಳೆ ಹೋಗಿ ಹಣ್ಣು ಕೊಟ್ಟು ಬರಬೇಕು ಅಂದಿದ್ದೆ.

ಬಂದವರೆಲ್ಲ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಆಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ರಾತ್ರಿ ಸರಿಯಾಗಿ 8.00 ಗಂಟೆಗೆ ನನ್ನ ಕೊಲೀಗ್ ಒಬ್ಬರಿಂದ ಫೋನ್ ; “ದೇಶಪಾಂಡೆಯವರು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರಂತೆ. ಇವತ್ತು ಸಾಯಂಕಾಲ. ನಾನು ಊರಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇನೆ. ನಾಗರಬಾವಿ ಯಾವುದೋ ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್ ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ರು. ಇರು ಯಾವ ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್ ಕೇಳಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.” ಫೋನ್ ಕಟ್.

ನನಗೋ ಒಮ್ಮೆ ಜಂಗಾಲವೇ ಉಡುಗಿ ಹೋದಂತಾಯಿತು. ಛೆ!ಎಂತಾ ಕೆಲಸ ಆಯ್ತು. “ನಾಳೆ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಇಂದೇ ಮಾಡು” ನಾಣ್ಣುಡಿ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಬೇಕೂ ಅಂದರೂ ಸಿಗಲಾರದಷ್ಟು ದೂರ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಈಗಿದ್ದವರು ಇನ್ನೊಂದು ಕ್ಷಣ ಇರುತ್ತಾರೆಂಬ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಇಲ್ಲ. ಕೆಲವರ ಸಾವಂತೂ ಯಾವ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯನ್ನು ಕೊಡದೆ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಸಾವೂ ಹೀಗಯೇ ಆಗಿತ್ತು.

ಮತ್ತೆ ಫೋನ್ “ಫೋರ್ಟೀಸ್ ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್ ನಲ್ಲಿ ಐಸಿಯೂನಲ್ಲಿ …. ಇನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷ ಅಷ್ಟೇ ಇರೋದಂತೆ”

ಹೊರಗೆ ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರೀತಿದೆ. ಯಾವ ಆಟೋಗಳೂ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಂತೂ ಒಂದು ಆಟೋ ಹಿಡಿದು ಹೋದರೆ ನಾಗರಬಾವಿ ಸರ್ಕಲ್ ಫುಲ್ ಜಾಮ್. ಸಿಗ್ನಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ, ಪೋಲೀಸರಂತೂ ಯಾವ ಮೂಲೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದರೋ ಏನೋ! ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಒಳ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ದಾಟಿತ್ತು.

ಆಗಲೇ ಹತ್ತಿರದವರೆಲ್ಲ ಸುಮಾರು ಜನ ಸೇರಿದ್ದರು. ತುಂಬು ದಾಂಪತ್ಯ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದ ಅವರ ಪತ್ನಿ, ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಸೊಸೆಯಂದಿರ ದುಃಖ ಹೇಳತೀರದು. ಇದರ ಮದ್ಯವೇ ಅವರ ಪತ್ನಿ ಮಕ್ಕಳು “ನೋಡಿ ಗೀತಾ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಷ್ಟೇ ಮಕ್ಕೊಂಡಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನೂ ಮಗಳನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬಟರ್ ಫ್ರೂಟ್ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಅಂದಿದ್ದಾರೆ” ಅಂತ ಖುಷಿ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದ್ರು. ಬಿದ್ದಾಗ ಕಾಲಿಗಾದ ಗಾಯದ ನೆವ,ಡಯಾಬಿಟಿಸ್ ಇತ್ತಲ್ಲ, ಇನ್ಫೆಕ್ಷನ್ ಆಗಿ ಕಿಡ್ನಿ ಹಾರ್ಟಿಗೆ ಎಟಾಕ್ ಆಗಿದೆ,ಬಿಪಿ ಲೋ ಆಗಿ 20-30 ಆಯ್ತು. ಸಾಯಂಕಾಲ 100ಮೇಲೆ ಬಂತು. ಆದರೂ ಉಳಿಲಿಲ್ಲ ನೋಡ್ರೀ… ನನ್ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟು ಹೋದರಲ್ರೀ…. ನಿನ್ನೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ತಂದು ಸೇರಿಸಿದ್ವಿ, 8-10ಬಾರಿ ಮೋಷನ್ ಆಗಿತ್ರಿ… ನಾಲಿಗೆ ಹೊರಳವಲ್ಲದು ಅಂದ್ರು… ಕಾಲಿಗೆ ಡ್ರೆಸ್ಸಿಂಗ್ ದಿನಾ ಮಾಡಿಸಬೇಕು ಅಂದಿದ್ರೀ… ”

ಕೇಳುವ ಸರದಿ ನನ್ನದಾದರೂ ಅವರ ಜೀವಿತಾವಧಿಯ ಒಂದೊಂದು ಮಾತುಗಳು, ಅವರ ಸಹಾಯ,ಸಲಹೆ ಇತ್ಯಾದಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದುಃಖ ಅಳು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನನಗೊಬ್ಬ ಹಿತೈಷಿ, ಏನೇ ಸಲಹೆ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಒಂದು ಫೋನಾಯಿಸಿದರೆ ಸಾಕು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಇಲ್ಲಾ ಸೀದಾ ಮನೆಗೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರು.

1987ರಿಂದ ಇಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಪ್ರಧಾನ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಯಾವತ್ತೂ ಅಹಂ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಈಗಿರುವ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಸೈಟು ಖರೀಧಿಸಲು ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿ ನಮ್ಮ ಬ್ಯಾಂಕಿನಿಂದ ಸಾಲ ದೊರಕಿಸಿ ಕೊಟ್ಟವರು. ವರ್ಷಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಬಾರಿ ಮನೆಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುವಾಗೆಲ್ಲ ಗೇಟಿನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಫೋನ್ ಮಾಡಿ “ನಾಯಿ ಇದೆ ನನಗೆ ಭಯ ಅದಕ್ಕೇ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ “ಅನ್ನುವವರು. 8-6-2019ರಂದು ನಮ್ಮನೆಗೆ ಅವರು ಬಂದಾಗ “ಈಗ ನಾಯಿ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ, ಮರೆತು ಬಿಟ್ರಾ? ಈಗ ಬೆಕ್ಕಿದೆ ಬನ್ನಿ ” ಅಂದೇ ಅವರ ಕೊನೆಯ ಭೇಟಿ ಆಗೋಯ್ತು. ಈಗ 10-8-2019ರಂದು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕೊನೆಯ ಮಾತೂ ಆಗೋಯ್ತು.😢

ನಿನ್ನೆ ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್ ನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ “ಇನ್ಮುಂದೆ ಯಾವತ್ತೂ ದೇಶಪಾಂಡೆ ಸರ್ ನಮ್ಮನೆಗೆ ಬರೋದೇ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ” ಈ ಅನಿಸಿಕೆ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕೂಡಾ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅವರದೇ ಚಿತ್ರ ಬಿಕ್ಕಳಿಸುತ್ತಲೇ ಎದ್ದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಅಪರೂಪದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ. ಆಪ್ತರು,ಹಿತೈಷಿಗಳು, ಸಲಹೆಗಾರರು, ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗುವವರು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಿಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳು.

ಸುಮಾರು ಅರವತ್ತೆಂಟರ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಇವರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಜೀವಿತಾವಧಿಯ ಅವಕಾಶ ಸಾಕಷ್ಟಿತ್ತು. ಶಕ್ತಿ ಇರುವವರಿಗೆ ದುಡಿಯ ಬೇಕು,ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕು,ಇರುವಷ್ಟು ದಿನ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಬಾಳ ಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವರು ಹಾಗೆಯೇ ಬದುಕಿದರು. ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಆಡಿಟಿಂಗ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಸ್ಲಿಪ್ ಡಿಸ್ಕ ತೊಂದರೆ ಇದ್ದರೂ ಬೆಲ್ಟ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಗಾಡಿ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಎರಡೂ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಅವರ ಸಂಸಾರ ಸರಿದೂಗಿಸಲು ನೆರವಾಗಿ ಈಗೊಂದು ನಾಲ್ಕಾರು ತಿಂಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ಬರೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಕರೆಸಿ ಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯ ಏನಿತ್ತು? ಆ ದೇವರಿಗೂ ಕರುಣೆ ಇಲ್ಲವೇ? ಭಗವಂತಾ ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ದಿನ ಆಯುಷ್ಯ ಕೊಡು. ಯಾವ ಮೊರೆಯೂ ಕೇಳದಾತ ಅವ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡದೇ ಬಿಡಲೊಲ್ಲ!!

ಡಿಸೆಂಬರ್ 7th ಅವರಿಗೆ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯ ಹೇಳಿದರೆ ಅವರೂ ನನಗೆ ಶುಭಾಶಯ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆಗಸ್ಟ್ 20th ನನ್ನ ಮಗಳ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನ. ಈ ದಿನ ತಾವು ಹೋದ ದಿನ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಸಿದರು.
ಅವರು ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನ ಮತ್ತು ಅವರು ಇಲ್ಲವಾದ ದಿನ ನಾ ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾ??? ಎಂತ ಕಾಕತಾಳೀಯ!!

ಈ ಪೋಸ್ಟ್ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ದೇಹ ತೊರೆದು ಅದೃಶ್ಯವಾದ ಆತ್ಮ ಸ್ವರ್ಗ ಸೇರುವುದಂತೂ ದಿಟ! ಮರೆಯಲಾಗದ ಆಪದ್ಬಾಂಧವರು. ದೇವರು ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಚಿರ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡಲಿ. ನಿಮ್ಮಗಲಿಕೆಯ ನೋವು ಭರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಪರಮಾತ್ಮ ಕರುಣಿಸಲಿ. ಸರ್ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬನ್ನಿ.🙏🙏

21-8-2019 3.09pm

ಮತ್ತೆ ಸಿಕ್ಕ ಸೀರೆ…!!

ಕೆಲವು ನೆನಪುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಸದಾ ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಎಷ್ಟು ಮರೆಯಬೇಕೆಂದರೂ ಮರೆಯಲು ಸಾದ್ಯವಾಗೋದೆ ಇಲ್ಲ. ಅಂತ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು.

ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಸಹೋಧ್ಯೋಗಿಗಳು ಹಿರಿಯರ ಕಾಲದ ಕೈಮಗ್ಗದ ಉದ್ಯೋಗ ಮುಂದುವರೆಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರಿಂಟೆಡ್ ಸಿಲ್ಕ್ ಸೀರೆ, ಕಾಟನ್ ಸೀರೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಉತ್ಪಾದನೆ ತಿಳಿದ ನಾವುಗಳು ಅವರಿಂದ ನಮಗಿಷ್ಟವಾದ ಸೀರೆಗಳನ್ನು ಆಗಾಗ ಖರೀದಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಆಗ ನಾನಿನ್ನೂ ಐದು ತಿಂಗಳ ಗರ್ಭಿಣಿ. ಸೀರೆ ಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ. ಸರಿ ಯಾರೋ ಹೇಳಿ ತರಿಸಿದ ಸೀರೆಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೊಂದು ಸೀರೆ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ಪ್ರಿಂಟೆಡ್ ಸಿಲ್ಕ್ ಸೀರೆ. ಒಡಲೆಲ್ಲ ಪಚ್ಚೆ ಹಸಿರು ಜರಿಯಂಚಿನ ಕಾಫಿ ಪುಡಿ ಬಾರ್ಡರ್ ಸೆರಗೂ ಕೂಡಾ ಅಷ್ಟೇ ಅಂದವಾಗಿತ್ತು. ಬೆಲೆ ಎಂಟು ನೂರು ರೂಪಾಯಿಗಳು. ಯಾಕೋ ಬೆಲೆ ಜಾಸ್ತಿ ಅಂತೆನಿಸಿ ಖರೀದಿಸಲು ಅನುಮಾನಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಆರು ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡಿ ಅಂತ ಸೀರೆ ನನ್ನ ಕೈಗಿತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಕಂತಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹಣ ಪಾವತಿಸಿ ಸಾಕು ಎಂದಂದಾಗ ಅದೆಷ್ಟು ಸಂಭ್ರಮ ಪಟ್ಟಿದ್ದೆ ಸೀರೆ ಎದೆಗವಚಿಕೊಂಡು!!

ಒಂದು ನಾಲ್ಕಾರು ಬಾರಿ ಉಟ್ಟಿರಬಹುದು. ಒಮ್ಮೆ ಡ್ರೈ ವಾಷ್ ಮಾಡಿಸಲು ಹೀಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ family friend ಸಿಲ್ಕ ಸೀರೆ ವ್ಯಾಪಾರಿಯೊಬ್ಬರು ಈ ಸೀರೆ ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ರಾಣಿ ಪಿಂಕ್ ಸೀರೆನೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳಾದರೂ ತರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೊಂದಿನ ಹೇಳಿದರು ಡ್ರೈ ವಾಷಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಾಗ ನಿಮ್ಮೆರಡೂ ಸೀರೆ ಮಿಸ್ ಆಗಿದೆ. ತಗೊಳಿ ನಾನೊಂದಷ್ಟು ಸೀರೆ ತಂದಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮಗೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದಿಷ್ಟವೋ ಅದು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಎರಡೇನು ಮೂರು ತಗೊಳ್ಳಿ.

ಆದರೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನೆನಪಿನ ಸೀರೆಗಳು ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾವುದೂ ಬೇಡವೆಂದು ಹೇಳಿದರೂ ಕೇಳದೇ ತಾವೇ ಎರಡು ಸೀರೆ ಎತ್ತಿಟ್ಟು ಜೊತೆಗೆ ಮಗಳಿಗೊಂದು ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಸಿಗಿಸುವ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಕೀ ಬಂಚ್ ಕಾಣಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ತಪ್ಪಾಗಿದೆ ನನ್ನಿಂದ ಕ್ಷಮಿಸಿ. ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಸೀರೆಗಳು ಅತೀ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಬಣ್ಣದ ಸೀರೆ ಎಷ್ಟು ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಛೆ! ನನ್ನಿಂದಾಗಿ ಹೀಗಾಯಿತೆಂದು ವ್ಯಥೆ ಪಟ್ಟಾಗ ಸಮಾಧಾನದ ಮಾತಾಡಿ ಏನೂ ಆಗೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವಂತೆ ನಟಿಸಿ ಕಳಿಸಿದ್ದೆ.

ಆದರೆ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಸೀರೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟ ದಿನಗಳು ಅನೇಕ. ಕಾರಣ ತಾಯಿ ಮನೆ ಬಹು ದೂರ. ಆರೋಗ್ಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ ತವರಿಗೆ ಕಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ತವರು ಸೀಮಂತ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಅಂದ ಮೇಲೆ ನಾವ್ಯಾಕೆ ಮಾಡಬೇಕು? ಅನ್ನುವ ವಾದ ಅತ್ತೆಯದು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೀರೆನೂ ಇಲ್ಲ ಫೋಟೋವಂತೂ ಒಂದೂ ತೆಗೆಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಆಸೆಯಿಂದ ನಾನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಸೀರೆನೂ ಹೀಗಾಯ್ತಲ್ಲಾ ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಕೊರಗು ಇವತ್ತಿನವರೆಗೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ನೆನಪು ಮಾಸುವುದಲ್ಲ.

ಮೊನ್ನೆ 30-9-2018ರಂದು ದಾವಣಗೆರೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆ ಸಮಾರಂಭ ಹಿರಿಯ ಕವಿ ಶ್ರೀ ಸಿದ್ಧಲಿಂಗಯ್ಯನವರ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಖ ಪುಸ್ತಕದ ಆಪ್ತ ಅಮ್ಮಾ ಎಂದು ಬಾಯ್ತುಂಬ ಕರೆಯುವ ಪಾಪು ಗುರೂರವರ “ಮುಳ್ಳೆಲೆಯ ಮದ್ದು” ಕವನ ಸಂಕಲನ. “ಏನಾದರೂ ತರೋದಿದ್ದರೆ ತಿಳಿಸಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಇಲ್ಲಿಂದ” ಎಂದು inboxನಲ್ಲಿ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿದರೆ “ಬುಟ್ಟಿ ತುಂಬ ಪ್ರೀತಿ ಹೊತ್ತು ಬನ್ನಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹಂಚಿ ಬಿಡೋಣ” ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾದೆ.

ದಾವಣಗೇರೆಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ತಾನೇ ಖುದ್ದಾಗಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಮೊದಲೇ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ ಐಬಿಯ ಹತ್ತಿರ ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ “ಅಮ್ಮಾ ನೀವೆ ಮೊದಲು ಬಂದವರು , ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ ಆಗ್ತಿದೆ ಅಮ್ಮಾ ನೀವು ಬಂದಿದ್ದು” ಎಂದು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹರ್ಷ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ರೂಮಿನವರೆಗೂ ಬಿಟ್ಟು ರೆಸ್ಟ ತಗೊಳ್ಳಿ ಬರ್ತೀನಿ ಎಂದಾಗ ಈ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಸಂಭ್ರಮ ಸ್ನೇಹದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯ ಅನಿಸಿತು. “ಮಗು ನಿನ್ನ ಕವನ ಸಂಕಲನ ಎಲ್ಲರ ಮನ ಮನೆ ಮಾತಾಗಲಿ.”

ರೈಲಿನ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೂ ಕೂಡ ದೂರದ ಬೆಳಗಾವಿಯ ಮುಸ್ಲಿಂ ತಮ್ಮನೊಬ್ಬ ರಿಟರ್ನ್ಸ್ ಟಿಕೆಟ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಬರಲು ಒಬ್ಬ ಮಗನನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿ ಯಾವ ಆತಂಕವಿಲ್ಲದೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾಗಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ನಾನೆಂದೂ ಮರೆಯಲಾರೆ. ಮುಖ ಪುಟದ ಎಷ್ಟೊಂದು ಜನರ ಮೊದಲ ಸಮಾಗಮ ಆ ದಿನ! ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದ ಅನೇಕ ಸಹೋದರರು,ಮಕ್ಕಳು. ಗೌರವ ತೋರಿದ ಹಿರಿಯರು. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಕವನ ಸಂಕಲನ, ವಿಡಿಯೋ ನೀಡಿ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದಿರುವವರು! ನಿಜಕ್ಕೂ ಎರಡು ದಿನ ಹೇಗೆ ಕಳೆಯಿತೆಂಬುದು ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೂ ಒಂದು ಚೂರು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವಾಗುವಂತೆ ಮಾತು,ನಡೆ ಯಾರಲ್ಲೂ ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ. ಧನ್ಯತಾ ಭಾವ ಎದೆ ತುಂಬ.

ಇನ್ನೇನು ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ ; ಹೆಣ್ಣುಮಗಳೊಬ್ಬಳು ಸೀರೆ ನನ್ನ ಕೈಗಿತ್ತು ನಿಮಗೆ ಕೊಡಲು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಅವರ ಹೆಸರು ಹೇಳಿ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಅಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ಕಾಣಿಕೆ ಅಂದಾಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಾನು ಧಂಗಾದೆ. ಕಾರಣ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಸೀರೆ ಬಿಚ್ಚಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅದೇ ಅದೇ ಬಣ್ಣ ಅದೇ ಬಾರ್ಡರ್, ಹಾಗೆಯೇ ಸೆರಗು. ಒಮ್ಮೆ ಸಂತಸದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿ ಬಂತು. ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಸೀರೆ ಮತ್ತೆ ಸಿಕ್ಕಿತು.

ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಲೀಸ್ಟಲ್ಲಿ ಅವರು ಬಂದು ಒಂದೆರಡು ಪೋಸ್ಟಿಗೆ ಚಂದದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡಿದ ನೆನಪು. ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ನೋಡಿದರೆ Unfriend ಅಂತಾಗಿತ್ತು. ಕಾರಣ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಹೋದರಿ ಎಂಬ ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಕರೆವ ಅವರ ವಾಲ್ ಎಷ್ಟು ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗದೇ ನಿರಾಶಳಾದೆ.

Anyway ಇವರ ಸಹೋದರತ್ವ ಭಾವ ಈ ತಂಗಿಗೆ ಹರುಷ ತಂದಿದ್ದಂತೂ ನಿಜ. ಅಣ್ಣಾ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ನಿಮಗೆ.

4-10-2018. 11.01am.

ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಜ್ಜಾಯ…….

ಗಣಪ ಅಂದರೆ ಸಾಕು ನೆನಪಾಗುವುದು ದೊಡ್ಡ ಕಿವಿ, ಸೊಂಡಿಲ ಮೂತಿ, ಚಂದ ಕಣ್ಣು, ಡೊಳ್ಳು ಹೊಟ್ಟೆ. ಹಾವು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ತುಂಬಿದೊಟ್ಟೆ ಒಡೆಯದಿರಲೆಂದು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಗಣಪ ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಹೇಳುವ ಕಥೆಯೂ ನೆನಪಾಗದೇ ಇರದು. ಅಷ್ಟು ಮುದ್ದು ಮುದ್ದು ನಮ್ಮ ಗಣಪ ಅಂದು,ಇಂದು,ಮುಂದೆಂದೂ. ಹಂಗಂಗೇ^^^^ ಇವತ್ತು ಇನ್ನಷ್ಟು ನೆನಪು ಬಾಲ್ಯದ ಚಿನಕುರುಳಿ ಆಟದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅನೇಕ ಘಟನೆಗಳು ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಒಂದೊಂದೇ ಸರಣಿ ಬಿಚ್ಚಿದಂತೆ ನೆನಪಾದಾಗ ಆಗಿನ ಕುಚೇಷ್ಟೆ ಈಗ ನಗು ತರಿಸಿದರೆ ಆ ಭಯ ಭಕ್ತಿ ಈಗೆಲ್ಲಿ ಹೋಯ್ತು ಅನ್ನುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನೇ ನಾವು ಕಾಲ ಬದಲಾಯಿತು ನಾವೂ ಬದಲಾಗಿ ಬಿಟ್ವಿ ಅನ್ನೋದು ಅಲ್ವಾ?

ನಿಜರೀ…ಇವತ್ತು ಪೇಪರಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಒಂದು ಸುದ್ದಿ “ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಈಡೇರಿದ್ದರಿಂದ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಬೆಳ್ಳಿ ಕಿರೀಟ ಮಾಡಿಸಿ ಹರಕೆ ತೀರಿಸಿದರಂತೆ!” ಅಬ್ಬಾ ಕಾಲವೇ ಅನಿಸಿತು. ಕಾರಣ ;

ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಾಷ್ಟ್ಲಿ ಹರಕೆ ಇತ್ತಾ? ಭಯಂಕರ ಯೋಚನೆಗೆ ಶುರು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು ತಲೆ. ಪೇಟೆ ಮೇಲಿನ ಜನರ ಸುದ್ದಿ ನಂಗೊತ್ತಿಲ್ಲ : ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿ ಕಡೆ ಮಂದಿ ಹರಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೇಹಕ್ಕೆ ಶ್ರಮ ಕೊಡುವ ಹರಕೆ ಆಗಿತ್ತು. ಹುಟ್ಟುವ ಅಥವಾ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಕ್ಕಳ ಶ್ರೇಯೋಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಅವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದು ಈಡೇರಿಸಲು ಗಣಪನಲ್ಲಿ ಹರಕೆ ಹೊರುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದಾ ಪಂಚಕಜ್ಜಾಯ ಇಂತಿಷ್ಟು ಸೇರು ಮಾಡಿ ಇಡಗುಂಜಿ ಗಣೇಶನಿಗೋ ಇಲ್ಲಾ ಸಿರ್ಸಿ ದೊಡ್ಡ ಗಣಪತಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೋ ಹರಸಿಕೊಂಡು ತಪ್ಪದೇ ಹರಕೆ ಒಪ್ಪಿಸೋದು. ಈ ರೂಢಿ ಎಲ್ಲಾ ಶುಭಕಾರ್ಯ, ಅನು ಆಪತ್ತು ಬರಲಿ,ಅವಘಡ ಸಂಭವಿಸಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಪಂಚಕಜ್ಜಾಯ, ಕಾಯಿ ಒಡೆಸೋದು ಇಂತಿಷ್ಟು ಅಂತ, ಇಲ್ಲಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಫಸಲು ಇಂತಿಷ್ಟು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಅದರಲ್ಲೂ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಹರಕೆ ಹೊರುವುದು ಜಾಸ್ತಿ. ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಗಣೇಶನೇ ದೊಡ್ಡ ದೇವರು. ಬಿಟ್ಟರೆ ಶ್ರೀ ಮಾರಿಕಾಂಬಾ ದೇವಿ. ಸಕಲ ಕಷ್ಟ ನಿವಾರಿಣಿ.

ಮತ್ತೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡವರು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಅವರ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬುವ ವಿಷಯ ದೇವರ ಭಕ್ತಿಗೆ ಇಂತಿಷ್ಟು ಗರಿಕೆ ಕೊಯ್ದು ಅರ್ಪಿಸ್ತೀನಿ, ಇಂತಿಷ್ಟು ಉದ್ದಂಡ ನಮಸ್ಕಾರ ಹಾಕ್ತೀನಿ ಅಂತ ಹರಸಿಕೊ, ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ನೂರಾ ಒಂದು ಗಣೇಶನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅಂತ ಹರಸಿಕೊ, ಉಪವಾಸ ಮಾಡ್ತೀನಿ, ಸಹಸ್ರನಾಮಾವಳಿ ಓದುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಹರಸಿಕೊ ಹೀಗೆ. ನಾವೇನಿಲ್ಲಪ್ಪಾ, ಯಾವ ಉಡಾಫೆ ಮಾತಾಡದೇ ಅವರೇಳಿದ್ದು ಅಪ್ಪಟ ಸತ್ಯ ಅಂತ ನಂಬಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ವಿ. ಕಾಸಿಲ್ಲ,ಖರ್ಚು ಮೊದಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಹರಕೆ ತೀರಿಸಲು ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿ ಗಣೇಶನ ನೋಡಲು ಅದೆಷ್ಟು ಕಿ.ಮೀ. ಕಾಲ್ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಿದ್ವೊ ಏನೊ. “ಶೆಟ್ಟಿ ಬಿಟ್ಟಲ್ಲೆ ಪಟ್ನ”ಅನ್ನೊ ಹಾಗೆ ಕತ್ತಲೆ ಆಯ್ತು ಅಂದರೆ ಗಣೇಶನ ಕೂರಿಸಿದವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಠಿಕಾಣಿ. ಹೇಗಿದ್ರೂ ಗುಂಪಲ್ಲಿ ಗೋವಿಂದ. ನಾಲ್ಕಾರು ಮಕ್ಕಳು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಅಕ್ಷತ ಕವರಿನಲ್ಲಿ ಹಿಡಕೊಂಡು ಗುರುತು ಪರಿಚಯ ಇರಬೇಕಂತನೂ ಇಲ್ಲ. ಗಣೇಶ ಇರಟ್ಟಿರುವ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋದು “ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಗಣೇಶನ ಇಟ್ಟಿದ್ವ?” ಕೇಳೋದು ಬೇರೆ ಸುಮ್ಮನೆ. “ಇದ್ದು ಬನ್ನಿ ಬನ್ನಿ, ಹುಡುಗ್ರಾ ಆಸ್ರಿಗೆ ಬೇಕನ್ರ^^^ತಗಳಿ ಪಂಜಕಜ್ಜ ಪ್ರಸಾದ.” ಎಲ್ಲರ ಮನೆ ಉಪಚಾರ. ಊಟದ ಹೊತ್ತಾದರೆ ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಯಾರ ಮನೆ ತಲುಪಿರುತ್ತೇವೊ ಅಲ್ಲೇ ಊಟ! ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಬಿಡಿಯಾ ಇಲ್ಲ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ ಮೊದಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕೈದು ದಿನ ಮೊದಲೇ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತದ್ದು ಮಕ್ಕಳಾದ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮಲ್ಲೆ ಚರ್ಚೆ ನಡೆದು ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಮಾನ ಆಗಲೇ ಮಾಡಿ ಹಿರಿಯರು ಬೇಡಾ ಹೇಳೋದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಸಾಂಗವಾಗಿ ನಡಿತಿತ್ತು. ಒಂದು ಚೂರೂ ಅಹಿತ ಘಟನೆಗಳು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಾದ ನಮಗಂತೂ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದೇ ಇಲ್ಲ. ಅದೆಷ್ಟು ಮುಕ್ತ ವಾತಾವರಣ! ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಪಟಾಕಿ ಸಿಕ್ಕರೆ ನಾವೂ ಒಂದಾಗಿ ಜಡಾಯಿಸೋದು. ಅಲ್ಲಿರೊ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಅದೆಷ್ಟು ಕೇಕೆ. ಮೊಗಮ್ಮಾಗಿ ವಿಜೃಂಭಣೆಯಿಂದ ಹಳ್ಳಿ ಸೊಗಡಿನ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಮುದ್ದಾಗಿ ಕುಳಿತ ತರಾವರಿ ಭಾವಗಳ ಗಣಪನ ಜಭರ್ದಸ್ತ ಬೊಂಬಾಟ್ ದರ್ಭಾರು ಸುಮಾರು ಹನ್ನೊಂದು ದಿವಸದವರೆಗೂ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು ಕೆಲವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ. ಅಷ್ಟೂ ದಿನ ಶಾಲೆಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಒಂದೆರಡು ದಿನ ರಜಾನೂ ಸೇರಿಸಿ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡಿದ್ದೇ ಮಾಡಿದ್ದು. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದಾ ಪುಟ್ಟಾ ಬಂದಾ ಪುಟ್ಟಾ! ಏನಾದರೂ ಕಾರಣ ಹೇಳಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟಕ್ಕೆ ಬಂದವರು ತಿರಗಾ ಹೋದರೆ ಉಂಟು ಇಲ್ಲಾ ಅಂದರೆ ಮಾರನೇ ದಿನವೂ ಗೋತಾ.

ಆದರೀಗ ಹಾಗಲ್ಲ ; ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಗ ಆಗಲಿ ಮಗಳಾಗಲಿ ಒಂದು ಚೂರು ಮನೆಯಿಂದ ಆಚೆ ಈಚೆ ಆದರೆ ಸಾಕು ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರ ಹುಡುಕಾಟ. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲೂ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಈ ವಾತಾವರಣ ಉದ್ಭವ ಆಗಿದೆ.

ಹೀಗೆ ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬ ನೋಡಿ ನೋಡಿ ಗಣಪನ ಮುಳುಗಿಸೋದು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅದೂ ನೋಡಿ ಒಂದಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳು ಸೇರಿ ಅಡಿಗೆ ಆಟ ಆಡಿದ್ದು ಆಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡವರು ದೊಣ್ಣೆ ತಗೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದು ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಮರೆಯೋಕೆ ಸಾಧ್ಯನಾ? ;

ಊರ ಹುಡುಗರು ಹುಡುಗಿಯರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಹಬ್ಬ ಮುಗಿದ ಒಂದು ಭಾನುವಾರ ಊರ ಪಟೇಲರ ಮನೆ ಮುಂದಿನ ದೊಡ್ಡ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸುವ ಆಟ ಶುರುವಾಯಿತು. ಸಿಕ್ಕ ಹೂವು, ಎಲೆ ಎಲ್ಲ ತಿರಿದು ಆ ಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ಆಧಾರವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕ ಬೇಲಿಯ ಕೋಲಿಗೆ ತೋರಣ ಕಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲೆ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಕಲ್ಲು ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದಿಟ್ಟು ಗಣೇಶನ ಕೂಡಿಸುವ ಜಾಗ ನಿರ್ಮಾಣ ಆಯಿತು. ಒಂದಷ್ಟು ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿಯ ಗರಟೆಗಳೇ ಅಡಿಗೆ ಸಾಮಾನು ಆಗೆಲ್ಲ. ಮೂರು ಕಲ್ಲು ಹೂಡಿ ಒಲೆನೂ ರೆಡಿ ಆಯ್ತು. ಒಣಗಿದ ಕಡ್ಡಿ ಆರಿಸಿ ಒಲೆಗಿಕ್ಕಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು. ಒಂದಷ್ಟು ಗಿಡದ ಎಲೆ ಕೊಯ್ದು ಚಚ್ಚಿ ಚಟ್ನಿ,ಪಲ್ಯ,ಸಾಂಬಾರು,ಪಂಚಕಜ್ಜಾಯ, ಚಕ್ಲಿ ಇರೊ ಬರೋ ಎಲ್ಲಾ ತಿಂಡಿ ಅಡಿಗೆ ರೆಡಿ ಆಯಿತು. ಈಗ ಗಣೇಶನ ಕೂರಿಸುವ ಸರದಿ.

ನಮ್ಮ ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಕೂತಲ್ಲೇ ಆಟ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಮಗು ಅವನೇ ನಮ್ಮಾಟದ ಗಣೇಶ. ಸರಿ ಪೀಟದಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಸಿ ಹೂ ಹಾಕಿ ಪೂಜೆನೂ ಮಾಡಿದ್ವಿ. ಸುಮ್ಮನೆ ಪಿಕಿ ಪಿಕಿ ನೋಡ್ತಾ ನಗುತ್ತ ಕೂತ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಖುಷಿ ನೋ ಖುಷಿ, ಉಮೇದಿ. ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದೆ, ” ಏಯ್ ಬರ್ರೊ ಗಣೇಶನ ನೀರಿಗೆ ಬಿಡನ” ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಗಣೇಶನ ಪಾತ್ರಧಾರಿಯನ್ನು ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಇಬ್ಬರು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು “ಗಣಪತಿ ಬಪ್ಪ ಮೋರೆಯಾ, ಮಂಗಳ ಮೂರ್ತಿ ಮೋರೆಯಾ”ಎಂದು ಜೈಕಾರ ಹಾಕುತ್ತಾ ಹೊರಟಿತು ನಮ್ಮ ಸವಾರಿ ಊರ ಮುಂದಿನ ಕೆರೆಯತ್ತ.

ಅಲ್ಲೀವರೆಗೂ ಜಗುಲಿಯ ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಮಕ್ಕಳಾಟ ನೋಡುತ್ತ ನಗುತ್ತ ಕೂತ ಪಟೇಲರ ಮನೆ ಅಜ್ಜಿ “ಬರ್ರೋ ಯಾರರೂ, ಈ ಹುಡುಗರ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಸ್ರ….” ಲಭ ಲಭ ಹೋಯ್ಕಳ ಅಭ್ರಕ್ಕೆ ನಾಕಾರು ಜನ ದೊಡ್ಡವರು ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಮೆರವಣಿಗೆ ನೋಡಿ ಧಂಗಾದರು. ದೊಣ್ಣೆ ಹಿಡಿದು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಾಗ ಗಣೇಶನನ್ನು ದೊಬಕ್ಕನೆ ಅಲ್ಲೆ ಬಿಸಾಕಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಅಡಿಕೆ ತೋಟದಲ್ಲಿ ದಿಕ್ಕಾಪಾಲು.

ಇತ್ತ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಅಡಿಗೆ ಒಲೆಗೆ ಹೊತ್ತಿಸಿದ ಬೆಂಕಿ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಇರೊ ಒಣಗಿದ ಹುಲ್ಲು ಬಣವೆಯ ಹತ್ತಿರ ಸಾಗುತ್ತಿರುವುದ ಕಂಡು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲವರು ಕೂಡಲೇ ನೀರು ಸೋಕಿ ನಂದಿಸಿದ ವಿಷಯ ಕತ್ತಲಾದ ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ನಡುಗುತ್ತ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಹಾಗೆ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಜ್ಜಾಯವೂ ಕೆಲವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬಳು😊

12-9-2018. 4.36pm

ಬೋಲೊ ಭಾರತ್ ಮಾತಾಕಿ….

“ಜೈ ಹಿಂದ್”

ಆಗಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ದಿ|| ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿಯವರು ಆಗಸ್ಟ 15ರಂದು ಕೆಂಪು ಕೋಟೆಯಲ್ಲಿ ಧ್ವಜಾರೋಹಣ ಮಾಡಿ ದೇಶವನ್ನು ಕುರಿತು ಮಾಡಿದ ಭಾಷಣ ಆಕಾಶವಾಣಿ ವಿವಿಧ ಭಾರತಿಯಲ್ಲಿ ಭಿತ್ತರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಟೀವಿ ಇಲ್ಲದ ಕಾಲ. ಅವರ ಜೈ ಜೈ ಕಾರದ ಘೋಷ, ಆ ಧ್ವನಿ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿನ್ನೂ ಮೊಳಗುತ್ತಿದೆ. ಆ ಒಂದು ಕಂಠದ ಗತ್ತು ಮತ್ಯಾರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಲು ಸಾಧ್ಯ?

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನಾಚರಣೆ ಅಂದರೆ ಹಾಗೆ ಕೆಂಪು ಕೋಟೆ ಏನು ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ವಾತಾವರಣ. ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿ ಹಾಗೂ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಕಿಚ್ಚು ಕಂಡ ಅನೇಕ ವಯಸ್ಸಾದ ಹಿರಿಯರು ಇದ್ದರು ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿ ಕಾಲದಲ್ಲಿ.

ನಾನಿನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವಳು. ಹಳ್ಳಿಯ ಸರ್ಕಾರಿ ಪುಟ್ಟ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ದಿನೋತ್ಸವದ ಸಂಭ್ರಮ ವರ್ಣನಾತೀತ. ನಾಲ್ಕಾರು ದಿನಗಳಿಂದಲೆ ಈ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ತಯಾರಿ!

ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮಳೆಗಾಲ ಬಂತೆಂದರೆ ತರಾವರಿ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಯುವುದು ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯ ಹೆಂಗಳೆಯರ ಪೈಪೋಟಿ. ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ನೋಡಲಿ ಹಿತ್ಲಾಕಡೆ(ಮನೆಹಿಂದೆ) ಮನೆ ಮುಂದೆ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಡೇರೆ ಹೂವು ಸೇವಂತಿಗೆ ಹೂವುಗಳು ಈ ಸ್ವಾತಂತ್ರದ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ನಳನಳಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಶ್ರಾವಣದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಬೇಕೆಂದು ಮೊದಲೇ ಹೂ ಬೆಳೆಯುವ ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿ ಕೂಡಾ ಹೌದು.

ಆಗೆಲ್ಲ ಶಾಲೆಯ ಯುನಿಫಾರ್ಮ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ್ದು. ಶೂ ಅಂತೂ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಬರಿಗಾಲ ನಡಿಗೆ. ಬಳೆ, ರಿಬ್ಬನ್ನು, ಹೂ ಮುಡಿಬಾರದು,ಕುಂಕುಮ ಇಡಬಾರದು ಎಂಬ ಕಾಯ್ದೆನೂ ಇಲ್ಲ. ಪಾಟೀಚೀಲ ಅಂದರೆ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಲಿದ ಈಗಿನ ಸಾಮಾನು ತರುವ ಚೀಲದಂತಿರುತ್ತಿದ್ದವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ.

ಮತ್ತೆ ಈ ಸ್ವಾತಂತ್ರದ ತಯಾರಿ ಉಗುರಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಅಂದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಮದರಂಗಿ ಸೊಪ್ಪನ್ನು ರುಬ್ಬಿ ರಾತ್ರಿ ಉಗುರಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಎಲೆಯಿಂದ ಕಟ್ಟಿ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಕೆಂಪಾಜ? ನೋಡುವ ಆತುರ. ನೀಲಿ ಫ್ರಾಕ್ ಇಸ್ತ್ರಿ ಅಂದರೆ ಒಪ್ಪವಾಗಿ ಮಡಚಿ ಅಪ್ಪ ಮಲಗುವ ದಿಂಬಿನ ಕೆಳಗೆ ಇಡುವುದು. ಅವರ ತಲೆ ಭಾರ ಇರುತ್ತಲ್ಲ!

ಇಂಥದ್ದೇ ಹೂ ಈ ದಿನಕ್ಕೆ ಮುಡಿಬೇಕು ಅಂತ ಮೊದಲೇ ಗಿಡದ ಮೊಗ್ಗನ್ನು ಆರಿಸೋದು. ದೇವರೆ ದೇವರೆ ಆ ದಿನಕ್ಕೆ ಅರಳಿಸು, ಮೊದಲೆ ಅರಳೋದು ಬೇಡಾ ಎಂಬ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ. ಕಡ್ಠಿ,ಡೇರೆ, ಬಿಂಜರುಕಾಲು ಸೇವಂತಿಗೆ ಹೀಗೆ ಆಯ್ಕೆ. ಹಾಗೆ ಶಾಲೆಗೆ ತರಾವರಿ ಹೂವೆಲ್ಲ ಕೊಯ್ದು ಒಯ್ಯೋದು, ಅಕ್ಕೋರಿಗೆ ಗಿಡದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಬಿಟ್ಟ ಡೇರೆ ಹೂ ಕೊಟ್ಟು ಸಂಭ್ರಮಿಸೋದು ಮಿಕ್ಕ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ.

ರಾತ್ರಿ ಅರೆಬರೆ ನಿದ್ದೆ, ಎಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಬೆಳಗಾಗುತ್ತೊ ಅದೆಷ್ಟು ಬೇಗ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗ್ತೀನೊ ಎಲ್ಲ ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು : ಸಿರ್ಸಿ ಜಾತ್ರೆ ರಿಬ್ಬನ್ನು, ಬಳೆ, ಇಸ್ತ್ರಿ ಅಂಗಿ, ಹೂವು ಎಲ್ಲ ಇರುಳುಗಣ್ಣಿನ ರಾತ್ರಿಯ ಕನಸು. ಪ್ರತೀ ವರ್ಷದ ಗಡಿಬಿಡಿ ಅವತಾರ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆದರೂ ತಲೆ ಬಾಚಿಕೊಡುವಾಗ ಹಾಂಗೆ ಒಂದೆರಡು ವಟವಟಾ “ಥೊ….ಕೂಸೆ ಎಂತಕ್ಕೀನಮನಿ ಗಡಿಬಿಡಿ ಮಾಡ್ತೆ. ಸಮಾ ಕೂತಕ. ಜಡೆ ಹಣಿಯದು ಹ್ಯಾಂಗೆ ಈ ನಮನಿ ಮಾಡಿದ್ರೆ?” ಆದರೆ ನನ್ನ ಗಮನವೆಲ್ಲ ಶಾಲೆಯ ಕಡೆ.

ಮೊದಲಿನ ದಿನವೆ ಸಗಣಿ ಹಾಕಿ ಶಾಲೆಯ ಆವರಣ ತೊಡೆದು ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕಿ ಶೃಂಗಾರಗೊಂಡದ್ದು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಈ ಮಳೆ ಬಂದು ಹಾಳು ಮಾಡಿದರೆ ಎಷ್ಟು ಬಯ್ಕೊತಾ ಇದ್ವಿ. ” ಗಣೇಶನಿಗೆ ಕಾಯಿಟ್ಟು ಮಳೆ ಬರದೇ ಇರಲಿ ಅಂತ ಬೇಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಅವನಿಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲೆ ಹದಾ?” ನಮ್ಮನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಮಾತು.

ಊರ ಗಣ್ಯರು ಬಂದು ದ್ವಜಾರೋಹಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎಂಟು ಗಂಟೆಯ ಒಳಗಾದರೂ ನಾವೆಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಜಮಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದು ಏಳು ಗಂಟೆಯ ಒಳಗೇ. ಅದೇನು ಸಂಭ್ರಮ, ಅದೇನು ಓಡಾಟ!!

ದ್ವಜಾರೋಹಣದ ನಂತರ ರಾಷ್ಟ್ರ ಗೀತೆ ಹೇಳಿ ಮಾಸ್ತರು, ಗಣ್ಯರಿಂದಲ್ಲದೆ ಒಂದೆರಡು ಮಕ್ಕಳಿಂದಲೂ ಭಾಷಣ ಜೈ ಜೈ ಕಾರ ಜೋರಾಗಿ ಇರ್ತಾ ಇತ್ತು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಚಾಕ್ಲೇಟು, ಪೆಪ್ಪರ್ಮೆಂಟು ಹಂಚಿ ಅಂತ ಮಾಸ್ತರು ಕೊಡುವಾಗ ಅಲ್ಲೂ ನಾನು ನಾನು ಅಂತ ಪೈಪೋಟಿ.

ಆಗೆಲ್ಲ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೊನಿಟರು ಪಿನಿಟರು ಇಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಇದ್ದಿದ್ದೇ ಒಂದೊಂದು ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಐದರಿಂದ ಆರು ಎಂಟು ಹತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಒಂದರಿಂದ ಏಳನೇ ಕ್ಲಾಸಿನವರೆಗಿದ್ದ ಶಾಲೆ ಒಟ್ಟೂ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಒಂದೈವತ್ತು ಇರಬಹುದು. ಇರೋದೆರಡು ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮು. ಮಧ್ಯೆ ಬಟ್ಟೆ ಪಾರ್ಟೀಷನ್ ಮಾಡಿ ನಾಲ್ಕು ರೂಮು. ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕರ್ಟನ್ ತೆಗೆದು ದೊಡ್ಡ ಹಾಲ್.

ಆದರೆ ಈಗ ಶಾಲೆ ತುಂಬಾ ಸುಧಾರಣೆ ಕಂಡಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಕೋಣೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದು ಅಂಗನವಾಡಿ ಶಾಲೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅಡಿಗೆ ಕೋಣೆ, ಶೌಚಾಲಯ, ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಉಳಿಯಲು ಪುಟ್ಟ ಮನೆ ಎಲ್ಲಾ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ.

ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನೋಡಲು ಊರ ಮಂದಿಯೆಲ್ಲ ಜಮಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಶುರುವಾಗಿ ಎರಡು ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಮನೆ ಸೇರಿ ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿನೂ ತಿನ್ನದೆ ಶಾಲೆಗೆ ಓಡಿ ಹೋದ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿವು ಆಗ ನೆನಪಾಗಿ ಅಮ್ಮ ಮಾಡಿದ ಸಿಹಿ ಪೊಗದಸ್ತಾದ ಅಡಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿ ಮಲಗ್ತಿದ್ವಾ? ಇಲ್ಲಪ್ಪಾ ಇಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಮಲಗೋದೆ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಗೆ ಓಟ. ಊರ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಆ ದಿನದ ಬಗ್ಗೆ ಭಯಂಕರ ಚರ್ಚೆ. ಜೊತೆಗೆ ನೀ ಎಷ್ಟು ಚಾಕ್ಲೆಟ್,ಪೇಪರ್ಮೆಂಟು ತಿಂದೆ? ಅದೂ ಇದೂ ಎಲ್ಲ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ತನೀಖೆ ಆಗಲೇಬೇಕಿತ್ತು.

ಸಾಯಂಕಾಲ ಮನೆ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಮನೆ ಮಂದಿಯೆಲ್ಲ ಶಾಲೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಪ್ಪ ” ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಮ್ನಿರ್ರೆ. ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿ ಭಾಷಣ ಕೇಳಿ” ಅಂತ ರೆಡಿಯೊ ಸೌಂಡ್ ಜೋರಾಗಿ ಮಾಡಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದು ಸಾಕಾಗದೆ ಮರು ಪ್ರಸಾರವಾಗಿದ್ದು ನಮಗೂ ಕೇಳಿಸುವ ಗತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಕದಂಕೋಲ್. ಅಪ್ಪ ಮಾತ್ರ ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ಭಾಷಣದ ಮಾತಿನ ವರ್ಣನೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಅಜ್ಜಿ “ಈಗ ನೀ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಅಡ್ಡಿಲ್ಯನಾ? ಕೂಸು ಎಂತದೊ ಹೇಳ್ತಾ ಇತ್ತು ಶಾಲೆ ಸುದ್ದಿ.” ತಕಳಪ್ಪ ಅಪ್ಪ ಹಿ…ಹಿ.. ಸೈಲೆಂಟು. ಆಗೆಲ್ಲ ನಾವು ಮಕ್ಕಳು ಅಜ್ಜಿ ಪಕ್ಷ.

ಆದರೆ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿಯವರು ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ ಇರೊ ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥ ಆಗದೇ ಇದ್ದರೂ ಅವರ ಭಾಷಣ ಕೇಳೋದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಖುಷಿ. “ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಮಾತಾಡ್ತು ನೋಡ್ರ” ಫುಲ್ ವಾಲ್ಯೂಮ್ ಊರೆಲ್ಲ ಕೇಳಬೇಕು ಹಾಗೆ.

ಆಹಾ! ಆ ವಾಯ್ಸ ಮರೆಯೋಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ?

14-8-2018. 2.33pm