ವಾವ್! ಅಂಡಮಾನ್…

(ಭಾಗ – 12)

ರಾಸ್ ಐಲ್ಯಾಂಡ್

ಬೋಟ್ ಇಳಿದು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಎರಿ ನಾಲ್ಕಾರು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟರೆ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣ ಬಳಿದ ಒಂದು ಬಂಕರ್. ಎದುರುಗಡೆ ಟಿಕೆಟ್ ಕೌಂಟರ್.

ಟಿಕೆಟ್ ಪಡೆದು ಒಳ ನಡೆದರೆ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಕುರಿತಾದ ವಿವರಣೆಗಳ ಬೋರ್ಡಗಳು ರಾರಾಜಿಸುತ್ತವೆ.

ಇದೊಂದು ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರೀಟೀಷರ ವಸಾಹತು ಸ್ಥಳ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಡಳಿತ ಕಛೇರಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆ, ಚರ್ಚ, ಗೆಸ್ಟ ಹೌಸ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇಡೀ ಅಂಡಮಾನ್ ತಮ್ಮ ಸುಪರ್ಧಿಯಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು ದರ್ಭಾರ ಮಾಡಿದ ಜಾಗ.

ಮನುಷ್ಯನ ಅಮಾನುಷ ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಆ ದೇವರೇ ಸರಿಯಾದ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಸ್ಥಳ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಏಕೆಂದರೆ ಇವರ ಕಪಿ ಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ನರಳಿದ ಜೀವಗಳದೆಷ್ಟೋ! ನಮ್ಮ ಮನೆಗೇ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಮೇಲೇ ತಮ್ಮ ಜಬರದಸ್ತ ತೋರಿಸಿದಾಗ ಆಗುವ ಮಾನಸಿಕ ಹಿಂಸೆ ಅನುಭವಿಸಿದವರಿಗೇ ಗೊತ್ತು. ಇಂತಹ ಹೀನ ಸ್ಥಿತಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣ ಆಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿಕೋಪವೋ ಇಲ್ಲಾ ಆ ದೇವ ನೀಡಿದ ಶಾಪವೋ ಸುನಾಮಿಯ ಹೊಡೆತದಿಂದಾಗಿ ಇಡೀ ಪ್ರದೇಶ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರ್ನಾಮವಾಯಿತು.

ಎಷ್ಟೆಂದರೆ ಮರು ನಿರ್ಮಾಣ ಕೂಡಾ ಮಾಡಲಾಗದಷ್ಟು. ಭೂಮಿಯ ಒಳ ಪದರ ಕೂಡಾ ಈ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಶಿಥಿಲಗೊಂಡಿದ್ದು ತಿಳಿದು ಬ್ರೀಟೀಷರು ಕೂಡಾ ಹತಾಶರಾದರು.

ಇಲ್ಲಿ ಈಗ ಏನೆಂದರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಆಗಿನ ಪಳಯುಳಿಕೆಗಳು ಅಷ್ಟೊ ಇಷ್ಟೊ ಬಿಸಿಲು,ಮಳೆ,ಗಾಳಿ ಎಲ್ಲಾ ಆಯುಧಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟು ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಮರದ ಬೇರುಗಳು ಇಲ್ಲಿಯ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ.

ಇವೆಲ್ಲ ಕಂಡಾಗ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನನಗೆಂತೂ ದುಃಖ ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸರೀ ಆಯ್ತು ಅಂತ ಬಹಳ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟೆ‌.

ಅಬ್ಬಾ!ಎಂತಹಾ ಸ್ಥಳ ಅಂದರೆ ಇದು ಸುತ್ತಲೂ ಸಮುದ್ರ ಆವೃತವಾಗಿದೆ. ಎತ್ತರದ ಗುಡ್ಡವನ್ನೇರಿ ಕುಳಿತಂತಿದೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾದ ಅವಶೇಷ. ಕಿರಿದಾದ ಕಾಂಕ್ರೀಟ ದಾರಿ ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಹೋಗಲು.

ಏರಿ ಏರಿ ಇಳಿ ಇಳಿ,
ಬಂದು ನೋಡಿ ನಮ್ಮ
ಆಗ ಮೆರೆದವರ ಗತ್ತು
ಬಂದವರೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತು
ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ

ಎಂದು ಕೈ ಬೀಸಿ ಕರೆಯುತ್ತವೆ ಬಲೆಗಳಿಂದ ಗಬ್ಬು ಹಿಡಿದ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಅವಶೇಷಗಳು.

ಇಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಜಿಂಕೆ, ನವಿಲು,ಕೋಳಿ ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿವೆ.

ಜಿಂಕೆಯಂತೂ ಜನರನ್ನು ನೋಡಿ ನೋಡಿ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತದೆ ತಿಂಡಿ ಇರುವವರ ಕೈಗೆ ಬಾಯಿ ಹಾಕಲು. ಎನಾದರೂ ಕೊಡುವವರೆಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮುಟ್ಟಿ ಮುದ್ದು ಮಾಡೋಣ, ಸೆಲ್ಫಿ ತೆಗೆಯೋಣ ಅಂತ ಆಸೆ ಪಟ್ಟಿರೊ ತನ್ನ ಚಂದದ ವಕ್ರ ವಕ್ರ ಕೊಂಬಿನಿಂದ ತಿವಿದು ಬಿಡುವುದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ.

ಅವಕ್ಕೂ ಮನುಷ್ಯನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಇಲ್ಲ ನೋಡಿ. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡುವುದೇ ಸಂಬ್ರಮವಾಗಿತ್ತು.

ನವಿಲಂತೂ ಅದೆಷ್ಟು ಇವೆಯೊ! ಕುಂಡಿ ಕುಣಸ್ತಾ ಹೋಗೊ ವೈಖರಿಯೇ ಚಂದ. ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಲು ಹೋದರೆ ಮರ ಹತ್ತಿ ಅಥವಾ ಗಿಡಗಳ ಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ.

ಅವುಗಳ ಚಂದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮನಮೋಹಕ ಅವುಗಳ ಕೂಗಂತೂ ಆ ಬೆಳಗಿನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆಹ್ಲಾದವಾಗಿತ್ತು.

ಉಳಿದಂತೆ ಯಾವ ಅಡೆತಡೆಯಿಲ್ಲದೇ ಬೆಳೆದ ಗಿಡ ಗಂಟಿಗಳು ಚಾಮರ ಹಾಸಿ ಬಿಟ್ಟಿವೆ.

ಈ ಪ್ರದೇಶ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಲು ಕನಿಷ್ಟ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಹಾಗೆ ಸುತ್ತಾಡಿ ಬರಲು ಎಂಟು ಹತ್ತು ಜನ ಕೂತು ಹೋಗುವಂತ ಆಟೋಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕೂಡಾ ಇದೆ. ಹಣ ಪಾವತಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಸೀದಾ ರೋಡಲ್ಲಿ ರೌಂಡಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾರೆ ಅಷ್ಟೆ.

ನಾವು ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತ ಪ್ರಕೃತಿ ನಿರ್ಮಿತ ಸೊಬಗು ಸವಿಯುತ್ತ ಆ ಸಮುದ್ರದ ತಟಿಯಲ್ಲೂ ಓಡಾಡಿದೆವು.

ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುತ್ತ ಮನಸೋ ಇಶ್ಚೆ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ತೂರಿ ಆ ಅಜಾನು ಬಾಹು ಮರಗಳು ಪಾಳು ಬಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಕೂತು ಆರಾಮಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಒಂದು ವಾರ ಪೂರ್ತಿ ತನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡ ಅಂಡಮಾನ್ ಕಡಲ ತೀರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಮನ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿತು.

ಮನ ಸಂತೋಷ ಪಡಿಸಿದ ಆ ವಿಶಾಲ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ನನ್ನ ಬಾಹುಗಳಲ್ಲಿ ಆಲಿಂಗಿಸಿಕೊಂಡು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿ ಬಾಯ್ ಬಾಯ್ ಎನ್ನುತ್ತ ;

ಅಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿದ ತಂಗು ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಜಿಂಕೆಯೊಂದು ಅರಸಿ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿ ಬಂದಿತು. ನನ್ನ ಕೈಲಿರುವ ತಿಂಡಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಬಾ ಅಂದರೆ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತದೆ ಮುಟ್ಟಲು ಹೋದರೆ ಕೊಂಬಿಂದ ಹೆದರಿಸುತ್ತದೆ ತಿನ್ನಲು ಕೊಟ್ಟರೆ ಯಾವ ಬಿಡಿಯಾ ಇಲ್ಲದೇ ತಿಂದು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ.ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆಲ್ಲ ಈ ಜಿಂಕೆಗಳು ಬಲೂ ಮುದ್ದು. ನಮಗಂತೂ ಸಖತ್ ಖುಷಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಅದೋ ತನ್ನ ಬೇಳೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಂಡು ಪರಾರಿ. ಬಹಳ ಮುದ್ದಾಗಿವೆ.

ಸುಮಾರು ಜಿಂಕೆಗಳು ಅಲ್ಲೇ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜಿಂಕೆಗಳು ಮನಷ್ಯನ ಕಂಡರೆ ಬೆದರು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಬಟರಾ ಬಿದ್ದು ಓಡೋದು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ‌ ಇಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ತದ್ವಿರುದ್ಧ!

ನಮ್ಮ ಬೋಟು ಬರುವ ಹೊತ್ತಾದ್ದರಿಂದ ಸಮುದ್ರ ತಡಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತೆವು. ಆಗಲೇ ಜನ ತಂಡ ತಂಡವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದಡದ ತುಂಬಾ ಬೋಟುಗಳ ಹಾವಳಿ ಜನರ ಗದ್ದಲ.

ಹಾಗೆ ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಇರಲು ಅವಕಾಶ ಇಲ್ಲ. ಬಂದವರು ಸ್ಥಳ ವೀಕ್ಷಿಸಿ ಮತ್ತದೇ ಬೋಟಲ್ಲಿ ವಾಪಸ್ ಹೋಗಬೇಕು.

ನಮ್ಮ ಬೋಟು 10.30amಗೆಲ್ಲ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂದವನು ಕರೆಕ್ಟ ಟೈಮಿಗೆ ಹಾಜರು! ಇಳಿಯುವಾಗಲೇ ಅವರ ಬೋಟ್ ನಂಬರ್ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ತಮ್ಮ ಬೋಟ್ ನಂಬರ ಹೇಳಿ ಕೂಗಿದಂತೆ ನಾವು ನಾಲ್ಕಾರು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಇಳಿದು ಆಸೀನರಾದೆವು.

ಬಿಸಿಲು ಮಚ್ಚೆ ನೀಲಾಗಾಸ ತುಳುಕು ಬಳುಕು ನೀರ ಮೇಲಿನ ಪಯಣ ಆಹಾ!ಮನಕದೆಷ್ಟು ಆನಂದವೋ! ಈ ನೀರು, ಈ ವಾತಾವರಣ, ಈ ಪಯಣ, ಈ ಸಂತೋಷ, ಈ ದಿನ ಇವತ್ತಿಗೇ ಮುಗಿಯುತ್ತಲ್ಲಾ ಅನ್ನುವ ಒಳ ತುಮುಲ, ಸಂಕಟ ಮನ ತಾಕಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಹಾಗೆ ನೀರು ನೋಡ್ತಾ ನೋಡ್ತಾ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಕೂಡಾ ನೀರ ಪಸೆ ಆವರಿಸಿತು. ಹೃದಯ ಭಾರವಾಯಿತು.

ಆ ಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ಎತ್ತ ಕಣ್ಣಾಯಿಸಿದರೂ ನೀರು, ಕಾಡು, ಅಂಡಮಾನ್ ಊರು ನಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೆಷ್ಟು ಸುಂದರ ಈ ಅಂಡಮಾನ್! ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ತನ್ನೊಡಲಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಎಷ್ಟೇ ಬೇಸರ,ದುಃಖ, ಹತಾಶೆ ಇದ್ದರೂ ಈ ಅಂಡಮಾನನಲ್ಲಿ ಹೇಳ ಹೆಸರಿಲ್ಲದೇ ಒದ್ದೋಡೋಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳ್ತಾರೆ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಜಾಗ ಅಂತ. ಆದರೆ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಎಲ್ಲಾ ವಯೋ ಮಾನದವರಿಗೂ ನೋಡಿ ಬರಲು ಈ ಜಾಗ ಪ್ರಶಸ್ತ. ಕಾರಣ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಆಟ ಆಡುವ ತಾಣ,ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ಮನಸೋ ಇಶ್ಚೆ ವಿಹರಿಸುವ ಕಡಲ ತೀರ, ಇದೇ ಕಡಲ ತಡಿಯಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಾದವರಿಗೆ ಕೂತು ಆ ಭಾನು,ಆ ಭುವಿ,ಆ ಕಡಲು, ಮರಗಳ ಹಿಂಡು, ಮುಗಿಬಿದ್ದು ಉಣ ಬಡಿಸುವ ಸೂರ್ಯೋದಯ, ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ,ಆರಾಮದಾಯಕ ಐಷಾರಾಮಿ ವಸತಿಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಅಂದರೆ ದುಡ್ಡಿದ್ದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಜಾಗ ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಇಂತಹ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲೇ ಮನಸು ಮಾಗುತ್ತಿರಲು ನಾವು ತಲುಪಬೇಕಾದ ಪೋರ್ಟ ಬ್ಲೇರ್ ದಡ ಬಂದಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ಭಾಗ -13ರಲ್ಲಿ
17-4-2019. 5.15pm

Advertisements

ವಾವ್! ಅಂಡಮಾನ್….

ಭಾಗ – 11

ಬೋಟ್ ಪ್ರಯಾಣದ ಅನುಭವ

ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ಐದು ಗಂಟೆ. ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಎದ್ದು ಏನು ಮಾಡುವುದು? ಮತ್ತೆ ಮಲಗಿದರೂ ನಿದ್ದೆ ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಎದ್ದು ನಿತ್ಯ ಕರ್ಮವ ಮುಗಿಸಿ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಪರಮಾತ್ಮನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಕಳೆದೆ. ಹೊರಗಡೆ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಾಗುವುದೂ ಬೇಗ ಬೆಳಗಾಗುವುದೂ ಬೇಗ. ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಆ ಬೆಳಗ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು ರೂಮಿನ ಕಿಟಕಿಯ ಪರದೆ ಸರಿಸಿದರೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕಟ್ಟಡ ಕಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ಕಬ್ಬಿಣ ಸಿಮೆಂಟುಗಳ ರಾಶಿಯ ಹೊರತೂ ಇನ್ನೇನು ಗೋಚರಿಸದು. ಈ ಜಾಗವೇ ಹಾಗೆ. ಪಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಮನೆಗಳು ಏರು ತಗ್ಗು ದಿಣ್ಣೆ ರಸ್ತೆಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ.

ಸರಿ ಇನ್ನೇನು. ಮಗಳೂ ಎದ್ದಳು. ಅಲ್ಲೇ ಇರುವ ಪರಿಕರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಪ್ ಟೀ ಗೊಟಾಯಿಸಿ ಕುಡಿದು ಹೊರಡುವ ತಯಾರಿಗೆ ಅಣಿಯಾದೆವು. ಏಕೆಂದರೆ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲ ಮೊದಲಿನ ದಿನವೇ ಈ ಹೋಮ್ ಸ್ಟೇ ನಡೆಸುವವರು ಒಂದು ಆಟೋ ಬುಕ್ ಮಾಡಿ ಎರಡು ಕೀ.ಮೀ.ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಮೆರಿನಾ ಪಾರ್ಕ್ ಹತ್ತಿರ ಬೋಟ್ ಹೊರಡುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ತಲುಪಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದಿನ ಜಾಗದ ವೀಕ್ಷಣೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು.

ಬೆಳಗಿನ ಉಪಹಾರ ಪೂರಿ ಹಾಗೂ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು. ಮೊದಲಿನ ದಿನ ರಾತ್ರಿಯೇ ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿ ಏನು ಬೇಕೆಂದು ನಮ್ಮಿಂದ ತಿಳಿದು ತಂದ ತಿಂಡಿಯಿದು. ಪೂರಿನೊ ಬರೀ ಎಣ್ಣೆ ಮುಳುಕಾ ಮೈದಾ ಹಿಟ್ಟಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಮೆತ್ತಗಿತ್ತು. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಇಷ್ಟ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ತಿಂದ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾಡಿ ಜೊತೆಗೆ ನಾವೇ ಇಲ್ಲಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ ಬಿಸ್ಕತ್ತು ರಸ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಚಹಾದ ಜೊತೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾಮಾನೆಲ್ಲ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲೇ ಇರಿಸಿ ರೂಮಿನ ಬಿಲ್ ಚುಕ್ತಾ ಮಾಡಿ ಹೊರಟೆವು. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹೊಟೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೂ ರೂಮ್ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದರೂ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನು ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಅವರ ಸುಪರ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಹೋಗಬಹುದು. ಹೊತ್ತು ತಿರುಗುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಇದು ಸ್ಥಳ ವೀಕ್ಷಣೆಗೆ ಎಷ್ಟು ಅನುಕೂಲವಲ್ಲವೇ?

ಆಟೋದವನು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯ. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ವಿಧ್ಯಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಸಿಗುವ ಸ್ಥಳದ ಪರಿಚಯ ಮಾಡುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ಹಾಗೆ ತನ್ನ ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಕೊಟ್ಟು ವಾಪಸ್ ಇದೇ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ,ನಾನೇ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ನಾವು ತಲುಪಬೇಕಾದ ಸ್ಥಳದ ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಆಟೋ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ” ಉಸ್ ಗೇಟ್ ಕೆ ಪಾಸ್ ಆಟೋ ರುಕನೇಕಾ ಪರಮೀಷನ್ ನಹೀ ಹೈ. ಗೇಟ್ ಖೋಲನೇಕೆಲಿಯೆ ತೋಡಾ ಸಮಯ ಹೈ. ಇಸಲಿಯೇ ಹಮ್ ಇದರ್ ರೋಕ್ ಲಿಯಾ” ಎಂದು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದ ನಂತರ ನಮ್ಮನ್ನು ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದರು.

ಗೇಟ್ ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪಾರಿವಾಳದ ದಂಡು ಸ್ವಾಗತಿಸಿತು. ನಮ್ಮನ್ನು ಆಟೋದವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲದೇ ತಾನೂ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಬಂದು ನಾವು ಹೊರಡಬೇಕಾದ ಬೋಟಿನವರ ಪರಿಚಯ ಕೂಡಾ ಮಾಡಿಸಿ ಹೊರಟರು.

ಇಲ್ಲಿಂದ ಎರಡು ಕೀ.ಮೀ.ಬೋಟ್ ಪ್ರಯಾಣ. ಇಷ್ಟು ದೂರ ಬೋಟಲ್ಲಿ ಕ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಇದೇ ಮೊದಲು! ಮೈ ಮನವೆಲ್ಲ ಹೂವಾಗಿದೆ. ಒಂಥರಾ ಥ್ರಿಲ್. ಒಂಚೂರು ಭಯ ಆ ಅಘಾದ ನೀರನ್ನು ಕಂಡು. ಬೋಟೇನಾದರೂ ಪಲ್ಟಿ ಹೊಡದರೆ, ನೀರಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದರೆ ಈಜೂ ಬರಲ್ಲ, ಇವರೆಲ್ಲ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಇರ್ತಾರಲ್ವಾ? ಛೆ! ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಏನೂ ಆಗೋದಿಲ್ಲ ನಡಿಯೆ ಅಂದಿತು ಒಳ ಮನಸ್ಸು.

ದೂರದಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರದ ಆ ಕಡೆ ತೀರದಲ್ಲಿ ನಾವು ತಲುಪಬೇಕಾದ ಸ್ಥಳ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಎಂದು ಕಾಣುವುದು ಹೊರಟಾಗ ಬಹು ದೂರ ದೂರ ಅನಿಸಿಕೆ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ಎಂಟೂ ಮೂವತ್ತಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಬೋಟ್ ಹತ್ತಿ ಹೊರಟೆವು. ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಡುವಾಗಲೇ ಹೋಗಿ ಬರುವ ಎರಡೂ ಕಡೆಯ ದುಡ್ಡು ವಸೂಲಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಹೋದ ಬೋಟಿನಲ್ಲಿಯೇ ವಾಪಸ್ ಬರೋದು. ಇಂತಿಷ್ಟು ಗಂಟೆಗೆ ತೀರದಲ್ಲಿ ರೆಡಿ ಇರಿ,ಬಂದು ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಗಲೇ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬೋಟುಗಳು ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಇತ್ತಿಂದತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ.

ಅತ್ಯಂತ ವಿಶಾಲವಾದ ಸಮುದ್ರ ತೀರ. ಎತ್ತ ನೋಡಿದರತ್ತ ನೀರೇ ನೀರು. ಸಮುದ್ರದ ತಡಿಯಿಂದ ಎತ್ತರವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಬಂದರು ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ನಿರ್ಮಾಣದಿಂದಾಗಿ. ನಾಲ್ಕಾರು ಮೆಟ್ಟಿಲಿಳಿದು ಬೋಟಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಾಲಿರಿಸಿ ಕೂತೆನೆಂದರೆ ಕೈ ಗೆಟುಕುವ ಸಮುದ್ರದ ನೀರು,ಬಳುಕಿ ಕುಲುಕಿ ಮನಕೆಲ್ಲಾ ಮುದ ನೀಡುವ ಅಪ್ಯಾಯಮಾನವಾದ ಕ್ಷಣ!

ಇದೂ ಕೂಡಾ ನನಗೆ ಮೊದಲ ಅನುಭವ. ಈ ಮೊದಲೂ ಅನ್ನೋದು ಯಾವಾಗಲೂ ಬಹಳ ಕುತೂಹಲ ಅಷ್ಟೇ ಹೊಸತನ ಮನಸು ಆಗೆಲ್ಲ ಮುಗ್ಧ ಮಗು.

ಎಂಟು ಹತ್ತು ಜನಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ. ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ ಮಾಡಲು ನಮ್ಮನ್ನು ಸಮವಾಗಿ ಡಿವೈಡ್ ಮಾಡಿ ಕೂರಿಸಿ ಸುರಕ್ಷಿತ ಜಾಕೆಟ್ ಧರಿಸಲು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚಲಿಸುವ ಬೋಟ್ ಬರಬರುತ್ತ ತನ್ನ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಬೆಳ್ ನೊರೆಗಳ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ರೊಯ್… ಎಂದು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತ ಬನ್ನಿ ಬನ್ನಿ ಸಾಗೋಣ ದೂರ ತೀರವ ಮುಟ್ಟೋಣ ಸವಿಯಿರಿ ನನ್ನಂಗಳದ ತುಂಬ ಪೊಗದಸ್ತಾದ ಈ ಸೊಬಗಿನ ಸಿರಿ, ಹಾಕಿರಿ ಮನದೊಳಗೊಂದಷ್ಟು ಖುಷಿಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಗೆಜ್ಜೆಯ ನಾದ ಈ ನೀರಲಿ ಬೆರೆತು ಉಳಿಸಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಯ ನೆನಪು ಸಾಗಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪಯಣ ಸುಖಕರವಾಗಿ ಎಂಬಂಥಹ ಅತೀ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇಧನೆ ಆ ನಿರ್ಜೀವ ಬೋಟಲೂ ಕಂಡೆ. ಆಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ನನಗನಿಸಿದ್ದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಅಂಡಮಾನ್ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಸಾಗಲು ಹಡಗಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕೂಡಾ ಇದ್ದು ಮೂರು ದಿನ ಬೇಕಂತೆ. ಆ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವ ಅನುಭವ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಸೊಗಸಾಗಿರಬಹುದು. ಈ ಸಮುದ್ರದ ಪ್ರಯಾಣ ಒಂದು ರೀತಿ ಅವರ್ಣನೀಯ ಅನುಭವ ಕೊಡುವುದಂತೂ ದಿಟ.

ವಾವ್! ರಿಯಲಿ ಅಮೇಜಿಂಗ್ ಬೋಟ್ ಪ್ರಯಾಣ. ಒಂದಷ್ಟು ಫೋಟೋ ಕ್ಲಿಕ್, ವಿಡಿಯೋ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇಳಿಯುವ ಸ್ಥಳ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಧರಿಸಿದ ರಕ್ಷಾ ಕವಚ ತೆಗೆದಿರಿಸಿ ಬೋಟಿಗೊಂದು ಧನ್ಯವಾದ ಮನದಲ್ಲೇ ಅರುಹಿ ಮತ್ತೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿ ಸ್ಥಳ ವೀಕ್ಷಣೆಗೆ ಹೊರಟೆವು.

30-3-2019. 6.06am

ಮುಂದುವರೆಯುವುದು ಭಾಗ – 12ರಲ್ಲಿ

ವಾವ್! ಅಂಡಮಾನ್

(ಭಾಗ – 10)

ಹಡಗು ಪ್ರಯಾಣ

ಹ್ಯಾವ್ ಲಾಕ್ ಬಸ್ಸು ನಿಲ್ದಾಣದ ಮೂಲಕವೇ ಬಂದರಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹಾದಿ. ನಿಲ್ದಾಣವೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿಯಂತಿಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕಾರು ಬಸ್ಸುಗಳು, ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಗುಂಪು. ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಂದಿ ಪರ ಊರಿನವರೇ, ಕನ್ನಡ ಮಾತಂತೂ ನಾ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕೇಳೇ ಇಲ್ಲ.

ಬಂದರಿಗೆ ಹೋಗುವ ಗೇಟ್ ಇನ್ನೂ ತೆಗೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ಟಿಕೆಟ್ ಕೌಂಟರಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಟಿಕೆಟ್ ಮಾಹಿತಿ ನಮೂಧಿಸಿ ಸರದಿ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಒಂದರ್ಧ ಗಂಟೆ ನಿಂತೆವು. ಸರಿಯಾಗಿ ಎರಡು ಗಂಟೆಗೆ ಟಿಕೆಟ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿ ಬಂದರಿನ ಒಳಗಡೆ ಹೋಗಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರು.

ದೂರದಲ್ಲಿ ಹಡಗು ಬರುತ್ತಿದೆ. ವಿಡಿಯೋ ಮಾಡುವ ಆತುರ. ಅದು ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಚಕ ಚಕನೆ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳು ಹಡಗನ್ನು ಹಗ್ಗದಿಂದ ಕಟ್ಟುವ ಆತುರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರು. ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ದಂಡು ಹೊತ್ತು ಬಂದ ಹಡಗು ಉಫ್^^^ಎಂದು ಸುಸ್ತಾಗಿ ನಿಂತಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.

ಅವರೆಲ್ಲ ಇಳಿಯಲು ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಏಣಿಯನ್ನು ಗಡಗಡ ದೊಡ್ಡ ಸೌಂಡಿನಲ್ಲಿ ಎಳೆದು ತಂದು ಜೋಡಿಸಿ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಪರಿ ಹಾಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಸಾಲಾಗಿ ಒಂದು ಕಡೆ ಜೋಡಿಸುವುದನ್ನು ಬೆರಗಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಕರ್ತವ್ಯ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ನಿಧಾನ, ಸೋಂಬೇರಿತನ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಅದೆಷ್ಟು ಚುರುಕು!!

ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಯಾವ ತಡೆಗೋಡೆ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹಡಗು ಹಗ್ಗದಿಂದ ಬಿಗಿಯಲು ಕಬ್ಬಿಣದ ಗುಟ್ಟ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನನಗೆ ಸಮುದ್ರದಂಚಿಗೆ ಆ ಗುಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆತುರ. ಅಲ್ಲಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಕೂತು ಪಟಕ್ಕಂತ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಸಮಾಧಾನ!

ಹಡಗೇರಲು ಸರದಿ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಜಮಾಯಿಸಿದ ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಲಗೇಜ್ ಅವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಏರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಈ ಹಡಗಲ್ಲಾದರೂ ಹೊರಗೆ ನಿಂತು ನೋಡುವ ಅವಕಾಶವಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಅಂತ ಅನಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ವಿಚಾರಿಸಲಾಗಿ “ಬನ್ನಿ ಮೇಡಂ ಒಳಗೆ” ಅಂತಂದು ಅವಕಾಶ ಇರುವುದು ಸೂಚಿಸಿದಂತೆ ನನ್ನ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಪಾರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಹಿಂದೆ ಬಂದ ಹಡಗಿಗೂ ಇದಕ್ಕೂ ತುಂಬಾ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇತ್ತು. ಅದು ಮೂರಂತಸ್ತಿನ ದೊಡ್ಡ ಹಡಗು. ಸೀದಾ ಒಳಗೋಗಿ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಏರಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ ಹಾಗಲ್ಲ ಹೊರಗಿಂದಲೇ ಹಡಗಿನ ತುದಿ ಏರಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಒಳಗಿಳಿಯಬೇಕು.

ನಾನು ಪೂರ್ತಿ ಏರಿದ್ದೇ ತಡ ಮಗಳ ಹತ್ತಿರ ಬೇಗ ಒಂದೆರಡು ಕ್ಲಿಕ್ ತೆಗೆಸಿಕೊಂಡೆ.

ಆ ನಂತರ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಹೊರಗಡೆ ಹಾಕಿದ ಬೇಂಚ್ ಮೇಲೆ ಸೀದಾ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತೆ. “ರೀ…ಒಳಗಡೆ ಹೋಗಿ”ಅಲ್ಲಿಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಗುರ್^^^^ಅಂದಾಗ ಹ್ಯಾಪ್ ಮೋರೆ ಹಾಕಿ ನನ್ನ ಸೀಟಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕೂತೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿನ ಹಡಗಷ್ಟು ಚಂದ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮೈಕಲ್ಲಿ ಅಶರೀರ ವಾಣಿ ಪ್ರಯಾಣದ ಮುಂಜಾಗರೂಕತೆ ಬಗ್ಗೆ ಒಬ್ಬ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಮೂಕಾಭಿನಯದಲ್ಲಿ ಅಶರೀರ ವಾಣಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹಾವಭಾವದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸೇಮ್ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಅರುಹುತ್ತಾರಲ್ಲ ಹಾಗೆ.

ಸರಿಯಾಗಿ ಮೂರು ಗಂಟೆಗೆ ಹಡಗು ಚಲಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಹೊರ ಹೋಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಂತೆ ನಾನೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ.

ಅಬ್ಬಾ!ಎಂಥಾ ಚಂದ ಆ ವಿಶಾಲ ಸಮುದ್ರದ ಒಡಲು! ತಿಳಿ ನೀರು ಹದವಾಗಿ ತುಳುಕುವ ಪರಿಗೆ ಏರಿಳಿತದ ಗತಿ ಆ ನೀರ ಮೇಲ್ಪದರ ಚಿತ್ತಾರ ಆ ರವಿಯ ಕಿರಣ ಸೋಕಲು ಪಳ ಪಳ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರಲು ಹಡಗು ಚಲಿಸುವ ಗತಿ ನೀರ

ಕೊರೆದು ಮುನ್ನುಗ್ಗುವಾಗ ಬಿಳಿ ನೊರೆಗಳ ಆಗರ.ಬೀಸಿ ಬರುವ ತಂಗಾಳಿ ಮನಕೆ ಮುದ ಸುತ್ತಣ ಎತ್ತೆತ್ತ ನೋಡಿದರೂ ನೀರೇ ನೀರು.

ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ದಟ್ಟ ಕಾಡು ಕಡಲಿಗೆ ಹಸಿರ ಸೆರಗ ಹೊದಿಸಿ ಕಾಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡಂತೆ ಕಾಣುವುದ ನೋಡುವುದೇ ಅತೀ ಚಂದ. ಹೇಗೆ ವರ್ಣಿಸಲಿ ಕಡಲ ಸಿರಿ!

ನಾನಂತೂ ಕೂತೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ. ಕಡಲು ಬಿಟ್ಟರೆ ನನಗೇನೂ ಬೇಡಾಗಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲೇ ಇರುವ ಕ್ಯಾಂಟಿನ್ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ. ಜೋರಾಗಿ ಹಿಂದಿ ಹಾಡು ಮೊಳಗಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ದೊಡ್ಡವರು ಚಿಕ್ಕವರೆನ್ನದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯಾಣಿಕರೂ ಬಂದು ಜಮಾಯಿಸಿದರು. ಗುಲ್ಲೋ ಗುಲ್ಲು. ನಗೆಯ ಅಬ್ಬರ,ಕುಣಿತ ಸಖತ್ ಜೋಷಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿತಾನೇ ಇತ್ತು, ಹಾಡೂ ನಿಲ್ಲವಲ್ಲದು, ಕುಣಿತವೂ ನಿಲ್ಲವಲ್ಲದು.

ಕಡಲು ಶಾಂತವಾಗಿ ತಂಗಾಳಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು. ಸೂರ್ಯ ರಶ್ಮಿ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಆಗಾಗ ಮೋಡಕ್ಕೂ ಕೊಂಚ ಹುಳುಕು.

ರವಿಗೆದುರಾಗಿ ಈಗ ತೆಗಿರಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಎಂದು ಸವಾಲು ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು. ಅವ ಬಿಡ್ತಾನಾ? ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಹಣುಕಿ ಹಣುಕಿ ನೋಡ್ತಿದ್ದ. ಈ ಗುದ್ದಾಟದಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳೂ ಆಕರ್ಷಕ ಚಿತ್ತಾರ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ಅಣಿಯಾದರು. ಸಮಯ ಐದು ಗಂಟೆ. ನಾವು ತಲುಪುವ ಸ್ಥಳ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಸೂರ್ಯ ಇಲ್ಲಿ ಬೇಗನೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವವನಲ್ಲವೇ? ಕೆಂಪು ಬೆಂಕಿಯ ಚಂಡಾದ. ಈ ಸಮಯ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹಾಡೂ ಬಂದಾಯಿತು, ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಸೀಟಿನತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಿದರು. ಎಷ್ಟು ಖುಷಿ ಆಗಿತ್ತು ಅಂದರೆ ಈ ಹಡಗಿನ ಪ್ರಯಾಣ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಅನುಭವ ಮೊಗೆ ಮೊಗೆದು ಕುಡಿದೆ.

ಪೋರ್ಟ ಬ್ಲೇರ್ ತಲುಪಿ ಒಂದು ಆಟೊ ಹಿಡಿದು ನಾವು ಮೊದಲೇ ನಿಗದಿ ಪಡಿಸಿದ ಜಾಗ ತಲುಪಿದಾಗ ಸಮಯ 6.30pm. ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲು ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಜಾಗ ಹೋಂ ಸ್ಟೇ. ದಡೂತಿ ಹೆಂಗಸು ಎದುರು ಬಂದು ನಿಮ್ಮದು ಎರಡನೇ ಫ್ಲೋರ್ ಅಂದಾಗ ನಾನು ಸುಸ್ತು. ನೆಲ ಅಂತಸ್ತಿನ ಮನೆಗೆ ಆಗಷ್ಟೇ ಬಂದ ನವ ವಿವಾಹಿತರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಲು ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ ಮಾಡಿ ಅಂತೂ ನಮಗೆ ಕೆಳಗೇ ಉಳಿಯಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರು. ಒಂದು ನಿಮಿಷವೂ ರೆಸ್ಟ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಕಾಲೆಲ್ಲಾ ಬಿದ್ದೋಗಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಹತ್ತಿ ಇಳಿಯೋದುಂಟಾ?

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಅರ್ಧ ಕಿ.ಮೀ.ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ವೆಜಿಟೇರಿಯನ್ ಹೊಟೆಲ್ ನುಗ್ಗಿದ್ವಿ. ಅಂಡಮಾನ್ನಲ್ಲಿ ವೆಜಿಟೇರಿಯನ್ ಹೊಟೆಲ್ ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು. ಬೆಲೆನೂ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ತೆರಬೇಕು. ಹೊಟೆಲ್ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದೆ, ಜನ ಫುಲ್ ಇದ್ದಾರೆ,ಓಹೋ!ಬಾರಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇರಬಹುದು ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ನಮ್ಮಷ್ಟು ಮೂರ್ಖರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಹಾಗೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ತಿನ್ನುವಾಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತು,ಆಮೇಲೆ ಬೆಲೆನೂ ರಪ್ ಅಂತ ತಟ್ಟಿತು. ಎಷ್ಟಪ್ಪಾ ಅಂತಿರಾ?; ಈರುಳ್ಳಿ ದೋಸೆ ಒಂದಕ್ಕೆ ಬರೋಬ್ಬರಿ ₹235/- ಲಿಂಬೂ ಸೋಡಾ ಒಂದು ಗ್ಲಾಸಿಗೆ ₹150/- ಸಾಕಾ? ಇದೇ ಈ ಸೋಡಾ ಹೊರಗಡೆ ಕೇವಲ₹15/-. ಇದನ್ನೇ ಕುಲುಕಿ ಕುಲುಕಿ ನೊರೆ ಬರಿಸಿ ಸ್ಟೈಲೀಷ್ ಗ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಹಾಕ್ಕೊಡೋಕೆ ಇಷ್ಟಾ? ಇಬ್ಬರೂ ಇದನ್ನೇ ತಗೊಂಡಿದ್ದು. ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇದೇನು ಅಂತ ಅನಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮ ಜಮಾನಾದವರಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿಯೋದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ.

ಹಾಂ, ಇನ್ನೊಂದು ಹೇಳೋಕೆ ಮರೆತಿದ್ದೆ ; ಈ ಊರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೇಟೆಯ ಹಾದಿ ಇದೆ. ನಾವು ಆಟೋದಲ್ಲಿ ಬರುವಾಗ ಅದೇ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದು. ಈ ಮೊದಲು ಗೊತ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂ ಬೀದಿ ತರಾನೆ ಇತ್ತು ಅಂಗಡಿಗಳ ಸಾಲು,ಮುಗಿ ಬಿದ್ದ ಜನರ ಓಡಾಟ.

ಈ ಹೋಂ ಸ್ಟೇ ಸಿಂಗಲ್ ಬೆಡ್ ರೂಮಿನ ದೊಡ್ಡ ಮನೆ. ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದೆ. ಅಡುಗೆ ಮನೆ ಮಾತ್ರ ಗೋಕರ್ಣದ ಜಗುಲಿ. ಒಂದೆರಡು ಗ್ಲಾಸ್,ಕಪ್ ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಳಿದವು ನಾಸ್ತಿ. ಬಾಡಿಗೆ ದಿನಕ್ಕೆ ₹2500/- ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿ ಸೇರಿ.

ಹೋಂ ಸ್ಟೇಗೆ ಬಂದು TV News ಹಾಕಿದರೆ “ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಧಾರಾಕಾರ ಮಳೆ, ಗಿಡ ಮರ ಉರುಳಿವೆ”. ನನಗೋ ಬಲೂ ಸಂತೋಷ ; ನಾ ನೆಟ್ಟ ಗಿಡಗಳಿಗೆ ಪಾಪ ಸರಿ ನೀರಿಲ್ಲದೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದವು, ಈಗ ಸಖತ್ ನಲಿದಾಡುತ್ತಿವೆ ಅಂತ. ಇದೇ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ದೋಸೆ ಕತೆ ಮರೆತು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬೇಗ ನಿದ್ದೆ ಹೋದೆ.

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ಭಾಗ -11ರಲ್ಲಿ.

ವಾವ್!ಅಂಡಮಾನ್….

ಭಾಗ – (9)

ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವಾಗಲೇ ಮಗಳು ಹೇಳಿದ್ಲು ; ” ನಾಳೆ ಹೇಗೂ ಹೊರಡೊ ದಿನ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 10 ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲಾ ರೂಮ್ ಖಾಲಿ ಮಾಡಬೇಕು. ನಿಧಾವಾಗಿ ಏಳೋಣ. ರೆಡಿಯಾಗಿ ಆಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನೋಣ. ಹೇಗಿದ್ರೂ ನಾವು ವಾಪಸ್ ಪೋರ್ಟ ಬ್ಲೇರ್ಗೆ ಹೋಗೊ ಹಡಗು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮೂರು ಗಂಟೆಗೆ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಏನು ಮಾಡೋದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದರಾಯಿತು ಈಗ ಮಲಕ್ಕೊ ಅಮ್ಮಾ “ಅಂತ ತಾನು ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದಳು.

ಸಧ್ಯ ನನಗೂ ಬೇಗ ನಿದ್ದೆ ಬಂತು. ಆದರೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮಾಮೂಲು ಐದು ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲಾ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಆಯ್ತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಸಮುದ್ರದ ಕಡೆ ಎದ್ದು ಸೂರ್ಯೋದಯ ನೋಡಲು ಹೋಗಿ ಬಿಡೋಣ್ವಾ ಅನಿಸಿತು. ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಗಳು ಆಗಲೇ ಕಿಚಿ ಕಿಚಿ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಒಬ್ಬಳೇ ಹೋಗಲು ಧೈರ್ಯ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ರೆಸಾರ್ಟಗೆ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಬೀಚ್. ಜನ ಇರ್ತಾರೋ ಇಲ್ಲವೋ ಏನೊ. ಹೋಗೋದು ಬೇಡಾ ಅನಿಸಿತು. ದೇಹ ಕೂಡಾ ವಲ್ಲೆ ಅಂತಿತ್ತು. ಒಂದಷ್ಟು ನೀರು ಕುಡಿದು ಮತ್ತೆ ಬೋರಲಾದೆ. ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಏಳು ಗಂಟೆ. ಹಿಂದಿನ ದಿನ ತಡ ರಾತ್ರಿವರೆಗೂ ನಿದ್ದೆ ಬರದೇ ಒದ್ದಾಡಿದ್ದು, ಹಗಲೆಲ್ಲ ಅವಿರತ ಸುತ್ತಾಟ ಹೆಚ್ಚು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ.

ಎದ್ದು ರೆಡಿಯಾಗಿ ಬ್ಯಾಗ್ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿ ಊಟದ ಹ್ವಾಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಬಿಟ್ಟರೆ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ self service system. ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಬಗೆ items ಮಾಡಿರ್ತಾರೆ. ದೋಸೆ,ಪರೋಟಾ, ಅವಲಕ್ಕಿ ಒಗ್ಗರಣೆ, ಚಟ್ನಿ, ಪಲ್ಯ, ವೋಟ್ಸ ವಿತ್ ಹಾಲು, ಮೊಸರು, ಮೊಳಕೆ ಕಾಳು ಉಸುಳಿ, ಪಾಯಸ, ಆಲೂ ಫ್ರೈ, ಹಣ್ಣುಗಳ ಪೀಸ್, ಇಡ್ಲಿ ಸಾಂಬಾರ್ ಇತ್ಯಾದಿ. ಎಲ್ಲಾ ರುಚಿ ನೋಡೋಣ ಅಂತ ಚೂರ್ ಚೂರೇ ಹಾಕಿಕೊಂಡರೂ ಎರಡು ಪ್ಲೇಟ್ ಭರ್ತಿ ಆಯ್ತು.

ಬರೋಬ್ಬರಿ ಒಂದು ತಾಸು ಕೂತು ಹರಟೆ ಹೊಡಿತಾ ತಿಂದು ಮುಗಿಸಿದ್ವಿ “ಮುಂಡೆ ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಉಂಡವನೇ ಜಾಣಾ” ಅನ್ನೊ ಗಾದೆ ನೆನಪಾಯಿತು.😊

ಆ ದಿನವಷ್ಟೇ ರಜೆ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದ ಒಬ್ಬ ವೇಟರ್ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೇ ಇದ್ದು ಮಾತಾಡುತ್ತ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಪ್ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಮಸಾಲೆ ಟೀ ಕೊಟ್ಟರು…..ಯಪ್ಪಾ! ಸೂಪರ್ ಸಖತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಮಂಗಳೂರಿನವರಂತೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ಬಹಳ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಕಂಡು ಹೊಟೆಲ್ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೇಳಿ ಅಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ಅಂತ ನಾಲ್ಕಾರು ನನ್ನ ಫೋಟೋ ಅಲ್ಲಿಯ ಗಾರ್ಡನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಒಂದು ಸೆಲ್ಫಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟರು. ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿ ಹೊರ ಬಂದ್ವಿ.

ಪರಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಜನ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅಥವಾ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾವು ಹತ್ತಿರವಾಗೋದು ನಮ್ಮ ನಡತೆ, ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ. ಇದೇ ವಾತಾವರಣ ಈ ರೆಸಾರ್ಟಲ್ಲೂ ನಾವು ಕಂಡ್ವಿ. ಅವರ್ಯಾರೊ ನಾವ್ಯಾರೊ, ಮುಂದೆ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಭರವಸೆ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಜೀವನದ ದುಡಿಮೆಗಾಗಿ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿರ್ತಾರೆ. ನಾವೋ ಸ್ಥಳ ವೀಕ್ಷಣೆಗೆ ಹೋಗಿರ್ತೀವಿ. ಇರುವಷ್ಟು ದಿನ ಒಂದು ಹಿಡಿ ಆತ್ಮೀಯತೆ, ಪ್ರೀತಿ,ವಿಶ್ವಾಸ ತೋರಿಸಿದರೆ ಕಳಕೊಳ್ಳೋದೇನು? ಇದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ, ನಡೆ.

ಕಾಲಾ ಪತ್ತರ್ ಬೀಚ್

ಗಂಟೆ ಹತ್ತೂವರೆ, ನಮ್ಮ ಲಗೇಜ್ ಅವರ ಕೈಗೊಪ್ಪಿಸಿ ಬಾಡಿಗೆ ಹೊಂಡಾ ಏಕ್ಟೀವಾದಲ್ಲಿ ಐದೂವರೆ ಕೀ.ಮೀ.ದೂರದಲ್ಲಿರುವ “ಕಾಲಾ ಪತ್ತರ್ ಬೀಚ್” ನೋಡಲು ಹೊರಟೆವು.

ಹೋಗುವ ದಾರಿಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಜನ ವಸತಿ. ಆ ನಂತರ ನಿರ್ಜನ ಪ್ರದೇಶ, ದಟ್ಟ ಕಾಡು. ಇಲ್ಲಿ ಮರಗಳು ಅದೆಷ್ಟು ಧೈತ್ಯಾಕಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿವೆ ಎಂದರೆ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕುರುಹು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಸಮತಟ್ಟಾದ ಹಾದಿ, ಆಗೊಂದು ಈಗೊಂದು ಬೀಚಿಗೆ ಹೋಗುವ ವಾಹನ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೇನಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಕಡೆ ಎರಡು ಮೂರು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ದೋಣಿ ಮರಳು ಚೀಲಗಳ ರಾಶಿ. ಅದೇನು ಅಕ್ರಮವೋ ಸಕ್ರಮವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಅಂಡಮಾನ್ನಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಪ್ರದೇಶ ತಿರುಗಿದರೂ ಎಲ್ಲೂ “ಕಳ್ಳರಿದ್ದಾರೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ, ಕಳ್ಳರ ಫೋಟೋ, ಈ ಕುರಿತಾಗಿ ಮೈಕ್ ಧ್ವನಿ “ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದು ಇಷ್ಟು ಕಾಡಿದ್ದರೂ ಮಂಗಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅವುಗಳ ಕೂಗು ಕೇಳಿಲ್ಲ. ಹಸುಗಳ ಸಂತತಿಯಂತೂ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಹೇಳಬಹುದು. ಬೆಕ್ಕು, ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳು ಹಾಯಾಗಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ.

ಎರಡು ಕೀ.ಮೀ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಮುದ್ರದ ದರ್ಶನ. ಗಾಡಿಯಿಂದ ಜಿಗಿದು ಬಿಡಲೇ ಅನ್ನುವಷ್ಟು ದಾರಿಗೆ ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲೇ ಅಲೆಗಳ ತಟಕು ಪಟಕು. ಅವು ಬಡಿಯುವ ಸದ್ದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅಪರಿಮಿತ ಉಲ್ಲಾಸ. “ಬರುವಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ, ಇಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ” ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತ ನಾವೆಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇವೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನೇ ಭಾಗಶಃ ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ಮನಸ್ಸು ದೇಹ ಮಕ್ಕಳಂತಾಗಿತ್ತು.

ಅಂತೂ ಬೀಚಿನ ಒಂದು ತಟಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ದೂರದಿಂದಲೇ ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ಇರೋದು ನೋಡಿದ್ವಿ. ಯಾಕೊ ಇಲ್ಲಿ ಬೇಡಾ ಅಂತ ನಾವು ಬರುವಾಗ ನೋಡಿ ಆಯ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ವಾಪಸ್ ಬಂದ್ವಿ.

ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ನೆಲವೆಲ್ಲ ಒಣಗಿದ ಎಲೆಗಳ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿ ಹೋಗಿದೆ ರಸ್ತೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಗಿಡಗಳ ಗುಂಪು ಕೊತ್ತಲು. ಬಿಸಿಲು ನೆಲ ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಷ್ಟು ದಟ್ಟವಾಗಿ ಮರಗಳ ಬೀಸು ರೆಂಬೆಗಳು ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಚಪ್ಪರ ಹಾಕಿವೆ. ಒಂದೆರಡು ಜೋಡಿಗಳು ಕ್ಲಿಕ್ಕಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಗಿವೆ. ಎಷ್ಟು ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿದೆ ಇಲ್ಲಿ ಪರಿಸರ ಅಂದರೆ ಮನಸ್ಸು ಕಳೆದು ಹೋಗುವಷ್ಟು.

ಬೇರೆ ಯಾವ ಬೀಚಿಗೆ ಹೋದರೂ ಜನ ಜಂಗುಳಿ. ಅಂಗಡಿ ಮುಂಗಟ್ಟು. ಈ ಬೀಚಲ್ಲೂ ಇತ್ತಂತೆ. ಆಮೇಲೆ ತಿಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಆಯ್ದುಕೊಂಡ ಜಾಗ ಹಾಗಿತ್ತು.

ಸುನಾಮಿಯ ಹೊಡೆತ ಇಲ್ಲೂ ತಟ್ಟಿರುವುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಒಣಗಿದ ಮರದ ಅವಶೇಷ.

ಚಿಗುರು ಮರಗಳು ಮಾರುದ್ದ ರೆಂಬೆ ಚಾಚಿ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳಿಗೆ ಮುತ್ತಿಕ್ಕುತ್ತ ಉನ್ಮಾದದಲಿ ಓಲಾಡುತ್ತಿವೆ.

ತನಗೆ ಬೇಡಾದ ವಸ್ತುಗಳ ಆಗಾಗ ದಡಕ್ಕೆ ತಂದು ಎಸೆಯುತ್ತ ತನ್ನೊಡಲು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುವ ಕಾರ್ಯ ನೋಡಿ ಬೆರಗಾದೆ. ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನೀಲಿ ಬಾಲ್ ತೇಲಿ ಬಂದು ನಾನಿರುವಲ್ಲಿಗೆ ಮರಳಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು.‌ ಎತ್ತಿ ಮತ್ತೆ ಎಸೆದೆ. ಬೇಡಾ ನಂಗೆ ಎಂಬಂತೆ ಅಲೆಗಳು ಅಟ್ಟಿದವು.

ದಡದ ಗುಂಟ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗುವಾಗ ಎಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಚಿಕ್ಕ ಕಲ್ಲುಗಳು ನೀರೊಳಗೆ.

ಕಲ್ಲಿರುವ ಜಾಗ ಕಪ್ಪಗೆ, ದಡದತ್ತಿರ ಬೆಳ್ಳಗೆ, ಬರಿ ನೀರಿರುವಲ್ಲಿ ತಿಳಿ ನೀಲಿ ಹೀಗೆ ಕಾಣುವ ಈ ಸಮುದ್ರ ನೋಡಲು ತುಂಬಾ ರಮಣೀಯವಾಗಿದೆ.

ಕೆಲವು ಕಡೆ ಮೊಸಳೆಗಳು ಇವೆ ಎಂದು ಬೋರ್ಡ್ ತಗಲಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಕಂಡಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುತ್ತ ಕಾಲ ಕಳೆದು ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದು ದಡಕ್ಕೆ ಬಂದು ನೋಡಿದರೆ ಇನ್ನೂ ಪೊಗದಸ್ತಾಗಿದೆ ಈ ಜಾಗ!

ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲುಗಳು ದಡದಲ್ಲಿ ಅಲೆಗಳು ರಪ್ಪೆಂದು ಬಡಿಯುವಾಗ ಆಳೆತ್ತರ ಜಿಗಿಯುವ ನೀರು ಏನ್ ಕೇಳ್ತೀರಾ ಅದರಂದ? ಉಫ್^^^^^ಕಣ್ಣೆರಡೂ ಸಾಲದು.

ಮರಳು ನುಣ್ಣಗೆ ದಡ ಮೆತ್ತನೆ ಹಾಸಿಗೆ. ಶಂಖ,ಕವಡೆ,ಚಿಪ್ಪುಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇದೆ. ಹಾಗೆ ಅಲೆಗಳು ತಂದೆಸೆದ ಕಸ,ಮರಗಳ ಎಲೆ ಬಿದ್ದು ಅಂದಗೆಡಿಸಿದೆ. ಅಲೆಗಳು ಎಸೆದ ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿ ಆಯ್ಕೊಂಡರೆ ಕನಿಷ್ಠ ಅಂದರೂ ನೂರಾರು ಸಿಗಬಹುದು.

ನಾನು ಕೆಲವು ಕವಡೆ, ಚಿಪ್ಪು ಮಾತ್ರ ಆಯ್ದುಕೊಂಡೆ.

ಹಾಗೆ ದಡದಿಂದ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಮರಗಳ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಸರಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮೂರ ಕಡೆ ಸಿಗುವ “ಗಣಪೆ ಕಾಯಿ” ಬಿದ್ದಿದ್ದು ಕಂಡು ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡ ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕದು. ಮರ ಮಾತ್ರ ಅಜಾನುಬಾಹುವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಮೊದಲಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ, ಅಡಿಗೆ ಒಲೆ, ತುಳಸಿಕಟ್ಟೆ ಎಲ್ಲಾ ಒರಲೆ ಮಣ್ಣು ತಂದು ಕಲೆಸಿ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ರು. ಆಮೇಲೆ ಅದು ನೈಸಾಗಿ ಪಳ ಪಳ ಹೊಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಈ ಗಣಪೆ ಕಾಯಿಯಿಂದ ಉಜ್ಜುತಾ ಇದ್ರು. ಅಲ್ಲದೇ ಇದು ಔಷಧೀಯ ಕಾಯಿ ಕೂಡಾ ಹೌದು. ಒಂದೆರಡು ಆಯ್ಕೊಂಡು ರೆಸಾರ್ಟ ಕಡೆ ಹೊರಟಾಗ ಆಗಲೇ ಒಂದು ಗಂಟೆಯಾಗಿದೆ! ಹೊತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಪ್ರವಾಸದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಮಾತ್ರ ಮಾ^^^ ತಿಂಡಿ ಪೋತಾ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ತಿಂದಿದ್ದು ಆಗಲೇ ಕರಗಿಹೋಗಿದೆ. ಮತ್ತೆ ತಾಳ ಹಾಕಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ರೆಸಾರ್ಟ ದಾಟಿ ಮುಂದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಹೊಟೆಲ್ ನುಗ್ಗಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ತಿಂದು ಬರುವಾಗ ರೆಸಾರ್ಟಿಗೆ ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಆಟೋ ಗೊತ್ತು ಮಾಡಿ ಬರಲು ಹೇಳಿ ರೆಸಾರ್ಟ ಸುಪರ್ಧಿಗೆ ಗಾಡಿ ಒಪ್ಪಿಸಿ ನಮ್ಮ ಲಗೇಜಿನೊಂದಿಗೆ ಬಂದರಿನತ್ತ ಹೊರಟೆವು.

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ಭಾಗ – 10ರಲ್ಲಿ.

ವಾವ್! ಅಂಡಮಾನ್….

ಭಾಗ – (8)

“ರಾಧಾ ನಗರ ಬೀಚ್”

ಸಮತಟ್ಟಾದ ಉತ್ತಮ ರಸ್ತೆ, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅಡಿಕೆ, ಬಾಳೆ,ತೆಂಗಿನ ಮರಗಳ ತೋಟ. ರೈತಾಪಿ ಮನೆಗಳು ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ. ದಟ್ಟ ಮರಗಳ ಕಾಡು. ಹೀಗೆ ಸಾಗುವ ದಾರಿ ಗುಂಟ ನಾವು ಈ ಬೀಚ್ ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲ ತಲುಪಿದೆವು.

ಬೀಚಿಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಇರುವಂತೆ ತರಾವರಿ ತಿಂಡಿಗಳು, ಅಂಗಡಿ ಮುಂಗಟ್ಟುಗಳು ಇವೆ. ಆಗಲೇ ತಂಡೋಪ ತಂಡ ಜನ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಜಾನುಬಾಹು ಮುಗಿಲೆತ್ತರ ಮರಗಳಿರುವ ಈ ಪ್ರದೇಶ ಅತ್ಯಂತ ರಮಣೀಯವಾಗಿದೆ‌

ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಪೋಲೀಸ್ ಕಾವಲು ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರವಾಸೋಧ್ಯಮ ಇಲಾಖೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭದ್ರತೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳು ಸಮುದ್ರದ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಜನರ ಸುರಕ್ಷತೆಗಾಗಿ ಪಹರೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಉತ್ತಮ ಶೌಚಾಲಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ದಡಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾರೆ. ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ವಿರಮಿಸಲು ಒಂದಷ್ಟು ಆಸನಗಳು ನೆರಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಶೆಡ್ಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಬಹಳ ವಿಶಾಲವಾದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಬೀಚ್ ಇದು. ನೀರಿನ ಭೋರ್ಗರೆತ ಬಲೂ ಜೋರು. ಒಂದು ಕಡೆ ಕಾಡು,ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸುವಷ್ಟೂ ದೂರ ಸಮುದ್ರದ ತೀರ. ಎಲ್ಲರೂ ಸನ್ ಸೆಟ್ಗಾಗೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದು ನೀರಿನ ಜೊತೆ ಸರಸವಾಡುತ್ತ ಮೈಮರೆತು.

ನನಗಂತೂ ಈ ದಿನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯ ನೀರಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದು ಬಹಳ ಸುಸ್ತಾಗಿತ್ತು. ಅದೂ ಹೊಂಡಾ ಎಕ್ಟೀವಾದಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು ಕಿ.ಮೀ. ಪ್ರಯಾಣ ದೇಹ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಸವಳಿದಂತೆನಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದವಳೆ ಉದ್ದನೆಯ ಬೇಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಮಲಗಿ ಬಿಟ್ಟೆ ಒಂದತ್ತು ನಿಮಿಷ. ಟ್ರಾವೆಲ್ಸ ಜೊತೆ ಬಂದ ಒಂದು ತಂಡ “ಆಪಕಾ ತಬೀಯತ್ ಠೀಕ್ ನಹಿ” ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಲು ಮುಂದಾದಾಗ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದೆರಡು ಚುಟುಕು ಮಾತಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ನಟನೆ ಮಾಡಿದೆ. ನೋಡಿ ಎಂತಹಾ ಕೆಟ್ಟ ಬುದ್ಧಿ ನಂದು! ಬಂದವರು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಾನು ದೊಪ್ಪಂತ ಮಲಗಿದ್ದು ಅವರಿಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಜಾಗ ಇಲ್ಲದೇ ಪರದಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಗೊತ್ತಾದರೂ ಹಾಗೆ ಮಲಗಿದ್ನಲ್ಲಾ!! ಇದು ಸರಿ ಅಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ. ಛೆ! ಈಗ ನೆನಪಾಗಿ ನಾಚಿಕೆ ಆಗ್ತಿದೆ. ಈ ದೇಹ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ನಿಸ್ಸೀಮ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಮಗಳು ಬಂದು ಕರೆಯದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಇದೇ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡು ಇರುತ್ತಿದ್ದೆನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಆ ಕಡಲ ತಡಿಯ ನುಣ್ಣನೆಯ ಮರಳ ಮಡಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತ ಬಿಳಿ ಬಿಳಿ ನೊರೆಯ ಲಾಸ್ಯ ಮನ ಮುದಗೊಳಿಸುತಿರಲು ಆಹಾ! ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಸುಸ್ತು, ಸಂಕಟ?

ಮಿಂಚಂಚೆಯಲಿ ಬರುತಿರುವ ಆ ಭಾಸ್ಕರನ ಬಿಂಬ ಆಗಾಗ ಮರೆಯಾಗುತಿರಲು ಕಪ್ಪು ಮೋಡದ ತುಂಟಾಟಕೆ ನಭೋ ಮಂಡಲದ ಸೌಂದರ್ಯ ವರ್ಣನೆಗೂ ನಿಲುಕದು.

ಕೈಗೆಟುಕುವಂತಿರುವ ಸೂರ್ಯ ತನ್ನ ರಶ್ಮಿಯ ಹಾವ ಭಾವ ನೋಡುಗರ ಕಣ್ಣು ತಣಿಸುತ್ತ ದಿಗಂತದದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುವ ಗಳಿಗೆಯಂತೂ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಹೋ^^^^^ ಎಂಬ ಜನರುಧ್ಗಾರ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟುವಂತಿತ್ತು.

ಇಲ್ಲೂ ನೀರಿಗಿಳಿದು ಅಲೆಗಳ ಜೊತೆ ಆಟ ಸಖತ್ತಾಗಿತ್ತು. ನನಗೋ ನೀರೆಂದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯಾನೇ. ಪಾದ ಮುಳುಗುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ನಾನು ನಿಲ್ಲೋದು. ತೆರೆಗಳು ಬರುವಾಗ ಭಯ ಮಿಶ್ರಿತ ಖುಷಿ, ಮೈಯ್ಯೆಲ್ಲ ರೋಮಾಂಚನ.

ಸುತ್ತಣ ಸೌಂದರ್ಯ ವರ್ಣಿಸಲಸಾಧ್ಯ. ನನಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೇಗೆ ಬರೆಯಬೇಕು ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು ಆ ಸಂಜೆ.

ಚಿರೋಟಿ ರವೆಯಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ಮರಳು ಪರಿಶುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು ಆಗಾಗ ಬಂದ ಅಲೆಗಳು ತೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು “ನೀವೇಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿರುವಿರಿ? ಬರೆದು ಅಂದಗೆಡಿಸುತ್ತಿರುವಿರಿ? ಇದು ನನ್ನಾಸ್ತಿ. ನೀವೆನೇ ಮಾಡಿ ನಾ ಬಂದು ಎಲ್ಲಾ ನುಂಗಾಕಿಬಿಡುವೆ ಗೊತ್ತಾ? ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ನಿಮ್ಮಾಟವೇನೂ ನಡೆಯದು” ಎಂಬಂತಿತ್ತು ಆ ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ ಬರುವ ಅಲೆಗಳ ವೈಯ್ಯಾರ, ರೀತಿ.

ಬಹುಶಃ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಒಳ್ಳೆಯ ಜಾಗ ಸಿಗದು. ಆದರೆ ನಾನು ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಆ ಕಡಲ ಒಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಬಂಡೆಗಳು, ವನ ರಾಶಿ, ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರೆ ಯಾವೊಬ್ಬ ಪ್ರಕೃತಿ ಪ್ರಿಯ ಎದ್ದು ಬರಲು ಮನಸು ಮಾಡಲಾರ. ಆದರೆ ನಾ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ದೂರದಿಂದಲೇ ನೋಡಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡೆ.

ಬರೆಯುವ ಬೆರಳುಗಳು ಅಲ್ಲೆನೋ ಬರೆಯಲು ಕಾತರಿಸಿ ಮರಳ ಗುಂಟ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಹೆಸರು ಬರೆದು ಅಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ತನ್ನ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿಕೊಂಡ ಕೃತಜ್ಞತೆಗಾಗಿ ಪದಗಳು ತನ್ನಮ್ಮನ ಹೆಸರ ಬರೆಯುವುದು ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಬೀಚಿಗೇ ಹೋಗಲಿ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬರ್ತಾ ಇತ್ತು. ಈ ಸುಂದರ ಸಂಜೆಯಲಿ ಅಸ್ತಮವಾಗುವ ಸೂರ್ಯ ಸಂಧ್ಯಾದೀಪ ಹಚ್ಚುವಂತೆ ಮನಕನಿಸುವುದು ಇನ್ನೂ ನಿಂತಿಲ್ಲ. ಅದೇನೋ ಉತ್ಕಟ ವಾಂಛೆ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು. Really it’s amazing!!

ಇಲ್ಲೂ ಕೂಡಾ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತಮಾನ ಮೋಡದಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಕೊಂಡಂತಿತ್ತು. ಪೂರ್ಣ ನೀರೊಳಗೆ ಮರೆಯಾಗುವಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಒಂದು ಅಂದಾಜಿನ ಪ್ರಕಾರ ಸುತ್ತ ದಟ್ಟ ಕಾಡು ಬಹುಶಃ ಅದರ ನೆರಳು ನಮಗೆ ಸೂರ್ಯ ಕಂತುವ ಜಾಗ ಮೋಡದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೋ ಏನೋ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಈ ವಿಶಾಲ ಬೀಚಿನಲ್ಲಿ ಭಾಸ್ಕರ ವಿದಾಯ ಹೇಳುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಶೃಂಗಾರಮಯವಾಗಿಸುತ್ತ ಮನಸ್ಸು ಪುಳಕಿತಗೊಳಿಸುವ ಪರಿ ಅಮೋಘ.

ಅಂಗೈಗಲದ ಹೃದಯ ಬಟ್ಟಲೊಳು ಹಿಡಿ ಪ್ರೀತಿ ಅವನಿಗರ್ಪಿಸಿ ಎರಡೂ ಕೈ ಮೇಲೆತ್ತಿ ದೀರ್ಘ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ

ಇಷ್ಟೊತ್ತೂ ಖುಷಿ ಪಡಿಸಿದವನಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದೆ.

ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನೆರೆದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನ ವಾಪಸ್ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು ಖುಷಿಯ ನಗೆ ಹೊತ್ತು. ಇನ್ನೂ ಆ ಕತ್ತಲಾಗುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಇರಲು ಮನಸಾದರೂ ವಾಪಸ್ ಹೊರಡದೇ ಗತಿ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಹಾದಿ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ದಾರಿ ದೀಪವಿಲ್ಲ. ನಿರ್ಜನ ಪ್ರದೇಶ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾವೂ ಹೊರಟೆವು ಭಾರವಾದ ಮನಸ್ಸು ಹೊತ್ತು!!

ಹೊಟ್ಟೆ ವಿಪರೀತ ಹಸಿವೆಂದಿತು ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ಕಂಡಾಗ. ದಿನಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿಯೇ ತಿಂದು ರೆಸಾರ್ಟ ಸೇರಿ ಜಗಮಗಿಸುವ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಗೆ ಮೈಯ್ಯೊಡ್ಡಿ ಆ ಸುಂದರ ಹೂದೋಟದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಪರದೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರ ಗೀತೆ ನೋಡುತ್ತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತು ಕಣ್ಣೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರೂಮು ಸೇರಿ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲ ಫ್ಲ್ಯಾಟ್!

ಮುಂದುವರೆಯುವುದು ಭಾಗ – 9ರಲ್ಲಿ.

ವಾವ್! ಅಂಡಮಾನ್….

ಭಾಗ – (7)

ಸ್ಕೂಬಾ ಡೈವಿಂಗ್

ರೆಸಾರ್ಟಲ್ಲಿ ದಿನವೊಂದಕ್ಕೆ ರೂ.500/-ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಬೈಕ್, ಸ್ಕೂಟಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಿ ನಾವೊಂದು ಹೋಂಡಾ ಎಕ್ಟೀವಾ ಪಡೆದು ಹೊರಟೆವು.

ಬೆಳಗಿನ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಡೈವಿಂಗ್ ಸೆಂಟರ್ ಪ್ರವೇಶ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಯಾವುದೇ ವಸ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ನಾವು ಹಾಕಿದ ಡ್ರೆಸ್ ಕಳಚಿ ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ಸ್ವಿಮ್ ಡ್ರೆಸ್ ಹಾಕಿ ರೆಡಿ ಆದ್ವಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಅವರ ನಿಗದಿತ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಟೋದಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಇಲ್ಲಿ ಅಲೆಗಳು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಂತ ನೀರಂತಿರುವ ಜಾಗ. ನಮ್ಮನ್ನು ಸಮುದ್ರದ ನೀರಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಅಂದರೆ ಎದೆಯವರೆಗೂ ಬರುವಷ್ಟು ನೀರಲ್ಲಿ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕರೆದೊಯ್ದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಒಂದು ಬೆಲ್ಟ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಮೇಲೆ ಡೈವಿಂಗ್ ಸಲಕರಣೆಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಜಾಕೆಟ್ ಅದಕ್ಕೆ ಬಂಧಿಸಿರುವ ಹದಿನೆಂಟು ಕೇಜಿ ಭಾರದ ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಸಿಲಿಂಡರ್ ಎಲ್ಲಾ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೇಲುವುದರಿಂದ ಯಾವ ಭಾರ ನಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

ನಂತರ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಪಾಠ ಶುರು. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಸಂಜ್ಞೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಒಮ್ಮೆ ನೀರೊಳಗೆ ಹೋದರೆ ಮಾತನಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬಾಯಲ್ಲಿ ಉಸಿರಾಡುವ ಸಾಧನ ಹಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಿ ಹಿಡಿದು ಬಾಯಿ ಮೂಲಕವೇ ಉಸಿರಾಡಬೇಕು. ಉಸಿರಾಡುವಾಗ ಕಿವಿಯೊಳಗಿಂದ ನೀರಿನ ಗುಳ್ಳೆ ಹೊರಬರುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣು ಮೂಗು ಎಲ್ಲ ಅವರಾಕುವ ಕನ್ನಡಕದಂತಹ ಸಾಧನದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಸಂಜ್ಞೆ ಮೂಲಕವೇ ನಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ ಗತಿ ತಿಳಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಬರುವ ಮನುಷ್ಯ ನಮ್ಮನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಳವಡಿಸಿರುವ ಸಾಧನದ ಮೂಲಕ ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ಇವೆಲ್ಲ ಒಂದು ಸರಿಯಾದ ಹಂತದವರೆಗೂ ಬರುವವರೆಗೆ ನೀರೊಳಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಈ ಎಲ್ಲಾ ಹಂತ ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಹಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಿ ಗಾಳಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಂದಾಗ ವಾಪಸ್ ಅವರೇ ದಡದ ಹತ್ತಿರ ತಂದು ಬಿಟ್ಟರು.

ಕೂತಿದ್ದವಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣವೆಂದು ಅನಿಸಿ “ಬನ್ನಿ ಇಲ್ಲಿ ” ಅಂತ ಸಂಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ ಕರೆದೆ. ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ. ಟ್ರೇನರ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ರು. ಕಾಲು ಬಿಟ್ಟು ನೀರಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕಾರು ಬಾರಿ ಮುಳುಗೆದ್ದೆ. ಚಂದ ಚಂದ ಪುಟ್ಟ ಮೀನುಗಳು ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಕಂಡಾಗ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಕ್ವೇರಿಯಂನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತೆ ಅನುಭವ. ಎಷ್ಟು ಬೆಳಕು ನೀರೊಳಗೆ. ಇನ್ನೂ ಆಳಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಚಂದ ಇರ್ತಿತ್ತೋ ಏನೊ! ಅಷ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಎದೆ ಬಿಗಿತ, ದಾಹದ ಅನುಭವ. ಜೋರಾಗಿ ಉಸಿರೆಳೆದು ಬಿಟ್ಟು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು ಬಾಯಲ್ಲಿ. ಮೂತಿ ಕೊಳವೆಯಲ್ಲಿ ಊದುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಅಂತಾರೆ. ಹಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಿದ ಸಾಧನವೇನಾದರೂ ಬಿಟ್ಟರೆ ನೀರು ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಹೋಗುವುದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯ ಆಯಿತು. ಈಜು ಬೇರೆ ಬರಲ್ಲಾ. ಬೇಡಪ್ಪಾ ನೀರಿನ ಜೊತೆ ಸರಸ ಅಂತ ಹೊರ ಬಂದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ನಿರಾಸೆಯಾದರೂ ಈ ಹಂತದವರೆಗಿನ ಅನುಭವ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿತು.

ಬರುವಾಗ ಒಂದು ತುದಿಯವರೆಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ದೋಣಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬರ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ನಂತರ ದೋಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಹಗ್ಗದ ಸಹಾಯ. ಒಬ್ಬಳೇ ಬರ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಹತ್ತಿರ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನೋಡಿದರೆ ದೋಣಿ ಇದ್ದಿದ್ದು ಸ್ವಲ್ಪ ಆಳದಲ್ಲಿ. ನಾನು ಹಾಗೆ ಬರಬಾರದಿತ್ತು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹಗ್ಗದ ಆಧಾರವೂ ಇಲ್ಲ, ಸೊಂಟದವರೆಗೂ ನೀರಿದೆ. ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಲ್ಲೆಲ್ಲ ಪುಟ್ಟ ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲುಗಳು ಕಾಲಿಗೆ ತಗಲದಂತೆ ಹುಷಾರಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕು. ಸ್ವಲ್ಪ ಆಯ ತಪ್ಪಿದೆ. ಕಾಲಿಗೆ ಕಲ್ಲು ತಗಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಗಾಯವಾಯಿತು. ಜೋಲಿ ಹೋದಂತಾಗಿ ಇನ್ನೇನು ಬಿದ್ದೇ ಬಿಡ್ತೀನಿ ಅನ್ನುವಂತಾಗಿ ಶರೀರವೆಲ್ಲ ನಡುಗಿ ಹೋಯಿತು. ಹೇಗೇಗೋ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಗಟ್ಟಿ ಊರಿ ಗಿಡಗಳಿರುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕೂತೆ. ಮೈಯ್ಯೆಲ್ಲಾ ಒದ್ದೆ ತೊಪ್ಪೆ. ದುರ್ಯೋಧನ ನೀರಲ್ಲೂ ಬೆವೆತ ಹಾಗೆ ನಾನೂ ಹೆದರಿ ಬೆವೆತು ಬಿಟ್ಟೆ. ” ಬೇಕಿತ್ತಾ ನಿನಗೆ ಮತ್ತೆ ಹೋಗಿದೀಯಲ್ಲಾ?” ನನಗೇ ನಾ ಬಯ್ಕೊಂಡೆ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಮಗಳು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮೂರು ಮೀಟರ್ ಆಳದವರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಈಜಾಡಿ ಬಂದು ಗೆದ್ದ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಏಯ್ಯ^^^ ಎಂದು ನನ್ನ ಕಂಡು ಕೂಗಿದಾಗ ಆದ ಸಂತೋಷ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ಮರೆಯಲಾಗದ ಅನುಭವ ನಮಗೆ.

ಸುಮಾರು ಮೂರೂವರೆ ತಾಸು ಸಮುದ್ರದ ನೀರಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದು, ತಟಪಟ ನೀರು ಬಡಿಯುತ್ತ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಮನಸೋ ಇಶ್ಚೆ ನೀರಲ್ಲಿ ಆಟ ಆಡುತ್ತ ಕಾಲ ಕಳೆದದ್ದು ಅಲ್ಲಿಯ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲ ವಾತಾವರಣ, ಬೆಳೆದ ಗಿಡಗಳೋ ನೀರಲ್ಲೇ ಬೇರು ಬಿಟ್ಟು ತಮ್ಮ ನಿಲುವು ತೋರುತ್ತಿರುವುದು, ಬೇರಿನಿಂದ ಬೇರಿಗೆ ನೀರಿಂದ ಒಂದು ಅಡಿ ಮೇಲೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹಗ್ಗ ಹೆಣೆದು ಸುಃಖಾಸನದ ರೀತಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಕಂಡು ಅಲ್ಲಿ ಮಗಳು ಬರುವವರೆಗೆ ಮಲಗಿದ್ದು ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ಬರಲು ಮನಸ್ಸೇ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಅನುಭವಗಳ ಖನಿ ಹೊತ್ತು 11.30amಗೆಲ್ಲ ರೂಮು ಸೇರಿ ಬಿಸಿ ಹಬೆಯ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದಾಗಲೇ ಅರಿವಾಗಿದ್ದು ದೇಹಕ್ಕೆ ಆದ ಸುಸ್ತು. ಒಂದೆರಡು ಗಂಟೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದು ರೆಡಿ ಆದ್ವಿ. ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಹೊಟೇಲ್ನಲ್ಲಿ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಮೂರು ಗಂಟೆಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ಕೀ.ಮೀ. ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಮತ್ತದೇ ಬೈಕಲ್ಲಿ.

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ಭಾಗ – 8ರಲ್ಲಿ.

ವಾವ್! ಅಂಡಮಾನ್…..

ಭಾಗ – 6

ಹ್ಯಾವ್ ಲಾಕ್ ದ್ವೀಪ

ದಿನಾಂಕ 7-2-2019ರಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಗೆ Green Ocean” ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ
ನಮ್ಮ ಪಯಣ “ಹ್ಯಾವ್ ಲಾಕ್ ” ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ. ನಿಗದಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಸಮಯಕ್ಕಿಂತ ಎರಡು ತಾಸು ಮೊದಲು ಬಂದರಿನಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಂತೆ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೇಜಾರು. ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಪ್ರಯಾಣದ ವಿವರಣೆಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಬರೆಯುವ ಕೈಂಕರ್ಯ ಕೈಗೊಂಡೆ.

ಸರಿಯಾಗಿ 11.45amಗೆ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಹಡಗಿನವರಿಗೆ ವಹಿಸಿ ಮೊದಲ ಮಹಡಿಯ ಐಷಾರಾಮಿ ಏರ್ ಕಂಡೀಷನ್ ಸೀಟಲ್ಲಿ ಕೂತಾಗ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ನಿರಾಶೆಯಾಯಿತು.

ಹಾಂಗೂ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಕೇಳಿದೆ ” ಬಾಹರ್ ಜಾ ಸಖತೆ ಹೈ?” ಅವನು ತಲೆಯಲ್ಲಾಡಿಸಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಹಡಗಿನತ್ತ ಕೈ ತೋರಿಸಿ “ವೋ ಓಪನ್ ಶಿಪ್ ಹೈ ನಾ? ಉಸಮೆ ಹೋತಾ ಹೈ” ಎಂದಾಗ ಬಲೂನಿಂದ ಗಾಳಿ ತೆಗೆದಂತಾದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಹಡಗಿನ ಮೇಲೇರಿ ಓಪನ್ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕೂತು ಸಮುದ್ರದ ಸಿರಿ ಹಿರುತ್ತ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಏನೇನೊ ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದೆ. ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪಯಣ ಇದು. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಅವಕಾಶ ಇಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ.

ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಗ್ಲಾಸ್ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿನ ಸೌಂದರ್ಯ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತ ಬರವಣಿಗೆ ಮುಂದುವರೆಯಿತು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 2.30ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲ ತಲುಪಿದೆವು ಹ್ಯಾವ್ ಲಾಕ್.

ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಎರಡು ದಿನ ಉಳಿಯಲು ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಜಾಗ ಚಂದದ ರೆಸಾಟ್ಸ. ಬಂದರಿನಿಂದ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ಕೀ.ಮೀ.ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಸಕಲ ಸೌಲತ್ತುಗಳನ್ನೂ ಆಧುನೀಕರಣದೊಂದಿಗೆ ಸಜ್ಜಾಗಿಸಿದ ಈ ರೆಸಾಟ್ಸ ವಿಜಯನಗರ ಸಮುದ್ರದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದೆ.

ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮೂರು ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ತಂಪಾದ ಪಾನೀಯದೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ.

ನಮ್ಮ ರೂಮು ಸೇರಿ ಸಜ್ಜಾದೆವು ನಾಲ್ಕು ಮೂವತ್ತಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸಮುದ್ರ ವೀಕ್ಷಣೆಗೆ.

ಹೋಗುವಾಗ ಈ ರೆಸಾಟ್ಸಗೇ ಸೇರಿದ ಸುಂದರ ಗಾರ್ಡನ್, ಅನೇಕ ಆಟಗಳನ್ನು ಆಡಬಹುದಾದ ಮೈದಾನ, ತೂಗು ಜೋಲಿ, ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೇ ಇರುವ ಇವರದೇ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಸಮುದ್ರ ತೀರ ಮನಕ್ಕೆ ಮುದ.

ತೀರದ ಗುಂಟ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ದೇಶ, ವಿದೇಶಿ ಯುವಕ,ಯುವತಿಯರು ಜೋರಾದ ಹಾಡಿಗೆ ಮನ ಬಂದಂತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತ ಸುತ್ತಲಿನ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ನರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರದೇ ಒಂದು ಲೋಕ.

ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಸಮುದ್ರದ ನೀರು ತುಂಬಾ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಷ್ಟೂ ದೂರ ಸಣ್ಣ ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲುಗಳ ರಾಶಿ. ದಡದ ಮರಳಲ್ಲಿ ಶಂಖು, ಚಿಪ್ಪುಗಳ ಹುಳುಗಳು ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದು ಆಯಲು ಹೋದರೆ ಮುದುರಿ ಚಿಪ್ಪೊಳಗೆ ಸೇರಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ದಡದುದ್ದಕ್ಕೂ ದೊಡ್ಡ ಮರಗಳು ತೆಂಗಿನ ತೋಟ.

ಹ್ಯಾವ್ ಲಾಕ್ ಬಹಳ ಸಮತಟ್ಟಾದ ಪ್ರದೇಶ. ಬಹಳ ಚಂದದ ಊರು. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರಲ್ಲಿ ರೆಷ್ಟೋರೆಂಟುಗಳು, ರೆಸಾರ್ಟಗಳು. ಎತ್ತ ನೋಡಿದರತ್ತ ಹಸಿರೇ ಹಸಿರು. ಓಡಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ,ಆಟೋಗಳ ಬರವಿಲ್ಲ. ಬಾಡಿಗೆ ವಾಹನ ಪಡೆದು ನಾವೇ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡಿ ಕೂಡಾ ಸುತ್ತಾಡಬಹುದು. ರಸ್ತೆಗಳೋ ತೊಳೆದಿಟ್ಟ ಬಾಳೆ ಎಲೆಯಂತಿವೆ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಸ,ಗಲೀಜು ವಾಸನೆ,ಹೇಸಿಗೆ ಪಡುವಂತಹ ಜಾಗವೇ ಇಲ್ಲ. ನಮಗಂತೂ ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ದೂರ ದೂರದಲ್ಲಿ ಮನೆ, ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ಎತ್ತ ನೋಡಿದರೂ ಗಿಡ ಮರಗಳ ರಾಶಿ ಸೌಂದರ್ಯ ಆರಾಧಕರಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗವೇ ಸಿಕ್ಕಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಗದಿರದು!!

ಮಾರನೆಯ ದಿನ “ಸ್ಕೂಬಾ ಡೈವಿಂಗ್” ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಮೊದಲೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮಾಡಿಸಿ ಮಾಹಿತಿಗಾಗಿ ಈ ಕುರಿತಾದ ವಿಡೀಯೋ ವಿಕ್ಷಿಸಿ ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ಫಾರಂ ಭರ್ತಿ ಮಾಡಿ (ಒಬ್ಬರಿಗೆ ರೂ.3000/-) ಹಣ ಸಂದಾಯ ಮಾಡಿ ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ರೂಮು ಸೇರಲು ಬಂದಾಗ ರೆಸಾರ್ಟ ಪೂರ್ತಿ ಜಗಮಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಸ್ವಿಮಿಂಗ್ ಪೂಲ್ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಸಾಕಷ್ಟು ಆಸನಗಳು ತರಾವರಿ, ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರದ ಹಾಡು ದೊಡ್ಡ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ, ಕಾರಂಜಿಯ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ನರ್ತನ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತಿರುವಂತಾಯಿತು.

ಕೊನೆಗೆ ರೂಮು ಸೇರಿ ಮಲಗಿದರೆ ಜಪ್ಪಯ್ಯಾ ಅಂದರೂ ನಿದ್ದೆ ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಟೀವಿ ಇದ್ದರೂ ಇಲ್ಲಿಯ ಒಂದೆರಡು ಚಾನಲ್ ಬಿಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲಾ ಚಾನೆಲ್ಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಬರೋದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದು ಅಂಡಮಾನಿನಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ನೆಟ್ವರ್ಕ ಸಿಗೋದು ಕಷ್ಟ. ಸುಮ್ಮನೆ ಇಲ್ಲಿವರೆಗಿನ ಅನುಭವ ಬರಿತಾ ಕೂತೆ. ಗಂಟೆ ಎರಡಾಯಿತು. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೋ ಏನೋ ಟೀ,ಕಾಫಿ, ಹಾಲು ಪೌಡರ್ ರೆಡಿ ಇಟ್ಟಿದ್ರು ರೂಮಲ್ಲಿ. ನೀರು ಬಿಸಿ ಮಾಡಿ ಹಾಲು ಪೌಡರ್ ಕದಡಿ ಜೊತೆಗೆ ಎರಡು ರಸ್ಕ ತಿಂದು ಮಲಗಿದೆ.

ಮಾರನೇ ದಿನ ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಇನ್ನೂ ಐದು ಗಂಟೆ. ಆಗಲೇ ಬೆಳಕರಿದು ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಯ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಗಾನ! ಹೊರ ಬಂದು ನೋಡಿದರೆ ನೂರಾರು ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಗಳು. ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಲು ಹೋಗಿ ಸೋತೆ. ಪುಟಕ್ಕಂತ ಹಾರಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಇವರ ಸಂತತಿ ನಶಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಇಷ್ಟೊಂದು ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಕಂಡಿದ್ದು ಇಲ್ಲೇ ಮೊದಲು. ಹಾಗೆ ದೊಡ್ಡ ರೌಂಡ್ ವಾಕಿಂಗ್ ಮಾಡಿ ಬಂದೆ.

ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿ ತರಾವರಿ ಇತ್ತು ಇಲ್ಲಿ. ಸಖತ್ತಾಗಿ ಮೆದ್ದು 7.45amಗೆಲ್ಲ ಹೊರಟೆವು.

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು – ಭಾಗ -7ರಲ್ಲಿ