ಬಾರೆ ತಂಗಿ ಮತ್ತು ದಾಹ

(ಹವಿ-ಸವಿ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಕವನ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ
ಸಮಾಧಾನಕರ ಬಹುಮಾನ ಪಡೆದ ಚಿತ್ರ ಕವನಗಳು)

ಬಾರೆ ತಂಗಿ ಬಾರೆ ತಂಗಿ
ನೀರಿಗೋಗೋಣ
ನೀರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ
ಸುತ್ತಾಡಿ ಬರೋಣ॥

ಬಿಸಿಲ ಬೇಗೆಯಲ್ಲಿ
ಭೂಮಿ ಬಿರಿದು ಕುಂತಿದೆ
ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಆಟಕಿಲ್ಲಿ
ನೀರು ಎಲ್ಲಿದೆ॥

ಕುಂಟೆ ಬಿಲ್ಲೆ ಅಡಿಗೆ ಆಟ
ನಮಗೂ ಈಗ ಬೇಡವಾಗಿದೆ
ನೀರಿನಲ್ಲಿ ದೋಣಿ ಆಟ
ಆಡೊ ಆಸೆ ಚಿಗುರಿದೆ॥

ಅಮ್ಮ ಕೊಟ್ಟ ಖಾಲಿ ಬಿಂದಿಗೆ
ನನ್ನ ಅಣುಕಿಸಿದೆ
ಹುಡುಕು ಹುಡುಕು ನೀರು ಬೇಗ
ಅಣತಿ ಇತ್ತಿದೆ॥

ಎಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗಿ ಬಂದೆವು
ಭೂಮಿ ಮಾತ್ರ ಬಿರಿದಿದೆ
ಎತ್ತ ನೋಡಿದರತ್ತವೆಲ್ಲ
ಬಟಾ ಬಯಲು ನಿಂತಿದೆ॥

ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲಿ
ಬಾರೆ ಕುಣಿಯುವಾ
ಹಾಡನೇಳಿ ಕೈಯ ಮುಗಿದು
ಮಳೆಯ ಕರೆಯುವಾ॥

20-4-2017. 7.42pm

ದಾಹ..

ಬಾನೆತ್ತರದ ಬಾಗಿನದಲಿ
ರವಿ ತೂರಿಹನು ತನ್ನ ಪ್ರಕರತೆ
ದಿಗಿಲುಗೊಂಡ ಭೂರಮೆ
ಬಾಯ್ದೆರೆದು ಕಾಯುತಿದೆ
ಹೊನ್ನ ಸಿಂಚನದ ಹೂ ಮಳೆಗೆ.

ರಂಗಿನಾಟದ ರಂಗೋಲಿ
ಈ ಚಿತ್ತಾರದ ಬದುಕು
ದಾರಿ ಸವಕಲು ನಾಣ್ಯ.
ಜಂಜಾಟದ ಪಯಣ
ದಾಹ ತೀರುವುದೆಂತೊ!

ಖಾಲಿ ಕೊಡ ತುಂಬಲು
ಹೊರಟ ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಪಯಣ
ಆಸೆಯ ಬೆಂಬತ್ತಿ ಹೊರಟಿದೆ
ಹಿಡಿದ ಕೈ ಬಿಡದಂತೆ
ದಿನವೆಲ್ಲ ಪುಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ನಡಿಗೆ.

ಬಾ ಮಳೆಯೆ ಬಾ ಮಳೆಯೆ
ಗತಕಾಲಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಿ
ಸುರಿದು ತಂಪನು ಮಾಡು.

20-4-2017  7.28pm

Advertisements

.ಪೋರನ ಅವಾಂತರ…

ಇಕ್ಕಿಟಿಪ್ಪಿ ಇಕ್ಕಿಟಿಪ್ಪಿ
ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪೋರಾ
ಅಡಿಗೆ ಮನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು
ಮಾಡಿದ ನೋಡು ಸಾರಾ.

ಕಟ್ ಕಟ್ ಕಟ್
ತರಕಾರಿನೆಲ್ಲ ತಿರಿದು
ಮೊಳಕೆ ಕಾಳು ಈರುಳ್ಳಿ
ಮಾಡೇಬಿಟ್ಟ ಪಲಾವು.

ಫೀ ಫೀ ಫೀ ಕುಕ್ಕರು
ಹೊಡದೆ ಬಿಡ್ತು ವಿಸಿಲ್ಲು
ಕೊತ ಕೊತ ಕುದಿದು ರೆಡಿ
ಒಗ್ಗರಣೆಯ ದಾಲು.

ಲಟಪಟ ಲಟಪಟ
ಲಟ್ಟಣಿಗೆ ಓಡಾಡಿ
ಬುಸ್ ಎಂದು ಉಬ್ಬೆ ಬಿಡ್ತು
ಬಾಣಲೆ ಮೇಲಿನ ಪುಲ್ಕಾ.

ಕೆಂಪಕ್ಕಿ ಅನ್ನ ಮಜ್ಜಿಗೆ
ಉಪ್ಪಿನ ಕಾಯಿ ಹಪ್ಪಳ
ಪಟ್ಟಾಗಿ ಕಳಿತು ಒಬ್ಬನೆ
ಇಳಿಸೆ ಬಿಟ್ಟ ಊಟ.

ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ಅಡಿಗೆ ಮನೆ
ಚಲ್ಲಾ ಪಿಲ್ಲಿ ಹರಡಿ
ಬಂದ ಅಮ್ಮ ಕೇಳಿದಳಾಗ
ಕಾಲಿಕ್ಕೋದು ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ.

ನಕ್ಕು ನಕ್ಕು ಒಳಗೊಳಗೆ
ಖುಷಿ ಪಟ್ಟಳು ಅಮ್ಮ
ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಿ ತಿಂದ
ಮಗನ ಅವಾಂತರ ಕಂಡು.☺

12-3-2017. 7.32pm

ಮಕ್ಕಳಿಗೊಂದು ರಾಜಾ ರಾಣಿ ಕಥೆ

ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಊರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ರಾಜನಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಹೆಂಡತಿಯರು ಇದ್ದರು. ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳು ತುಂಬಾ ಸುಂದರಿ. ಅವಳ ಹೆಸರೂ ಕೂಡಾ ಸುಂದರಿ. ಇನ್ನೊಬ್ಬಳ ಹೆಸರು ಕಮಲ.

ಈ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ರಾಜನಿಗೆ ಸುಂದರಿಯನ್ನು ಕಂಡರೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿ. ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದಳಲ್ಲವೆ? ಸದಾ ಅವಳ ಜೊತೆಗೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವಳು ಏನು ಕೇಳಿದರೂ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಹೇಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಪರಿಣಾಮ ಅವಳು ತುಂಬಾ ಸೊಕ್ಕಿನಿಂದ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೆ ಅಹಂಕಾರ, ದಪ೯. ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ನಯ ವಿನಯ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇವಳು ರಾಜನ ಎರಡನೆಯ ಹೆಂಡತಿ ಬೇರೆ. ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಸೊಸೆ. ರಾಜನ ಮೊದಲನೆಯ ಹೆಂಡತಿಯಾದ ಕಮಲಳ ಮೇಲೆ ಸದಾ ಏನಾದರೂ ಕೊಂಕು ಮಾತಾಡಿ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಘಾಸಿಗೊಳಿಸುವುದು ಇವಳ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸ. ಅವಳ ವಿರುದ್ಧ ಇಲ್ಲ ಸಲ್ಲದ ಚಾಡಿ ಹೇಳಿ ರಾಜನ ಮನಸ್ಸು ಕೆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇದನ್ನು ನಂಬಿದ ರಾಜ ಮೊದಲ ಹೆಂಡತಿ ಹತ್ತಿರ ಸೇರಿಸುವುದನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟ. ಇದೇ ಅವಕಾಶ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡ ಸುಂದರಿ ರಾಜ ಅವಳನ್ನು ಅರಮನೆಯಿಂದಲೇ ಹೊರಗೆ ಹಾಕುವಂತೆ ಮಾಡಿದಳು.

ಪಾಪ! ಕಮಲ. ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸೌಮ್ಯ ಸ್ವಭಾವದವಳು. ಯಾವುದನ್ನೂ ಪ್ರತಿಭಟಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಅವಳಿಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಇದ್ದ ಅವಳು ಎಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪಾತ್ರಳಾಗಿದ್ದಳು. ಊರಿನ ಜನರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಅವಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ. ಆದರೆ ರಾಜ ಅರಮನೆಯಿಂದ ಹೊರ ಹಾಕಿದಾಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಆದರೆ ರಾಜನ ಮಾತು ಯಾರೂ ಪ್ರತಿಭಟಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಜನಲ್ಲವೆ? ಭಯ ಎಲ್ಲರಿಗೂ.

ರಾಜನಿಂದ ಹೊರಗಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟ ಕಮಲ ದಿಕ್ಕು ತೋಚದಂತಾಗಿ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಬದುಕು? ದೂರ ಬಹುದೂರ ಹೊರಟು ಹೋಗೋಣವೆಂದು ನಿಧ೯ರಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ದಿಕ್ಕು ದೆಸೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅಳುತ್ತ. ಹೀಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಒಬ್ಬ ದಾಸಯ್ಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಾನೆ. ಇವಳು ಅಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು “ತಂಗಿ ಯಾಕವ್ವ ಅಳ್ತೀಯಾ? ಏನಾಯಿತು? ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳು. ನನ್ನ ಕೈಲಾದ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.” ಎಂದಾಗ ಇವಳಿಗೆ ದುಃಖ ಒತ್ತರಿಸಿ ಬಂದು ಇರುವ ವಿಷಯ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. “ಅಷ್ಟೇನಾ? ಯೋಚಿಸಬೇಡ. ತಂಗಿ ನಿನ್ನ ಗುಣವೆ ನಿನ್ನ ಕಾಪಾಡುವುದು. ನೀನು ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡ್ತೀಯಾ?” “ಆಯಿತು ಸ್ವಾಮಿ, ಅದೇನು ಹೇಳಿ.” “ನೋಡು ಇಲ್ಲಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಹತ್ತು ಗಜ ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೇವಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಪೂಜಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಡೆದುಕೊ. ತಪ್ಪಬೇಡ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ದಾಸಯ್ಯ ಹೊರಟು ಹೋದ.

ಕಮಲ ದಾಸಯ್ಯ ಹೇಳಿದಂತೆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ಪೂಜಾರಿ ಇವಳನ್ನು ಕಂಡು ” ಬಾರವ್ವ ಇಲ್ಲಿ. ಈಗ ನಾನು ಕೊಡುವ ಈ ಲಿಂಬೆ ಹಣ್ಣು ತಲೆಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕಲ್ಯಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಸಾರಿ ಮುಳುಗೇಳಬೇಕು. ನಂತರ ಈ ಮಡಿಯುಟ್ಟು ಬಂದು ದೇವರಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸು” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಅದರಂತೆ ಕಮಲ ಕಲ್ಯಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಸಲ ಮುಳುಗೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಅದೇನಾಶ್ಚಾಯ೯. ತಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕೂದಲಿನ ಬದಲಾಗಿ ನೀಳವಾದ ಕೇಶ ರಾಶಿ. ದೇಹವೆಲ್ಲ ಸುಂದರವಾಗಿದೆ. ಮೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ನವ ಚೇತನ. ಖುಷಿಯಿಂದ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಮಡಿಯುಟ್ಟು ಪೂಜಾರಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ದೇವರಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಮತ್ತೆ ಅರಮನೆಗೆ ಮರಳುವಾಸೆ ಮನದಲ್ಲಿ.. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿರಲು ಅಡಿಕೆ ತೆಂಗು ಬಾಳೆಯ ಗಿಡಗಳು “ಅಕ್ಕಾ ಅಕ್ಕಾ ನಮಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಹಾಕು” ಎಂದಾಗ ಅವುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ನೀರುಣಿಸಿ ಅವುಗಳು ಕೊಟ್ಟ ಹಣ್ಣು ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ತಿಂದು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಮತ್ತೆ ಹೂಗಳ ಗಿಡಗಳು ಇದೇ ಮಾತು ಹೇಳಿದವು. ಅವುಗಳಿಗೂ ನೀರೆರೆದಾಗ ಹೂವರಳಿಸಿ ಅಕ್ಕಾ ಮುಡಿದುಕೊ ಬಾ ಎಂದು ಅವಳ ಹೆರಳೇರಿ ತಲೆ ತುಂಬ ಹೂಗಳು ನಳನಳಿಸುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದಾಗ ಒಬ್ಬ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಎದುರಾಗುತ್ತಾನೆ. “ತಂಗಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಶೃಂಗಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ. ಒಡವೆನೆ ಹಾಕಿಲ್ಲ. ಬಾ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಎರಡು ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಇದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಚೇಳಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಬೇಕೊ ಬಂಗಾರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಬೇಕೊ ” ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಅವಳಿಗೆ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜ ಹೊರಗಾಕಿದ್ದಾನೆ ಅನ್ನುವ ನೋವಿತ್ತಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳು ಈ ಬಂಗಾರ ತಗೊಂಡು ಏನು ಮಾಡಲಿ! “ಚೇಳಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೇನೆ ಕೊಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಮಾಂತ್ರಿಕ ಅವಳು ಕೇಳಿದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಕಮಲಳಿಗೆ ಯಾಕೊ ಇದುವರೆಗೆ ಇಲ್ಲದ ಆತಂಕ, ಬೇಸರ, ನಿರಾಸೆ. ನಾನು ಅರಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ ರಾಜ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ ಅಂತ ಯಾವ ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿನ ಚೇಳಿಂದ ಕಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾಯೋಣವೆಂದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ತೆಗೆದರೆ ಅದರ ತುಂಬಾ ಬಂಗಾರ, ವಜ್ರದ ಒಡವೆಗಳು. ಮತ್ತೆ ಖುಷಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಧರಿಸಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಾಳೆ ಅದೇ ಸಾದು ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. “ತಂಗಿ ನೀನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಅರಮನೆಗೆ ಹೋಗು. ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ “ಎಂದು ಹಾರೈಸಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅವಳು ಜಗಮಗಿಸುವ ನವ ತರುಣಿಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಹೊತ್ತು ಅರಮನೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ರಾಜ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಚಕಿತನಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ಭರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಆದರೆ ಸುಂದರಿಗೆ ಅಸೂಯೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಇವಳಿಂದ ಉಪಾಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸೌಂದರ್ಯವತಿಯಾಗಿ ರಾಜನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಬೇಕೆಂದು ಇವಳು ಸಾಗಿದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಅದೇ ದಾಸಯ್ಯ, ಅದೇ ಪೂಜಾರಿ, ಅದೆ ಗಿಡ ಮರಗಳು, ಅದೇ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಎಲ್ಲರೂ ಎದುರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರ ಹತ್ತಿರವೂ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ಉದ್ಧಟತನದಿಂದ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಇರುವ ಸೌಂದರ್ಯ ಹೋಗಿ ಕುರೂಪಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಮಾಂತ್ರಿಕ ಕೊಟ್ಟ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಬಂಗಾರದ್ದೆಂದು ನಂಬಿ ತೆರೆದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿಯ ಚೇಳು ಕಡಿತದಿಂದ ಅಸು ನೀಗುತ್ತಾಳೆ.

ಇತ್ತ ಕಮಲ ರಾಜನೊಂದಿಗೆ ಸುಃಖ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಹಾಳಾದ ರಾಜನ ಮನಸ್ಸು ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಸಂಸಾರ ನಡೆಸುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಜೆಗಳ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಪಾತ್ರನಾದ ರಾಜ ಒಳ್ಳೆಯ ರಾಜನೆಂದು ಹೊಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಅಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ರೂಪ ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ಲ,; ಮನಸ್ಸು ಸುಂದರವಾಗಿರಬೇಕು. ಅವನ ಗುಣವೆ ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಆದುದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳೆ ಗುಣವಂತರಾಗಿ ಬಾಳಿ.

13-11-2016. 8.29pm

ಮಕ್ಕಳಾಟ

ಬಿತ್ತೊಂದು ಮಳೆ
ನೆತ್ತಿ ತಣ್ಣಗಾಗಲಿಲ್ಲ
ಕತ್ತೆತ್ತುವ ಭರದಲ್ಲಿ
ಕತ್ತು ಉಳುಕಿತಲ್ಲ||

ಬಾರೊ ಬಾರೊ
ಮಳೆರಾಯ
ಮಕ್ಕಳ ಹಾಡಿಗೆ
ಕುಣಿಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ||

ಚೌಕಾ ಬಾರಾ
ಕವಡೆ ಕಾಯಿ
ಕುಲು ಕುಲುಕಿ
ಹಾಕಲಾಗಲಿಲ್ಲ||

ಚಿನ್ನಿ ದಾಂಡು
ಗಿರ ಗಿರ ಗಿಲ್ಲಿ
ಹೊಡೆಯುವ ಹಳೆ ಆಟ
ಹೇಳಿಕೊಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ||

ಚನ್ನೆಮಣೆಯ
ಅಟ್ಟದಿ ತೆಗೆದು
ಮಕ್ಕಳೊಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು
ಆಡಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ||

ಕಣ್ಣಾ ಮುಚ್ಚೆ
ಕಾಡೆ ಗೂಡೆ….
ಅಡಗುವ ಆಟ
ತಿಳಿಸಿಕೊಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ||

ತಿರುಗುವ ಮಕ್ಕಳ
ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ
ಚಂದಮಾಮಾ ಕಥೆ
ಹೇಳಲಾಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ||

ಕಜ್ಜಾಯದಡುಗೆ
ಕೈ ತುತ್ತ ನೀಡಿ
ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತ
ಬೆಳದಿಂಗಳೂಟವಿಲ್ಲ||

ಮಕ್ಕಳ ಕರೆದು
ಹೇಳಿದರಂದರು
ಇವೆಲ್ಲ ಓಲ್ಡ ಜಮಾನಾ
ಹೋಗಜ್ಜಿ||

ನಮಗೇನಿದ್ದರು
ಟೀವೀನೇ ಬೇಕು
ಮೊಬೈಲು ಬೇಕು
ನಿನ್ನಾಟ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು||

ರುಚಿಕಟ್ಟಾದ
ಪಿಜ್ಜಾ ಬರಗರ್
ಸಾಕು ಹೊಟೇಲಿನ
ಮಂದ ದೀಪ||

ಬೈ ಬೈ ಅಜ್ಜಿ
ಹೊರಡುವೆವೀಗ
ಬಾಗಿಲು ತೆಗಿ ಬರುವೆವು
ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರಡರೊಳಗೆ||

(ಇದು ನಾನು ಬರೆದ ಮೊದಲ ಮಕ್ಕಳ ಪದ್ಯ)
14-4-2016. 10.56pm