ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿ

ನಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ
ಎದ್ದು ಕೂತು ಮಾಡುವುದೇನು?

ಎದ್ದೆ,ನಿಂತೆ,ಕೂತೆ ಮತ್ತೆ ಮಲಗಿದೆ
ನಿದ್ದೆ ಎಲ್ಲೋ ಬೊರಲು ಹೊಡೆದು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿರಬೇಕು!

ಮನದ ತಾಕಲಾಟ ಬರುವುದೋ ಇಲ್ಲವೋ
ಒಂದಷ್ಟು ಕಾಯುವಿಕೆಯ ಕ್ಷಣ
ಕಳೆಯಿತು ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿ.

ಬೆಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಯಾಕೆ?
ರವಿಯ ಆಗಮನ ಇಂದಾದರೂ ಬೇಗ ಬರೋಣ ಆಗಿದ್ದರೆ…..
ಎದ್ದು ಓಡಿ ಹೋಗಿಬಿಡಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ
ಜಾಗಿಂಗು, ವಾಕಿಂಗು
ಎಂತದೋ ಒಂದು!

ಒತ್ತಟ್ಟಿಗೇ ಒಂದಷ್ಟು
ಕಸುಬು, ಕಾಯಕ ಅದೂ ಇದೂ ಕರೆಯುತ್ತದೆ
ನಾನಂತೂ ಇದ್ದೇನೆ
ಬೇಕಾದರೆ ಮಾಡು
ನಾ ರೆಡಿ.

ಹೋಗ್ರೋ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದೇ ಒದ್ದಾಟ ನನಗಿಲ್ಲಿ
ಕಣ್ಣುರಿ ಬೇರೆ
ನಿಮದೊಂದು ಅದೇನೊ ಹೇಳ್ತಾರಲ್ಲ
“ಅಜ್ಜಿಗೆ ಅರಿವೆ ಚಿಂತೆಯಾದರೆ
ಮೊಮ್ಮಗಳಿಗೆ ಮಿಂಡನ ಚಿಂತೆಯಂತೆ”

ಸೆಟಗೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಬೋರಲಾದೆ
ನಿದ್ದೆ ಹೀಗೆಯೇ ಮಲಗಿರಬಹುದೆಂದು!

ಹ….ಹ…ಬಂತು ನಿದ್ದೆ
ಆದರೆ ಬಂದಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಅಂದುಕೊಂಡೆ ವಿಳಂಬವಾಗಿ ಎದ್ದಾಗ
ಸಾವು – ನಿದ್ದೆ
ಎರಡೂ ಒಂದೇ!!

21-3-2018 1.02am

Advertisements

ವಿನಂತಿ

ಇಲ್ಲಿ ನಾನೂ
ಎನ್ನುವುದು ಗೌಣ.

ನನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ
ನೀಡಿ ಸನ್ಮಾನ.

ಬರಹದೆದೆಯ ಮೇಲೆ
ಏಕೆ ನಮ್ಮ ಗತ್ತು ಗಮ್ಮತ್ತು.

ಒಮ್ಮೆ ಓದಿ ಹಾಕಿರಿ
ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

ಸುಃಖಾ ಸುಮ್ಮನೆ
ಬೇಡ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಶರಾ.

ಇರಲಿ ಬರಹಕ್ಕೊಂದು
ನಿಜವಾದ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

ಓದುಗರು ನೀವು
ಬರೆಯುವವಳು ನಾನು.

ಬರಹ ಮುಕುಟಕೆ
ಓದುಗರೇ ಕಳಶಪ್ರಾಯ!!

11-3-2018. 8.10am

ಪರಿಸ್ಥಿತಿ

ಒಂದು ಮಾತು ನಿಜ ; ನಾವು ಯಾವತ್ತೂ ಒಂದಕ್ಕೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರಬಾರದು. ಅದು ವಸ್ತುವೇ ಆಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಯಾವುದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬೇಕೊ ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಇದು ನನ್ನ ಅನುಭವದ ಮಾತು.

ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರ ನಡೆ ಹಾಗೂ ಕೆಲವೊಂದು ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಾರದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನಾನಾಗೇ ಹೊರತಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಹಳ ನೋವಾಗಿರುವುದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟಲ್ ಫೀಲಿಂಗ್ ಜಡ ವಸ್ತುಗಳೂ ಜೀವ ತುಂಬಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಜೀವವಿರುವ ಪ್ರಾಣಿ ಮನಸ್ಸನ್ನೇ ಜಡ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಈ ಫೀಲಿಂಗ್ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊರ ಹಾಕದೇ ಗತ್ಯಂತರವಿಲ್ಲ.

ವಸ್ತುಗಳಾದರೆ ಹೇಗೋ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಕಷ್ಟ ಆದರೂ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅದು ನಾವಾಗಿಂದಲೇ ಹೊರತಳ್ಳಿರೋದು ಎಂಬ ಭಾವ, ಜೊತೆಗೆ ಇಷ್ಟು ದಿನ ಉಪಯೋಗಿಸಿದೆನಲ್ಲಾ ; ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಬೇಡಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಾರದು ವಾಸ್ತು ಪ್ರಕಾರ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ. ಇದು ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆ ಕೂಡಾ ಆಗಿರಬಹುದು. ನನಗೆ ಇವೆಲ್ಲ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಧೈರ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಪ್ರದಾಯ, ಮಡಿ ಮೈಲಿಗೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಬಂದವಳು. ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ನಾನೇ ಹೇಳಿದ್ದಿದೆ “ನನಗೆ ಇದರ ಮೇಲೆಲ್ಲ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲಪ್ಪಾ” ಆದರೆ ಇದು ಉಡಾಫೆ ಮಾತಾ? ಅಂತ ನನ್ನ ಮೇಲೇ ನನಗೆ ಸಂಶಯ.

ಕಾರಣ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅವಾಂತರ. ಒಂದಾ ನಾ ಬೀಳೋದು, ನಾನು ಸಾಕಿದ ಶೋನೂ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸತ್ತೋಗಿರೋದು, ಅಂದುಕೊಂಡ ಕೆಲವು ಕೆಲಸ ಆಗದೇ ಇರೋದು ಇತ್ಯಾದಿ. ಹೀಗೆಲ್ಲ ಆದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಅಧೀರವಾಗಿ ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅನುಕರಣೆ ಮತ್ತೆ ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಮಾಡುವಂತಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿ ಅಭಶಖುನವಾದಾಗ ಶನಿ ದೇವರಿಗೆ ಐದು ವಾರ ಎಳ್ಳು ದೀಪ ಹಚ್ಚಬೇಕು ಅಂತ ಯಾರೋ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳಿದ ಉಪದೇಶ ಮತ್ತೆ ಶಿರಸಾವಹಿಸಿ ಪಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಏನೋ ಒಂದಷ್ಟು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ನಿಜ. ಇದು ನಂಬಿಕೆಯ ಪ್ರಭಾವ ಇರಬಹುದೇ?

ಆದರೆ ನಾವು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಅತ್ಯಂತ ಪೂಜ್ಯ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವರು ಮೌನವಾದಾಗ ಏನು ಅಂತ ಅರ್ಥ ಆಗದೇ ಬಹಳ ಬಹಳ ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೂ ಸಾಧ್ಯ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಮೂಖವಾಗಿ ರೋಧಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಿ ನಾವು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ? ನಮಗೇ ಅರ್ಥ ಆಗದೇ ಒದ್ದಾಡುತ್ತದೆ ಮನ. ಕೇಳುವಾ ಅಂದರೆ ಅವರು ಮೌನ ಮುರಿಯದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ವ್ಯಥೆ.

ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ನಾವು ಹೊರ ಬರಲೇ ಬೇಕು. ಯಾವತ್ತೂ ಯಾರನ್ನೂ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಹಚ್ಚಿ ಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ನಮ್ಮ ಬರಹಕ್ಕೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿರುವ ಅವರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸೋತಾಗ ಒಂದಷ್ಟು ಸಾಂತ್ವನ, ಸಹಾಯ ಮಾಡಿರುವುದು ಇಷ್ಟಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣವಾಗಿರಬಹುದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ರೀತಿ ವರ್ತನೆ ಕೊನೆ ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನೇ ತಿಂದು ಹಾಕುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾವು ಅಧೀರರಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನದೇ ತಪ್ಪು ಇರಬಹುದೇ? ಎಲದಕ್ಕೂ ಕಾರಣ ನಾನು ಮಾತ್ರನಾ? ಯಾವಾಗ ಏನಾಯಿತು? ಹೀಗೆ ತನ್ನನ್ನೇ ಹಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಮನ ಇದುವರೆಗಿನ ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಒಡನಾಟವನ್ನು ಕೂಲಂಕುಶವಾಗಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ! ಬೇಕಿತ್ತಾ ಮನವೆ ತೆಪ್ಪಗೆ ನಿನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ನೀನಾಯಿತು ನಿನ್ನ ಕೆಲಸವಾಯಿತು ಅಂತ ಇರೋದು ಬಿಟ್ಟು? ಅದೇನೇನು ತಾಕಲಾಟವೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದುಃಖದಲ್ಲಿ! ಎಲ್ಲರೂ ಹೀಗಿರೋದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಈ ಗುಣ ಅವರ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುವುದಂತೂ ದಿಟ.

ಈ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಾಂಗತ್ಯದಲ್ಲಿ ತಿಳಿದಿರುವ ಕೆಲವರ ಸಹವಾಸವಾದರೂ ಬೇಕೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಬರಹ ದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ತಿಳುವಳಿಕೆ, ಬರಹದ ಗುಣಮಟ್ಟ, ತಪ್ಪು, ಸರಿ ಇವೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕಾದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಮೊದಮೊದಲು ಸಲಹೆ ಸೂಚನೆಗಳು ಸಿಕ್ಕರೂ ತದ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಉತ್ಸಾಹ ಅಷ್ಟೊಂದು ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ನಡೆ ಅವರಿಗಿರುವ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಅಥವಾ ಇನ್ನೇನೊ ಕಾರಣ ಇರಬಹುದು. ಹೀಗಂತ ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನಾವು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ನೆಮ್ಮದಿ. ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಯೋಚನೆ ಬಂದು ಈ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸುವುದೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಇದು ಒಬ್ಬ ನಿಜವಾದ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಮಾತು.

ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶ ನನಗೇ ಎದುರಾದಾಗ ಒಂದಿನ ನನಗೇ ನಾನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆ ” ಯಾಕೆ ನನಗೀ ನಿರೀಕ್ಷೆ? ಅವರ್ಯಾರೋ ನಾನ್ಯಾರೋ. ಏನೊ ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ನನ್ನ ಬರಹ ಅವರಿಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಆಗಿರಬಹುದು. ಹಾಗಂತ ನಾನು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾರ್ಥಿ ಆಗೋದು ತಪ್ಪು. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯ ಅಂತ ತಿಳಿದು ಈ ಬರವಣಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾನು ಯಾರಿಗೋಸ್ಕರ ಈ ಬರವಣಿಗೆ ಶುರು ಮಾಡಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಬರೆಯುತ್ತ ಇರುವುದರಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗದಷ್ಟು ಸಂತೋಷ ಇದೆ. ನನಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಹುದೊಡ್ಡ ನಿಧಿ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗಿದೆ. ಉಸಿರಿರುವವರೆಗೂ ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕು. ನಾನು ನನ್ನ ಬರಹ. ಸಾಕು ಇದೇ ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚ. ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ನನಗೆ ಗೌಣ.” ಈ ಹಂತದ ವಿಚಾರ ಮನಸು ಮಾಗಿದಷ್ಟು ಶಾಂತತೆ. ಮತ್ತಷ್ಟು ಬರೆಯುವ ಉತ್ಸಾಹ. ಬರಹದ ಗುರಿಗೆ ಮೇರೆಯುಂಟೇ? ಅದರ ಸಹವಾಸದಲ್ಲಿ ಬಹುಶಃ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಮರೆಯಬಹುದೇನೊ!!

ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೊ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಜೀವನದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ತುಳಿಯುವ ಕಲ್ಲು ಮುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹೂವ ಹಾಸಿಗೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ದುಃಖತಪ್ತ ಮನಕ್ಕೆ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳುವ ತಾಕತ್ತು, ತಿಳುವಳಿಗೆ ಮೂಡಿಸಿ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಬದುಕು ಮುನ್ನಡೆಸುವ ಹಾದಿ ತೋರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಇಂತಹ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುತ್ತಿರಬೇಕು. ಚಿಂತೆ ಮಾಡುತ್ತ ಕೂತರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ದೇಹ ಸುಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಗಂಧ ತೀಡಿದರೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಬೆಳಗುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟಲ್ಲದೇ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳಿಲ್ಲವೇ? “ನಮಗೆ ನಾವೇ ಶತ್ರು, ನಮಗೆ ನಾವೇ ಮಿತ್ರ.”

17-2-2018. 12.44pm

ಮುಪ್ಪಿನ ಭಾದೆ…..??

ಮನಸ್ಸು ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ
ಏಕೆ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದಷ್ಟೂ ನಿಗೂಢ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ
ಒಂದಷ್ಟು ನಿರಾಸಕ್ತಿ
ಏನೂ ಬೇಡಾ ಯಾರೂ ಬೇಡಾ
ಏನಿದ್ದು ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

ಯಾರಿಲ್ಲದ ಸೂರೊಳು ಬರುವ ಮನೆ ಕೆಲಸದವಳೂ
ಯಾಕೆ ಬೇಕು?
ಬೇಡಾ ನಡಿ ನೀನು ನಾನೆಲ್ಲೊ ಹೋಗ್ತೀನಿ
ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳೋಣವೆ?
ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಭೂತ ಬಂಗಲೆಯೊಳು
ನಾನೂನೂ ಒಂಟಿ ಪಿಶಾಚಿಯಂತೆ ಅಲೆದಾಡಿದರೆ
ಯಾರಿಗೇನು ನಷ್ಟ ಇಲ್ಲ
ಅದೂ ಗೊತ್ತು
ಆದರೆ ಕಷ್ಟ ಆಗುವುದೆಂಬ ಕೊಂಚ ಮನಕೆ ಇರುಸು ಮುರುಸು.

ಅಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ
ಗುಡಾಣದಂತ ಹೊಟ್ಟೆ, ಬಕಾಸುರನಂತೆ ಹಸಿವಾಗುವಾಗ
ಪಿಶಾಚಿ ನೀ ಹೇಗೆ ಆಗುವೆ?
ಒಳ ಮನಸ್ಸು ಕಳ್ಳ ನಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುವುದು.

ಮುಂಡೆದಕ್ಕೆ ಕೈಲಾಗಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯತ್ತ ಆಸಕ್ತಿ ನೋಡು?

ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕಸುವಿರುವಾಗ
ಲಂಗು ಲಗಾಮಿಲ್ಲದೆ ತಿರುಗಾಡಿ
ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕೊಸರಾಡಿ
ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಸಿಟ್ಟಲ್ಲಿ ಕೂಗಾಡಿ
ಹುಚ್ಚು ಹುಚ್ಚಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ
ಬೇಕಾದ್ದು ಬೇಡಾದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುಳ ಬಿಟ್ಕೊಂಡು
ಬೇಕೆನಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಚಪಲದಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ ಬಿರಿ ತಿಂದು
ಎಂತೆಂತದೊ ರೋಗ ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡು
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವ ಆಯುಷ್ಯ ಅಂದರೆ
ಬಹುಶಃ ಈ ಮುಪ್ಪಿನ ಬದುಕಿರಬಹುದಾ?

ಏನು ಬಂದರೂ ಕಡಿವಾಣವಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸು
ಮತ್ತದೆ ತಿಂದುಂಡು ಸುಃಖಿಸುವ ಕೆಟ್ಟ ಬುದ್ಧಿ
ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೇ ಇರ್ತೀವಲ್ಲಾ
ಬೇಸರಕೊ,ಆಸೆಗೊ,ಅವಕಾಶವಾದಿತನವೊ
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಬಾಯಾಡಿಸಬೇಕು
ಲಟ ಪಟ ಡಬ್ಬಿ ಸದ್ದು
ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕು ಮನ ಸೇರಿ ಕಣ್ಕಟ್ಟಾಟ
ಇದೊಂತರಾ ಮುಪ್ಪಿನ ವೀಕ್ನೆಸ್ಸಾ?
ಹಾಗಂತ ತಿಳ್ಕೊಂಡೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮ ಹುಟ್ಕೊಂತಾ?

ವಯಸ್ಸಾದವರನ್ನ ನೋಡ್ಕೋತೀವಿ
ಹಳೆ ಬಟ್ಟೆ, ಅನ್ನದಾನಕ್ಕೆ ಹಣ ಹಾಗೆ ಹೀಗೆ
ಗಟ್ಟಿ ಜನರ ಮರುಳು ಮಾಡುತ್ತಾ
ಬೀದಿ ತುಂಬ ಓಡಾಡೊ ಬ್ಯಾನರ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ವಾಹನಗಳು ಕಂಡಾಗೆಲ್ಲ
ನಾನು ಬಲೂ ಗಟ್ಟಿ ಆಗಿಬಿಡ್ತೇನೆ
ಹ್ಯಾಂಗಾರು ಆಗ್ಲಿ ಭೂತ ಬಂಗ್ಲೆನೇ ವಾಸಿ.

ಒಳಗೊಳಗೆ ಆತಂಕ
ನಾಳೆ ನಾ ಸತ್ತೆ ಅಂದರೆ ಹೆಣ ಸುಡ್ತಾರೊ ಇಲ್ಲೊ
ನಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಾಕಿ ; ಮತ್ತದೆ ಚಿಂತೆ ತಿಕಲ್ ಮೈಂಡ್ಗೆ.

ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಏನಾನರೇನು?
ಇದೂ ನಾನೇ ಹೇಳ್ಕೋತೀನಿ
ಒಂದಷ್ಟು ಉಡಾಫೆ ಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ
ಯಾರಿಗ್ಗೊತ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದರೆ ಅಣಿಯಾಗಬೇಕಲ್ಲಾ!

ಬಯಸಿದ ಕಡೆ ತಿರ್ಗೋಕಾಗದೆ
ಬಯಸಿದ್ದು ತಿಂದರಾಗದೆ
ಬಾಯಿಗೂ ಮನಸಿಗೂ ಬೇಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿ
ಕಂಡವರ ಮೋಜು ಮಸ್ತಿ ಪಿಕಿ ಪಿಕಿ ನೋಡ್ತಾ
ಗತ ಕಾಲದ ನೆನಪಿನ ಸರಪಳಿ ಬಿಚ್ತಾ
ಕಲ್ಲಿನಂತ ಮನಸ್ಸು ಮೆದುವಾಗಿ ಆಗಿ
ನೆರಿಗೆ ಗಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ತನ್ನ ಮೈಯ್ಯಿ ಕಣ್ಣು ಕಂಡಾಗ
ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಮನಸ್ಸು…..
ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ! ಅದೆಷ್ಟು ಚಿಂತೆ ದುಃಖ ಏನ್ ತಾನು?

ಇದಕೆ ಇರಬೇಕು ಮುಪ್ಪೆಂದರೆ ಯಾರಿದ್ದರೂ
ಸದಾ ಒಂಟಿತನದ ಭಾದೆ.

11-12-2017. 6.35pm

ಆ ಕ್ಷಣ

ಜೀವನ ಅನ್ನೋದು ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಅಸಹಾಯಕರಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿರುವ ಹತ್ತಾರು ಕೆಲಸಗಳು, ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸಲಿ ಅನ್ನುವ ಚಿಂತೆ ಮನವನಾವರಿಸಿ ದಿಕ್ಕು ತೋಚದಂತಾಗಿ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣು ಕಟ್ಟಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟ ಅನುಭವ. ಏನು ಮಾಡ್ಲಿ? ಯಾರ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ಯಾರಿದ್ದಾರೆ ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವವರು? ಮನಸ್ಸು ಬರೀ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಲ್ಲಪ್ಪ ನನಗೆ. ತೀರಾ ತೀರಾ ಸೋತ ಅನುಭವ. ಹತಾಶೆ, ನೋವು,ಸಂಕಟ. ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಮಾತು ಬೇಡಾ, ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗೋದು ಬೇಡಾ, ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಆಸಕ್ತಿನೇ ಇಲ್ಲ. ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ನೂರಾರು ಜನ ಇರ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ತಟಸ್ತವಾಗುತ್ತ ಬೇಡಾ ಬೇಡಾ ಇವರತ್ತಿರ ಏನೂ ಹೇಳೋದು ಬೇಡಾ. ನನ್ನಿಂದ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ತೊಂದರೆ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಏನಾರೂ ಹೇಳಿದರೆ ತೋರುಗಾಣಿಕೆಯ ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ಬರ್ತಾರೊ ಏನೊ? ಇಷ್ಟಕ್ಕಾಗಿ ಯಾಕೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾಳೆ ಇದೂ ಒಂದು ಹಂಗಾಗುತ್ತೋ ಏನೊ? ಆದದ್ದು ಆಗಲಿ. ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ದೇವರು ಹುಲ್ಲು ಮೇಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ.ನಂಬಿದ ಆ ದೇವರೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ರಾತ್ರಿ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಏನೇನೊ ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಯೋಚನೆ, ರೋಧನೆ ಕಣ್ಣು ನಿದ್ದೆ ಕಾಣದಾಗ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಮೊರೆ. ರೆಪ್ಪೆ ಕೂಡುವವರೆಗೂ ಗೋಗರೆವ ಹೃದಯದ ಕೂಗು ಆ ಭಗವಂತನ ಪಾದ ಅಲುಗಾಡಿಸಿತೋ ಏನೊ. ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುವ ಮನುಷ್ಯ ಯಾವ ರೂಪದಲ್ಲಾದರೂ ಬರಬಹುದಲ್ಲವೆ? ಎಲ್ಲಾ ಅವನ ಲೀಲೆ. “ಆ ಕ್ಷಣ” ಮಂಜಂತೆ ತಿಳಿಯಾಗುವುದು ವಿಸ್ಮಯವೆ ಸರಿ.

ಇಂತಹ ಅನುಭವಗಳು ಆಗಾಗ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಘಟಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಸಮಸ್ಯೆ ಭಗವಂತ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಂಜಂತೆ ಕರಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆ, ಆತ್ಮ ಸ್ಥ್ತೈರ್ಯ, ಛಲ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಇರುತ್ತದೊ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಎದುರಾಗುವ ಘಟನೆ, ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗರಿವಿಗೆ ಬಾರದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾರ ಕೂಡಾ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಕಂಡುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಹೇಗೆ? ಒಂದು ರೀತಿ ನಿಗೂಢವೆಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು.

ಅದು ಯಾವುದು? ಏನದು? ಹೇಗಿದೆ? ಎಲ್ಲಿದೆ? ಅಗೋಚರವಾದ ಆ ಬಿಂದುವಿನೆಡೆಗೆ ವಾಲುವ ಮನಸ್ಸು ಇದನ್ನೇ “ಭಗವಂತ” ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟನೆ ಈ ಮನುಷ್ಯ? ನಿಮಿತ್ತ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪರಿಹಾರ ಮಾಡಿದ ಅದನ್ನೇ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದನೆ? ಯಾರು ಎಷ್ಟೇ ನಾಸ್ತಿಕರಾಗಿರಲಿ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಡಿಸುವ ಈ ಶಕ್ತಿಗೆ ಶರಣಾಗದವರುಂಟೆ? ಅದರ ರೂಪ ಕಾಣದ ಮನುಷ್ಯ ಕೇವಲ ತನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಅವನ ರೂಪ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತ ನಡೆದಿರಬಹುದೆ?

ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳು ಕೇವಲ ಕಥೆಯಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿ ಇಂದಿನ ಜನರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ ತನಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಬರೆದಿದ್ದಾನೆ. ಅದೆಲ್ಲ ನಡೆದಿದ್ದಲ್ಲಾ,ಕೇವಲ ಕಥೆ ಅಷ್ಟೆ ಎಂದನ್ನುವಂತೆ ಈ ದೇವರು ಎಂಬ ಶಕ್ತಿ ಮನುಷ್ಯನ ಕಲ್ಪನೆ ಅಷ್ಟೆ ಅಂದನ್ನಿಸುವುದು ಸಹಜ.

ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಶಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಆ ದೇವರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ? ಹುಡುಕುವ ಒಂದಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನ, ವಿಚಾರ, ಚಿತ್ತಕ್ಕೊಂದಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಕೊಡಲು ಶುರು ಈ ಮನಸ್ಸು. ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲಿದೆ? ಅದು ಹೇಗಿದೆ? ಮತ್ತೆ ಈ ಬುದ್ದಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಅಯ್ಯೋ! ಈ ರೀತಿಯ ಯೋಚನೆ ತಲೆ ಸುತ್ತಿ ಬರುವಷ್ಟು ಒದ್ದಾಟ. ಎಲ್ಲಿಂದೆಲ್ಲಿಗೊ ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಪರಿಹಾರವಾಯಿತಲ್ಲ ಸಾಕು ತೆಪ್ಪಗಿರೋದು ಬಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲದ ತರ್ಕ ನಿನಗ್ಯಾಕೆ ಎಂದು ಕುಟುಕುವ ಬುದ್ಧಿ. ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ತಿಕ್ಕಾಟಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ದೇಹವೆಲ್ಲ ನಿತ್ರಾಣ. ಗಡದ್ದಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದರೆ ಈ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನ. ಅಂದರೆ ಆ ದೇವರು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಅದೇ ಬೇರೆ. ಬುದ್ಧಿ ಅದೂ ಬೇರೆ. “ದೇಹವೇ ದೇಗುಲ” ಬಸವಣ್ಣ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ದೇವರೆಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ? ಅದು ನಿಗೂಢ. ಆತ್ಮ! ಆತ್ಮವೇ ದೇವರಾ? ಎಲ್ಲವಕ್ಕೂ ಸೂಚನೆ ಕೊಡುವದು ಇದೇನಾ? ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣೋದಿಲ್ಲ ಇದೂ ಕೂಡಾ ಮನಸ್ಸು ಬುದ್ಧಿಯಂತೆ ಇರೋದು ತಾನೆ.

ಮನುಷ್ಯನ ಎಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಸಾವಿರ ನರ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಒಂದೊಂದು ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದಕ್ಕೆ ಡ್ಯಾಮೇಜಾದರೂ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಬಲೂ ಕಷ್ಟ. ವಿಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರಿದಿರಬಹುದು ಆದರೆ ಈಗೊಂದು ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಸತ್ಯ ನನಗೆ ಇದುವರೆಗೂ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಬಚ್ಚಲಲ್ಲಿ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನೆವ. ಇದುವರೆಗೂ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದೇಳಲಾಗದ ಅರೆ ಪ್ರಜ್ಞಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ದಿನ ದೂಡುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿ. ವಾಡಿಕೆಯ ಮಾತಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ “ಹೀಗೆ ಮಾಡೆನ್ನುವ ನರ ಮಂಡಲ ಸ್ಥಗಿತವಾಗಿದೆ” ವಿಜ್ಞಾನದ ಭಾಷೆ ಬೇರೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಮೂಗಿಗೆ ಯಾವ ವಾಸನೆಯನ್ನೂ ಗೃಹಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಹಲವು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಪರಿಣಾಮದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಬಂದ ಉತ್ತರ ಯಾವಾಗಲೋ ವೈರಲ್ ಜ್ವರ ಬಂದಾಗ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಗೃಹಿಸುವ ನರ ಮಂಡಲ ನಿಶ್ಕ್ರೀಯವಾಗಿದೆ.

ಹಾಗಾದರೆ ದೇವರು ದೇಹದಲ್ಲೇ ಇದ್ದಿದ್ದೇ ಆದರೆ ಅವನ್ಯಾಕೆ ತಾನಿರುವ ದೇಹ ಊನವಾಗಲು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ? ಅವನೇ ಸರಿಪಡಿಸಬಹುದಲ್ಲಾ?

ಇಂತಹ ವಿಚಾರ ತಲೆ ಹೊಕ್ಕು ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ತಲೆ ಕೆಟ್ಟು ಕೆಟ್ಟಿರೊ ತಲೆ ವಿಚಾರ ತಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟು ಇವಳೆಂತಾ ದಡ್ಡಿ ಅಂದುಕೊಂಡರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಒಂದಷ್ಟು ಜೀವಕ್ಕೆ ಬಂದ ಅಡ್ಡಿ ಆತಂಕಗಳು “ಅದೇ ದೇವರಂತೆ ಬಂದು ಎಲ್ಲಾ ಪರಿಹಾರ ಆಯಿತು” ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತೇವಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಇಂದು ನಡೀತು. ಅದೇ ಖುಷಿ ತಲೆ ಎಂತೆಂಥದಕ್ಕೊ ತಗಲಾಕ್ಕಂಡು ಬರೆಯೊ ಹಾಗಾಯಿತು.

ಇವೆಲ್ಲ “ಆ ಕ್ಷಣ”ದ ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಅಷ್ಟೆ. ತಪ್ಪೊ ಒಪ್ಪೊ, ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ, ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಇರಲಿ ಅಂತ ಬರೆದೆ.
ಮತ್ತೆ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದು ಎಲ್ಲಾ ಮಾಮೂಲಿ.

9-2-2017. 9.02pm

ಮನದ ಮಾತು

ಸಂತೋಷವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ
ಮನ ನಾ ಹೇಳಿದಂತೆ ಕುಣಿಯುತ್ತದೆ.

ರಂಗಸ್ಥಳದ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ
ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿ ಬೇಕಾಗೇ ಇಲ್ಲ
ಕಣ್ಣು ಹೊಳಪಾಗಿ
ಮನ ಹಗುರಾಗಿ
ಹೃದಯ ನವಿಲಂತೆ ಹಾರಾಡಿ
ಇಕ್ಕುವ ಹೆಜ್ಜೆ
ಒಂದಿನಿತೂ ತಾಳ ತಪ್ಪದೆ
ತಕಧಿಮಿ ತಕಧಿಮಿ ಕುಣಿವಾಗಾ
ಏನ್ ಕೇಳ್ತೀರಾ ಅದರ ಅಂದಾವಾ^^^^!

ಹೀಗೆಯೇ ಇರು
ಬೇಡಾ ಅಂದವರಾರು?

ಮನ ಎಷ್ಟು ಅಲವತ್ತುಕೊಂಡರೂ
ಆಗಾಗ ಕುಟುಕಿ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿದರೂ
ನಾನ್ಯಾಕೆ ಊರಿಗಿಲ್ಲದ ಉಸಾಪರಿ ಮೈಮೇಲೆ ಎಳಕೊಂಡು
ಮನದ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆನೇ ಕೊಡದೆ
ಅವಮಾನ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀನಲ್ಲಾ
ಅದರ ಸಂತೋಷ ಪದೇ ಪದೇ ಚಿವುಟ್ತೀನಲ್ಲಾ
ತಪ್ಪೆಂದೆನಿಸಿದರೂ ಮತ್ತದೆ ಪುನರಾವರ್ತನೆ!

ಆಗೆಲ್ಲ
ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಸೆಟಗೊಂಡು ಅನ್ನುತ್ತೆ
ಹೋಗಿ ಹೋಗಿ ನಿನಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳ್ತೀನಲ್ಲಾ
ನಿನ್ನ ಕರ್ಮ
ಅನುಭವಿಸು!

29-8-2017. 2.26pm

ಮನಸ್ಸಿನ ಗೊಂದಲ(ಮನದ ಮಾತು)

ಹಲವು ಮಜಲುಗಳನೊಳಗೊಂಡ ಕೆಲವರ ಬರಹ ಓದುವಾಗ ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಾನೂ ಏನಾದರೂ ಬರೆಯಬೇಕು ಅನ್ನುವ ತುಡಿತ ಗರಿಗೆದರುವುದು. ಇದು ನನಗೊಬ್ಬಳಿಗೇ ಹೀಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಾ? ಅಥವಾ ಎಲ್ಲರ ಕಥೆ ಹೀಗೆಯೇ ಇರಬಹುದಾ? ಅನ್ನುವ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ. ಸದಾ ಕಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಬೇರೆಯವರನ್ನೂ ಕೇಳಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಂಬಲ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡರೂ, ಛೆ! ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ನಕ್ಕಾರು. ಇವಳಿಗೇನು ಸ್ವಂತ ಬುದ್ಧಿ ಇಲ್ವಾ? ಏನಾದರೂ ಬರಿಬೇಕೆಂದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬರಹ ಓದಿನೇ ಹುಮ್ಮನಸ್ಸು ಹುಟ್ಟಬೇಕಾ? ಬರಹ ಅನ್ನೋದು ಯಾರಿಂದಲೂ ಹೇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವುದಲ್ಲಾ. ಸ್ವತಃ ಅವರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಬೇಕು. ಜನ್ಮ ಜಾತವಾಗಿ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ವರ ಎಂದು ನಂಬಿರುವ ನನಗೆ ಇದೊಂದು ಬಿಡಿಸಲಾಗದ ಒಗಟು.

ಆದರೂ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ನಾವು ಬರೆಯುವ ಬರಹಕ್ಕೆ ಬೇರೆಯವರ ಬರಹಗಳೂ ಪ್ರಚೋದನೆ ನೀಡಬಲ್ಲವು ಎನ್ನುವುದು ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತು. ಇದು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನನ್ನನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ. ಹಾಗೆ ಈ ಬರಹ ಬರೆಯುವುದರ ಕುರಿತು ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಅಥವಾ ಓದುಗರಿಂದ ಸಿಕ್ಕುವ ಶಹಭಾಸ್ಗಿರಿ, ಆ ಒಂದು ಬರಹದ ಕುರಿತು ಬಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಖುಷಿ ಗೊಳಿಸುವುದಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬರಹ ಬರೆಯಲು ನಾಂದಿಯಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿಯ ಟೀಕೆ ಟಿಪ್ಪಣೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಬರಹ ಓದಿ ಎಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ? ಹೇಗೆ ಸರಿಪಡಿಸಲಿ? ಅವರಿಂದ ಬಂದ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿದೆಯಾ? ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಬರೆದೆ? ಒಂದಾ ಎರಡಾ ನೂರೆಂಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕಾಡುವ ಪರಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಿಕ್ಕಿ ತಿಕ್ಕಿ ಸಾಣೆ ಹಿಡಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾದಾಗ ಖೇದವಾದರೂ ಮನಸ್ಸಿಗಾಗುವ ಖುಷಿ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ಅವರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

ಅಂದರೆ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ ತನ್ನ ಬರಹವನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಸಲಿ ಅದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದಾಗ ಬರುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಕೇವಲ ಹೊಗಳಿಕೆಯೊಂದನ್ನೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸದೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನೂ ಒಮ್ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾನು ಅನೇಕರ ಬರಹ ಓದುವಾಗ ಓದುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಗಲೆ ಆ ಬರಹದ ಕುರಿತು ಕೆಲವೊಂದು ಭಿನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಅಥವಾ ಒಮ್ಮತದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಸುಳಿದಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆದು ಬಿಡಲೆ? ಅನ್ನುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದೆ sixth sense ಹೇಳುತ್ತದೆ ಬೇಡಾ ಕಣೆ, ಬರೆದವರಿಗೆ ನೋವಾಗಬಹುದು, ಬರೆಯುವುದನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟಾರು. (ಹೀಗೆ ನಾನೂ ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಕೀಳರಿಮೆಯಿಂದಾಗಿ.) ಸುಮ್ಮನಿರು ಎಂದು ಉಲಿದಾಗ ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಮನಸ್ಸು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಷ್ಟ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಕೆಲವೊಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರ ಬರಹ ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕೆಲವೊಂದು ಘಟನೆಗೆ ಸಾಮ್ಯತೆ ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಆಗಂತೂ ಬಿಡಿ ಕೂಡಲೇ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಲು ಕೈ ಮುಂದೋಡುತ್ತದೆ. ಬರೆದಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಮತ್ತೆ ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತೇನೆ. ಇದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಳುಕೊ? ಅಥವಾ ಬೇರೆಯವರು ಏನಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೊ ಅನ್ನುವ ಹಿಂಜರಿಕೆಯೊ? ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನ ತಾಕಲಾಟ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಅಸಮಾಧಾನದ ಹಸಿವ ಹಿಂಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪರದಾಟ. ಈ ಅವಸ್ಥೆ ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳದ್ದಲ್ಲ. ಹಲವು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಪರಿಹಾರ ಸಿಗಲಾರದೆ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಅದುಮಿ ಅದುಮಿ ಹೈರಾಣಾಗುತ್ತೇನೆ.

ಈ ಬರಹ ಓದುವುದರಲ್ಲಿ, ಇರುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಬರೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಮಾಡಿದರೆ ಸಮಾಜದ ವಿರೋಧ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಧಾಡ್ಯ ಇರುವವರು ಬರೆದ ಬರಹಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಇಷ್ಟವಾದಲ್ಲಿ ಮನದಲ್ಲಿ ಭೇಷ್ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಖುಷಿ ಪಡಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಲು ಮನಸ್ಸು ಅಂಜುವುದು. ಎದೆಗಾರಿಕೆ ಬೇಕು ಇದಕ್ಕೂ. ಛೆ! ಏನಾರ ಬರ್ಕೊಳ್ಳಲಿ. ನನಗ್ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲದ ಉಸಾಪರಿ ಎಂದು ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಅದುಮಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವವರೆ ಜಾಸ್ತಿ. ಆದರೆ ಇಂಥ ಬರಹಗಾರರು ಇದ್ದಾರಲ್ಲಾ ಅಂತ ಬಹಳ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೇವಲ ಹೊಗಳು ಭಟ್ಟರೆ ತುಂಬಿದ್ದರೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ರುಚಿ ಇಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಲೂ ಬರೀ ಸಿಹಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿಡಿಸದು. ಸ್ವಲ್ಪ ಖಾರ ಕೂಡಾ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನಿಸುವಂತೆ ಈ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಇಂತಹ ಬರಹ ಇದ್ದರೆನೇ ಚಂದ.

ಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ಅತೀ ಸಾಮಾನ್ಯಳಾಗಿ, ಬರೆಯುವ ಹಂಬಲ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬರವಣಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಸಿರುವ ನನಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಪ್ರತಿದಿನ ಕಾಡುತ್ತಿವೆ. ಓದಿದ ತಕ್ಷಣ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ಸ್ವಭಾವ ಎಷ್ಟು ಸರಿಯೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುವ ಪರಿ ಸರಿನಾ? ಉತ್ತರ ಇಂತಹ ಅನುಭವವಾದವರೆ ಹೇಳಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸು ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ. ಅದೇ ರೀತಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ ಇರುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೆ? ಕೆಲವರು ಕೇವಲ ಹೊಗಳಿಕೆಯೊಂದೇ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ನಾವೇನಾದರೂ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದಲ್ಲಿ ಅವರ ಬರೆಯುವ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ತಣ್ಣೀರೆರೆಚಿದಂತಾಗಬಹುದೆ?ಅನ್ನುವ ಆತಂಕ. ಅದರಲ್ಲೂ ಹೊಸ ಬರಹಗಾರರಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆ ತುಂಬಾ ಇರುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಈ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ನಶೆಯ ಪಿತ್ತ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮನಸ್ಸಿನ ನಿಜವಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಹೊರ ಬರಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಬರಹಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳೋದೆ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ ಯಾರೂ. ಈ ರೂಢಿ Facebookಲ್ಲಿ ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿ ಬರೀ ಓದುತ್ತಾರೆ ಲೈಕ್ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಕಮೆಂಟ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಉತ್ತಮ ಕವಿಗಳೆ!

ಇಷ್ಟು ದಿನದ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸದಾ ಅನಿಸುವುದು ನನ್ನ ಬರಹದ ಗುಣಮಟ್ಟ ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಗಿದೆಯೆಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಒಬ್ಬರಾದರೂ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ! ಈ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಅಳು ಬರುವಷ್ಟು ದುಃಖವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಅವರವರ ಕೆಲಸ ಅವರವರಿಗೆ,ಇನ್ನು ನನ್ನಂತ ಬರಹಗಾರಳ ಬರಹವನ್ನು ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡುವವರು ಯಾರು? ಮನಸ್ಸು ಪೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.

ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಇದೇ ಮಾತನ್ನು online ತಾಣಕ್ಕೆ ಬರೆದು ಹಾಕಿದ್ದೆ. “ಇದು ಪ್ರಕಟಣೆಗೆ ಸರಿಯಾದ ಬರಹವಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸಿ. ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿ ಬರೆದ ಬರಹಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದೆವೆಂದು ದಯವಿಟ್ಟು ಅನ್ಯಥಾ ಭಾವಿಸಬೇಡಿ.” ಅವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ಕಾರಣ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕಾವೇರಿ ಗಲಭೆಯ ಕುರಿತು ಅತ್ಯಂತ ನೇರವಾಗಿ ಆಕ್ರೋಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲೇಖನ ಬರೆದು ಕಳಿಸಿದ್ದೆ.

ಇದಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿದ ನನ್ನ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ “ನೋಡಿ ಸರ್, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ, ಕಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದು ಓದಿ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಬರಹ ಪ್ರಕಟಿಸೋದು ನಿಮ್ಮಿಷ್ಟ. ನನಗೆ ಖಂಡಿತಾ ಬೇಜಾರಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಅತೀ ಮುಖ್ಯ. ”

ಇದನ್ನು ಓದಿದ ಅವರು ಖುಷಿಯಿಂದ ” ಬರೆದು ಕಳಿಸಿದ ಬರಹವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿಸಲು ನಮಗೂ ಆತಂಕವಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವಸ್ತುಸ್ಥಿತಿ ನೀವು ಒಮ್ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಸಮಾಧಾನ ತರಿಸಿತು. ಧನ್ಯವಾದಗಳು”. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ ಅವರಿಂದ ಅನೇಕ ರೀತಿಯ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ದೊರೆಯಿತು.

ನಿಜ ಅವರೇಳಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ತಪ್ಪೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೆರಳಿದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಲೇಖನ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಓದಿ ನಾನೇ ಧಂಗಾಗಿದ್ದೆ. ಛೆ! ಈ ಬರಹ ದೇವರೆ ಪ್ರಕಟಣೆ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಅಂತ. ಒಳಗೊಳಗೆ ಗಾಭರಿ, ಅಳುಕಿತ್ತು. ಹಾಗೇ ಆಯಿತು. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಬರೆದ ಬರಹ ಕಳಿಸುವಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಳಿಸಬೇಕೆಂಬ ಅರಿವು ಮನಕಾಯಿತು.
ಅವಸರ ಸಲ್ಲದು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ಅವಸರದ ಅವಾಂತರದಲ್ಲಿ ಕಳಿಸಿದ ಬರಹಗಳು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಓದಿದಾಗ ಛೆ! ಇದನ್ನು ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಇಲ್ಲೇನೊ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ. ಪುನಃ ಸರಿಪಡಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಳಿಸುವ ಪ್ರಮೇಯ ಎದುರಾಗುವುದಿದೆ. ಅಥವಾ ಉದ್ವೇಗದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಬರಹಗಳು ಪ್ರಕಟಣೆಗೆ ಕಳಿಸಲು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಅಭಿಮತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅವು ಪ್ರಕಟಗೊಂಡು ಓದುಗರ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ದೊರೆತಾಗ ನಾವಂದುಕೊಂಡದ್ದು ಎಷ್ಟು ತಪ್ಪು ಅನ್ನುವುದು ಮನಕರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಒಂದು ಅಂಶ ನಾನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಏನೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಬರಹದ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯನ್ನು ಓದುಗರಿಂದ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ. ಯಾವುದು ಉತ್ತಮ ಬರಹವೆಂದು ನಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಾವು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೊ ಅದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಓದುಗ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿರುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಲೈಕು ಕಮೆಂಟುಗಳು ಬಂದಿರೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಏನೊ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ಕಳಿಸಿ ನೋಡುವಾ. ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತೊ ಇಲ್ಲವೊ ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನದಲ್ಲಿ ಕಳಿಸಿದ ಬರಹ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ಆಗಂತೂ ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮನಕಾನಂದ ವರ್ಣನಾತೀತ.

ಇನ್ನು ನಾವು ಬರೆದ ಕೆಲವು ಬರಹಗಳು ನಮಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿ ಬರಹಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಆಗಾಗ ಓದಿ ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾವತ್ತೊ ಬರೆದ ಬರಹ ಒಮ್ಮೆ ಹಳೆಯದನ್ನೆಲ್ಲ ತಡಕಾಡಿ ಓದುವಾ ಎಂದು ಕುಳಿತರೆ ಓದುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ಇದು ನಾನೇ ಬರೆದಿದ್ದಾ? ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬರೆದೆ? ಈಗ್ಯಾಕೆ ಈ ರೀತಿ ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ? ಬರೆಯುವ ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಲುತ್ತಿರುವೆನೆಂಬ ಭಾವ ಮನದಲ್ಲಿ. ಕಳಿಸಿದ ಬರಹ ಪ್ರಕಟವಾಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ಒಮ್ಮೆಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಸರ ಆಗುವುದಂತೂ ಖಂಡಿತ. ಆಗೆಲ್ಲ ಇಡೀ ದಿನ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮದು. ಆದರೆ ಹೀಗಾಗಲು ಕಾರಣ ಕರ್ತರು ನಾವೇ ಅಲ್ಲವೆ? ಕಳಪೆ ಬರಹವಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾರೆ?

ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಂದ ಮೇಲಲ್ಲಿ ಬಂತು ಒಕ್ಕಣೆ. “ನೀವ್ಯಾಕೆ ಹವ್ಯಕ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬಾರದು? ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ” ಓ! ಹೌದಲ್ಲಾ. ಈ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೇ ಇಲ್ಲ. ಇದೇ ಗುಂಗು ದಿನವಿಡಿ. ನೋಡಿ ಈ ಯೋಚನೆಯೆಂಬ ಭೂತ ತಲೆ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದೇ ತಡ ಒಂದು ಕವನ ಬರೆದು ಕಳಿಸಿದೆ. ಕೂಡಲೆ ಅವರಿಂದ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ನುಡಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾರನೆ ದಿನ ಅವರ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವೂ ಆಯಿತು. ಉತ್ತಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೂಡಾ ಬಂತು.

ಹಾಗೆ ಮುಖತಃ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಕೇಳ್ಪಟ್ಟೆ. ಅವರಂದ ಮಾತು ನನಗೆ ಖುಷಿ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷ ತರಿಸಿತು. ಇನ್ನಷ್ಟು ಬರಹ ಬರೆಯಲು ನಾಂದಿಯಾಯಿತು. ” ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ನೀವೇನೊ ಕವನ ಬರೆದು ಕಳಿಸಿಬಿಡುತ್ತೀರಾ. ನಾವೂ ಓದುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಸಾವಿರಾರು ಕವನಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ಪ್ರಕಟಿಸೋದೆ ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಬೇರೆ ಲೇಖನ ಬರೆಯುವತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಿ.” ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ನಕ್ಕೆ. ಅಂತೂ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಬರಹ ಹೊರಗೆಳೆಯುವ ಹಿಕ್ಮತ್ತು ಇಂತಹ ಹಿತೈಷಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಅವರ ಅಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲೇ ವಂದಿಸಿದೆ. ಕಾರಣ ಎಷ್ಟು ಬರೆದರೂ ತೃಪ್ತಿ ಇಲ್ಲ ನನಗೆ. ಓದುಗರ ಪರಿಚಿತರ ಹಿತ ನುಡಿ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಸಿಕ್ಕರೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬರೆಯಬೇಕೆನ್ನುವ ತುಡಿತ. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನಿಸುತ್ತಾ? ಅದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಅವರಂದ ಆತ್ಮೀಯ ಮಾತು ಎಷ್ಟು ನಿಜವಾದ ಮಾತು! ನಿಜಕ್ಕೂ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಉತ್ತೇಜನ ಸಿಕ್ಕಿತು ಬರೆಯಲು. ಈಗಾಗಲೇ ಅನೇಕ ಲೇಖನ, ಕಥೆ,ಕವನಗಳನ್ನು ಬರೆದಿರುವ ನನಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬರೆಯಬೇಕು ನನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕು ನನ್ನ ಬರೆಯುವ ಶೈಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಬೆಳಕಿಗೆ ತಂದು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ನನಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಇಂತಹ ಮಹನೀಯರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಮೌನವಾಗಿ ಮನದಲ್ಲೇ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತ ನಂತರದ ದಿನದಲ್ಲಿ ಹಲವು ಲೇಖನ ಬರೆದಿದ್ದು ಪ್ರಕಟವೂ ಆಯಿತು. ಇದು ನಡೆದು ಹಲವು ತಿಂಗಳಾದರೂ ದೊಡ್ಡವರು ಅಂದ ಮಾತು ಇಂದಿಗೂ ಗುಣಗುಣಿಸುತ್ತಿದೆ ಮನ. ಇಂತಹ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನನ್ನಂಥ ನವ್ಯ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಅತೀ ಮುಖ್ಯ. ಹಾಗೆ ಅವರ ಒಂದು ಬರಹ ಓದಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಲು ಹಾತೊರೆದ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನಾನು ಬರೆದರೆ ತಪ್ಪಾಗುವುದೊ ಅನ್ನುವ ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಅಂಜಿಕೆ ಈ ಲೇಖನ ಬರೆಯಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅವರಿಂದ ನನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನಾನೆಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾರೆ.

ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕವೆಂದರೆ ಗಣಿತದಷ್ಟೇ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡಲೆ. ಕೂಡಿ ಕಳೆದು ಗುಣಾಕಾರ ಭಾಗಾಕಾರ ಹಾಕಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಶೇಷವನ್ನು ಓದುಗರ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟು ಅವರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಾಗಿ ಜಾತಕ ಪಕ್ಷಿಯಂತೆ ಕಾಯುವುದು. ಸಿಗುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯೇ ಬರೆದ ಶೇಷ ಸರಿಯಾಗಿದೆಯೊ ಇಲ್ಲವೊ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕವೇ ಒಂದು ಪಾಠ ಶಾಲೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪಾಸು ಫೇಲು ಪೃಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಪಾಸಾದವರು ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಮಿಕ್ಕವರು ಇದ್ದಲ್ಲೆ ತೆವಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಇದೇ ಅಲ್ಲವೆ ನಮ್ಮ ಬರಹಕ್ಕೆ ಹಿಡಿವ ಕನ್ನಡಿ!

11-8-2017. 9.51pm