ಮೀನು ಪೇಟೆಯ ತಿರುವು

ತುಂಬು ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ತಾಯಿಗೆ ತನ್ನ ಮಗಳ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದರೆ ಏನಾದರೂ ಕಾರಣ ಇರಬೇಕು. ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ಹೋಗೋದಕ್ಕೆ ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ಪರ್ಮೀಷನ್ನು ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ. ತಾಯಿ ಒಳೊಳಗೆ ತನ್ನ ಆಸೆ ಇರೋದನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಕೊಂಡು. “ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ಕಾಣದೇ ಇದ್ರೆ ರಾಶಿ ಬೇಜಾರು ಬತ್ತೆ, ಒಂದು ಸರ್ತಿ ಹೋಗಿ ನೋಡ್ಕಂಡು ಬರದೆಯಾ. ಕನಸಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಬಂದೀಗೀದು. ಎಷ್ಟು ನೆನಪು ಮಾಡ್ಕತ್ತಾ ಇದ್ದ ಎಂತನ?” ಹೀಗೆ ಒಂದು ಪೊಗದಸ್ತಾದ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಮಗಳ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೊ ಅಭ್ಯಾಸ ನನ್ನ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅವರ ಜೀವಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ : ತನ್ನ ಬಯಕೆ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡು.

ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಶ್ರೀಮತಿ ರೇಣುಕಾ ರಮಾನಂದರವರ “ಮೀನು ಪೇಟೆಯ ತಿರುವು” ಕವನ ಸಂಕಲನ ಓದಿದಾಗ ಬಹಳ ಮನಸ್ಸು ಕಾಡುವುದು “ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಸಮುದ್ರ” ಕವನ. ಕಡಲ ತಡಿಯಲ್ಲೇ ಮನೆ ಮಾಡಿದವರಾರಾದರೂ ಕಡಲಿಗೆ ಆಗಾಗ ಹೋಗದೇ ಬಿಡುವುದುಂಟೆ! ಮನಸ್ಸು ಕಳೆದು ಹೋಗುವಷ್ಟು ಸುಃಖವಿದೆ ಅಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಕವಯಿತ್ರಿ ತನಗೇನಿಲ್ಲಪ್ಪಾ, “ನಾಳೆ ಮತ್ತೆ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂದರೂ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಗೋಗರೆಯುತ್ತದೆ ಸಮುದ್ರ ” ಅಂತ ತಮ್ಮಾಸೆಯನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕವನ ರಚಿಸಿದ ಪರಿ ಅಮೋಘ. ಓದಿ ನಗು ಬರೋದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ.

“ಭತ್ತ ಬೆಳೆಯುವುದೆಂದರೆ…” ಈ ಕವನವಂತೂ ಅದೆಷ್ಟು ಸಾರಿ ಓದಿದರೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದಿ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಿಗೆ ತಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ ತಾಯಿ ವಾಸ್ತವದ ಅರಿವಾಗಿಸುವ ಶೈಲಿ ‌ಚಿಕ್ಕವಳಿರುವಾಗ ನನ್ನ ಮಗಳು “ಅಮ್ಮಾ ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ಯಾವ ಪ್ಯಾಕ್ಟ್ರರಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡ್ತಾರಮ್ಮಾ? ನಾ ನೋಡಬೇಕು” ಅಂದಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ನಗು ಬಂತು. ಮಕ್ಕಳೆಂದರೆ ಹಾಗೆ ಅರಿಯುವ ಕುತೂಹಲ. ಅರಿತಾದ ಮೇಲೆ ತಾವೂ ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಸಕ್ತಿ. ಪದಗಳನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಚಂದ ಹೆಣೆದಿದ್ದಾರೆ!!

ಅವರ ಕವನಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಲೇ ಕವನ ರಚಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರಾ ಇವರು? ಅನ್ನುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟು ಆಪ್ತವಾದ ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದ ಆಡು ಭಾಷೆಯ ಪದಗಳು ಹಾಸು ಹೊಕ್ಕಾಗಿವೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಕವನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಕಲ್ಪನೆಗಿಂತಲೂ ಅನುಭವದ ಬರಹ ಓದುಗರ ಹೃದಯ ತಟ್ಟಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ ಎಂಬ ಮನವರಿಕೆ ಇವರ ಕವನಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಅನಿಸದೇ ಇರದು.

47 ಕವನಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಇವರ ಕವನ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿದ ಇನ್ನೊಂದು ಕವನ “ಸುತ್ತು”. ಇದರಲ್ಲಿ ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಎತ್ತಿಟ್ಟ ಕಾಲುಂಗುರ ಮಹಿಳೆಯರಿಂದ ಕೇಳಬೇಕಾದ ಮಾತು , ಕುತೂಹಲ, ಅವರಿಗೆ ಅರಿವಾಗಿಸಲು ಸೆಟಕೊಂಡ ರೀತಿ ಕೊನೆಗೆ ತಮ್ಮವರಾರೂ ಏನೂ ಅಂದೇ ಇಲ್ಲ, ಹೊರಗಿನವರಿಗೇ ಹೆಚ್ಚು ಆಸಕ್ತಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಬದುಕಿನ ದಿನಚರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅನೇಕ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ, ನಮ್ಮ ತನ ಬಿಟ್ಟು ಪರರಿಗಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ, ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಹೆಣ್ಣೇ ಶತ್ರು ಎಂಬ ಗಾದೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ಕವನ ನಾನೂ ಒಂದು ಕವನ ಬರೆಯಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಪೂರ್ತಿ ಮಾಡಲು ಸೋತೆ ; ಕಾರಣ ಅವರ ಕವನದ ಗುಂಗು ನನ್ನ ಇನ್ನೂ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಅವರೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಚುಟುಕು ;

“ಆಗಾಗ
ಮುಟ್ಟಿ ಮುದ್ದಿಸಿ
ನವಿರಾಗಿ ಎದೆಗೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ
ಸುಃಖ ಬೇಕೆನಿಸಿದರೆ
ಮುಗಿಸಬೇಡಿ
ಅರ್ಧ ಬರೆದಿಟ್ಟ ಪ್ರೇಮ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು”

ನಿಜ, ಯಾವುದೇ ಕವನ ಬರೆಯಲಿ ಅದು ಪೂರ್ತಿ ಆದರೆ ಅದರ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಡುವುದು ಯಾವಾಗಲೋ ಒಮ್ಮೆ. ಅದೇ ಅಪೂರ್ವವಾದ ಕವನಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಡಿ,ಬೇಡಿ,ಕೊಸರಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಪೂರ್ತಿಗೊಳಿಸಿದಾಗ ಸಿಗುವ ಆನಂದವೇ ಬೇರೆ. ಆ ಕವನದ ನೆನಪು ಶಾಶ್ವತ. ಇದು ನನ್ನ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದ ಅರಿವು ಈ ಚುಟುಕು ಓದಿದಾಗ “ಹೌದಲ್ಲಾ” ಅಂತ ಉದ್ಘರಿಸಿದೆ.

ಒಳ ಪುಟದಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ ಅಣ್ಣ, ಅಪ್ಪ. ಛೆ! ಅಮ್ಮನ ಹೆಸರೇ ಇಲ್ಲ ಬರೀ ಚಿತ್ರ ಅಂತ ಅನಿಸಿತು ಒಮ್ಮೆ ಕವನ ಪುಸ್ತಕ ತೆರೆದಾಗ. ಆದರೆ ಒಳಗಡೆ “ಅವ್ವ ಮತ್ತು ಬೆಕ್ಕು’ ಇವಳು ನನ್ನವ್ವ, ಮಗುವಿಂತಹ ಅಪ್ಪ” ಈ ಕವನಗಳಲ್ಲಿ ಅವ್ವನ ವರ್ಣಿಸಿದ ಬಗೆ ಬಹಳ ಚಂದ. “ಭತ್ತ ಕುಟ್ಟಿ ಜಡ್ಡುಗಟ್ಟಿದ ಅವ್ವನ ಕೈ ಒಲೆಯ ಮೇಲಿನ ಬಿಸಿ ತಪ್ಪಲೆ ಬರಿಗೈಯಲ್ಲಿ ಇಳಿಸಲಿಕ್ಕೆ” ಅಬ್ಬಾ! ಎಂತಹ ಸಾಲುಗಳು! ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿ.

ಕವಿತೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತು, ಹಳೆ ಗೆಳೆಯನ ಚುಡಾಯಿಸುವಂತೆ ಬರೆದ ಸಾಲುಗಳು, ಪೇಪರ್ ಮಾರುವ ಹುಡುಗನ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಕಳಕಳಿ, ಗಿಡಮರಗಳನ್ನು ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ಅಳಲನ್ನು ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದ ರೀತಿ, ಮೀನು ಪೇಟೆಯ ತಿರುವು, ಹಾಲಕ್ಕಿ ಹಾಡು ಹೀಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಎಲ್ಲ ಕವನಗಳೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದಬೇಕೆನಿಸುವುದಂತೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ಮೊದಲ ಬಾರಿ “ಅವಧಿ”ಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಕವನ “ಹೇಗಿದ್ದಿ ಎಂದೆ…” ಓದಿದಾಗ ಅವಕ್ಕಾದೆ. ನೇರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದಂತೆ ಪದಗಳ ಜೋಡಿಸಿದ ರೀತಿ ಓದುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಿಂದ ನಗು ಬಂತು. ಅಂದಿನಿಂದ ರೇಣುಕಾರ ಕವಿತೆಯ ಪ್ಯಾನ್ ನಾನಾದೆ. ಕವನ ಬರೆಯುವಾಗೆಲ್ಲ ಅವರ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಅವರಂತೆ ಕವನ ಬರೆಯಲು ಅವರೇ ಸಾಠಿ.

ಅವರ ಕವನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಹೆಸರು! ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪುಸ್ತಕ ಅವರ ಮುದ್ದಾದ ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ “ಮುದ್ದು ಗೀತಕ್ಕನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ” ನನ್ನ ಕೈ ಸೇರಿದಾಗ. ತಕ್ಷಣ ನನಗನಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರ ಫೋಟೋ ಕಂಡಾಗ. ಬರೆದು Fbಯಲ್ಲಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದೆ.

“ಅಚ್ಚ ಬಿಳಿಯ
ಹಾಲು ಗಲ್ಲದ ಹಸುಳೆ ನೀನು
ಗುಂಗುರು ಹೆರಳ ಹಿಂದಕ್ಕಟ್ಟಿ
ನಗೆ ಮೊಗದ ಅಂಗನೆ
ಚಿತ್ತಾರ ಬಿಡಿಸಿದೆಯಿಂದು
ನನ್ನ ಕಣ್ಣಗಲದ ತುಂಬ
ನಿನ್ನದೆ ಮಾತು
ಮೌನದ ಕವನದ ಗುಂಗು
ಜಡಿ ಮಳೆಯ ಅಬ್ಬರದಲ್ಲೂ
ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ
ಮೈ ಮನ ಪುಳಕಿಸುವಂತಹ
ಸೋಂಪಾದ ಕವನಗಳ ನಾಟ್ಯ
ಆಹಾ! ಏನೆಂದು ಹೇಗೆ ಬಣ್ಣಿಸಲಿ
ಇರು ಕೊಂಚ ಸವುಡು ಮಾಡಿಕೊಂಡೋದಿ
ಬರೆಯುವೆ ತಲ್ಲಣಿಸದಿರು ತಾಳು ” ರೇಣೂ”

ಪುಸ್ತಕ ಕೈ ಸೇರಿ ಮೂರು ತಿಂಗಳಾದರೂ ಇನ್ನೂ ಟೇಬಲ್ ಬಿಟ್ಟು ಕದಲಲಿಲ್ಲ. ಆಗಾಗ ಓದುತ್ತ ಅವರ ಸಾಲುಗಳು ಮುದ ನೀಡುತ್ತವೆ.

“ಬದುಕಲು ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು
ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಬರೆದ
ಕವಿತೆಯೊಂದು
ವಿಳಾಸವೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ
ಯಾವುದೋ ಹೃದಯದ
ಕರೆಗಂಟೆ ಒತ್ತಿದರೆ
ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು”

ಎಷ್ಟು ನಿಜ ಅಲ್ವಾ? ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಬರಹಗಾರರು ಬಯಸುವುದೂ ಇದನ್ನೇ. ಆ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬಳಾಗಿರೋದು ಅವರಿಗಿನ್ನೂ ಗೊತ್ತು ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಮಾತು ಬರೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.

ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಕವನಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಈ ಕವನ ಸಂಕಲನ ಎಲ್ಲರೂ ಓದಲೇ ಬೇಕಾದ ಪುಸ್ತಕ. ಅವರ ಕವನಗಳನ್ನು ಓದಿ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಮಾನ,ಪ್ರೀತಿ,ವಾತ್ಸಲ್ಯದಿಂದ ನಮ್ಮ ಕರಾವಳಿಯ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳೆಂಬ ಅಭಿಮಾನ ನನಗೆ. “ತುಸು ತಿಂದರೂ ಕಸ ತಿನ್ನಬೇಡ” ಎಂಬ ನಾಣ್ಣುಡಿಯಂತೆ ಅಪರೂಪದ ಕವನ ಕಟ್ಟಿ ಅನೇಕ ಬಹುಮಾನ, ಪುರಸ್ಕಾರ ಮುಡಿಗೇರಿಸಿಕೊಂಡ ಕವನ ಸಂಕಲನ “ಮೀನು ಪೇಟೆಯ ತಿರುವು” ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಹುಮಾನ ಗೆಲ್ಲಲಿ, ಅವರಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕವನ ಸಂಕಲನ ಹೊರ ಬರಲಿ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಆಶಯ.

30-7-2018. 3.05pm

Advertisements

ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿ

ನಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ
ಎದ್ದು ಕೂತು ಮಾಡುವುದೇನು?

ಎದ್ದೆ,ನಿಂತೆ,ಕೂತೆ ಮತ್ತೆ ಮಲಗಿದೆ
ನಿದ್ದೆ ಎಲ್ಲೋ ಬೊರಲು ಹೊಡೆದು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿರಬೇಕು!

ಮನದ ತಾಕಲಾಟ ಬರುವುದೋ ಇಲ್ಲವೋ
ಒಂದಷ್ಟು ಕಾಯುವಿಕೆಯ ಕ್ಷಣ
ಕಳೆಯಿತು ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿ.

ಬೆಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಯಾಕೆ?
ರವಿಯ ಆಗಮನ ಇಂದಾದರೂ ಬೇಗ ಬರೋಣ ಆಗಿದ್ದರೆ…..
ಎದ್ದು ಓಡಿ ಹೋಗಿಬಿಡಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ
ಜಾಗಿಂಗು, ವಾಕಿಂಗು
ಎಂತದೋ ಒಂದು!

ಒತ್ತಟ್ಟಿಗೇ ಒಂದಷ್ಟು
ಕಸುಬು, ಕಾಯಕ ಅದೂ ಇದೂ ಕರೆಯುತ್ತದೆ
ನಾನಂತೂ ಇದ್ದೇನೆ
ಬೇಕಾದರೆ ಮಾಡು
ನಾ ರೆಡಿ.

ಹೋಗ್ರೋ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದೇ ಒದ್ದಾಟ ನನಗಿಲ್ಲಿ
ಕಣ್ಣುರಿ ಬೇರೆ
ನಿಮದೊಂದು ಅದೇನೊ ಹೇಳ್ತಾರಲ್ಲ
“ಅಜ್ಜಿಗೆ ಅರಿವೆ ಚಿಂತೆಯಾದರೆ
ಮೊಮ್ಮಗಳಿಗೆ ಮಿಂಡನ ಚಿಂತೆಯಂತೆ”

ಸೆಟಗೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಬೋರಲಾದೆ
ನಿದ್ದೆ ಹೀಗೆಯೇ ಮಲಗಿರಬಹುದೆಂದು!

ಹ….ಹ…ಬಂತು ನಿದ್ದೆ
ಆದರೆ ಬಂದಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಅಂದುಕೊಂಡೆ ವಿಳಂಬವಾಗಿ ಎದ್ದಾಗ
ಸಾವು – ನಿದ್ದೆ
ಎರಡೂ ಒಂದೇ!!

21-3-2018 1.02am

ವಿನಂತಿ

ಇಲ್ಲಿ ನಾನೂ
ಎನ್ನುವುದು ಗೌಣ.

ನನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ
ನೀಡಿ ಸನ್ಮಾನ.

ಬರಹದೆದೆಯ ಮೇಲೆ
ಏಕೆ ನಮ್ಮ ಗತ್ತು ಗಮ್ಮತ್ತು.

ಒಮ್ಮೆ ಓದಿ ಹಾಕಿರಿ
ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

ಸುಃಖಾ ಸುಮ್ಮನೆ
ಬೇಡ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಶರಾ.

ಇರಲಿ ಬರಹಕ್ಕೊಂದು
ನಿಜವಾದ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

ಓದುಗರು ನೀವು
ಬರೆಯುವವಳು ನಾನು.

ಬರಹ ಮುಕುಟಕೆ
ಓದುಗರೇ ಕಳಶಪ್ರಾಯ!!

11-3-2018. 8.10am

ಪರಿಸ್ಥಿತಿ

ಒಂದು ಮಾತು ನಿಜ ; ನಾವು ಯಾವತ್ತೂ ಒಂದಕ್ಕೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರಬಾರದು. ಅದು ವಸ್ತುವೇ ಆಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಯಾವುದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬೇಕೊ ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಇದು ನನ್ನ ಅನುಭವದ ಮಾತು.

ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರ ನಡೆ ಹಾಗೂ ಕೆಲವೊಂದು ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಾರದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನಾನಾಗೇ ಹೊರತಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಹಳ ನೋವಾಗಿರುವುದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟಲ್ ಫೀಲಿಂಗ್ ಜಡ ವಸ್ತುಗಳೂ ಜೀವ ತುಂಬಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಜೀವವಿರುವ ಪ್ರಾಣಿ ಮನಸ್ಸನ್ನೇ ಜಡ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಈ ಫೀಲಿಂಗ್ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊರ ಹಾಕದೇ ಗತ್ಯಂತರವಿಲ್ಲ.

ವಸ್ತುಗಳಾದರೆ ಹೇಗೋ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಕಷ್ಟ ಆದರೂ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅದು ನಾವಾಗಿಂದಲೇ ಹೊರತಳ್ಳಿರೋದು ಎಂಬ ಭಾವ, ಜೊತೆಗೆ ಇಷ್ಟು ದಿನ ಉಪಯೋಗಿಸಿದೆನಲ್ಲಾ ; ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಬೇಡಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಾರದು ವಾಸ್ತು ಪ್ರಕಾರ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ. ಇದು ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆ ಕೂಡಾ ಆಗಿರಬಹುದು. ನನಗೆ ಇವೆಲ್ಲ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಧೈರ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಪ್ರದಾಯ, ಮಡಿ ಮೈಲಿಗೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಬಂದವಳು. ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ನಾನೇ ಹೇಳಿದ್ದಿದೆ “ನನಗೆ ಇದರ ಮೇಲೆಲ್ಲ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲಪ್ಪಾ” ಆದರೆ ಇದು ಉಡಾಫೆ ಮಾತಾ? ಅಂತ ನನ್ನ ಮೇಲೇ ನನಗೆ ಸಂಶಯ.

ಕಾರಣ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅವಾಂತರ. ಒಂದಾ ನಾ ಬೀಳೋದು, ನಾನು ಸಾಕಿದ ಶೋನೂ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸತ್ತೋಗಿರೋದು, ಅಂದುಕೊಂಡ ಕೆಲವು ಕೆಲಸ ಆಗದೇ ಇರೋದು ಇತ್ಯಾದಿ. ಹೀಗೆಲ್ಲ ಆದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಅಧೀರವಾಗಿ ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅನುಕರಣೆ ಮತ್ತೆ ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಮಾಡುವಂತಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿ ಅಭಶಖುನವಾದಾಗ ಶನಿ ದೇವರಿಗೆ ಐದು ವಾರ ಎಳ್ಳು ದೀಪ ಹಚ್ಚಬೇಕು ಅಂತ ಯಾರೋ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳಿದ ಉಪದೇಶ ಮತ್ತೆ ಶಿರಸಾವಹಿಸಿ ಪಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಏನೋ ಒಂದಷ್ಟು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ನಿಜ. ಇದು ನಂಬಿಕೆಯ ಪ್ರಭಾವ ಇರಬಹುದೇ?

ಆದರೆ ನಾವು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಅತ್ಯಂತ ಪೂಜ್ಯ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವರು ಮೌನವಾದಾಗ ಏನು ಅಂತ ಅರ್ಥ ಆಗದೇ ಬಹಳ ಬಹಳ ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೂ ಸಾಧ್ಯ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಮೂಖವಾಗಿ ರೋಧಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಿ ನಾವು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ? ನಮಗೇ ಅರ್ಥ ಆಗದೇ ಒದ್ದಾಡುತ್ತದೆ ಮನ. ಕೇಳುವಾ ಅಂದರೆ ಅವರು ಮೌನ ಮುರಿಯದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ವ್ಯಥೆ.

ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ನಾವು ಹೊರ ಬರಲೇ ಬೇಕು. ಯಾವತ್ತೂ ಯಾರನ್ನೂ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಹಚ್ಚಿ ಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ನಮ್ಮ ಬರಹಕ್ಕೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿರುವ ಅವರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸೋತಾಗ ಒಂದಷ್ಟು ಸಾಂತ್ವನ, ಸಹಾಯ ಮಾಡಿರುವುದು ಇಷ್ಟಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣವಾಗಿರಬಹುದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ರೀತಿ ವರ್ತನೆ ಕೊನೆ ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನೇ ತಿಂದು ಹಾಕುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾವು ಅಧೀರರಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನದೇ ತಪ್ಪು ಇರಬಹುದೇ? ಎಲದಕ್ಕೂ ಕಾರಣ ನಾನು ಮಾತ್ರನಾ? ಯಾವಾಗ ಏನಾಯಿತು? ಹೀಗೆ ತನ್ನನ್ನೇ ಹಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಮನ ಇದುವರೆಗಿನ ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಒಡನಾಟವನ್ನು ಕೂಲಂಕುಶವಾಗಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ! ಬೇಕಿತ್ತಾ ಮನವೆ ತೆಪ್ಪಗೆ ನಿನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ನೀನಾಯಿತು ನಿನ್ನ ಕೆಲಸವಾಯಿತು ಅಂತ ಇರೋದು ಬಿಟ್ಟು? ಅದೇನೇನು ತಾಕಲಾಟವೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದುಃಖದಲ್ಲಿ! ಎಲ್ಲರೂ ಹೀಗಿರೋದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಈ ಗುಣ ಅವರ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುವುದಂತೂ ದಿಟ.

ಈ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಾಂಗತ್ಯದಲ್ಲಿ ತಿಳಿದಿರುವ ಕೆಲವರ ಸಹವಾಸವಾದರೂ ಬೇಕೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಬರಹ ದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ತಿಳುವಳಿಕೆ, ಬರಹದ ಗುಣಮಟ್ಟ, ತಪ್ಪು, ಸರಿ ಇವೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕಾದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಮೊದಮೊದಲು ಸಲಹೆ ಸೂಚನೆಗಳು ಸಿಕ್ಕರೂ ತದ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಉತ್ಸಾಹ ಅಷ್ಟೊಂದು ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ನಡೆ ಅವರಿಗಿರುವ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಅಥವಾ ಇನ್ನೇನೊ ಕಾರಣ ಇರಬಹುದು. ಹೀಗಂತ ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನಾವು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ನೆಮ್ಮದಿ. ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಯೋಚನೆ ಬಂದು ಈ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸುವುದೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಇದು ಒಬ್ಬ ನಿಜವಾದ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಮಾತು.

ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶ ನನಗೇ ಎದುರಾದಾಗ ಒಂದಿನ ನನಗೇ ನಾನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆ ” ಯಾಕೆ ನನಗೀ ನಿರೀಕ್ಷೆ? ಅವರ್ಯಾರೋ ನಾನ್ಯಾರೋ. ಏನೊ ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ನನ್ನ ಬರಹ ಅವರಿಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಆಗಿರಬಹುದು. ಹಾಗಂತ ನಾನು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾರ್ಥಿ ಆಗೋದು ತಪ್ಪು. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯ ಅಂತ ತಿಳಿದು ಈ ಬರವಣಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾನು ಯಾರಿಗೋಸ್ಕರ ಈ ಬರವಣಿಗೆ ಶುರು ಮಾಡಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಬರೆಯುತ್ತ ಇರುವುದರಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗದಷ್ಟು ಸಂತೋಷ ಇದೆ. ನನಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಹುದೊಡ್ಡ ನಿಧಿ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗಿದೆ. ಉಸಿರಿರುವವರೆಗೂ ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕು. ನಾನು ನನ್ನ ಬರಹ. ಸಾಕು ಇದೇ ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚ. ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ನನಗೆ ಗೌಣ.” ಈ ಹಂತದ ವಿಚಾರ ಮನಸು ಮಾಗಿದಷ್ಟು ಶಾಂತತೆ. ಮತ್ತಷ್ಟು ಬರೆಯುವ ಉತ್ಸಾಹ. ಬರಹದ ಗುರಿಗೆ ಮೇರೆಯುಂಟೇ? ಅದರ ಸಹವಾಸದಲ್ಲಿ ಬಹುಶಃ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಮರೆಯಬಹುದೇನೊ!!

ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೊ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಜೀವನದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ತುಳಿಯುವ ಕಲ್ಲು ಮುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹೂವ ಹಾಸಿಗೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ದುಃಖತಪ್ತ ಮನಕ್ಕೆ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳುವ ತಾಕತ್ತು, ತಿಳುವಳಿಗೆ ಮೂಡಿಸಿ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಬದುಕು ಮುನ್ನಡೆಸುವ ಹಾದಿ ತೋರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಇಂತಹ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುತ್ತಿರಬೇಕು. ಚಿಂತೆ ಮಾಡುತ್ತ ಕೂತರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ದೇಹ ಸುಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಗಂಧ ತೀಡಿದರೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಬೆಳಗುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟಲ್ಲದೇ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳಿಲ್ಲವೇ? “ನಮಗೆ ನಾವೇ ಶತ್ರು, ನಮಗೆ ನಾವೇ ಮಿತ್ರ.”

17-2-2018. 12.44pm

ಮುಪ್ಪಿನ ಭಾದೆ…..??

ಮನಸ್ಸು ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ
ಏಕೆ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದಷ್ಟೂ ನಿಗೂಢ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ
ಒಂದಷ್ಟು ನಿರಾಸಕ್ತಿ
ಏನೂ ಬೇಡಾ ಯಾರೂ ಬೇಡಾ
ಏನಿದ್ದು ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

ಯಾರಿಲ್ಲದ ಸೂರೊಳು ಬರುವ ಮನೆ ಕೆಲಸದವಳೂ
ಯಾಕೆ ಬೇಕು?
ಬೇಡಾ ನಡಿ ನೀನು ನಾನೆಲ್ಲೊ ಹೋಗ್ತೀನಿ
ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳೋಣವೆ?
ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಭೂತ ಬಂಗಲೆಯೊಳು
ನಾನೂನೂ ಒಂಟಿ ಪಿಶಾಚಿಯಂತೆ ಅಲೆದಾಡಿದರೆ
ಯಾರಿಗೇನು ನಷ್ಟ ಇಲ್ಲ
ಅದೂ ಗೊತ್ತು
ಆದರೆ ಕಷ್ಟ ಆಗುವುದೆಂಬ ಕೊಂಚ ಮನಕೆ ಇರುಸು ಮುರುಸು.

ಅಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ
ಗುಡಾಣದಂತ ಹೊಟ್ಟೆ, ಬಕಾಸುರನಂತೆ ಹಸಿವಾಗುವಾಗ
ಪಿಶಾಚಿ ನೀ ಹೇಗೆ ಆಗುವೆ?
ಒಳ ಮನಸ್ಸು ಕಳ್ಳ ನಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುವುದು.

ಮುಂಡೆದಕ್ಕೆ ಕೈಲಾಗಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯತ್ತ ಆಸಕ್ತಿ ನೋಡು?

ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕಸುವಿರುವಾಗ
ಲಂಗು ಲಗಾಮಿಲ್ಲದೆ ತಿರುಗಾಡಿ
ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕೊಸರಾಡಿ
ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಸಿಟ್ಟಲ್ಲಿ ಕೂಗಾಡಿ
ಹುಚ್ಚು ಹುಚ್ಚಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ
ಬೇಕಾದ್ದು ಬೇಡಾದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುಳ ಬಿಟ್ಕೊಂಡು
ಬೇಕೆನಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಚಪಲದಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ ಬಿರಿ ತಿಂದು
ಎಂತೆಂತದೊ ರೋಗ ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡು
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವ ಆಯುಷ್ಯ ಅಂದರೆ
ಬಹುಶಃ ಈ ಮುಪ್ಪಿನ ಬದುಕಿರಬಹುದಾ?

ಏನು ಬಂದರೂ ಕಡಿವಾಣವಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸು
ಮತ್ತದೆ ತಿಂದುಂಡು ಸುಃಖಿಸುವ ಕೆಟ್ಟ ಬುದ್ಧಿ
ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೇ ಇರ್ತೀವಲ್ಲಾ
ಬೇಸರಕೊ,ಆಸೆಗೊ,ಅವಕಾಶವಾದಿತನವೊ
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಬಾಯಾಡಿಸಬೇಕು
ಲಟ ಪಟ ಡಬ್ಬಿ ಸದ್ದು
ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕು ಮನ ಸೇರಿ ಕಣ್ಕಟ್ಟಾಟ
ಇದೊಂತರಾ ಮುಪ್ಪಿನ ವೀಕ್ನೆಸ್ಸಾ?
ಹಾಗಂತ ತಿಳ್ಕೊಂಡೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮ ಹುಟ್ಕೊಂತಾ?

ವಯಸ್ಸಾದವರನ್ನ ನೋಡ್ಕೋತೀವಿ
ಹಳೆ ಬಟ್ಟೆ, ಅನ್ನದಾನಕ್ಕೆ ಹಣ ಹಾಗೆ ಹೀಗೆ
ಗಟ್ಟಿ ಜನರ ಮರುಳು ಮಾಡುತ್ತಾ
ಬೀದಿ ತುಂಬ ಓಡಾಡೊ ಬ್ಯಾನರ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ವಾಹನಗಳು ಕಂಡಾಗೆಲ್ಲ
ನಾನು ಬಲೂ ಗಟ್ಟಿ ಆಗಿಬಿಡ್ತೇನೆ
ಹ್ಯಾಂಗಾರು ಆಗ್ಲಿ ಭೂತ ಬಂಗ್ಲೆನೇ ವಾಸಿ.

ಒಳಗೊಳಗೆ ಆತಂಕ
ನಾಳೆ ನಾ ಸತ್ತೆ ಅಂದರೆ ಹೆಣ ಸುಡ್ತಾರೊ ಇಲ್ಲೊ
ನಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಾಕಿ ; ಮತ್ತದೆ ಚಿಂತೆ ತಿಕಲ್ ಮೈಂಡ್ಗೆ.

ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಏನಾನರೇನು?
ಇದೂ ನಾನೇ ಹೇಳ್ಕೋತೀನಿ
ಒಂದಷ್ಟು ಉಡಾಫೆ ಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ
ಯಾರಿಗ್ಗೊತ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದರೆ ಅಣಿಯಾಗಬೇಕಲ್ಲಾ!

ಬಯಸಿದ ಕಡೆ ತಿರ್ಗೋಕಾಗದೆ
ಬಯಸಿದ್ದು ತಿಂದರಾಗದೆ
ಬಾಯಿಗೂ ಮನಸಿಗೂ ಬೇಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿ
ಕಂಡವರ ಮೋಜು ಮಸ್ತಿ ಪಿಕಿ ಪಿಕಿ ನೋಡ್ತಾ
ಗತ ಕಾಲದ ನೆನಪಿನ ಸರಪಳಿ ಬಿಚ್ತಾ
ಕಲ್ಲಿನಂತ ಮನಸ್ಸು ಮೆದುವಾಗಿ ಆಗಿ
ನೆರಿಗೆ ಗಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ತನ್ನ ಮೈಯ್ಯಿ ಕಣ್ಣು ಕಂಡಾಗ
ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಮನಸ್ಸು…..
ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ! ಅದೆಷ್ಟು ಚಿಂತೆ ದುಃಖ ಏನ್ ತಾನು?

ಇದಕೆ ಇರಬೇಕು ಮುಪ್ಪೆಂದರೆ ಯಾರಿದ್ದರೂ
ಸದಾ ಒಂಟಿತನದ ಭಾದೆ.

11-12-2017. 6.35pm

ಆ ಕ್ಷಣ

ಜೀವನ ಅನ್ನೋದು ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಅಸಹಾಯಕರಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿರುವ ಹತ್ತಾರು ಕೆಲಸಗಳು, ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸಲಿ ಅನ್ನುವ ಚಿಂತೆ ಮನವನಾವರಿಸಿ ದಿಕ್ಕು ತೋಚದಂತಾಗಿ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣು ಕಟ್ಟಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟ ಅನುಭವ. ಏನು ಮಾಡ್ಲಿ? ಯಾರ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ಯಾರಿದ್ದಾರೆ ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವವರು? ಮನಸ್ಸು ಬರೀ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಲ್ಲಪ್ಪ ನನಗೆ. ತೀರಾ ತೀರಾ ಸೋತ ಅನುಭವ. ಹತಾಶೆ, ನೋವು,ಸಂಕಟ. ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಮಾತು ಬೇಡಾ, ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗೋದು ಬೇಡಾ, ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಆಸಕ್ತಿನೇ ಇಲ್ಲ. ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ನೂರಾರು ಜನ ಇರ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ತಟಸ್ತವಾಗುತ್ತ ಬೇಡಾ ಬೇಡಾ ಇವರತ್ತಿರ ಏನೂ ಹೇಳೋದು ಬೇಡಾ. ನನ್ನಿಂದ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ತೊಂದರೆ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಏನಾರೂ ಹೇಳಿದರೆ ತೋರುಗಾಣಿಕೆಯ ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ಬರ್ತಾರೊ ಏನೊ? ಇಷ್ಟಕ್ಕಾಗಿ ಯಾಕೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾಳೆ ಇದೂ ಒಂದು ಹಂಗಾಗುತ್ತೋ ಏನೊ? ಆದದ್ದು ಆಗಲಿ. ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ದೇವರು ಹುಲ್ಲು ಮೇಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ.ನಂಬಿದ ಆ ದೇವರೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ರಾತ್ರಿ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಏನೇನೊ ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಯೋಚನೆ, ರೋಧನೆ ಕಣ್ಣು ನಿದ್ದೆ ಕಾಣದಾಗ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಮೊರೆ. ರೆಪ್ಪೆ ಕೂಡುವವರೆಗೂ ಗೋಗರೆವ ಹೃದಯದ ಕೂಗು ಆ ಭಗವಂತನ ಪಾದ ಅಲುಗಾಡಿಸಿತೋ ಏನೊ. ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುವ ಮನುಷ್ಯ ಯಾವ ರೂಪದಲ್ಲಾದರೂ ಬರಬಹುದಲ್ಲವೆ? ಎಲ್ಲಾ ಅವನ ಲೀಲೆ. “ಆ ಕ್ಷಣ” ಮಂಜಂತೆ ತಿಳಿಯಾಗುವುದು ವಿಸ್ಮಯವೆ ಸರಿ.

ಇಂತಹ ಅನುಭವಗಳು ಆಗಾಗ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಘಟಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಸಮಸ್ಯೆ ಭಗವಂತ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಂಜಂತೆ ಕರಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆ, ಆತ್ಮ ಸ್ಥ್ತೈರ್ಯ, ಛಲ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಇರುತ್ತದೊ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಎದುರಾಗುವ ಘಟನೆ, ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗರಿವಿಗೆ ಬಾರದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾರ ಕೂಡಾ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಕಂಡುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಹೇಗೆ? ಒಂದು ರೀತಿ ನಿಗೂಢವೆಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು.

ಅದು ಯಾವುದು? ಏನದು? ಹೇಗಿದೆ? ಎಲ್ಲಿದೆ? ಅಗೋಚರವಾದ ಆ ಬಿಂದುವಿನೆಡೆಗೆ ವಾಲುವ ಮನಸ್ಸು ಇದನ್ನೇ “ಭಗವಂತ” ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟನೆ ಈ ಮನುಷ್ಯ? ನಿಮಿತ್ತ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪರಿಹಾರ ಮಾಡಿದ ಅದನ್ನೇ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದನೆ? ಯಾರು ಎಷ್ಟೇ ನಾಸ್ತಿಕರಾಗಿರಲಿ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಡಿಸುವ ಈ ಶಕ್ತಿಗೆ ಶರಣಾಗದವರುಂಟೆ? ಅದರ ರೂಪ ಕಾಣದ ಮನುಷ್ಯ ಕೇವಲ ತನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಅವನ ರೂಪ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತ ನಡೆದಿರಬಹುದೆ?

ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳು ಕೇವಲ ಕಥೆಯಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿ ಇಂದಿನ ಜನರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ ತನಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಬರೆದಿದ್ದಾನೆ. ಅದೆಲ್ಲ ನಡೆದಿದ್ದಲ್ಲಾ,ಕೇವಲ ಕಥೆ ಅಷ್ಟೆ ಎಂದನ್ನುವಂತೆ ಈ ದೇವರು ಎಂಬ ಶಕ್ತಿ ಮನುಷ್ಯನ ಕಲ್ಪನೆ ಅಷ್ಟೆ ಅಂದನ್ನಿಸುವುದು ಸಹಜ.

ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಶಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಆ ದೇವರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ? ಹುಡುಕುವ ಒಂದಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನ, ವಿಚಾರ, ಚಿತ್ತಕ್ಕೊಂದಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಕೊಡಲು ಶುರು ಈ ಮನಸ್ಸು. ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲಿದೆ? ಅದು ಹೇಗಿದೆ? ಮತ್ತೆ ಈ ಬುದ್ದಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಅಯ್ಯೋ! ಈ ರೀತಿಯ ಯೋಚನೆ ತಲೆ ಸುತ್ತಿ ಬರುವಷ್ಟು ಒದ್ದಾಟ. ಎಲ್ಲಿಂದೆಲ್ಲಿಗೊ ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಪರಿಹಾರವಾಯಿತಲ್ಲ ಸಾಕು ತೆಪ್ಪಗಿರೋದು ಬಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲದ ತರ್ಕ ನಿನಗ್ಯಾಕೆ ಎಂದು ಕುಟುಕುವ ಬುದ್ಧಿ. ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ತಿಕ್ಕಾಟಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ದೇಹವೆಲ್ಲ ನಿತ್ರಾಣ. ಗಡದ್ದಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದರೆ ಈ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನ. ಅಂದರೆ ಆ ದೇವರು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಅದೇ ಬೇರೆ. ಬುದ್ಧಿ ಅದೂ ಬೇರೆ. “ದೇಹವೇ ದೇಗುಲ” ಬಸವಣ್ಣ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ದೇವರೆಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ? ಅದು ನಿಗೂಢ. ಆತ್ಮ! ಆತ್ಮವೇ ದೇವರಾ? ಎಲ್ಲವಕ್ಕೂ ಸೂಚನೆ ಕೊಡುವದು ಇದೇನಾ? ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣೋದಿಲ್ಲ ಇದೂ ಕೂಡಾ ಮನಸ್ಸು ಬುದ್ಧಿಯಂತೆ ಇರೋದು ತಾನೆ.

ಮನುಷ್ಯನ ಎಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಸಾವಿರ ನರ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಒಂದೊಂದು ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದಕ್ಕೆ ಡ್ಯಾಮೇಜಾದರೂ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಬಲೂ ಕಷ್ಟ. ವಿಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರಿದಿರಬಹುದು ಆದರೆ ಈಗೊಂದು ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಸತ್ಯ ನನಗೆ ಇದುವರೆಗೂ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಬಚ್ಚಲಲ್ಲಿ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನೆವ. ಇದುವರೆಗೂ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದೇಳಲಾಗದ ಅರೆ ಪ್ರಜ್ಞಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ದಿನ ದೂಡುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿ. ವಾಡಿಕೆಯ ಮಾತಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ “ಹೀಗೆ ಮಾಡೆನ್ನುವ ನರ ಮಂಡಲ ಸ್ಥಗಿತವಾಗಿದೆ” ವಿಜ್ಞಾನದ ಭಾಷೆ ಬೇರೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಮೂಗಿಗೆ ಯಾವ ವಾಸನೆಯನ್ನೂ ಗೃಹಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಹಲವು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಪರಿಣಾಮದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಬಂದ ಉತ್ತರ ಯಾವಾಗಲೋ ವೈರಲ್ ಜ್ವರ ಬಂದಾಗ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಗೃಹಿಸುವ ನರ ಮಂಡಲ ನಿಶ್ಕ್ರೀಯವಾಗಿದೆ.

ಹಾಗಾದರೆ ದೇವರು ದೇಹದಲ್ಲೇ ಇದ್ದಿದ್ದೇ ಆದರೆ ಅವನ್ಯಾಕೆ ತಾನಿರುವ ದೇಹ ಊನವಾಗಲು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ? ಅವನೇ ಸರಿಪಡಿಸಬಹುದಲ್ಲಾ?

ಇಂತಹ ವಿಚಾರ ತಲೆ ಹೊಕ್ಕು ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ತಲೆ ಕೆಟ್ಟು ಕೆಟ್ಟಿರೊ ತಲೆ ವಿಚಾರ ತಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟು ಇವಳೆಂತಾ ದಡ್ಡಿ ಅಂದುಕೊಂಡರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಒಂದಷ್ಟು ಜೀವಕ್ಕೆ ಬಂದ ಅಡ್ಡಿ ಆತಂಕಗಳು “ಅದೇ ದೇವರಂತೆ ಬಂದು ಎಲ್ಲಾ ಪರಿಹಾರ ಆಯಿತು” ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತೇವಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಇಂದು ನಡೀತು. ಅದೇ ಖುಷಿ ತಲೆ ಎಂತೆಂಥದಕ್ಕೊ ತಗಲಾಕ್ಕಂಡು ಬರೆಯೊ ಹಾಗಾಯಿತು.

ಇವೆಲ್ಲ “ಆ ಕ್ಷಣ”ದ ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಅಷ್ಟೆ. ತಪ್ಪೊ ಒಪ್ಪೊ, ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ, ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಇರಲಿ ಅಂತ ಬರೆದೆ.
ಮತ್ತೆ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದು ಎಲ್ಲಾ ಮಾಮೂಲಿ.

9-2-2017. 9.02pm

ಮನದ ಮಾತು

ಸಂತೋಷವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ
ಮನ ನಾ ಹೇಳಿದಂತೆ ಕುಣಿಯುತ್ತದೆ.

ರಂಗಸ್ಥಳದ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ
ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿ ಬೇಕಾಗೇ ಇಲ್ಲ
ಕಣ್ಣು ಹೊಳಪಾಗಿ
ಮನ ಹಗುರಾಗಿ
ಹೃದಯ ನವಿಲಂತೆ ಹಾರಾಡಿ
ಇಕ್ಕುವ ಹೆಜ್ಜೆ
ಒಂದಿನಿತೂ ತಾಳ ತಪ್ಪದೆ
ತಕಧಿಮಿ ತಕಧಿಮಿ ಕುಣಿವಾಗಾ
ಏನ್ ಕೇಳ್ತೀರಾ ಅದರ ಅಂದಾವಾ^^^^!

ಹೀಗೆಯೇ ಇರು
ಬೇಡಾ ಅಂದವರಾರು?

ಮನ ಎಷ್ಟು ಅಲವತ್ತುಕೊಂಡರೂ
ಆಗಾಗ ಕುಟುಕಿ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿದರೂ
ನಾನ್ಯಾಕೆ ಊರಿಗಿಲ್ಲದ ಉಸಾಪರಿ ಮೈಮೇಲೆ ಎಳಕೊಂಡು
ಮನದ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆನೇ ಕೊಡದೆ
ಅವಮಾನ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀನಲ್ಲಾ
ಅದರ ಸಂತೋಷ ಪದೇ ಪದೇ ಚಿವುಟ್ತೀನಲ್ಲಾ
ತಪ್ಪೆಂದೆನಿಸಿದರೂ ಮತ್ತದೆ ಪುನರಾವರ್ತನೆ!

ಆಗೆಲ್ಲ
ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಸೆಟಗೊಂಡು ಅನ್ನುತ್ತೆ
ಹೋಗಿ ಹೋಗಿ ನಿನಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳ್ತೀನಲ್ಲಾ
ನಿನ್ನ ಕರ್ಮ
ಅನುಭವಿಸು!

29-8-2017. 2.26pm