ಹುಚ್ಚು ಮನಸ್ಸಿನ ಅಸಹ್ಯ ಜನ

ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.  ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಓದುವವರಲ್ಲೂ ಮುಖ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆ ಲೇಖಕರು ಬರೆದ ಬರಹಗಳನ್ನು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಸುಖಿಸುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಎಷ್ಟು ಬಾಲಿಶ, ಅಷ್ಟೇ ಅಸಹ್ಯ ಅವರುಗಳು ಬರೆಯುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು.  ಇವರಿಗೇನು ಹುಚ್ಚಾ ಇಲ್ಲಾ ಲೇಖಕರನ್ನು ರೊಚ್ಚಿಗೆಬ್ಬಿಸುವ ಕುತಂತ್ರವಾ?  Comment option ಇರೋದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯೋದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ.  ಓದಿದ ಬರಹಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡುವ ತಾಕತ್ತಿದ್ದರೆ ಬರಹಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಬೇಕು.  ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ತೆಪ್ಪಗೆ ಇರಬೇಕು.  ಅದುಬಿಟ್ಟು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಕಾಮೆಂಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಾನು ಈ ಬ್ಲಾಗನ್ನು Logout ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.  ಏಕೆಂದರೆ ನನಗೆ ಬರೆಯಲು peace of mind ಬೇಕು.  ನಿಮ್ಮ ಅತಿರೇಕದ ಹುಚ್ಚು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬರಹಗಳನ್ನು ಓದಿ ಚಲಾಯಿಸುವ ತೀಟೆ ಸುತಾರಾಂ ಸರಿಯಲ್ಲ.  ಅಷ್ಟು ತೀಟೆ ಇದ್ದರೆ Facebookಗೆ ಹೋಗಿ.  ಅಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮಂತಹ ಅಂಡಲೆಯುವವರು, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ವರ್ತಿಸುವವರು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಜನ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ.  ಲಂಗು ಲಗಾಮಿಲ್ಲದೆ ಅದೇನು ತಿಂದು ಕೊಬ್ಬಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ತೊಂದರೆ ಕೊಡ್ತಿರೊ ಏನೋ… ಮೂರು ಕಾಸು ಮರ್ಯಾದೆ ಇಲ್ಲದ ಜನ.

ಹಾಗೆ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಅದರದೇ ಆದ ಗೌರವವಿದೆ.  ನನ್ನ ಯಾವುದೇ ಬರಹಗಳಿರಲಿ ; ಕಥೆ,ಕವನ, ಲೇಖನ, ಚುಟುಕುಗಳು, ನುಡಿಮುತ್ತುಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ ಅಂಕೆ ಮೀರಿ ನಾನ್ಯಾವತ್ತೂ ಇದುವರೆಗೂ ಬರೆದಿಲ್ಲ. ಬರೆಯುವಾಗ ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದಂತೆ ಆ ಕ್ಷಣದ ಅನಿಸಿಕೆ, ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಅಕ್ಷರ ರೂಪ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಹೊರತು ಅದೇ ಸತ್ಯವೆಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದವರ ರೀತಿ ಕಮೆಂಟಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? 

ಈಗಾಗಲೇ ಅನೇಕರ ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ.  ಇನ್ನೂ ಮುಂದೂ ಇದೇ ಗತಿ.  ನೆನಪಿರಲಿ.
ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ಅಸಂಬದ್ಧ ನಿಮ್ಮಂತವರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದು ಓದುವ ಅಗತ್ಯವೂ ನನಗಿಲ್ಲ. 

ಈ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಸುಧೀರ್ಘ ಬ್ಲಾಗ್ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬರಹಗಳೊಂದಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇದ್ದೇನೆ.  ನನ್ನ ಇಳಿಸಂಜೆಯ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಊರುಗೋಲು.  ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ, ಹಾರೈಕೆಗಳು ನನಗೆ ದಕ್ಕಿದೆ ಇಲ್ಲಿ.  ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ, ಮುಂದೆ ಕೂಡಾ ಬರೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ, ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ.  ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಲೈಕ್ ಬಂತು ಅಥವಾ ಎಷ್ಟು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬಂತು, ಎಷ್ಟು ಜನ followers ಆದರು ಅಂತ ನಾನ್ಯಾವತ್ತೂ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದವಳಲ್ಲ, ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುವುದೂ ಇಲ್ಲ.  ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೃಪ್ತಿ ಇದೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ.  ಉತ್ತಮ ಓದುಗರ ವಿಮರ್ಶೆ ಬಂದಾಗ ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತೇನೆ.  ಆದರೆ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲ.

ಸಮಾನ ಮನಸ್ಕ ಓದುಗರ, ಉತ್ತಮ ವಿಮರ್ಶೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಲೇಖಕರು ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.  ಹಾಗೆ ಓದಿದ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡುವ ಹಂಬಲ ಓದುಗರಲ್ಲಿ ಇರುವುದರಿಂದ ನಾನು ನನ್ನ ಪ್ರತೀ ಬರಹಕ್ಕೂ comment option ಇಟ್ಟಿರುತ್ತೇನೆ ಹೊರತು ಅಂಡಲೆಯುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯವರಿಗಲ್ಲ.

ಇಂದೇ ಕೊನೆ.  ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮ ಹೊಲಸು ಮನಸ್ಸು ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ನನ್ನ ತೇಜೋವಧೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಕೂಡಲೇ Logout ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.  ನೆನಪಿರಲಿ.

8-4-2021. 12.57pm

ಇನ್ನೂ ಬದಲಾಗಬೇಕು….

ಈ ಮನಸ್ಸು ಅದೆಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಮ್ಲಾನವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಹಂಬಲ ಈಡೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕತೆಗೊ ಏನೋ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣಗೆ ದುಃಖದ ಛಾಯೆ ಜಿನುಗಿ ಕಣ್ಣು ತೇವಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಜೋರಾಗಿ ಒಮ್ಮೆ ಅತ್ತುಬಿಡುವಷ್ಟು ಸಂಕಟ. ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಈ ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ಥಿತಿ?

ನಿಜ. ಹೆಣ್ಣಿಗಿರುವ ಒಂದು ಬಲವಾದ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಅಂದರೆ “ನೀನು ಹೆಣ್ಣು, , ಒಂಟಿ ನೀನು, ಹಾಗೆಲ್ಲ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಇರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಅಂದರೆ ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಒಬ್ಬಳೇ ಅಲೆದಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಎಚ್ಚರವಾಗಿರಬೇಕು.” ಇದು ಹೆಣ್ಣು ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡ ಶಾಪ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ.

ಈಗ ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದ್ದರೂ, ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಎಷ್ಟೇ ಧೈರ್ಯವಂತರಾಗಿದ್ದರೂ, ಏನೇನೋ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೆಲವು ಗಂಡಿನ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಸಿನ ಬುದ್ಧಿ ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ಕುರಿತು ಅನೇಕ ಹೋರಾಟಗಳು ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜವಾದರೂ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಕನಸು ಇನ್ನೂ ಕನಸಾಗೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಚಿಕ್ಕ ಹಸುಳೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ವೃದ್ಧರನ್ನೂ ಬಿಡದ ಕೆಟ್ಟ ಜನರಿರುವವರೆಗೆ ಈ ಆತಂಕ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ಎದುರಿಸುವ ಛಲ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರೂ ಹೆಣ್ಣಿನ ಒಳ ಮನಸ್ಸು ಆತಂಕದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅವಲಂಬಿತರಿಗೆ ಸದಾ ದಿಗಿಲು ಆತಂಕ.

ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಅಥವಾ ದಿನದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಾದರೂ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಆ ಕಾಡು, ಮೇಡು, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕಲರವ, ಸೋಂಪಾದ ಗಾಳಿ, ಆ ತರು ಲತೆಗಳ ಅಂದದ ಬಳುಕಾಟ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಆ ಗುಡ್ಡದ ತುತ್ತ ತುದಿಗೆ ಏರಿ ಕುಳಿತು ಮೌನದ ಸುಖ, ಸಂಭ್ರಮ ಅನುಭವಿಸುವ ಹಪಹಪಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಕಮರಿಹೋಗುವುದು. ಬರೀ ಕಲ್ಪನೆಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟರೂ ಕೊನೆಗೆ ಕೈಲಾಗದ ಹತಾಶೆ ಮಾತು ಮೌನ ತಾಳುವುದು.

ವಸಂತ ಮಾಸ ಮೈ ತಳೆದಾಗಲೆಲ್ಲ ಇಂತಹ ಆಸೆಗಳು ಮೆಲ್ಲನೆ ಅಡಿಯಿಡುವುವು ಮನಸ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮಾಡಿ. ಆಹಾ! ಅದೆಂತಹಾ ಸೊಬಗು. ಬೆಳೆದು ಗರಿಗೆದರಿದ ಎಲೆಗಳು ಬಲಿತ ಕಾಯಿಗಳು ಹಣ್ಣಾಗಿ ಮಾಗಿ ಭುವಿಯ ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವಂತೆ ಕೆಂಬಣ್ಣ ತಾಳಿ ಗಾಳಿಗೆ ಚದುರಿ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಹೊದಿಕೆ ಹೊದಿಸುವುವು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ. ತರಗೆಲೆಗಳ ಹಂದರ ಭುವಿಯ ತುಂಬಾ ನಡೆದಾಡಿದರೆ ಪರ ಪರ ಅದೇನೊ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮುಂದಷ್ಟು ಸಾಗಿ ಬಿಡುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ನಡೆದಾಡುವ ಕಾಲುಗಳಿಗೆ. ಓ ಇಳೆಯೇ! ಹೇಗಿದ್ದರೂ ನೀನು ಚೆಲುವೆ. ಹಸಿರಲ್ಲಿ ಮುದಗೊಳುವ ಮನ, ತರಗೆಲೆಗಳ ಸದ್ದು, ಆ ಮಂದ ಬಣ್ಣ ಅಲ್ಲೂ ನಿನ್ನ ಚೆಲುವ ಕೆಂಗಣ್ಣು! ಭಪ್ಪರೆ ಭಲಿರೇ…. ವರ್ಣನೆಗೂ ನಿಲುಕದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅಂದ.

ಹೌದು. ಊರ ಹಾದಿ ತುಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ನಮ್ಮೂರ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬಳೇ ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಅಲೆದಾಡಿ ಇಂತಹ ಸುಖ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದು ಹಲವಾರು ಬಾರಿ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲೊಂದೇ ಸಾಕೆ? ಈ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕಂಡ ಕಂಡ ಕಡೆಯೆಲ್ಲ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಹೋಗಿ ಅಲೆದಾಡಬೇಕು, ಈ ಭಯ,ಆತಂಕ, ಅನುಮಾನ ಇತ್ಯಾದಿ ಯಾವುದೂ ಇರಬಾರದು. ಅಂತಹ ದಿನ ಕೈಗೆಟುಕುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದು ಅರಿವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಮೌನಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಸಣ್ಣ ನೋವಲ್ಲಿ. ಛೆ! ನಾನು ಗಂಡಾಗಿ ಹುಟ್ಟಬೇಕಿತ್ತು ಎಂದನಿಸಿದ್ದು ಸಾವಿರ ಬಾರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು. ಆದರೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಒಂಟಿ ಪಯಣದ ಗುಂಗು ಬರೀ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲೆ ಕಾಲ ದೂಡುತ್ತಿದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಏನೋ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗುವಾಗ ಜೊತೆಗಾರರಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅಲೆದಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೊ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಇಂತಹ ಅವಕಾಶ ಯಾವತ್ತೂ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಅನುಭವಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಜೊತೆಗಿದ್ದವರು ಏನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸುವ ಗೋಜಿಗೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. “ಅರೆ ನೀನೆಲ್ಲಿ ಮಾಯಾ ಆಗಿದ್ದೆ? ನಾವೆಲ್ಲ ಗಾಬರಿ ಆಗಿದ್ವಿ” ಅಂದಾಗ ಏನೇನೋ ಸಬೂಬು ಹೇಳಿ ಜಾರಿಕೊಳ್ಳುವ ಉಪಾಯ ನನ್ನದು. ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಖುಷಿ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದರೂ ಒಂದಷ್ಟು ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡ ಭಾವ ಕೊಂಚ ನೆಮ್ಮದಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ.

ಜನ ಇನ್ನೂ ಬದಲಾಗಬೇಕು. ಹೆಣ್ಣಿಗಿರುವ ಭಯ ಆತಂಕ ದೂರವಾಗಿ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಹಗಲಿರಲಿ ರಾತ್ರಿಯಿರಲಿ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಓಡಾಡುವಂತಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಕನಸು! ಸ್ವೇಶ್ಚೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಯಾಗಿ. ಇದು ಪ್ರತೀ ಹೆಣ್ಣಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಕೂಡಾ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅನಸಿಕೆ.

31-8-2020. 4.21pm

ವಿಚಿತ್ರ ಮನಸ್ಸು ಆದರೂ ಸತ್ಯ (ಭಾಗ – 2)

ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ ಈ ಲೇಖನ ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತೇನೆಂದು. ಆದರೆ ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ ಮನಸ್ಸಿನ ಧಿಲ್ ಖುಷ್ ಸಮಾಚಾರಾ. ಹಾಂಗಂತ “ಆತುರಗಾರನಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಮಟ್ಟ “ಅಂತ ಮಾತ್ರ ತಿಳ್ಕೊಬೇಡಿ. ಅದು ಆ ಕ್ಷಣದ ಅನಿಸಿಕೆ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾದ ಸತ್ಯ. ಸ್ವತಃ ಅನುಭವದ ಮಾತು ಬರೆಯುವಂತಾಯಿತು.

ಹೌದು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಏನೇ ನಡೆಯಲಿ ಸಂತೋಷವೊ ದುಃಖವೊ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲಿ ನಾವೆಷ್ಟು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ? ಇದು ನಮಗೇ ನಾವು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಒಂದಾ ಕೇಳಿ ಸಂತಾಪ ಸೂಚಿಸೋದು ಇಲ್ಲಾ ಸಂತಸಪಡೋದು. ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲ ಸ್ವತಃ ಅನುಭವ ಆಗಬೇಕಾದರೆ ಸ್ವತಃ ನಮ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಹತ್ತಿರದವರಿಗೊ ಇಲ್ಲಾ ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧಿಗಳಿಗೊ ಇಲ್ಲಾ ಸ್ವತಃ ನಾವೇ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಆಗಲೇ ಅದರ ಪ್ರಭಾವ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರೋದು. ಇಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೀನೂ ಅನುಭವಿಸಿ ನೋಡು ಅಂತ ದೇವರೇ ಆಗಾಗ ಆಟ ಆಡಿಸುತ್ತಿರಬಹುದೆ? ಸದಾ ಕಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ;
ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಆಗಾಗ ಘಟಿಸುತ್ತಿರುವ ಘಟನೆಗಳು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಧೀರಗೊಳಿಸದೆ ಇರಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಯಾವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲಾಗದೆ ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗಲಾಗದೆ ಪರಿತಪಿಸಿದ್ದು ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗಿ ಇದೇನಪ್ಪಾ ಗ್ರಾಚಾರ ವಕ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಡ್ತು? ಏನಾಗಿದೆ? ಕಂಡ ಕಂಡ ದೇವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಕಾಪಾಡು ದೇವರೆ ಅಂತ ಮೊರೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಒಂದೊಂದಕ್ಕೂ ಶಖುನ ಹೇಳುವ ಕೆಲವು ಮಂದಿಯ ಮಾತು ಹೆದರಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಘಟನೆಗಳು ನಂಬುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಮೊನ್ನೆ ಕಳಕೊಂಡ ವಸ್ತು ನನ್ನ ಅಧೀರಗೊಳಿಸದೆ ಇದ್ದದ್ದು ಅಪ್ಪಟ ಸತ್ಯ. ಎಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನದಲ್ಲಿ ಇತ್ತು ಅಂದರೆ ಏನೂ ನಡೆದೇ ಇಲ್ಲವೇನೊ ಅನ್ನೋ ತರ. ಹೊರಗಡೆ ಮಳೆಯ ಸಿಂಚನ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ಮನಸಿಗೆ ತಿನ್ನಬೇಕನ್ನುವ ಚಪಲ. ಸಾಯಂಕಾಲ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣಿನ ಸಿಹಿ ಕಡುಬು ಮಾಡಿ ಮಗಳು ಮಾಡಿದ ಈರುಳ್ಳಿ ಪಕೋಡ ಖಡಕ್ ಟೀ ಹೊಟ್ಟೆ ಆರಾಮವಾಗಿ ಸೇರಿತ್ತು. ಎಂದಿನಂತೆ ದಿನ ಕೂಡಾ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಒಂದು ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತಂದರೆ ಕಣ್ಣು ಕಂಡ ಕಂಡಲ್ಲಿ ಇಡೀ ದಿನ ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲವೆಂಬ ನಿರಾಸೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. “ಏನಮ್ಮಾ ಇಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಇದ್ದೀಯಲ್ಲಾ. ನಿಜಕ್ಕೂ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಗುತ್ತಿದೆ”ಎಂದವಳು ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವಾಗಲೂ “ಡೋಂಟ್ ವರಿ,ನಿದ್ದೆ ಮಾಡು” ಹೀಗೆ ಮಗಳು ಉವಾಚ😊 ಅಷ್ಟೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿದ್ದೆನೂ ಮಾಡಿದೆ.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಿತ್ಯದ ಕಾಯಕದ ಜೊತೆಗೆ ಮತ್ತೂ ಹುಡುಕಾಟ. ಏನು ಗೊತ್ತಾ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಸಿಕ್ಕರೆ ಆಗ ಹೇಗಿರಬಹುದು ನನ್ನ ಮನಸು? ತತ್ತರಕಿ ಎಂದಾದರೂ ಸಿಗೋದು ಉಂಟಾ? ಹೋಗಿದ್ದು ಹೋಯ್ತು. ಇನ್ಯಾವುದೋ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ರೀತಿ ಅಸಮಾಧಾನ, ತಳಮಳ ಸಣ್ಣಗೆ ಶುರು.

ನಾನೆಟ್ಟ ಗಿಡಗಳಿಗೆ ನೀರುಣಿಸಲು ವಾಷಿಂಗ್ ಮಿಷನ್ ನೀರೆಲ್ಲ ಬಕೆಟಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತೇನೆ. ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಬಕೆಟಿನ ನೀರೆಲ್ಲ ಖಾಲಿ ಮಾಡುವ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಪಟಕ್ಕನೆ ಕಂಡಿತು ನೋಡಿ ಸರ…. ಸಿಕ್ಕಿತು ಸಿಕ್ಕಿತು ಅಂದೆ. ಮೊದಲಿನ ದಿನ ಈ ಬಕೆಟ್ಟೂ ತಡಕಾಡಿದ ಮಗಳಿಗೆ ಕಾಣದೇ ಒಂದು ಇಡೀ ದಿನ ಅಡಗಿತ್ತಲ್ಲಾ! ಉಫ್…. ಕಳಕೊಂಡಿದ್ದು ಸರ ಒಂದೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ ತಾಳಿನೂ ಇತ್ತು ಕಂಡ್ರೀ…. ದೇವರ ಮುಂದಿಟ್ಟು ಉದ್ದಂಡ ನಮಸ್ಕಾರ ಹಾಕಿದೆ ನಿರಾಳತೆಯಲ್ಲಿ!

ಆದರೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಮಾಧಾನದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಳ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಸರ ಎಲ್ಲೂ ಕಳೆದಿಲ್ಲ,ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆ ಇತ್ತಾ? ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ತಾಳ್ಮೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಯಿತಾ? ಯಾಕೆ ಕಣ್ಣು ಕಂಡಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು? ಆಸೆ ವ್ಯಾಮೋಹ ಇನ್ನೂ ಸತ್ತಿಲ್ವಾ? ಕಳಕೊಂಡ ಅನುಭವ ಈ ಹಿಂದೆ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದರೂ ಇಷ್ಟೊಂದು ಹುಡುಕುವ ಅನುಭವ ಇದೇ ಮೊದಲು.

ಅದೆನೇ ಇರಲಿ ಒಂದು ದಿನವೂ ತೆಗೆದಿಡದ ಈ ತಾಳಿ ಸರ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಂಬಿಕೆಯ ಬುನಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದಂತೂ ದಿಟವಾಯಿತು.

ನಿನ್ನೆ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಅಜ್ಜಿ ಹತ್ತಿರ ಈ ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ಥಾಪ ಮಾಡಿದಾಗ “ಹೌದಾ? ಸಂತೋಷ. ಈ ದಿನ ಅಕ್ಷತ್ ತದಿಗೆ ಬಂಗಾರ ಸಿಕ್ಕಿತಲ್ಲಾ”ಅಂದರು.

27-4-2020 3.22pm

ವಿಚಿತ್ರ ಮನಸ್ಸು ಆದರೂ ಸತ್ಯ(ಭಾಗ – 1)

” ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ. ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಧನೆ ಬೇಕು. ಇದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ” ಎಂಬ ಮಾತು ಹಲವರಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ ಹಾಗೂ ಓದಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಇದು ತಪ್ಪು ಅಂತ ನನಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಹಳ ಬಹಳ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕಾರಣ ನಾನು ಯಾವ ಸಾಧನೆಯನ್ನೂ ಮಾಡದೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆದ ಬದಲಾವಣೆ. ಇದು ನನಗೇ ಈ ದಿನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಮತ್ತು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಕೂಡಾ ಆಯಿತು.

ಮೊದಲೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಹಣ,ಒಡವೆ ವಸ್ತ್ರ ಇತ್ಯಾದಿ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ವ್ಯಾಮೋಹವಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೆಂದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಏನಾದರೂ ಅಗತ್ಯ ಇದ್ದರೂ ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡಲು ಕಂಜೂಶುತನ. ಒಂದೊಂದು ರೂಪಾಯಿಗೂ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕೋದು. ಅದಲ್ಲದೆ ಪ್ರತೀ ದಿನ ಏನಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದೆ ಅಂತ ಲೆಕ್ಕ ಬರೆಯೋದು. (ಇದು ಅಪ್ಪನಿಂದ ಬಂದ ಬಳುವಳಿ). ಇದು ಈಗಲೂ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ. ಆದರೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡಲು ಮೊದಲಿನಷ್ಟು ಹಿಂದೇಟು ಇಲ್ಲ.

ಇನ್ನು ಕಾಸು ಕಾಸು ಕೂಡಾಕಿ ಒಡವೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹುಚ್ಚು. ಬೇರೆಯವರ ಬಂಗಾರ ನೋಡಿದಾಗೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಖರೀದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ಅಂತ ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಬೇಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರಾಕಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಇರುವುದರಲ್ಲೆ ಒಡವೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಇಷ್ಟಾದರೂ ಇದೆಯಲ್ಲಾ ಅಂತ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೇ ನಾನು ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ತೃಪ್ತಿ ಕಾಣದ ಮನ ಕೊರಗುವುದು ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಇರುವುದನ್ನೂ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಬೇಜಾರು. ಕಿವಿ ಓಲೆ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ವಾರ ಆದರೂ ಆಯಿತು. ಯಾರಾದರೂ ನೋಡಿದವರೇನನ್ನಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆ ವಸ್ತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಅಬ್ಬಾ ಅದೇನು ವ್ಯಾಮೋಹ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯ ಇರುವ ವಸ್ತುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿವಹಿಸಿ ಖರೀದಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ತದನಂತರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಸಂಬಳ ಸಿಕ್ಕಂತೆ ಬಟ್ಟೆ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹಾಜರಾಗಲೇ ಬೇಕು. ಅದೂ ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಹೋಗಿ ಇಷ್ಟವಾದ ಸೀರೆ (ಜಾಸ್ತಿ ಬೆಲೆದಲ್ಲಾ.) ಖರೀದಿಸಿ ಬ್ಲೌಸ್ ಖಾಯಂ ಹೊಲಿಯುವ ಟೇಲರ್ ನನ್ನ ಕಾಟಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಬ್ಲೌಸ್ ಹೊಲಿದು ಕೊಟ್ಟ ಉದಾಹರಣೆ ಕೂಡಾ ಇದೆ. ಆಯಾ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕಾಟನ್, ಸಿಂತೆಟಿಕ್ಸ ಇತ್ಯಾದಿ ನೀಟಾಗಿ ಸೀರೆ ಉಡೋದು ಇನ್ನು ಶುಕ್ರವಾರ ಮಂಗಳವಾರ ಸಿಲ್ಕ್ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗೋದು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಕಡಿಮೆ ಎಂದರೂ ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಎರಡು ಸೀರೆ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಖರೀದಿಸೋದು. ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷ ಉಟ್ಟು ದಾನ ಮಾಡೋದು. ಆದರೂ ಬೀರು ತುಂಬ ಸೀರೆ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾರಣ ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ನೆಂಟರ ಮನೆ ಮದುವೆ, ಮುಂಜಿ,ಗೃಹಪ್ರವೇಶ, ತವರ ಸೀರೆ ಅಂತ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಂದತ್ತು ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಸೀರೆ ನನ್ನ ಬಾಬ್ತಿಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಸೀರೆಗಳನ್ನೂ ಅಷ್ಟೇ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲದೆ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಮ್ಯಾಚಿಂಗ್ ಹೇರ್ ಕ್ಲಿಪ್ಗಳು, ಬಳೆ ಡಬ್ಬಾ ತುಂಬಾ ಪೇರಿಸಿಡುವುದು ನನಗೆಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಹುಚ್ಚು.

ಒಮ್ಮೆ ಬ್ಯಾಂಕಲ್ಲಿ ಬೋರ್ಡ್ ಆಫ್ ಡೈರೆಕ್ಟರ್ ಮೀಟಿಂಗ್ ಇತ್ತು. ಆಗ ಒಬ್ಬ ಲೇಡಿ ಡೈರೆಕ್ಟರ್ “ನಿಮ್ಮ ಸೀರೆ ಚಂದ ಇದೆ. ಯು ಲುಕ್ ವೆರಿ ಸ್ಮಾರ್ಟ್” ಅಂದಾಗ ಬೀಗಿದ್ದೆ. ಅದೂ ನನ್ನ ನಲವತ್ತೆರಡನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ! ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ “ಸಂಗೀತಾ ನೀನು ಯಾವುದೇ ಸೀರೆ ಉಡು ಆ ಸೀರೆನೇ ಚಂದ ಕಾಣ್ತು. ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಉಡ್ತ್ಯೆ” ಇಂತಹ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗಳು ಹಲವಾರು.

ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಹಂತದವರೆಗಾದರೆ ಯಾವಾಗ ಸ್ವಂತ ಸೂರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಚಾರ ಬಂತೊ ಆಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಖರ್ಚಿಗೆ ಬ್ರೇಕ್ ಬಿತ್ತು. ಅದಾಗಲೇ ನನ್ನ ನಲವತ್ತನೆಯ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಸ್ಕೂಟಿ ಓಡಿಸೋದು ಕಲಿತಿದ್ದು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಲು ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಉಪಯೋಗ ಬಂತು. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಲ ತೀರಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎಜಮಾನರದ್ದಾದರೂ ಮನೆ ಖರ್ಚು ತೂಗಿಸುವ ಕೆಲಸ ನಾನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡು ಮೇಲಿನ ಆಸೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಫುಲ್ಸ್ಟಾಪ್ ಬಿತ್ತು. ಆದರೆ ಚಿಂತೆ ಮಾಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ,ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಮಯವೇ ನನ್ನ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿತ್ತು. ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಕಾರಣದಿಂದ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಾದ ಮೇಲಂತೂ ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಾರದಂತೆ ನಾನೇ ಬದಲಾಗುತ್ತ ಬಂದೆ.

ಹೌದು ಈಗ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿಜ. ಕಾಲನ ಹೊಡೆತ ಮನಷ್ಯ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಬದಲಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮನಸ್ಸು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಆಸೆಯಿಂದ ಹೊರ ಬರಲು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾರೂ ಏನೂ ಹೇಳುವುದು ಬೇಡವೇ ಬೇಡ. ಬದುಕು ಸಾಗಿದಂತೆಲ್ಲ ನಡೆಯುವ ಘಟನೆಗಳು, ನೋವು,ನಲಿವು,ನಿರಾಸೆ,ಆಘಾತ ಇವುಗಳು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ವೈರಾಗ್ಯದತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಭವಿಷ್ಯದ ಕನಸುಗಳು ನನಸು ಮಾಡಲಾಗದ ಸತ್ಯ ಬದುಕೆಂದರೆ ಇಷ್ಟೇ. ಇಷ್ಟು ದಿನದ ಹೋರಾಟ ಇಷ್ಟಕ್ಕೇನಾ? ಏನಿದೆ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ? ಇರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಹೆಚ್ಚೇ. ಸಾಕು ಇರುವುದರಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದೇ ಇಲ್ಲದವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಬಿಡೋಣ. ಇಂತಹ ಯೋಚನೆಗಳು ಕಾಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲದವರಿಗೆ ಕೈಯ್ಯೆತ್ತಿ ಕೊಟ್ಟು ಬಿಡುವ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅದೇನೊ ಸಂತೃಪ್ತಿ.

ನಿಜಕ್ಕೂ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ಊಟ, ಕಣ್ತುಂಬ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಲು ಸೂರು, ಖರ್ಚಿಗೊಂದಷ್ಟು ಹಣ ಸಾಕು. ಇನ್ನು ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿಯುವ ಮನಸ್ಸು ದುಡಿಯುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಇದ್ದರೆ ಇವೆಲ್ಲ ಜೊತೆಗೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಆರೋಗ್ಯ ಇರುವುದೇ ಇಂತಹ ಅಲ್ಪ ಸಂತೃಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದೆ ಮೂಢರಾಗಿ ಆಸೆಯ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಈ ಆಸೆ ಎಂದಿಗೂ ಸಂತೋಷ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ, ಸಂತೃಪ್ತಿ ಕೊಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಈ ದಿನ ನನ್ನ ಕೊರಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಐವತ್ತು ಗ್ರಾಮ ಚಿನ್ನದ ಸರ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಅದೆನೇನೊ ಗಿಡಗಳ ಸೇವೆ ಮಾಡಿ ಗುಡಿಸಿ,ನೀರಾಕಿ ರಂಗೋಲಿ ಇಟ್ಟು ಒಳ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ. ಎಷ್ಟು ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗದಾಗ ಯಾವ ಸಂಕಟವೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ, ದುಖವೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ, ಕಣ್ಣೀರೂ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ.

ಅನಿಸಿದ್ದು ಇಷ್ಟೇ ; ಸರ ಸಿಕ್ಕರೆ ಯಾರಾದರೂ ಬಡವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿ. ಅದರಲ್ಲೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನವನ್ನೇ ಮಾಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವಂತಹವರಿಗೆ ಸಿಗಲಿ. ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಧರಿಸಲಿ.!

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ಭಾಗ -2ರಲ್ಲಿ.

25-4-2020 8.41,pm

ಯೌವ್ವನದ ನಿರೀಕ್ಷೆ

ಒಂದು ಸುಂದರ ಸಂಜೆಗೆ
ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತಾ ಮನಸು
ಕಡಲ ದೋಣಿಯನೇರಿ
ದಿಗಂತದಲಿ ಬೆಳಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು
ಮತ್ತೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವಿರತ ಕಾಯುವಿಕೆಗೆ
ಬೇಸರವೆಂಬುದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ
ಬಸವಳಿದು ಬೆಂಡಾಗಲೂ ಇಲ್ಲ
ಕಾಯುವಿಕೆಗೆ ಕೊನೆ ಮೊದಲಿರಲಿಲ್ಲ.

ಬಂದು ಹೋದವರೆಷ್ಟೋ…..
ನಿಂತು ದಿಟ್ಟಿಸಿದವರೆಷ್ಟೋ…..
ದೃಷ್ಟಿ ಮಾತ್ರ ಸೇರಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಆದರಾಸಂಜೆಯ ಕ್ಷಿತಿಜ
ತನ್ನ ಕೊನೆಯಲ್ಲೇ ನಿಂತು
ನೋಡ ನೋಡುತ್ತ ಕ್ಷೀಣವಾಗುವುದು
ಹತ್ತಿರ ಬರಲು ಹಿಂಜರಿಯುವುದು
ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಮನ ತಾಕುವುದು
ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು.

ಅಂದು ದಿಗಂತದ ಸೂರಿನತ್ತ
ದೃಷ್ಟಿ ತೂರಿ ತೂರಿ
ಇಂದಿಗೂ ಮನ ಕಾದ ಹೆಂಚು
ಕಣ್ಣೀರ ಬಿಂದು ಬಿದ್ದಾಗೆಲ್ಲಾ
ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತದೆ
ಥೇಟ್ ಬಿಸಿ ನೀರ ಬುಗ್ಗೆಯಂತೆ
ಕೊತ ಕೊತನೆ ಕುದಿ ಕುದಿದು
ಒಂದಷ್ಟು ಎದೆ ರಕ್ತ ಚೆಲ್ಲಿ.

ಆಡಿಸುವಾತನ ಕೈಚಳಕದಲಿ
ಸವೆದ ಸವಕಲು ನಾಣ್ಯ
ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು
“ಜೀ…ಹುಜೂರ್ “ಅನ್ನುತ್ತಲೇ ಸಾಗುತಿದೆ
ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟು ಕಂಗಾಲಾಗಿ
ಸೈರಣೆಗೆ ಸಾಥ್ ನೀಡಿ
ಅದನ್ನೇ ರೂಢಿಯೂ ಮಾಡಿ
ನಿಂಗಿಷ್ಟೇ ದಕ್ಕುವುದೆಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ
ಕಾಂತಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡು.

ಹೃದಯದ ಮಾತು ಕೇಳಿ
ಮರುಗುವ ಜೀವ
ಸತ್ತು ಸ್ವರ್ಗ ಸೇರಿದ ನೆನಪೊಂದೇ
ಅಚ್ಚಳಿಯದೆ ಬೀಡು ಬಿಟ್ಟಿರುವಾಗ
ಈಗ ಬಂದರೂ
ಮಸಲತ್ತು ಮಾಡುವ
ಇನಿತೂ ಇರಾದೆಯಿಲ್ಲ
ನೀ ಹೋಗೆಂದು ಅಟ್ಟುವ ಧಮ್ಮೂ
ಮೈ ಮನಕಿಲ್ಲದ ಮೇಲೆ
ಬಂದರೆಷ್ಟು ಬಿಟ್ಟರೆಷ್ಟು
ಬೋರ್ಗಲ್ಲ ಮೇಲೆ ಮಳೆ ಸುರಿದಂತೆ!

13-3-2019. 4.01

ನಾ ದಾಳಿಂಬೆ

ನನಗಿರುವ ಹವ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಇರೊ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಒಂದಷ್ಟು ಹೂವು ಹಣ್ಣಿನ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಹುಚ್ಚು. ಬಿಟ್ಟ ಹಣ್ಣುಗಳು ಮನಸ ಮುದ್ದಾಡುತಿವೆ ಅಕ್ಕರೆಯಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮಾ ಎಂಬ ಕೂಗಿದೆ😘

ನೀ ಬರೆವೆಯೆಂದು
ಧಿಮಾಕಿನಲಿ ಬೀಗಬೇಡಾ.

ಬಡಪಾಯಿ ನಾನು
ನನಗೆ ನೀನುಣಿಸಿದೆ
ಒಂದಷ್ಟು ಹಸಿ ಗೊಬ್ಬರ
ತಣ್ಣನೆಯ ನೀರು ಮಾತ್ರ😚

ಬಿಸಿಲ ಕಾವಿಗೆ ಮೈಯ್ಯೊಡ್ಡಿ
ಹೂ ಮೊಗ್ಗು ಕಾಯಾಗಿ
ನಿನ್ನಂಗಳದಲಿ ಸೋಂಪಾಗಿ
ನಲಿಯುತಿರುವೆ ನೋಡು.

ಈಗ ಹೇಳು ನಿನಗಿಂತ
ನಾನೇನು ಕಮ್ಮಿ?

7-11-2019. 10.15pm

ಬದುಕು ಜಿಜ್ಞಾಸೆ

ಈ ಜಗತ್ತೇ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಬರುವ ದಿನಗಳು ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿನ ಸತ್ಯದ ಅರಿವಾಗಿಸುತ್ತಿವೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತ ಸೋತು ಸುಣ್ಣವಾಗಿ ಹೋಗಬಹುದೆ ನನ್ನೆರಡು ಕಾಲುಗಳು ಅನ್ನುವ ಆತಂಕ ಮನಸ್ಸಿನಾಳದಿಂದ ಕಾಡುತ್ತಿವೆ. ಎಷ್ಟು ಸಾವರಿಸಿ ಎಲ್ಲ ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಒಂದು ದಿನವಾದರೂ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕನ್ನು ಕಾಣಬೇಕೆಂದರೂ ಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಹೋದಷ್ಟೂ ಯೋಚನೆಗಳು ಬೆಂಬಿಡಿದ ಭೂತವಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿವೆ. ಕತ೯ವ್ಯದ ಕರೆಯೋಲೆ ಬಂದು ಅದೆಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆಯಿತು. ನಿಭಾಯಿಸುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ಎಡವಿಬಿಟ್ಟೆನೊ ಅನ್ನುವ ಆತಂಕ.

ಒಂಟಿ ಭಾವ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ ಮನಸ್ಸು ಕುಬ್ಜವಾಗುತ್ತ ಎದೆ ಗೂಡನು ಸೀಳಿ ಆಶ್ರಯದ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನ. ಸಿಗದ ಜಾಗಕೆ ಮನಸ್ಸು ಅಲ್ಲೋಲ ಕಲ್ಲೋಲ. ಅಥ೯ವಾಗದ ಜೀವನ ಅಥ೯ವಾಗದ ಸಮಾಜ ಅಥೈ೯ಸಿಕೊಂಡಷ್ಟೂ ನಿಗೂಢವಾಗುವ ಬದುಕು ಕೊರಳ ಕುಣಿಕೆಯಾಗಿ ಬಿಗಿಯುತ್ತಿದೆ. ಏಕಾಂತ ಬಯಸುವ ಮನಸಿಗೆ ಒತ್ತಾಯದ ಮಾಘ ಸ್ನಾನ ಪದೆ ಪದೆ ಮಾಡಿಸಿ ಚಿತ್ತದಲಿ ಮಾಡಲಾಗದ ಕತ೯ವ್ಯಕ್ಕೆ ಸೋತು ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗಿಸುತ್ತಿದೆ. ಬದುಕನ್ನು ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಬಿಟ್ಟೆ. ನಿಜೀ೯ವ ಜಡ ದೇಹದಂತೆ ಬದುಕು ಬಯಸುವಂತಾಗಿದ್ದರೆ ಬಹುಶಃ ಸೋಲಿನ ತಾಪ ತಟ್ಟುತ್ತಲೆ ಇರಲಿಲ್ಲವೇನೊ. ಯಾವ ಗಳಿಗೆಯೂ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಬರದು. ಜನ್ಮದ ನಂಟು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಕರುಳ ಜೀವ, ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಸಂಸಾರ, ಬೆಂಬಿಡದ ಸಮಾಜ ಇವಿಷ್ಟೆ ವಾಸ್ತವದ ಸತ್ಯ. ಇಲ್ಲಿ ಈಜಬೇಕು. ಸಿಕ್ಕಷ್ಟು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬಂದಿದ್ದು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಯಾವ ಆಸೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದೆ ಬದುಕು ದೂಡುವ ಕಲೆ ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕು. ಜನರಾಡುವ ನುಡಿಗೂ ಕಿವಿಯಿದ್ದೂ ಕಿವುಡರಂತೆ ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿನ ಸತ್ಯ ಕಣ್ಣಿದ್ದೂ ಕುರುಡರಂತೆ ಮುಕ್ಕಿ ಮುಕ್ಕಿ ಬರುವ ದುಃಖ ತಡೆದೂ ತಡೆದೂ ಬದುಕಬೇಕು.

ಅಂದುಕೊಂಡ ಬದುಕು ಸಿಗುವುದು ದೂರದ ಕಡಲು. ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯದು ದುಃಖದ ಒಡಲು. ಯಾವುದನ್ನು ನಾವು ಇಷ್ಟ ಪಡುವುದಿಲ್ಲವೊ ಅದು ಬೇಡವೆಂದರೂ ಬೆನ್ನತ್ತಿ ಬರುವುದು ನಮಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ. ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಚಿತ್ರ ಕಾಣುವುದು ಅದು ಕಾಲೂರಿದ ಅದೆಷ್ಟೋ ದಿನಗಳ ನಂತರ. ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ಕಬ್ಬಿನ ಜಲ್ಲೆಯಂತೆ ಹೀರುತ್ತ ನಡೆದಾಗ ಕೊನೆಗೆ ಉಳಿಯುವುದು ರಸ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಸಿಪ್ಪೆಯಂತೆ ಈ ಬದುಕೂ ಕೂಡ.ಅದಕ್ಕೇ ನಿಲಿ೯ಪ್ತ ಭಾವನೆಯಲ್ಲೆ ಈ ದಿನ ನನ್ನದು, ಇಂದೇನು ಸಿಗುವುದೊ ಅದು ಮಾತ್ರ ನನ್ನದು, ಈಗ ದೊರೆತಿರುವುದೆ ನಾ ಬಯಸಿದ್ದು ಎಂದೆನ್ನುತ್ತ ಮನಸ್ಸು ಒಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕುವುದಿದೆಯಲ್ಲ ಅದೇ ಸುಖದ ನೆಮ್ಮದಿಯ ದಿನಗಳಾಗಬಹುದೇ ಅನ್ನುವ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ.

ಆದರೆ ಈ ಸತ್ಯವೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುವುದೊ ಅದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಂಥಹ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ತೇಲುತ್ತ ಮುಳುಗುತ್ತ ಈಜಿಕೊಂಡೆ ಸಾಗುವ ಜೀವಕ್ಕೆ ಇನ್ನದೆಷ್ಟು ದಿನವಿದೆಯೊ ಬದುಕಲು! ಎಲ್ಲವೂ ಅಯೋಮಯ.ಆರಿರಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ ಸಾವೆಂಬುದು ನಾವು ಬಯಸಿದಾಗ ಬರುವುದಲ್ಲ. ಬರಬೇಡವೆಂದರೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹರಿದ ಗೋಣಿಯ ತೆರದಿ ಅವಿತು ಕೊಂಡ ದಿನಗಳು ದೂಡುವುದು ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಕದಡುವುದು ನೆಮ್ಮದಿ. ಇರಬೇಕು ನೀನು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಾರಿ ಮನಸಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಮತ್ತದೇ ಯೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಳಲಾಡುವುದು ಬಿಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ.ಇಂತಹ ಆಂತರ್ಯದ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಆಗಾಗ ಅಲುಗಾಡಿಸಿ ಇಂಚಿಂಚು ಗರಗಸದಂತೆ ಕೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.

ದೇವರ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಒಂಟಿ. ಬದುಕಲೂ ಅರ್ಹತೆ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಬೇಗ ಸಾಯಬೇಕು. ಎಲ್ಲಾ ಜಂಜಡದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡಿಬೇಕು. ಪರಮಾತ್ಮಾ ನೀನಿರೋದೇ ಆದರೆ ಬೇಗ ನಿನ್ನ ಪಾದಾರವಿಂದದಲಿ ಮುಕ್ತಿ ಕೊಡು. ಎಷ್ಟು ದುಃಖ ಅಳು ಹತಾಷೆ!ಕೊನೆಗೆ ಈ ಅಳು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಾ ಆ ಪರಮಾತ್ಮನೇ ನನ್ನ ತಲೆ ಅಲುಗಾಡಿಸ್ತಾನೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹುಚ್ಚಿಯಂತಾದ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಒಂದಷ್ಟು ತಣ್ಣನೆಯ ನೀರು ಗಂಟಲಿಗೆ ಇಳಿಸಿ ಬಾಗಿಲು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ತೆರೆದು ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ.

ನಾನೇ ಬೆಳೆಸಿದ ಗಿಡಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತೇನೆ. ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತಷ್ಟು ತಿಳಿಯಾದ ಭಾವ. ಹೀಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ನಡೆದಿದೆಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.ಆಗೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿ ನನ್ನೊಳಗಿನ ನಾನು ಇಣುಕಿ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ ; ” ಜಗದ ಜಗುಲಿ ಈ ನಿನ್ನ ತಲೆನಾ? ಜಗತ್ತಿರೋದೇ ಹೀಗಾ ಇಲ್ಲಾ ನೀನೇ ಹೀಗಾ? ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸು. ತತ್ತರಕಿ ಇದೆಂತ ನಮನಿ ಯೋಜನೆ ಮಾಡ್ತಿ ನೀನು. ಇರೊ ಬರೊ ಜಂಜಾಟವೆಲ್ಲಾ ನಿನಗೊಬ್ಬಳಿಗೇ ಬಂದಿರೊ ಹಾಗೆ ಭಾವಿಸಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೀಯಲ್ಲಾ. ಸರಿಹೋಯ್ತು ನೆಟ್ಟಗೆ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇರೋದು ಬಿಟ್ಟು ಬೇಕಿತ್ತಾ ಇಷ್ಟೊಂದು ಯೋಚಿಸೋದು?”ಇವೆಲ್ಲ ಕೇಳಿ ದೇವರೆ ದೇವರೆ ಎಂತಾ ಬುದ್ಧಿ ಕೊಟ್ಯಪ್ಪಾ ಅಂತ ನನ್ನೇ ನಾ ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಬೈಯ್ಕೊಂಡು ತಲೆ ಕೆರಕಂಡು ಉಗುರಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕಸ ಸೇರ್ಕಂಡು ರಾಮ ರಾಮಾ ಥೊ^^^^ ಒಂದಲ್ಲಾ ಎರಡಲ್ಲಾ.”ಯಾವ ಸೀಮೆಯವಳೆ ನೀನು? ನಿನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆರಿ. ಕಪ್ಪೆ ತರ ಪೊಟರೆಯೊಳಗೆ ಅವಿತುಕೊಂಡು ಇದೇ ನನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಅಂತ ನಿನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಂದೇ ಮಹಾ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ಇರಬೇಡ್ವೆ. ಕಾಲ ಮಸ್ತ ಮಸ್ತ ಬದಲಾಗಿದೆ. ನೀನೀನ್ನೂ ಹಳೆ ಕಾಲದವರ ತರ ಬದುಕೋದು ಬಿಟ್ಟು ಜಾಡಿಸಿ ಒದ್ದು ಹೊರಗೆ ಬಾರೆ. ನಿನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಏನಾಗ್ತಿದೆ ಗಮನಿಸು. ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ನೋಡು. ಅವರೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಬಂಧು ಮಿತ್ರರೇ ಅಂತ ಭಾವಿಸಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಬೆರಿ. ಕಷ್ಟ ಸುಖ ವಿಚಾರಿಸು. ಧಂ ಇದ್ದರೆ ಕೈಲಾದ ಸಹಾಯ ಮಾಡು. ‌ಅದಾಗದಿದ್ರೆ ಒಂದಷ್ಟು ಸಲಹೆ ಸೂಚನೆ ಕೊಡ್ತಾ ಹೆಗಲಾಗು. ಸ್ವಾರ್ಥ ಯೋಚನೆ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಒಂದಿನ ತಿಂದಾಕುತ್ತದೆ. ನಡಿ ನಡಿ ಎದ್ದೇಳು ಎದ್ದೇಳು.

“ಕೊನೆಗೆ ಸಾಕಾಯ್ತು ನೋಡಿ ತಪರಾಕಿ ನನಗೇ ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯೇ ಕೊಟ್ಟ ಚಡಿ ಏಟು ಒಂದಿನ ಎಲ್ಲ ಕೊಡವಿ ಈಚೆ ಬಂದೆ. ನನ್ನ ವಿಚಾರಗಳು, ಆಲೋಚನೆಗಳು, ಅನುಕರಣೆಗಳು, ಸ್ವಭಾವಗಳು, ಉಡುವ, ತೊಡುವ,ತಿನ್ನುವ ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ನಂಬಿದ ಮೂಢನಂಬಿಕೆಗಳು ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಬದಲಾಗುತ್ತ ಬಂದಿತು. ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೆಟ್ಟಿ ಧಿಕ್ಕರಿಸುವಷ್ಟು.ಹೌದು. ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷ ಯಾರದೋ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತಿಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಬರವಣಿಗೆ ಮೂಲೆಗೆ ತಳ್ಳಿ ತಟಸ್ತವಾಗಿದ್ದೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಗರಿಗೆದರಿದಾಗ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬರೆದ ಬರಹಗಳು ನಾಲ್ಕಾರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದವು ನೀನು ಬರೆಯಲು ಯೋಗ್ಯಳಲ್ಲ ಎಂದು ಅಣುಕಿಸಿದಂತಾಗಿ. ಆದರೆ ಈಗ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದೆ ಬರೆದೆ ಬರೆದೆ ದಂಡಿಯಾಗಿ ಬರೆದು ಜನರ ಮುಂದಿಟ್ಟು ಒಂದಷ್ಟು ಜನರಿಂದ ಭೇಷ್ ಅನಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಬರವಣಿಗೆಯ ಹುಚ್ಚು ಎಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತೊ ಅಂದಿನಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ನನ್ನೇ ನಾ ಮರೆಯುವಷ್ಟು ಬರಹದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡೆ ಹಸಿವು ನಿದ್ರೆ ಮರೆತು.

ಜೊತೆಗೆ ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಮೈಲಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ದೇಹಕ್ಕೆ. ಅಷ್ಟು ಅಸಹ್ಯ ಭಾವ ಈ ಮೂಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಕಂಡರೆ. ಹಚಾ ಹುಚಾ ಎಂದು ಮಾರುದ್ದ ಎಡತಾಕುವ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಒಂದು ಬೀದಿ ನಾಯಿ ಬದಲಾಯಿಸಿಬಿಡ್ತು. ಯಾವ ಜನ್ಮದ ಋಣಾನುಬಂಧವೊ ಏನೊ ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಪುಟ್ಟ ಗಂಡು ಮರಿ ಕಂಡಾಗ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಿದೆ ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷ. ಕಳೆದೆರಡು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಶಿವನ ಪಾದ ಸೇರಿದ ನನ್ನ ಶೋನು ನನಗೆ ಅನೇಕ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿ ಹೋದ.

ಈಗ ಬೆಕ್ಕುಗಳು ನಾಲ್ಕು ನನ್ನ ಸಂಗಾತದಲ್ಲಿ. ಅವುಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನನಗಿರಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಬೆಳಗಾಗುವುದೇ ಅವುಗಳ ಹೆಸರು ಕೂಗುತ್ತ.ನಾನು ನನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನರಿಗಿಂತ ಈ ಮೂಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮನೆಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ತೊನೆದಾಡುವ ನಾನೇ ಬೆಳೆಸಿದ ಆ ನನ್ನ ಮುದ್ದಾದ ಗಿಡಗಳು ನನ್ನೊಳಗಿನ ಬರಹಗಳು, ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಾಗ ಓದುಗರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗಳು, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ಜಂಜಾಟದ ಬದುಕೆಂದು ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನನ್ನೇ ನಾ ಕೊಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದ ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಹಸಿರಾಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ವಯಸ್ಸಾಗಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ಈಗ ಬದುಕಿದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷ ನಾನಿನ್ನೂ ಬದುಕಬೇಕು. ಬರಿಬೇಕು,ಓದಬೇಕು,ಊರೂರು ತಿರುಗಬೇಕು, ಮೂಕ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಧ್ವನಿಯಾಗಬೇಕು, ಅಸಹಾಯಕರು ದೀನ ದಲಿತರಿಗೆ ಕೈಲಾದ ಸಹಾಯ, ಸಹಕಾರ ನೀಡಬೇಕು ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ.ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವಗಳು ನೂರಾರು. ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಈಡೇರಿಕೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ಹಪಹಪಿಸುವುದು ಬಿಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ದೇಹಕ್ಕೆ ವಯಸ್ಸಾದರೂ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಮುಗುದೆ. ಕಾಲನ ಕೋಲು ಬೀಸುವ ಕಾಲ ಸಮೀಪವಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಘಾಸಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಮರಳಲಾಗದ ದಿನಗಳು ಕೈಗೆಟುಕದ ನಕ್ಷತ್ರ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ತೆರಳುವ ದಿನಗಳು ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಂತೆಲ್ಲ ನಾನು ಏನೂ ಸಾಧಿಸಿಯೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ, ದೇವರೇ ಇನ್ನಷ್ಟು ವರ್ಷ ಆಯುಷ್ಯ ಆರೋಗ್ಯ ಕೊಡೂ ಅಂತ ಸುರಿವ ಕಣ್ಣೀರು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಹರಿವ ನೀರನ್ನು ತಿರುಗಿಸಲಾಗದು. ಗುರಿ ಮುಟ್ಟಲು ನನಗಿಲ್ಲ ಆಯಸ್ಸು. ಗುರಿ ಮುಟ್ಟಬೇಕೆಂಬ ಹಪಹಪಿ ಬೆನ್ನು ಬಿಡದು. ಆ ಸಂಕ್ರಮಣದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನೊಂದು ಮಾತಿಗೆ ಮೌನವಾದ ಪರಿಣಾಮ ನನ್ನ ಬರಹಗಳನ್ನೇ ನಾ ಕೊಂದುಬಿಟ್ಟೆ!!27-11-2019. 8.18pm

ಕನ್ನಡ ಅಂದು – ಇಂದು

ಕನ್ನಡ ನನ್ನ ಮಾತೃಭಾಷೆ. ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಬುದ್ಧಿ ಬರುವವರೆಗೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಇದೊಂದೇ ಭಾಷೆಯಾಗಿತ್ತು. ಓದಿರುವುದು ಕನ್ನಡ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆ. ಮನೆ ಮಾತು ಹವ್ಯಕ ಕನ್ನಡ. ಪಠ್ಯ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಐದನೇ ತರಗತಿಯಿಂದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್, ಆರನೇ ತರಗತಿಯಿಂದ ಹಿಂದಿ, ಮುಂದೆ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಎಂಟನೇ ತರಗತಿಯಿಂದ ಸಂಸ್ಕೃತ ಆಯ್ಕೆಯ ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದರೂ ಈ ಕನ್ನಡ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಭಾಷೆಯೂ ನನಗೆ ರುಚಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ, ಇನ್ನು ರಿಸಲ್ಟ್ ನಲ್ಲೋ ಜಸ್ಟ್ ಪಾಸ್ ಹೇಳ್ತಾರಲ್ಲ ಹಾಗೆ. ಕನ್ನಡ ಫುಲ್ ಮಾರ್ಕ್ಸ್😝

ತದನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ವಾಣಿಜ್ಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತೇರ್ಗಡೆ ಹೊಂದಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದಾಗ, ಮದುವೆಯಾಗಿ ಈ ಬೆಂಗಳೂರಿನಂತಹ ಊರಲ್ಲಿ ಬದುಕು ನಡೆಸುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಭಾಷೆ ನನಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ನಾನೂ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೀಡಿಯಂ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯಬೇಕಿತ್ತು. ನಾನೂ ಎಲ್ಲರಂತೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾತನಾಡಬಹುದಿತ್ತು ಅಂತ ತುಂಬಾ ಕೊರಗಿದ್ದಿದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅತ್ತಿದ್ದೇನೆ ನಾನು ದಡ್ಡಿ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ ಅಂತ.

ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಬಂದವರು ಮಾತ್ರ ಮಹಾನ್ ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅವರನ್ನು ಕಂಡಾಗೆಲ್ಲ ಯಾವುದೋ ಮಹಾನ್ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿದವರಂತೆ ಭಾಸವಾಗಿ ಬೆರಗುಗಣ್ಣಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಬ್ಬಾ! ಎಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿವಂತರು. ಪುಣ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ನನ್ನ ನಾನು ಅದೆಷ್ಟು ಬಯ್ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಮಗಳು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮೀಡಿಯಂ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿದಾಗಂತೂ ನಾನು ಇವಳೊಂದಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಲಿಬಹುದು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇವಳೊಂದಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡಬೇಕು. ಅವಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದರೂ ಮತ್ತೆ ನಾಯಿ ಬಾಲ ಡೊಂಕೇ😊 ಕನ್ನಡ ಮಾತೇ ಆಡಿ ಆಡಿ ಅದೇ ಬಾಯಿಗೆ ಬರ್ತಿತ್ತೇ ಹೊರತೂ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮಾತು ಮಂಗ ಮಾಯಾ🙈

ಹೀಗೇ ಒಬ್ಬರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡಾಗ “ಇದಕ್ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಕೊರಗೋದು? ದೂರದ ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಯ ಎಷ್ಟೋ ಜನಕ್ಕೆ ಜರ್ಮನ್ ಭಾಷೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಭಾಷೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡ ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟು ಭಾಷೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ನೀವೆಷ್ಟು ಪಳಗಿದ್ದೀರಾ. ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಇರಲಿ ” ಇತ್ಯಾದಿ ಹೇಳುತ್ತ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸಿದರು.

ನಿಜಕ್ಕೂ ನನಗೀಗ ಬಹಳ ಹೆಮ್ಮೆ. ನಾನು ಕನ್ನಡದವಳು. ಅದರಲ್ಲೂ ಈ ಬರವಣಿಗೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಕನ್ನಡ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಬೇರೆ ಭಾಷೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೀಳರಿಮೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ದೂರವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಈ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಪದಗಳ ದೊಡ್ಡ ಸಮೂಹವೇ ಇದೆ. ಈ ಭಾಷೆ ಕಲಿಯಲು ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯಂತೆ ಪರಿಶ್ರಮ ಕೂಡಾ ಬೇಕು. ಇದು ನನ್ನ ಹುಟ್ಟು ಭಾಷೆ ಎಂಬುದೇ ನನಗೆ ಸಂತೋಷ.

ಇದೇ ಅಭಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಕಾರವಾರ ಜಿಲ್ಲೆ ಸಿದ್ದಾಪುರ ತಾಲ್ಲೂಕಿನಲ್ಲಿರುವ ಶ್ರೀ ಭುವನೇಶ್ವರಿ ತಾಯಿಯ ದೇಗುಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆ ತಾಯಿಯ ದರ್ಶನ, ಪೂಜೆ, ಪ್ರಸಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಬರುವಾಗ ಮನಸಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆವರಿಸಿದ ಅನುಭವ. ಆ ತಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಪದ್ಯ ಬರೆದೆ. ಗಾಯಕಿಯೊಬ್ಬರು ಹಾಡಿದ್ದು ಅದನ್ನು ಆ ದೇವಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿದೆ. ಇದು ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯ!

ತದನಂತರ ಬದುಕಿನ ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕವಾಗಿ ಆಯಾ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಕಲಿತು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಆಡುವ ಭಾಷೆ ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡ ಒಂದೇ.

ಇನ್ನು ಆಗಿನ ಕಾಲವೇ ಹಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲರೂ ಕನ್ನಡ ಪದವನ್ನೇ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕನ್ನಡ ಸಿನೇಮಾ,ಯಕ್ಷಗಾನ, ಜಾನಪದ ನೃತ್ಯ, ಸೋಬಾನೆ ಹಾಡುಗಳು, ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳುವ ಹಳೆಯ ಕಥೆಗಳು, ಹಸು,ಕರು,ನಾಯಿ, ಎಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಣಿ ಸಮೂಹವಿರಲಿ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಒಂದೊಂದು ಹೆಸರಿಡಿದು ಕರೆಯೋದು, ಹಬ್ಬ ಹುಣ್ಣಿಮೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ತಿಂಡಿಗಳೇ ಮೃಷ್ಟಾನ್ನ. ಅವುಗಳಿಗೂ ಹಂಚಿ ತಿಂದು ತೃಪ್ತಿಪಡುವುದಾಗಿತ್ತು. ಹೊರಗಿನ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸು ಕಂಡವರಲ್ಲ. ಹಬ್ಬದ ಮಾರನೇ ದಿನ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಕಲಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಕರ ವರ್ಗಕ್ಕೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಸಿಹಿ ಕೊಟ್ಟರೆನೇ ಸಮಾಧಾನ. ಆ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಹಳ ಸಂತೃಪ್ತಿ ಇತ್ತು.

ಈಗಿನ ಭಾಷೆಗಳ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿರುವುದು ನೋಡಿದರೆ ಅದರಲ್ಲೂ ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡುವವರೇ ಮನೆ ಇರಲಿ ಹೊರಗೇ ಇರಲಿ ಅದರಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಟಸ್ಸು ಪುಸ್ಸೂ ಅಂತ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾತಾಡುವುದು ನೋಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ ಗತಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಬಂತಪ್ಪಾ ಅಂತ ಯೋಚನೆ, ದುಃಖವಾಗುತ್ತದೆ.

ನವೆಂಬರ್ ಒಂದು ಬಂತೆಂದರೆ ಕೆಲವರು ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನಿಗಳಂತೆ ಕೇವಲ ಜಯಘೋಷಕ್ಕೋ ಇಲ್ಲಾ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೋ
ಕನ್ನಡ ಶಾಲು ಹೊದ್ದು ಕನ್ನಡ ಭಾವುಟ ಹಿಡಿದು ಕೂಗಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಲದು. ಅದು ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ, ಈ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಮ್ಮ ಕಣ ಕಣದಲ್ಲೂ ಹರಿದು ಬಂದಿದೆ, ಇದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು. ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾಗಿ ಕನ್ನಡಿಗರಾದ ನಾವೇ ಬಲ ತುಂಬಬೇಕು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ಸದಾ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವುದು ಬಿಡಬಾರದು.

ಎಷ್ಟೋ ಜನ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿದ್ದಾರೆ. ಹೊರಗಿನ ಭಾಷೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಆದರೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತೃ ಭಾಷೆ ಮಾತನಾಡುವಂತಾಗಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿಂದ ರಜೆಗೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಆ ಮಕ್ಕಳು ಉಳಿದ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಸರಳವಾಗಿ ಬೆರೆಯಲು ಮಾತೃ ಭಾಷೆ ಅತೀ ಮುಖ್ಯ. ಇದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಒಳಿತು.

ಅಂದು ಕನ್ನಡ ಮನೆ ಮನೆ ಮಾತಾಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಮಲೆನಾಡಿನ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹೊರ ಊರಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳು ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಊರಿಗೆ ಬಂದರೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಕನ್ನಡ ಸಮೂಹವೇ ನೆರೆದಂತಿರುತ್ತದೆ. ಕಾರಣ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಭಾಷೆ ಬರೋದಿಲ್ವೆ! ಗತ್ಯಂತರವಿಲ್ಲದೇ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಬಾಯಲ್ಲಿ.

ಆದುದರಿಂದ ಕನ್ನಡ ಬರುವ ನಾವು ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡೋಣ. ಭಾಷೆ ಬಾರದವರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ ಕಲಿಸೋಣ. ಅವರು ಇವರು ಅಂತ ಬೊಟ್ಟು ತೋರಿಸುವುದರ ಬದಲು ಮೊದಲು ನಾವು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ ನಿಭಾಯಿಸೋಣ. ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ನಮ್ಮನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡೋಣ.

ಕನ್ನಡವೇ ಸತ್ಯ, ಕನ್ನಡವೇ ನಿತ್ಯ.
ಜೈ ಭುವನೇಶ್ವರಿ 🙏

31-10-2019. 4.58pm

ಮುಗ್ಧತೆ

ಹರಿವ ನೀರ ತೊರೆಯ ಈಜಲಾಗದ ದುಃಖಕ್ಕೆ
ಜಗದೊಳು ಕಿಂಚಿತ್ತು ಅರಿವ ಮೂಡಿಸಿ
ಮಿಂಚು ಹೊಳೆಸುವ ನಾವಿಕರು
ಇಹರೆಂಬ ಸತ್ಯ ಗೋಚರವಾಗಲು
ಇದೇ ಸತ್ಯವೆಂದು ಮಂಕಾಯ್ತು ಬುದ್ಧಿ.

ಅಪಸ್ವರದ ಮಾತು ನಂಬಿಕೆಯೇ ಬುಡ ಮೇಲು
ತಳ ಹುಡುಕಲಾಗದ ಹೈರಾಣಕೆ
ನನ್ನೇ ನಾ ಬಯ್ದುಕೊಂಡೆ
ಲೋಕದ ಜನರ ನಡೆ ಕಂಡು
ಮನದ ಜಗುಲಿ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ.

ಯಾವುದು ಸತ್ಯ ಯಾವುದು ಬಡಾಯಿ
ಜನರೇಕೆ ಹೀಗಾಡುವರೆಂಬ ಒಳಗುಟ್ಟು ಅರಿಯದೆ
ಜೀಕುವ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಕಲಿಕೆಯೆಂಬ ನೊಗ
ಹೆಗಲ ಬಿಡಲೊಲ್ಲದು
ನಾನೀಗ ಮೂಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕಿ.

ಹೀಗೂ ಉಂಟೇ ಎಂಬ ನುಡಿಸೊಲ್ಲು
ಮನವ ಕುಟುಕಿ ಕುಟುಕಿ
ಮನಸೆಲ್ಲ ಅಯೋಮಯ ಹೊಯ್ದಾಟ
ನಂಬಿ ಕೆಟ್ಟವರಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನುಡಿಗೆ
ಇಂಬು ಕೊಟ್ಟ ದಾಸ ಸಿಕ್ಕರೆ
ಕೇಳೇ ಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು
ಇದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ?

ಕಣ್ಣು ಕಟ್ಟಿ ಕಾಡಿನಲಿ ಬಿಟ್ಟಂತಾಯಿತಲ್ಲ
ಜೀವದೊಳಗೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಹುಡುಕಾಟ
ಸೋಲೆಂಬ ಸೊಲ್ಲು ಒಪ್ಪಲಾರದ ಮನಸ್ಸು
ನಿಗಿರಿ ನಿಂತು ಕೇಳುವುದು
ಇಷ್ಟೇನಾ ನಿನ್ನ ತಾಕತ್ತು?
ಉತ್ತರಿಸಲಾಗದೆ ಒಪ್ಪಿ ಬಾಗುವೆ ಶಿರ
ನಾನೊಬ್ಬ ಶತ ದಡ್ಡ ಶಿಖಾಮಣಿ.

ಕಾಣದ ಪರ ಶಿವನ ಪಾದಕ್ಕೆ
ಅಡಿಗಡಿಗೆರಗಿ ಬೇಡುವುದು ತನುಮನ
ಎಡವಿ ಬೀಳದಂತೆ ಮುನ್ನಡೆಸುವ ಜೀವಗಳು
ನನ್ನೊಡನಾಟದಲಿ ಇರಲೆಂದು ಹರಸು
ಪದ ಪಿಡಿದು ಕಣ್ಣೊತ್ತಿ ವಿಜಯಂಗೈವೆ
ನಾನಿನ್ನೂ ಅರಿಯದ ಮುಗ್ಧ ಬಾಲೆ.
27-7-2019. 9.59am