ಪರಿಸ್ಥಿತಿ

ಒಂದು ಮಾತು ನಿಜ ; ನಾವು ಯಾವತ್ತೂ ಒಂದಕ್ಕೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರಬಾರದು. ಅದು ವಸ್ತುವೇ ಆಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಯಾವುದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬೇಕೊ ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಇದು ನನ್ನ ಅನುಭವದ ಮಾತು.

ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರ ನಡೆ ಹಾಗೂ ಕೆಲವೊಂದು ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಾರದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನಾನಾಗೇ ಹೊರತಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಹಳ ನೋವಾಗಿರುವುದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟಲ್ ಫೀಲಿಂಗ್ ಜಡ ವಸ್ತುಗಳೂ ಜೀವ ತುಂಬಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಜೀವವಿರುವ ಪ್ರಾಣಿ ಮನಸ್ಸನ್ನೇ ಜಡ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಈ ಫೀಲಿಂಗ್ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊರ ಹಾಕದೇ ಗತ್ಯಂತರವಿಲ್ಲ.

ವಸ್ತುಗಳಾದರೆ ಹೇಗೋ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಕಷ್ಟ ಆದರೂ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅದು ನಾವಾಗಿಂದಲೇ ಹೊರತಳ್ಳಿರೋದು ಎಂಬ ಭಾವ, ಜೊತೆಗೆ ಇಷ್ಟು ದಿನ ಉಪಯೋಗಿಸಿದೆನಲ್ಲಾ ; ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಬೇಡಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಾರದು ವಾಸ್ತು ಪ್ರಕಾರ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ. ಇದು ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆ ಕೂಡಾ ಆಗಿರಬಹುದು. ನನಗೆ ಇವೆಲ್ಲ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಧೈರ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಪ್ರದಾಯ, ಮಡಿ ಮೈಲಿಗೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಬಂದವಳು. ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ನಾನೇ ಹೇಳಿದ್ದಿದೆ “ನನಗೆ ಇದರ ಮೇಲೆಲ್ಲ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲಪ್ಪಾ” ಆದರೆ ಇದು ಉಡಾಫೆ ಮಾತಾ? ಅಂತ ನನ್ನ ಮೇಲೇ ನನಗೆ ಸಂಶಯ.

ಕಾರಣ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅವಾಂತರ. ಒಂದಾ ನಾ ಬೀಳೋದು, ನಾನು ಸಾಕಿದ ಶೋನೂ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸತ್ತೋಗಿರೋದು, ಅಂದುಕೊಂಡ ಕೆಲವು ಕೆಲಸ ಆಗದೇ ಇರೋದು ಇತ್ಯಾದಿ. ಹೀಗೆಲ್ಲ ಆದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಅಧೀರವಾಗಿ ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅನುಕರಣೆ ಮತ್ತೆ ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಮಾಡುವಂತಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿ ಅಭಶಖುನವಾದಾಗ ಶನಿ ದೇವರಿಗೆ ಐದು ವಾರ ಎಳ್ಳು ದೀಪ ಹಚ್ಚಬೇಕು ಅಂತ ಯಾರೋ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳಿದ ಉಪದೇಶ ಮತ್ತೆ ಶಿರಸಾವಹಿಸಿ ಪಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಏನೋ ಒಂದಷ್ಟು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ನಿಜ. ಇದು ನಂಬಿಕೆಯ ಪ್ರಭಾವ ಇರಬಹುದೇ?

ಆದರೆ ನಾವು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಅತ್ಯಂತ ಪೂಜ್ಯ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವರು ಮೌನವಾದಾಗ ಏನು ಅಂತ ಅರ್ಥ ಆಗದೇ ಬಹಳ ಬಹಳ ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೂ ಸಾಧ್ಯ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಮೂಖವಾಗಿ ರೋಧಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಿ ನಾವು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ? ನಮಗೇ ಅರ್ಥ ಆಗದೇ ಒದ್ದಾಡುತ್ತದೆ ಮನ. ಕೇಳುವಾ ಅಂದರೆ ಅವರು ಮೌನ ಮುರಿಯದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ವ್ಯಥೆ.

ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ನಾವು ಹೊರ ಬರಲೇ ಬೇಕು. ಯಾವತ್ತೂ ಯಾರನ್ನೂ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಹಚ್ಚಿ ಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ನಮ್ಮ ಬರಹಕ್ಕೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿರುವ ಅವರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸೋತಾಗ ಒಂದಷ್ಟು ಸಾಂತ್ವನ, ಸಹಾಯ ಮಾಡಿರುವುದು ಇಷ್ಟಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣವಾಗಿರಬಹುದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ರೀತಿ ವರ್ತನೆ ಕೊನೆ ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನೇ ತಿಂದು ಹಾಕುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾವು ಅಧೀರರಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನದೇ ತಪ್ಪು ಇರಬಹುದೇ? ಎಲದಕ್ಕೂ ಕಾರಣ ನಾನು ಮಾತ್ರನಾ? ಯಾವಾಗ ಏನಾಯಿತು? ಹೀಗೆ ತನ್ನನ್ನೇ ಹಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಮನ ಇದುವರೆಗಿನ ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಒಡನಾಟವನ್ನು ಕೂಲಂಕುಶವಾಗಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ! ಬೇಕಿತ್ತಾ ಮನವೆ ತೆಪ್ಪಗೆ ನಿನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ನೀನಾಯಿತು ನಿನ್ನ ಕೆಲಸವಾಯಿತು ಅಂತ ಇರೋದು ಬಿಟ್ಟು? ಅದೇನೇನು ತಾಕಲಾಟವೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದುಃಖದಲ್ಲಿ! ಎಲ್ಲರೂ ಹೀಗಿರೋದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಈ ಗುಣ ಅವರ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುವುದಂತೂ ದಿಟ.

ಈ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಾಂಗತ್ಯದಲ್ಲಿ ತಿಳಿದಿರುವ ಕೆಲವರ ಸಹವಾಸವಾದರೂ ಬೇಕೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಬರಹ ದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ತಿಳುವಳಿಕೆ, ಬರಹದ ಗುಣಮಟ್ಟ, ತಪ್ಪು, ಸರಿ ಇವೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕಾದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಮೊದಮೊದಲು ಸಲಹೆ ಸೂಚನೆಗಳು ಸಿಕ್ಕರೂ ತದ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಉತ್ಸಾಹ ಅಷ್ಟೊಂದು ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ನಡೆ ಅವರಿಗಿರುವ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಅಥವಾ ಇನ್ನೇನೊ ಕಾರಣ ಇರಬಹುದು. ಹೀಗಂತ ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನಾವು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ನೆಮ್ಮದಿ. ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಯೋಚನೆ ಬಂದು ಈ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸುವುದೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಇದು ಒಬ್ಬ ನಿಜವಾದ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಮಾತು.

ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶ ನನಗೇ ಎದುರಾದಾಗ ಒಂದಿನ ನನಗೇ ನಾನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆ ” ಯಾಕೆ ನನಗೀ ನಿರೀಕ್ಷೆ? ಅವರ್ಯಾರೋ ನಾನ್ಯಾರೋ. ಏನೊ ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ನನ್ನ ಬರಹ ಅವರಿಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಆಗಿರಬಹುದು. ಹಾಗಂತ ನಾನು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾರ್ಥಿ ಆಗೋದು ತಪ್ಪು. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯ ಅಂತ ತಿಳಿದು ಈ ಬರವಣಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾನು ಯಾರಿಗೋಸ್ಕರ ಈ ಬರವಣಿಗೆ ಶುರು ಮಾಡಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಬರೆಯುತ್ತ ಇರುವುದರಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗದಷ್ಟು ಸಂತೋಷ ಇದೆ. ನನಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಹುದೊಡ್ಡ ನಿಧಿ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗಿದೆ. ಉಸಿರಿರುವವರೆಗೂ ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕು. ನಾನು ನನ್ನ ಬರಹ. ಸಾಕು ಇದೇ ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚ. ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ನನಗೆ ಗೌಣ.” ಈ ಹಂತದ ವಿಚಾರ ಮನಸು ಮಾಗಿದಷ್ಟು ಶಾಂತತೆ. ಮತ್ತಷ್ಟು ಬರೆಯುವ ಉತ್ಸಾಹ. ಬರಹದ ಗುರಿಗೆ ಮೇರೆಯುಂಟೇ? ಅದರ ಸಹವಾಸದಲ್ಲಿ ಬಹುಶಃ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಮರೆಯಬಹುದೇನೊ!!

ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೊ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಜೀವನದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ತುಳಿಯುವ ಕಲ್ಲು ಮುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹೂವ ಹಾಸಿಗೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ದುಃಖತಪ್ತ ಮನಕ್ಕೆ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳುವ ತಾಕತ್ತು, ತಿಳುವಳಿಗೆ ಮೂಡಿಸಿ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಬದುಕು ಮುನ್ನಡೆಸುವ ಹಾದಿ ತೋರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಇಂತಹ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುತ್ತಿರಬೇಕು. ಚಿಂತೆ ಮಾಡುತ್ತ ಕೂತರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ದೇಹ ಸುಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಗಂಧ ತೀಡಿದರೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಬೆಳಗುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟಲ್ಲದೇ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳಿಲ್ಲವೇ? “ನಮಗೆ ನಾವೇ ಶತ್ರು, ನಮಗೆ ನಾವೇ ಮಿತ್ರ.”

17-2-2018. 12.44pm

Advertisements

ಮುಪ್ಪಿನ ಭಾದೆ…..??

ಮನಸ್ಸು ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ
ಏಕೆ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದಷ್ಟೂ ನಿಗೂಢ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ
ಒಂದಷ್ಟು ನಿರಾಸಕ್ತಿ
ಏನೂ ಬೇಡಾ ಯಾರೂ ಬೇಡಾ
ಏನಿದ್ದು ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

ಯಾರಿಲ್ಲದ ಸೂರೊಳು ಬರುವ ಮನೆ ಕೆಲಸದವಳೂ
ಯಾಕೆ ಬೇಕು?
ಬೇಡಾ ನಡಿ ನೀನು ನಾನೆಲ್ಲೊ ಹೋಗ್ತೀನಿ
ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳೋಣವೆ?
ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಭೂತ ಬಂಗಲೆಯೊಳು
ನಾನೂನೂ ಒಂಟಿ ಪಿಶಾಚಿಯಂತೆ ಅಲೆದಾಡಿದರೆ
ಯಾರಿಗೇನು ನಷ್ಟ ಇಲ್ಲ
ಅದೂ ಗೊತ್ತು
ಆದರೆ ಕಷ್ಟ ಆಗುವುದೆಂಬ ಕೊಂಚ ಮನಕೆ ಇರುಸು ಮುರುಸು.

ಅಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ
ಗುಡಾಣದಂತ ಹೊಟ್ಟೆ, ಬಕಾಸುರನಂತೆ ಹಸಿವಾಗುವಾಗ
ಪಿಶಾಚಿ ನೀ ಹೇಗೆ ಆಗುವೆ?
ಒಳ ಮನಸ್ಸು ಕಳ್ಳ ನಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುವುದು.

ಮುಂಡೆದಕ್ಕೆ ಕೈಲಾಗಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯತ್ತ ಆಸಕ್ತಿ ನೋಡು?

ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕಸುವಿರುವಾಗ
ಲಂಗು ಲಗಾಮಿಲ್ಲದೆ ತಿರುಗಾಡಿ
ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕೊಸರಾಡಿ
ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಸಿಟ್ಟಲ್ಲಿ ಕೂಗಾಡಿ
ಹುಚ್ಚು ಹುಚ್ಚಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ
ಬೇಕಾದ್ದು ಬೇಡಾದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುಳ ಬಿಟ್ಕೊಂಡು
ಬೇಕೆನಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಚಪಲದಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ ಬಿರಿ ತಿಂದು
ಎಂತೆಂತದೊ ರೋಗ ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡು
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವ ಆಯುಷ್ಯ ಅಂದರೆ
ಬಹುಶಃ ಈ ಮುಪ್ಪಿನ ಬದುಕಿರಬಹುದಾ?

ಏನು ಬಂದರೂ ಕಡಿವಾಣವಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸು
ಮತ್ತದೆ ತಿಂದುಂಡು ಸುಃಖಿಸುವ ಕೆಟ್ಟ ಬುದ್ಧಿ
ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೇ ಇರ್ತೀವಲ್ಲಾ
ಬೇಸರಕೊ,ಆಸೆಗೊ,ಅವಕಾಶವಾದಿತನವೊ
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಬಾಯಾಡಿಸಬೇಕು
ಲಟ ಪಟ ಡಬ್ಬಿ ಸದ್ದು
ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕು ಮನ ಸೇರಿ ಕಣ್ಕಟ್ಟಾಟ
ಇದೊಂತರಾ ಮುಪ್ಪಿನ ವೀಕ್ನೆಸ್ಸಾ?
ಹಾಗಂತ ತಿಳ್ಕೊಂಡೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮ ಹುಟ್ಕೊಂತಾ?

ವಯಸ್ಸಾದವರನ್ನ ನೋಡ್ಕೋತೀವಿ
ಹಳೆ ಬಟ್ಟೆ, ಅನ್ನದಾನಕ್ಕೆ ಹಣ ಹಾಗೆ ಹೀಗೆ
ಗಟ್ಟಿ ಜನರ ಮರುಳು ಮಾಡುತ್ತಾ
ಬೀದಿ ತುಂಬ ಓಡಾಡೊ ಬ್ಯಾನರ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ವಾಹನಗಳು ಕಂಡಾಗೆಲ್ಲ
ನಾನು ಬಲೂ ಗಟ್ಟಿ ಆಗಿಬಿಡ್ತೇನೆ
ಹ್ಯಾಂಗಾರು ಆಗ್ಲಿ ಭೂತ ಬಂಗ್ಲೆನೇ ವಾಸಿ.

ಒಳಗೊಳಗೆ ಆತಂಕ
ನಾಳೆ ನಾ ಸತ್ತೆ ಅಂದರೆ ಹೆಣ ಸುಡ್ತಾರೊ ಇಲ್ಲೊ
ನಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಾಕಿ ; ಮತ್ತದೆ ಚಿಂತೆ ತಿಕಲ್ ಮೈಂಡ್ಗೆ.

ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಏನಾನರೇನು?
ಇದೂ ನಾನೇ ಹೇಳ್ಕೋತೀನಿ
ಒಂದಷ್ಟು ಉಡಾಫೆ ಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ
ಯಾರಿಗ್ಗೊತ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದರೆ ಅಣಿಯಾಗಬೇಕಲ್ಲಾ!

ಬಯಸಿದ ಕಡೆ ತಿರ್ಗೋಕಾಗದೆ
ಬಯಸಿದ್ದು ತಿಂದರಾಗದೆ
ಬಾಯಿಗೂ ಮನಸಿಗೂ ಬೇಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿ
ಕಂಡವರ ಮೋಜು ಮಸ್ತಿ ಪಿಕಿ ಪಿಕಿ ನೋಡ್ತಾ
ಗತ ಕಾಲದ ನೆನಪಿನ ಸರಪಳಿ ಬಿಚ್ತಾ
ಕಲ್ಲಿನಂತ ಮನಸ್ಸು ಮೆದುವಾಗಿ ಆಗಿ
ನೆರಿಗೆ ಗಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ತನ್ನ ಮೈಯ್ಯಿ ಕಣ್ಣು ಕಂಡಾಗ
ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಮನಸ್ಸು…..
ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ! ಅದೆಷ್ಟು ಚಿಂತೆ ದುಃಖ ಏನ್ ತಾನು?

ಇದಕೆ ಇರಬೇಕು ಮುಪ್ಪೆಂದರೆ ಯಾರಿದ್ದರೂ
ಸದಾ ಒಂಟಿತನದ ಭಾದೆ.

11-12-2017. 6.35pm

ಆ ಕ್ಷಣ

ಜೀವನ ಅನ್ನೋದು ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಅಸಹಾಯಕರಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿರುವ ಹತ್ತಾರು ಕೆಲಸಗಳು, ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸಲಿ ಅನ್ನುವ ಚಿಂತೆ ಮನವನಾವರಿಸಿ ದಿಕ್ಕು ತೋಚದಂತಾಗಿ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣು ಕಟ್ಟಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟ ಅನುಭವ. ಏನು ಮಾಡ್ಲಿ? ಯಾರ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ಯಾರಿದ್ದಾರೆ ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವವರು? ಮನಸ್ಸು ಬರೀ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಲ್ಲಪ್ಪ ನನಗೆ. ತೀರಾ ತೀರಾ ಸೋತ ಅನುಭವ. ಹತಾಶೆ, ನೋವು,ಸಂಕಟ. ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಮಾತು ಬೇಡಾ, ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗೋದು ಬೇಡಾ, ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಆಸಕ್ತಿನೇ ಇಲ್ಲ. ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ನೂರಾರು ಜನ ಇರ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ತಟಸ್ತವಾಗುತ್ತ ಬೇಡಾ ಬೇಡಾ ಇವರತ್ತಿರ ಏನೂ ಹೇಳೋದು ಬೇಡಾ. ನನ್ನಿಂದ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ತೊಂದರೆ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಏನಾರೂ ಹೇಳಿದರೆ ತೋರುಗಾಣಿಕೆಯ ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ಬರ್ತಾರೊ ಏನೊ? ಇಷ್ಟಕ್ಕಾಗಿ ಯಾಕೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾಳೆ ಇದೂ ಒಂದು ಹಂಗಾಗುತ್ತೋ ಏನೊ? ಆದದ್ದು ಆಗಲಿ. ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ದೇವರು ಹುಲ್ಲು ಮೇಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ.ನಂಬಿದ ಆ ದೇವರೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ರಾತ್ರಿ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಏನೇನೊ ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಯೋಚನೆ, ರೋಧನೆ ಕಣ್ಣು ನಿದ್ದೆ ಕಾಣದಾಗ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಮೊರೆ. ರೆಪ್ಪೆ ಕೂಡುವವರೆಗೂ ಗೋಗರೆವ ಹೃದಯದ ಕೂಗು ಆ ಭಗವಂತನ ಪಾದ ಅಲುಗಾಡಿಸಿತೋ ಏನೊ. ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುವ ಮನುಷ್ಯ ಯಾವ ರೂಪದಲ್ಲಾದರೂ ಬರಬಹುದಲ್ಲವೆ? ಎಲ್ಲಾ ಅವನ ಲೀಲೆ. “ಆ ಕ್ಷಣ” ಮಂಜಂತೆ ತಿಳಿಯಾಗುವುದು ವಿಸ್ಮಯವೆ ಸರಿ.

ಇಂತಹ ಅನುಭವಗಳು ಆಗಾಗ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಘಟಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಸಮಸ್ಯೆ ಭಗವಂತ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಂಜಂತೆ ಕರಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆ, ಆತ್ಮ ಸ್ಥ್ತೈರ್ಯ, ಛಲ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಇರುತ್ತದೊ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಎದುರಾಗುವ ಘಟನೆ, ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗರಿವಿಗೆ ಬಾರದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾರ ಕೂಡಾ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಕಂಡುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಹೇಗೆ? ಒಂದು ರೀತಿ ನಿಗೂಢವೆಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು.

ಅದು ಯಾವುದು? ಏನದು? ಹೇಗಿದೆ? ಎಲ್ಲಿದೆ? ಅಗೋಚರವಾದ ಆ ಬಿಂದುವಿನೆಡೆಗೆ ವಾಲುವ ಮನಸ್ಸು ಇದನ್ನೇ “ಭಗವಂತ” ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟನೆ ಈ ಮನುಷ್ಯ? ನಿಮಿತ್ತ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪರಿಹಾರ ಮಾಡಿದ ಅದನ್ನೇ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದನೆ? ಯಾರು ಎಷ್ಟೇ ನಾಸ್ತಿಕರಾಗಿರಲಿ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಡಿಸುವ ಈ ಶಕ್ತಿಗೆ ಶರಣಾಗದವರುಂಟೆ? ಅದರ ರೂಪ ಕಾಣದ ಮನುಷ್ಯ ಕೇವಲ ತನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಅವನ ರೂಪ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತ ನಡೆದಿರಬಹುದೆ?

ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳು ಕೇವಲ ಕಥೆಯಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿ ಇಂದಿನ ಜನರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ ತನಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಬರೆದಿದ್ದಾನೆ. ಅದೆಲ್ಲ ನಡೆದಿದ್ದಲ್ಲಾ,ಕೇವಲ ಕಥೆ ಅಷ್ಟೆ ಎಂದನ್ನುವಂತೆ ಈ ದೇವರು ಎಂಬ ಶಕ್ತಿ ಮನುಷ್ಯನ ಕಲ್ಪನೆ ಅಷ್ಟೆ ಅಂದನ್ನಿಸುವುದು ಸಹಜ.

ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಶಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಆ ದೇವರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ? ಹುಡುಕುವ ಒಂದಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನ, ವಿಚಾರ, ಚಿತ್ತಕ್ಕೊಂದಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಕೊಡಲು ಶುರು ಈ ಮನಸ್ಸು. ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲಿದೆ? ಅದು ಹೇಗಿದೆ? ಮತ್ತೆ ಈ ಬುದ್ದಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಅಯ್ಯೋ! ಈ ರೀತಿಯ ಯೋಚನೆ ತಲೆ ಸುತ್ತಿ ಬರುವಷ್ಟು ಒದ್ದಾಟ. ಎಲ್ಲಿಂದೆಲ್ಲಿಗೊ ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಪರಿಹಾರವಾಯಿತಲ್ಲ ಸಾಕು ತೆಪ್ಪಗಿರೋದು ಬಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲದ ತರ್ಕ ನಿನಗ್ಯಾಕೆ ಎಂದು ಕುಟುಕುವ ಬುದ್ಧಿ. ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ತಿಕ್ಕಾಟಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ದೇಹವೆಲ್ಲ ನಿತ್ರಾಣ. ಗಡದ್ದಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದರೆ ಈ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನ. ಅಂದರೆ ಆ ದೇವರು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಅದೇ ಬೇರೆ. ಬುದ್ಧಿ ಅದೂ ಬೇರೆ. “ದೇಹವೇ ದೇಗುಲ” ಬಸವಣ್ಣ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ದೇವರೆಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ? ಅದು ನಿಗೂಢ. ಆತ್ಮ! ಆತ್ಮವೇ ದೇವರಾ? ಎಲ್ಲವಕ್ಕೂ ಸೂಚನೆ ಕೊಡುವದು ಇದೇನಾ? ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣೋದಿಲ್ಲ ಇದೂ ಕೂಡಾ ಮನಸ್ಸು ಬುದ್ಧಿಯಂತೆ ಇರೋದು ತಾನೆ.

ಮನುಷ್ಯನ ಎಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಸಾವಿರ ನರ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಒಂದೊಂದು ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದಕ್ಕೆ ಡ್ಯಾಮೇಜಾದರೂ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಬಲೂ ಕಷ್ಟ. ವಿಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರಿದಿರಬಹುದು ಆದರೆ ಈಗೊಂದು ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಸತ್ಯ ನನಗೆ ಇದುವರೆಗೂ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಬಚ್ಚಲಲ್ಲಿ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನೆವ. ಇದುವರೆಗೂ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದೇಳಲಾಗದ ಅರೆ ಪ್ರಜ್ಞಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ದಿನ ದೂಡುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿ. ವಾಡಿಕೆಯ ಮಾತಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ “ಹೀಗೆ ಮಾಡೆನ್ನುವ ನರ ಮಂಡಲ ಸ್ಥಗಿತವಾಗಿದೆ” ವಿಜ್ಞಾನದ ಭಾಷೆ ಬೇರೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಮೂಗಿಗೆ ಯಾವ ವಾಸನೆಯನ್ನೂ ಗೃಹಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಹಲವು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಪರಿಣಾಮದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಬಂದ ಉತ್ತರ ಯಾವಾಗಲೋ ವೈರಲ್ ಜ್ವರ ಬಂದಾಗ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಗೃಹಿಸುವ ನರ ಮಂಡಲ ನಿಶ್ಕ್ರೀಯವಾಗಿದೆ.

ಹಾಗಾದರೆ ದೇವರು ದೇಹದಲ್ಲೇ ಇದ್ದಿದ್ದೇ ಆದರೆ ಅವನ್ಯಾಕೆ ತಾನಿರುವ ದೇಹ ಊನವಾಗಲು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ? ಅವನೇ ಸರಿಪಡಿಸಬಹುದಲ್ಲಾ?

ಇಂತಹ ವಿಚಾರ ತಲೆ ಹೊಕ್ಕು ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ತಲೆ ಕೆಟ್ಟು ಕೆಟ್ಟಿರೊ ತಲೆ ವಿಚಾರ ತಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟು ಇವಳೆಂತಾ ದಡ್ಡಿ ಅಂದುಕೊಂಡರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಒಂದಷ್ಟು ಜೀವಕ್ಕೆ ಬಂದ ಅಡ್ಡಿ ಆತಂಕಗಳು “ಅದೇ ದೇವರಂತೆ ಬಂದು ಎಲ್ಲಾ ಪರಿಹಾರ ಆಯಿತು” ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತೇವಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಇಂದು ನಡೀತು. ಅದೇ ಖುಷಿ ತಲೆ ಎಂತೆಂಥದಕ್ಕೊ ತಗಲಾಕ್ಕಂಡು ಬರೆಯೊ ಹಾಗಾಯಿತು.

ಇವೆಲ್ಲ “ಆ ಕ್ಷಣ”ದ ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಅಷ್ಟೆ. ತಪ್ಪೊ ಒಪ್ಪೊ, ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ, ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಇರಲಿ ಅಂತ ಬರೆದೆ.
ಮತ್ತೆ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದು ಎಲ್ಲಾ ಮಾಮೂಲಿ.

9-2-2017. 9.02pm

ಮನದ ಮಾತು

ಸಂತೋಷವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ
ಮನ ನಾ ಹೇಳಿದಂತೆ ಕುಣಿಯುತ್ತದೆ.

ರಂಗಸ್ಥಳದ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ
ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿ ಬೇಕಾಗೇ ಇಲ್ಲ
ಕಣ್ಣು ಹೊಳಪಾಗಿ
ಮನ ಹಗುರಾಗಿ
ಹೃದಯ ನವಿಲಂತೆ ಹಾರಾಡಿ
ಇಕ್ಕುವ ಹೆಜ್ಜೆ
ಒಂದಿನಿತೂ ತಾಳ ತಪ್ಪದೆ
ತಕಧಿಮಿ ತಕಧಿಮಿ ಕುಣಿವಾಗಾ
ಏನ್ ಕೇಳ್ತೀರಾ ಅದರ ಅಂದಾವಾ^^^^!

ಹೀಗೆಯೇ ಇರು
ಬೇಡಾ ಅಂದವರಾರು?

ಮನ ಎಷ್ಟು ಅಲವತ್ತುಕೊಂಡರೂ
ಆಗಾಗ ಕುಟುಕಿ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿದರೂ
ನಾನ್ಯಾಕೆ ಊರಿಗಿಲ್ಲದ ಉಸಾಪರಿ ಮೈಮೇಲೆ ಎಳಕೊಂಡು
ಮನದ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆನೇ ಕೊಡದೆ
ಅವಮಾನ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀನಲ್ಲಾ
ಅದರ ಸಂತೋಷ ಪದೇ ಪದೇ ಚಿವುಟ್ತೀನಲ್ಲಾ
ತಪ್ಪೆಂದೆನಿಸಿದರೂ ಮತ್ತದೆ ಪುನರಾವರ್ತನೆ!

ಆಗೆಲ್ಲ
ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಸೆಟಗೊಂಡು ಅನ್ನುತ್ತೆ
ಹೋಗಿ ಹೋಗಿ ನಿನಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳ್ತೀನಲ್ಲಾ
ನಿನ್ನ ಕರ್ಮ
ಅನುಭವಿಸು!

29-8-2017. 2.26pm

ಹೊನ್ನ ಶೂಲ….

ಅವಳು ಅವಳಾಗಿಲ್ಲ
ಅವಳೆದೆಯೊಳಗಿನ ತೊಳಲಾಟಕೆ
ಕೊನೆಯೆಂಬುದಿಲ್ಲ.

ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟ ಮನಕೆ
ಸಂಜೆಗತ್ತಲ ತಂಪಿಲ್ಲ
ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತಿಗೂ ಬಗ್ಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಯಾರಿಟ್ಟರೊ ಈ ಬದುಕೆಂಬ ನಂಟು
ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಆಗುತಿದೆ ಕಗ್ಗಂಟು
ಕಾಡುವ ಮನಕಿದು ಹೊನ್ನ ಶೂಲ.

ಪರಿಹಾರ ಕಾಣದ ತೀರ
ಮನ ಯೋಚನೆಯ ಆಗರ
ಕರ್ತವ್ಯ ಸದಾ ನೆನಪಿಸುವ ಮಾಮರ.

ಮೌನದೊಳಗದೆಷ್ಟು ಮಾತು
ಗಮನ ಕಸಿದುಕೊಂಡ ವ್ಯರ್ಥ ದಿನ
ಅರಿವಾಗದ ಅಯೋಮಯ ಕ್ಷಣ.

ಯೋಚನೆಯೆಂಬುದು ಚಿತೆ
ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣ ಸವರಿ ತನ್ನಿರುವ ಛಾಪಿಸಿ
ಹಗಲಿರುಳು ಕಾಡುವ ಭೂತ.

ನೀರೆ ಕಪೋಲದ ಗುಂಟ ಇಳಿ ನೀನು
ನಿನಗಾವ ಹಂಗಿಲ್ಲ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲ
ಮನಕಚ್ಚುವ ಕಾಸಿಲ್ಲದ ಮುಲಾಮು.

ವ್ಯರ್ಥ ಕಳೆವ ಆಯಸ್ಸು ಕೇಳುವುದು
“ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ದೇವರು ಹುಲ್ಲು ಮೇಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ”
ಆದರೆ ಇದೆಷ್ಟು ಸತ್ಯ????

22-6-2017 11.01am

ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಉಡುಗೊರೆ

Who r u?

ಬೈಬೇಡಿ ಮೇಡಂ, ನಾನು ಜಿ ಎನ್ ಮೋಹನ್

ಸರ್ ನೀವೂ
ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷ ಆಗ್ತಿದೆ ಸರ್
I am soooooooooo happy sir
I can’t believe😱😁

ಈ ದಿನ ನನಗೆ ಅವಿಸ್ಮರಣೀಯ ದಿನ. ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದ ಮಹಿಳಾ ದಿನಾಚರಣೆ ಶುಭಾಶಯ. ನಿಜಕ್ಕೂ ನನಗೆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೊಬ್ಬರ ಪರಿಚಯ ಇಲ್ಲ. ಯಾರು ಎಂದು ಊಹಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯ ಆಗಲಿಲ್ಲ ; ಕಾರಣ WhatsAppನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಶುಭಾಶಯವಿದು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬಂದ ಅವರ phone call ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ ಸಂಭಾಷಣೆ ಇಂದಿಗೂ ಸಂತೋಷ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲೆ ಮರೆಯ ಕಾಯಂತಿದ್ದ ನನ್ನ ಹಲವಾರು ಬರಹಗಳನ್ನು ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿ ನನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಿ “ನಾನೂ ಬರೆಯ ಬಲ್ಲೆ, ನನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಇದೆ, ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಬರೆಯಬೇಕು” ಅನ್ನುವ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದ ಮಹನೀಯರು.

“ಸರ್, ನನಗೆ ಕವನ ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆಯಲು ಬರೋದಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ” “ಇಲ್ಲ ಕವನ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರಿತೀರಾ,ನೀವು ಬರೆದಿದ್ದು ನಿಮಗಿಷ್ಟ ಆಗದಿರಬಹುದು ಆದರೆ ಓದುಗನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ, ಹೀಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರಿ”.

ನನ್ನಂಥ ಹೊಸ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಈ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೇವೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಶ್ಲಾಘನೀಯ!

ಅಬ್ಬಾ! ಧನ್ಯೋಸ್ಮಿ ಸರ್.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ News 13 Auditor ಶ್ರೀ ಅಂಬರೀಷ್ ರವರು ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಓದಿ ನಾನು ಬರೆದ “ತೀರ್ಥ ಕ್ಷೇತ್ರ ದರ್ಶನ” ವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಬರಹ ಬರೆದು ಕೊಡಿರೆಂದು ಆಹ್ವಾನ ವಿತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯ online ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ನನ್ನ ಬರಹ ಪರಿಚಯಿಸತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ “ಬೇಂದ್ರೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕವಿ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ” ಕವನ ವಾಚಿಸಲು ಶ್ರೀಮತಿ ಪದ್ಮಾ ಹುಯಿಲ್ಗೋಳ್ ಅವರಿಂದ ಆಹ್ವಾನ ಬಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಕಾರಣ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಇನ್ನುಮುಖ ಪುಸ್ತಕದ ಅನೇಕ ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ WhatsApp ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ಶುಭಾಶಯಗಳ ವಿನಿಮಯ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಈ ವರ್ಷದ ಮಹಿಳಾ ದಿನಾಚರಣೆ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಮರೆಯಲಾಗದ ನೆನಪಿನ ದಿನವಾಗಿದೆ.

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನನ್ನ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.
13-3-2017. 2.07pm

ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲದ ಬದುಕು

ಇದು ಕಾಲನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಕಾಲವೊ ಅಥವಾ ಮನುಜ ತಾನಾಗಿ ತಂದುಕೊಂಡ ಅತಿ ಆಸೆಯ ಫಲವೊ ಯಾವುದು ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತರೆ ಹಗಲಂತೂ ನಿದ್ದೆ ಬರೋಲ್ಲ ಬಿಡಿ ; ರಾತ್ರಿಯ ನಿದ್ರೆಯನ್ನೂ ಕಸಿದು ಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಕ್ರೂರಿ. ನಿರಾತಂಕವಾದ ಬದುಕು ಕಾಣುವ ಹಂಬಲ ಕೊನೆ ಗಾಲದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತೊ ಹರೆಯದಲ್ಲಿ ; ಅದೆ ರೀತಿ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಹರೆಯದ ಕನಸೂ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಸಾಕಾರವಾಗದ ನೆನಪು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇಳಿ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ.. ಆದರೂ ಬದುಕಿನೊಂದಿಗಿನ ಪ್ರೀತಿ ಸಾಯೋದೆ ಇಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅಥವಾ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ತೃಪ್ತಿ ಕಾಣಲು ಹವಣಿಸುತ್ತದೆ ಮನ. ಗಾದೆ ಇದೆಯಲ್ಲ “ಬಿದ್ದರೂ ಮೂಗು ಮೇಲೆ” ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ನಿಸ್ಸೀಮ ಈ ಮನಸ್ಸು. ಆದರೆ ಜೀವನ ಯಾವಾಗ, ಹೇಗೆ, ಯಾವ ರೀತಿ ತಿರುವು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗುವುದೆ ಇಲ್ಲ. ನಾವಂದು ಕೊಂಡಂತೆ ಯಾವುದೂ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ಕಾಣುವುದೆಲ್ಲ ಸತ್ಯ ಅಂತ ನಾವಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಹಾಗಿರೋದೆ ಇಲ್ಲ. ಆ ನಿಯಾಮಕ ಇನ್ನೇನೊ ಬರೆದಿರುತ್ತಾನೆ. ಅದು ಗೊತ್ತಾಗುವುದು ಕಾಲ ಸರಿದಂತೆ ಅದರ ಪ್ರಭಾವ ಅರಿವಾಗುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ. ಜೀವನದ ಅರಿವಾಗುತ್ತ ನಡೆಯುವುದು ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ. ಹರೆಯದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಬಿಸಿ ರಕ್ತದ ಉಮೇದಿಯಲ್ಲಿ ಉರಿದಿರುತ್ತಾನೊ ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಅಷ್ಟೆ ಪಾತಾಳದತ್ತ ಅವನ ಮನಸ್ಸು. ಆಗ ಅವನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ವೇದಾಂತ, ಸತ್ಸಂಗ, ಆಶ್ರಮ ಕಾಣುವುದು. ಮಾತು, ನಡೆ, ನುಡಿ ಎಲ್ಲ ಬದಲಾಗುವುದು.

ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ ಅಲ್ಲವೆ ಈ ಬದುಕು!. ಬರಿ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಲೆ ಕಳೆಯುವ ಕಾಲ ದಿನ ಹೋದಂತೆ ಬದುಕಿನ ಪಯಣ ಒಂದು ರೀತಿ ಕಗ್ಗಂಟಾದಾಗ ಹೇಗೆ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ದಾರಿ ಎಲ್ಲಿ? ಹೇಗೆ? ನೂರಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ದಾರಿಯ ಮುಂದೆ ಅಡ್ಡ ಗೋಡೆಯಂತೆ ನಿಲ್ಲುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಕಪ್ಪು ಭೂತದಂತೆ ರಾಚಿ ಎದೆ ತಿವಿಯುತ್ತವೆ. ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪದೇ ಪದೆ ಘಾಸಿಗೊಳಿಸಿ ಹಿಂಸಿಸುವ ಯಮನ ಉರುಳು. ಗಂಟಲುಬ್ಬಿ ಬಂದಾಗ ಸಂತೈಸಬಹುದೆ ಯಮಧೂತ. ಇಲ್ಲ, ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡುವುದಷ್ಟೆ ಗೊತ್ತು.. ಬದುಕು ಅಂದರೆ ಏನು ಎಂದು ಕಲಿಸುವ ಪಾಠ ಶಾಲೆ ಚಿಂತೆಯೆಂಬ ಅಗ್ನಿ ಕುಂಡ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂದರ್ಭ, ಘಟನೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ವಿಷಯ ಗಣಿತದಂತೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡಲೆ, ಅರಿವಾದಾಗ ಸಿಹಿ ಬೆಲ್ಲ. ಎರಡೂ ಬದುಕನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ ಅಂತ್ಯದ ಜೀವನ. ಬರುವುದೆಲ್ಲ ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಿ ಮುನ್ನಡೆಯಬೇಕೆನ್ನುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಇರಬೇಕು. ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಅದಕ್ಕೆ ಕವಿ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತಾನೂ ಹಲವಾರು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಬರೆದ ಅಜರಾಮರವಾಗಿ ಇರಲೆಂದು. ಈ ಸಾಲುಗಳು ಮನಃಪಟಲಕ್ಕೆ ಆಗಾಗ ಬಂದಪ್ಪಳಿಸುವದು. ಜೋರಾಗಿ ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಮೊಳಗುವಂತೆ ಅದೆಷ್ಟು ಸಾರಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡೆನೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ” ಬರುವುದೆಲ್ಲ ಬರಲಿ ಬಿಡು ಏಕೆ ಅದರ ಚಿಂತೆ.” ” ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ನೆವವ ಹೂಡಿ ಬರದಿರು ಮತ್ತೆ ಹಳೆಯ ನೆನಪೆ” ” ದೀಪವು ನಿನ್ನದೆ ಗಾಳಿಯು ನಿನ್ನದೆ ಆರದಿರಲಿ ಬದುಕು” ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ನೊಂದ ಮನದ ನೋವ ಶಮನಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೆರವಾದ ಕವಿವರ್ಯರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಸದಾ ನಾಭಿಯಿಂದ ಹೊರಡುವುದು ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಭಾವ. ಮನಸ್ಸು ಭಾವೋದ್ವೇಗದ ಉತ್ತುಂಗದ ಶಿಖರ ಏರಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅಲೆ ಅಲೆಯಾಗಿ ಹರಿದು ಬರುವುದು ನನ್ನೊಳಗಿನ ಕಕ್ಕುಲತೆಯ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಅನಿಸಿಕೆಗಳು. ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿ ಬರುವ ಶಬ್ದಗಳು ಅನೇಕ ಬರಹ ಬರೆಸಿವೆ. ಆದರೆ ನನಗ್ಯಾವತ್ತೂ ನನ್ನ ಬರಹದ ಕುರಿತು ಸಮಾಧಾನ, ಸಾಕು , ಎಂತಹ ಬರಹ ಬರೆದೆ ಅನ್ನುವ ತೃಪ್ತಿ ಇದುವರೆಗೂ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮೇರು ಕವಿಯ ಕಿವಿ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತವೆ. ಎಂತಹ ಅದ್ಭುತ ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನರ ಮನ ಸೂರೆಗೊಂಡ ಬರಹಗಳು. ಸಂತೈಸಿ ತಾಯಂತೆ ಜೋಗುಳ ಹಾಡುವ ಲಾಲಿ ಹಾಡುಗಳು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಮನ ಮೂಕವಾಗುತ್ತದೆ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಓದಿದಾಗ, ಗುಣಗುಣಿಸಿದಾಗ. ಬಿದ್ದು ಹೋಗುವ ಜೀವಗಳಿಗೆ ಅಮೃತ ಸಂಜೀವಿನಿ. ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯದ ಖನಿ ಅವರೆಲ್ಲ ಬರೆದಿಟ್ಟ ಸಾಲುಗಳು.

ಬದುಕನ್ನು ನಾವೆಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೊ ಅಷ್ಟೆ ಪ್ರೀತಿ ಈ ಬದುಕು ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸೋದೆ ಇಲ್ಲ ಯಾಕೆ? ಪ್ರತೀ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಏನಾದರೊಂದು ತೊಡಕು. ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತು ಸದಾ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ವಿಷಯದತ್ತ ಅವಲೋಕಿಸುತ್ತಲೆ ಇದ್ದರೂ ಎಲ್ಲೊ ಏನೊ ತಪ್ಪಾಗಿದೆಯೇನೊ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ.. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗೋದು ತುಂಬಾ ತಡವಾದಾಗ ಹಪಹಪಿಸುತ್ತದೆ ಮನಸ್ಸು. ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇದೆ ಗೊಂದಲವಾ? ಅಥವಾ ನಾನೊಬ್ಬನೆ ಹೀಗಾ? ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಇದ್ದಿದ್ದೆ. ನಾನ್ಯಾಕೆ ಒಬ್ಬಳೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ಹತ್ತರಲ್ಲಿ ಹನ್ನೊಂದು ಅಂತ ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟಕೊಂಡಿದ್ದಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ಹತ್ತರಲ್ಲಿ ಹನ್ನೊಂದು ನಾನ್ಯಾಕೆ ಅದೆ? ಆಗಬೇಕು.? ಹೀಗಂದುಕೊಂಡಾಗ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ವ್ಯಥೆ. ಛೆ! ಈ ಜೀವನವೆ ಇಷ್ಟು. ನೊಂದ ಮನಕೆ ನೋವು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ. ತೀರಕ್ಕೆ ಬಡಿಯುವ ಅಲೆಗಳಂತೆ.

ಹಾಗಾದರೆ ಬದುಕಿಗೆ ಸೈರಣೆಯೆ ಮುಖ್ಯ ಅಂದಾಂಗಾಯಿತು. ಕಾರಣ ಬಂದಿದ್ದೆಲ್ಲ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕುವುದಿದೆಯಲ್ಲ ಅದು ಕಷ್ಟ. ಆದರೂ ಸಾಯಲಾಗದೆ, ಅಥವಾ ಕಾಲನ ಕರೆ ಬರುವವರೆಗೂ ಕಾಯ ಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮ ಮೀರಲಾಗದೆ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೊ ಬದುಕಿರುತ್ತೇವಲ್ಲ ; ಒಳಗೊಳಗೆ ಎದುರಿಸುತ್ತ ಚಿಂತೆಗಳ ಎದುರಿಗೆ ಮುಖವಾಡ ಹೊತ್ತ ನಗೆ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಿ ಮರ್ಯಾದೆ ಕೊಟ್ಟಂತೆ.

ನಿಜ ಯಾರನ್ನೂ ಬಿಡದೀ ಮಾಯೆ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಬುಡದಿಂದ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಆಸೆ, ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು ಕೈಗೂಡುವುದಿಲ್ಲವೊ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಚಿಂತೆ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯ ನಮ್ಮಿಂದ ಈಡೇರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿರುವಾಗ ಆಗುವ ಹಿಂಸೆ, ನೋವು, ಸಂಕಟ ಸಹಿಸಲಸಾಧ್ಯ. ಅನುಭವ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದರೆ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಜೀವವನ್ನೆ ಹಿಂಡುತ್ತದೆ. ಇರಲಾಗದ ಬದುಕಿಗೆ ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಮಲಗಿ ಬಿಡುವಷ್ಟು ಹತಾಷೆ.

ಇಂಥಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೆ ಮನುಷ್ಯನ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆ “ದೇವರಿದ್ದಾನಾ? ಇದ್ದರೆ ಅವನಿಗ್ಯಾಕೆ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ ನನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆ? ” ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿನ ಕಣ್ಣೀರು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕೊಡುವ ಸಮಾಧಾನವಷ್ಟೆ. ಆದರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಯಾವತ್ತೂ ಸಮಸ್ಯೆ ಆಗಿಯೆ ಉಳಿದಾಗ ಅನಿಸುವುದು ಮನಕೆ ಬದುಕೆಂದರೆ ಇದೇನಾ? ಇಷ್ಟೇನಾ?

2-2-2017. 5.52pm