ಕವನ (139)

ಬತ್ತಿದಾ ಕಣ್ಣೆವೆಗಳು ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ
ನಿನ್ನ ನೋಡುವ ತನಕ.

ಅತ್ತು ಅತ್ತು ಸೋತ ಜೀವ ತೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ
ನಿನ್ನ ಮಾತಾಡಿಸುವ ತನಕ.

ಸರಿವ ಬದುಕಿನಾದಿಗೆ ಸುಂಕ ಎಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ
ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜೀವವಿರುವ ತನಕ.

ಕಾಲನ ಪರಿವೆ ನನಗದರರಿವಿರುವುದಿಲ್ಲ
ನಿನ್ನ ಸ್ಪಟಿಕದಂತ ಪ್ರೀತಿಯಿರುವ ತನಕ.

ಸಂಗಾತದ ಸಾಂಗತ್ಯ ಮರೆಯುವುದಿಲ್ಲ
ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲಿ ನಾನಿರುವ ತನಕ.

ಜಡ ದೇಹ ಚಿಗುರಿದ ನೆನಪಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ
ನಿನ್ನ ನೆನಪು ನನ್ನೊಂದಿಗಿರುವ ತನಕ.

ಸಾಧನೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲು ತೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ
ನಿನ್ನ ಹಾರೈಕೆಯಿರುವ ತನಕ.

ಇದ್ದರೆ ಹೀಗೆಯೇ ಇರು ಸದಾ ನನ್ನ ಕವನಾ
ನಿನ್ನ ಧ್ವನಿ ನನ್ನ ಹೆಸರಲಿರುವ ತನಕ.

ಸಂಗೀತದ ಲಾಲಿತ್ಯ ರಾಗಾಲಾಪನೆಯಲ್ಲಿ
ನಿನ್ನ ಪಾದದ ಬಳಿ ನಾ ಹಾಡುವೆ ಕೊನೆ ತನಕ.

9-102018. 8.46am

Advertisements

ಕವನ (138)

ನೀ ಯಾವಾಗ ನನ್ನ ಮುತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿ ;
ತುರಿಕೆ ಕಾಡಿದರೂ
ತುರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ
ಅಷ್ಟೊಂದು ಕೆಲಸದ ಮಧ್ಯೆ
ನೀ ಧಾಂಗುಡಿ ಇಟ್ಟರೆ ಹೇಗೆ?

ಎಷ್ಟು ಸರ್ತಿ ಕಿವಿ ಹಿಂಡಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ
“ನೀ ಹೀಂಗ ಕಾಡಬೇಡಾ ನನ್ನ”
ಜಾನಪದ ಸೊಗಡಿನ ಗೀತೆ ಹಾಡುತ್ತ
ಪರಿ ಪರಿಯಾಗಿ
ಅಲವತ್ತು ಬೇಡಿಕೊಂಡಷ್ಟೂ
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಹೆಗಲೇ ಬೇಕಾ ನಿನಗೆ?

ಪಂಚತಂತ್ರದ ಜಾಣ್ಮೆ
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ನನಗೆ
ಏನೋ ಒಂದಷ್ಟು ಸುಃಖಾ ಸುಮ್ಮನೆ
ಬರೆಯುವ ಗೀಳು ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡೆ ಕಣೆ
ಅರವತ್ತರ ಅರಳಾದ ಮರುಳಲ್ಲಿ.

ಯಾರೋ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ರು ವಾಕಿಂಗಾಯಣದಲ್ಲಿ
“ಅರವತ್ತರಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾದರೆ ಏನು ಬಂತು ಮಣ್ಣು”
ಅವರಿಗೇನು ಗೊತ್ತು ನಿನ್ನೊಡನಾಟದ ಗಮ್ಮತ್ತು
ತದುಕಿ ಬಿಡುವಷ್ಟು ಸಿಟ್ಟು
ಸುಮ್ಮನೆ ಬಂದೆ
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರ ಹತ್ತಿರ ಏನು ಮಾತು?

ಅದು ಹಾಗೆ
ನಿನ್ನಾರಳಿದರೂ ಕೋಪ ನನಗೆ
ಆಗೆಲ್ಲ ಮನ ಕುದಿಯುವ ಕೆಂಡ
ಬೇಡ ಬೇಡಾ ಅಂದರೂ ಸುತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ
ನಿನ್ನದರದ ತುಂಬಾ ಮುತ್ತಿನ ಮಳೆಗರೆದು
ತಾಯ್ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕಂದನ
ಅವಿತಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ, ಮಮತೆ.

ಜೀವನ ಹೇಗೊ ಏನೊ ಯಾರಿಗೊತ್ತು
ಇರಲಿ
ಸವೆದ ದಿನಗಳ ಲೆಕ್ಕ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗೆಲ್ಲ
ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿ
ಶೂನ್ಯವೆಂದೆನಿಸುವುದ ಮರೆಸಿದ
ನಿನ್ನ ಆಗಮನದ ಗಳಿಗೆ
ತಂದ ನವೋಲ್ಲಾಸ ಮರೆತಿಲ್ಲ.

ಆದರೂ
ಪದೇ ಪದೇ ನೀ ಹೀಗೆ ಕಾಡಿದಾಗ
ಭಟ್ಟಿ ಇಳಿಸುವ ಕ್ರಿಯೆ
ಬಿಡಲಾಗದೇ ಉದುರಿಸಿ
ಒಪ್ಪವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿ
ಕಂಡವರ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೇನೆ
ಸ್ವಲ್ಪ ರುಚಿ ನೋಡಿರೆಂದು
‘ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಗಂಡನಿಗೆ
ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಿ ಬಡಿಸಿದ ಹೆಂಡತಿಯಂತೆ!’

13-7-2018 8.39am

ಕವನ (137)

ಹೆಚ್ಚು ನಿನ್ನ ಸವರಿಕೊಂಡು
ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಮುದ್ದುಗರೆಯುತ್ತ
ಸಲಾಮು ಹೊಡೆಯುವ
ದರ್ಧು ನನಗೇನಿಲ್ಲ ಬಿಡು.

ಹಂಗಂಗೆ ಉದುರುವ
ಪದಗಳ ಜೋಡಿಸುತ್ತ
ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲೆ ಸೌಧ ಕಟ್ಟುವೆ
ಊರಗಲದಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾಗಿ.

ಒಂದಷ್ಟು ಮಾತಾಡಿದಂತೆ
ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ನಗುವಂತೆ
ಮತ್ತೊಂದಷ್ಟು ಬೆಪ್ಪಾಗುವಂತೆ
ಜನ ಸರಾಗವಾಗಿ ಓದುವಂತೆ.

ಅದೇನಂತ ಯೋಚನೆಯಾಯ್ತಾ
ನಾ ಹೆಳೋಲ್ಲ ಹೋಗು ಏನೀಗಾ?
ಎಷ್ಟು ಸತಾಯಿಸ್ತೀಯಾ ಅಂದ್ರೆ
ಅದು ನಿಂಗೂ ಅನುಭವ ಆಗಲಿ.

ಆಗಲಾದರೂ ಬೇಕೆಂದಾಗ ಬಂದು
ನನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಬಿದ್ದು, ಅಪ್ಪಿ,ಮುದ್ದುಗರೆದು
ಮನಃ ಸಂತೃಪ್ತಿಯಾಗುವವರೆಗೂ
ಜೊತೆಗಿರ್ತಿಯಾ ನೋಡ್ತೀನಿ!!

24-8-2018. 1.13pm

ಕವನ (136)

ಸುಃಖಾ ಸುಮ್ಮನೆ
ನೀ ಬರೆಯೆಂದರೀಗ
ನಾ ಬರೆಯಲಾರೆ
ಅದು ಗೊತ್ತಾ ನಿನಗೆ?

ಚಿತ್ತದ ಭಿತ್ತಿಯೊಳಗೆಲ್ಲ
ಮಂಕು ಕವಿದಂತಿದೆ
ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದಂತಾಗಿದೆ
ನಿನ್ನೊಲುಮೆಯಿರದೆ.

ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಂತೆ
ಒದ್ದಾಡುತಿದೆ ಮನ
ನಿನ್ನ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಲು
ಪದಗಳೇ ಸಿಗುತಿಲ್ಲವಲ್ಲ!

ಒಂದಷ್ಟು ಬರೆ ಬರೆದು
ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಂತಿದೆ
ಶಬ್ದ ಕೊಸರಿಕೊಂಡಂತಿದೆ
ಮುಗಿಸಲಾಗುತಿಲ್ಲವಲ್ಲ!

ಆಗಾಗ ನೀ ಬಂದು
ಬಿಡದೆ ಕದ ತಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದೆ
ಆ ಕ್ಷಣವೆ ಮುತ್ತುಗಳಲಿ
ನಿನಗಾರವನಾಕುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಆದರೀಗೇಕೀಕೋಪ
ಹೇಳು ಬೇಗ ನೀ ನನ್ನ ಬೆಲ್ಲ
ನೀ ಸೃವಿಸದ ಹೊರತಿಲ್ಲಿ
ಈ ಜೀವ ಚಿಗುರುವುದಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ಬಿನ್ನಹ ಕೇಳು
ಒಮ್ಮೆ ನೀ ಬಂದು
ಕಾರಣ ಹೇಳಿ
ಹೊರಡು ಸಾಕು

ಎಡತಾಕುವ ಮನಕೆ
ಒಂದಷ್ಟು ಸಾಂತ್ವನ ಸಿಕ್ಕು
ನಿರಂಮ್ಮಳವಾಗುವೆ
ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಲಿ ಬರೆದು.

18-8-2018 11.09pm

ಕವನ (135)

ಬೆಳ್ಳಂ ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಿನಗೆ ತಲೆದೂಗಿ
ಹತಾಷಳಾಗಿ ಕೈ ಕಟ್ಟಿ ಕೂಡುತ್ತೇನೆ
ನೀನೊಲಿಯಬಹುದೇ ಇಂದಾದರೂ
ನನ್ನ ಗಮನವೆಲ್ಲ ನಿನ್ನಲ್ಲೆ
ಅಸ್ಥಿಪಂಜರದಂತಾಗಿದೆ ಮನಸೆಲ್ಲ
ನೀನಿಲ್ಲದೆ ನಾ ಹೇಗಿರಲಿ ಹೇಳು?

ಒಂದಿನಿತು ಕರುಣೆ ತೋರದೆ
ನೀ ಸೆಟಕೊಃಡು ನಡೆದೆಯಲ್ಲ
ಸತ್ತೆಮ್ಮೆ ಉಣುಗು ಬಿಟ್ಟಂತೆ
ಇದು ತರವೆ ನೀನೇ ಹೇಳು.

ಬೊಟ್ಟಿಡುವ ಮುನ್ನ
ಆಗತಾನೆ ಬಿಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಜ್ಜಿಕೊಂಡು
ಎದ್ದು ಸಾವರಿಸಲೂ ಪುರುಸೊತ್ತು ಕೊಡದೆ
ನನ್ನ ಹೇಗಲೇರಿ ಕಿಚಾಯಿಸಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ
ಬರೆದಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯದ ಕವನಗಳು
ಈಗೆಲ್ಲಿ ಮಂಗಮಾಯವಾದೆ ಹೇಳು.

“ಅದೆಷ್ಟು ಕವನ ಬರಿತೀರಿ ನೀವು”
ಕಿವಿ ಕೇಳಿದ ಮನಕ್ಕೆ ಖುಷಿಯ ತೇರು
ಆದರೂ ತೃಪ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ಮನಕೆ
ನೀನಿಲ್ಲದೆ ಈಗ ಅಯೋಮಯ
ಒದ್ದೆ ನೆಲ ಬತ್ತಿತೇ ಬರಿದಾಯಿತೆ ಒಡಲು
ಎಷ್ಟೊಂದು ಆತಂಕ ಅನುಮಾನ
ಕುಂತಲ್ಲಿ ನಿಂತಲ್ಲಿ ನಿನ್ನದೇ ಧ್ಯಾನ
ಅಗೆದು ಹದಗೊಳಿಸುವ ಬೇಗ ಬಾ‌
ಓ ನನ್ನ ಕವನಾ!!

9-8-2018. 8.59am

ಕವನ (134)

ಮನಸು ಮಾಗಬೇಕು
ಜಿಲ್ಲನೆ ಹೊಮ್ಮುವ
ಭಾವಗಳ ಹಿಡಿದಿಡಲು
ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಜೀವಕ್ಕೆ
ಸದಾ ನಿನ್ನಿರುವಿನಲಿ.

ಅದೆಷ್ಟು ಗೊಂದಲ
ನೀನಿಲ್ಲದ ಕ್ಷಣ
ಮತ್ತದೇ ತಲ್ಲಣ
ಬರೆದು ಬೀಗುವ
ಅದೃಷ್ಟ ದೂರವಾಯಿತೆ?

ನಿನ್ನಿರುವು ಬೇಕೇ ಬೇಕೆಂಬ
ಹಠ ಈ ಮನಸಿಗೆ
ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ
ಅದು ಒದ್ದಾಡಿ
ತವಕಿಸುವತನಕ.

ನೋಡದೆಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ
ಹಿಂದೆ ನೀನಿಲ್ಲ
ಈಗ ಬಂದು ನೆಲೆಯಾದ
ನಿನ್ನಾಟಕೆ ನಾ
ಸೋತು ಶರಣಾದೆ ಕವನಾ!!

8-8-2018. 11.10am

ಕವನ (133)

ಹೊಸ ಶಬ್ದಗಳ ಜೋಡಿಸಿ
ಬರೆಯುವ ಹಂಬಲ
ನಿನ್ನ ನೆನಪಾದಾಗಲೆಲ್ಲ‌
ಆದರೆಲ್ಲಿಂದ ಹೊತ್ತು ತರಲಿ?

ಒಂದಿನಿತೂ ತಡಮಾಡದೆ
ಹುಡುಕಾಡುವೆ ತಡಕಾಡುವೆ
ಆದರೆಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತದೆ
ಹಳೆಯ ಸವಕಲು ನಾಣ್ಯ.

ಹೋಗಲಿ ಇನ್ನು ಸಾಕು
ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಲೇ ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ
ಭಟ್ಟಿ ಇಳಿಸುವ ಕಾಯಕ
ಆದರೆ ನೀ ಬಿಡಲೊಲ್ಲೆ.

ಒದ್ದಾಡುವ ಮನಸ್ಸು
ಸೋತು ಹೋದ ಭಾವ
ಇಷ್ಟೇನಾ ನಿನ್ನ ತಾಕತ್ತು
ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಬೇಡ.

ದಿಢೀರನೇ ಬಂದು
ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಬೀಳುವ ರಭಸದಲ್ಲಿ
ಉಕ್ಕಬೇಕು ನೋಡು ಭಾವದಲೆ
ಖಂಡಿತಾ ಬರೆದೊಗಾಯಿಸಿಬಿಡುವೆ.

ಕವನಾ ಏನು ಬಿಟ್ಟ ಕಣ್ಣು
ಬೆರಗಾಗುವಂತೆ ನೋಡುವೆ
ಹುಚ್ಚೆಬ್ಬಿಸುವಂತೆ ನಾ ಬರೆಯಬೇಕು
ಹಾಗೇ ನೀ ಬಂದು ಬಿಡು ನನ್ನಾಣೆ.

17-7-2018. 1.22pm