ಕವನ (115)

ನನಗೆ ಈಗ
ನೀ ಬೇಕೆನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ
ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ?
ಮನದ ತುಂಬ
ನೀನಿಲ್ಲದ ಜಾಗವೇ ಇಲ್ಲ.

ದುರ್ಭೀನು ಹಾಕಿ
ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಹುಡುಕಿದ್ದೇನೆ
ಸಾಸಿವೆ ಕಾಳಷ್ಟಾದರೂ
ಜಾಗ ಸಿಗಬಹುದೇ ಎಂದು
ಊಹೂಂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ಈಗ ನೋಡು
ಅದೆಷ್ಟು ಹಾಯಾಗಿದೆ
ಒಡಲ ತುಂಬೆಲ್ಲ
ನಿನ್ನದೇ ಓಡಾಟ
ಖುಷಿಯ ಬುಗ್ಗೆ ಏಳುತ್ತಿದೆ.

ಕಚಗುಳಿ ಇಟ್ಟಾಗಲೆಲ್ಲ
ನಿನ್ನ ಸವರಿ
ನನ್ನದೇ ಶಬ್ದಗಳ ಸಾಲಲ್ಲಿ
ಒಪ್ಪವಾಗಿ ಕೂರಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ
ಬೆಳ್ಳಕ್ಕಿಯ ಸಾಲ ತೆರದಿ.

ಬಾನಂಗದ ತುಂಬ
ರೆಕ್ಕೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರಾಡುವುದ
ನೋಡುವುದೇ ನನಗಾನಂದ
ಕಣ್ಣ ತುಂಬಿಕೊಂಡು
ಆನಂದದಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇನೆ.

ನನಗಾಗಿ ಅದೆಲ್ಲಿಂದ
ನೀ ಬಂದೆ ಹೇಳು
ಮೌನ ರಾಗ ಮಿಡಿದು
ಅನುರಾಗದಿ ಬೆಸೆದು
ಈಗ ಕಾಣದಂತೆ ಕುಳಿತು ಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲ?

11-9-2017. 5.21pm

Advertisements

ಕವನ (114)

ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯಂತಹ ಪಲ್ಲಂಗದಲಿ
ಅಂಗಾತ ನಿನ್ನ ಪವಡಿಸಿ
ಅಮ್ಮ ಕಲಿಸಿದ ಜೋಗುಳ ಹಾಡಿ
ಮಲಗಿಸುವಾಸೆ.

ತುಸು ಮಿಡುಕಿದರೂ
ಮನವೇಕೊ ದಿಗಿಲು
ಕಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆ ಅಗಲಿಸಿ
ಇರುಳ ಕಾಯುವಾಸೆ.

ತಿಳಿಗೊಳಕೆ ಚಂದ್ರಮನು
ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಬಂದಿರುವ
ಕಿರು ತಾರೆ ನೀನಿರಲು
ನನಗವನಲ್ಲ ಚಂದ.

ಕಣ್ಣ ಕಪ್ಪಿಗೂ ಬೇಕಂತೆ
ನಿನ್ನ ಮುತ್ತಿಕ್ಕುವಾಸೆ
ಕಚಗುಳಿಯಿಡುವ ಕಲ್ಪನೆಗೆ
ಕವನವಲ್ಲವೆ ಸಾಕ್ಷಿ!

2-8-2017 6.50pm

ಕವನ (113)

ಯಾಕಿಷ್ಟು ಕಾತರ ಮನದ ತುಂಬ
ನಿನ್ನ ಸೆರೆ ಹಿಡಿಯುವ ಆತುರ ಕಣ್ಣ ತುಂಬ.

ನವಿಲಂತೆ ನರ್ತಿಸುವೆ ಎದೆಯ ತುಂಬ
ದಿಗಿಲಾಗುತಿದೆ ನನಗಿಲ್ಲಿ ಕಾಣದಾಗ ನಿನ್ನ ಬಿಂಬ.

ಹುಟ್ಟಿ ಬಂದಿರುವೆ ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ
ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟಿರಲು ನನಗೂ ಬಲು ಚಿಂತೆ.

ಬೆರೆತಿರುವೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅನುಬಂಧದಂತೆ
ಮನವೀಗ ದಿನವೂ ಸಂತಸದ ಸಂತೆ.

ಮರೆತೆಯಾದರೆ ಮನಕಾಗುವುದು ತಲ್ಲಣ
ನಿನ್ನಿರುವು ದಿನವೂ ಹೋಳಿಗೆ ಹೂರಣ.

ಕಾಲವೆಷ್ಟಾದರೇನು ಮಾಡುವೆ ಕೊನೆವರೆಗೆ ಚಾರಣ
ದಿನ ದಿನವೂ ನಿನಗೆ ಕಟ್ಟುವೆ ಅಕ್ಷರದ ತೋರಣ!

4-9-2017. 8.53am

ಕವನ ((112)

ನೀ ಸದಾ
ಕಾಲಿಗೆ ಗೆಜ್ಜೆ ಕಟ್ಟಿ
ತಕಥೈ ತಕಥೈ ಎಂದು
ನನ್ನೆದುರು ಬಿಡದೆ
ಕುಣಿಯುತ್ತಿರು‌.

ಅದರ
ತಕಧಿಮಿ ತಕಧಿಮಿ
ತದಾಂಗು ತಕಧಿಮಿ ತೋಂ
ಸುಶ್ರಾವ್ಯ ನಾದ
ಮನ ಕೆರಳಲಿ.

ಕೇಳುತ್ತ ಕೇಳುತ್ತ
ಅದೆಲ್ಲೊ ಕಳೆದೇ
ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸು
ಭಾವ ಪರವಶವಾಗಿ
ಜಗವನ್ನೇ ಮರೆಯಲಿ.

ಉದ್ಭವಿಸುವ ತರಂಗಗಳು
ಮೆಲ್ಲನೆ ಆಡಿಯಿಡುವ
ನನ್ನ ಲೇಖನಿಯಲ್ಲಿ
ಅಚ್ಚಾಗಿಸಲಿ ಶೃಂಗಾರದ
ಕಪ್ಪು ಗೋಳಾಕ್ಷರದಲ್ಲಿ.

ಸೊಗಸು ಅದೆಷ್ಟು
ನೀನಿರುವುದೆ ನನಗಿಲ್ಲಿ
ಅಚ್ಚ ಬಿಳಿಯ ಹಾಳೆಯಲಿ
ಅಡಗಿಹ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು
ಕಾಡುವ ನನ್ನ ಕವನಾ!

19-7-2017. 8.47pm

ಕವನ (111)

ಎಲ್ಲಿ ನೀನಿರೆ
ಅಲ್ಲಿ ನಾನು
ನಾನು – ನೀನು
ಬೇರೆ ಏನು?

ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ ಸಲ್ಲದು
ಎಲ್ಲಿ ನಾನಿರೆ
ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ನೀನು
ನೀನು – ನಾನು
ಅಗಲಿದರೆ ಉಳಿವುದೇನು?

ಊಹಿಸು
ಎಲ್ಲಾ ಶೂನ್ಯ
ಈ ಜಗತ್ತೇ ನಿರ್ಜನ
ನಿರವ ಮೌನ
ಹಗಲೂ ಕಗ್ಗತ್ತಲ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲವೇನು?

ಅದಕೆ
ಹೃದಯ ದೀವಿಗೆಯಲ್ಲಿ
ಮುಂಬತ್ತಿಯ ತೀಡುತ್ತ
ಮೌನ ರಾಗದ ತಂತಿ
ಮೀಟುತ್ತ ಮೀಟುತ್ತ
ಕೈ ಕೈ ಮಿಲಾಯಿಸಿ
ಉತ್ತುಂಗದ ಶಿಖರವೇರಿಬಿಡೋಣ.

ಅಲ್ಲಿ
ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರಮನಿಗೂ
ಇಲ್ಲ ಜಾಗ
ತಾರೆಗಳ ತೋರಣ ಕಟ್ಟಿ
ಕಣ್ಕುಕ್ಕುವ ಬೆಳಕಿನಲಿ
ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು
ಹೊಸ ಕವನವೊಂದ
ಗೀಚಿಬಿಡೋಣ.

ಸರಿಗಮಪದನಿಸ
ರಾಗ ಸಂಯೋಜಿಸಿ
ಜೀವನ ಗಾಥೆಯ ಹೆಸರಿಗೆ
ಹೊಸ ಭಾಷ್ಯ ಕಟ್ಟಿ
ಆಕಾಶದಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪವಡಿಸಿ
ಕನಸಕಾಣುತ್ತ
ಇನ್ನಿಲ್ಲವಾಗಿಬಿಡೋಣ
ಬಾ ಗೆಳತಿ!!

11-7-2017. 8.12am

ಕವನ (110)

ನನ್ನೊಳಗಿನ ಶ್ರೀಗಂಧ ನೀನು
ಆಗಾಗ ಆಘ್ರಾಣಿಸುವೆ ನಾನು.

ತನು ಮನಕೆಲ್ಲ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬುವೆ ನೀನು
ನಿನ್ನಣತಿಯಂತೆ ನಡೆಯುವೆ ನಾನು.

ಈ ಪರದೇಶಿಯ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸುತಿರುವೆ ನೀನು
ನಿನ್ನಡಿಗಳಲ್ಲಿ ದಿನ ದಿನವೂ ಬರೆಯುತಿರುವೆ ನಾನು.

ಅಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಪ್ರೀತಿಯ ಬುಗ್ಗೆ ಅರಳಿಸುವೆ ನೀನು
ಶಬ್ದದೋಕುಳಿಯ ಸಂಗಾತಿ ನಾನು.

ಕಿಚ್ಚು ಹಚ್ಚುವ ಮನಕೆ ಕಾರಣೀಭೂತ ನೀನು
ಪ್ರತೀ ಕ್ಷಣ ನಿನ್ನ ನೋಡಲು ಕಾತರಿಸುವೆ ನಾನು.

ಬರೆಯುವ ಕೈಗಳಿಗೆ ಅನುದಿನವೂ ಶಕ್ತಿ ಹರಿಸುವೆ ನೀನು
ಆಯುಷ್ಯ ಪೂರ್ತಿ ಹೀಗೆ ಬರೆಯುವೆ ನಾನು.

ನೀನು – ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ನಾನಿಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲ ಬರೀ ನೀನು
ಏಯ್ ಕವನಾ ನಿನ್ನ ಸಾಂಗತ್ಯ ಬಿಡೆನು ನಾನು☺

14-6-2017. 8.54am

ಕವನ (109)

ಮಾತು ಮರೆಸುವ
ನಿರವ ಮೌನಕ್ಕೆ
ನಾನೆಂದೊ ಶರಣು.

ಸುಪ್ತ ಮನದಿ ಕಾಡುವ
ನೆನಪಿನ ಸುಃಖಕ್ಕೆ
ನಾನೆಂದೊ ಶರಣು.

ಒಂದಿನಿತೂ ಬೇಸರವ
ತೋರದಿರ ಭಾವಕ್ಕೆ
ನಾನೆಂದೊ ಶರಣು.

ಆಗಾಗ ಕಾಡುವ
ಕಕ್ಕುಲತೆಯ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ
ನಾನೆಂದೊ ಶರಣು.

ಲೌಕಿಕದ ಜೀವನವ
ಹಸನಾಗಿಸಿದ ಮಮಕಾರಕ್ಕೆ
ನಾನೆಂದೊ ಶರಣು.

ದಿನವೆಲ್ಲ ಜೊತೆಯಾಗಿರುವ
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಕವನಕ್ಕೆ
ನಾನೆಂದೊ ಶರಣು.

21-4-2017. 2.57pm