ಕವನ (127)

ನಿನ್ನ ಎದೆಗವಚಿಕೊಂಡು
ಮುದ್ದು ಮಾಡುವಷ್ಟು
ಕಾತುರ ನನಗೆ.

ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ ಹೇಳು
ಉಕ್ಕಿ ಬರುವ ಲಾವಾ ರಸದಂತೆ
ನನ್ನೆದೆಯಾಳದ ತವಕ.

ಎಷ್ಟೊಂದು ಮೋಡಿ
ಮಾಡಿದೆ ನೀನು
ಈ ತನ್ಮಯತೆಗೆ ಎಣೆಯುಂಟೇ?

ಬಾ ಹತ್ತಿರ ಒಮ್ಮೆ
ನಿನ್ನ ನೋಡಿ ಮುದ್ದಾಡಿ
ಮೊಗಮ್ಮಾಗಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುವೆ.

ಸದಾ ಚಿತ್ತದ ಭಿತ್ತಿಯೊಳಗಿನ
ಕಲರವಗಳ ಬೆಂಡೆತ್ತಿ
ಬಿಡದೆ ಬರೆಸುತಿಹೆಯಲ್ಲೆ.

ಎಲ್ಲಿ ನೀನೆಲ್ಲಿ
ಹುಡುಕುವ ಚಾಳಿ ನಿರಂತರ
ನನ್ನಲ್ಲಿ ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸುತಿಹೆಯಲ್ಲೆ.

ಆ ರಾಧೆಯಾದರೂ
ಚಂದದ ಮುರಳೀಲೋಲನ
ಕಾಣಲು ಈ ಪರಿ ತವಕಿಸುತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ.

ಆದರೆ ನೀನದೆಷ್ಟು ಮಿಟಕಲಾಟಿ
ಬಾ ಎಂದರೆ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ
ಕಾದೂ ಕಾದೂ ಸುಸ್ತಾಗಿಹೆನಿಲ್ಲಿ.

‘ಭಟ್ಟರ ಮಗಳಿಗೆ
ಹುಟ್ಟೋಕೆ ದಿನವಿಲ್ಲವಂತೆ’
ಹೀಗಾಯಿತೇ ನಿನ್ನ ಕಥೆ!

ಇರಲಿ, ಅದೇನೊ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ
ಬಿರೀನೆ ಬಂದೀಗ
ಜನ್ಮದ ನಂಟು ಬಿಡಿಸು!!

25-2-2018. 8.22am

Advertisements

ಕವನ(126)

ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ
ಹಾಯಾಗಿದ್ದುಬಿಡುವೆ ಸಖೀ
ಕೊಂಚ ನೀ ಬಿಡುವು ಕೊಡು
ಶಿರ ಬಾಗಿ ಕೈ ಮುಗಿವೆ
ಮನದ ಕಾನನವ ನೀ ಹೀಗೆ
ಸದಾ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ ಬರೆಸದಿರು
ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದಷ್ಟು ದೂರ
ನಾ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬಂದಿರುವೆ
ಸವೆದ ದಾರಿಯ ಮರೆತಿರುವೆ
ಅಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋದ
ನನ್ನ ನಾ ಹುಡುಕುತಿರುವೆ!!

18-2-2018. 11.09am

ಕವನ(125)

“ಕವಿತೆ”
ನೀನೆಂದರೆ
ಮೊಗಮ್ಮಾಗಿ ಕುಳಿತು
ನಿನಗಾಗಿ ಸದಾ
ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬ
ಹಂಬಲ!!

“ಕವನ”
ನೀನೆಂದರೆ
ಭಾವನೆಗಳ ತುಮುಲ
ನನಗಾಗಿ ಸದಾ
ಜೊತೆಗಿದ್ದರದೇ
ಬೆಂಬಲ!!

“ಕವಿತೆ”
ನಿನ್ನ ಸಿರಿಕಂಠಕೆ
ಮನಸೋಲದವರುಂಟೆ?
ತಂಗಾಳಿಯಷ್ಟು ತಂಪು
ಮಟ ಮಟ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ
ಸೂರ್ಯ ಕೆಂಪು!!

“ಕವನ”
ನಿನ್ನ ಪದಪುಂಜಕೆ
ಮಣಿಯದವರುಂಟೆ?
ಮಡಿಕೆ ತುಂಬ ಮೊಸರನ್ನ
ಮೆದ್ದಷ್ಟು ಸಂಭ್ರಮ
ಭುವಿಯ ಹಸಿರು!!

“ಕವಿತೆ, ಕವನ”
ನೀವೆಂದರೆ
ಕವಿ ಮನದ ತುಂಬ
ಸರಿದಾಡುತಿರುವ ಸದಾ
ಹಾಲ್ಜೇನು!!

“ಕವಿತೆ,ಕವನ”
ನೀವೆಂದರೆ
ಬರೆದವಗೆ ಬಲು ಮುದ್ದು
ಅದೇ ಓದಿ-ಕೇಳಲು
ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿರುವವನು
ಎದ್ದು ಓಡಿ ಹೋದಾನು!!

ನೋಡಿ ಹೇಗಿದೆ ಮರ್ಮ
ಜಗವೆಲ್ಲ ಬರೆವವರಿರುವಾಗ
ಕೇಳುಗರಿಗಿರಬೇಕು ಆಸಕ್ತಿ
ಅದೇ ಇಲ್ಲದ ಮೇಲೆ
ಬರೆದವಗೆ ಅವನದೇ
ಕವನ-ಕವಿತೆಯಲಿ
ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಹುಟ್ಟಬಹುದೆ
ನಿರಾಸಕ್ತಿ!!

24-1-2018 4.04pm

ಕವನ(124)

ನೆನಪಿನಾ ಹಂದರಕೆ
ಭಾಷೆಯೇನೂ ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ಲ
ತಿಳಿ ತಂಗಾಳಿಯ ಸ್ಪರ್ಶದಂತೆ
ಅವಳ ನೆನಪೊಂದೇ ಶಾಶ್ವತ.

ಮನಸಿನ ಪುಟಗಳಲಿ
ಸದಾ ವಿರಾಜ ಮಾನವಾಗಿಸಿಕೊ
ಬೇಕೆಂದಾಗ ಬಂದು
ಕಚಗುಳಿ ಇಡುವಳು ಅವಳು.

ಖುಷಿ ಪಡು
ಇಷ್ಟು ಸಾಕಲ್ಲವೆ?
ಮತ್ತಿನ್ನೇನು ಬೇಕು
ಕವನದ ಆರಾಧಕನಿಗೆ?

7.9.2018. 6.55am

ಕವನ (123)

ಏರುಗತಿಯ ಜೌವ್ವನೆ ನಾನು
ಹೌದು ಒಣ ಜಂಬ ನನಗೆ
ಏನೀಗಾ?
ಕಪ್ಪು ಸುಂದರಿ
ಬಳುಕುವ ತುಳುಕುವ ಬಳ್ಳಿ
ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟರೆ ಸಾಕೆಂದು
ಕಾಯುವವರೆ ಎಲ್ಲ
ಗೊತ್ತು ನನಗೂ
ಹಾಗಂತ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಧಾಂಗುಡಿಯಿಡುವುದಿಲ್ಲ
ಬಾ ಎಂದರೆ ಬರುವವಳಲ್ಲ
ಬೇಕೆಂದರೆ ಬರುವುದೂ ಇಲ್ಲ
ಅದಕೆ ಏನೊ
ಬಾರದಿರುವ ಮನ ತುಂಬ ತುಚ್ಚೀಕಾರ
ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ನಕ್ಕು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ
ಬಂದೇ ಬರುವಳೆಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ
ಆದರಿಸುವ ಹಪಹಪಿಸುವ ಜನ ಇರುವುರೆಂಬ
ಸಮಾಧಾನದಲ್ಲಿ.

116-1-2018 5.05pm

ಕವನ (122)

 

ನೀನಿಲ್ಲಾ ಅಂದರೆ
ಅದು ದಿನವೇ ಅಲ್ಲಾ
ನೀ ಬಂದರೆ ನೋಡು
ಹೊಸತು ಆ ದಿನವೆಲ್ಲಾ.

ಅಲ್ಲೊಂದು ಮಾತು ಹೊಸೆದು
ಕಲ್ಪನೆಗೆ ನೂರು ಕವಲು
ಪದ ಪುಂಜಗಳೆಲ್ಲ ಕುಣಿದು
ನವಿಲ ನರ್ತನದ ಹೊನಲು.

ಶೃಂಗಾರ ಕಾವ್ಯದ ಉದ್ವೇಗ
ಬರೆಯುಲು ಮನಕಾನಂದ
ತರ್ಕ ಮಂಥನದ ಆವೇಗ
ಓಹ್! ಜಗತ್ತೆಲ್ಲ ಅತೀ ಅಂದ.

ಕಾಣದ ನಿನ್ನ ನಾ ನೋಡುವೆ
ಹೃದಯವೇ ಒಂದು ಭೇಟಿಯ ತಾಣ
ಮುಗಮ್ಮಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುವೆ
ಕವನಾ ಮನ ತಟ್ಟಲು ನಿನ್ನ ಬಾಣ.

11-12-2017 9.15am

ಕವನ (121)

ನನ್ನದಲ್ಲದ ಹೊಸ ನಗುವೊಂದ ಹುಡುಕಿ
ನಿನ್ನೆದೆಯ ತುಂಬ ಹರಡಿಬಿಡಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿದೆ
ಕುಳಿತು ನೋಡುವುದೇ ಅದೆಷ್ಟು ಚಂದ
ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಮುಗುಳು ನಕ್ಕಾಗ
ಪದ ಪುಂಜಗಳ ಝೇಂಕಾರ ಪಲ್ಲವಿಸುವುದು.

ಮೊಗಮ್ಮಾಗಿ ಶರದಿ ಯಾರ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ
ದಡಕ್ಕೆ ಅಲೆಗಳ ಅಪ್ಪಳಿಸುವ ತೆರದಿ
ಇದ್ದ ಬದ್ದ ಹುಳು ಹುಪ್ಪಟಿ ಕಸ ಕಡ್ಡಿಗಳನೆಲ್ಲ
ಪಿಂಡಿ ಕಟ್ಟಿ ರೊಯ್ಯೆಂದು ಬಿಸಾಕುವ ಆಟ
ಮನ ಚೊಕ್ಕಾಗಿ ಕಡಲಲೆಯೊಳು ಓಲಾಡುವುದು.

ಪಟ್ಟೆ ಪಿತಾಂಬರ ಡಾಬು ಮುತ್ತಿನೋಲೆ
ಹೊಸ ಹರೆಯಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ವೇಳೆ ಶೃಂಗಾರ ಮನವೆಲ್ಲ
ಮತ್ತದೇ ಕನವರಿಕೆಗೆ ಸೊಲ್ಲಾಗುವ ಚೈತನ್ಯ
ಎಲ್ಲ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಬರೆಸುವೆ ಹೊಸದೊಂದು ಕವನಾ
ನೀ ಹೇಳೆ ಎಷ್ಟು ಬರೆಸುವೆ ಎಡೆಬಿಡದೆ ನನ್ನಿಂದ?

ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿದ ಪಕ್ಷ, ಸರಿದವಾಗಲೆ ಅರವತ್ತು
ಕುಟ್ಟುತ್ತ ಕುಂಟುತ್ತ ತೆವಳುವ ಗಳಿಗೆ ಸನಿಹ
ಎಡಬಿಡದ ಭಾಂದವ್ಯ ನನ್ನ ನಿನ್ನ ನಡುವೆ
ತುಸು ವರತೆ ಚಿಮ್ಮಿಸಿದೆ ಅಂತ್ಯ ಗಳಿಗೆಯಲಿ
ಹಿಡಿ ಜೀವವಿರುವರೆಗೆ ಕಾಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವೆನನವರತ.

ನೆಲೆಯಿಲ್ಲವೀಡಲಿ ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಸಾಗುವೆನೆ?
ದಿಗಿಲು ಮನ ಚಿಂತಾಕ್ರಾಂತ ಗಳಿಗೆಗೊಮ್ಮೆ
ಏಕುಟ್ಟಿ ಬಂದೆ ಮನ ಕೇಳುವುದಾಗೆಲ್ಲ ನನ್ನೇ
ಕಂಬಳಿಯ ಕರಿ ನೆರಳು ಸೋಕದಿರಲಿ ನಿನಗೆ
ಬಯಲಾಯದೊಳು ಸದಾ ನೆಲೆಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲು!!

7-12-2017. 5.50am