ಕವನ (120)

ಕೊಡಲಾದರೆ ಆಗಲೆ ಹೇಳಿದೆ ಕೊಡುವೆ ನನ್ನೆ
ಕೊಡಮಾಡೆಂದು ಕೇಳಬೇಕೇಕೆ?
ಕೊಡು ತಗೊ ಇವೆಲ್ಲ ಮನಸಿನ ವಾಂಚೆ
ಕೊಡಲಾಗದ ಗಳಿಗೆಗೆ ದುಃಖವೇಕೇಕೆ?

ಮನಸಿನ ಪುಟಗಳಿಗೆ ಕೊನೆ ಎಂಬುದೆಲ್ಲಿ
ಮನಸಿಗೆ ಅನಿಸುವುದೆಲ್ಲ ಬರೆಯಲಸಾಧ್ಯ
ಮನಸು ಮನಸುಗಳ ಪಯಣದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ
ಮನಸು ಮನಸು ಮಿಳಿತವಾಗಿರುವುದೆ ವೇದ್ಯ.

ಚಿತ್ತ ಬಯಸುವ ಪರಿ ಪರಿಯ ಹಾದಿ ದುರ್ಗಮ
ಚಿತ್ತಕ್ಕರಿವಾಗಿಸುತ ಒಂದಾಗಿ ನಡೆವುದೆ ಧರ್ಮ
ಚಿತ್ತ ಚಾಂಚಲ್ಯದಳಿವು ಉಳಿವುಗಳಿರುವುದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ
ಚಿತ್ತದೊಳೊಂದಾಗಿ ಪುಟವಿಟ್ಟ ಪ್ರೀತಿ ಮೆರೆಯೋಣ.

ಆರಿರಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ ಸಾಗುವುದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬದುಕು
ಅರಿಯದಲೆ ಅಡಿಯಿಟ್ಟು ಬಂದು ನೆಲೆ ನಿಂತ ಕವನಾ
ಅರೆಗಳಿಗೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಶೂನ್ಯವಾವರಿಸುವುದು ಈ ಜೀವಕು
ಅದಾವ ಪರಿಯಲಿ ಆವರಿಸಿದ್ದು ಹೇಳು ನೀನೇನಾ?

ಮುತ್ತಂತ ಪದಗಳ ಕಚಗುಳಿ ಬಾಳಿಗದುವೆ ಶೃಂಗಾರ
ಮುದ ನೀಡುವ ಖುಷಿ ಈ ಪದ ಕಟ್ಟುವ ಸಾಂಗತ್ಯ
ಮರು ಜನ್ಮ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬರಬೇಕು ಬಂಗಾರಾ
ಮುಗಿ ಬಿದ್ದು ಜನ ಅಹುದಹುದೆನಬೇಕು ನಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯ.

13-11-2017. 5.08pm

Advertisements

ಕವನ (119)

ಏಯ್! ಪುಂಡಾ
ನಸು ನಗುತ್ತ
ನಾ ಬರೆದ ಕವನಗಳ
ನಿನ್ನ ನೆನಪ ಹರಿಯಬಿಟ್ಟು
ಆಗಾಗ ಓದುವುದೆ ಚಂದ.

ಅಲ್ಲಿ ಸವಿ ಗಳಿಗೆಗಳ
ಹೊತ್ತೊಯ್ದ ಛಾಯೆ
ಮನಸಿನೋಕುಳಿ ತಟ್ಟಿ
ಕಿಚಾಯಿಸಿಬಿಡುವಷ್ಟು
ತಣ್ಣನೆಯ ಸ್ಪರ್ಶವಿದೆ.

ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗ
ತದಕಿ ಬಿಡಲೆ ನಿನ್ನ
ಕಚಗುಳಿಯಿಡುವ ಪರಿ
ಹೊಸದೇನಲ್ಲ
ಆದರೂ………

ಇಡುಗಂಟ ಮೂಟೆ
ಬಿರಡೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಬರುವಂತೆ
ತುಂಬಿ ಹೋಗಿದೆ
ಇನ್ನಿಲ್ಲ ನೋಡು ಜಾಗ
ಕೊಡು ಹೊಸ ಚೀಲ.

ಮತ್ತದೆ ಗತ್ತಿನಲಿ
ಬರೆದು ಬೀಗುವೆ
ಓದುಗ ಸೈ ಅನಬೇಕು
ನಿನ್ನುತ್ತರ ಕಾಯುವ
ಇರಾದೆ ನನಗಿಲ್ಲ.

ಹಾಗಂತ ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿ
ಕೂತಿಹೆನೆಂಬ ಅಳಕೇಕೆ
ನಾನು ನಾನಾಗಿ
ನನ್ನೊಳಗೆ ನೀನಾಗಿ
ಉತ್ತುಂಗ ಶಿಖರ ಕಂಡಾಯಿತಲ್ಲ.

ಬಿಡದೀ ಮಾಯೆ
ಬದುಕ ನೂಕುವತನಕ
ಅಂತರ್ಯಾಮಿ ಶಕ್ತಿ
ಅಣು ಅಣುವ ಸೇರಿ
ಕೆಂಪಿನ ಜೊತೆಯಾಗಿದೆ.

ಬರೆವ ಕೈಯ್ಯಿ
ಒಂದೊಂದು ಬೆರಳು ಮೀಟಿ
ನೀ ಬರಿ ಬರಿ
ಅಂತೆನ್ನಲು
ನಾ ಬಿಡಲುಂಟೆ.

ಅಚ್ಚಾಗಿರುವ ಸಾಲು
ಅಳಿಸಲಾಗದು
ಆಕಾಶಕಾಯದಷ್ಟು ಸತ್ಯ
ಮಿಕ್ಕಿದ್ದೆಲ್ಲ
ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಮಿತ್ಯ.

ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲದ ಹಾಡು
ಶಬ್ದವಿಲ್ಲದ ಭಾಷೆ
ಇಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಗುರುತು
ವಟ್ಟಾಗಿ ಅಂದದಿ ಪೇರಿಸಿ
ಈಗ ಮನಸ್ಸು ನಿರಂಮಳ.

ರಾಗ ದ್ವೇಷ ಅಳಿದು
ಕೌಮುದಿಯ ಹೊದ್ದ ತನು
ಹೊಸ ದಿಗಂತ ಕಂಡಂತೆ
ಸದಾ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರು
ಜಗತ್ತೇ ತಪೋವನ.

ಬರಲಿ ಸಾವಿರ ವರ್ಷ
ಇರಲಿ ಹರ್ಷ
ಸಾಕು ದೂರದಿ ಕಂಡು
ಗುಣಗುಣಿಸುವೆ
ಮತ್ತದೆ ಕವನಾ ಕವನಾ ಕವನಾ!!

16-10-2017. 11.43pm

ಕವನ (118)

ನೀ ಕೊಡುವ ಒಂದೊಂದು ಕ್ಷಣದ ಸಂತಹ
ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟುವಷ್ಟು ಉತ್ಸಾಹ ನನ್ನಲ್ಲಿ
ಬದುಕಿನ ಕ್ಷಣವೆಲ್ಲ ಕಳೆಯುವೆ ಹೀಗೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ
ನನಗೂ ನಿನಗೂ ಯಾವ ಜನ್ಮದ ನಂಟೊ
ಅನುದಿನ ಸಂತಸ ಕೊಡುತಿರುವೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ.

ಆರು ನಿನಗಾರಿಹರು ಎಂದೆನ್ನುವ ಮನದ ಪ್ರಶ್ನೆ
ಈಗ ನನ್ನೊಳಗೆ ಉದ್ಭವಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ
ನಿನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಮರೆತು ಹಾಯಾಗಿರುವೆ
ಕಣ್ಣ ಹನಿ ಜಿನುಗುವುದು ಸಂತಸದ ಕಡಲಲ್ಲಿ
ಹೃದಯ ತುಂಬಿ ಬರುವುದು ನಿನ್ನ ಸಹವಾಸದಲ್ಲಿ.

ಎಷ್ಟೊಂದು ಮಹಿಮೆ ಅಡಗಿದೆ ತಾಯಿ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ
ಸಾಂತ್ವನದ ಮಳೆ ಗೈಯ್ಯುವೆ ದುಃಖದಲ್ಲಿ
ಪ್ರೀತಿಯ ಸುಧೆ ಹರಿಸುವೆ ವಿರಹ ವೇದನೆಯಲ್ಲಿ
ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿ ಬರುವೆ ಒಂಟಿತನದಲ್ಲಿ
ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗದಿರು ಅಮ್ಮಾ ನನ್ನ ಅನಾಥೆ ಮಾಡಿ.

ಉಸಿರಿರುವವರೆಗೆ ಸದಾ ನಿನ್ನ ಸೇವೆ ಮಾಡುವೆ
ಪರಮಾತ್ಮ ಬಂದು ಕರೆವಾಗ ನಿನಗಾಗಿ ಬರೆವೆ
ನನ್ನ ನಂತರವೂ ನಿನ್ನ ಕಾಡುವ ಅಮೋಘ ಕವನ
ಕುಳಿತು ಬರೆಯುವವರೆಗೆ ನನ್ನ ಬೆನ್ನೆಲುವಾಗಿ ನಿಲ್ಲು
ಋಣಿಯಾಗಿರುವೆ ಇನ್ನೊಂದು ಜನ್ಮ ನನಗಿದ್ದಲ್ಲಿ.

25-9-2017. 9.06am

ಕವನ (117)

ನಿನ್ನ ಮೂರಕ್ಷರದಲಿ
ಅಪರಿಮಿತ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ
ಕಳೆದು ಹೋಗುವಷ್ಟು
ಮಗ್ನತೆಯಿದೆ
ಖುಷಿಯಿಂದ ಕುಣಿಯುವಷ್ಟು
ಸಂತೋಷವಿದೆ
ನಿನ್ನೊಂದಿಗಿನ ಪಯಣದಲಿ
ನನ್ನ ಕಾಲ ಕಳೆವೆ
ಕೊನೆ ಉಸಿರಿರುವವರೆಗೆ
ನಿನ್ನ ತೇರನೆಳೆವೆ
ಸತ್ತು ಸ್ವರ್ಗ ಸೇರುವ ಬದಲು
ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗುವೆ!

25-9-2017. 6.24am

ಕವನ (116)

ನಂಗೊತ್ತು ನಿಖರವಾಗಿ
ನೀ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವವಳಲ್ಲ
ಹೇಗಿದೆ ಸಂಬಂಧ
ಸಾವಿಗೂ ಜೀವಕೂ
ಇರುವ ಅನುಬಂಧ
ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಬೆಸೆದು
ಭಗವಂತ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಂತೆ.

ಅದಕೆ ತಾನೆ
ನನ್ನಿಂದ ಬರೆಸುತ್ತ
ಬರೆದಾಗ ಸಂತಸಪಡುತ್ತ
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬರೆಸುತ್ತ
ಮೊಗಮ್ಮಾಗಿ ಅವಿತುಕೊಂಡಿರಲು
ಮೌನದ ಮಹಲು ಕಟ್ಟಿರುವೆ
ನಿನ್ನೆದೆಯ ಗೂಡ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ.

20-9-2017. 11.32pm

ಕವನ (115)

ನನಗೆ ಈಗ
ನೀ ಬೇಕೆನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ
ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ?
ಮನದ ತುಂಬ
ನೀನಿಲ್ಲದ ಜಾಗವೇ ಇಲ್ಲ.

ದುರ್ಭೀನು ಹಾಕಿ
ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಹುಡುಕಿದ್ದೇನೆ
ಸಾಸಿವೆ ಕಾಳಷ್ಟಾದರೂ
ಜಾಗ ಸಿಗಬಹುದೇ ಎಂದು
ಊಹೂಂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ಈಗ ನೋಡು
ಅದೆಷ್ಟು ಹಾಯಾಗಿದೆ
ಒಡಲ ತುಂಬೆಲ್ಲ
ನಿನ್ನದೇ ಓಡಾಟ
ಖುಷಿಯ ಬುಗ್ಗೆ ಏಳುತ್ತಿದೆ.

ಕಚಗುಳಿ ಇಟ್ಟಾಗಲೆಲ್ಲ
ನಿನ್ನ ಸವರಿ
ನನ್ನದೇ ಶಬ್ದಗಳ ಸಾಲಲ್ಲಿ
ಒಪ್ಪವಾಗಿ ಕೂರಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ
ಬೆಳ್ಳಕ್ಕಿಯ ಸಾಲ ತೆರದಿ.

ಬಾನಂಗದ ತುಂಬ
ರೆಕ್ಕೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರಾಡುವುದ
ನೋಡುವುದೇ ನನಗಾನಂದ
ಕಣ್ಣ ತುಂಬಿಕೊಂಡು
ಆನಂದದಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇನೆ.

ನನಗಾಗಿ ಅದೆಲ್ಲಿಂದ
ನೀ ಬಂದೆ ಹೇಳು
ಮೌನ ರಾಗ ಮಿಡಿದು
ಅನುರಾಗದಿ ಬೆಸೆದು
ಈಗ ಕಾಣದಂತೆ ಕುಳಿತು ಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲ?

11-9-2017. 5.21pm

ಕವನ (114)

ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯಂತಹ ಪಲ್ಲಂಗದಲಿ
ಅಂಗಾತ ನಿನ್ನ ಪವಡಿಸಿ
ಅಮ್ಮ ಕಲಿಸಿದ ಜೋಗುಳ ಹಾಡಿ
ಮಲಗಿಸುವಾಸೆ.

ತುಸು ಮಿಡುಕಿದರೂ
ಮನವೇಕೊ ದಿಗಿಲು
ಕಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆ ಅಗಲಿಸಿ
ಇರುಳ ಕಾಯುವಾಸೆ.

ತಿಳಿಗೊಳಕೆ ಚಂದ್ರಮನು
ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಬಂದಿರುವ
ಕಿರು ತಾರೆ ನೀನಿರಲು
ನನಗವನಲ್ಲ ಚಂದ.

ಕಣ್ಣ ಕಪ್ಪಿಗೂ ಬೇಕಂತೆ
ನಿನ್ನ ಮುತ್ತಿಕ್ಕುವಾಸೆ
ಕಚಗುಳಿಯಿಡುವ ಕಲ್ಪನೆಗೆ
ಕವನವಲ್ಲವೆ ಸಾಕ್ಷಿ!

2-8-2017 6.50pm