ಕವನ ((112)

ನೀ ಸದಾ
ಕಾಲಿಗೆ ಗೆಜ್ಜೆ ಕಟ್ಟಿ
ತಕಥೈ ತಕಥೈ ಎಂದು
ನನ್ನೆದುರು ಬಿಡದೆ
ಕುಣಿಯುತ್ತಿರು‌.

ಅದರ
ತಕಧಿಮಿ ತಕಧಿಮಿ
ತದಾಂಗು ತಕಧಿಮಿ ತೋಂ
ಸುಶ್ರಾವ್ಯ ನಾದ
ಮನ ಕೆರಳಲಿ.

ಕೇಳುತ್ತ ಕೇಳುತ್ತ
ಅದೆಲ್ಲೊ ಕಳೆದೇ
ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸು
ಭಾವ ಪರವಶವಾಗಿ
ಜಗವನ್ನೇ ಮರೆಯಲಿ.

ಉದ್ಭವಿಸುವ ತರಂಗಗಳು
ಮೆಲ್ಲನೆ ಆಡಿಯಿಡುವ
ನನ್ನ ಲೇಖನಿಯಲ್ಲಿ
ಅಚ್ಚಾಗಿಸಲಿ ಶೃಂಗಾರದ
ಕಪ್ಪು ಗೋಳಾಕ್ಷರದಲ್ಲಿ.

ಸೊಗಸು ಅದೆಷ್ಟು
ನೀನಿರುವುದೆ ನನಗಿಲ್ಲಿ
ಅಚ್ಚ ಬಿಳಿಯ ಹಾಳೆಯಲಿ
ಅಡಗಿಹ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು
ಕಾಡುವ ನನ್ನ ಕವನಾ!

19-7-2017. 8.47pm

ಕವನ (111)

ಎಲ್ಲಿ ನೀನಿರೆ
ಅಲ್ಲಿ ನಾನು
ನಾನು – ನೀನು
ಬೇರೆ ಏನು?

ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ ಸಲ್ಲದು
ಎಲ್ಲಿ ನಾನಿರೆ
ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ನೀನು
ನೀನು – ನಾನು
ಅಗಲಿದರೆ ಉಳಿವುದೇನು?

ಊಹಿಸು
ಎಲ್ಲಾ ಶೂನ್ಯ
ಈ ಜಗತ್ತೇ ನಿರ್ಜನ
ನಿರವ ಮೌನ
ಹಗಲೂ ಕಗ್ಗತ್ತಲ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲವೇನು?

ಅದಕೆ
ಹೃದಯ ದೀವಿಗೆಯಲ್ಲಿ
ಮುಂಬತ್ತಿಯ ತೀಡುತ್ತ
ಮೌನ ರಾಗದ ತಂತಿ
ಮೀಟುತ್ತ ಮೀಟುತ್ತ
ಕೈ ಕೈ ಮಿಲಾಯಿಸಿ
ಉತ್ತುಂಗದ ಶಿಖರವೇರಿಬಿಡೋಣ.

ಅಲ್ಲಿ
ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರಮನಿಗೂ
ಇಲ್ಲ ಜಾಗ
ತಾರೆಗಳ ತೋರಣ ಕಟ್ಟಿ
ಕಣ್ಕುಕ್ಕುವ ಬೆಳಕಿನಲಿ
ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು
ಹೊಸ ಕವನವೊಂದ
ಗೀಚಿಬಿಡೋಣ.

ಸರಿಗಮಪದನಿಸ
ರಾಗ ಸಂಯೋಜಿಸಿ
ಜೀವನ ಗಾಥೆಯ ಹೆಸರಿಗೆ
ಹೊಸ ಭಾಷ್ಯ ಕಟ್ಟಿ
ಆಕಾಶದಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪವಡಿಸಿ
ಕನಸಕಾಣುತ್ತ
ಇನ್ನಿಲ್ಲವಾಗಿಬಿಡೋಣ
ಬಾ ಗೆಳತಿ!!

11-7-2017. 8.12am

ಕವನ (110)

ನನ್ನೊಳಗಿನ ಶ್ರೀಗಂಧ ನೀನು
ಆಗಾಗ ಆಘ್ರಾಣಿಸುವೆ ನಾನು.

ತನು ಮನಕೆಲ್ಲ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬುವೆ ನೀನು
ನಿನ್ನಣತಿಯಂತೆ ನಡೆಯುವೆ ನಾನು.

ಈ ಪರದೇಶಿಯ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸುತಿರುವೆ ನೀನು
ನಿನ್ನಡಿಗಳಲ್ಲಿ ದಿನ ದಿನವೂ ಬರೆಯುತಿರುವೆ ನಾನು.

ಅಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಪ್ರೀತಿಯ ಬುಗ್ಗೆ ಅರಳಿಸುವೆ ನೀನು
ಶಬ್ದದೋಕುಳಿಯ ಸಂಗಾತಿ ನಾನು.

ಕಿಚ್ಚು ಹಚ್ಚುವ ಮನಕೆ ಕಾರಣೀಭೂತ ನೀನು
ಪ್ರತೀ ಕ್ಷಣ ನಿನ್ನ ನೋಡಲು ಕಾತರಿಸುವೆ ನಾನು.

ಬರೆಯುವ ಕೈಗಳಿಗೆ ಅನುದಿನವೂ ಶಕ್ತಿ ಹರಿಸುವೆ ನೀನು
ಆಯುಷ್ಯ ಪೂರ್ತಿ ಹೀಗೆ ಬರೆಯುವೆ ನಾನು.

ನೀನು – ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ನಾನಿಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲ ಬರೀ ನೀನು
ಏಯ್ ಕವನಾ ನಿನ್ನ ಸಾಂಗತ್ಯ ಬಿಡೆನು ನಾನು☺

14-6-2017. 8.54am

ಕವನ (109)

ಮಾತು ಮರೆಸುವ
ನಿರವ ಮೌನಕ್ಕೆ
ನಾನೆಂದೊ ಶರಣು.

ಸುಪ್ತ ಮನದಿ ಕಾಡುವ
ನೆನಪಿನ ಸುಃಖಕ್ಕೆ
ನಾನೆಂದೊ ಶರಣು.

ಒಂದಿನಿತೂ ಬೇಸರವ
ತೋರದಿರ ಭಾವಕ್ಕೆ
ನಾನೆಂದೊ ಶರಣು.

ಆಗಾಗ ಕಾಡುವ
ಕಕ್ಕುಲತೆಯ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ
ನಾನೆಂದೊ ಶರಣು.

ಲೌಕಿಕದ ಜೀವನವ
ಹಸನಾಗಿಸಿದ ಮಮಕಾರಕ್ಕೆ
ನಾನೆಂದೊ ಶರಣು.

ದಿನವೆಲ್ಲ ಜೊತೆಯಾಗಿರುವ
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಕವನಕ್ಕೆ
ನಾನೆಂದೊ ಶರಣು.

21-4-2017. 2.57pm

ಕವನ (108)

ತಂಬೆಲರ ತುಂಬೆಲ್ಲ
ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕಲರವ
ಇಂಬು ನೀಡಿದಂತಿದೆ
ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಹಿತ ನುಡಿ.

ಮನಸು ಮುದ
ಹಸ್ತ ಲಾಘವ ಕಂಡು
ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಹಸಿರ ತೋರಣ
ಚೈತ್ರದ ಚಿಗುರಿನಂತೆ.

ಚೈತನ್ಯದ ತೇರು ಬಿಗಿದಿದೆ
ಮುನ್ನಡಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಇಡಲು
ಒಣ ಧೈರ್ಯ ಕಳೆದೀಗ
ಹೊಸ ಹುರುಪು ಬಂದಿದೆ.

ಹೊಸಿಲ ಚಿತ್ತಾರವೀಗ
ಎಳೆ ಎಳೆಯಾಗಿ ಹೊಮ್ಮಿ
ನಿನ್ನಾಗಮನದ ಸ್ವಾಗತಕೆ ಕವನಾ
ಬರೆದೆ ಸಹಸ್ರ ನಾಮಗಳ ಪಡಿಯಚ್ಚು!☺
30-3-2017. 10.21am.

ಕವನ (107)

ನಿನ್ನಿರುವಿನ ಪ್ರತಿ ಗಳಿಗೆ
ನನ್ನಿರುವ ನಾ ಮರೆವೆ
ಅದರಾಚೆಗಿನ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವ
ಹಂಬಲಿಸಿ ನಾ ಕಳೆವೆ.

ಅಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗದ ಸ್ನೇಹವಿದೆ
ಹೃದಯ ಪುಳಕಿಸುವ ಸುಃಖವಿದೆ
ನಂಜಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿಯಿದೆ
ಮರೆಯಾಗದ ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ.

ರಾಗ ದ್ವೇಷವ ಮರೆತು
ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಜೀವನಕೆ ಸಾಂತ್ವನವಿದೆ
ಕಳೆಯುವ ಗಳಿಗೆಗೆ ಉತ್ಸಾಹವಿದೆ
ಹಂಬಲಗಳ ಸಾಗರ ಮೈ ತಳೆದಿದೆ.

ಒತ್ತಾಗಿ ಬರುವ ಕಲ್ಪನೆಗಳನೆಲ್ಲ
ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಾಗಿ ಕೂಡಿಸುತ್ತ
ಆಗಾಗ ನಾ ಹೆಣೆಯುಲು
ನೀನೇ ಅಗಿಹೆ ಕಾರಣ.

ಇದು ಮಾಯೆಯೊ ಕಲ್ಪನೆಯೊ
ಬಿಡದ ಬಂಧನವೊ ನಾ ಕಾಣೆ
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ
ಬರುವ ಕವನಾ ನೀನೆನ್ನ ಛಾಯೆ!

23-3-2017. 11.12am

ಕವನ (106)

ನೀ ಮೌನಿ ಆದರೆ
ನನಗಿಲ್ಲ ಚಿಂತೆ
ಅದೇ ಮೌನ ಮುನಿಸಾದರೆ
ಮನ ಕೊರಗುವುದು
ದುಃಖಿಯಂತೆ.

ಚಿತ್ತದ ಭಿತ್ತಿಗೆ
ಗೆಣೆಗಾರ ನೀನು
ನೀ ಬಿತ್ತಿದ ಬೆಳೆಯೇ
ಫಸಲು ಕಾಣುತಿದೆ
ನೋಡು.

ನಿನಗಿಂತ ಬೇರೆನು
ಹೆಚ್ಚಿಲ್ಲ ಬಿಡು ಈಗ ನನಗೆ
ದೇವರ ಮುಡಿ ಏರುವ
ನಾರು ನಾನಾದೆ ನೋಡು
ಅದೃಷ್ಟವಂತೆ.

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟ
ದೇವನಂತೆ ನೀನಿರು
ಆಗಾಗ ಕರ ಪಿಡಿದು
ಬರೆಸಿಬಿಡು ಸದಾ
ತಪ್ಪದಂತೆ.
24-2-2017. 4.02pm