ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣ

ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಓದುಗರ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಮೂರು ಕೃತಿಗಳ ನಂತರದ 20 ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಲೇಖನ.

ಇದು 27 ವಷ೯ಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಕ್ಷಣ. ಅಮ್ಮನ ಇಡೀ ದೇಹಕ್ಕೆ ರೊಮೈಟೆಡ್ ಅರ್ಥೈಟೀಸ್ ಕಾಯಿಲೆ ಆವರಿಸಿ ನೋವಿನಿಂದ ನರಳುತ್ತ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಏಳಲಾರದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದರು. ರಾತ್ರಿ 8ಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಊಟ ಮಾಡಿಸಿ ಮಲಗಿಸಿದ್ದೆ. ಮಗಳ ಬಾಳಂತನಕ್ಕೆ ಊರಿಗೆ ಹೋದವಳು ಅಮ್ಮ ಇಹಲೋಕದ ಯಾತ್ರೆ ಮುಗಿಸಿದ್ದು ನೋಡುವ ಹಾಗಾಯಿತು. ಅದು ಉತ್ತರಾಯನ ಪುಣ್ಯ ಕಾಲ, ಜನವರಿ ಇಪ್ಪತ್ತು, ಮುತ್ತೈದೆ ಸಾವು. ವಯಸ್ಸು ಕೇವಲ ಐವತ್ತೆರಡು ವರ್ಷ ಇರಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಅಮ್ಮನ ಜನ್ಮ ದಿನ ಇದುವರೆಗೂ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಗಂಡನ ಮನೆಯಿಂದ ತವರು ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗಲೇ ಅದಾವ ದೈವ ಅವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಸಿತ್ತೊ “ಮಗಳೆ ಐದು ತಿಂಗಳು ಬಾಳಂತನ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗು.” ರಾತ್ರಿ 12ಗಂಟೆ ಐದು ತಿಂಗಳು ಮುಗಿದ ವೇಳೆ ನನ್ನ ಕೈಯ್ಯಾರೆ ಗಂಗಾ ಜಲ ಅರೆಬರೆ ಕುಡಿದು, ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಗೊಟಕ್ ಅನ್ನುವ ಶಬ್ದ, ಕಣ್ಣು ನಿದಾನವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿತು. ಪ್ರಾಣ ಹೋಗುವ ಸಮಯ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡೆ. ಆ ಸಂಕಟ ಅಳು ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಿತು ಕರುಳು ಕಿತ್ತು ಬರುವ ಹಾಗೆ. ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ ಸಾವು!

ಅದುವರೆಗೂ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವರು ಐದು ತಿಂಗಳು ಮುಗಿಯುವ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಮೊದಲು ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ದಿನದ ಸಾಯಂಕಾಲ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದಿರೋದು ಸಾಯಲು ಹುಲ್ಲು ಕಡ್ಡಿ ನೆವ ಬೇಕು ಎಂಬ ಮಾತು ಅಕ್ಷರ ಸಹ ನಿಜ ಆಗೋಯ್ತು. ಎಂಥ ಕಾಕತಾಳೀಯ!

“ಸಾವಿನ ನಿಜವಾದ ದುಃಖದ ತೀವ್ರತೆ ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರದವರ ಮರಣದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯುವುದು” ಎಲ್ಲೊ ಓದಿದ ನೆನಪು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೌದು. ಸ್ವತಃ ಅನುಭವಿಸಿದೆ. ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ವಷ೯ಗಳೇ ಬೇಕಾಯಿತು. ಆ ದಿನಗಳು ಯಾವತ್ತೂ ಮಾಸೋದಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ತವರಿಗೆ ಹೋಗುವ ಕಾತರ ಈಗಿಲ್ಲ.

ದಿನ ಕಾಯ೯ ಮುಗಸಿ ವಾಪಸ್ಸು ಬರುವಾಗ ಮಗಳು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಸು ಗೂಸು ನೆನಪಿಸುತ್ತಾಳೆ ಅಮ್ಮ ನಾನಿದಿನಿ.

1997ರಲ್ಲಿ ಇದೇ ಕಾಯಿಲೆ ನನಗೂ ಬಂತು. 2007 ರವರೆಗೆ ಹೋಮಿಯೊಪತಿ,ಅಲೋಪತಿ, ಆಯುವೆ೯ದಿಕ ಎಲ್ಲ ಔಷಧಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಕಡಿಮೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಚಿಕನ್ಗುನ್ಯಾ,ಸಯಾಟಿಕ(ಸೊಂಟ ನೋವು)ಬಂತು. ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟೆ. ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಯೋಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆ. ನಡೆಯೋಕೆ ಆಗದಿದ್ದವಳು ಕೇವಲ 15ದಿನದಲ್ಲಿ ಮಡಿಕೇರಿ’ಬ್ರಹ್ಮಗಿರಿ’ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿ ಬಂದೆ. ಈಗ ಶುಗರ ಬಂದಿದೆ. ಯೋಗದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಇದೆ‌ ಯಾವ ಮಾತ್ರೆ ಇಲ್ಲದೆ.

ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಹೇಳುವುದಿಷ್ಟೆ, ಕಾಯಿಲೆ ಮನುಷ್ಯನಾದವನನ್ನು ಯಾರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅದು ಬಂದಾಗ ದೃತಿಗೆಡದೆ ಸ್ವ ಮನಸ್ಸನಿಂದ ಅದರ ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಛಲ ತೊಡಬೇಕು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ Willpower ಅಧ೯ ಕಾಯಿಲೆ ಗುಣ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆರು ತಿಂಗಳು ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದ ನನ್ನನ್ನು ‘ಇವಳೂ ಅಮ್ಮನ ದಾರೀನೆ ಹಿಡಿಯೋದು’ ಅಂತ ಆಡಿಕೊಂಡಾಗ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿ ಛಲ ,ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬದುಕಿದ್ದೇನೆ.

ಬಹುಶಃ ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಯೋಗದ ಶ್ರೀ ರಕ್ಷೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ ಅಕಾಲಿಕ ಮರಣ ಹೊಂದುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೊ! ನೆನೆದಾಗ ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ.

ಇವತ್ತು ಅಮ್ಮನ 27ನೇ ವರ್ಷದ ತಿಥಿ ಶಾಸ್ತ್ರ ಊರಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅಣ್ಣ ಕರೆದರೂ ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ಆ ಮನೆ ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲದ ತವರಂತೆ ಭಾವ. ಮಕ್ಕಳ ಏಳ್ಗೆಯನ್ನೆ ಬಯಸುವ ಜೀವ, ಬರುವ ದಾರಿ ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಗೋಣುದ್ದ ಮಾಡಿ ಕಾಯುವ ರೀತಿ, ಬರಲು ತಡವಾದರೆ ಏನೊ ಆಗಿಹೋಗಿದೆಯೆಂಬಂತೆ ಒದ್ದಾಡುವ ಪರಿ, ಆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಊರ ತುದಿಯವರೆಗೂ ಬಂದು ಬೀಳ್ಕೊಡುವ ದೃಶ್ಯ, ಇರುವಷ್ಟು ದಿನ ಊರಗಲದ ಸುದ್ದಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟು ಕಷ್ಟ ಸುಃಖ ತನ್ನದೆಂಬಂತೆ ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸುವದು, ಮಾತ್ರೆಗಳ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನೋವು ಶಮನಕ್ಕಾಗಿ ಪಟ್ಟ ಪಾಡು ಎಲ್ಲವೂ ಸುರುಳಿ ಬಿಚ್ಚಿದಂತೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಯಾರು ಎಷ್ಟೇ ಕರೆದರೂ, ಆದರಿಸಿದರೂ ಆ ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಯಾರೂ ಸಮಾನರಾಗೋಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ನೆನಪುಗಳೇ ನನಗೆ ಶ್ರೀ ರಕ್ಷೆ. ಕೋಟಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದರೂ ಮುಗಿಯದು ನಿನ್ನ ಋಣ. ಅಮ್ಮಾ…..

7-2-2017. 5.43pm.

Advertisements

ಅನುಭವದ ಬುತ್ತಿ

ಬಹುಶಃ ಏನು ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ; ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಒಂದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಖಂಡಿತಾ ನನ್ನ ಬರಹಗಳು ಈ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ವಿಹರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಆಗುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಉಪಯೋಗ ನನಗೆ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲದಿಂದ ಲಭಿಸಿದೆ. ಆಗಿನ ದಿನಕ್ಕೂ ಈಗಿನ ದಿನಕ್ಕೂ ಅಜಗಜಾಂತರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ನನ್ನನುಭವದ ಮಾತು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ.

1976-77ನೇ ಇಸವಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವ ದಿ॥ಪಿ.ವಿ.ಶಾಸ್ತ್ರಿ, ಕಿಬ್ಬಳ್ಳಿ ಇವರ ಮನೆ ಹಳಿಯಾಳದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಂಗಳು ಇದ್ದೆ. ಆಗಿನ್ನೂ ನನಗೆ ಹತ್ತೊಂಬತ್ತು ವರ್ಷ. ಏನೆನೆಲ್ಲಾ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಬಿಸಿ ರಕ್ತದ ಉಮೇದಿ. ಅವರು ಅಪ್ಪಟ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತಿ,ಬರಹಗಾರರು. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳಾದ ಬೀಚಿ, ನಿಸಾರ್ ಅಹಮದ್, ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ನನಗೆ ದೊರಕಿತ್ತು. ಅವರೆಲ್ಲರ ಮಾತು,ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯ ಪುಸ್ತಕದ ರಾಶಿ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ನಾನೂ ಇವರಂತೆ ಏನಾದರೂ ಬರಿಬೇಕು ಅನ್ನುವ ತುಡಿತ. ಹಾಗೆ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಏನೇನೊ ಒಂದಷ್ಟು ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಒಂದು ಪುಸ್ತಕದ ಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಯಾರಿಗೂ ಸಿಗಬಾರದೆಂದು. ಒಂದಿನ ಅತ್ತೆ ಕೈಗೆ ನನ್ನ ಒಕ್ಕಣೆಯೊಂದು ಸಿಕ್ಕು ” ಓಹೋ,ನೋಡ್ರೀ ಸಂಗೀತಾನೂ ಕವಿ ಆಗ್ತಿದ್ದಾಳೆ” ಅಂದಾಗ ಒಳಗೊಳಗೇ ಹಿರಿ ಹಿರಿ ಹಿಗ್ಗಿ ಹೀರೆಕಾಯಿ ಆದರೂ ತುಂಬಾ ನಾಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.

ಇಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾದ ಬರೆಯುವ ಚಾಳಿ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು. ಬರೀ ಕವನಗಳನ್ನು ಬರೆಯೋದು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಪೇರಿಸಿಡೋದು. ಯಾರಿಗೂ ತೋರಿಸದೇ ಮುಚ್ಚಿಡುವ ಸ್ವಭಾವ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ತಂಗಿಯಿಂದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹೈಸ್ಕೂಲು ಮಾಸ್ತರರಾದ ಸಾಹಿತಿ ಶ್ರೀ ಆರ್.ಜಿ.ಹೆಗಡೆ, ಅಜ್ಜೀಬಳ್ ಇವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಒತ್ತಾಯ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕವನಗಳನ್ನು ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಓದಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸೂಚಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ “ತೆನೆ” ಎಂಬ ಕವನ ತುಷಾರ ಮಾಸ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಅವರೇ ಕಳಿಸಿ ಜನವರಿ 1981ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಲು ಕಾರಣರಾದರು. ಸ್ಥಳೀಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಹನಿಗವನಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದವು. ಆ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಂದ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಸಣ್ಣ ಕಿಡಿ ಮಾತು ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನೇ ಕುಂಠಿತಗೊಳಿಸಿತು. ಕ್ರಮೇಣ ಬರೆಯುವುದನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟೆ. ಇದ್ದ ಬರಹಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹರಿದಾಕಿ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಕೂಡಾ ಮಾಡಿದೆ. ಕಾರಣವಿಷ್ಟೆ ;

ಆಗ ಈಗಿನಂತೆ ಅಂತರ್ಜಾಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ನಮ್ಮ ಬರಹ ಕಳಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ದೂರದ ಪೋಸ್ಟ್ ಆಫೀಸ್ ತಡಕಾಡಬೇಕು. ಕಳಿಸಿದ ಬರಹಗಳು ಮಖಾಡಿಗಾದಾಗ ಬೇಜಾರು ಬೇರೆ. ಇದೊಂದು ಮಾತು ” ಛೆ! ಬರೆಯುವ ಯೋಗ್ಯತೆ ನನಗಿಲ್ಲ” ಅನ್ನುವ ಕೀಳರಿಮೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಬೇರೆಯವರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಟೀಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದರ ಬದಲು ನಾಶ ಮಾಡುವುದೇ ಸರಿ ಎನ್ನುವ ತೀರ್ಮಾನ ಆಗಿನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿತ್ತು. ತುಡಿತಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕವನ ಬರೆದರೂ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಓದುವುದು ಮತ್ತೆ ಹರಿದಾಕುವುದು ನಡಿತಾನೇ ಇತ್ತು. ಸೂಮಾರು ನೂರಾರು ಕವನಗಳಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಆಗಿನಂತೆ ಈಗ ಆ ಒಂದು ಓಘದ ಕವನವನ್ನು ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಪರಿತಪಿಸಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಖೇದವಾಗುತ್ತದೆ ನೆನಪಾದರೆ. ಈಗಿನಂತೆ ಅಂತರ್ಜಾಲವಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಡ್ರೈವ್ ನಲ್ಲಿ ಸೇವ್ ಮಾಡಿ ಇಡಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲಾ!

ನಂತರದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನೌಕರಿ,ಮದುವೆ, ಸಂಸಾರ ಇದರಲ್ಲೇ ಕಾಲ ಕಳೆದು ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದಾಗಿ 2007ರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತಾಗ ತೀರಾ ಒಬ್ಬಂಟಿತನ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಪತ್ರಿಕೆ,ಮ್ಯಾಗಜಿನ್ ಓದುವಾಗ ಅಲ್ಲಿಯ ಬರಹಗಳು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಕಾಡಲು ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ದಿಟ. ಒಳ್ಳೆಯ ಬರಹಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಪೇರಿಸಿಡುವುದು ರೂಢಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದುತ್ತ ನನ್ನ ಕವನಗಳು ಕಾಡಲು ಶುರುವಾದವು. ಬರಿಬೇಕು ಬರಿಬೇಕು ಇವಿಷ್ಟೇ ಮನದ ತುಂಬ. ಬರೆದೇನು ಮಾಡಲಿ? ಮತ್ತದೆ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ದಿವಂಗತರಾದ ಇದೇ ಮಾವನವರ ನೆನಪಿಗಾಗಿ 2013ರಲ್ಲಿ ಆಪ್ತರಿಂದ ಅವರವರ ಅನಿಸಿಕೆಗಳ ಲೇಖನ, ಅನುಭವಗಳ ಹೊತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಎರಡು ಕವನ ಅಚ್ಚಾಯಿತು. “ಬದುಕಿನಾಚೆಗೂ ಬದುಕಿದವರು” ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆ ಶ್ರೀ ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಗ ಮತ್ತೆ ಅವರ ಭೇಟಿ, ಶ್ಲಾಘನೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬರವಣಿಗೆಯತ್ತ ಮನಸ್ಸು ವಾಲಿತು.

ಬಹುಶಃ ಇದೊಂದು ನೆಪ ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬಹುದು. ನನ್ನ ಅನಿಕೆ ಪ್ರಕಾರ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಬರಹಗಾರ ಯಾವತ್ತೂ ನಶಿಸೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಹೃದಯದ ತುಡಿತ, ಒತ್ತಡ ಒಳಗೊಳಗೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಸಮರೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರ ಬರಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಅನುಭವ ನಾನು ಸ್ವತಃ ಕಂಡೆ.

ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷ ಅಜ್ಞಾತದಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಬರಹಗಳು ಭುಗಿಲೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ಆಗೊಂದು ಈಗೊಂದು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕವನಗಳು ಬರಬರುತ್ತಾ ಬರವಣಿಗೆ ಏರು ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯಿತು. ಮಗಳ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ, 2015ರ ನನ್ನ ಜನ್ಮ ದಿನಕ್ಕೆ ಅವಳೇ ಕೊಡಿಸಿದ ಟಚ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೊಬೈಲ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತ ಬಂತು. ಅದುವರೆಗೂ ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಶೇಖರಿಸಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಕವನಗಳು ನಾನೊಮ್ಮೆ ಬಿದ್ದು ಕೈ ಮುರಿದುಕೊಂಡಾಗ ಮೊಬೈಲ್ ಡೈರಿ ಪರಿಚಯಿಸಿ ಬರೆಯಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಕೂಡಾ ಅವಳೇ. ಆ ನಂತರ 31-1-2016ರಲ್ಲಿ ನನ್ನದೇ ಸ್ವಂತ ಕನ್ನಡ ಬ್ಲಾಗ್ ತೆರೆದುಕೊಟ್ಟಾಗ ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬರಹಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸುತ್ತಾ ಬಂದೆ. ಕಥೆ,ಕವನ,ಲೇಖನ, ಇತ್ಯಾದಿ ಬರೆಯುತ್ತ “ವಿಸ್ಮಯ ನಗರಿ, ಅವಧಿ, ರೀಡೂ ಕನ್ನಡ, ನಿಲುಮೆ, ಸುರಹೊನ್ನೆ, ಸಂಪದ, ಪ್ರತಿಲಿಪಿ, ಮುಖ ಪುಸ್ತಕ, ಮಯೂರ, ಪ್ರಜಾವಾಣಿ, ವಿ.ಕ.ಭೋದಿವೃಕ್ಷ “ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ನನ್ನ ಬರಹಗಳು ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಕೇವಲ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಸಹಾಯದಿಂದ. ಬರೆದು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರಹಗಳನ್ನು ಕಳಿಸುವ ದಾರಿ ಅದೆಷ್ಟು ಸುಲಭ. ಹಾಗೆ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಅತ್ಯಂತ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಓದುಗರ ಒಂದು ಮೆಚ್ಚುಗೆಯೇ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಶ್ರೀರಕ್ಷೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಬರಹ ಬರೆಯಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಕೊಟ್ಟಂತೆ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಅತೀವ ಅನುಭವ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.

ಕೇವಲ ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಇದುವರೆಗೂ ಸುಮಾರು ಸಾವಿರ ಬರಹಗಳು ಪೋಸ್ಟ್ ಆಗಿವೆ. ಎಷ್ಟು ಜೊಳ್ಳೊ ಎಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಅನುಭವ, ನೆನಪು,ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಬರಹಗಳೇ ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಿವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಓದುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕೂಡಾ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದು ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಸಹಾಯದಿಂದ. ಬರಹಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಚಿತ್ರ ಗೂಗಲ್ ಅಥವಾ ಇನ್ನಿತರ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಆಯ್ದುಕೊಂಡಾಗ ನಮ್ಮ ಬರಹ ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗುವುದೇ ಒಂದು ಸೋಜಿಗ ನನಗೆ. ಬ್ಲಾಗ್ ಗಳ ರಾಶಿಯೇ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಕನ್ನಡ ಬ್ಲಾಗ್ ಲೀಸ್ಟಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಮೆಚ್ಚಿ ಬೇರೆ ಯಾರೊ ಸೇರಿಸಿರುವುದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಖುಷಿ.

ಉಧ್ಯೋಗದಿಂದ ನಿವೃತ್ತಿ ಹೊಂದಿ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಅಲೆಯಲಾಗದ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರಿಗೆ ಅಥವಾ ಅವರವರ ಅಭಿರುಚಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಸಮಯ ಕಳೆಯಲು ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಮಾಧ್ಯಮ.

ದಿನಪತ್ರಿಕೆ, ಮಾಸ ಪತ್ರಿಕೆ, ಬೇಕಾದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಲು ಇತ್ಯಾದಿಗೆ ಉತ್ತಮ ತಾಣಗಳು ಬೇಕಾದಷ್ಟಿವೆ. ವಧು ವರಾನ್ವೇಷಣೆಗಂತೂ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಉಪಕಾರವೆಸಗಿದೆ. ಹಾಗೆ WhatsApp ಅಂತೂ ನಿತ್ಯದ ಸಂಗಾತಿ. ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಯಾವುದೇ ಮಾಹಿತಿ ಬೇಕಾದರೂ ಗೂಗಲ್ ತಡಕಾಡಿದರೆ ಸಿಗುವುದು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ.

ಇಲ್ಲೊಂದು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ಘಟನೆ ನಾ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು ; ಈಗೊಂದೆರಡು ತಿಂಗಳು ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಬೆಕ್ಕು ತನ್ನ ಐದು ಮರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮನೆ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಡಾರ ಹೂಡಿತ್ತು. ಮರಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ವಾರವಾಗಿರಬಹುದು. ದಿನವೂ ಹಾಲಿಟ್ಟು ಗೇಟಿಂದ ಮರಿಗಳು ಹೊರ ಹೋಗಿ ನಾಯಿ ಬಾಯಿಗೆ ಬೀಳದಂತೆ ರಕ್ಷಣೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಮರಿಗಳು ಚಂದ ಬೆಳಿತಾ ಇದ್ದವು. ಎರಡು ವಾರದ ಹಿಂದೆ ಐದು ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ತಾಯಿ ಬೆಕ್ಕನ್ನು ಕಚ್ಚಿ ಸಾಯಿಸಿದ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು. ಆಪ್ತವಾಗಿ ನೋಡುವ ಈ ಮರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕರುಣೆ ಉಕ್ಕಿ ನಾನೇ ಪೋಷಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಸಾಕುವುದು ಹೇಗೆ? ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಅದೇ ರೀತಿ ಆಹಾರ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಚುರುಕಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿವೆ.

(ಮೋಬೈಲ್ ವಿಡಿಯೋ ಗೂಗಲ್ ಎನಿಮೇಷನ್)

ಮೂರು ಮರಿಗಳನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಬೇರೆಯವರು ಸಾಕಲು ಒಯ್ದಿದ್ದು ಮುದ್ದಾದ ಎರಡು ಗಂಡು ಮರಿಗಳು ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿವೆ. ಹೆಸರು “ಸುಬ್ಬು, ಸುಬ್ಬಾ”. ನೋಡಿ ಹೇಗಿದೆ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಮಹಿಮೆ!

ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮ ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಬರಹಗಳನ್ನು ಕದಿಯುವ ಜನರಿಂದ. ಅದರಲ್ಲೂ ಮುಖ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಆದ ಅನುಭವ ತುಂಬಾ ಬೇಸರ ತರಿಸಿದೆ. ಮೊದ ಮೊದಲು ನನಗೆ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರ profileನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕವನಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಧಂಗಾದೆ. ಕೇಳಿದರೆ ಬ್ಲಾಕ್ ಮಾಡಿ ಹೋಗುವವರೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಕೆಲವರು ” ಈ ಕವನ ನಿಮಗೆಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿತು “ಅಂದರೆ “whatsApp”ನಲ್ಲಿ ಅಂತಾರೆ. ಯಾರೊ ಒಬ್ಬರು ಆಪ್ತರು ಹೇಳಿದರು “ನೋಡಿ ನಿಮ್ಮ ಕವನಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕದ್ದು ತನ್ನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಕವನ ಸಂಕಲನ ಪ್ರಕಟಿಸಿಯಾರು, ಹುಷಾರು ಕಂಡ್ರೀ…” ಆದುದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದೀಚೆಗೆ ಅಪ್ರಕಟಿತ ಬರಹಗಳನ್ನು ಮುಖ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದೇ ಬಂದು ಮಾಡಿದೆ. ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಾನೂನಿನ ಒಕ್ಕಣಿಕೆ ನಮೂಧಿಸಿರುವುದರಿಂದ copy paste ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಭಯ ಇರಬಹುದು.

ಇನ್ನೊಂದು ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಂದವ್ಯ, ಸಂಬಂಧ,ಸಮಯವನ್ನೂ ತಿಂದು ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಒಂದಾ fb, ಒಂದಾ ಯಾವುದಾದರೂ ತಾಣಗಳ ತಡಕಾಟ, ಪೇಪರ್ ಓದೋದು, ಗೂಗಲ್ ಸರ್ಚ್. ಒಂದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೂ ಪರಕೀಯರಂತೆ ಇರುವುದು, WhatsAppನಲ್ಲಿ ಊಟಕ್ಕೋ ಇನ್ಯಾತಕ್ಕೋ ಕರೆಯೋದು, ಊಟ ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಅದೇನೊ ಮೊಬೈಲ್ ಆಡಿಸುತ್ತಾ ಹುಡುಕೋದು ಒಂದಾ ಎರಡಾ? ಇದೊಂತರಾ ಹುಚ್ಚು. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಕರೆಂಟು ಹೋಗಬೇಕು ; ಅದೆಷ್ಟು ಬೈಕೋತೀವಿ ಅಲ್ವಾ? ಮನೆಗೆ ನೆಂಟರು ಬಂದರೆ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು ; ಅಯ್ಯೋ! ಏನೂ ಬರೆಯೋಕಾಗಲ್ವೆ, ಓದೋಕಾಗಲ್ವೆ, ಕಳಿಸೋಕಾಗಲ್ವೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ. ಪೂರ್ತಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳುವ ಅಸ್ತ್ರ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲ. ಕಣ್ಣುರಿ, ಸರಿ ನಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಗಳು ಸಮಯದ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದೇ ಸದಾ ಇದರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರೋದು ಎಂಥವರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಇದರ ಪೂರ್ತಿ ಪರಿಣಾಮ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು ಅಥವಾ ಅರಿವಿಗೆ ಬರಬೇಕು ಅಂದರೆ ಒಂದಾ ಕರೆಂಟು ಇರಬಾರದು ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಕೆಟ್ಟೋಗಿರಬೇಕು. ಆಗ ನೋಡಿ ಮನೆ ಕೆಲಸ ಇನ್ನಿತರ ಎಷ್ಟೋ ಕೆಲಸಗಳು ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿರುತ್ತೇವೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಥವಾ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಈ ಜಾಲದಿಂದ ದೂರವಿಡಲು ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವುದು ವಾಸಿ.

ಇಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯದೂ ಇದೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದೂ ಇದೆ. ಆಯ್ಕೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಅವರವರಿಗೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳಿರುವ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡವರ ಧಾವಂತದ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಡಲಾಗದೇ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಬೇಡಾದ್ದೆಲ್ಲ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವಿರುವುದು ಮಕ್ಕಳ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣವೂ ಆಗುತ್ತಿರಬಹುದು. ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಹೋದರೆ ಮೈ ನಡುಗುತ್ತದೆ.

ಇವೆಲ್ಲ ನೋಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಕಾಲವೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇತ್ತು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆಗ ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವೆ ಮಾತು,ಒಡನಾಟ,ಭಾಂದವ್ಯ, ಪತ್ರ ವ್ಯವಹಾರ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗೆ ಹೇರಳ ಅವಕಾಶ ಇತ್ತು. ಒಂದು ದೂರವಾಣಿ ಅಥವಾ WhatsApp ಸಂದೇಶಗಳಿಗಿಂತ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಅಂತಃಕರಣದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ನಿಖರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಬಲ್ಲ. ನೆನಪಾದಾಗ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದುವ ದಾಖಲಾತಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಮದುವೆಯಾಗಿ ತವರ ತೊರೆದು ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೆತ್ತವರದೊ ಅಥವಾ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದವರದ್ದೋ ಆದರಂತೂ ಮುಗೀತು. ಅದೇ ಒಂದು ಆಸ್ತಿಯಂತೆ ಜೋಪಾನ ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಪಾಠವಿತ್ತು. (1987ರ ಕಾಲಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಣ್ಣ-ಅತ್ತಿಗೆ ಬರೆದ ಪ್ರೀತಿಯ, ಮಮತೆಯ ಪತ್ರಗಳು ಇನ್ನೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇವೆ. ನನಗೆ ನನ್ನ ತವರ ಆಸ್ತಿ ಇವುಗಳು) ಅವರ ಕಾಲಾನಂತರವೂ ಅವರ ಕೈ ಬರಹ ಅವರ ಅಮೂಲ್ಯ ಸೊತ್ತಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇತ್ತೀಚೆಗಂತೂ ಮದುವೆ ಇನ್ನಿತರ ಯಾವುದೇ ಸಮಾರಂಭವಿರಲಿ WhatsAppನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂದೇಶ ರವಾನಿಸಿ ಕರೆದೆ ಎಂಬ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮುಗಿಸಿಬಿಡುವವರೇ ಜಾಸ್ತಿ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಇರಲಿ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲ. ಅದರೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೊ ಅಷ್ಟು ಬಳಸಿ ಎಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಮನಷ್ಯನ ಹಿಂದಿನ ನಡವಳಿಕೆ ಮುಂದುವರಿಯ ಬೇಕೊ ಅದು ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಚೆನ್ನ. ಇದರಲ್ಲಿ ಅನುಕೂಲವೂ ಇದೆ ಅನಾನುಕೂಲವೂ ಇರುವುದು ಮಾತ್ರ ಅಪ್ಪಟ ಸತ್ಯ!!

(“ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಪಥ” ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಾಗಿ ಬರೆದ ಲೇಖನವಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.)
25-6-2018. 5.32pm

ಪ್ರತಿಲಿಪಿ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಸಂದ ಬಹುಮಾನ

ಪಾಕಡಾ ಹೆಂಡತಿ (ನಗೆ ಬರಹ)

ಗಂಡ- ಯಾಕೆ ಏನಾಯ್ತೆ? ನಿದ್ದೆ ಬರ್ತಿಲ್ವಾ? ಹೊರಳಾಡ್ತಾ ಇದಿಯಾ?

ಹೆಂಡತಿ- ಇಲ್ಲ ಕಂಡ್ರಿ, ಕಸದ್ದೆ ಯೋಚನೆಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಗಂಡ- ಯಾಕೆ ದಿನಾ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ವಾಕಿಂಗ ಹೋಗುವಾಗ ತಗೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅದೆಲ್ಲೊ ಬಿಸಾಕಿ ಬರ್ತಿದ್ದೆ.

ಹೆಂಡತಿ- ಹಂಗಲ್ಲರಿ, ಈಗ ಕಸ ಹಾಕೊ ಜಾಗ ಕ್ಲೀನ ಮಾಡಿ ರಂಗೋಲಿ ಬೇರೆ ಹಾಕಿಡ್ತಾರೆ, ಹ್ಯಾಂಗರಿ ರಂಗೋಲಿ ಮೇಲೆ ಕಸ ಹಾಕೋದು?

ಗಂಡ-ಅಷ್ಷೇನಾ, ಕಸದ ಗಾಡಿಗೇ ಹಾಕಿದ್ರಾಯ್ತು ಬಿಡು.

ಹೆಂಡತಿ- ಅದಲ್ಲ ಕಂಡ್ರಿ.

ಗಂಡ- ಮತ್ತಿನ್ನೇನೆ?

ಹೆಂಡತಿ -ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಿಮಗೊಂದು ಕೆಲಸ ಹೇಳೋಣ ಅಂತಿದ್ದೆ.

ಗಂಡ – ಏನೇ ಅದೂ? ಈಗ್ಲೇ ಹೇಳು. ಕುತೂಹಲ ಬೆಳಗಿನವರೆಗೆ ಕಾಯೋಕಾಗಲ್ಲ. ನನ್ನ ಜಾಣ ಮರಿ ಅಲ್ವಾ ನೀನು. ಹೇಳು ಪುಟ್ಟಾ.

ಹೆಂಡತಿ – ಥೂ…ಹೋಗ್ರಿ. ಏನ್ರೀ ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ …. ನನಗೆ ನಾಚಿಕೆ ಆಗುತ್ತೆ. ಹಂಗಲ್ಲ ಅನ್ಬೇಡಿ.

ಗಂಡ – ಮತ್ತೆ ಹೇಳು ಬೇಗಾ…

ಹೆಂಡತಿ – ಮತ್ತೆ, ಮತ್ತೆ ಮಹಾನಗರ ಪಾಲಿಕೆಯವರು ಕಸನ ಮೂರು ತರ ವಿಂಗಡಿಸಿ ಕೊಡಬೇಕು ಹೇಳ್ತಾರಿ, ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಕಸ ತಗಳಲ್ವಂತೆ. ಪಾಂಪ್ಲೆಟ್ ಬೇರೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಓದಿಕೊಂಡು ವಿಂಗಡಿಸಿ, ಹಾಗೆ ಕಸದ ಗಾಡಿ ಬಂದಾಗ ತಗೊಂಡೋಗಿ ಹಾಕಿಬಿಡ್ರಿ. ಹೇಗಿದ್ರೂ ರಿಟೈರ್ಡ ಆಗಿದಿರಾ. ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಟೈಮಿರುತ್ತೆ ನಿಮಗೆ ಫ್ಫೀಯಾಗಿದ್ದೀರಲ್ವಾ?

ಗಂಡ – ಅವಕ್ಕಾಗಿ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನೇ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದಾ. ಅವಳೋ.. ನಿರಾಳವಾಗಿ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ಲು, ಗಂಡನಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಹಾರೋಯ್ತ ಹೆಂಡತಿ ಮಾತು ಕೇಳಿ!

ಇದೇ ಅಲ್ವೆ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸರಿ ಸರಿ….ಘಮ ಘಮಾ….!!

**************

https://kannada.pratilipi.com/blog/nagunagutaa-nalee-nli-april-tingala-spardheya-phalitaamsha

12-6-2018. 5.51pm

ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ “ಶಾಯಿ ಸಾಲು” ಕವನ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಫಲಿತಾಂಶ

ಅತೀ ಹೆಚ್ಚು ಓದಲ್ಪಟ್ಟ ಮೊದಲ 20 ಬರಹಗಳು ಮತ್ತು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ವಿಧಾನ :

ನಂಬಿಕೆ

ಬಣ್ಣಿಸ ಬೇಡ ಮನವೆ
ತಣ್ಣಗಿರುವುದು ಮನಸು
ಇಂಗಿತವನರಿಯದ ಮನುಜಗೆ
ಸಲ್ಲದು ಸಲಾಮು ಗಿಲಾಮು॥

ಕೆರೆದು ಕುರಿಯಾಗುವ ಬದಲು
ಕರ ಮುಗಿದು ದೂರ ಸರಿ
ನಿನ್ನಲ್ಲಡಗಿದ ಮೌನಕೆ ದಾಸನಾಗಿ
ತೆಪ್ಪಗಿರುವುದೆ ವಾಸಿ॥

ಋಣವಿರಲು ಜನ್ಮಕೆ
ತಾನಾಗೆ ಬಂದು ಸೇರುವುದು
ಆರು ಬಲ್ಲರು ಹೇಳು
ಜಗದೊಡೆಯ ಬರೆದ ಹಣೆ ಬರಹ॥

ಹಗಲು ಗನಸನು ಮರೆತು
ಇರುವುದರಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತಿ ಪಡು
ನೊಂದು ಸಿಗದ ವಸ್ತುವಿಗೆ
ಪರಿತಪಿಸದಿರು ಮರುಳೆ॥

ಇರುವ ಮೂರು ದಿನ
ಕೊರಗಿ ಸಾಯಲು ಬೇಡ
ಮಾಡಿರುವ ಕರ್ಮವ
ಅನುಭವಿಸದೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲ॥

ಮುನ್ನ ಮಾಡಿದ ಪಾಪ
ಇಂದು ಕಾಡುತಿರಬಹುದು
ಇನ್ನಾದರೂ ಮುಂದಡಿಯಿಡು
ಕರ್ಮ ಸುತ್ತಿಕೊಳ್ಳದಂತೆ॥

ಇರುವನಲ್ಲವೆ ಜಗದೊಡೆಯ
ಹುಲ್ಲು ಕಡ್ಡಿಯ ನೆಪ ಸಾಕು
ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ದೇವನವ
ಹುಲ್ಲು ಮೇಯಿಸದಿರ॥

ನಂಬಿಕೆಯೆ ಜೀವಾಳ
ನಂಬಿ ಕೆಟ್ಟವರಿಲ್ಲ
ನಂಬಿಕೆಯಲಿ ಬದುಕಿದರೆ
ಇಂಬು ಕಾಣುವೆ ನೀನು॥

12-4-2017. 8.21pm

4-3-2018 4.50pm

ಕುತೂಹಲ (ಕಥೆ)

“ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡಗಳ ನಾಡು ಮಲೆನಾಡು. ಈ ನಾಡಿನ ತುಂಬ ಜನರು ತಮ್ಮದೆ ಆದ ಜೀವನ ಶೈಲಿ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಜನಜನಿತ. ಆಚಾರ ವಿಚಾರ ಬದುಕುವ ರೀತಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಂಡವರಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಅನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಇದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ. ತಮ್ಮದೆ ಆದ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಕಟ್ಟು ಬಿದ್ದ ಎಷ್ಟೋ ಕುಟುಂಬಗಳು ತಲೆ ತಲೆತಲಾಂತರದಿಂದ ಈ ಭೂತ ಪ್ರೇತಗಳಿಗೆ ಪೂಜೆ ಬಲಿ ಹೋಮ ಹವನ ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾಡುತ್ತ ಬಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ನಂಬಿಕೆ ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಯಾರಾದರೂ ಹೊರಗಿನವರು ಇವರ ನಂಬಿಕೆಯ ಕುರಿತು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದರೆ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಉಧಾಹರಣೆ ಕೊಟ್ಟು ಸಾಭೀತು ಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹುದೇ ಒಂದು ಘಟನೆಯ ಕುರಿತಾದ ಲೇಖನ ತಮ್ಮ ಮುಂದೆ. ಒಂದು ದಿನ ರಾತ್ರಿ …………….”

ಮಹೇಶ ಬೆಳಗಿನ ಟೀ ಹೀರುತ್ತ ಪೇಪರಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಕುತೂಹಲ ಭರಿತನಾಗಿ ದೀರ್ಘವಾಗಿದ್ದರೂ ಓದುತ್ತ ಕುಳಿತ. ಯಾಕೊ ಈ ಲೇಖನ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಟ್ಟು ಕಥೆಯಂತೆ ಅನಿಸಿತವನಿಗೆ. ದೆವ್ವ ಅಂತೆ ಭೂತ ಅಂತೆ ಇದೆಲ್ಲ ಜನರ ಭ್ರಮೆ ಅಷ್ಟೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಮೊದಲಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇತ್ತೊ ಏನೊ. ಆದರೆ ಈಗ ದೆವ್ವವೂ ಇಲ್ಲ ಭೂತವೂ ಇಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಏನಂತ ಮೂಡನಂಬಿಕೆಗೆ ಜನ ಬಲಿ ಆಗ್ತಿದ್ದಾರೊ ಏನೊ. ಹ..ಹ….

ಪೇಪರ್ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ತನ್ನ ಬೆಳಗಿನ ಕೆಲಸ ತಡವಾಯಿತೆಂದು ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಹೊರಟ ತೋಟದ ಕಡೆ. ಕೆಲಸದಾಳುಗಳು ಅದೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೊ ಏನೊ. ಅವರ ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕೆಲಸ ನಿಧಾನ. ಮಳೆಗಾಲ ಶುರುವಾಗುವ ದಿನ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಬೇಗ ಬೇಗ ತೋಟದ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿಕೊಂಡು ತೋಟದ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿರುವಾಗ ಮೊಬೈಲು ರಿಂಗಾಯಿತು.

“ಹಲೊ, ಏನು ಮಹೇಶಣ್ಣಾ ಏನು ಮಾಡ್ತಿದ್ದಿಯಾ? ಕಾಫಿ ತಿಂಡಿ ಆಯ್ತಾ? ನಾನು ರಂಗ ಕಣೊ.”

“ಗೊತ್ತಾಯಿತು ಅದೇನು ಹೇಳು. ಯಾಕೆ ಫೋನು ಮಾಡಿದ್ದು?”

“ಏನಿಲ್ಲಾ, ಕಾರವಾರಕ್ಕೆ ಮದುವೆಗೆ ಬರ್ತೀಯಾ? ಅದೆ ಭಾಸ್ಕರಂದು ಕಣೊ. ನಾವೆಲ್ಲಾ ಗೆಳೆಯರು ಒಂದು ವೆಹಿಕಲ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾ ಎಂದು ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ನೀನು ಬರುವುದಾದರೆ ಹೇಳು. ಸೀಟ್ ಎರಡೇ ಬಾಕಿ ಇದ್ದಿದ್ದು.”

ಮಹೇಶ ಏನೊ ಒಂದಷ್ಟು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿ “ಹೂಂ ಕಣೊ. ನಾನೂ ಬರ್ತೀನಿ. ಹೊರಡುವ ದಿನ ಹೇಳು. ಸೀದಾ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರ್ತೀನಿ.”

“ಸರಿ, ನಾಳೆ ಮತ್ತೆ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.”

ಕರೆ ಕಟ್ಟಾಯಿತು. ಮಹೇಶನಿಗೆ ಪೇಪರಿನಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಲೇಖನ ಸಖತ್ ತಲೆ ತಿಂತಾ ಇತ್ತು. ಹೇಗಾದರೂ ಆ ಸ್ಥಳ ನೋಡಲೆ ಬೇಕೆನ್ನುವ ಕುತೂಹಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ರಂಗನ ಫೋನ್ ಬಂತು. ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಕಾರವಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಇನ್ನೇನು.

ಮನೆಗೆ ಬಂದವನೆ ಆ ಪೇಪರನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಎತ್ತಿಟ್ಟ. ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿ ಇದರ ಸತ್ಯಾ ಸತ್ಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ನನಗಂತೂ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಈ ದೆವ್ವ ಭೂತದ ಬಗ್ಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರದು ಒಂದೊಂದು ರೀತಿಯ ವಿಚಾರ. ಆ ಶಾಮನಂತೂ ಸ್ವಂತ ಆಟೊ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಗ್ರಾಹಕರು ಕರೆದ ಕಡೆಯೆಲ್ಲ ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಇದರಲ್ಲೆಲ್ಲ ಬಳ ನಂಬಿಕೆ. ಗುಡಿ ಕಂಡರೆ ಸಾಕು ಆಟೊ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಕೈ ಮುಗಿವ ಗಿರಾಕಿ. ಎಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆಗಾಗ ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತಾನೆ.

ನಾನಂತೂ ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ” ಹೋಗೊ ಸುಮ್ಮನೆ ಬೊಗಳೆ ಬಿಡಬೇಡಾ. ನೀನು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡಿದೀಯಾ? ಹಾಗಾದರೆ ಹೇಳು ಭೂತ ಅಂದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ.”

“ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡು. ಯಾವಾಗಾದರೂ ನಾನು ತಡ ರಾತ್ರಿ ಊರಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬಾ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಭೂತ ಕಾಡಿದರೆ ನೀನೆ ಸ್ವತಃ ನೋಡುವಿಯಂತೆ. ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ?”

“ಆಯಿತು ಮಾರಾಯಾ. ನೋಡೆ ಬಿಡುವಾ” ಅಂದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಇದುವರೆಗೂ ಒಂದು ದಿನವೂ ನನ್ನ ಕರೆದಿಲ್ಲ. ಇದರಲ್ಲೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ ಅವನು ಹೇಳುವುದು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯ ಅನ್ನೋದು. ದೆವ್ವ ಅಂತೆ ದೆವ್ವ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ನಕ್ಕು. ಕಾಲು ಮುಖ ತೊಳೆದು ಅಮ್ಮ ಮಾಡಿದ ಅಡಿಗೆ ಪೊಗದಸ್ತಾಗಿ ಉಂಡು ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿದವನಿಗೆ ಪೇಪರ್ ವಿಷಯ ಮಾತ್ರ ಮರೆಯೋಕೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ನಿದ್ದೆಯ ಗುಂಗಿನಲ್ಲೂ ಅದೇ ವಿಚಾರ.

“ಮಗಾ ಎದ್ದೇಳು. ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊತ್ತಾದರೂ ಇನ್ನೂ ಮಲಗೇ ಇದ್ದೀಯಾ. ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗೋದಿಲ್ವಾ. ಗಂಟೆ ಎಂಟಾಯಿತು” ಅಮ್ಮನ ಧ್ವನಿ ಗಡಬಡಿಸಿ ಏಳುವಂತಾಯಿತು. ನಿತ್ಯ ಕರ್ಮ ಮುಗಿಸಿ ತೋಟದ ಕಡೆ ಹೊರಟಾಗ ಮತ್ತೆ ರಂಗನ ಫೋನು. “ಹಲೋ, ಹೇಳು ರಂಗಾ. ಏನು ಸಮಾಚಾರ?”

“ಅದೆ ಕಣೊ ಈ ಶುಕ್ರವಾರ ಸಾಯಂಕಾಲ ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಹೊರಡೋದು ಅಂತ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದೇವೆ. ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆ ಆಗಬಹುದು ತಲುಪುವುದು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲ ಕೆಲವು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಭೇಟಿಯಿತ್ತು ಮಾರನೆ ದಿನ ಭಾನುವಾರ ಮದುವೆ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಡೋಣ ವಾಪಸ್ಸು ಅಂತ ಮಾತಾಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀವಿ. ಓಕೆನಾ. ಸರಿ ಬೇಗ ಹೊರಟು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಬಿಡು. ಮರಿಬೇಡಾ.”

“ಆಯ್ತು ಕಣೊ, ಬಾಯ್.”

ಇನ್ನೇನು ಎರಡೇ ದಿನ ಇದೆ. ಈ ಸಾರಿ ಕಾರವಾರಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಶಾಮನನ್ನು ಕಾಣಬೇಕು. ಹೇಗಿದ್ದಾನೊ ಏನೊ. ತುಂಬಾ ದಿನಗಳಾಯಿತು, ಫೋನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ. ಹಿಂದಿನ ಸಾರಿ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಸಖತ್ ರೇಗಿಸಿದ್ದೆ. ಅವನಕ್ಕನ ಮನೆ ಇಲ್ಲೆ ಇರೋದರಿಂದ ಬಂದಾಗೆಲ್ಲ ಭೇಟಿ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ. ಏನಂದುಕೊಂಡನೊ ಏನೊ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೌನದ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು.

“ರಂಗು ಏ ರಂಗು ಬಾಗಿಲು ತೆಗಿಯೊ. ಆಗಲೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿದೀಯಾ? ನೋಡು ನಾನು ರೆಡಿಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೀನಿ ಹೊರಡೋಕೆ.”

ರಂಗ ಕಣ್ಣುಜ್ಜುತ್ತಾ ಆಕಳಿಸಿ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದಾಗ ಗೆಳೆಯನ ಕಂಡು ಖುಷಿ. “ಲೇ.. ಬಾರೊ. ಕೂತುಕೊ. ಹಂಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿ ವರೀಕ್ಕಂಡೆ ಆಗಲೆ ನಿದ್ದೆ ನೋಡು. ಇರು ಬಂದೆ ಮುಖ ತೊಳೆದು ಬರುತ್ತೇನೆ. ಅಮ್ಮ ಮಹೇಶ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಟೀ ಮಾಡ್ತೀಯಾ? ”

ಅವನಮ್ಮನಿಗೊ ಸದಾ ಆಗಾಗ ಬರುವ ಮಹೇಶನ ಕಂಡರೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಅಕ್ಕರೆ. ಒಂದೇ ವಾರಿಗೆಯ ಹುಡುಗರು. ಒಳ್ಳೆಯ ನಡೆ ನುಡಿ. ಶ್ರಮ ಜೀವಿ. ಮುಂಡೆದವು ಅದ್ಯಾವಾಗ ಮದುವೆ ಮಾಡ್ಕೊತಾವೊ ಏನೊ. ಸಿಕ್ಕಾಗೆಲ್ಲ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಕೂಡಿಸಿ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುವರು. ಇವರಿಬ್ಬರೂ “ಅಯ್ಯೋ! ಬಿಡಮ್ಮ. ಆದ್ರೆ ಆಯಿತು. ನಮಗಿಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದೇ ಮನೆ ಹುಡುಗಿ ತರ್ತೀಯಾ ಹೇಳು. ಈಗಲೇ ಮಾಡ್ಕೋತೀವಿ” ಎಂದು ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೇನೊ ಗಾದೆ ಹೇಳ್ತಾರಲ್ಲ ; ಹಾವು ಸಾಯೋಲ್ಲ, ಕೋಲು ಮುರಿಯಲ್ಲ!

ಇಬ್ಬರೂ ರೆಡಿಯಾಗಿ ಹೊರಟಾಗ ಮೊದಲೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊಂಡ ವೆಹಿಕಲ್ ಬರೋದು ಸರಿಯಾಯಿತು. ಹೋಗುವ ಹಾದಿಯ ಗುಂಟ ಹರಡಿಕೊಂಡಿರು ಹಚ್ಚ ಹಸುರಿನ ಕಾನನ ದೇವಿ ಮನೆ ಘಾಟಿಗೆ ಎಂಟ್ರೀ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹಾವಿನಂತೆ ಬಳುಕುತ್ತ ಸಾಗುವ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ರಸ್ತೆ. ಕುಳಿತವರೇನಾದರೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಂಬಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಕುಳಿತ ಸೀಟಿನಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಸೀಟಿಗೆ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸ್ಥಾನ ಪಲ್ಲಟ ಆಗೋದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಹಾಗಿದೆ ಆ ದುರ್ಗಮ ಹಾದಿ. “ಯು ಪಿನ್ ಕರ್ವಗಳು” ಹಲವಾರು ಇವೆ. ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಒಂದು ಕಡೆ ಪಾತಾಳ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿದರೆ ಎತ್ತರವಾದ ಗುಡ್ಡಗಳು. ಗುಡ್ಡದ ಧರೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಜಿನುಗುವ ನೀರಿನ ತೊರೆಗಳು. ಎಷ್ಟಗಲ ಕಣ್ಣು ಹಿಗ್ಗಿಸಿದರೂ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಷ್ಟು ವನ ಸಿರಿ, ಪ್ರಕೃತಿ ಮಾತೆ ಸದಾ ಕಳೆ ಕಳೆಯಾಗಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

ಸಂಜೆ ರಂಗೇರುತ್ತಿದೆ. ರವಿ ಬಾನಿಂದ ಕದಲುವ ಸಮಯ. ದೂರದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯ ಚಂಡಿನಂತಾದ ರವಿಯ ಒಮ್ಮೆ ಹೋಗಿ ಬಗ್ಗಿ ಹಿಡಿದು ಬಿಡಲೆ? ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಈ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ ಮಹೇಶನಿಗೆ ಹೊಸ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದಷ್ಟು ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆ ಉಳಿದ ಗೆಳೆಯರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ, ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹರಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ತಲುಪುವ ಸ್ಥಳ ಬಂದಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇವರಿಗಾಗಿ ಕಾದಿರಿಸಿದ ವಾಸ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಮಿಸಿ ಮಾರನೇ ದಿನ ಬೇಗ ಎದ್ದು ಊರೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಿ ಮದುವೆ ಮನೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಆರತಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ ವಧು ವರರು ಮಿಂಚುತ್ತಿದ್ದರು.

ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲರ ಭೇಟಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹುರುಪು ತಂದಿತ್ತು. ಗೆಳೆಯ ಶಾಮನೂ ಬಂದಿದ್ದು ಮಹೇಶನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಮಾತಾಡಿದರೂ ಮುಗಿಯದಷ್ಟು ವಿಷಯಗಳ ಸರಪಣಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಗೆಳೆತನ ಎಂದರೆ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲವೆ. ಮಾತಿನ ಭರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆಯುವಷ್ಟು ಸಂತೋಷದ ಸೆಲೆ ಸಿಗುವುದು ಅಲ್ಲೆ!

ಮಾರನೆ ದಿನ ಮದುವೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಟಾಗ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ತಂದ ವಾಹನ ಕೆಟ್ಟು ನಿಂತಿತ್ತು. ಆಗಲೆ ಗಂಟೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮೂರು ಗಂಟೆ ಆಗಿದೆ. ಬ್ರೇಕ್ ಫೇಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಡ್ರೈವರ್ ಹೇಳಿದಾಗ ಮಹೇಶನಿಗೆ ದಿಕ್ಕೇ ತೋಚದಂತಾಯಿತು. ಉಳಿದವರು ಸರಿ ನಾವು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡೋಣ ನಡಿರಿ ಅಂದಾಗ ಶಾಮ್ ತಡೆದ.

” ಮಹೇಶಾ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಈಗ ಕುಮಟಾಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣ. ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಹೊಸಾ ಆಟೋ ಅಕ್ಕನ ಮನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು. ನನ್ನ ತಮ್ಮ ನೀನು ನಾನು ಮೂವರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನ ಹೊಸಾ ಆಟೋದಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ. ಇವರೆಲ್ಲ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಬರಲಿ”

“ಸರಿ. ಆಗಲಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡೋಣ. ನನಗೂ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹರಟಲು ಅವಕಾಶ ಆದಂತಾಯಿತು. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಹಾಗೆ ಹೊರಟು ಬಿಡೋಣ ಊರಿಗೆ. ನೋಡು ನನಗೆ ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕು. ನಾಳೆ ಅಗತ್ಯ ಕೆಲಸ ಇದೆ.”

ಕುಮಟಾ ತಲುಪಿ ಅವರ ಮನೆ ಆಥಿತ್ಯ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಊರ ಕಡೆ ಹೊರಟಾಗ ರಾತ್ರಿ ಒಂಬತ್ತು ಗಂಟೆ ದಾಟಿತ್ತು. ಶಾಮನಿಗೊ ರಾತ್ರಿ ಪ್ರಯಾಣ ಬಲೂ ಖುಷಿ. ಏಕೆಂದರೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಆಟೋ ಓಡಿಸಬಹುದು. ಇವತ್ತಂತೂ ಗೆಳೆಯ ಇದ್ದಾನೆ. ಬಹುಶಃ ದಾರಿ ಸವೆದಿದ್ದೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. “ಬಾರೊ, ನೋಡು ನನ್ನ ಆಟೋ ಹೇಗೆ ಓಡುತ್ತೆ ಅಂತ. ನಿನ್ನ ಊರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನನ್ನದು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಫೋನಚ್ಚು ಹೊರಟಿದ್ದೀನಿ ಅಂತ.”

ರಾತ್ರಿಯ ಬೀದಿ ದೀಪದ ನೆರಳು ಬೆಳಕಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಶಾಮನಿಗೆ ಮಹೇಶನಿರುವನೆಂಬ ಧೈರ್ಯ. ಮಹೇಶನಿಗೆ ಪೇಪರ್ನಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಲೇಖನಿಯ ಸತ್ಯಾ ಸತ್ಯತೆ ತಿಳಿಯುವ ಕುತೂಹಲ. ಆದರೆ ದೆವ್ವ ಭೂತದ ಬಗ್ಗೆ ಶಾಮನ ಹತ್ತಿರ ಚಕಾರ ಎತ್ತುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಅವನು ಹೆದರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಹೊಸ ಆಟೋ ಊರಿಗೆ ಒಯ್ಯಲೇ ಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಶಾಮನಿಗೆ. ಅಷ್ಟೆ ಅಗತ್ಯ ಊರಿಗೆ ತಲುಪಲು ಮಹೇಶನಿಗೆ. ಇಬ್ಬರ ಅಗತ್ಯ ದಾರಿ ತನ್ನ ಕದಂಬ ಬಾಹು ಬಿಚ್ಚಿ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಶಾಮನ ತಮ್ಮ ಆಗಲೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದ. ಗಂಟೆ ಹನ್ನೊಂದಾಗಿದೆ ದೇವಿ ಮನೆ ಘಾಟ್ ತಲುಪಿದಾಗ. ಹೋಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತ ಜೀರುಂಡೆಯ ಸದ್ದು ಕಿವಿಗಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ದೂರದಲ್ಲಿ ಗೂಳಿಡುವ ನರಿಗಳ ಧ್ವನಿ. ಕಗ್ಗತ್ತಲ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ವಾತಾವರಣ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ವಾಹನ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಗಬೇಕಾದ ಹಾದಿ. ಆದರೆ ಯಾವ ವಾಹನವನ್ನೂ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಈ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ. ಇದು ಶಾಮನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು.

ನಿರಾಳವಾಗಿ ಆಟೋ ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಶಾಮನಿಗೆ ಎದುರಿಗೆ ಆಕಾಶದಿಂದ ಭೂಮಿಯವರೆಗೆ ಕಪ್ಪು ಆಕೃತಿ ಎದುರಾದಂತಾಯಿತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಆಟೋ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗದೆ ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಮುಂದಿನ ದಾರಿಯೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರೂ ಕೂತಲ್ಲೆ ಬೆವರಿ ಹೋದರು. ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆಟೋ ಪೂರ್ತಿ ಉಲ್ಟಾ ಆಗಿ ಮೂರೂ ಚಕ್ರ ಮೇಲೆ ಇವರು ಮೂವರೂ ರಸ್ತೆಯ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಉರುಳಿದರು. ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಎದ್ದು ಸುತ್ತ ಕಣ್ಣಾಯಿಸಿದರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಆಟೋ ಮಾತ್ರ ಕೂದಲೆಳೆಯಷ್ಟೂ ಅಲುಗಾಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸರಿಯಾಗಿ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಯ ಸಮಯ. ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಲೂ ತೋಚದೆ ಗಡ ಗಡ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಮೂವರು. ಎದೆ ಬಡಿತ ಅವರಿಗೇ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ತಿರುಗಾಡುವ ಹೊತ್ತು. ಎತ್ತ ನೋಡಿದರೂ ಕತ್ತಲು. ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಆಗ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು ಶಾಮನಿಗೆ. ಮೊಬೈಲ್ ನೆಟ್ವರ್ಕ ಇಲ್ಲ. ಶಾಮನಿಗೆ ಇದು ಹೊಸತಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವನಿಗೆ ಹೀಗಾಗಲು ಕಾರಣ ಗೊತ್ತು.

ಮಹೇಶನಿಗೆ ಇದುವರೆಗೂ ಇದ್ದ ಧೈರ್ಯ ಮಂಗಮಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಬಾಯಲ್ಲಿ ಮಾತು ಹೊರಡದೆ ಮೂಕನಂತಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಕಾಲೆಲ್ಲ ತರ ತರ ನಡುಗುತ್ತಿದೆ. ಶಾಮನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ತುಟಿ ಅದುರುತ್ತಿದೆ. ಭಯಗೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಅರಿತ ಶಾಮ ಮೆಲ್ಲನೆ “ನೋಡು ಮಹೇಶಾ ನಾ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ವಾ ಈ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ದೆವ್ವ ಭೂತಗಳು ಕಾಡುತ್ತವೆ ಅಂತ. ನೀನು ಮಾತ್ರ ನಂಬುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿನಗದರ ಅನುಭವ ಆಗಲಿ ಅಂತನೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದೆ ಕಣೊ. ಈಗೇನು ಹೇಳ್ತೀಯಾ? ಎಲ್ಲೋಯಿತು ನಿನ್ನ ಧೈರ್ಯ? ಬರುವಾಗ ನೀನು ದೇವಿಮನೆ ಘಾಟಿನಲ್ಲಿ ಇರೊ ದೇವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿಲ್ಲ ತಾನೆ? ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ನೀ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬಾರದಿತ್ತು. ಈ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವಾಗ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವೆಹಿಕಲ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಆ ದೇವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಆರತಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿಯೆ ಹೊರಡೋದು. ಬಸ್ಸು ಬಂದರೆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ವತಿಯಿಂದ ಆರತಿ ಹಿಡಿದೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಆರತಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಕಾಣಿಕೆ ಹಾಕಿ ಬಂಡಾರ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆಯೆ ಬಸ್ಸು ಮುಂದೆ ಹೋಗೋದು. ಇದು ಇಲ್ಲಿಯ ಪದ್ಧತಿ, ದೇವಿಯ ಮಹಿಮೆ. ಇನ್ನಾದರೂ ಆದೇವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ತಪ್ಪಾಯಿತು ಅಂತ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳೊ. ಬಂದ ವಿಘ್ನ ಪರಿಹಾರ ಆಗಲಿ. ಆ ತಾಯಿ ನಂಬಿದವರ ಕೈ ಬಿಡೋದಿಲ್ಲ.” ಎಂದನ್ನುತ್ತ ಕೈ ಮುಗಿದು ನಿಂತ ಶಾಮ.‌

ಶಾಮನ ಮಾತು ಮಹೇಶನಿಗೆ ಹೌದೆಂತನಿಸಿ ಮನದಲ್ಲೇ ಆ ತಾಯಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ದಾರಿ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸದೆ ಅಲ್ಲೆ ಉದ್ದಂಡ ನಮಸ್ಕಾರ ಕೂಡಾ ಮಾಡಿದ. ಅರೆಗಳಿಗೆಯಲ್ಲೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸು ಬರುತ್ತಿರುವ ಶಬ್ದ. ಪ್ರಕಖರವಾದ ಬೆಳಕು ಇವರು ನಿಂತ ಕಡೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಬಸ್ಸು ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹೆದರಿದ ಹರಿಣಿಯಂತಾದ ಜೀವಗಳು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಆಟೊ ಸರಿ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾದರು.

ಆಟೋ ಅಲುಗಾಡಿಸಿದರೆ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿದೆ. ಮೂವರೂ ಸೇರಿ ಅಟೋ ಮೊದಲಿನಂತೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಬೇಗ ಬೇಗ ಆಟೋ ಹತ್ತಿ ಹೊರಟರು. ಇವರನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೆ ಗಮನಿಸಿದ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಗೆಳೆಯರು ಬಸ್ಸನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗದೆ ಮುನ್ನಡೆಯಬೇಕಾಯಿತು. ಏನೊ ಅನಾಹುತವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆಟೋ ಯಾಕೆ ಉಲ್ಟಾ ಆಗಿದೆ? ಊರಿಗಿನ್ನೇನು ಒಂದು ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆ ಹಾದಿ. ಗೆಳೆಯರ ಬಗ್ಗೆ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತ ಸಾಗಿದ ಅವರು ಊರು ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪರಿಚಯದವರ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಇವರಿರುವ ಕಡೆ ಬರಲು ಮುಂದಾದರು. ಒಂದರ್ಧ ಗಂಟೆ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯನ ಆಟೋ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನಡೆದ ಸಮಾಚಾರ ತಿಳಿದು ಎಲ್ಲರ ಝಂಗಾಲವೆ ಉರುಳಿ ಹೋದಂತಾಯಿತು. ಸುಮ್ಮನೆ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಈ ರಾಮಾಯಣ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನಾದರೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದ್ದರೆ ಏನು ಗತಿ? ಅವರವರಲ್ಲೆ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ವಾಪಸ್ಸಾದಾಗ ಮಹೇಶನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಂತಿದ್ದ ಆ ಭಯಾನಕ ದೃಶ್ಯ, ಆ ಪೇಪರ್ ಲೇಖನ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೆವ್ವ ಭೂತಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಬರುವಂತಾಯಿತು. ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ಉಡುಗಿ ಹೋಯಿತು.

(ನಡೆದ ಘಟನೆಯ ಸುತ್ತ ಹೆಣೆದ ಕಥೆ)

25-11-2017. 10.45pm

ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ (ಕಥೆ)

ಅಂದು ಶನಿವಾರ. ರೇಖಾ ತನ್ನ ಮಂದಲೆಯ ಬೈತಲೆಯನ್ನು ತೀಡಿಕೊಂಡು ಒಂದಷ್ಟು ಹೊಲಿಯುವ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಚೀಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಗೆಳತಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಳು. ಹೋಗುವಾಗ ಇವತ್ತು ಈ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹೊಲಿದು ಬಿಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಹುನ್ನಾರ. ಹೊಲಿಯಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳಾಯಿತು. ಇವುಗಳನ್ನು ಹೊಲಿದು ಕೊಟ್ಟರೆ ಒಂದಷ್ಟು ಕಾಸು ಸಿಗುವುದು. ಹರಿದ ಚಪ್ಪಲಿ ಹೊಲಿಸಿ ಹೊಲಿಸಿ ಸಾಕಾಗಿದೆ. ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಚಪ್ಪಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದುಡ್ಡು ಕೂಡಾಕಿ ನನ್ನದೆ ಆದ ಒಂದು ಸ್ವಂತ ಹೊಲಿಗೆ ಮಿಷನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಮೊನ್ನೆ ರಮೇಶಣ್ಣ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಹೇಳಿದ್ದ. “ನೋಡಿ ರೇಖಾ, ನನ್ನ ತಂಗಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಲೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೊಲಿಗೆ ಮಿಷನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಒಳ್ಳೆ ಮೆರಿಟ್ ಮಿಷನ್. ಲೋನಿನ್ನೂ ಮುನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಬಾಕಿ ಇದೆ. ಅವಳು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. ಮಿಷನ್ ಯಾರೂ ಹೊಲಿಯದೆ ಹಾಗೆ ಬಿದ್ದಿದೆ. ನೀವು ಬೇಕಾದರೆ ಲೋನ್ ತೀರಿಸಿ ಮಷಿನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ.”

“ಆಯಿತು ರಮೇಶಣ್ಣಾ. ನಾನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಯಾರಿಗೂ ಕೊಡಬೇಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ನೂರೈವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಇದೆ. ಇನ್ನೂ ನೂರೈವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಕೂಡಾಕಿ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಆ ಮಿಷನ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕಡಿಮೆ ದರದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಳ್ಳೆ ಮಿಷನ್ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ. ಅವನೇನು ನಮ್ಮ ನೆಂಟ ಅಲ್ಲ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದವನೂ ಅಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಪರಿಚಯವಾಗಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣ ತಂಗಿ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಆಯಿ ಅಪ್ಪಯ್ಯನ ಹತ್ತಿರವೂ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಆಗಲಿ ತಗೊ ಮಿಷನ್ನು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಟ್ಟೆ ನೀನು ಹೊಲಿಯಬಹುದು. ಉಳಿದವರೂ ಕಲಿಯಬಹುದು. ಅಪ್ಪನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವೂ ಸರಿ. ಆದರೆ ದುಡ್ಡು ಹೊಂದಿಸುವುದೇ ಕಷ್ಟ. ಹೊಲಿದುಕೊಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆಗೆ ದುಡ್ಡು ಬರುವುದೂ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ. ನಾಲ್ಕು ಜನ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಸಾರ ತೂಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದೆ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗಿರುವಾಗ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಕೇಳಲೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

ತಲೆ ತುಂಬ ಯೋಚನೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ರಿಪೇರಿ ಚಪ್ಪಲಿ ಮೆಟ್ಟಿ “ಆಯಿ ಹೋಗ್ಬರ್ತ್ನೆ” ಎಂದು ಹೊರಟಾಗ ಆಗಿನ್ನೂ ಬೆಳಗಿನ ಒಂಬತ್ತು ಗಂಟೆ. ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಅದೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಹಳ್ಳಿ. ಹೋಗುವ ದಾರಿ ಮಣ್ಣಿನ ರಸ್ತೆ ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ನಂತರ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಸಾಗಬೇಕು ಆನಂತರ ಕಾಲು ಹಾದಿ ಹುಲ್ಲು ಬೆಳೆಯುವ ಬೇಣದಲ್ಲಿ. ಅಂತೂ ಮನೆಯಿಂದ ಸುಮಾರು ಒಂದೂವರೆ ಮೈಲಿ ನಡೆದು ಹೋದರೆ ಸಿಗುವುದು ಅವಳ ಗೆಳತಿಯ ಮನೆ. ಹೊಲಿಯಲು ಬಟ್ಟೆ ಬಂದಾಗೆಲ್ಲ ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಹೊಲಿದುಕೊಂಡು ಬರುವುದು ಈಗೊಂದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಹೊಲಿಗೆ ಕಲಿತ ರೇಖಾಳಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸ್ವಯಂ ಸಂಪಾದನೆಗೆ ದಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಗೆಳತಿಯ ಸಹಾಯ ಯಾವತ್ತೂ ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿಗೆ ಓದಿದವರು. ಇವಳ ಕಷ್ಟ ಗೊತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಆ ಮನೆಯ ಜನರಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇವಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅನುಕಂಪ. ಒಮ್ಮೆ ಅವಳ ಗೆಳತಿಯೆ ಈ ದಾರಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿದ್ದು. “ಯಾಕೆ ರೇಖಾ ನೀನು ನಮ್ಮನೆಗೇ ಬಟ್ಟೆ ತಂದು ಹೊಲಿಯಬಾರದು? ನಮ್ಮಮ್ಮ ಯಾವಾಗಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಹೊಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ನಾನೇ ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಬಾ”ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದಳು. ಆಗಾಗ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟ ಕೂಡಾ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಕರೊಬ್ಬರು ಹೊಲಿಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದು ಸದಾ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾಳೆ ಮನದಲ್ಲಿ. ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಯಾದ ಅವಳು ಕಷ್ಟ ಪಡುವುದಕ್ಕೆ ಹಿಂಜರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದವಳ ಹುಟ್ಟು ಗುಣ.

ಹೊಲಿಯುತ್ತ ಕೂತವಳಿಗೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆ ಆಗಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆಯಿ ಬೇಗ ಬಾ ಇವತ್ತು ಅಂತ ಬೇರೆ ಹೇಳಿದ್ದಳು. ಗೆಳತಿ ಊಟ ಮಾಡಿ ಹೋಗೆ ಅಂದರೂ ಕೇಳದೆ ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಹೊರಟಿದ್ದಳು ಮನೆಯ ಕಡೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ರಣ ರಣ ಬಿಸಿಲು. ಸೂರ್ಯ ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಸುಡುತ್ತಿದ್ದ. ಬೇಣದ ಕಾಲು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವಾಗ ಸುತ್ತ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯ ಮನದಲ್ಲಿ. ಬೇಗ ಬೇಗ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕಾಲು ಹಾದಿಯ ಮಧ್ಯ ಸುರಳಿಯಂತೆ ತರಗೆಲೆಗಳು ಗಾಳಿಯ ರಭಸಕ್ಕೆ ತಿರುಗಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಧೂಳು ಮೇಲೇರಿತು. ಇಡೀ ಶರೀರ ಆ ಸುಂಟರ ಗಾಳಿಯ ಮಧ್ಯ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡ ಅನುಭವ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಹೆದರಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಮುದುರಿ ನಿಂತವಳು ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಬೇಣದ ಹಾದಿಯಿಂದ ಹಳ್ಳದ ಹಾದಿಗೆ ಬಂದು ಮುಖಕ್ಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ನೀರು ಚಿಮುಕಿಸಿ ಮನೆಯ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು.

ಎಲ್ಲರೂ ಊಟಕ್ಕೆ ಇವಳು ಬರುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಗೋಕರ್ಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಅಡಿಕೆ ಸಂಭಾವನೆಗೆಂದು ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುವ ಮನೆಯ ಪುರೋಹಿತರೊಬ್ಬರು ಪ್ರತೀ ವರ್ಷದ ವಾಡಿಕೆಯಂತೆ ಇಂದು ಅವಳ ಮನೆಗೂ ಬಂದಿದ್ದರು. ಆಯಿ ಸಿಹಿ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿದವಳು ಯಾಕೊ ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕೈ ಹೊಲಿಗೆ ಕೆಲಸ ಇತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮಲಗಿ ಆಮೇಲೆ ಹೊಲಿದರಾಯಿತೆಂದು ಚಾಪೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದೊಂದೆ ಗೊತ್ತು. ಸಂಜೆ ಐದು ಗಂಟೆ ಆಗಿರಬಹುದು. ನರಳುತ್ತಿರುವ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿದ ಅವಳಪ್ಪ ಏನಾಯಿತು ಮಗಳೆ ಎಂದು ಮೈ ತಡವಲಾಗಿ ಜ್ವರ ಬಂದಿರುವುದು ತಿಳಿದು ” ಏಯ್ ! ಬಾರೆ ಇಲ್ಲಿ. ನೋಡು ನಿನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಜ್ವರ ಬಂದಿದೆ. ಎಂತಾ ಮಾಡದು ಈಗಾ?” ಮನೆ ಮಂದಿಗೆಲ್ಲ ಗಾಬರಿ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ಇದ್ದವಳಿಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಏನಾಯಿತು?

ಹೊರಗೆ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಪುರೋಹಿತರಿಗೆ ಇವರ ಸಂಭಾಷಣೆ ಕೇಳಿತು. ” ಮಗಳನ್ನು ಕರೆದು ತನ್ನಿ ಇಲ್ಲಿ, ನಾನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ.”

ಪುರೋಹಿತರ ಮಾತಿನ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಪಾರ ಗೌರವ. ತಲೆ ತಲಾಂತರದಿಂದ ಬಂದು ಹೋಗಿ ಮಾಡುವ ಆತ್ಮೀಯ ಬಂಧು ಅವರು. ಸರಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ಕೂಡಿಸಿದಾಗ ಪಂಚಾಂಗ ತೆರೆದು ಹೆಸರು,ನಕ್ಷತ್ರ, ಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಕೂಡಿ ಕಳೆದು ಮಾಡಿ “ಈ ದಿನ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ. ಮಟ ಮಟ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಉರಿ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳೇ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ. ಗಾಳಿ ತಾಗಿದೆ. ಹೆದರಿದ್ದಾಳೆ. ಭೂತ ಬಡಿದಿದೆ. ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವಳ ಬೆನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಎದುರು ತೆರೆದಿಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ” ಅಂದರು.

ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡಿದಾಗ ತಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಭಸ್ಮವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಅವಳ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಎದುರಾಗಿ ಉಫ್ ಎಂದು ಊದಿದಾಗ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಹಸ್ತದೊಂದಿಗೆ ಐದೂ ಬೆರಳು ಮೂಡಿರುವುದು ಕಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಧಂಗಾದರು. ಕೂಡಲೇ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು ” ಪ್ರತಿ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ದಿನ ತಪ್ಪದೆ ಊರ ಮುಂದಿನ ಭೂತಪ್ಪನ ಕಟ್ಟೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಬನ್ನಿ. ಹಾಗೆ ಹಣ್ಣು ಕಾಯಿ ನೈವೇದ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿರಿ. ಹರಕೆ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳಿ. ಜ್ವರ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಯಾವ ಔಷಧಿಯ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ. ತಲೆ ಬಿಸಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಒಂದಷ್ಟು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿ ಭಸ್ಮವನ್ನು ಅವಳ ಹಣೆಗೆ ಹಚ್ಚಿ ಚಿಟಿಕೆ ಭಸ್ಮ ಬಾಯೊಳಗೆ ತಾವೆ ಹಾಕಿ “ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಕುಡಿಸಿ ಮಲಗಿಸಿ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರಾಮಾಗುತ್ತಾಳೆ ” ಅಂದರು.

ಅವರಣತಿಯಂತೆ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತು ನಡೆದುಕೊಂಡಾಗ ಮಾರನೆ ದಿನ ಜ್ವರ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎರಡು ದಿನ ಸುಸ್ತು ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದ ಅವಳ ಗೆಳತಿ ನೋಡಲು ಬಂದಾಗ ನಡೆದ ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ” ಹೌದು ಅದೊಂದು ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಕಾಡುವುದಿದೆ. ನೀನು ಹೋದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಅದೇ ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಛೆ! ಹೋಗಲು ಬಿಡಬಾರದಿತ್ತು. ಸದ್ಯ ಇಷ್ಟರಲ್ಲೆ ಮುಗಿತಲ್ಲ ” ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು.

ಅದಾಗಲೆ ಅವರಪ್ಪ ಹೀಗೆ ಮಗಳನ್ನು ಕಳಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲವೆಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಹೆಂಡತಿಯ ಹತ್ತಿರ ” ಅವಳಿಗೊಂದು ಹೊಲಿಗೆ ಮಿಷನ್ನು ಕೊಡಸವೆ ಹ್ಯಾಂಗಾರು ಮಾಡಿ. ಅದ್ಯಾರೊ ಕೊಡ್ತಿ ಹೇಳಿದ್ದ ಹೇಳ್ತಿತ್ತಲ್ಲೆ. ನೀ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿ ತಿಳಕ. ನಾ ದುಡ್ಡಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡ್ತೆ” ಎಂದು ಎದ್ದು ಹೊರಟಾಗ ಮಲಗಿದಲ್ಲೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ರೇಖಾಳಿಗೆ ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ,. ಹೊಲಿಗೆ ಮಿಷನ್ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕನಸು ನನಸಾಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸಖತ್ ಖುಷಿ ಒಂದು ಕಡೆ ಅಪ್ಪ ಕೊಟ್ಟ ದುಡ್ಡು ತಾನು ಹೊಲಿಗೆ ಹೊಲಿದು ವಾಪಸ್ಸು ಕೊಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಸೆಟೆದು ನಿಂತಿತು. ಇದೆ ಸಂತೃಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸುಸ್ತಾದ ದೇಹ ಮತ್ತೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿತು.

(ನಡೆದ ಘಟನೆಯ ಸುತ್ತ ಹೆಣೆದ ಕಥೆ)

22-11-2017. 2.38pm

ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್(ಕಥೆ)

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೆಜೆಸ್ಟಕ್ ಏರಿಯಾ ಅಂದರೆ ಕೇಳಬೇಕಾ? ಸದಾ ಗಿಜಿ ಗಿಜಿ ಗುಡುವ ಜನರ ದಂಡು. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಜನವೋ ಜನ. ಅದೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೊ ಅದೆಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೊ ದೇವರಿಗೇ ಗೊತ್ತು. ದಿನದ ಯಾವುದೆ ವೇಳೆಗೆ ಹೋದರೂ ಜನರ ಓಡಾಟ ನಿಲ್ಲೋದಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಸಿನೇಮಾ ಬಿಡೊ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಹೋದರೆ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯ್ತು. ಜೊತೆಗಿದ್ದವರ ಕೈ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದರೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ಕಳೆದು ಹೋಗೋದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ.

ಅವಳಿಗೊ ಊರು ಹೊಸದು. ಮದುವೆಯಾಗಿ ಗಂಡನ ಜೊತೆ ಕಾಲಿಕ್ಕಿದ ಮೊದಲ ಬೆಂಗಳೂರು ದರ್ಶನ ಒಮ್ಮೆ ಅವಕ್ಕಾಗಿದ್ದಳು. ಎಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳೆ ಹೋಗಲು ಭಯ ಭಯ. ಸದಾ ಗುಬ್ಬಿ ಗೂಡಂತಹ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಕ್ಕಲು ಜೊತೆಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಅವಳ ಗಂಡನಿಗೊ ರಜೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು ಹಳೆಯ ಸಿನೇಮಾ ನೋಡುವ ಹುಚ್ಚು. ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ಜಾಗ ನೋಡೊ ಹಂಬಲ. ಇವಳು ಅವನ ತದ್ವಿರುದ್ಧ. ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು. ಇವಳೆ ಹಿರಿಯವಳು. ಜೊತೆಗೆ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದ ಇಬ್ಬರು ತಂಗಿಯರು ಒಬ್ಬ ಅಣ್ಣ ಅಜ್ಜಿ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಬೆಳೆದವಳು. ಹಳ್ಳಿ ಸುತ್ತೋದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಷಹರದ ಗಂಧಗಾಳ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಚಂದ ಇರುವ ಅವಳಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ನೌಕರಿ ಇರುವ ಗಂಡ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೂರೆ ಗೇಣು. ಖುಷಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ಸಂಸಾರ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಗಂಡನ ಆಸಕ್ತಿಗೂ ಅವಳ ಆಸಕ್ತಿಗೂ ಅಜಗಜಾಂತರ. ಅವನು ಏತಿ ಅಂದರೆ ಇವಳು ಪ್ರೇತಿ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸದಾ ವಾದ ಮಾಡೋದು ಅವನು ಹೋಗೋಣ ಬಾರೆ ಅಂದರೆ ನನಗೆ ಬೇಜಾರು ಬರಲು. ಅಂತೂ ಹೀಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಆರು ತಿಂಗಳಾಗಿರಬಹುದು.

ಗಂಡ ನೋಡಿದಾ ನೋಡಿದಾ ಅಲ್ಲಾ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಇಷ್ಟು ತಿಂಗಳಾಯಿತು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸೀರೆ ಉಡಲಿಕ್ಕೇ ಬರೋದಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ. ಹಿಂದೆ ಗಿಡ್ಡಾ ಮುಂದೆ ಉದ್ದಾ. ನಡೆಯುವಾಗ ನೆರಿಗೆ ಕಾಲಿಗೆ ತೊಡರಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಒಂದಿನ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ನೆಂಟರಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ಥಾಪ ಮಾಡಿ ಅವಳು ಸೀರೆ ಉಡುವ ರೀತಿ ತೋರಿಸಲು ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಗೊಳ್ಳೆಂದು ನಕ್ಕರೆ ಇವಳಿಗೆ ಕೆಟ್ಟ ಕೋಪ ಬಂದು ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಮಾತೇ ಬಂದು ಮಾಡಿದಳು. ಗಂಡನಿಗೆ ಲಂಗಣ. ಸರಿಯಾಗಿ ಅಡಿಗೆ ತಿಂಡಿ ಇಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಬಂದರೆ ಮಾಡೋದು ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಇಲ್ಲ. ಮನ ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಮೌನದರಮನೆಯಾಯಿತು.

ರಾತ್ರಿ ಒಳಗೊಳಗೆ ವಿರಹ ವೇದನೆ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ sorry ಕೇಳಬಾರದಾ? ದುರಹಂಕಾರ, ಕೊಬ್ಬು. ನಾ ಮಾತಾಡಲ್ಲ, ಬೇಕಾದರೆ ಅವರೆ ಮಾತಾಡಲಿ ಮೊದಲು ಎಂದಂದುಕೊಂಡು ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಮಲಗುತ್ತಾಳೆ. ಗಡಿಯಾರದ ಟಿಕ್ ಟಿಕ್ ಶಬ್ದ ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಸಿರೂ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಮೌನ ಆ ರಾತ್ರಿ. ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಬಿಡಲೊಲ್ಲದು!!

ಕೊನೆಗೆ ಗಂಡ ಮಹಾಶಯ ತಾನೆ ಪೂಸಿ ಹೊಡೆದೂ ಹೊಡೆದೂ ಅಂತೂ ಅವಳ ಕೋಪಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿಸಿದ. ಮತ್ತೆ ಈ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಡಾ॥ ರಾಜಕುಮಾರವರ ಸಿನೇಮಾಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ತಯಾರಿ. ಅವಳಿಗೆ ಡಾ॥ರಾಜಕುಮಾರನ ಸಿನೇಮಾ ಅಂದರೆ ಸಾಕು ಹೊರಡುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು. ರಾಜಕುಮಾರ ಸಿನೇಮಾ ಅಂದರೆ ಯಾರಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗೋದಿಲ್ಲ ಹೇಳಿ? ಅದೂ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ನಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ್ ಟಾಕೀಸಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಪರದೆಯ ಮುಂದೆ ಕೂಡಿಸುತ್ತೇನೆಂದು ರೀಲು ಬಿಟ್ಟ ನೋಡಿ. ಖುಷಿ ಖುಷಿಯಿಂದ “ನಡಿರಿ ಹೋಗೋಣ ” ಎಂದು ಸಮ್ಮತಿ ಸೂಚಿಸಿದಳು.

ಆದರೆ ಹೋಗುವಾಗ ಇವಳಿಗೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ಭಯ. ಹೇಗೆ ಜನರ ಮಧ್ಯ ತಿರುಗಾಡೋದು? ಮೊದಲೆ ಗಂಡನಿಗೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದಳು. “ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ದೂರ ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೇ ಇರಬೇಕು. ನನಗೆ ಭಯಾ.”

“ಆಯಿತು ಮಾರಾಯ್ತಿ. ನಡಿ ಹೋಗೋಣ.”

ಇಬ್ಬರ ಸವಾರಿ ಹೊರಟಿತು ಸಿಟಿ ಬಸ್ಸು ಏರಿ. ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ ಸ್ಯಾಂಡಿನಲ್ಲೇ ಇಳಿದು ಇವಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುತ್ತಾಡಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಗಂಡ ಎರಡು ತಾಸು ಮೊದಲೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದ. ಸರಿ ಬಸ್ಸಿಂದ ಇಳಿದು ಇವಳೊಂದಿಗೆ ಹಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿರುವಾಗ ಎದುರಿಗೆ ಬರುವ ಅಡ್ಡಡ್ಡ ಜನರ ತಳ್ಳಾಟದಲ್ಲಿ ಇವಳೂ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಗಂಡ ಮುಂದೆ ಇವಳು ಅವನ ಹಿಂದೆ. ಹೋಗ್ತಾ ಹೋಗ್ತಾ ಅವನ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿರುಸಿನ ನಡುಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಇವಳ ನಿರಿಗೆಯ ಸೀರೆಯ ತಡವರಿಕೆಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಇರುವಂತೆ ಆಯಿತು. ಆದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಅವನ ಕೆಂಪು ಶರ್ಟ್ ಗುರುತು ಗುಂಡಾದ ತಲೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇ ಗುರುತಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆನೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಸುಮಾರು ದೂರ ನಡೆದಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಕಡೆ ಅವನು ನಿಂತು ಕತ್ತು ಹೊರಳಿಸಿದಾಗ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ ಇವನು ನನ್ನ ಗಂಡನಲ್ಲ. ಗಾಭರಿಯಿಂದ ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಅಪರಿಚಿತರು. ಎಲ್ಲಾ ಅವರವರ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಏನು ಮಾಡುವುದು? ದಿಕ್ಕೇ ತೋಚದಂತಾಯಿತು. ಕೋಪ, ದುಃಖ, ಹೆದರಿಕೆ ಎಲ್ಲ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದು ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಆಗೆಲ್ಲ ಈಗಿನಂತೆ ಮೊಬೈಲ್ ಇಲ್ಲ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕರವಸ್ತ್ರ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಊಟ ಮಾಡಿ ಹೊರಟಿದ್ದು ನಾಲ್ಕೂವರೆ ಶೋಗೆಂದು. ಇದುವರೆಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾಳೆ. ನಡೆದೂ ನಡೆದೂ ಸೋತ ಕಾಲ್ಗಳು ದಾರಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಪಾಳು ಬಿದ್ದ ಮನೆ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತಾದಾಗ ಇದೇ ಸರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಕೂತು ನೋಡೋಣ. ನನ್ನ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಹೋಗುವಾಗ ಕೇಳಿದ್ದೆ “ಇಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಈ ಮನೆ ಯಾಕೆ ಪಾಳು ಬಿದ್ದಿದೆ? ” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ “ಹೋಗಿ ಹೋಗಿ ಈ ಮನೆ ಮೇಲೆ ಯಾಕೆ ಕಣ್ಣು ಬಿತ್ತು? ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅಂಗಡಿಗಳು ಲೈಟಿನ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಜಗಮಗಿಸುತ್ತಿವೆ. ಒಂದು ಸೀರೆನೊ ಅಥವಾ ಇನ್ನೇನೊ ಕೇಳ್ತೀಯಾ ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ” ಎಂದು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. ಖಂಡಿತಾ ನನ್ನ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಾರೆಂಬ ಭರವಸೆ ಚಿಗುರೊಡೆಯಿತು. ಕೊಂಚ ಸಮಾಧಾನವೂ ಆಯಿತು.

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕರೆಂಟು ಹೋಯಿತು. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿ ಮುಂಗಟ್ಟುಗಳ ಬೆಳಕು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡವು. ಬೆಳಕಿಗಿಂತ ಕತ್ತಲೆಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಎತ್ತ ನೋಡಿದರೂ. ಎದ್ದು ನಿಂತು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಕುಳಿತ ಮನೆಯ ಪಾಳು ಬಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡದೊಳಗಿಂದ ಮಿಣಿ ಮಿಣಿ ದೀಪ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಹೆಂಗಸಿನ ಮುಖ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇವಳು ಆ ಬೆಳಕು ಬಂದತ್ತ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಬೀದಿಗಿಂತ ಆ ಮನೆಯ ಹೆಂಗಸಿನೊಂದಿಗೇ ಇರುವುದು ವಾಸಿ ಎಂದೆಣಿಸಿ ಅವಳ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ತನ್ನ ಪರಿಚಯ ತನಗಾದ ಅವಸ್ಥೆ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ನಕ್ಕ ಆ ಹೆಂಗಸು ಬಾ ಎನ್ನುವ ಸೌಂಜ್ಞೆಯೊಂದಿಗೆ ಆ ಮನೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಲು ಇವಳೂ ಕೂಡಾ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಮೇಲೆ ಸುಂದರ ದೊಡ್ಡ ಹಜಾರ. ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಲೈಟುಗಳು. ಸುತ್ತ ಕಿಟಕಿಗಳಿಗೆ ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಪರದೆಗಳನ್ನು ಇಳಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ಹೊರಗಿನ ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದೆ. ಆ ಹೆಂಗಸು ಕುಳಿತ ತೂಗು ಮಂಚ. ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಇತ್ತಿಂದತ್ತ ತೂಗುವಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದ ಗೆಜ್ಜೆಯ ಬೊಂತೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿ ಹೋಗುವಾಗ ಎತ್ತುಗಳ ಕೊರಳ ಗಂಟೆಯಂತೆ ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಓಲಾಡಿ ತಮ್ಮ ಇಂಪಾದ ನಾದ ಸೂಸುತ್ತಿವೆ. ಅಲ್ಲಿಯೆ ಇದ್ದ ಒಂದು ಮರದ ರೌಂಡಾದ ಟಿಪಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ನೀರಿನ ತಂಬಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ದಾಹ ಗರಿಗೆದರಿ ಕುಡಿಯುವ ಆಸೆ. ಹೆಂಗಸು ಇವಳನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ನೋಡಿದರೆ ನನ್ನಜ್ಜಿ ಬೈಯ್ಯೋರು. “ನಡಿ ಒಳಕ್ಕೆ ದೃಷ್ಟಿ ಗಿಷ್ಟಿ ಆದಾತು “ಅಂತ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಹೋಗೊ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಸಣ್ಣಗೆ ನಗುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಹೆಂಗಸು ಮೆಲ್ಲನೆ ಎದ್ದು ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಂದಹಾಸದ ಬದಲಾಗಿ ಕ್ರೂರತನ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಕಟ್ಟಿದ ತುರುಬು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಹಣೆಗೆ ಹೆಬ್ಬೆರಳಿಟ್ಟು ಮೇಲಕ್ಕೆ ನೀವುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಹಣೆ ಉದ್ದನೆಯ ಕೆಂಪು ಕುಂಕುಮದ ನಾಮ. ಕಣ್ಣೆರಡೂ ಊರಗಲ. ಚಂಡಿ ಚಾಮುಂಡಿಯೊ ಅಥವಾ ನಮ್ಮೂರ ಚೌಡಿಯ ಅತಾರವೊ ಏನೂ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಎದೆ ಬಡಿತ ಅವಳಿಗೇ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಯಾರೊ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಕೂತ ಅನುಭವ. ಗಂಟಲು ಒತ್ತಿದಂತಾಗಿ ಕೂಗಲು ಧ್ವನಿ ಹೊರ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣು ಹೆದರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಕಾಲುಗಳು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿವೆ. ಅವಳ ಎರಡೂ ಕೈ ಕತ್ತು ಒತ್ತುತ್ತಿವೆ. ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿದಂತಾಗಿ ಕಿಟಾರನೆ ಕಿರುಚುತ್ತಾಳೆ!!

ಶಾರದಾ,ಏಯ್ ಶಾರದಾ ಏನಾಯ್ತೆ? ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ವರ್ತಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೀಯಾ? ಎದ್ದೇಳು, ಎಚ್ಚರ ಮಾಡಿಕೊ ಎಂದು ಗಂಡ ಜೋರಾಗಿ ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇವಳೊ ಪೂರ್ತಿ ಬೆವತು ದೇಹವೆಲ್ಲ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದೆ. ನೂರಾರು ಮೈಲಿ ಓಡಿ ಬಂದಂತೆ ಜೋರಾಗಿ ಎದುರಿಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಗಂಡನ ಅಲಗಾಡಿಸುವಿಕೆಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು ಪಟಕ್ಕನೆ ಎದ್ದು ಕುಳಿತು ನಾನೆಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇನೆ? ಅದೆ ಅವಳೆಲ್ಲಿ? ನೀವು ಯಾವಾಗ ಬಂದ್ರಿ? ನನ್ನ ಒಬ್ಬಳನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ರಿ? ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ ಅವಳ ಬಡಬಡಿಕೆಯ ಮಾತು.

ಒಂದಷ್ಟು ನೀರು ಕುಡಿಸಿ ತಟ್ಟಿ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ತಂದಾಗ ಅವಳು ಗಂಡನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು “Please ನನ್ನ ಒಬ್ಬಳೆ ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗಬೇಡ್ರಿ. ಭಯ ಆಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಆ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ಕಿಗೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಸಿನೇಮಾನೂ ಬೇಡಾ. ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗೋದು ಬೇಡಾ ಕಂಡ್ರಿ^^^ ನನಗೆ ನಮ್ಮೂರೆ ವಾಸಿ. ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೋಡಬೇಕು, ನಾನಿಲ್ಲಿ ಇರೋದಿಲ್ಲ, ನಾನು ಕಳೆದು ಹೋಗ್ತೀನಿ, ಅದೆ ಅವಳು ಬರುತ್ತಾಳೆ, ಭಯ ಆಗುತ್ತೆ ಕಂಡ್ರೀ^^^^ ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.

ಅವಳ ಮಾತು ಮುಗಿಯುವ ಲಕ್ಷಣ ಕಾಣದೆ ಗಂಡನಿಗೆ ನಗು ತಡೆಯೋಕೂ ಆಗದೆ ಅಂತೂ ಹೇಗೊ ಸಮಾಧಾನಿಸಿ ಮಲಗಸಿದಾಗ ಸೂರ್ಯ ಮೂಡುವ ಹೊತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಚಂದಿರ ಇವರಿಬ್ಬರ ಸಲ್ಲಾಪ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲೆ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿ ಮುಸಿ ಮುಸಿ ನಕ್ಕು ಮರೆಯಾದ!!

(ಇದು ನಡೆದ ಘಟನೆಯ ಸುತ್ತ ನನ್ನದೆ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಕಥೆ)

20-11-2017. 5.06pm