ಕಾಲಾಯ ತಸ್ಮೈನಮಃ (ಕಥೆ)

“ಯಾಕೊ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಹೀಗನಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ನೋವು ದುಃಖ. ಆದರೆ ಇದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಕಾರಣ ಕೇಳಲು ಹೊರಟರೆ ಹಲವಾರು ಹೇಳಲಾಗದ, ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಸತ್ಯ. ನಿಘಂಟಿನ ಒಳಗೆ ಅವಿತ ಶಬ್ದಗಳಂತೆ. ಹುಡುಕುವುದಿಲ್ಲ,, ಸಿಕ್ಕರೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವು ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಇರಲಿ. ಎಂದಾದರೂ ಗೋಚರಿಸಬಹುದು ಅಥವಾ ಗೋಚರಿಸದೆಯೂ ಇರಬಹುದು. ಅದರಿಂದ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನ? ಕೆದಕಿ ಕೆದಕಿ ಗಾಯ ಹುಣ್ಣಾಗುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೆ. ಅದರಿಂದ ಕೀವು ಬಂದಾಗ ತಡೆಯಲಾಗದ ನೋವು. ಇವೆಲ್ಲ ಬೇಕಾ? ಹೀಗಂದುಕೊಂಡು ಸವೆಯುತ್ತಿದೆ ದಿನಗಳು. ಅವನು ದೂರಾದ ದಿನಗಳು ತಿಂಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ.”

ಶೈಲಜಾ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಸಿವಿಸಿ ಒಂದಷ್ಟು ಮೊಗೆದು ನನ್ನ ಮುಂದಿಟ್ಟಾಗ ಗೆಳೆತನ ಅಂದರೆ ಇಷ್ಟೇನಾ? ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿತ್ತು. ಆದರೂ ನಾನು ಇದನ್ನು ತೋರ್ಪಡಿಸದೇ ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ಜಿನುಗುವುದನ್ನು ತಡೆದಿದ್ದೆ ಒಂದಷ್ಟು ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿ.

ಮನುಷ್ಯ ಯಾಕಿಷ್ಟು ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ತೊಳಲಾಡುತ್ತಾನೆ? ಬೇಕಿತ್ತಾ ಇಲ್ಲದ ಉಸಾಬರಿ. ಮನಸು ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ನಿಖರ ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲ. ಅದು ನನಗೂ ಗೊತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಕೆಣಕದೆ ಮೌನ ವಹಿಸಿದ್ದೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು. ಈ ಸಮಯ ಸರಿಯೋದೆ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ ಅಂತ ನಾನೇ ಮೌನ ಮುರಿದು ಹತ್ತಿರದ ಉಡುಪಿ ಹೊಟೇಲ್ನಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ಊಟ ಮಾಡಿಸಿ ಅವಳ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ವರೆಗೂ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದೆ.

ಮನೆಗೆ ಬರುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಲೇಟಾದರೂ ಸವಿತಾಳಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ಕಾಯುತ್ತಿರುವುದು ನೆನೆದು ಬೇಗ ಬೇಗ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಕೊನೆಯ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಶೈಲಜಾಳ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಹತ್ತಿರದ ಹಾದಿ ಇಲ್ಲದೇ ಸುತ್ತಿ ಬಳಸಿ ಬರಬೇಕು ನಮ್ಮ ಮನೆ ಸೇರಲು. ಅಲ್ಲೊಂದು ಮನೆ ಕಟ್ಟುವ ಕಾಯಕ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಮೊದಲಿದ್ದ ಒಳ ಹಾದಿ ಬಂದಾಗಿ ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಈ ಅವಸ್ಥೆ.

ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಅಮ್ಮ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ಕೂತು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಹರೆಯದ ಮಗಳು ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ? ಆಗಲೇ ಎರಡೆರಡು ಬಾರಿ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ “ಬಾರೆ ಬೇಗಾ ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯಾ?” ಇದು ನಾನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅಮ್ಮನ ಉಯಿಲು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನೇ ಆಗಾಗ ಅಮ್ಮನ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಆತಂಕ ಪಡಬೇಡಾ ಅಂದರೂ ಅವಳೆಲ್ಲಿ ಕೇಳ್ತಾಳೆ? ” ಕಾಲ ಸರಿಗಿಲ್ಲ ಕಣೆ. ಹುಷಾರು” ಅಮ್ಮನ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಮಾತು.

ಇಂತಹ ಪ್ರೀತಿ ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಮದ್ಯೆ ಯಾಕೆ ಬೆಳೆಯೋಲ್ಲ? ಯಾಕೆ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಒಂದಷ್ಟು ತಿಂಗಳು, ವರ್ಷ ಅಷ್ಟೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೊನೆ ಕೊನೆಗೆ ಹಳಸಲಾಗುವುದಲ್ಲ! ಮನುಷ್ಯನ ಗುಣ, ನಡತೆ ಕಾರಣವೊ ಅದವಾ ಧೌರ್ಬಲ್ಯವೊ? ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಗಳಸ್ಯ ಕಂಠಸ್ಯ ಎಂದು ಇದ್ದವರೆಷ್ಟೊ ಮಂದಿ ಕ್ರಮೇಣ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದು ಸಂಬಂಧದ ಹೊರಗೆ. ವಿಚಿತ್ರ ಅಂದರೆ ಕೆಲವರ ನಡೆ ಕೊನೆ ಕೊನೆಗೆ ಕಗ್ಗಂಟಾಗಿ ಇವರಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕಪ್ಪಾ ಅನ್ನುವಂತಾಗುವುದು ಯಾಕೆ? ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಹ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಕಾಲ ಸರಿದಂತೆ ಯಾಕೆ ಬೇಡಾ ಅಂತನಿಸೋದು?

ನಿದ್ದೆ ಬಾರದೇ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಳಾಡುತ್ತ ಹೊಕ್ಕ ತಲೆ ತುಂಬ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಕಾರಣ ಶೈಲಜಾಳ ಮಾತು. ಅವಳಿನ್ನೂ ಓದುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗಿ. ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಒಬ್ಬಳೇ ಮಗಳು. ತುಂಬು ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವಳು. ಓದಿನ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಅವಳು ಹಾಸ್ಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವಂತಾಯಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಒಡನಾಡಿಗಳ ಹಲವರ ಪರಿಚಯ ಸ್ನೇಹ ಅವಳು ಸ್ವಲ್ಪ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಈ ಹಾಸ್ಟೆಲಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಯ ವರ್ಷದ ಬಿ.ಕಾಂ. ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಶೈಲಜಾಳಿಗೆ ಸವಿತಾ ಗೆಳತಿಯಾಗಿ ಅಕ್ಕರೆಯ ಅಕ್ಕನಂತಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಕೂಡಾ ಅಷ್ಟೇ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ.

ಸವಿತಾ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಆರೋಗ್ಯದ ಚೆಕ್ಅಪ್ಗೆಂದು ಹತ್ತಿರದ ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್ಗೆ ಬಂದಾಗ ಶೈಲಜಾ ತೀವ್ರ ನಿತ್ರಾಣದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತ ಅಲ್ಲೆ ಬೇಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಇವಳಮ್ಮ ಅವಳನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಿ ಕಷ್ಟ ಸುಃಖ ವಿಚಾರಿಸಲಾಗಿ ಊರಿನಿಂದ ಓದಿಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮನೆ ಹತ್ತಿರದ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದು ಒಬ್ಬಳೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ತಿಳಿದು ಮರುಕ ಹುಟ್ಟಿತು. ತಮ್ಮ ಕೈಲಾದ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ತಮ್ಮ ಮನೆಗೂ ಕರೆತಂದು ಎರಡು ದಿನ ಶುಶ್ರೂಷೆ ನೀಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಆಗಾಗ ಬಂದು ಹೋಗು ಎಂಬ ಕೋರಿಕೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಅವಳು ಬರಬರುತ್ತಾ ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಹತ್ತಿರವಾದಳು. ಸಮಯವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಹಾಗೆ ರಜೆ ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುರತ್ತಿದ್ದರೂ ದುರ್ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹೆತ್ತವರ ನೆನಪು ನುಂಗಲಾರದ ತುತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಊರಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಅಜ್ಜಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ತಾನು ಒಂಟಿ ಅನ್ನುವ ಭಾವ ಸದಾ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರಲ್ಲೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಹೆತ್ತಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಅಂತ ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಅನಿಸಿದ್ದಿದೆ. ಅದು ಹಾಗೆ ಯಾರು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿ ಆತ್ಮೀಯತೆ ತೋರಿಸಲಿ ಹೆತ್ತವರಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲೂ ಅಮ್ಮನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಸಂತೃಪ್ತಿಯೇ ಬೇರೆ. ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವವರೆಗೂ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಹಸುಗೂಸಂತಿದ್ದಳು ಅವಳು. ಏಳನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ಪಾಸಾಗಿ ರಜಾ ಕಳೆಯಲೆಂದು ಅಜ್ಜಿಯ ಮನೆಗ ಹೋದಾಗ ಭರಸಿಡಿಲಿನಂತೆ ಬಂದ ಸುದ್ದಿ ಬಾರದೂರಿಗೆ ತೆರಳಿದ ಸತ್ಯ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ವರ್ಷಗಳೇ ಬೇಕಾಯಿತು.

ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಮುಗಿಸಿ ಕಾಲೇಜು ಶಿಕ್ಷಣ ಕಲಿಯಲು ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ವಾಸ ಶುರುವಾದ ಮೇಲೆ ಶೈಲಜಾಳ ನಡವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಭುದ್ದತೆ ಮನೆ ಮಾಡುತ್ತ ಬಂತು. ಬದುಕೆಂದರೆ ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಎದುರಾಗುವ ದಿನಗಳು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಪಿಯೂಸಿಯಿಂದಲೂ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿಸಿ ಊರಿಗೆ ಮರಳಿದಾಗ ಹೊತ್ತು ಕಳೆಯಲು ಊರಿನಲ್ಲಿರುವ ಸರ್ಕಾರಿ ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ಸಾಯಂಕಾಲ ಹೋಗಿ ಕೂತು ಓದುವುದು ಒಂದಷ್ಟು ತೋಚಿದ್ದು ಬರೆಯುವುದು ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು. ಮಾತಿಗಿಂತ ಮೌನಕ್ಕೇ ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಶರಣಾಗಿ ಓದುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಬೇರಿನ್ಯಾವುದರ ಕಡೆಯೂ ಅಷ್ಟು ಗಮನವಿಲ್ಲ.

ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷ ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದಂತೆಲ್ಲ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇನೊ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾವಣೆ ಆಗಿದೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಂಬುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರಲು ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಯಾರೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಮುಖ ಕೊಟ್ಟು ಮಾತಾಡುವುದಿರಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೂತು ಊಟ ಕೂಡ ಮಾಡುವುದು ಕಾಣದಾದಳು. ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಸಂಸಾರ,ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಸಂಸಾರ ಆಗಲೇ ಅವರವರ ಗುಂಪು ಕಟ್ಟಿ ಒಂದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೂ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟುವಂತಹ ವಾತಾವರಣ. ಅಜ್ಜಿ ಸದಾ ಗೋಡೆಗೆ ಒರಗಿ ಅದೇನೊ ಗಹನವಾಗಿ ಚಿಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಶೈಲಜಾಳಿಗೆ ತಾನೇನು ಮಾಡಲಿ? ಎಲ್ಲರೂ ಯಾಕೀಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಬದಲಾವಣೆ ಗೋಚರವಾಗದಿದ್ದರೂ ಹೀಂಗ್ಯಾಕೆ ಇದ್ದಾರೆ ಇವರೆಲ್ಲಾ? ಆಗಾಗ ಕಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕುವುದು ಅಜ್ಜಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ಒಂದಿನ ತಡೆಯಲಾರದೇ ಹೋಗಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಹತ್ತಿರ “ಅದೆನಾಯ್ತು ಹೇಳು ಅಜ್ಜಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಇದ್ದಾರೆ? ಏನಾಗಿದೆ ಇಲ್ಲಿ? ”

ಮೊಮ್ಮಗಳನ್ನು ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಗೋಳೊ ಎಂದು ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು ಅಜ್ಜಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಮನಸ್ಸು ತಹಬದಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ “ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಆ ಮೊದಲಿನ ಮನೆ ಕಂದಾ. ಎಲ್ಲರೂ ದುಡ್ಡಿನ ಹಿಂದೆ ಹರಿದು ಹಂಚಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆಗಾಗ ಜಗಳ, ಮನಸ್ತಾಪ ಶುರುವಾಗಿದೆ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರಲ್ಲಿ. ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಹಣದ ದಾಹ ನಿನ್ನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನಿಗೆ. ತಲೆ ತಲಾಂತರದಿಂದ ಬಂದ ಈ ಜಮೀನು ಮನೆ ಎಲ್ಲಾ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಕಂಪನಿಗೆ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ವಿದೇಶಿ ಕಂಪನಿಯಂತೆ. ಸರಕಾರದ ಕುಮ್ಮಕ್ಕು ಬೇರೆ ಇದೆಯಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಜಮೀನು ಖರೀಧಿಸಲು!

” ಕೈ ತುಂಬಾ ದುಡ್ಡು ಕೊಡ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ ಮಾರಿ ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಸೆಟ್ಲ ಆಗೋಣ. ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದಿನ ಭವಿಷ್ಯವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸಾಯ ಮಾಡೋದೂ ಕಷ್ಟ. ಕೆಲಸಗಾರರೂ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ. ನಮಗೂ ದುಡಿಯೋಕಾಗೋದಿಲ್ಲ. ಮಾರಿ ಬಂದ ಹಣದಲ್ಲಿ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮನೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಶೈಲಜಾಳ ಓದು ಮುಗಿದಂತೆ ಅವಳಿಗೂ ಮದುವೆ ಮಾಡಿದರಾಯಿತು” ಎಂದು ನಿನ್ನ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ನಿರ್ಧಾರ ಕಣೆ. ನಾನು ಬೇಡಾ ಅಂದರೆ ಅವರುಗಳು ಕೇಳ್ತಾರಾ? ಈ ಜಮೀನು, ಈ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟೋಗೋದು ಅಂದರೆ ಕರುಳು ಕಿವುಚಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಿರುವಂತಾಗಿದೆ. ಸಂಕಟ ಆಗುತ್ತೆ ಕಣೆ. ನಿಮ್ಮಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಇರಬೇಕಿತ್ತು. ಬಹಳ ನೆನಪಾಗ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾನೇನು ಮಾಡ್ಲೆ? ಮದುವೆಯಾಗಿ ಸಿದ್ದೆ ಒದ್ದು ಬಲಗಾಲಿಟ್ಟು ಈ ಮನೆ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳ ಹೆತ್ತು ಚಂದಾಗಿ ಸಂಸಾರ ಮಾಡಿದ್ದು ಈ ಮನೆಯಲ್ಲೆ ಅಲ್ವೇನೆ. ಈಗ ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕಲ್ವೆ.” ಅಜ್ಜಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು.

ಇರುವ ವಿಚಾರ ತಿಳಿದು ಶೈಲಜಾಳಿಗೂ ಸಂಕಟ ಆಯಿತು. ಹಾಗೆ ಅವರುಗಳ ನಿರ್ಧಾರ ತಪ್ಪು ಅಂತನೂ ಅನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಇದೆ. ಆದರೆ ಈ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಮನೆ ಆಸ್ತಿ ಮೇಲೆ ಅತೀವ ಅಕ್ಕರೆ. ತನಗೆ ತಿಳದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿ ” ಬನ್ನಿ ಅಜ್ಜಿ ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೇ ಕೂತು ಹೀಗೆ ಚಿಂತೆ ಮಾಡುತ್ತ ಆರೋಗ್ಯ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ತೀರಾ. ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಋಣ ತೀರಿತು ಅಂತ ತಿಳಿದು ಈ ಯೋಚನೆ ಬಿಟ್ಟಾಕಿ. ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ. ಅಲ್ಲಿಯ ವಾತಾವರಣ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಶಾಂತಿ ಸಿಗಬಹುದು. ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇರೊ ಲೈಬ್ರರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಚಿಂತೆ ಮಾಡಬೇಡಿ” ಎಂದನ್ನುತ್ತ ಅಜ್ಜಿಯೊಂದಿಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋರಡುತ್ತಾಳೆ.

ಅಜ್ಜಿ ಮೊಮ್ಮಗಳ ಮುಗ್ಧ ಮುಖ ತದೇಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತ ಒಳಗೊಳಗೆ ಸಂಕಟಪಟ್ಟಳು. ಕಾರಣ ತನ್ನ ಮಗ ಸೊಸೆ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಅವನ ಮಗಳನ್ನು ಅವನಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರು ಬಲು ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ ಹೌದು ಆದರೆ ಈ ಆಸ್ತಿ ಮಾರಿದರೆ ಬರುವ ಹಣದಲ್ಲಿ ಅವನ ಪಾಲು ಅವನ ಮಗಳಿಗೆ ಕೊಡೋಣ ಅಂತ ಇಬ್ಬರ ಬಾಯಲ್ಲೂ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಸಾಗಾಕಿ ಬಿಡೋಣ ಅನ್ನುವಂತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರಲ್ಲಾ. ಹಣದ ವ್ಯಾಮೋಹ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನೇ ಕಿತ್ತೊಗೆಯುವುದಲ್ಲಾ ಇತ್ಯಾದಿ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆಗೀಡಾಗಿದ್ದರು.

ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ದೂರದಿಂದಲೇ ಕೈ ಮುಗಿದು ” ನೀವಿಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮುಗಿಸಿ ಕೂತಿರಿ. ನಾನು ಹೋಗಿ ಬೇಗ ಬರುತ್ತೇನೆ “ಎಂದು ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ.

ಲೈಬ್ರರಿ ತಲುಪಿದ ಶೈಲಜಾ ಎಂದಿನಂತೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದು ಕೊನೆಯ ಟೇಬಲ್ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತು ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಾಯಿಸುತ್ತಾಳೆ. ದಿನವೂ ಇದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬರುವ ಅವನು ಕಾಣದಾದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಪೆಚ್ಚಾಗಿ ‘ ಬರಬಹುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್ಟು ‘ ತನ್ನಲ್ಲೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಪುಸ್ತಕ ತೆರೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಹೊರಗೆ ಕುಳಿತ ವಾಚ್ಮನ್ ಒಂದು ಚೀಟಿ ತಂದು ಇವಳ ಕೈಗಿತ್ತು ಅವರು ನಿಮಗೆ ಕೊಡಲು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರುಹಿ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅವಕ್ಕಾಗಿ ಚೀಟಿ ತೆರೆದು ಓದಿದರೆ ಅಲ್ಲೇನಿದೆ ಖಾಲಿ ಹಾಳೆ. ಹಾಳೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ “ಕ್ಷಮಿಸು.” ತಲೆ ಬುಡ ಅರ್ಥ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ರಜೆ ಮುಗಿದು ಪುನಃ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಸೇರಿದ ಮೇಲೂ ಅವನಿಂದ ಒಂದು ಫೋನೂ ಇಲ್ಲ. ತಾನೇ ಮಾಡಿದರೂ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಅಂತ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಏನಾಯಿತು ಇವನಿಗೆ?

ತಾನಾಗೇ ಮಾತಾಡಿಸಿ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡವನು. ಪರಸ್ಪರ ಮಾತಾಡುತ್ತ ಈ ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರವಾದವನು. ಇಬ್ಬರ ವಿಚಾರಗಳ ವಿನಿಮಯ ಒಂದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದ. ತನ್ನಂತೆ ಓದುವ ಬರೆಯುವ ಹುಚ್ಚು. ದೂರದ ಪುಣೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪರಿಚಯ ಮಾತಾಡಿದ್ದು ಪೂರಾ ಬರೀ ಓದು, ಪರೀಕ್ಷೆ, ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಬರೆದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವನ ಮುಂದಿಡಿದು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗಾಗ ಒಂದಷ್ಟು ವಾಗ್ವಾದ ನಡೆದು ಸಣ್ಣ ಜಗಳ ಆಡಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಮಾತು ಬಿಟ್ಟು ಮುನಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಕ್ಷಮಿಸು ಅಂದು ಮತ್ತೆ ಯಥಾಪ್ರಕಾರ ಅದೇ ಮಾತು, ಅದೇ ವಿಮರ್ಶೆ. ಹಾಸ್ಟೆಲ್ನಲ್ಲಿರುವಾಗ ವಾರಕ್ಕೊಂದೆರಡು ಫೋನು ಗ್ಯಾರೆಂಟಿ. ಒಂಟಿತನ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಮಾಡಿದವನು. ಅದು ಬಿಟ್ಟರೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಯಾವ ಸಂಬಂಧವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನಿರುವಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಖುಷಿಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಸದಾ ಅವನು ನನ್ನ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಇರಬೇಕು ಆಗಾಗ ಅನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾನೆಲ್ಲಿ ಅವನೆಲ್ಲಿ ಅಂತ ಅನಿಸಿ ಪೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗಲೂ ಕೋಪಿಸಿಕೊಂಡಿರಬಹುದೆಂದು ಕಾದು ಕಾದು ಹತಾಶಳಾದೆ. ಆದರೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಹೀಗೆ ದೂರಾಗಬಹುದೆಂಬ ಊಹೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ದುಃಖ ತಡೆಯಲಾರದೆ ನನ್ನ ಊಹೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾದಂತೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಬಡಬಡಾಂತ ಏನೇನೊ ಸವಿತಾಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಮನಸ್ಸು ಹಗುರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಹೀಗೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ತಪ್ಪೊ ಸರಿಯೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಈಗೀಗ ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿ ಬದಲಾವಣೆ ಮನೆ ಮಾಡಿತು. ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತು ಬೇಡಾ. ಯಾರೂ ನಮ್ಮವರಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಷ್ಟೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವು ಅಷ್ಟೆ. ಇಲ್ಲದ ಆಸೆಗಳು ಗರಿಗೆದರುತ್ತವೆ. ಈಡೇರದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಮುದುಡುತ್ತದೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ದೂರ ಇದ್ದುಬಿಡುವುದೇ ವಾಸಿ ಅಂತನಿಸುತ್ತಿರುವುದಂತೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಈಗ ಇವನು. ಕೊನೆಗೆ ಹಿರಿಯರ ಕಾಲದ ಈ ಊರು, ಆಸ್ತಿ, ಮನೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೊರೆಯುವ ಕಾಲ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೇ ಇದೆ. ಇನ್ನೇನು? ಎಲ್ಲವೂ ಕಾಲಾಯ ತಸ್ಮೈನಮಃ. ಈಜು ಬಾರದ ನನಗೆ ತೇಲುತ್ತ ಮುಳುಗುತ್ತ ಹೇಗೊ ದಡ ಸೇರಿದರೆ ಸಾಕು. ಓದು ನನಗೆ ಈಗ ಮುಖ್ಯ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ ನನ್ನ ನೆಲೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬದುಕಿನ ಗತಿ ಮುಂದೆ ಹೇಗೆ ಏನೊ! ಭಗವಂತ ನಡೆಸಿಕೊಟ್ಟಂತಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ ಮುಂಬರುವ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ತಯಾರಿಗೆ ಅಣಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ!!

25-11-2018. 7.17pm

Advertisements

ಭಾಗವತರ ಮನೆ (ಕಥೆ)

ಅನಾದಿ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಾಳಿ ಬದುಕಿದ ಅದೊಂದು ಕೂಡು ಕುಟುಂಬ. ಭಾಗವತರ ಮನೆಯೆಂದು ಆ ಮನೆಗೆ ಇರುವ ಹೆಸರು. ಈ ಹೆಸರು ಬಂದಿರುವುದು ಬಹುಶಃ ಆ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಯಾರೊ ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನವರು ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಭಾಗವತರಾಗಿ ಹಾಡು ಹೇಳುತ್ತಿರಬಹುದೆಂಬ ಪ್ರತೀತಿ. ನಿಖರವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರೂ ಆ ಮನೆಯವರು ಆಗಾಗ ಯಕ್ಷಗಾನ ವೀಕ್ಷಣೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದಂತೂ ಸತ್ಯ. ದೊಡ್ಡ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆ. ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿಯ ಚಿಕ್ಕ ಹಳ್ಳಿ. ಹಳ್ಳಿಯೆಂದರೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಮನೆಗಳಿರುವುದಲ್ಲದೆ ಒಂದೊಂದು ಹಳ್ಳಿಗೂ ಒಂದೊಂದು ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಜನ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ ಎಂದೆನಿಸಿದರೂ ಈ ಕೂಡು ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರಿರುವುದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ.

ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮಗ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗನ ಒಟ್ಟೂ ಸಂಸಾರವಿದ್ದು ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಕಾಲಾನಂತರ ಅವನ ಆಡಳಿತ ಹಿರಿಯವನಾದ ಅವನ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನ ಕೈಗೆ ಬಂದು ಅವನ ದರ್ಭಾರವೋ ಬಲು ಜೋರು. ಅವನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅವನ ಹೆಸರು ವೆಂಕಟೇಶ. ಎಲ್ಲರೂ ವೆಂಕಿ ವೆಂಕಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಿನ ಪ್ರವೇಶ ಇವನ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ.

ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಎಜಮಾನನಲ್ಲವೆ? ನಾಲ್ಕೂವರೆ ಎಕರೆ ಅಡಿಕೆ ತೋಟ, ಒಂದು ಎಕರೆ ಗದ್ದೆ, ಹಿರಿಯರ ಕಾಲದ ನಗ ನಾಣ್ಯ, ಎಜಮಾನಿಕೆಯ ಗತ್ತು ಅವನ ಹೆಗಲೇರಿತ್ತು. ಅವನ ಹೆಂಡತಿಯೋ ಮಾ…ಘಾಟಿ. ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ವೆಂಕಟೇಶನನ್ನು ಪುನರ್ ವಿವಾಹವಾದವಳು! ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವವರ ಜೊತೆ ಅದೇಗೊ ಎರಡು ದಿನ ಜೈಲಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಬಂದು ಕೊನೆಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕಿರುವವರೆಗೂ ಪ್ರತೀ ತಿಂಗಳೂ ಮಾಸಾಶನ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಊರಿಗೆ ಒಬ್ಬಳೇ ದಿಟ್ಟ ಮಹಿಳೆ ಎಂದು ಮನೆ ಮಾತಾದವಳು!

ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗ ನಂದೀಶನಿಗೆ ದೂರದ ಪುತ್ತೂರಿನಿಂದ ತಿರಾ ಕೊಟ್ಟು ಹೆಣ್ಣು ತಂದು ಮದುವೆ ಮಾಡಿದ್ದ ಅವನಪ್ಪ ಬದುಕಿರುವಾಗಲೇ. ಅವಳ ಹೆಸರು ಸಾವಿತ್ರಿ. ತುಳು ಭಾಷೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಭಾಷೆ ಬಾರದು. ಇನ್ನೂ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ. ಗಂಡ ನಂದೀಶನಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ವರ್ಷ. ಆಗಿನ ಕಾಲವೇ ಹಾಗೆ. ಹುಡುಗಿಯರು ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬರುವ ಮೊದಲೇ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಆಟ ಪಾಠಕ್ಕೆಲ್ಲ ಬೀಗ ಜಡಿದು ಮುತ್ತೈದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಪಡುವ ಪಾಡು ಆ ದೇವರಿಗೇ ಪ್ರೀತಿ. ಇಂತಿಪ್ಪ ಹೆಣ್ಣು ತನ್ನ ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ದೊಡ್ಡವಳಾಗಿ ಹದಿನಾರು ವರ್ಷ ಇನ್ನೇನು ಮುಗಿಯಬೇಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಂಡು ಮಗುವಿನ ತಾಯಿಯೂ ಆಗಿ ಮಗ ಹುಟ್ಟಿ ಆರು ತಿಂಗಳಿಗೆ ಗಂಡನಿಗೆ ರಕ್ತ ಹೊಟ್ಟಬ್ಯಾನೆ ಬಂದು ತೀರಿಕೊಂಡ. ಗಂಡ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಅವಳ ತಲೆ ಬೋಳಿಸಿ ಕೆಂಪು ಸೀರೆ ಉಡಿಸಿ ಇನ್ನು ಸಾಯುವ ತನಕ ನಿನಗೆ ಇದೇ ಗತಿ ಎಂದು ಆಗಿನ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಹಿರಿಯ ಮಹಾಷಯರು ಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾಡಿಯೂ ಬಿಟ್ಟರು. ಅವಳಪ್ಫ ಆರು ತಿಂಗಳು ಮಗಳ ಜೊತೆಗಿದ್ದು ಒಂದಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ಪಯಣ ಬೆಳೆಸಿದ. ಜೀವನ ಅಂದರೆ ಏನು ಎಂದು ಅರಿಯದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಸಂಸಾರದ ಸುಃಖ ಅನುಭವಿಸುವ ಮೊದಲೇ ಸಾವಿತ್ರಿ ವಿಧವೆಯಾದಳು.

ಮನೆಯ ಎಜಮಾನ ವೆಂಕಟೇಶ ಹಾಗೂ ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಮಾದೇವಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಇವರ ಜೀವನ ಅಡಿಕೆ ಕತ್ತರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಅಡಿಕೆಯಂತಾಯಿತು. ಅವರಿಬ್ಬರ ಅಣತಿಯಂತೆ ಮನೆ ಕೆಲಸ,ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಲಸ, ಅಡಿಕೆ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಗಾಣದ ಎತ್ತಿನಂತೆ ದುಡಿಯುತ್ತ ಕಂಕುಳ ಕೂಸು ಸುರೇಶನನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತ ಇತ್ತ ಅರಿಯದ ಭಾಷೆ ಕನ್ನಡವನ್ನೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಕಲಿತು ಗಂಡನಿಲ್ಲದ ಗಂಡನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ತಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಸದಾ ಹಿಂಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಓಡಾಡಬೇಕು, ಶುಭ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೂದಲು ಬೆಳೆದಂತೆಲ್ಲ ಮನೆ ಮುಂದಿನ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ತುದಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕೂಡುವ ಕ್ಷೌರಿಕನಿಗೆ ತಲೆ ಕೊಡಬೇಕು ಇತ್ಯಾದಿ ಅವಮಾನಗಳು ನುಂಗಲಾರದ ತುತ್ತಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ಯಾರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ತನಗಾರು ಇದ್ದಾರೆ? ಇರುವನೊಬ್ಬ ಮಗನ ಮುಂದಿನ ಭವಿಷ್ಯ ಏನು? ತನ್ನಂತೆ ತನ್ನ ಮಗ ಜೀತದಾಳಾಗಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವಂತಾಗಬಹುದೆ? ಭಗವಂತಾ ಇದರಿಂದ ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು ಎಂದು ಸದಾ ಕಾಣದ ದೇವರಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮೊರೆ.

ಅವಳ ಮಗನ ಮೇಲೂ ವೆಂಕಿಯ ದರ್ಪ ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿತು. ಅವನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಂದುವರಿಸುವುದನ್ನೂ ತಡೆದ. ನಾಲ್ಕನೇ ಕ್ಲಾಸು ಕಲಿತದ್ದು ಸಾಕು ಇನ್ನು ತೋಟದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿದ್ದಿರಲಿ, ಓದು ಏಕೆ ? ಎಂದು ಶಾಲೆಯನ್ನೂ ಬಿಡಿಸಿಬಿಟ್ಟ. ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬಯ್ಯುವುದು ಹೊಡೆಯುವುದು ನಡಿತಾನೇ ಇತ್ತು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಸುರೇಶನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಒರಟು, ಸಿಟ್ಟು, ಕೋಪ, ಹಠ ಇವುಗಳು ಮನೆ ಮಾಡುತ್ತ ಬಂತು. ಎದುರಿಸಲಾಗದ ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಗೊ ಏನೊ ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಆಗಾಗ ಈ ರೀತಿ ವರ್ತಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ತನಗೆ ತಿಳಿದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದು ಆ ಕ್ಷಣ ಅಷ್ಟೆ. ಮತ್ತೆ ಅವನ ಸ್ವಭಾವ ಹಾಗೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಇತ್ತ ವೆಂಕಟೇಶನಿಗೆ ಮತ್ತೆರಡು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಜನಿಸಿ ದೊಡ್ಡವರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಸಕಲ ಸೌಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಿ ಮೊದಲನೆಯ ಮಗಳು ಅಂಬಿಕಾ ಹಾಗೂ ಕೊನೆಯವಳು ಅವನಿ ಇಬ್ಬರೂ ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಕಾಲೇಜು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗರಾದರು. ಮದ್ಯದ ಮಗಳು ಅನಸೂಯಾ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ. ಅಂಬಿಕಾ ಮತ್ತು ಅವನಿ ಈ ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಸರ್ಕಾರಿ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಟೀಚರ್ ಆಗಿ ನೌಕರಿ ಗಿಟ್ಟಿಸಿದಾಗಂತೂ ಎಜಮಾನ ಹಿಗ್ಗಿ ಬಿಟ್ಟ. ಮೊದಲ ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮದುವೆಯೂ ಆಯಿತು.

ಇತ್ತ ಸುರೇಶ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವನಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ” ವಯಸ್ಸು ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಆಯಿತಲ್ಲ ಮದುವೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೆ? ” ಊರವರು ಕೇಳುವ ಮಾತಿಗೆ ಮಣಿದು ಪರವೂರಿನ ಹದಿನೆಂಟರ ಕನ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದ.

ಅವಳ ಹೆಸರು ನೀಲಾಂಬಿಕೆ. ಅವಳಿಗೆ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರು ಐದು ಜನ. ವಿದ್ಯಾವಂತರು. ತಂಗಿಯ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ವೆಂಕಟೇಶನ ದರ್ಪದ ಆಡಳಿತ, ಮಾತು ಕಂಡು ಸಂಕಟ ಶುರುವಾಯಿತು. ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಅಂತ್ಯ ಹಾಡಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಆಸ್ತಿ ವಿಭಜನೆ ಮಾಡಿ ತಂಗಿಯ ಸಂಸಾರ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇರುವಂತೆ ಆಗಬೇಕೆಂದು ಹಿರಿಯರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪಂಚಾಯಿತಿ ಸೇರಿಸಿ ಆಸ್ತಿ ವಿಭಜನೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿಸಿದರು. ಹಿರಿಯರು ಕಟ್ಟಿದ ದೊಡ್ಡ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆ ಇಬ್ಬಾಗವಾಯಿತು. ಮದ್ಯ ಗೋಡೆ ಎದ್ದಿತು. ಆ ಕಡೆ ಒಂದು ಮನೆ ಈ ಕಡೆ ಒಂದು ಮನೆ.

ತಾಯಿ ಮಗನ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸೊಸೆಯಾಗಿ ಬಂದ ಹೆಣ್ಣು ಮಹಾ ಸಾದ್ವಿ. ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವಳು. ಬರಬರುತ್ತ ಊರವರೆಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರಳಾದಳು. ತಾವಾಯಿತು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವಾಯಿತು ಎಂದು ಬದುಕುವ ಚೆಂದದ ಸಂಸಾರ.

ಒಳಗೊಳಗೆ ಕತ್ತಿ ಮಸೆಯುವ ವೆಂಕಟೇಶನಿಗೆ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗನ ಸಂಸಾರ ಕಂಡು ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿ. ತಾಯಿ ಮಗ ಇಬ್ಬರೂ ಮೈ ಮುರಿದು ಇಡೀ ದಿನ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಆದಾಯ ಕೈ ತಪ್ಪಿತಲ್ಲಾ. ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿಗೆ ಇವನಿಂದ ಬೇರೆಯಾದರೂ ಸದಾ ಏನಾದರೊಂದು ಕಿರಿ ಕಿರಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದೇ ಕೋಳಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ಇದು ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ, ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಬೇರೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವ ವಿಚಾರ ತಾಯಿ ಮಗನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚನೆ ಬಂದು ಮನೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಖಾಲಿ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಚಂದದ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದ ಸುರೇಶ. ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದನಲ್ಲದೆ ಬಾವಂದಿರ ಬೆಂಬಲ ಅಮ್ಮನ ಕಿವಿ ಮಾತು ಹೆಂಡತಿಯ ಸಾಥ್ ಅವನಿಗೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟಲು ಕಸುವು ನೀಡಿತ್ತು. ಹೊಸ ಮನೆ ಗೃಹಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸ ಶುರುವಾಯಿತು.

ಇತ್ತ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮಗನ ಮೂರನೇ ಮಗಳು ಅವನಿಗೆ ಮದುವೆನೂ ಆಯಿತು. ಗಂಡನನ್ನು ನಂಬಿ ಸರಕಾರಿ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಪರ ಊರಿಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ಅವನೊಬ್ಬ ಉಂಡಾಡಿ ಗುಂಡ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದವ. ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತ ಸಂಸಾರ ಹೇಗೊ ಸಾಗಿಸುವಂತಾಯಿತು. ಇತ್ತ ಎರಡನೆಯ ಮಗಳ ಗಂಡ ಕಂಡವರ ಸಹವಾಸ ಮಾಡಿ ಆಗಲೇ ಕುಡಿತಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ತನಗಿರುವ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಕರಗಿಸಿ ಮಾವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರ ಸಮೇತ ಠಿಕಾಣಿ ಹೂಡಿದ. ಅವನಿಗೆ ಮೂರು ಗಂಡು ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮಗು ಆಗಲೇ ಜನಿಸಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡ ಸಂಸಾರ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮಾವನ ತಲೆಗೆ ಅಂಟಾಕಿದ. ಸದಾ ಕುಡಿತದಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರದ ಗುಟ್ಟು ಬೀದಿ ರಟ್ಟಾಯಿತು.

ಹಿರಿಯ ಮಗಳು ಅಮ್ಮನಂತೆ ಬಲು ಘಾಟಿ. ಆಗಾಗ ತವರು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಕಾಸಿಗಾಗಿ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕಿಚಾಯಿಸುವವಳು. “ನೀನು ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ. ನನಗೂ ಈ ಅಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲಿದೆ. ನನಗೂ ದುಡ್ಡು ಕೊಡು. ನಾನೂ ನಿನ್ನ ಮಗಳಲ್ವಾ? ನನಗೂ ಮೂರು ಜನ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಿರ್ವಹಿಸಲು ದುಡ್ಡು ಬೇಕು ನನಗೆ. ಕೊಡೂ ಕೊಡೂ.” ತನಗೂ ಗಂಡನಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಸಂಪಾದನೆಯಿದ್ದರೂ ಅಪ್ಪನಿಂದ ದುಡ್ಡು ಕೀಳುವ ದುರಾಸೆ. ಆಗಾಗ ಅಪ್ಪನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಜಗಳ ಕಾಯೋದು. ಇವರ ಮನೆ ಮಾತು ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಜಗಜ್ಜಾಹೀರಾಯಿತು.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಜಮಾನ ಎಂದು ಮೆರೆದವನಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲದಂತಾಯಿತು. ಆದರೂ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗ ಸುರೇಶನ ಮೇಲೆ ಹಗೆ ಸಾಧಿಸುವುದು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಆಸ್ತಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾತೆ ತೆಗೆದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಕೋರ್ಟು ಕಛೇರಿ ತಿರುಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ.
ಇವನ ಕಾಟದಿಂದ ದುಡ್ಡು ಕೋರ್ಟಿಗೆ ನೀರಿನಂತೆ ಆಗಾಗ ಕರ್ಚಾಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಮನೆ ಮಂದಿಗೆಲ್ಲ ನುಂಗಲಾಗದ ತುತ್ತಾಗಿತ್ತು.

ತೊಂಬತ್ತರ ಗಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ವೆಂಕಟೇಶನಿಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಪೆರಾಲಿಸಸ್ ಖಾಯಿಲೆ ವಕ್ಕರಿಸಿದ ಪರಿಣಾಮ ಏಳದಾದ. ಮಲಗಿದಲ್ಲೆ ಒಂದಷ್ಟು ತಿಂಗಳು ನರಳಿ ನರಳಿ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಹುಳ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂದು ದಿನ ಕೊನೆ ಉಸಿರೆಳೆದ. ಅವನ ಕಾಲಾ ನಂತರ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ತನ್ನ ಆಸ್ತಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಎರಡನೆಯ ಮಗಳ ಮಗನಿಗೆ ಬರೆದು ಉಳಿದ ಎರಡು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಐದೈದು ಸಾವಿರ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ವಿಲ್ ಬರೆಸಿದ್ದು. “ಅಪ್ಪಯ್ಯ ತಮಗಿಬ್ಬರಿಗೂ ಮೋಸ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟ “ಎಂದು ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತ ಹಿಡಿ ಶಾಪ ಹಾಕಿದರು ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಕ್ಕಳೇ. “ಮಾಡಿದ್ದುಣ್ಣೋ ಮಾರಾಯಾ ಅನ್ನುವಂತಾಯಿತು ” ವೆಂಕಟೇಶನ ಅಂತ್ಯ.

ವಿಧವೆಯಾದ ತಾಯಿಯ ಮುದ್ದಿನ ಮಗನಾಗಿ ಸರಿಯಾದ ಸಂಸ್ಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ಬೆಳೆದವನು ಸುರೇಶ. ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮಗನ ಒರಟು ತನ ಇವನಿಗೂ ಬಂದಿತ್ತು ಅವನ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ. ಆಸ್ತಿ ಕೈಗೆ ಬಂದ ಖುಷಿ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಕ್ಕಿದ ಪರಿಣಾಮವೊ ಏನೊ ಕೆಲವೊಂದು ಬೇಡಾದ ಚಟಕ್ಕೂ ದಾಸನಾಗಿದ್ದ ಇಳಿ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ. ವಿಧಿ ನಿಯಮ ಹೇಗೆ ಆಟ ಆಡಿಸುತ್ತದೆಯೆಂದು ಯಾರು ಬಲ್ಲರು? ನಾಲ್ಕು ಮಕ್ಕಳ ತಂದೆಯಾದರೂ ಬುದ್ಧಿ ಸುಧಾರಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಬುದ್ಧಿವಂತರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರೆಲ್ಲ ಮಾವಂದಿರಾಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಓದಿ ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದು ಮದುವೆಯೂ ಆಯಿತು. ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಹೆಂಡತಿಯ ಅಕಾಲ ಮರಣ, ಅಮ್ಮನ ಕಾಲಾ ನಂತರ ವಯಸ್ಸಾದ ದೇಹ ಸ್ವಲ್ಪ ತಣ್ಣಗಾಗಿ ಮಗನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಅವನೀಗ ಒಂಟಿ. ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಆಗಾಗ ಒಂದಷ್ಟು ವಟವಟ ಗುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ ಕಾಣದ ದೇವರಲ್ಲಿ ಮೊರೆ ಇಡುತ್ತಾನೆ ಕಾಲನಿಗಾಗಿ!

ಆದರೆ ಮಾನವ ತನ್ನ ಜೀವಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮದ ಫಲ ಅನುಭವಿಸದೇ ಆ ಕಾಲನಾದರೂ ಹೇಗೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾನು? ವಯಸ್ಸಿದ್ದಾಗ ಎಷ್ಟು ಮೆರೆದಾಡಿದರೇನು ವಯಸ್ಸಾದ ಮೇಲೆ ವಿಧಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಪಾಠ ಕಲಿಸದೇ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಮನುಷ್ಯ ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕಷ್ಟ, ತೊಂದರೆ ಕೊಡುತ್ತ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ. ಅವನಲ್ಲಿರುವ ಕೆಟ್ಟ ಗುಣಗಳು ತುಂಬಿದ ಸಂಸಾರ ಹಾಳುಗೆಡವುತ್ತದೆ. ಅದರ ಪ್ರತಿಫಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಅನುಭವಿಸುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಬದುಕು ನಾವಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಯಾವತ್ತೂ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಮೇಲಿದ್ದವನು ಕೆಳಗೆ ಬರಲೇ ಬೇಕು. ಅಹಂಕಾರ, ಸಿಟ್ಟು, ಅಸೂಯೆ, ತಾರತಮ್ಯ ಆದಷ್ಟು ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರ ಇದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಇದನರಿತು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಸಾಮರಸ್ಯ ಸಾಧಿಸಿದರೆ ಒಟ್ಟು ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ ನೆಲೆಸಲು ಸಾಧ್ಯ. ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ಕುಟುಂಬ ಇಬ್ಬಾಗವಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋ ಒಟ್ಟು ಕುಟುಂಬಗಳು ಒಡೆದು ಚೂರಾಗಿದ್ದು ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಇರಬಹುದಲ್ಲವೇ?

2-11-2018. 12.33pm

ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣ

ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಓದುಗರ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಮೂರು ಕೃತಿಗಳ ನಂತರದ 20 ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಲೇಖನ.

ಇದು 27 ವಷ೯ಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಕ್ಷಣ. ಅಮ್ಮನ ಇಡೀ ದೇಹಕ್ಕೆ ರೊಮೈಟೆಡ್ ಅರ್ಥೈಟೀಸ್ ಕಾಯಿಲೆ ಆವರಿಸಿ ನೋವಿನಿಂದ ನರಳುತ್ತ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಏಳಲಾರದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದರು. ರಾತ್ರಿ 8ಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಊಟ ಮಾಡಿಸಿ ಮಲಗಿಸಿದ್ದೆ. ಮಗಳ ಬಾಳಂತನಕ್ಕೆ ಊರಿಗೆ ಹೋದವಳು ಅಮ್ಮ ಇಹಲೋಕದ ಯಾತ್ರೆ ಮುಗಿಸಿದ್ದು ನೋಡುವ ಹಾಗಾಯಿತು. ಅದು ಉತ್ತರಾಯನ ಪುಣ್ಯ ಕಾಲ, ಜನವರಿ ಇಪ್ಪತ್ತು, ಮುತ್ತೈದೆ ಸಾವು. ವಯಸ್ಸು ಕೇವಲ ಐವತ್ತೆರಡು ವರ್ಷ ಇರಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಅಮ್ಮನ ಜನ್ಮ ದಿನ ಇದುವರೆಗೂ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಗಂಡನ ಮನೆಯಿಂದ ತವರು ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗಲೇ ಅದಾವ ದೈವ ಅವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಸಿತ್ತೊ “ಮಗಳೆ ಐದು ತಿಂಗಳು ಬಾಳಂತನ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗು.” ರಾತ್ರಿ 12ಗಂಟೆ ಐದು ತಿಂಗಳು ಮುಗಿದ ವೇಳೆ ನನ್ನ ಕೈಯ್ಯಾರೆ ಗಂಗಾ ಜಲ ಅರೆಬರೆ ಕುಡಿದು, ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಗೊಟಕ್ ಅನ್ನುವ ಶಬ್ದ, ಕಣ್ಣು ನಿದಾನವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿತು. ಪ್ರಾಣ ಹೋಗುವ ಸಮಯ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡೆ. ಆ ಸಂಕಟ ಅಳು ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಿತು ಕರುಳು ಕಿತ್ತು ಬರುವ ಹಾಗೆ. ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ ಸಾವು!

ಅದುವರೆಗೂ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವರು ಐದು ತಿಂಗಳು ಮುಗಿಯುವ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಮೊದಲು ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ದಿನದ ಸಾಯಂಕಾಲ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದಿರೋದು ಸಾಯಲು ಹುಲ್ಲು ಕಡ್ಡಿ ನೆವ ಬೇಕು ಎಂಬ ಮಾತು ಅಕ್ಷರ ಸಹ ನಿಜ ಆಗೋಯ್ತು. ಎಂಥ ಕಾಕತಾಳೀಯ!

“ಸಾವಿನ ನಿಜವಾದ ದುಃಖದ ತೀವ್ರತೆ ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರದವರ ಮರಣದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯುವುದು” ಎಲ್ಲೊ ಓದಿದ ನೆನಪು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೌದು. ಸ್ವತಃ ಅನುಭವಿಸಿದೆ. ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ವಷ೯ಗಳೇ ಬೇಕಾಯಿತು. ಆ ದಿನಗಳು ಯಾವತ್ತೂ ಮಾಸೋದಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ತವರಿಗೆ ಹೋಗುವ ಕಾತರ ಈಗಿಲ್ಲ.

ದಿನ ಕಾಯ೯ ಮುಗಸಿ ವಾಪಸ್ಸು ಬರುವಾಗ ಮಗಳು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಸು ಗೂಸು ನೆನಪಿಸುತ್ತಾಳೆ ಅಮ್ಮ ನಾನಿದಿನಿ.

1997ರಲ್ಲಿ ಇದೇ ಕಾಯಿಲೆ ನನಗೂ ಬಂತು. 2007 ರವರೆಗೆ ಹೋಮಿಯೊಪತಿ,ಅಲೋಪತಿ, ಆಯುವೆ೯ದಿಕ ಎಲ್ಲ ಔಷಧಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಕಡಿಮೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಚಿಕನ್ಗುನ್ಯಾ,ಸಯಾಟಿಕ(ಸೊಂಟ ನೋವು)ಬಂತು. ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟೆ. ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಯೋಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆ. ನಡೆಯೋಕೆ ಆಗದಿದ್ದವಳು ಕೇವಲ 15ದಿನದಲ್ಲಿ ಮಡಿಕೇರಿ’ಬ್ರಹ್ಮಗಿರಿ’ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿ ಬಂದೆ. ಈಗ ಶುಗರ ಬಂದಿದೆ. ಯೋಗದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಇದೆ‌ ಯಾವ ಮಾತ್ರೆ ಇಲ್ಲದೆ.

ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಹೇಳುವುದಿಷ್ಟೆ, ಕಾಯಿಲೆ ಮನುಷ್ಯನಾದವನನ್ನು ಯಾರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅದು ಬಂದಾಗ ದೃತಿಗೆಡದೆ ಸ್ವ ಮನಸ್ಸನಿಂದ ಅದರ ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಛಲ ತೊಡಬೇಕು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ Willpower ಅಧ೯ ಕಾಯಿಲೆ ಗುಣ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆರು ತಿಂಗಳು ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದ ನನ್ನನ್ನು ‘ಇವಳೂ ಅಮ್ಮನ ದಾರೀನೆ ಹಿಡಿಯೋದು’ ಅಂತ ಆಡಿಕೊಂಡಾಗ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿ ಛಲ ,ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬದುಕಿದ್ದೇನೆ.

ಬಹುಶಃ ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಯೋಗದ ಶ್ರೀ ರಕ್ಷೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ ಅಕಾಲಿಕ ಮರಣ ಹೊಂದುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೊ! ನೆನೆದಾಗ ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ.

ಇವತ್ತು ಅಮ್ಮನ 27ನೇ ವರ್ಷದ ತಿಥಿ ಶಾಸ್ತ್ರ ಊರಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅಣ್ಣ ಕರೆದರೂ ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ಆ ಮನೆ ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲದ ತವರಂತೆ ಭಾವ. ಮಕ್ಕಳ ಏಳ್ಗೆಯನ್ನೆ ಬಯಸುವ ಜೀವ, ಬರುವ ದಾರಿ ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಗೋಣುದ್ದ ಮಾಡಿ ಕಾಯುವ ರೀತಿ, ಬರಲು ತಡವಾದರೆ ಏನೊ ಆಗಿಹೋಗಿದೆಯೆಂಬಂತೆ ಒದ್ದಾಡುವ ಪರಿ, ಆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಊರ ತುದಿಯವರೆಗೂ ಬಂದು ಬೀಳ್ಕೊಡುವ ದೃಶ್ಯ, ಇರುವಷ್ಟು ದಿನ ಊರಗಲದ ಸುದ್ದಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟು ಕಷ್ಟ ಸುಃಖ ತನ್ನದೆಂಬಂತೆ ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸುವದು, ಮಾತ್ರೆಗಳ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನೋವು ಶಮನಕ್ಕಾಗಿ ಪಟ್ಟ ಪಾಡು ಎಲ್ಲವೂ ಸುರುಳಿ ಬಿಚ್ಚಿದಂತೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಯಾರು ಎಷ್ಟೇ ಕರೆದರೂ, ಆದರಿಸಿದರೂ ಆ ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಯಾರೂ ಸಮಾನರಾಗೋಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ನೆನಪುಗಳೇ ನನಗೆ ಶ್ರೀ ರಕ್ಷೆ. ಕೋಟಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದರೂ ಮುಗಿಯದು ನಿನ್ನ ಋಣ. ಅಮ್ಮಾ…..

7-2-2017. 5.43pm.

ಅನುಭವದ ಬುತ್ತಿ

ಬಹುಶಃ ಏನು ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ; ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಒಂದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಖಂಡಿತಾ ನನ್ನ ಬರಹಗಳು ಈ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ವಿಹರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಆಗುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಉಪಯೋಗ ನನಗೆ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲದಿಂದ ಲಭಿಸಿದೆ. ಆಗಿನ ದಿನಕ್ಕೂ ಈಗಿನ ದಿನಕ್ಕೂ ಅಜಗಜಾಂತರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ನನ್ನನುಭವದ ಮಾತು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ.

1976-77ನೇ ಇಸವಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವ ದಿ॥ಪಿ.ವಿ.ಶಾಸ್ತ್ರಿ, ಕಿಬ್ಬಳ್ಳಿ ಇವರ ಮನೆ ಹಳಿಯಾಳದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಂಗಳು ಇದ್ದೆ. ಆಗಿನ್ನೂ ನನಗೆ ಹತ್ತೊಂಬತ್ತು ವರ್ಷ. ಏನೆನೆಲ್ಲಾ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಬಿಸಿ ರಕ್ತದ ಉಮೇದಿ. ಅವರು ಅಪ್ಪಟ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತಿ,ಬರಹಗಾರರು. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳಾದ ಬೀಚಿ, ನಿಸಾರ್ ಅಹಮದ್, ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ನನಗೆ ದೊರಕಿತ್ತು. ಅವರೆಲ್ಲರ ಮಾತು,ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯ ಪುಸ್ತಕದ ರಾಶಿ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ನಾನೂ ಇವರಂತೆ ಏನಾದರೂ ಬರಿಬೇಕು ಅನ್ನುವ ತುಡಿತ. ಹಾಗೆ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಏನೇನೊ ಒಂದಷ್ಟು ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಒಂದು ಪುಸ್ತಕದ ಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಯಾರಿಗೂ ಸಿಗಬಾರದೆಂದು. ಒಂದಿನ ಅತ್ತೆ ಕೈಗೆ ನನ್ನ ಒಕ್ಕಣೆಯೊಂದು ಸಿಕ್ಕು ” ಓಹೋ,ನೋಡ್ರೀ ಸಂಗೀತಾನೂ ಕವಿ ಆಗ್ತಿದ್ದಾಳೆ” ಅಂದಾಗ ಒಳಗೊಳಗೇ ಹಿರಿ ಹಿರಿ ಹಿಗ್ಗಿ ಹೀರೆಕಾಯಿ ಆದರೂ ತುಂಬಾ ನಾಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.

ಇಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾದ ಬರೆಯುವ ಚಾಳಿ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು. ಬರೀ ಕವನಗಳನ್ನು ಬರೆಯೋದು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಪೇರಿಸಿಡೋದು. ಯಾರಿಗೂ ತೋರಿಸದೇ ಮುಚ್ಚಿಡುವ ಸ್ವಭಾವ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ತಂಗಿಯಿಂದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹೈಸ್ಕೂಲು ಮಾಸ್ತರರಾದ ಸಾಹಿತಿ ಶ್ರೀ ಆರ್.ಜಿ.ಹೆಗಡೆ, ಅಜ್ಜೀಬಳ್ ಇವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಒತ್ತಾಯ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕವನಗಳನ್ನು ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಓದಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸೂಚಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ “ತೆನೆ” ಎಂಬ ಕವನ ತುಷಾರ ಮಾಸ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಅವರೇ ಕಳಿಸಿ ಜನವರಿ 1981ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಲು ಕಾರಣರಾದರು. ಸ್ಥಳೀಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಹನಿಗವನಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದವು. ಆ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಂದ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಸಣ್ಣ ಕಿಡಿ ಮಾತು ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನೇ ಕುಂಠಿತಗೊಳಿಸಿತು. ಕ್ರಮೇಣ ಬರೆಯುವುದನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟೆ. ಇದ್ದ ಬರಹಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹರಿದಾಕಿ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಕೂಡಾ ಮಾಡಿದೆ. ಕಾರಣವಿಷ್ಟೆ ;

ಆಗ ಈಗಿನಂತೆ ಅಂತರ್ಜಾಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ನಮ್ಮ ಬರಹ ಕಳಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ದೂರದ ಪೋಸ್ಟ್ ಆಫೀಸ್ ತಡಕಾಡಬೇಕು. ಕಳಿಸಿದ ಬರಹಗಳು ಮಖಾಡಿಗಾದಾಗ ಬೇಜಾರು ಬೇರೆ. ಇದೊಂದು ಮಾತು ” ಛೆ! ಬರೆಯುವ ಯೋಗ್ಯತೆ ನನಗಿಲ್ಲ” ಅನ್ನುವ ಕೀಳರಿಮೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಬೇರೆಯವರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಟೀಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದರ ಬದಲು ನಾಶ ಮಾಡುವುದೇ ಸರಿ ಎನ್ನುವ ತೀರ್ಮಾನ ಆಗಿನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿತ್ತು. ತುಡಿತಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕವನ ಬರೆದರೂ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಓದುವುದು ಮತ್ತೆ ಹರಿದಾಕುವುದು ನಡಿತಾನೇ ಇತ್ತು. ಸೂಮಾರು ನೂರಾರು ಕವನಗಳಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಆಗಿನಂತೆ ಈಗ ಆ ಒಂದು ಓಘದ ಕವನವನ್ನು ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಪರಿತಪಿಸಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಖೇದವಾಗುತ್ತದೆ ನೆನಪಾದರೆ. ಈಗಿನಂತೆ ಅಂತರ್ಜಾಲವಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಡ್ರೈವ್ ನಲ್ಲಿ ಸೇವ್ ಮಾಡಿ ಇಡಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲಾ!

ನಂತರದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನೌಕರಿ,ಮದುವೆ, ಸಂಸಾರ ಇದರಲ್ಲೇ ಕಾಲ ಕಳೆದು ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದಾಗಿ 2007ರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತಾಗ ತೀರಾ ಒಬ್ಬಂಟಿತನ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಪತ್ರಿಕೆ,ಮ್ಯಾಗಜಿನ್ ಓದುವಾಗ ಅಲ್ಲಿಯ ಬರಹಗಳು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಕಾಡಲು ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ದಿಟ. ಒಳ್ಳೆಯ ಬರಹಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಪೇರಿಸಿಡುವುದು ರೂಢಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದುತ್ತ ನನ್ನ ಕವನಗಳು ಕಾಡಲು ಶುರುವಾದವು. ಬರಿಬೇಕು ಬರಿಬೇಕು ಇವಿಷ್ಟೇ ಮನದ ತುಂಬ. ಬರೆದೇನು ಮಾಡಲಿ? ಮತ್ತದೆ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ದಿವಂಗತರಾದ ಇದೇ ಮಾವನವರ ನೆನಪಿಗಾಗಿ 2013ರಲ್ಲಿ ಆಪ್ತರಿಂದ ಅವರವರ ಅನಿಸಿಕೆಗಳ ಲೇಖನ, ಅನುಭವಗಳ ಹೊತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಎರಡು ಕವನ ಅಚ್ಚಾಯಿತು. “ಬದುಕಿನಾಚೆಗೂ ಬದುಕಿದವರು” ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆ ಶ್ರೀ ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಗ ಮತ್ತೆ ಅವರ ಭೇಟಿ, ಶ್ಲಾಘನೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬರವಣಿಗೆಯತ್ತ ಮನಸ್ಸು ವಾಲಿತು.

ಬಹುಶಃ ಇದೊಂದು ನೆಪ ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬಹುದು. ನನ್ನ ಅನಿಕೆ ಪ್ರಕಾರ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಬರಹಗಾರ ಯಾವತ್ತೂ ನಶಿಸೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಹೃದಯದ ತುಡಿತ, ಒತ್ತಡ ಒಳಗೊಳಗೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಸಮರೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರ ಬರಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಅನುಭವ ನಾನು ಸ್ವತಃ ಕಂಡೆ.

ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷ ಅಜ್ಞಾತದಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಬರಹಗಳು ಭುಗಿಲೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ಆಗೊಂದು ಈಗೊಂದು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕವನಗಳು ಬರಬರುತ್ತಾ ಬರವಣಿಗೆ ಏರು ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯಿತು. ಮಗಳ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ, 2015ರ ನನ್ನ ಜನ್ಮ ದಿನಕ್ಕೆ ಅವಳೇ ಕೊಡಿಸಿದ ಟಚ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೊಬೈಲ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತ ಬಂತು. ಅದುವರೆಗೂ ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಶೇಖರಿಸಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಕವನಗಳು ನಾನೊಮ್ಮೆ ಬಿದ್ದು ಕೈ ಮುರಿದುಕೊಂಡಾಗ ಮೊಬೈಲ್ ಡೈರಿ ಪರಿಚಯಿಸಿ ಬರೆಯಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಕೂಡಾ ಅವಳೇ. ಆ ನಂತರ 31-1-2016ರಲ್ಲಿ ನನ್ನದೇ ಸ್ವಂತ ಕನ್ನಡ ಬ್ಲಾಗ್ ತೆರೆದುಕೊಟ್ಟಾಗ ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬರಹಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸುತ್ತಾ ಬಂದೆ. ಕಥೆ,ಕವನ,ಲೇಖನ, ಇತ್ಯಾದಿ ಬರೆಯುತ್ತ “ವಿಸ್ಮಯ ನಗರಿ, ಅವಧಿ, ರೀಡೂ ಕನ್ನಡ, ನಿಲುಮೆ, ಸುರಹೊನ್ನೆ, ಸಂಪದ, ಪ್ರತಿಲಿಪಿ, ಮುಖ ಪುಸ್ತಕ, ಮಯೂರ, ಪ್ರಜಾವಾಣಿ, ವಿ.ಕ.ಭೋದಿವೃಕ್ಷ “ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ನನ್ನ ಬರಹಗಳು ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಕೇವಲ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಸಹಾಯದಿಂದ. ಬರೆದು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರಹಗಳನ್ನು ಕಳಿಸುವ ದಾರಿ ಅದೆಷ್ಟು ಸುಲಭ. ಹಾಗೆ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಅತ್ಯಂತ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಓದುಗರ ಒಂದು ಮೆಚ್ಚುಗೆಯೇ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಶ್ರೀರಕ್ಷೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಬರಹ ಬರೆಯಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಕೊಟ್ಟಂತೆ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಅತೀವ ಅನುಭವ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.

ಕೇವಲ ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಇದುವರೆಗೂ ಸುಮಾರು ಸಾವಿರ ಬರಹಗಳು ಪೋಸ್ಟ್ ಆಗಿವೆ. ಎಷ್ಟು ಜೊಳ್ಳೊ ಎಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಅನುಭವ, ನೆನಪು,ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಬರಹಗಳೇ ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಿವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಓದುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕೂಡಾ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದು ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಸಹಾಯದಿಂದ. ಬರಹಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಚಿತ್ರ ಗೂಗಲ್ ಅಥವಾ ಇನ್ನಿತರ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಆಯ್ದುಕೊಂಡಾಗ ನಮ್ಮ ಬರಹ ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗುವುದೇ ಒಂದು ಸೋಜಿಗ ನನಗೆ. ಬ್ಲಾಗ್ ಗಳ ರಾಶಿಯೇ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಕನ್ನಡ ಬ್ಲಾಗ್ ಲೀಸ್ಟಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಮೆಚ್ಚಿ ಬೇರೆ ಯಾರೊ ಸೇರಿಸಿರುವುದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಖುಷಿ.

ಉಧ್ಯೋಗದಿಂದ ನಿವೃತ್ತಿ ಹೊಂದಿ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಅಲೆಯಲಾಗದ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರಿಗೆ ಅಥವಾ ಅವರವರ ಅಭಿರುಚಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಸಮಯ ಕಳೆಯಲು ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಮಾಧ್ಯಮ.

ದಿನಪತ್ರಿಕೆ, ಮಾಸ ಪತ್ರಿಕೆ, ಬೇಕಾದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಲು ಇತ್ಯಾದಿಗೆ ಉತ್ತಮ ತಾಣಗಳು ಬೇಕಾದಷ್ಟಿವೆ. ವಧು ವರಾನ್ವೇಷಣೆಗಂತೂ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಉಪಕಾರವೆಸಗಿದೆ. ಹಾಗೆ WhatsApp ಅಂತೂ ನಿತ್ಯದ ಸಂಗಾತಿ. ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಯಾವುದೇ ಮಾಹಿತಿ ಬೇಕಾದರೂ ಗೂಗಲ್ ತಡಕಾಡಿದರೆ ಸಿಗುವುದು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ.

ಇಲ್ಲೊಂದು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ಘಟನೆ ನಾ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು ; ಈಗೊಂದೆರಡು ತಿಂಗಳು ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಬೆಕ್ಕು ತನ್ನ ಐದು ಮರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮನೆ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಡಾರ ಹೂಡಿತ್ತು. ಮರಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ವಾರವಾಗಿರಬಹುದು. ದಿನವೂ ಹಾಲಿಟ್ಟು ಗೇಟಿಂದ ಮರಿಗಳು ಹೊರ ಹೋಗಿ ನಾಯಿ ಬಾಯಿಗೆ ಬೀಳದಂತೆ ರಕ್ಷಣೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಮರಿಗಳು ಚಂದ ಬೆಳಿತಾ ಇದ್ದವು. ಎರಡು ವಾರದ ಹಿಂದೆ ಐದು ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ತಾಯಿ ಬೆಕ್ಕನ್ನು ಕಚ್ಚಿ ಸಾಯಿಸಿದ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು. ಆಪ್ತವಾಗಿ ನೋಡುವ ಈ ಮರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕರುಣೆ ಉಕ್ಕಿ ನಾನೇ ಪೋಷಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಸಾಕುವುದು ಹೇಗೆ? ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಅದೇ ರೀತಿ ಆಹಾರ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಚುರುಕಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿವೆ.

(ಮೋಬೈಲ್ ವಿಡಿಯೋ ಗೂಗಲ್ ಎನಿಮೇಷನ್)

ಮೂರು ಮರಿಗಳನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಬೇರೆಯವರು ಸಾಕಲು ಒಯ್ದಿದ್ದು ಮುದ್ದಾದ ಎರಡು ಗಂಡು ಮರಿಗಳು ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿವೆ. ಹೆಸರು “ಸುಬ್ಬು, ಸುಬ್ಬಾ”. ನೋಡಿ ಹೇಗಿದೆ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಮಹಿಮೆ!

ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮ ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಬರಹಗಳನ್ನು ಕದಿಯುವ ಜನರಿಂದ. ಅದರಲ್ಲೂ ಮುಖ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಆದ ಅನುಭವ ತುಂಬಾ ಬೇಸರ ತರಿಸಿದೆ. ಮೊದ ಮೊದಲು ನನಗೆ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರ profileನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕವನಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಧಂಗಾದೆ. ಕೇಳಿದರೆ ಬ್ಲಾಕ್ ಮಾಡಿ ಹೋಗುವವರೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಕೆಲವರು ” ಈ ಕವನ ನಿಮಗೆಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿತು “ಅಂದರೆ “whatsApp”ನಲ್ಲಿ ಅಂತಾರೆ. ಯಾರೊ ಒಬ್ಬರು ಆಪ್ತರು ಹೇಳಿದರು “ನೋಡಿ ನಿಮ್ಮ ಕವನಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕದ್ದು ತನ್ನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಕವನ ಸಂಕಲನ ಪ್ರಕಟಿಸಿಯಾರು, ಹುಷಾರು ಕಂಡ್ರೀ…” ಆದುದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದೀಚೆಗೆ ಅಪ್ರಕಟಿತ ಬರಹಗಳನ್ನು ಮುಖ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದೇ ಬಂದು ಮಾಡಿದೆ. ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಾನೂನಿನ ಒಕ್ಕಣಿಕೆ ನಮೂಧಿಸಿರುವುದರಿಂದ copy paste ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಭಯ ಇರಬಹುದು.

ಇನ್ನೊಂದು ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಂದವ್ಯ, ಸಂಬಂಧ,ಸಮಯವನ್ನೂ ತಿಂದು ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಒಂದಾ fb, ಒಂದಾ ಯಾವುದಾದರೂ ತಾಣಗಳ ತಡಕಾಟ, ಪೇಪರ್ ಓದೋದು, ಗೂಗಲ್ ಸರ್ಚ್. ಒಂದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೂ ಪರಕೀಯರಂತೆ ಇರುವುದು, WhatsAppನಲ್ಲಿ ಊಟಕ್ಕೋ ಇನ್ಯಾತಕ್ಕೋ ಕರೆಯೋದು, ಊಟ ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಅದೇನೊ ಮೊಬೈಲ್ ಆಡಿಸುತ್ತಾ ಹುಡುಕೋದು ಒಂದಾ ಎರಡಾ? ಇದೊಂತರಾ ಹುಚ್ಚು. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಕರೆಂಟು ಹೋಗಬೇಕು ; ಅದೆಷ್ಟು ಬೈಕೋತೀವಿ ಅಲ್ವಾ? ಮನೆಗೆ ನೆಂಟರು ಬಂದರೆ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು ; ಅಯ್ಯೋ! ಏನೂ ಬರೆಯೋಕಾಗಲ್ವೆ, ಓದೋಕಾಗಲ್ವೆ, ಕಳಿಸೋಕಾಗಲ್ವೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ. ಪೂರ್ತಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳುವ ಅಸ್ತ್ರ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲ. ಕಣ್ಣುರಿ, ಸರಿ ನಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಗಳು ಸಮಯದ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದೇ ಸದಾ ಇದರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರೋದು ಎಂಥವರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಇದರ ಪೂರ್ತಿ ಪರಿಣಾಮ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು ಅಥವಾ ಅರಿವಿಗೆ ಬರಬೇಕು ಅಂದರೆ ಒಂದಾ ಕರೆಂಟು ಇರಬಾರದು ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಕೆಟ್ಟೋಗಿರಬೇಕು. ಆಗ ನೋಡಿ ಮನೆ ಕೆಲಸ ಇನ್ನಿತರ ಎಷ್ಟೋ ಕೆಲಸಗಳು ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿರುತ್ತೇವೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಥವಾ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಈ ಜಾಲದಿಂದ ದೂರವಿಡಲು ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವುದು ವಾಸಿ.

ಇಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯದೂ ಇದೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದೂ ಇದೆ. ಆಯ್ಕೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಅವರವರಿಗೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳಿರುವ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡವರ ಧಾವಂತದ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಡಲಾಗದೇ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಬೇಡಾದ್ದೆಲ್ಲ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವಿರುವುದು ಮಕ್ಕಳ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣವೂ ಆಗುತ್ತಿರಬಹುದು. ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಹೋದರೆ ಮೈ ನಡುಗುತ್ತದೆ.

ಇವೆಲ್ಲ ನೋಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಕಾಲವೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇತ್ತು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆಗ ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವೆ ಮಾತು,ಒಡನಾಟ,ಭಾಂದವ್ಯ, ಪತ್ರ ವ್ಯವಹಾರ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗೆ ಹೇರಳ ಅವಕಾಶ ಇತ್ತು. ಒಂದು ದೂರವಾಣಿ ಅಥವಾ WhatsApp ಸಂದೇಶಗಳಿಗಿಂತ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಅಂತಃಕರಣದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ನಿಖರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಬಲ್ಲ. ನೆನಪಾದಾಗ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದುವ ದಾಖಲಾತಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಮದುವೆಯಾಗಿ ತವರ ತೊರೆದು ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೆತ್ತವರದೊ ಅಥವಾ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದವರದ್ದೋ ಆದರಂತೂ ಮುಗೀತು. ಅದೇ ಒಂದು ಆಸ್ತಿಯಂತೆ ಜೋಪಾನ ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಪಾಠವಿತ್ತು. (1987ರ ಕಾಲಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಣ್ಣ-ಅತ್ತಿಗೆ ಬರೆದ ಪ್ರೀತಿಯ, ಮಮತೆಯ ಪತ್ರಗಳು ಇನ್ನೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇವೆ. ನನಗೆ ನನ್ನ ತವರ ಆಸ್ತಿ ಇವುಗಳು) ಅವರ ಕಾಲಾನಂತರವೂ ಅವರ ಕೈ ಬರಹ ಅವರ ಅಮೂಲ್ಯ ಸೊತ್ತಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇತ್ತೀಚೆಗಂತೂ ಮದುವೆ ಇನ್ನಿತರ ಯಾವುದೇ ಸಮಾರಂಭವಿರಲಿ WhatsAppನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂದೇಶ ರವಾನಿಸಿ ಕರೆದೆ ಎಂಬ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮುಗಿಸಿಬಿಡುವವರೇ ಜಾಸ್ತಿ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಇರಲಿ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲ. ಅದರೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೊ ಅಷ್ಟು ಬಳಸಿ ಎಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಮನಷ್ಯನ ಹಿಂದಿನ ನಡವಳಿಕೆ ಮುಂದುವರಿಯ ಬೇಕೊ ಅದು ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಚೆನ್ನ. ಇದರಲ್ಲಿ ಅನುಕೂಲವೂ ಇದೆ ಅನಾನುಕೂಲವೂ ಇರುವುದು ಮಾತ್ರ ಅಪ್ಪಟ ಸತ್ಯ!!

(“ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಪಥ” ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಾಗಿ ಬರೆದ ಲೇಖನವಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.)
25-6-2018. 5.32pm

ಪ್ರತಿಲಿಪಿ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಸಂದ ಬಹುಮಾನ

ಪಾಕಡಾ ಹೆಂಡತಿ (ನಗೆ ಬರಹ)

ಗಂಡ- ಯಾಕೆ ಏನಾಯ್ತೆ? ನಿದ್ದೆ ಬರ್ತಿಲ್ವಾ? ಹೊರಳಾಡ್ತಾ ಇದಿಯಾ?

ಹೆಂಡತಿ- ಇಲ್ಲ ಕಂಡ್ರಿ, ಕಸದ್ದೆ ಯೋಚನೆಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಗಂಡ- ಯಾಕೆ ದಿನಾ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ವಾಕಿಂಗ ಹೋಗುವಾಗ ತಗೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅದೆಲ್ಲೊ ಬಿಸಾಕಿ ಬರ್ತಿದ್ದೆ.

ಹೆಂಡತಿ- ಹಂಗಲ್ಲರಿ, ಈಗ ಕಸ ಹಾಕೊ ಜಾಗ ಕ್ಲೀನ ಮಾಡಿ ರಂಗೋಲಿ ಬೇರೆ ಹಾಕಿಡ್ತಾರೆ, ಹ್ಯಾಂಗರಿ ರಂಗೋಲಿ ಮೇಲೆ ಕಸ ಹಾಕೋದು?

ಗಂಡ-ಅಷ್ಷೇನಾ, ಕಸದ ಗಾಡಿಗೇ ಹಾಕಿದ್ರಾಯ್ತು ಬಿಡು.

ಹೆಂಡತಿ- ಅದಲ್ಲ ಕಂಡ್ರಿ.

ಗಂಡ- ಮತ್ತಿನ್ನೇನೆ?

ಹೆಂಡತಿ -ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಿಮಗೊಂದು ಕೆಲಸ ಹೇಳೋಣ ಅಂತಿದ್ದೆ.

ಗಂಡ – ಏನೇ ಅದೂ? ಈಗ್ಲೇ ಹೇಳು. ಕುತೂಹಲ ಬೆಳಗಿನವರೆಗೆ ಕಾಯೋಕಾಗಲ್ಲ. ನನ್ನ ಜಾಣ ಮರಿ ಅಲ್ವಾ ನೀನು. ಹೇಳು ಪುಟ್ಟಾ.

ಹೆಂಡತಿ – ಥೂ…ಹೋಗ್ರಿ. ಏನ್ರೀ ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ …. ನನಗೆ ನಾಚಿಕೆ ಆಗುತ್ತೆ. ಹಂಗಲ್ಲ ಅನ್ಬೇಡಿ.

ಗಂಡ – ಮತ್ತೆ ಹೇಳು ಬೇಗಾ…

ಹೆಂಡತಿ – ಮತ್ತೆ, ಮತ್ತೆ ಮಹಾನಗರ ಪಾಲಿಕೆಯವರು ಕಸನ ಮೂರು ತರ ವಿಂಗಡಿಸಿ ಕೊಡಬೇಕು ಹೇಳ್ತಾರಿ, ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಕಸ ತಗಳಲ್ವಂತೆ. ಪಾಂಪ್ಲೆಟ್ ಬೇರೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಓದಿಕೊಂಡು ವಿಂಗಡಿಸಿ, ಹಾಗೆ ಕಸದ ಗಾಡಿ ಬಂದಾಗ ತಗೊಂಡೋಗಿ ಹಾಕಿಬಿಡ್ರಿ. ಹೇಗಿದ್ರೂ ರಿಟೈರ್ಡ ಆಗಿದಿರಾ. ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಟೈಮಿರುತ್ತೆ ನಿಮಗೆ ಫ್ಫೀಯಾಗಿದ್ದೀರಲ್ವಾ?

ಗಂಡ – ಅವಕ್ಕಾಗಿ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನೇ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದಾ. ಅವಳೋ.. ನಿರಾಳವಾಗಿ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ಲು, ಗಂಡನಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಹಾರೋಯ್ತ ಹೆಂಡತಿ ಮಾತು ಕೇಳಿ!

ಇದೇ ಅಲ್ವೆ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸರಿ ಸರಿ….ಘಮ ಘಮಾ….!!

**************

https://kannada.pratilipi.com/blog/nagunagutaa-nalee-nli-april-tingala-spardheya-phalitaamsha

12-6-2018. 5.51pm

ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ “ಶಾಯಿ ಸಾಲು” ಕವನ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಫಲಿತಾಂಶ

ಅತೀ ಹೆಚ್ಚು ಓದಲ್ಪಟ್ಟ ಮೊದಲ 20 ಬರಹಗಳು ಮತ್ತು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ವಿಧಾನ :

ನಂಬಿಕೆ

ಬಣ್ಣಿಸ ಬೇಡ ಮನವೆ
ತಣ್ಣಗಿರುವುದು ಮನಸು
ಇಂಗಿತವನರಿಯದ ಮನುಜಗೆ
ಸಲ್ಲದು ಸಲಾಮು ಗಿಲಾಮು॥

ಕೆರೆದು ಕುರಿಯಾಗುವ ಬದಲು
ಕರ ಮುಗಿದು ದೂರ ಸರಿ
ನಿನ್ನಲ್ಲಡಗಿದ ಮೌನಕೆ ದಾಸನಾಗಿ
ತೆಪ್ಪಗಿರುವುದೆ ವಾಸಿ॥

ಋಣವಿರಲು ಜನ್ಮಕೆ
ತಾನಾಗೆ ಬಂದು ಸೇರುವುದು
ಆರು ಬಲ್ಲರು ಹೇಳು
ಜಗದೊಡೆಯ ಬರೆದ ಹಣೆ ಬರಹ॥

ಹಗಲು ಗನಸನು ಮರೆತು
ಇರುವುದರಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತಿ ಪಡು
ನೊಂದು ಸಿಗದ ವಸ್ತುವಿಗೆ
ಪರಿತಪಿಸದಿರು ಮರುಳೆ॥

ಇರುವ ಮೂರು ದಿನ
ಕೊರಗಿ ಸಾಯಲು ಬೇಡ
ಮಾಡಿರುವ ಕರ್ಮವ
ಅನುಭವಿಸದೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲ॥

ಮುನ್ನ ಮಾಡಿದ ಪಾಪ
ಇಂದು ಕಾಡುತಿರಬಹುದು
ಇನ್ನಾದರೂ ಮುಂದಡಿಯಿಡು
ಕರ್ಮ ಸುತ್ತಿಕೊಳ್ಳದಂತೆ॥

ಇರುವನಲ್ಲವೆ ಜಗದೊಡೆಯ
ಹುಲ್ಲು ಕಡ್ಡಿಯ ನೆಪ ಸಾಕು
ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ದೇವನವ
ಹುಲ್ಲು ಮೇಯಿಸದಿರ॥

ನಂಬಿಕೆಯೆ ಜೀವಾಳ
ನಂಬಿ ಕೆಟ್ಟವರಿಲ್ಲ
ನಂಬಿಕೆಯಲಿ ಬದುಕಿದರೆ
ಇಂಬು ಕಾಣುವೆ ನೀನು॥

12-4-2017. 8.21pm

4-3-2018 4.50pm

ಕುತೂಹಲ (ಕಥೆ)

“ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡಗಳ ನಾಡು ಮಲೆನಾಡು. ಈ ನಾಡಿನ ತುಂಬ ಜನರು ತಮ್ಮದೆ ಆದ ಜೀವನ ಶೈಲಿ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಜನಜನಿತ. ಆಚಾರ ವಿಚಾರ ಬದುಕುವ ರೀತಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಂಡವರಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಅನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಇದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ. ತಮ್ಮದೆ ಆದ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಕಟ್ಟು ಬಿದ್ದ ಎಷ್ಟೋ ಕುಟುಂಬಗಳು ತಲೆ ತಲೆತಲಾಂತರದಿಂದ ಈ ಭೂತ ಪ್ರೇತಗಳಿಗೆ ಪೂಜೆ ಬಲಿ ಹೋಮ ಹವನ ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾಡುತ್ತ ಬಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ನಂಬಿಕೆ ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಯಾರಾದರೂ ಹೊರಗಿನವರು ಇವರ ನಂಬಿಕೆಯ ಕುರಿತು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದರೆ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಉಧಾಹರಣೆ ಕೊಟ್ಟು ಸಾಭೀತು ಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹುದೇ ಒಂದು ಘಟನೆಯ ಕುರಿತಾದ ಲೇಖನ ತಮ್ಮ ಮುಂದೆ. ಒಂದು ದಿನ ರಾತ್ರಿ …………….”

ಮಹೇಶ ಬೆಳಗಿನ ಟೀ ಹೀರುತ್ತ ಪೇಪರಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಕುತೂಹಲ ಭರಿತನಾಗಿ ದೀರ್ಘವಾಗಿದ್ದರೂ ಓದುತ್ತ ಕುಳಿತ. ಯಾಕೊ ಈ ಲೇಖನ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಟ್ಟು ಕಥೆಯಂತೆ ಅನಿಸಿತವನಿಗೆ. ದೆವ್ವ ಅಂತೆ ಭೂತ ಅಂತೆ ಇದೆಲ್ಲ ಜನರ ಭ್ರಮೆ ಅಷ್ಟೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಮೊದಲಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇತ್ತೊ ಏನೊ. ಆದರೆ ಈಗ ದೆವ್ವವೂ ಇಲ್ಲ ಭೂತವೂ ಇಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಏನಂತ ಮೂಡನಂಬಿಕೆಗೆ ಜನ ಬಲಿ ಆಗ್ತಿದ್ದಾರೊ ಏನೊ. ಹ..ಹ….

ಪೇಪರ್ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ತನ್ನ ಬೆಳಗಿನ ಕೆಲಸ ತಡವಾಯಿತೆಂದು ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಹೊರಟ ತೋಟದ ಕಡೆ. ಕೆಲಸದಾಳುಗಳು ಅದೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೊ ಏನೊ. ಅವರ ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕೆಲಸ ನಿಧಾನ. ಮಳೆಗಾಲ ಶುರುವಾಗುವ ದಿನ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಬೇಗ ಬೇಗ ತೋಟದ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿಕೊಂಡು ತೋಟದ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿರುವಾಗ ಮೊಬೈಲು ರಿಂಗಾಯಿತು.

“ಹಲೊ, ಏನು ಮಹೇಶಣ್ಣಾ ಏನು ಮಾಡ್ತಿದ್ದಿಯಾ? ಕಾಫಿ ತಿಂಡಿ ಆಯ್ತಾ? ನಾನು ರಂಗ ಕಣೊ.”

“ಗೊತ್ತಾಯಿತು ಅದೇನು ಹೇಳು. ಯಾಕೆ ಫೋನು ಮಾಡಿದ್ದು?”

“ಏನಿಲ್ಲಾ, ಕಾರವಾರಕ್ಕೆ ಮದುವೆಗೆ ಬರ್ತೀಯಾ? ಅದೆ ಭಾಸ್ಕರಂದು ಕಣೊ. ನಾವೆಲ್ಲಾ ಗೆಳೆಯರು ಒಂದು ವೆಹಿಕಲ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾ ಎಂದು ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ನೀನು ಬರುವುದಾದರೆ ಹೇಳು. ಸೀಟ್ ಎರಡೇ ಬಾಕಿ ಇದ್ದಿದ್ದು.”

ಮಹೇಶ ಏನೊ ಒಂದಷ್ಟು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿ “ಹೂಂ ಕಣೊ. ನಾನೂ ಬರ್ತೀನಿ. ಹೊರಡುವ ದಿನ ಹೇಳು. ಸೀದಾ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರ್ತೀನಿ.”

“ಸರಿ, ನಾಳೆ ಮತ್ತೆ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.”

ಕರೆ ಕಟ್ಟಾಯಿತು. ಮಹೇಶನಿಗೆ ಪೇಪರಿನಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಲೇಖನ ಸಖತ್ ತಲೆ ತಿಂತಾ ಇತ್ತು. ಹೇಗಾದರೂ ಆ ಸ್ಥಳ ನೋಡಲೆ ಬೇಕೆನ್ನುವ ಕುತೂಹಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ರಂಗನ ಫೋನ್ ಬಂತು. ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಕಾರವಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಇನ್ನೇನು.

ಮನೆಗೆ ಬಂದವನೆ ಆ ಪೇಪರನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಎತ್ತಿಟ್ಟ. ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿ ಇದರ ಸತ್ಯಾ ಸತ್ಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ನನಗಂತೂ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಈ ದೆವ್ವ ಭೂತದ ಬಗ್ಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರದು ಒಂದೊಂದು ರೀತಿಯ ವಿಚಾರ. ಆ ಶಾಮನಂತೂ ಸ್ವಂತ ಆಟೊ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಗ್ರಾಹಕರು ಕರೆದ ಕಡೆಯೆಲ್ಲ ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಇದರಲ್ಲೆಲ್ಲ ಬಳ ನಂಬಿಕೆ. ಗುಡಿ ಕಂಡರೆ ಸಾಕು ಆಟೊ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಕೈ ಮುಗಿವ ಗಿರಾಕಿ. ಎಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆಗಾಗ ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತಾನೆ.

ನಾನಂತೂ ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ” ಹೋಗೊ ಸುಮ್ಮನೆ ಬೊಗಳೆ ಬಿಡಬೇಡಾ. ನೀನು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡಿದೀಯಾ? ಹಾಗಾದರೆ ಹೇಳು ಭೂತ ಅಂದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ.”

“ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡು. ಯಾವಾಗಾದರೂ ನಾನು ತಡ ರಾತ್ರಿ ಊರಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬಾ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಭೂತ ಕಾಡಿದರೆ ನೀನೆ ಸ್ವತಃ ನೋಡುವಿಯಂತೆ. ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ?”

“ಆಯಿತು ಮಾರಾಯಾ. ನೋಡೆ ಬಿಡುವಾ” ಅಂದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಇದುವರೆಗೂ ಒಂದು ದಿನವೂ ನನ್ನ ಕರೆದಿಲ್ಲ. ಇದರಲ್ಲೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ ಅವನು ಹೇಳುವುದು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯ ಅನ್ನೋದು. ದೆವ್ವ ಅಂತೆ ದೆವ್ವ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ನಕ್ಕು. ಕಾಲು ಮುಖ ತೊಳೆದು ಅಮ್ಮ ಮಾಡಿದ ಅಡಿಗೆ ಪೊಗದಸ್ತಾಗಿ ಉಂಡು ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿದವನಿಗೆ ಪೇಪರ್ ವಿಷಯ ಮಾತ್ರ ಮರೆಯೋಕೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ನಿದ್ದೆಯ ಗುಂಗಿನಲ್ಲೂ ಅದೇ ವಿಚಾರ.

“ಮಗಾ ಎದ್ದೇಳು. ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊತ್ತಾದರೂ ಇನ್ನೂ ಮಲಗೇ ಇದ್ದೀಯಾ. ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗೋದಿಲ್ವಾ. ಗಂಟೆ ಎಂಟಾಯಿತು” ಅಮ್ಮನ ಧ್ವನಿ ಗಡಬಡಿಸಿ ಏಳುವಂತಾಯಿತು. ನಿತ್ಯ ಕರ್ಮ ಮುಗಿಸಿ ತೋಟದ ಕಡೆ ಹೊರಟಾಗ ಮತ್ತೆ ರಂಗನ ಫೋನು. “ಹಲೋ, ಹೇಳು ರಂಗಾ. ಏನು ಸಮಾಚಾರ?”

“ಅದೆ ಕಣೊ ಈ ಶುಕ್ರವಾರ ಸಾಯಂಕಾಲ ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಹೊರಡೋದು ಅಂತ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದೇವೆ. ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆ ಆಗಬಹುದು ತಲುಪುವುದು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲ ಕೆಲವು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಭೇಟಿಯಿತ್ತು ಮಾರನೆ ದಿನ ಭಾನುವಾರ ಮದುವೆ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಡೋಣ ವಾಪಸ್ಸು ಅಂತ ಮಾತಾಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀವಿ. ಓಕೆನಾ. ಸರಿ ಬೇಗ ಹೊರಟು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಬಿಡು. ಮರಿಬೇಡಾ.”

“ಆಯ್ತು ಕಣೊ, ಬಾಯ್.”

ಇನ್ನೇನು ಎರಡೇ ದಿನ ಇದೆ. ಈ ಸಾರಿ ಕಾರವಾರಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಶಾಮನನ್ನು ಕಾಣಬೇಕು. ಹೇಗಿದ್ದಾನೊ ಏನೊ. ತುಂಬಾ ದಿನಗಳಾಯಿತು, ಫೋನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ. ಹಿಂದಿನ ಸಾರಿ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಸಖತ್ ರೇಗಿಸಿದ್ದೆ. ಅವನಕ್ಕನ ಮನೆ ಇಲ್ಲೆ ಇರೋದರಿಂದ ಬಂದಾಗೆಲ್ಲ ಭೇಟಿ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ. ಏನಂದುಕೊಂಡನೊ ಏನೊ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೌನದ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು.

“ರಂಗು ಏ ರಂಗು ಬಾಗಿಲು ತೆಗಿಯೊ. ಆಗಲೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿದೀಯಾ? ನೋಡು ನಾನು ರೆಡಿಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೀನಿ ಹೊರಡೋಕೆ.”

ರಂಗ ಕಣ್ಣುಜ್ಜುತ್ತಾ ಆಕಳಿಸಿ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದಾಗ ಗೆಳೆಯನ ಕಂಡು ಖುಷಿ. “ಲೇ.. ಬಾರೊ. ಕೂತುಕೊ. ಹಂಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿ ವರೀಕ್ಕಂಡೆ ಆಗಲೆ ನಿದ್ದೆ ನೋಡು. ಇರು ಬಂದೆ ಮುಖ ತೊಳೆದು ಬರುತ್ತೇನೆ. ಅಮ್ಮ ಮಹೇಶ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಟೀ ಮಾಡ್ತೀಯಾ? ”

ಅವನಮ್ಮನಿಗೊ ಸದಾ ಆಗಾಗ ಬರುವ ಮಹೇಶನ ಕಂಡರೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಅಕ್ಕರೆ. ಒಂದೇ ವಾರಿಗೆಯ ಹುಡುಗರು. ಒಳ್ಳೆಯ ನಡೆ ನುಡಿ. ಶ್ರಮ ಜೀವಿ. ಮುಂಡೆದವು ಅದ್ಯಾವಾಗ ಮದುವೆ ಮಾಡ್ಕೊತಾವೊ ಏನೊ. ಸಿಕ್ಕಾಗೆಲ್ಲ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಕೂಡಿಸಿ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುವರು. ಇವರಿಬ್ಬರೂ “ಅಯ್ಯೋ! ಬಿಡಮ್ಮ. ಆದ್ರೆ ಆಯಿತು. ನಮಗಿಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದೇ ಮನೆ ಹುಡುಗಿ ತರ್ತೀಯಾ ಹೇಳು. ಈಗಲೇ ಮಾಡ್ಕೋತೀವಿ” ಎಂದು ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೇನೊ ಗಾದೆ ಹೇಳ್ತಾರಲ್ಲ ; ಹಾವು ಸಾಯೋಲ್ಲ, ಕೋಲು ಮುರಿಯಲ್ಲ!

ಇಬ್ಬರೂ ರೆಡಿಯಾಗಿ ಹೊರಟಾಗ ಮೊದಲೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊಂಡ ವೆಹಿಕಲ್ ಬರೋದು ಸರಿಯಾಯಿತು. ಹೋಗುವ ಹಾದಿಯ ಗುಂಟ ಹರಡಿಕೊಂಡಿರು ಹಚ್ಚ ಹಸುರಿನ ಕಾನನ ದೇವಿ ಮನೆ ಘಾಟಿಗೆ ಎಂಟ್ರೀ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹಾವಿನಂತೆ ಬಳುಕುತ್ತ ಸಾಗುವ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ರಸ್ತೆ. ಕುಳಿತವರೇನಾದರೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಂಬಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಕುಳಿತ ಸೀಟಿನಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಸೀಟಿಗೆ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸ್ಥಾನ ಪಲ್ಲಟ ಆಗೋದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಹಾಗಿದೆ ಆ ದುರ್ಗಮ ಹಾದಿ. “ಯು ಪಿನ್ ಕರ್ವಗಳು” ಹಲವಾರು ಇವೆ. ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಒಂದು ಕಡೆ ಪಾತಾಳ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿದರೆ ಎತ್ತರವಾದ ಗುಡ್ಡಗಳು. ಗುಡ್ಡದ ಧರೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಜಿನುಗುವ ನೀರಿನ ತೊರೆಗಳು. ಎಷ್ಟಗಲ ಕಣ್ಣು ಹಿಗ್ಗಿಸಿದರೂ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಷ್ಟು ವನ ಸಿರಿ, ಪ್ರಕೃತಿ ಮಾತೆ ಸದಾ ಕಳೆ ಕಳೆಯಾಗಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

ಸಂಜೆ ರಂಗೇರುತ್ತಿದೆ. ರವಿ ಬಾನಿಂದ ಕದಲುವ ಸಮಯ. ದೂರದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯ ಚಂಡಿನಂತಾದ ರವಿಯ ಒಮ್ಮೆ ಹೋಗಿ ಬಗ್ಗಿ ಹಿಡಿದು ಬಿಡಲೆ? ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಈ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ ಮಹೇಶನಿಗೆ ಹೊಸ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದಷ್ಟು ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆ ಉಳಿದ ಗೆಳೆಯರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ, ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹರಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ತಲುಪುವ ಸ್ಥಳ ಬಂದಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇವರಿಗಾಗಿ ಕಾದಿರಿಸಿದ ವಾಸ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಮಿಸಿ ಮಾರನೇ ದಿನ ಬೇಗ ಎದ್ದು ಊರೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಿ ಮದುವೆ ಮನೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಆರತಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ ವಧು ವರರು ಮಿಂಚುತ್ತಿದ್ದರು.

ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲರ ಭೇಟಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹುರುಪು ತಂದಿತ್ತು. ಗೆಳೆಯ ಶಾಮನೂ ಬಂದಿದ್ದು ಮಹೇಶನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಮಾತಾಡಿದರೂ ಮುಗಿಯದಷ್ಟು ವಿಷಯಗಳ ಸರಪಣಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಗೆಳೆತನ ಎಂದರೆ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲವೆ. ಮಾತಿನ ಭರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆಯುವಷ್ಟು ಸಂತೋಷದ ಸೆಲೆ ಸಿಗುವುದು ಅಲ್ಲೆ!

ಮಾರನೆ ದಿನ ಮದುವೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಟಾಗ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ತಂದ ವಾಹನ ಕೆಟ್ಟು ನಿಂತಿತ್ತು. ಆಗಲೆ ಗಂಟೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮೂರು ಗಂಟೆ ಆಗಿದೆ. ಬ್ರೇಕ್ ಫೇಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಡ್ರೈವರ್ ಹೇಳಿದಾಗ ಮಹೇಶನಿಗೆ ದಿಕ್ಕೇ ತೋಚದಂತಾಯಿತು. ಉಳಿದವರು ಸರಿ ನಾವು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡೋಣ ನಡಿರಿ ಅಂದಾಗ ಶಾಮ್ ತಡೆದ.

” ಮಹೇಶಾ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಈಗ ಕುಮಟಾಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣ. ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಹೊಸಾ ಆಟೋ ಅಕ್ಕನ ಮನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು. ನನ್ನ ತಮ್ಮ ನೀನು ನಾನು ಮೂವರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನ ಹೊಸಾ ಆಟೋದಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ. ಇವರೆಲ್ಲ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಬರಲಿ”

“ಸರಿ. ಆಗಲಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡೋಣ. ನನಗೂ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹರಟಲು ಅವಕಾಶ ಆದಂತಾಯಿತು. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಹಾಗೆ ಹೊರಟು ಬಿಡೋಣ ಊರಿಗೆ. ನೋಡು ನನಗೆ ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕು. ನಾಳೆ ಅಗತ್ಯ ಕೆಲಸ ಇದೆ.”

ಕುಮಟಾ ತಲುಪಿ ಅವರ ಮನೆ ಆಥಿತ್ಯ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಊರ ಕಡೆ ಹೊರಟಾಗ ರಾತ್ರಿ ಒಂಬತ್ತು ಗಂಟೆ ದಾಟಿತ್ತು. ಶಾಮನಿಗೊ ರಾತ್ರಿ ಪ್ರಯಾಣ ಬಲೂ ಖುಷಿ. ಏಕೆಂದರೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಆಟೋ ಓಡಿಸಬಹುದು. ಇವತ್ತಂತೂ ಗೆಳೆಯ ಇದ್ದಾನೆ. ಬಹುಶಃ ದಾರಿ ಸವೆದಿದ್ದೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. “ಬಾರೊ, ನೋಡು ನನ್ನ ಆಟೋ ಹೇಗೆ ಓಡುತ್ತೆ ಅಂತ. ನಿನ್ನ ಊರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನನ್ನದು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಫೋನಚ್ಚು ಹೊರಟಿದ್ದೀನಿ ಅಂತ.”

ರಾತ್ರಿಯ ಬೀದಿ ದೀಪದ ನೆರಳು ಬೆಳಕಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಶಾಮನಿಗೆ ಮಹೇಶನಿರುವನೆಂಬ ಧೈರ್ಯ. ಮಹೇಶನಿಗೆ ಪೇಪರ್ನಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಲೇಖನಿಯ ಸತ್ಯಾ ಸತ್ಯತೆ ತಿಳಿಯುವ ಕುತೂಹಲ. ಆದರೆ ದೆವ್ವ ಭೂತದ ಬಗ್ಗೆ ಶಾಮನ ಹತ್ತಿರ ಚಕಾರ ಎತ್ತುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಅವನು ಹೆದರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಹೊಸ ಆಟೋ ಊರಿಗೆ ಒಯ್ಯಲೇ ಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಶಾಮನಿಗೆ. ಅಷ್ಟೆ ಅಗತ್ಯ ಊರಿಗೆ ತಲುಪಲು ಮಹೇಶನಿಗೆ. ಇಬ್ಬರ ಅಗತ್ಯ ದಾರಿ ತನ್ನ ಕದಂಬ ಬಾಹು ಬಿಚ್ಚಿ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಶಾಮನ ತಮ್ಮ ಆಗಲೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದ. ಗಂಟೆ ಹನ್ನೊಂದಾಗಿದೆ ದೇವಿ ಮನೆ ಘಾಟ್ ತಲುಪಿದಾಗ. ಹೋಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತ ಜೀರುಂಡೆಯ ಸದ್ದು ಕಿವಿಗಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ದೂರದಲ್ಲಿ ಗೂಳಿಡುವ ನರಿಗಳ ಧ್ವನಿ. ಕಗ್ಗತ್ತಲ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ವಾತಾವರಣ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ವಾಹನ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಗಬೇಕಾದ ಹಾದಿ. ಆದರೆ ಯಾವ ವಾಹನವನ್ನೂ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಈ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ. ಇದು ಶಾಮನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು.

ನಿರಾಳವಾಗಿ ಆಟೋ ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಶಾಮನಿಗೆ ಎದುರಿಗೆ ಆಕಾಶದಿಂದ ಭೂಮಿಯವರೆಗೆ ಕಪ್ಪು ಆಕೃತಿ ಎದುರಾದಂತಾಯಿತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಆಟೋ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗದೆ ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಮುಂದಿನ ದಾರಿಯೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರೂ ಕೂತಲ್ಲೆ ಬೆವರಿ ಹೋದರು. ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆಟೋ ಪೂರ್ತಿ ಉಲ್ಟಾ ಆಗಿ ಮೂರೂ ಚಕ್ರ ಮೇಲೆ ಇವರು ಮೂವರೂ ರಸ್ತೆಯ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಉರುಳಿದರು. ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಎದ್ದು ಸುತ್ತ ಕಣ್ಣಾಯಿಸಿದರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಆಟೋ ಮಾತ್ರ ಕೂದಲೆಳೆಯಷ್ಟೂ ಅಲುಗಾಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸರಿಯಾಗಿ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಯ ಸಮಯ. ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಲೂ ತೋಚದೆ ಗಡ ಗಡ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಮೂವರು. ಎದೆ ಬಡಿತ ಅವರಿಗೇ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ತಿರುಗಾಡುವ ಹೊತ್ತು. ಎತ್ತ ನೋಡಿದರೂ ಕತ್ತಲು. ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಆಗ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು ಶಾಮನಿಗೆ. ಮೊಬೈಲ್ ನೆಟ್ವರ್ಕ ಇಲ್ಲ. ಶಾಮನಿಗೆ ಇದು ಹೊಸತಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವನಿಗೆ ಹೀಗಾಗಲು ಕಾರಣ ಗೊತ್ತು.

ಮಹೇಶನಿಗೆ ಇದುವರೆಗೂ ಇದ್ದ ಧೈರ್ಯ ಮಂಗಮಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಬಾಯಲ್ಲಿ ಮಾತು ಹೊರಡದೆ ಮೂಕನಂತಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಕಾಲೆಲ್ಲ ತರ ತರ ನಡುಗುತ್ತಿದೆ. ಶಾಮನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ತುಟಿ ಅದುರುತ್ತಿದೆ. ಭಯಗೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಅರಿತ ಶಾಮ ಮೆಲ್ಲನೆ “ನೋಡು ಮಹೇಶಾ ನಾ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ವಾ ಈ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ದೆವ್ವ ಭೂತಗಳು ಕಾಡುತ್ತವೆ ಅಂತ. ನೀನು ಮಾತ್ರ ನಂಬುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿನಗದರ ಅನುಭವ ಆಗಲಿ ಅಂತನೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದೆ ಕಣೊ. ಈಗೇನು ಹೇಳ್ತೀಯಾ? ಎಲ್ಲೋಯಿತು ನಿನ್ನ ಧೈರ್ಯ? ಬರುವಾಗ ನೀನು ದೇವಿಮನೆ ಘಾಟಿನಲ್ಲಿ ಇರೊ ದೇವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿಲ್ಲ ತಾನೆ? ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ನೀ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬಾರದಿತ್ತು. ಈ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವಾಗ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವೆಹಿಕಲ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಆ ದೇವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಆರತಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿಯೆ ಹೊರಡೋದು. ಬಸ್ಸು ಬಂದರೆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ವತಿಯಿಂದ ಆರತಿ ಹಿಡಿದೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಆರತಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಕಾಣಿಕೆ ಹಾಕಿ ಬಂಡಾರ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆಯೆ ಬಸ್ಸು ಮುಂದೆ ಹೋಗೋದು. ಇದು ಇಲ್ಲಿಯ ಪದ್ಧತಿ, ದೇವಿಯ ಮಹಿಮೆ. ಇನ್ನಾದರೂ ಆದೇವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ತಪ್ಪಾಯಿತು ಅಂತ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳೊ. ಬಂದ ವಿಘ್ನ ಪರಿಹಾರ ಆಗಲಿ. ಆ ತಾಯಿ ನಂಬಿದವರ ಕೈ ಬಿಡೋದಿಲ್ಲ.” ಎಂದನ್ನುತ್ತ ಕೈ ಮುಗಿದು ನಿಂತ ಶಾಮ.‌

ಶಾಮನ ಮಾತು ಮಹೇಶನಿಗೆ ಹೌದೆಂತನಿಸಿ ಮನದಲ್ಲೇ ಆ ತಾಯಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ದಾರಿ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸದೆ ಅಲ್ಲೆ ಉದ್ದಂಡ ನಮಸ್ಕಾರ ಕೂಡಾ ಮಾಡಿದ. ಅರೆಗಳಿಗೆಯಲ್ಲೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸು ಬರುತ್ತಿರುವ ಶಬ್ದ. ಪ್ರಕಖರವಾದ ಬೆಳಕು ಇವರು ನಿಂತ ಕಡೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಬಸ್ಸು ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹೆದರಿದ ಹರಿಣಿಯಂತಾದ ಜೀವಗಳು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಆಟೊ ಸರಿ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾದರು.

ಆಟೋ ಅಲುಗಾಡಿಸಿದರೆ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿದೆ. ಮೂವರೂ ಸೇರಿ ಅಟೋ ಮೊದಲಿನಂತೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಬೇಗ ಬೇಗ ಆಟೋ ಹತ್ತಿ ಹೊರಟರು. ಇವರನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೆ ಗಮನಿಸಿದ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಗೆಳೆಯರು ಬಸ್ಸನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗದೆ ಮುನ್ನಡೆಯಬೇಕಾಯಿತು. ಏನೊ ಅನಾಹುತವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆಟೋ ಯಾಕೆ ಉಲ್ಟಾ ಆಗಿದೆ? ಊರಿಗಿನ್ನೇನು ಒಂದು ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆ ಹಾದಿ. ಗೆಳೆಯರ ಬಗ್ಗೆ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತ ಸಾಗಿದ ಅವರು ಊರು ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪರಿಚಯದವರ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಇವರಿರುವ ಕಡೆ ಬರಲು ಮುಂದಾದರು. ಒಂದರ್ಧ ಗಂಟೆ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯನ ಆಟೋ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನಡೆದ ಸಮಾಚಾರ ತಿಳಿದು ಎಲ್ಲರ ಝಂಗಾಲವೆ ಉರುಳಿ ಹೋದಂತಾಯಿತು. ಸುಮ್ಮನೆ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಈ ರಾಮಾಯಣ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನಾದರೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದ್ದರೆ ಏನು ಗತಿ? ಅವರವರಲ್ಲೆ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ವಾಪಸ್ಸಾದಾಗ ಮಹೇಶನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಂತಿದ್ದ ಆ ಭಯಾನಕ ದೃಶ್ಯ, ಆ ಪೇಪರ್ ಲೇಖನ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೆವ್ವ ಭೂತಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಬರುವಂತಾಯಿತು. ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ಉಡುಗಿ ಹೋಯಿತು.

(ನಡೆದ ಘಟನೆಯ ಸುತ್ತ ಹೆಣೆದ ಕಥೆ)

25-11-2017. 10.45pm