ಒಂಟಿ ಪಯಣದ ಗುಂಗು….??

ಅದೊಂದು ದಿನ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರು ಬಂದಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುತ್ತಾಡಿ ಬರುವ ಅನಿಸಿ ನನ್ನ ರಂಗು ರಂಗಿನ ಮೊಪೆಡ್ನಲ್ಲಿ ಹೊರಟೆ ಒಬ್ಬಳೆ. ಹೋದೆ ಹೋದೆ ಹೋಗ್ತಾನೇ ಇದ್ದೆ. ಅದೆಷ್ಟು ದೂರ ಗಾಡಿ ಒಡಿಸಿದೆನೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೋದಷ್ಟೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ದೂರ ದೂರ ಓಡಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ಬಯಕೆ. ಅದೂ ನಾನೊಬ್ಬಳೆ. ಸಖತ್ತಾಗಿತ್ತು ವಾತಾವರಣ. ಸುತ್ತ ಜನಜಂಗುಳಿಯಿಲ್ಲದ ನಿರ್ಜನ ಪ್ರದೇಶ. ತಂಪಾದ ತಂಗಾಳಿ ಮುಖಕ್ಕೆ ರಾಚುತ್ತಿತ್ತು. ತಲೆಗೆ ಹಾಕಿದ ಹೆಲ್ಮೇಟೋ… ದೇವರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ. ಅದೆ ನಾಮಕಾವಸ್ಥೆ ಹೆಲ್ಮೇಟ್ ಕಂಡ್ರೀ^^^^^. ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ಹಾಕ್ತಾರಲ್ಲಾ ಅದೇ ಹಳದಿ ಟೋಪಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ತರದ್ದು. ಕುತ್ತಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಕಟ್ಟಿದ ಬೆಲ್ಕ ಪಕ್ಕನೆ ಹಾರಿ ಹೋಗದಿರಲೆಂದು. ಹೊರಟ ನನ್ನ ಸವಾರಿ ಏನ್ ಕೇಳ್ತೀರಾ. ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ಗರಿಗೆದರಿತ್ತೊ ನಾ ಕಾಣೆ😊😊 ಜೀವನ ಅಂದರೆ ಹೀಗೆನಾ? ಎಲ್ಲೊ ಅಡಗಿದ ಬತ್ತಳಿಕೆಯ ಭಾಣ ಹೊರ ಬಂದು ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೋಗೋಣ ನಡಿಯೆ, ಸದಾ ನಿನ್ನದು ಇದೇ ಗೋಳಾಗೋಯ್ತು. ಯಾವಾಗ ನೋಡಿದರೂ ನನ್ನ ಕೈಲಾಗೋಲ್ಲ ಅಂತ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರ್ತೀಯಲ್ಲೆ. ಬೇಜಾರಾಗೋಲ್ವೇನೆ? ಬಾ ಬಾ ಹೋಗೋಣ ಅಂತ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಂಕಲ್ಲಿ ಫುಲ್ ಟ್ಯಾಂಕ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಾ?

ಹಾಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇತ್ತು ನನ್ನ ಏಕಾಂಗಿ ಸವಾರಿ. ಕತ್ತಲಾವರಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಯಲು ಕಾನನ. ಎತ್ತರವಾದ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮರಗಳು ಹಸಿರ ಮಡಿಕೆ ಹೊದ್ದು ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ತನ್ನದೆ ಆದ ಸೊಬಗಲ್ಲಿ ಸೌಂದರ್ಯ ಇಮ್ಮಡಿಸಿತ್ತು. ಇದು ಯಾವ ಜಾತಿಯ ಮರವೆಂದು ಕತ್ತು ಮೇಲೆತ್ತಿದಷ್ಟೂ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದ ಆ ಮರಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನೋಡ್ತಾನೇ ಇದ್ದೆ. ಆ ಮರಗಳು ಸುತ್ತುವರಿದ ಬಯಲು ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪುರಾತನ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗುಡಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಘಂಟಾ ನಾದದ ಧ್ವನಿ ಜಾಗಟೆಗಳ ಅಬ್ಬರ. ಮನ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪುಳಕಿತಗೊಂಡಿತು. ಬಹುಶಃ ಮಹಾ ಮಂಗಳಾರತಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರಬಹುದು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಜನರ ಸಾಲು ಹೊರ ಬರುವುದ ಕಂಡೆ. ಎಲ್ಲರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾದದ ದೊನ್ನೆ. ಜನ ತಂಡೋಪ ತಂಡವಾಗಿ ಬರುವುದ ಕಂಡ ನಾ ದಿಗ್ಭಮೆಗೊಂಡೆ!! ಇವರೆಲ್ಲ ಇಷ್ಟೊಂದು ಜನ ಎಲ್ಲಿದ್ದರು? ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಸರಿ ನನಗೂ ಒಳ ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಾಯಿತು. ಹಳೆಯ ದೇವಸ್ಥಾನ ಇರಬೇಕು. ಕೈ ಮುಗಿದು ನಾನೂ ಪ್ರಸಾದ ತಂದು ತಿನ್ನೋಣವೆಂದು ನನ್ನ ಮೊಪೆಡ್ ಅಲ್ಲೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಹೊರಟೆ.

ಹೊಟ್ಟೆ ಆಗ ಚುರುಗುಡಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತೀನೆ ಕೇಳಿ ತಿನ್ನೋಣ. ಅದೇನು ಪ್ರಸಾದಕ್ಕೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೊ ಏನೊ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಶುರುವಾಯಿತು. ಗುಡಿ ಇನ್ನೇನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮತ್ತೆ ನಿರ್ಜನ. ಅರೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟು ಹೋದರಾ? ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯ ಶುರುವಾಯಿತು. ಏನೂ ಬೇಡಪ್ಪಾ. ಮೊದಲು ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗೋಣ ಎಂದು ಓಡಿಕೊಂಡು ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರೆ ಗಾಡಿನೇ ಇಲ್ಲಾ. ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೆ!! ಈಗೇನು ಮಾಡುವುದು? ಗಾಡಿ ಕೀ ಸಹಿತ ಮರೆತು ಗಾಡಿಯಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಉಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಮೊಬೈಲು, ಪರ್ಸ ಎಲ್ಲಾ ಗಾಡಿಯಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅವಸ್ಥೆ ಕಂಡು ಒಂದೆರಡು ಜನ ಏನು ಏನು? ಕೇಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿ ಸರಿ ಯಾರದ್ದಾದರೂ ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಇದ್ರೆ ಹೇಳಿ. ವಿಷಯ ತಿಳಿಸುವಾ ಅವರಿಗೆ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಯಾವ ನಂಬರೂ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ಫೋನ್ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂದರೆ ಹೆಸರುಡುಕಿ ನಂಬರ್ ಒತ್ತೋದು. ನಂಬರ್ ಎಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾಪಕ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ. ಪೋಲಿಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್ ಹತ್ತಿರ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋಣ ನಡಿರಿ.

ನಾನೊ ಸುತಾರಾಂ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಈ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಪೋಲಿಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್ನಾ? ಬೇಡಪ್ಪಾ ನನಗೆ ಅವರ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೂಡಾಕಿ ಆಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಆದರೆ? ಊಹೂಂ ಬೇಡಾ ಬೇಡಾ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳ್ತಾ ಇತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಿಯಾ? ಈ ಸರಿ ರಾತ್ರಿಲಿ? ಇದು ಯಾವ ಊರೊ ಏನೊ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ,ನಂಬರ್ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ,ವಾಪಸ್ಸು ಹೇಗೆ ಹೋಗ್ತೀಯಾ? ಸುಯ್^^^^ಅಂತ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಿದ್ದೇ ಓಡಿಸಿದ್ದು. ಕಳೆದ ಹಾದಿಯ ನೆನಪೂ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಮಂಕೆ ಬೇಕಿತ್ತಾ ನಿನಗೆ? ತೆಪ್ಪಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಕೊಳ್ಳೋದು ಬಿಟ್ಟು. Atleast ಮಗಳಿಗಾದರೂ ಹೇಳಿದೀಯಾ? ಅದೂ ಇಲ್ಲ. ಮನಸಿನ ಮಾತು ನನ್ನ ಚುಚ್ಚತಾನೇ ಇತ್ತು.

ನನಗೊ ಸಖತ್ ಕೋಪ ಬಂತು. ನನ್ನ ಅವಸ್ಥೆ ನನಗೆ. ಇದರದ್ದು ಒಂದು. ನೀ ಏನು ಆಚಾರ ಕುಟ್ಟೋದು ಬೇಡಾ. ನಾನು ಯಾರದ್ದಾದರೂ ಮನೆ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ತೀನಿ. ಅವರ ಹತ್ತಿರ request ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಇರೊ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಳಿ ಇದೊಂದು ರಾತ್ರಿ ನಿಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲ್ಕೋತೀನಿ ಅಂತ ಹೇಳ್ತೀನಿ. ಯಾರೂ ಬೇಡಾ ಅನ್ನೋದಿಲ್ಲ. ಹೆಣ್ ಹೆಂಗಸು, ಪಾಪ ಅಂತ ಜಾಗ ಕೊಟ್ಟೇ ಕೊಡ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಮಾತ್ರ ಕೆಲವು ನಂಬರ್ ಒಂದು ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಇಟ್ಕೋಬೇಕಪ್ಪಾ. ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ಒಂದು ಮನೆ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ^^^^^^.

ಕಾಲಿಗೆ ಏನೊ ತಗಲಿದಂತಾಯಿತು. ಪಟಕ್ಕನೆ ಎಚ್ಚರಾಯಿತು. ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚೇ ಇತ್ತು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ಗುಂಗು. ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಾಗ ನನ್ನ ಬಂಟ ಮೂತಿ ತಿವಿದು ಎದ್ದೇಳು ಎದ್ದೇಳು ಎಂದು ತನ್ನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ತತ್ತರಿಕಿ. ಥೊ^^^^ಇವನಾ ಎಷ್ಟೊಳ್ಳೆ ಕನಸು ಎಬ್ಬಿಸಿಬಿಟ್ಟಾ. ಬಯ್ಕೊಂಡು ಎದ್ದೆ.

ಒಂದರೆಕ್ಷಣ ನಿಜವೆಂಬಂತೆ ಬಿದ್ದ ಕನಸು ಎಚ್ಚರಾದ ಮೇಲೂ ಮೂರು ದಿನ ಕಳೆದರೂ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿದಿರುವುದು ಒಂಥರಾ ಖುಷಿ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ವಾವ್! ಸೂಪರ್ ಅಲ್ವಾ?😂

17-10-2017. 2.56pm

Advertisements

ಕರುಳು(ಕಥೆ)

ಹವಿ-ಸವಿ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಬರೆಯಲು ಕೊಟ್ಟ ವಾಖ್ಯ – “ಪಿಚಿಕ್ ಎಂದು ಕವಳ ಉಗುಳಿ ಸುಮ್ಮನೇ ನಡೆದ, ನೆಲದ ರಂಗು ಕೆಂಪಗಾಗಿತ್ತು.”

ಪ್ರಥಮ- ಗೋಪಾಲ ಹೆಗಡೆ
ದ್ವಿತೀಯ- ಗೀತಾ ಜಿ ಹೆಗಡೆ, ಚೈತನ್ಯ ಹೆಗಡೆ
ತೃತೀಯ- ವಸುಮತಿ ಭಟ್
************************************

ಸಾಯಂಕಾಲ ಐದೂವರೆ ಆತು. ಬ್ಯಾಂಕ್ ಬಿಡ ಟೈಮು. ತಗಳಪ ಶಣ್ಣಕೆ ಮಳೆ ಜಿಂಬ್ರ ಶುರುವಾತು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೊಡೆ ಇದ್ದು. ಆದರೂ ಈ ಮಳೆ ಸಂಜಿಕಡಿಗೆ ಶುರುವಾಗವು ಅಂದ್ರೆ? ಇದು ಎಂತಕ್ಕೆ ಹೀಂಗೆ? ಮನಸಲ್ಲೆ ಬಯ್ಕತ ಬ್ಯಾಂಕಿಂದ ಹೊರಟಿ ಹೇಳಾತು. ಯಂಗ್ಳೂರ್ ಪ್ಯಾಟೆ ಅಂದರೆ ಕೇಳವ. ಇಕ್ಕಟ್ಟಾದ ರಸ್ತೆ. ದಿನ ಹೋದಂಗೆ ಜನನೂ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗ್ತಾ ಇದ್ದ. “ಅದೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತ್ವ ಅದೆಲ್ಲಿಗೆ ಬತ್ವ. ಒಂದೂ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲೆ. ಯಂಗಂತೂ ನಡಿಯಲ್ಲೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲೆ ” ಹೇಳಿ ಆಯಿ ಪ್ಯಾಟಿಗೆ ಕರಕಂಡ ಬಂದಾಗೆಲ್ಲ ಅಲವತ್ಕತ್ತಿತ್ತು. ಇರೊದೊಂದು ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡು. ಅದೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ಹರಟೆ ಹೊಡ್ಡಕತಾ ಅಚ್ಚಿಇಚ್ಚಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಚುಡಾಯಿಸ್ಕತಾ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡ ಏಕೈಕ ತಾಣ. ಮದ್ಯ ಆಫೀಸ್ ಕೆಲಸ ಅದೂ ಇದೂ ಪ್ಯಾಟೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸ್ಕಂಡು ಮನಿಗೆ ಹೊರಡ ಅಬ್ರ ಈ ಸಾಯಂಕಾಲದ ಸಮಯ. ” ಹ್ವಾ^^^^ಬಾಳೇಸರ್ ಬಸ್ ಹೋತನಾ? ಆ ಬಸ್ ತಪ್ಪಸ್ಕಂಡರೆ ಮತ್ತಿನ್ನು ರಾತ್ರಿ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಮಾರಾಯಾ. ಆನು ಲಗು ಲಗು ವಕಾರಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸ್ಕಂಡು ಬಂದಿ. ನೋಡಿದ್ರೆ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಬಸ್ ಕಾಣ್ತೇ ಇಲ್ಯಲ” ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಚಿಂತೆಯ ನೆರಿಗೆ ಹುಟ್ಟಸ್ಕಂಡು ಯಂಗ್ಳೂರು ಗೋಪಾಲಣ್ಣಯ್ಯ ಕಂಡಾ. ಅವಾ ಅಲ್ಲಿರ ಕಂಡೆಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ ವಿಚಾರಿಸ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದ. ಆನು ದಿನಾ ಅದೇ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದಿ. ಹಾಂಗಾಗಿ ಯಂಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿಗಿಲಾತು. ಆ ಕಂಡಕ್ಟರ್ನೊ ಬಾಯ್ ತುಂಬಾ ಬೀಡಾ ಹಾಕ್ಕಂಡು ಮೇಯ್ಕತ ಇದ್ದವ ಗೋಪಾಲಣ್ಣಂಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲೋಗಿ “ಪಿಚಕ್ ಎಂದು ಕವಳ ಉಗುಳಿ ಸುಮ್ಮನೆ ನಡೆದ ತನ್ನ ಪಾಳಿಯ ಬಸ್ ಬಂದಿದ್ದು ಕಂಡ್ಕಂಡು. ನೋಡ್ತಿ ನೆಲದ ರಂಗು ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು” ಭಯಂಕರ ಬೀಡಾನೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಕಾಣ್ತು.

ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ “ಬಾಳೆಸರ ಬಂದಿದೆ, ಪ್ರಯಾಣಿಕರು……….” ಹೇಳ ಮಾತು ಕೇಳಿದ್ದೆ ತಡಾ ಆ ಬಸ್ಸು ಇರ ಬದಿಗೆ ನಾನೂ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಹೊರಟಿ. ಆದರೆ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲೆ. ಒಂದೆ ಬಾಗಲಲ್ಲಿ ಗಂಡಸರು ಹೆಂಗಸರು ಎಲ್ಲರೂ ಹತ್ತವು. ನುಗ್ಗಿಕಂಡು ಹತ್ತಲಾಗದೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದಿನಾ ನಿಂತ್ಕಂಡೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದ ದಿನಗಳೆ ಹೆಚ್ಚು.

ಕಳೆದ ದಿನಗಳ ಸರಣಿ ಅಮ್ಮ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಈಗ ನಾವೆಷ್ಟು ಸುಃಖಿಗಳು. ಕಲಿತು ಮುಗಿಯಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಆಗಲೆ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕು ಮನೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವ ಕ್ಯಾಬಲ್ಲಿ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗೋದು, ಕೈ ತುಂಬಾ ಸಂಬಳ. ಒಂಥರಾ ದಿಲ್ದಾರ್ ಬದುಕು. ನನ್ನ ಓದಿಸಲು ಅಮ್ಮ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಬೆಂಗಳೂರು ಸಿಟಿ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ಅಮ್ಮನ ಜೀವನ ಬದಲಾದರೂ ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಕಾಳಜಿ,ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವರ್ಣನೀಯ. ಅಮ್ಮನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅಮ್ಮ ಯಾವತ್ತೂ ಕಷ್ಟ ಪಡಬಾರದು. ಅವಳ ಈ ಇಳಿ ವಯಸ್ಸಿನ ಜೀವನ ಆನಂದಮಯವಾಗಿ ಇರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅಮ್ಮನನ್ನು ಒಬ್ಬಳೇ ಬಿಟ್ಟು ನಾನು ದೂರ ಹೋಗಲೇ ಬಾರದು. ಮದುವೆ ಮದುವೆ ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಯಾವಾಗಲೂ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಅಮ್ಮ ಹೆಚ್ಚು. ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟ ಸುಃಖ ಅರಿತು ನನಗಿಷ್ಟವಾಗುವ ಹುಡುಗ ಇಲ್ಲಿರುವವನನೇ ಸಿಕ್ಕರೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರಾಯಿತು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಬೇಡಾ.

ಮಲಗಿದಲ್ಲೆ ಅಮ್ಮನ ಮಾತು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವ ಕವನಳಿಗೆ ಅದ್ಯಾವಾಗ ನಿದ್ದೆ ಆವರಿಸಿತೊ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

9-11-2017. 9.03pm

ಬೇಜಾರು…!!(ಭಾಗ-6)

ನಿತ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಅನೇಕ ಘಟನೆಗಳು ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೆ ರೀತಿಯ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಘಾಸಿಗೊಳ್ಳುವುದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ. ಆದರೆ ಇದು ನಡೆದು ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮ ಅನುಭವಿಸದೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲ. ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಕಾಡುವ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕುಟುಕುವ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ದಿನಗಳೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟು ಮರಿಬೇಕು ಅಂದರೂ ಮರೆಯೋಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಉತ್ಸಾಹ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸವೇನೊ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಈ ಕೆಲಸಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಏರುಪೇರಾಗುವುದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

“Face is the index of mind” ಅನ್ನುವಂತೆ ನಮ್ಮ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆ ಬೇಜಾರದ ಛಾಯೆ ನೋಡಿದವರು ಗುರುತಿಸುವಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇಡೀ ದಿನ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಬಸವಳಿದ ದೇಹ ರಾತ್ರಿ ಹಾಸಿಗೆ ಕಂಡಾಗ ನಿದ್ದೆಯೇನೊ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮದ್ಯ ರಾತ್ರಿ ಎಚ್ಚರಾಗಿ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹೊರಳಾಡುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಾ ಮಲಗಿದಾಗ ಈ ಘಟನೆಗಳ ನೆನಪು ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡುವುದರಿಂದ ದೇಹ ದಣಿದರೂ ನಿದ್ದೆ ಬಾರದೆ ಸರಿ ರಾತ್ರಿಯವರೆಗೂ ಒದ್ದಾಡುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಪರಿಣಾಮ ಇದರಿಂದಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯ ಹದಗೆಡಲು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ತಲೆ ನೋವು ಸಣ್ಣದಾಗಿ, ಕಣ್ಣುರಿ,ಹಗಲಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಯ ಮಂಪರು ಅಥವಾ ಹಗಲು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿ ಎಚ್ಚರಾದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ತಲೆ ನೋವು ತೀವ್ರವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕಾರಣ ಎಸಿಡಿಟಿ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿರೋದು. ಇದು ಅರಿಯದೆ ನಾವು ಮಾಡುವ ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಸಿ ಚಾ ಅಥವಾ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುವುದು. ಯಾವುದಾದರೂ ತಲೆ ನೋವಿನ ಮಾತ್ರೆ ನುಂಗುವುದು. ಇದು ಒಳಗೊಳಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಎಸಿಡಿಟಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಲು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ ಸರದಿ ಆಗಾಗ ವಾಂತಿ, ಲೂಸ್ ಮೋಷನ್. ದೇಹದಲ್ಲಿಯ ನೀರು ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತ ದೇಹ ನಿತ್ರಾಣವಾಗುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಯಾವ ಮಾತ್ರೆಗಳು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರದೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಡ್ರಿಪ್ಸ್ ಮೂಲಕ ಇಂಜಕ್ಷನ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮಟ್ಟ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ಇಂಜಕ್ಷನ್ ದೇಹ ತಿರಸ್ಕರಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಡಾಕ್ಟರ್ಗೆ ಇದೊಂದು ತಲೆ ನೋವು.

ಇದು ಎಸಿಡಿಟಿಯ ಮೊದಲ ಹಂತದ ಪರಿಣಾಮ. ನಂತರ ಮುಂದಿನ ಸರದಿ ಕರುಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಕಾಯಿಲೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ತಿಂದ ಆಹಾರ ಜೀರ್ಣವಾಗದೆ ಆಗಾಗ ವಾಂತಿ. ಉಪ್ಪು ಹುಳಿ ಖಾರ ಯಾವುದೂ ತಿನ್ನಬೇಡಿ. ಬರಿ ಸಪ್ಪೆ ಸಪ್ಪೆ ತಿನ್ನಿ. ಆದರೆ ಈ ರೀತಿ ಇರಲು ಎಷ್ಟು ದಿನ ಸಾಧ್ಯ? ಲೆಪ್ರೋಸ್ಕೋಪಿ ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತಾರೆ. ಕರುಳಲ್ಲಿ ಏನಾಗಿದೆ ನೋಡಬೇಕು. ಅದೋ ರಾಮ ರಾಮಾ! ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಟ್ಯೂಬ್ ಇಳಿಸಿ ಮಾಡುವ ಟೆಸ್ಟ್. ಉರಿ ಕಿರಿ ಕಿರಿ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲೇನಾದರೂ ತೀವ್ರ ಪರಿಣಾಮ ಆಗಿದ್ದರೆ ಆಪರೇಷನ್ಗೆ ಮೊರೆ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ತೀವ್ರ ನೋವು. ಆನಂತರವೂ ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಪತ್ಯ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲ. ದೇಹ ಕೃಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಣ ಸಂಪತ್ತು ಎಷ್ಟಿದ್ದರೇನು ತಿನ್ನಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಹಾರ ತಿನ್ನಲಾಗದೆ ಯಾಕೀ ಬದುಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಬೇಜಾರು ಮನ ತುಂಬ.

ಇವೆಲ್ಲ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಅನುಭವ ಕೆಲವು ಸ್ವತಃ ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವವರಿಂದ ಕೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಹಂತದಲ್ಲೆ ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಳಜಿವಹಿಸಿದರೆ ಖಂಡಿತಾ ಎಂತಹುದೆ ಯೋಚನೆ ಇರಲಿ ಅದರಿಂದ ಬರುವ ಎಸಿಡಿಟಿಯನ್ನು ಮೂಲದಲ್ಲೇ ತಡೆಗಟ್ಟಬಹುದು.

ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಆಗಾಗ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೊನೆಗೆ ತೀವ್ರಗೊಂಡು ಕುಡಿದ ನೀರೂ ಕೂಡಾ ಕಕ್ಕುವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ವಾಸದಲ್ಲಿ ಇಂಜಕ್ಷನ್ ಕೂಡಾ ಒಗ್ಗದಾಗ ಡ್ರಿಪ್ಸ್ ಹಾಕಿ ಮಲಗಿಸಿದ್ದ ಅಂತ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಕಲ್ಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕೇವಲ ಚಿರೋಟಿ ರವೆ ಗಂಜಿ ಎರಡೆರಡೇ ಸ್ಪೂನ್ ಕುಡಿದು ನಿದಾನವಾಗಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಬಂದೆ. ಆ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬರೀ ಸಪ್ಪೆ ಯಾದ ಸ್ವಲ್ಪೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಊಟ ಟೀ ಕಾಫಿ ಪೂರ್ತಿ ಬಿಟ್ಟು ಹಸಿವಾದಾಗ ರವೆ ಗಂಜಿ. ಹೀಗೆ ತಿಂಗಳಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಇದ್ದು ಇದುವರೆಗೂ ಎಸಿಡಿಟಿ ಕಾಡದಂತೆ ಕಾಳಜಿ ನನ್ನದು. ಇದು ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತಾದರೂ ಈಗಲೂ ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಕಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರೆಗಳ ಮೊರೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ನೀರು ಕುಡಿಯೋದು, ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಪ್ಪೆ ಊಟ,ಟೀ ಕಾಫಿ ಬಂದ್,ಯೋಗ,ವಾಕಿಂಗ್ ಇತ್ಯಾದಿ.

ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದು ಮನಸ್ಸು ಬೇಜಾರಿನಿಂದ ಹೊರಬರಲು, ಉಲ್ಲಾಸದ ದಿನಗಳನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಡಲು ನಾನೇ ಕಂಡುಕೊಂಡ ದಾರಿ.

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು.
14-11-2017. 10.41am

ಅನುಮಾನ

ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು.  ಸದಾ ನಲಿಯುವ ಕ್ಷಣ ನಿಮ್ಮದಾಗಲಿ💐********************************************************************

ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಿ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆಗನುಗುಣವಾಗಿ ಮುಚ್ಚುವ ತೀರ್ಮಾನ ಈಗಿನ  ಸರಕಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶೋಚನೀಯ.  ಇದಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಶಾಲೆಗಳು.
ಬಹಳ ಬಹಳ ದುಃಖವಾಗುತ್ತಿದೆ. 

ಕಾರಣ ನಾನೂ ಕೂಡಾ ಸರಕಾರಿ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದವಳೆ.  ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ನಾನು ನಾಲ್ಕನೇ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿಸಿದ ವರ್ಷ ನಾನು ಓದುತ್ತಿರುವ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ ಇದೆ, ಟೀಚರ್ ಕೂಡಾ ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕನೇ ಈಯತ್ತೆಯವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯಬಹುದು.  ನಂತರ ಓದುವ ಮಕ್ಕಳು ಈ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಮೈಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಇನ್ನೊಂದು ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯಬಹುದೆಂಬ ಸರಕಾದ ಆದೇಶದನ್ವಯ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುವ ಭಾಗ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ.  

ಐದನೆಯ ಈಯತ್ತೆ ಮುಗಿಸಿದ ನನ್ನಕ್ಕ ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕನೆ ಈಯತ್ತೆ ಮುಗಿಸಿದ ನಾನು ಇವರನ್ನು ಯಾವ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳಿಸುವುದು? ಎಂಬ ಚಿಂತೆ ಹೆತ್ತವರದ್ದಾಯಿತು.  ಎರಡು ಮೈಲಿ ನಡೆದು ಈ ಮಕ್ಕಳು ಕಲಿಯುವುದುಂಟೆ?  ಕಾರಣ ಹೋಗುವ ದಾರಿ ಕಾಲು ಹಾದಿ.  ಇನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗಲು ಮೂರೂವರೆ ಮೈಲಿ.  ಬಸ್ಸಿನ ಸೌಲಭ್ಯ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ.  ಕಾಲು ಹಾದಿನೊ, ಅದು ನಿರ್ಜನ ಪ್ರದೇಶ.  ಅರ್ಧ ಕಿ.ಮೀ. ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ (ಹೊಳೆ) ನಡೆಯಬೇಕು.  ಬೆಟ್ಟ, ಬೇಣದಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಾಗ ಹೆದರಿಕೆ ಆಗುವುದು ಸಹಜ.  ಇವೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸಿ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿ ಅವರ ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಮೇರೆಗೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು.   

ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಣ್ಣ ಸಿಟಿಯಾಗಿತ್ತು.  ಶಾಲೆನೂ ದೊಡ್ಡದಾಗೇ ಇತ್ತು.  ಅದರಲ್ಲೂ ನಾನು ಸೇರಿದ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರು.  ಹಾಗೆ ಟೀಚರ್ಗಳೂ ತುಂಬಾ ಇದ್ದರು.  ಆಟ ಪಾಠ ಎಲ್ಲಾ ಜೋರಾಗೇ ಇತ್ತು.  ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ದಿಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಷ್ಟು ಸಂತೋಷ.  ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಕ ಭಾಷೆ ಮಾತಾಡುವವರು ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು.  ಪೇಟೆಯ ಮಾತು.  ಬಹಳ ಹೆದರಿಕೆ ಹೊಸ ವಾತಾವರಣ.  ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳದೆ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.   ಹೊಸದರಲ್ಲಿರುವ ಸಂತೋಷ  ಬರ್ತಾ ಬರ್ತಾ ನನಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ ಮನೆ ವಾತಾವರಣ ಬಂಧನದಂತೆ ಭಾಸವಾಗತೊಡಗಿತು.  ಆಯಿ ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಅಕ್ಕ ಅಣ್ಣ ತಂಗಿಯರ ಜೊತೆ ಆಟ ಆಡ್ತಾ, ಜಗಳ ಆಡ್ತಾ ಬಯ್ಸಿಕೊಳ್ತಾ ಊರ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡ ತಿರುಗಿಕೊಂಡು ಇರೊ ದಿನಗಳ ನೆನಪು ಬಹಳ ಬಹಳ ಕಾಡಲು ಶುರುವಾಯಿತು.  ನಾನಿರುವ ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಮನೆ ಬಹಳ ಶ್ರೀಮಂತ ಕುಟುಂಬ.  ದೊಡ್ಡ ಮನೆ,ಆಳು ಕಾಳು,ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿ, ಮಾವಂದಿರು,ಹಾಲು ಮೊಸರು ತುಪ್ಪ ಏನಿಲ್ಲಾ?  ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು.  ಆದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಆಯಿ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಸದಾ ಬಯಸುತ್ತಿತ್ತು.  ನನಗೆ ನೆನಪಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವರಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಬಿಡಲೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.  ಕಾರಣ ಅಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇತ್ತು.  ನನ್ನದು, ನಂದು ಅನ್ನುವ ವಾಂಚಲ್ಯ ಇತ್ತು.  ಎಲ್ಲಿ ನಂದೇ ಅನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಇರುತ್ತದೊ ಅಲ್ಲಿ ಸುಃಖ ಜಾಸ್ತಿ.  ಈ ಅರಿವು ಅಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲೆ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು ಅನಿಸುತ್ತದೆ.  ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷ ನನಗೆ.  ತಿಳುವಳಿಕೆ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.  ಬರೀ ತಿನ್ನೋದು, ಆಡೋದು, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸೋದು.   ಮನೆ ಪಾಠ ಕಲಿಯೋದು.  ಬೇರೆ ಯಾವ ಚಿಂತೆನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.  ಆದರೆ ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಗಾಗೋದಿಲ್ಲ.  ಏನೊ ಒಂದು ರೀತಿ ಬಂಧನ.  ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸು ಅತೀ ಸೂಕ್ಷ್ಮ.  ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೆತ್ತವರನ್ನು ಅಗಲಿರುವುದು ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ.  ಆಗೆಲ್ಲ ಮೌನವಾಗಿ ಅಳುವುದೊಂದೆ ಸಂಗಾತಿ.  ಅದರಲ್ಲೂ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಹೆತ್ತವರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಲಾಗದ್ದು ಇನ್ನೂ ಮನಸ್ಸು ಘಾಸಿಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.  ಸ್ವಲ್ಪ ಹುಷಾರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅಮ್ಮ ಬೇಕು ನನಗೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು.  ಬೇಕೆಂದರೂ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.  ಇಂಥ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಈಗ ಶಾಲೆ ಮುಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಯಾವ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಬಾರದಿರಲಿ!!

ಈಗ ಹಳ್ಳಿಯ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜ.  ಏಕೆಂದರೆ ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದ ಎಷ್ಟೋ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನ ಸಂಖ್ಯೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ.  ಕಲಿತು ಪಟ್ಟಣ ಸೇರಿದವರು ಅಲ್ಲಿಯೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ಮದುವೆ ಮಕ್ಕಳು ಅಂತ ನಗರದಲ್ಲಿಯೆ ವಾಸ್ತವ್ಯ ಹೂಡಿದ್ದಾರೆ.  ಇನ್ನು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಷ್ಟೇ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿರಲಿ, ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಇರಲಿ ಮದುವೆಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಸಿಗದೆ ಸಂಸಾರ ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದೆ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ.  ಇರುವ ನಾಲ್ಕಾರು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರೂ ಈ ರೀತಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವುದರಿಂದ ಗತ್ಯಂತರವಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನಂತೆ ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಓದಬೇಕು.  ಇಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯದ ತಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬರಬರುತ್ತಾ ಒಬ್ಬಂಟಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಬೆಳೆಯುವುದು ಖಂಡಿತಾ.  

ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಯಾ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಸೌಲಭ್ಯ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಗದಾಗ ಅವರ ವರ್ತನೆ ಬದಲಾಗಿ ಓದಿನಲ್ಲೂ ಗಮನ ಕೊಡಲಾಗದೆ ಉತ್ತಮ ಪ್ರಜೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?  ಈಗಲೂ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಶಾಲೆಗಳಿಲ್ಲ.  ಅಲ್ಲಿ ಆಚಾರ್ಯ ದೇವೋ ಭವ ಅನ್ನುವ ಮಾತು ಅಕ್ಷರಶಃ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.  ಅಲ್ಲಿ ಕಲಿಸುವ ಮಾಸ್ತರು, ಅಕ್ಕೋರು(ಟೀಚರ್) ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚು.  ತುಂಬಾ ಸಲುಗೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಮನೆ ಊರಿನ ಸಮಾಚಾರ ಎಲ್ಲ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ನಲಿಯುವ ವಾತಾವರಣ ಅಲ್ಲಿಯ ಶಾಲೆಗಳ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ.  ಊರಿನಲ್ಲಿ ಆಗುವ ವಿಶೇಷ ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಶಾಲೆಗೆ ರಜಾ ಕೊಟ್ಟು ತಾವೂ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಪರಿ ಕಲಿಸುವ ವರ್ಗದವರಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.  ಅವರ ಮನೆಗಳು ದೂರವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟ  ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಊರಿನ ಒಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.  ಇದು ಈಗಲೂ ಇದೆ.  ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರೂ ಅಷ್ಟೆ ತಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆ ಮಕ್ಕಳ ಓದಿನ ಕುರಿತು ಸಾಕಷ್ಟು ಚರ್ಚೆ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಕೊರತೆ ಇದ್ದರೆ ತಮ್ಮ ಕೈಲಾದ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಅರಿತು ಒಂದು ರೀತಿ ಕುಟುಂಬದ ವಾತಾವರಣ ಅಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.  

ತದನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಓದಿದ್ದ ಶಾಲೆಯನ್ನು  ಊರಿನ ಮುಖಂಡರು ಸ್ಥಳೀಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಮನವೊಲಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಏಳನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗೆ ಶುರುವಾದರೂ ನಾವು ಮಾತ್ರ ಆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದಲೇ ಇಲ್ಲ.  ಈಗೊಂದು ನಾಲ್ಕಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಈಗಿರುವ ಸರಕಾರಿ ಸೌಲತ್ತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊಸದಾಗಿ ಬಂದ ಮಾಸ್ತರೊಬ್ಬರು ಆ ಶಾಲೆಯನ್ನು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಮಾದರಿ ಶಾಲೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರು.   ಕಟ್ಟಡ ನವೀಕರಣ,  ಟೀಚರಿಗೊಂದು ಶಾಲೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮನೆ, ಭಾವಿ, ಸುತ್ತ ಕೈತೋಟ ಎಲ್ಲಾ ನಿರ್ಮಾಣಗೊಂಡವು.  ಆಗಾಗ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇತ್ಯಾದಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.  ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗುತ್ತ ಬಂದಿತು.  ಇದು ಆ ದೇವರಿಗೂ ಇಷ್ಟ ಆಗಲಿಲ್ಲವೊ ಏನೊ! ಒಂದಿನ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟಲ್ಲಿ ಮಾಸ್ತರು ತೀರಿಕೊಂಡರು ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಾಗ ಮಕ್ಕಳೇನು ಊರಿಗೆ ಊರೇ ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟಿತು.    ಇದನ್ನು ಬರೆಯಲು ಕಾರಣ ಇವರು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ನನ್ನಪ್ಪನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು.  ಮನೆಯ ಒಬ್ಬ ಸದಸ್ಯರಂತಿದ್ದ ಅವರನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಒಂದು ಶಾಲೆಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಬಂದು ಓದಲು ಮೊದಲು ಶಾಲೆಯ ವಾತಾವರಣ ಸರಿಯಾಗಿರಬೇಕು.  ಸ್ವಚ್ಛತೆ, ಕಲಿಸುವ ವರ್ಗ, ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಆ ಶಾಲೆಗೆ ಪಾಲಕರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸೇರಿಸುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.  ಇಂದಿಗೂ ನಾನು ಕಲಿತ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಾದರೂ ಅತ್ಯಂತ ಉತ್ತಮ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುತ್ತಿರುವುದು ನನಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಷಯ.   ಹಳೆಯ ಕಟ್ಟಡ ದುರಸ್ತಿ ಮಾಡಲೆಂದು ಸ್ಥಳೀಯರೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಹಳೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕೈ ಜೋಡಿಸಿದ್ದೇವೆ.  ಹಾಗೂ ಸ್ಥಳೀಯ ಜನರ ಸಹಕಾರದೊಂದಿಗೆ ನಿವೃತ್ತ ಶಿಕ್ಷಕರು ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮೀಡಿಯಂ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಸಹಿತ ಈಗ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ  ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದೂ ಕೂಡ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.  ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ನಮ್ಮ ಸಹ ಭಾಗಿತ್ವವಿದೆ.  

ಆದರೆ ಇದೆ ವಾತಾವರಣ ಸಿಟಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.  ಕಾರಣ ಇಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮೀಡಿಯಂ ಶಾಲೆಳು ತಲೆಯೆತ್ತಿವೆ.  ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಸೌಲತ್ತುಗಳಿಲ್ಲವೆಂಬ ದೂರು.  ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತ ಹೋದರೆ ಒಂದಿನ ಕನ್ನಡ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳೆ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಬಹುದೆ??

13-10-2017. 10.27pm

ಕವನ (120)

ಕೊಡಲಾದರೆ ಆಗಲೆ ಹೇಳಿದೆ ಕೊಡುವೆ ನನ್ನೆ
ಕೊಡಮಾಡೆಂದು ಕೇಳಬೇಕೇಕೆ?
ಕೊಡು ತಗೊ ಇವೆಲ್ಲ ಮನಸಿನ ವಾಂಚೆ
ಕೊಡಲಾಗದ ಗಳಿಗೆಗೆ ದುಃಖವೇಕೇಕೆ?

ಮನಸಿನ ಪುಟಗಳಿಗೆ ಕೊನೆ ಎಂಬುದೆಲ್ಲಿ
ಮನಸಿಗೆ ಅನಿಸುವುದೆಲ್ಲ ಬರೆಯಲಸಾಧ್ಯ
ಮನಸು ಮನಸುಗಳ ಪಯಣದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ
ಮನಸು ಮನಸು ಮಿಳಿತವಾಗಿರುವುದೆ ವೇದ್ಯ.

ಚಿತ್ತ ಬಯಸುವ ಪರಿ ಪರಿಯ ಹಾದಿ ದುರ್ಗಮ
ಚಿತ್ತಕ್ಕರಿವಾಗಿಸುತ ಒಂದಾಗಿ ನಡೆವುದೆ ಧರ್ಮ
ಚಿತ್ತ ಚಾಂಚಲ್ಯದಳಿವು ಉಳಿವುಗಳಿರುವುದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ
ಚಿತ್ತದೊಳೊಂದಾಗಿ ಪುಟವಿಟ್ಟ ಪ್ರೀತಿ ಮೆರೆಯೋಣ.

ಆರಿರಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ ಸಾಗುವುದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬದುಕು
ಅರಿಯದಲೆ ಅಡಿಯಿಟ್ಟು ಬಂದು ನೆಲೆ ನಿಂತ ಕವನಾ
ಅರೆಗಳಿಗೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಶೂನ್ಯವಾವರಿಸುವುದು ಈ ಜೀವಕು
ಅದಾವ ಪರಿಯಲಿ ಆವರಿಸಿದ್ದು ಹೇಳು ನೀನೇನಾ?

ಮುತ್ತಂತ ಪದಗಳ ಕಚಗುಳಿ ಬಾಳಿಗದುವೆ ಶೃಂಗಾರ
ಮುದ ನೀಡುವ ಖುಷಿ ಈ ಪದ ಕಟ್ಟುವ ಸಾಂಗತ್ಯ
ಮರು ಜನ್ಮ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬರಬೇಕು ಬಂಗಾರಾ
ಮುಗಿ ಬಿದ್ದು ಜನ ಅಹುದಹುದೆನಬೇಕು ನಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯ.

13-11-2017. 5.08pm

ಕಂದೀಲು

ಹವಿ-ಸವಿ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಕವನ ಸ್ಪರ್ಧೆ

ಪ್ರಥಮ- Pooja Hegde
ದ್ವಿತೀಯ- Kartik Hegde
ತೃತೀಯ- ಪ್ರತಿಭಾ ಶಿರಳಗಿ
ಸಮಾಧಾನಕರ- Vinayaka Bhat, Geeta G. Hegde
ನಿರ್ಣಾಯಕರ ಮೆಚ್ಚುಗೆ- Ganesha Prasada Pandelu, Jaya Hegde
***************
ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿದ ಬತ್ತಿ
ಉದರ ತುಂಬಿದ ಎಣ್ಣೆ
ಜೋಪಾನ ಮಾಡುವ ಮಂದಿ
ನಾನು ಗತಕಾಲದ ಸಂಪತ್ತು.

ಸುತ್ತ ಕತ್ತಲಾವರಿಸಲು
ಮೆಲ್ಲನೆ ನಾ ಅಡಿಯಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ
ಪ್ರಾಂಗಣದ ತುಂಬೆಲ್ಲ
ತಂಪನೆಯ ಬೆಳಕ ಚೆಲ್ಲಿ.

ಊರೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಿದರೂ
ಆರದಿಹ ನಾನೆಂಬ ಕಂದೀಲು
ಈಗಿನವರಿಗದರರಿವಿಲ್ಲದೆ
ಕಿಮ್ಮತ್ತಿಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ ನನ್ನ ಪಾಡು

ಹಿರಿಯರ ಆಸ್ತಿ ಬೇಕು
ಬರುವ ಉತ್ಪನ್ನಕೆ ಪಾಲು ಬೇಕು
ಹಳೆ ಸಾಮಾನು ಮೂಲೆಗೆ ಹಾಕು
ಇಲ್ಲಾ ಓಎಲ್ಎಕ್ಸನಲ್ಲಿ ಮಾರಾಕು.

ಕಾಲ ಸರಿದಂತೆ ಅಡಿಯಿಟ್ಟ ಕರೆಂಟು
ಜಗಮಗಿಸುವ ನಿಯಾನ್ ಬೆಳಕು
ಇಂದು ನಡುಬೀದಿಯ ನಾರಾಯಣನಂತೆ
ಪಳೆಯುಳಿಕೆಯಾಗಿ ನೇತಾಡುತಿರುವೆ.

22-9-2017. 5.46pm

ಜೀವಜಲ

ಅಮ್ಮನಿಗಾಗಿ ನಾನಿಲ್ಲ
ಅಮ್ಮ ನನಗಿಲ್ಲ
ಅಮ್ಮಾ ಅನ್ನುವ ಕೂಗು
ಕೂಗಲು
ಅಮ್ಮನೇ ಇಲ್ಲ
ಆದರೂ
ನೆನಪು ಮಾಸುವುದಲ್ಲ
ಕದ ತಟ್ಟಿ
ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸುವ ಪರಿ
ಇನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ
ಸದಾ ಮುಗುಳುನಗುವಮ್ಮ
ನಿನ್ನ ಕಂಗಳ ದೃಷ್ಟಿ
ಆ ನಿಲುವು
ಎದೆ ಬಾಗಿಲ ಬಿಟ್ಟು
ಸರಿದಿಲ್ಲವಲ್ಲ
ಮತ್ತೆ ನೀನಿಲ್ಲವೆಂದು
ಮತ್ಯಾಕೆ ನನಗೀ ತಾಕಲಾಟ?
ಕೇಳುವೆ ಆಗಾಗ
ನನ್ನ ನಾ
ಉಲಿಯುವೆ ಆಗ
ಅದು ಹಾಗೆ ಕಂದಾ
ಮನದ ಬಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ
ಏಕೈಕ ಮುಲಾಮು
ಎಟುಕುವುದೆಲ್ಲರಿಗೂ
ಗಳಿಗೆಗೊಮ್ಮೆ
ಬೇಕೆಂದಾಗಲೆಲ್ಲ
ದಾಹ ತೀರಿಸುವ
ಜೀವಜಲದಂತೆ!

8-11-2017. 9.47am