ಬಲು ಮೋಸಗಾರ..??

ಕವಿ ಬರೆಯುವ
ಭಾವನೆಗಳ ಬುತ್ತಿ
ಕಲ್ಪನೆಯ
ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವೇ
ಅವನಿರುವ ತಾಣ.

ಅಲ್ಲಿ ಅವನೆಂದರೆ
ಅವನೊಬ್ಬನೇ
ಮತ್ತಾರಿಲ್ಲ
ಇಲ್ಲ ಅಂದರೆ
ಇಹರು ಹಲವರು…??

ಆದರೆ ಓದುಗನ
ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣರು
ಕವಿ ಮಾತ್ರ
ಎಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಾ ನೋಡುವ
ಅದು ಹೇಗೆ?

ಅದಂತೂ
ನಿಗೂಢವೇ ಸರಿ
ಓದುಗನ ಮನಸು
ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಓಡುವುದು
ಅದೌದು ಯಾಕಾಗಿ?

ಕವಿ ಬರಹವೇ
ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲದ್ದು
ಇದೆಯೆಂದು
ಭ್ರಮೆಯೊಳಗೆ ದೂಡಿ
ನಿಜವೆಂದು ನಂಬಿಸುವ.

ಓದುಗ ಮರುಳಾಗಿ
ಒದ್ದಾಡುವುದ ನೋಡಿ
ಒಳಗೊಳಗೆ
ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುವ
ತಾ ಬರೆವ ಯುಕ್ತಿಗೆ!

ವಾಸ್ತವಕೆ ಬಂದ
ಓದುಗ ಹೀಗುಲಿಯಬಹುದೇ?
ತನ್ನನೇ ಶಪಿಸಿಕೊಂಡು
“ಅಯ್ಯೋ
ನನ್ನ ತಲೆಕಾಯಾ!”

29-1-2018. 9.38am

Advertisements

ಓಂ ನಮಃಶಿವಾಯ!!

ನಮ್ಮ ಹಿಂದೂಗಳಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೇನೂ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ಹಬ್ಬಗಳು! ಪ್ರತೀ ಹಬ್ಬದ ಸಡಗರ ಬಹುಶಃ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದಷ್ಟು, ಅನುಭವಿಸಿದಷ್ಟು ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಆಸಕ್ತಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಕೂತು ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಇರುವ ತಾಪತ್ರಯಗಳು, ಸಂಸಾರದ ಜಂಜಾಟ ಇಲ್ಲಾ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿ ಕಾರಣಗಳು ಗಾಚರವಾಗುತ್ತವೆ. ಏನೇ ಆದರೂ ಹಬ್ಬದ ಆಚರಣೆ ಬಿಡೋದಕ್ಕೆ ಆಗೋದಿಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ? ಆದರೂ ಈ ಹಬ್ಬಗಳು ಬಂದಾಗೆಲ್ಲ ಕಳೆದ ದಿನಗಳ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ ಜಪ್ಪಯ್ಯಾ ಅಂದರೂ ಮಾಸೋದಿಲ್ಲ. ಆ ನೆನಪುಗಳು ಒಬ್ಳರೇ ಕುಳಿತು ಅನುಭವಿಸುವಷ್ಟು ಮುದ ಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಆಗಿನ್ನೂ ಸರಕಾರಿ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಐದನೇ ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದೂ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ. ಹಳ್ಳಿ ಮನೆ. ಈ ಶಿವರಾತ್ರಿ ಹಬ್ಬ ಬಲೂ ಮೋಜು ಹಳ್ಳಿ ಕಡೆ. ಹೇಗಪ್ಪಾ ಅಂದರೆ ಸಮ ವಯಸ್ಕರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಶಿವರಾತ್ರಿಗೆ ಅಂತ ನಿಗದಿಯಾಗಿರುವ ಶಿವನಿರುವ ತಾಣಗಳ ಹುಡುಕಾಟ. ನಾವುಗಳು ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವರಲ್ವಾ? ಅದಕ್ಕೆ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವ ಹತ್ತಿರದ ಸ್ಥಳ ಮಾತ್ರ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ಸರಿ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಎರಡೂವರೆ ಕಿ.ಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಶಿವನ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಚೋಟೂಗಳು ಸೇರಿ ಹೋಗೋದು ಅಂತ ನಿಕ್ಕಿ ಆಯಿತು.

ಅದೇನು ಸಂಭ್ರಮ ಏನ್ ತಾನು. ಶಿವರಾತ್ರಿ ದಿನ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ನಾವುಗಳು ಮೊದಲಿನ ರಾತ್ರಿನೇ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಿದ್ವಿ. ಮಾರನೇ ದಿನ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ನಾವಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು. ಶಿವನಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಬಿಲ್ವಪತ್ರೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು, ನಾವೇ ಫಸ್ಟ್ ಆಗಿರಬೇಕು. ಇಂತಹ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತಲ್ಲ ಇನ್ನು ನಿದ್ದೆ ಎಲ್ಲಿ? ನಾಲ್ಕಕ್ಕೆಲ್ಲ ಎದ್ದು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮ ಪೇರಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿತು. ಹೋಗುವಾಗ ಮೊದಲನೆ ದಿನವೇ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಬಿಲ್ವ ಪತ್ರೆ, ಒಂದು ತಾಮ್ರದ ಗಿಂಡಿ ಜೊತೆಗೆ ಒಯ್ಯೋದು ಮರಿಲಿಲ್ಲ.

ಅದೊಂದು ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ದೇವಸ್ಥಾನ. ಸುತ್ತ ಪ್ರಾಂಗಣ. ಮಧ್ಯೆ ಗರ್ಭಗುಡಿ. ಆ ಗುಡಿಯ ನೇರಕ್ಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಇಳಿದು ಹೋದರೆ ದೊಡ್ಡ ಪುಷ್ಕರಣಿ. ಇಳಿಯಲು ಸುತ್ತ ಮೆಟ್ಟಿಲು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಇಳಿದು ನೀರಲ್ಲಿ ಮುಳಕ ಹೊಡಿಬೇಕಲ್ಲಾ. ಶಿವನ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂದರೆ ಅದೂ ಶಿವರಾತ್ರಿ ದಿನ ಸುಮ್ನೇನಾ? ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ ಸಲೀಸಾಗಿ ಮುಳಕ ಹೊಡಿತಿದ್ದಾರೆ. ನನಗೋ ಬಗ್ಗಿದ ತಲೆ ಇನ್ನೇನು ನೀರಿಗೆ ತಾಗ ಬೇಕು ಸಖತ್ ಭಯ ಆಗ್ತಿತ್ತು. ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿದ ಅನುಭವ. ತಗಂಡೋಗಿದ್ದ ಗಿಂಡಿ ಇತ್ತಲ್ಲ ಅದರಲ್ಲೇ ಉಟ್ಟ ಬಟ್ಟಯಲ್ಲೆ ತಲೆ ಮೇಲೆ ನೀರಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ “ಹೇ..ಅದನ್ನೋಡು ಮುಳಕ ಹಾಕಲ್ಲೆ ಹೆದರ್ಕಂಡು ಮಿಂದ್ಕತ್ತ ಇದ್ದು” ಅಂತ ನಗೋದು ನನಗೆ ಬಹಳ ದುಃಖ ಆಗ್ತಿತ್ತು. ಅಳುಮುಂಜಿ ಮುಖ ನೋಡಿ ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬಳು ಪಾಪ ಸುಮ್ನಿರ್ರೊ ಹೆದರಿಕೆಯಡಾ, ಹಬ್ಬ ಆಗಿ ಅಳಸ್ತ್ರನ” ಅಂತ ನನ್ನ ಪರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಕೊಂಚ ಸಮಾಧಾನ. ಮುಳಕ ಹಾಕೋದು ಎಷ್ಟು ಕಲಿಬೇಕಂದರೂ ಇದುವರೆಗೂ ಸಾಧ್ಯ ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ದಸರಾದಲ್ಲಿ ಕಾಶಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಗಂಗಾ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳಕ ಹಾಕಲಾಗದೆ ಹಂಗಂಗೆ ನೀರು ಸೋಕಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದೆ. ನಾನೆಷ್ಟು ಪುಕ್ಲಿ ಅನಿಸ್ತಿದೆ.

ಹೀಗೆ ದೊಡ್ಡವಳಾಗ್ತಾ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಇಲ್ಲಾ ಬಂಧುಗಳ ಜೊತೆ ಈ ಶಿವರಾತ್ರಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಸಿರ್ಸಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಇರುವ ಗೋಕರ್ಣ, ಯಾಣ, ಬನವಾಸಿ, ಸಹಸ್ರಲಿಂಗ ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಹೋಗಿ ಶಿವನಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡುವುದು ರೂಢಿಯಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವೇ ಸ್ವತಃ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ವಿಶೇಷ. ಆ ಪರಶಿವನ ನುಣುಪಾದ ತಲೆ ಸವರಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಭಕ್ತಿಯ ಪರಾಕಾಷ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಪೂಜೆ ಇತ್ತಲ್ಲಾ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಈಗಲೂ ಮೈ ಝುಂ ಎನ್ನದೆ ಇರಲಾರದು. ಆದರೆ ಈಗ ಅವೆಲ್ಲ ಬರೀ ನೆನಪು ಅಷ್ಟೆ.

14-2-2018. 2.51pm

ಶೆಟ್ಲಿ ಬೇಕಾ ಶೆಟ್ಲಿ

ಬಹುದಿನಗಳ ನೆನಪು.

ನಮ್ಮ ರೇಣುಕಾ ರಮಾನಂದ ಹಾಗೂ ಶ್ರೀದೇವಿ ಕೆರೆಮನೆ ಇವರಿಬ್ಬರ ಕವನಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗೆಲ್ಲ ಮೀನಿನ ವಾಸನೆ ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿದ ನೆನಪು ಮರುಕಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇವರ ಬರಹಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟು ಇಷ್ಟ ಪಡ್ತೀನೊ ಅಷ್ಟೇ ಈ ಮೀನಿನ ವಾಸನೆಯಿಂದ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗದೇ ಇದ್ದರೆ ಗತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೋಗಬೇಕಾದ ಊರು ಹುಟ್ಟಾಪರಿ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಜನ, ಊರು, ದೂರ ಎಲ್ಲ ಹ್ಯಾಂಗೊ ಏನೊ ಅಂತ ಒಳಗೊಳಗೆ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತ ಹೆದರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಅಂತೂ ಕೊನೆಯ ದಿನ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹಾಜರಾಗಲು ಕೊಟ್ಟ ಏಳನೇ ದಿನ ಆ ಊರಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ.

ಅಬ್ಬಾ! ಅದೇನು ವಾಸನೆ ಅಂತೀರಾ. ತರಕಾರಿ ರಸ್ತೆ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಇಟ್ಟು ಮಾರೋದು ನೋಡಿದ್ದೆ. ನೋಡಿದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಂದರಲ್ಲಿ ಮೀನುಗಳ ರಾಶಿ ರಾಶಿ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಧಂಗಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಸದಾ ದಾರಿಗೆ ಎಂಟ್ರಿ ಆದೆ ಅಂದರೆ ಮೂಗಿಗೆ ಹಿಡಿದ ಖರ್ಚೀಪ್ ತೆಗಿತಾ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅನುಭವಿಸದೆ ಗತ್ಯಂತರವಿರಲಿಲ್ಲ. ಬರಬರುತ್ತ ಈ ವಾಸನೆ ನನ್ನ ಮೂಗು ಒಗ್ಗಿಸಿಕೊಳ್ತೋ ಅಥವಾ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸ್ವೀಕರಿಸಿತೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ನಾನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಗುಂಡ ಗುಂಡಗೆ ಆದೆ. ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಕೆಲವರು “ಏನೆ ನೀನೂ ಮೀನ್ ತಿಂತ್ಯನೆ? ದಪ್ಪಗಾಜೆ” ” ಇಲ್ಲ ದಿನಾ ಮೀನಿನ ಗಾಳಿ ಕುಡಿತಿ” ನಗುತ್ತ ನನ್ನ ಉತ್ತರ.

ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ತಿನ್ನುವವರ ಮಧ್ಯೆ ನಾನಿರೋದಾಗಿತ್ತು. ಬಹುಶಃ ಮೀನಿನ ವಾಸನೆ ಇಲ್ಲದ ಜಾಗವೇ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ. ಅಲ್ಲಿಯವರ ಕುಲ ಕಸುಬೇ ಅದಾಗಿತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ಆಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿರಾಳವಾಗುತ್ತ ಬಂದೆ. ಆದರೆ ಆ ನೆನಪು ಹಾಗೆ ಉಳೀತು.

ಶೆಟ್ಲಿ ಬೇಕಾ ಶೆಟ್ಲಿ ಎಂದು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೆಂಗಸು ಕೂಗಿಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ಲು ಪ್ರತೀ ದಿನ. ಆದರೆ ಅದು ಏನು ಅಂತ ಅವಳ ತಲೆ ಮೇಲಿರೊ ಬುಟ್ಟಿ ನೋಡಿದರೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನೊ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ನನ್ನ ತಂಗಿ ಊರಿಂದ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಅಕ್ಕನ ಜೊತೆ ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಠಿಕಾಣಿ ಹೂಡಲು ಬಂದಿದ್ಲು. ಅವಳು ಈ ಹೆಂಗಸಿನ ಕೂಗಿಗೆ “ಸ್ವಲ್ಪ ಇರು ನನಗೆ ಬೇಕು” ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳೊ “ಅಮ್ಮ ತಗಂತ್ರಾ?” ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಹೋದ ನನ್ನ ತಂಗಿ ಸರ್…ಅಂತ ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದು ಒಮ್ಮೆ ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸಿಕೊಂಡು ಜೋರಾಗಿ ನಗಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು. ” ಅಕ್ಯಾ ಅದು ಮೀನಡೆ, ಒಣಗಿದ್ದೂ. ಥೋ^^^^^”

ಮತ್ತೆಂದೂ ನನ್ನ ಕೇಳದೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳನ್ನು ಕರೆದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಬೆಸ್ತು ತನಕ್ಕೆ ಇಂದಿಗೂ ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿದಾಗ ಜ್ಞಾಪಕ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಗೋದು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ.

ಅಂಕೋಲಾದಲ್ಲಿ ಒಣ ಮೀನು ಮಾರುವವರು ಅವುಗಳನ್ನು ಒಂದು ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ತಲೆಯ ಮೇಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಾಗ “ಶೆಟ್ಲಿ ಬೇಕಾ ಶೆಟ್ಲಿ ” ಎಂದು ಕೂಗಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ವಾಡಿಕೆ. ಇದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಆದ ಅವಾಂತರವಿದು. ಕೊನೆಗೆ ಅವಳು ಬಯ್ಕಂಡು ಹೋದಳೊ ಏನೊ ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ ನಮ್ಮ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮಾತು ಉಡುಗಿತ್ತು.

ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ರೇಣುಕಾ ರಮಾನಂದರವರ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಲಿರುವ ಪುಸ್ತಕದ ಐದು ಮುಖಪುಟದ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಮೀನು ಹೊತ್ತ ಹೆಂಗಸು ಐದನೇ ಪಟ ಬಹಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿಡಿಸಿ ನಡೆದ ಘಟನೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬರೆಯುವಂತಾಯಿತು.

12-2-2018. 3.32pm

ಹಲವು ಭಾವಗಳು

ಇರು
ನಾನೂ ಬರುವೆ
ನೀನೊಬ್ಬನೇ ಸಾಗಬೇಡ
ಸಖಾ ಅಲ್ಯಾರಿಲ್ಲ
ಹೊನಲು ಬೆಳಕಿಲ್ಲ
ಹಣುಕಲು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ
ಇಂದು ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ!
*******

ಕಲ್ಪನಾ ಲೋಕದ
ಬರೀ ಹುಸಿ ಕವಿತೆಯಿದು
ಇದನೋದಿ ನೀ
ಓಡಿ ಹೋಗದಿರು
ಏನು?
ಜೀವಕೆ
ಒಡನಾಡಿ
ಸೂರ್ಯ ಸಖನಾಗಿ
ನಾನು ಸಾಲದೆ?
***********

ಪ್ರೀತಿಯ
ನೆನಪು ಮನದಲ್ಲಿ
ಕನಸಲಿ
ಕಂಡಂತೆ ನೀ
ನಿಜರೂಪದಿ ನಿಂತಾಗ
ಮತ್ತೇರಿದ ಕ್ಷಣ
ಸೂರ್ಯನಾಗಮನದಲಿ
ನೀ
ಇಲ್ಲವಾದಾಗ
ಜರ್ರೆಂದು ಮನ
ಮೂಕವಾಗುವುದು
ಜೀವಶವದಾಂಗ್!
**********

ನನ್ನ ಪ್ರತಿ ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ
ನೀನೇ ತುಂಬಿರುವಾಗ
ನಳನಳಿಸುವ
ಅವನ ಆಸೆ ಏಕೆ?
ಬಳಿಯಲೇ
ಸಾಗಿ ಬರುವ
ಬದುಕಿನ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ
ನಿನಗೆ ಈ ಪರಿತಾಪವೇಕೆ?
************

11-2-2018. 9.23pm

ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲದ ಬದುಕು | ಸಂಪದ – Sampada(ಈ ವಾರದ ಆಯ್ದ ಬರಹ)

https://sampada.net/%E0%B2%AC%E0%B3%86%E0%B2%B2%E0%B3%86%E0%B2%AF%E0%B2%BF%E0%B2%B2%E0%B3%8D%E0%B2%B2%E0%B2%A6-%E0%B2%AC%E0%B2%A6%E0%B3%81%E0%B2%95%E0%B3%81/48052

ಮುಪ್ಪಿನ ಭಾದೆ…..??

ಮನಸ್ಸು ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ
ಏಕೆ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದಷ್ಟೂ ನಿಗೂಢ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ
ಒಂದಷ್ಟು ನಿರಾಸಕ್ತಿ
ಏನೂ ಬೇಡಾ ಯಾರೂ ಬೇಡಾ
ಏನಿದ್ದು ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

ಯಾರಿಲ್ಲದ ಸೂರೊಳು ಬರುವ ಮನೆ ಕೆಲಸದವಳೂ
ಯಾಕೆ ಬೇಕು?
ಬೇಡಾ ನಡಿ ನೀನು ನಾನೆಲ್ಲೊ ಹೋಗ್ತೀನಿ
ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳೋಣವೆ?
ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಭೂತ ಬಂಗಲೆಯೊಳು
ನಾನೂನೂ ಒಂಟಿ ಪಿಶಾಚಿಯಂತೆ ಅಲೆದಾಡಿದರೆ
ಯಾರಿಗೇನು ನಷ್ಟ ಇಲ್ಲ
ಅದೂ ಗೊತ್ತು
ಆದರೆ ಕಷ್ಟ ಆಗುವುದೆಂಬ ಕೊಂಚ ಮನಕೆ ಇರುಸು ಮುರುಸು.

ಅಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ
ಗುಡಾಣದಂತ ಹೊಟ್ಟೆ, ಬಕಾಸುರನಂತೆ ಹಸಿವಾಗುವಾಗ
ಪಿಶಾಚಿ ನೀ ಹೇಗೆ ಆಗುವೆ?
ಒಳ ಮನಸ್ಸು ಕಳ್ಳ ನಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುವುದು.

ಮುಂಡೆದಕ್ಕೆ ಕೈಲಾಗಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯತ್ತ ಆಸಕ್ತಿ ನೋಡು?

ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕಸುವಿರುವಾಗ
ಲಂಗು ಲಗಾಮಿಲ್ಲದೆ ತಿರುಗಾಡಿ
ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕೊಸರಾಡಿ
ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಸಿಟ್ಟಲ್ಲಿ ಕೂಗಾಡಿ
ಹುಚ್ಚು ಹುಚ್ಚಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ
ಬೇಕಾದ್ದು ಬೇಡಾದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುಳ ಬಿಟ್ಕೊಂಡು
ಬೇಕೆನಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಚಪಲದಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ ಬಿರಿ ತಿಂದು
ಎಂತೆಂತದೊ ರೋಗ ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡು
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವ ಆಯುಷ್ಯ ಅಂದರೆ
ಬಹುಶಃ ಈ ಮುಪ್ಪಿನ ಬದುಕಿರಬಹುದಾ?

ಏನು ಬಂದರೂ ಕಡಿವಾಣವಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸು
ಮತ್ತದೆ ತಿಂದುಂಡು ಸುಃಖಿಸುವ ಕೆಟ್ಟ ಬುದ್ಧಿ
ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೇ ಇರ್ತೀವಲ್ಲಾ
ಬೇಸರಕೊ,ಆಸೆಗೊ,ಅವಕಾಶವಾದಿತನವೊ
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಬಾಯಾಡಿಸಬೇಕು
ಲಟ ಪಟ ಡಬ್ಬಿ ಸದ್ದು
ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕು ಮನ ಸೇರಿ ಕಣ್ಕಟ್ಟಾಟ
ಇದೊಂತರಾ ಮುಪ್ಪಿನ ವೀಕ್ನೆಸ್ಸಾ?
ಹಾಗಂತ ತಿಳ್ಕೊಂಡೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮ ಹುಟ್ಕೊಂತಾ?

ವಯಸ್ಸಾದವರನ್ನ ನೋಡ್ಕೋತೀವಿ
ಹಳೆ ಬಟ್ಟೆ, ಅನ್ನದಾನಕ್ಕೆ ಹಣ ಹಾಗೆ ಹೀಗೆ
ಗಟ್ಟಿ ಜನರ ಮರುಳು ಮಾಡುತ್ತಾ
ಬೀದಿ ತುಂಬ ಓಡಾಡೊ ಬ್ಯಾನರ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ವಾಹನಗಳು ಕಂಡಾಗೆಲ್ಲ
ನಾನು ಬಲೂ ಗಟ್ಟಿ ಆಗಿಬಿಡ್ತೇನೆ
ಹ್ಯಾಂಗಾರು ಆಗ್ಲಿ ಭೂತ ಬಂಗ್ಲೆನೇ ವಾಸಿ.

ಒಳಗೊಳಗೆ ಆತಂಕ
ನಾಳೆ ನಾ ಸತ್ತೆ ಅಂದರೆ ಹೆಣ ಸುಡ್ತಾರೊ ಇಲ್ಲೊ
ನಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಾಕಿ ; ಮತ್ತದೆ ಚಿಂತೆ ತಿಕಲ್ ಮೈಂಡ್ಗೆ.

ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಏನಾನರೇನು?
ಇದೂ ನಾನೇ ಹೇಳ್ಕೋತೀನಿ
ಒಂದಷ್ಟು ಉಡಾಫೆ ಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ
ಯಾರಿಗ್ಗೊತ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದರೆ ಅಣಿಯಾಗಬೇಕಲ್ಲಾ!

ಬಯಸಿದ ಕಡೆ ತಿರ್ಗೋಕಾಗದೆ
ಬಯಸಿದ್ದು ತಿಂದರಾಗದೆ
ಬಾಯಿಗೂ ಮನಸಿಗೂ ಬೇಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿ
ಕಂಡವರ ಮೋಜು ಮಸ್ತಿ ಪಿಕಿ ಪಿಕಿ ನೋಡ್ತಾ
ಗತ ಕಾಲದ ನೆನಪಿನ ಸರಪಳಿ ಬಿಚ್ತಾ
ಕಲ್ಲಿನಂತ ಮನಸ್ಸು ಮೆದುವಾಗಿ ಆಗಿ
ನೆರಿಗೆ ಗಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ತನ್ನ ಮೈಯ್ಯಿ ಕಣ್ಣು ಕಂಡಾಗ
ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಮನಸ್ಸು…..
ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ! ಅದೆಷ್ಟು ಚಿಂತೆ ದುಃಖ ಏನ್ ತಾನು?

ಇದಕೆ ಇರಬೇಕು ಮುಪ್ಪೆಂದರೆ ಯಾರಿದ್ದರೂ
ಸದಾ ಒಂಟಿತನದ ಭಾದೆ.

11-12-2017. 6.35pm