ಅದು ಹೊರಗಾಜು ಮುಟ್ಸಕಳಡಿ ಮಕ್ಕಳ್ರಾ.. |

http://avadhimag.com/2017/07/10/%e0%b2%85%e0%b2%af%e0%b3%8d%e0%b2%af-%e0%b2%85%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b9%e0%b3%8a%e0%b2%b0%e0%b2%97%e0%b2%be%e0%b2%9c%e0%b3%81-%e0%b2%ae%e0%b3%81%e0%b2%9f%e0%b3%8d%e0%b2%b8%e0%b2%95%e0%b2%b3/

ನಮ್ಮ ಋತು ಚಕ್ರ, ನಮ್ಮ ನ್ಯಾಪಕಿನ್

(ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಓದುಗರಿಂದ ಲೇಖನವನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದಾರೆ.  ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಬರೆದ ಬರಹವಿದು)
GST 12% ತೆರಿಗೆ ಕಾವು ಸ್ಯಾನಿಟರಿ ನ್ಯಾಪಕಿನ್ ಮೇಲೂ ಬಿದ್ದಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶೋಚನೀಯ. ಒಂದು ಹೊತ್ತು ಅಥವಾ ಒಂದು ದಿನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕಬಹುದು ; ಆದರೆ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಋತುಸ್ರಾವದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇದಿಲ್ಲದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಬಟ್ಟೆನೊ ಅಥವಾ ಸ್ಯಾನಾಟರಿನೊ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಇರಲೇ ಬೇಕು. ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾಲ್ಕು ದಿನ. ಆದರೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದರ ಅವಧಿ ಎಷ್ಟು ದಿನವೊ ಯಾರಿಗಾದರೂ ನಿಖರವಾಗಿ ಗೊತ್ತಾ? ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಯಾವ ಯಾವ ರೀತಿ ಸಂಕಟ, ನೋವು, ಸಂಕೋಚ,ಹಿಂಸೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾಳೆ ಅನ್ನುವುದು ಬರೀ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥವಾಗುವಂಥಹುದು. ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಬೆಂಬತ್ತಿ ಕಾಡುವ ಭೂತ!

ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಹಾಗೂ ಹೊಸಿಲು ದಾಟದ ಮಾತಾಗಿತ್ತು ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ. ಈಗ ದಿನ ನಿತ್ಯ ಕಸ ಒಯ್ಯಲು ಬರುವ ಗಾಡಿಯ ಮೈಕಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಜಗಜ್ಜಾಹೀರು. “ಉಪಯೋಗಿಸಿದ ಸ್ಯಾನಿಟರಿ, ಮುಟ್ಟಿನ ಬಟ್ಟೆಗಳು…..” ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳಿಂದ ಕೇಳಿದರೂ ದಿನ ಈ ವಾಖ್ಯ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗೆಲ್ಲ ಮೈಯ್ಯೆಲ್ಲ ಮುದುಡಿದ ಅನುಭವ, ಕಸಿವಿಸಿ. ಆಗೆಲ್ಲ “ಛೆ! ಅದೇನಂತ ಅಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಹಾಕ್ತಾನೊ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಣ್ಣಗೆ ಹಾಕಬಾರದಾ? ದಿನಾ ಹಾಕಬೇಕಾ ಮೈಕು.” ಒಂದಿನ ತಡೆಯಲಾರದೆ ಗಾಡಿಯವನಿಗೆ ಬಯ್ದಿದ್ದೂ ಇದೆ.

ಇಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ವಿಚಾರ ಏನೋ ಮನಸಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಹೇಳಿ ಪ್ರಚಾರ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗಿಮಿಕ್ಕಾ? ಯಾಕೋ ಡೌಟು!
ಅವರಿಗೂ ಒಂದು ನಾಲ್ಕು ಜನ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಈ ರೀತಿ ಮಾತು ಹೊರಗೆ ಬರ್ತಿತ್ತಾ? ಅಥವಾ ಅವರು ಬಟ್ಟೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿಯೇ ಆ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆದರಾ? ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಖೇದವಾಗುತ್ತಿದೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ. “ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಹೆಣ್ಣೇ ಶತ್ರು” ಗಾದೆ ಮಾತು ನಿಜವಾಗೋಯ್ತು.

ಅದೇನೆ ಇರಲಿ ಅವಧಿಯವರು ಇದರ ಕುರಿತು ಹೆಣ್ಣಿನ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು, ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಅಂತ ಹೇಳಿದರೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಯ ಬರಹದಲ್ಲಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಸರಕಾರದ ಕಿವಿ ಮುಟ್ಟಬಹುದೆಂಬ ಆಶಯ!

ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಣ್ಣು ಅನಭವಿಸುವ ಯಾತನೆ ಇದು. ಈಗಿನ ವಿಜ್ಞಾನ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಔಷಧಿ ಗುಳಿಗೆಗಳು ಬಂದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಅನುಭವದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾವ ಹೆಣ್ಣಿನಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಇಡಬೇಕಾದ ವಿಷಯ,ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಮುದುಡುವ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಏನೂ ತಿಳಿಯದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರ ಕಂದಾಚರಣೆ ಇವೆಲ್ಲ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿಂಸೆಯುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮಡಿ ಎಂಬ ಪಟ್ಟ ಕಟ್ಟಿ ದೂರ ಇಡುವ ಪದ್ದತಿ ಇದೆಷ್ಟು ಸರಿ.

ಕಂದಾಚಾರ ಪದ್ದತಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಬಹಿಷ್ಟೆಯಾದಾಗ ಅನುಸರಿಸುವ ಪದ್ದತಿ. ಇದು ತುಂಬಾ ಜನಾಂಗದಲ್ಲಿ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಮೇಲ್ಜಾತಿ ಕೀಳು ಜಾತಿಯ ಬೇದವಿಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿ ಬಹಿಷ್ಟೆಯಾದಾಗ ಇಡೀ ಊರಿಗೆ ಪ್ರಚಾರವಾಗಬೇಕು. ಗಂಡಸರು ಹುಡುಗರು ಅವಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಮುಸಿ ಮುಸಿ ನಗಬೇಕು. ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅಶ್ಲೀಲ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿ ನಗುವುದು. ಅವಳಿನ್ನೂ ಹತ್ತೊ ಹನ್ನೆರಡೊ ವಯಸ್ಸು. ಏನೂ ತಿಳಿಯದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಂಥಹ ಮಾತುಗಳು ಯಾವ ರೀತಿ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವ ಯೋಚನೆ.

ಇದು ಒಂದು ಜನಾಂಗದವರದಾದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಜನಾಂಗದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಸಂಭ್ರಮದೊಂದಿಗೆ ಆ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಮೈಲಿಗೆ ಅವಳು. ಮನೆಯ ಜಗುಲಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಬಳಿ ಹಾಸಿಗೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ತಂಬಿಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಊಟದ ತಟ್ಟೆ ಲೋಟ. ಇದು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಯಾತನೆ. ಎಲ್ಲೂ ಮುಟ್ಟಬಾರದು. ಮಾಳಿಗೆ ಮೇಲೆ ಜಾಗ ಇದ್ದರೂ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ತಾಗಿರುತ್ತಲ್ಲ ಮೇಲೆ ಹೋಗಬಾರದು. ಆ ಜಗುಲಿಗೆ ಬರುವವರು ಹಲವು ಜನ ಆ ಒಂದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ನೆಪ ಹೇಳಿ ಬರುವ ಊರ ಜನರೆ ಜಾಸ್ತಿ. ಮನಸ್ಸು, ದೇಹ ಮುದುಡಿ ಮೂಲೆ ಸೇರುವ, ನಾಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಡಿ ಹಿಪ್ಪೆ ಮಾಡುವ ಈ ಅನಿಷ್ಟ ಕಂದಾಚಾರ ಸುಧಾರಣೆ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ಅನಿಷ್ಟ ಪದ್ದತಿ ಇನ್ನೂ ಹಳ್ಳಿ, ಶಹರಗಳಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಮಲೆನಾಡಿನ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಹಳ್ಳಿ ನನ್ನೂರು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸೌಲಭ್ಶಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೂವರೆ ಮೈಲು ಹೈಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಬರಿಕಾಲಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಏಕೆಂದರೆ ಮಧ್ಯೆ ಹೊಳೆ, ಅದು ನಡೆಯುವ ಹಾದಿ ಕೂಡಾ ಆಗಿತ್ತು ಅರ್ಧ ಕಿ.ಮೀ. ಹೈಸ್ಕೂಲು ಕೊನೆಯ ವರುಷ. ಈ ಭಾದೆ ತಗಲಾಕಿಕೊಂಡ ದಿನಗಳು. ಅಬ್ಬಾ! ನೆನೆಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಹಿಂಸೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ. ನಮಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಮುಟ್ಟು ಹಾಂಗಂದರೆ ಏನು? ಎಷ್ಟು ಮುಗ್ಧವಾಗಿದ್ದೆವು ಅಂದರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಗೆಳತಿಯರು ” ಅಲ್ದೆ ಇದು ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಕ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹಿಂಗಾಗ್ತೆ. ಬೇರೆಯವಕೆಲ್ಲ ಇಲ್ಯೆ. ಅವರ ಜಾತಿಯಲ್ಲೆ ನಾವೂ ಹುಟ್ಟಕ್ಕಾಗಿತ್ತು ಹದಾ?” ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷ ಹೀಗೆ ಇತ್ತು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ.

ಹಳ್ಳಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಿನಾಯಿತಿ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗತ್ಯಂತರವಿಲ್ಲದೆ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆ ಬಟ್ಟೆಯ ಒದ್ದಾಟ, ಮನಸಿಗೆ ಆಗುವ ಕಿರಿ ಕಿರಿ, ದೇಹದ ನಿಶ್ಯಕ್ತಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತ ಅಷ್ಟು ದೂರ ಆ ನಡಿಗೆ, ನವೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಳಗೇ ಸಹಿಸಲೇ ಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಹಾಗೆ ನಾವು ಹಾಕಿದ ಸ್ಕೂಲ್ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಎಲ್ಲಾ ನಾವೇ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ವಾಸನೆ ಬೇರೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ನಾ ಈ ಕಾಟಕ್ಕೆ ಭೂತ ಅಂತಲೇ ಕರಿತಾ ಇದ್ದೆ. ಇದಾದಾಗ “ಆಯಿ ನನ್ನ ಮೈ ಮೇಲೆ ಭೂತ ಬಂತು” ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಒಂದು ಘಟನೆ ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕ್ಲಾಸು ನಡೀತಿದೆ. ಮಾಸ್ತರು ಬೇರೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಕೊನೆಯ ಕ್ಲಾಸು. ನನಗೊ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಶುರುವಾದ ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವು ಕ್ರಮೇಣ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಬ್ಲೀಡಿಂಗೂ ಜಾಸ್ತಿ ಆಯಿತು. ಹಾಗೆ ಹಲ್ಲು ಕಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಊಟದ ಬೆಲ್ಲಾಯಿತು. ಆಗ ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ಟಾಯಲೆಟ್ ಸೌಲಭ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಶಾಲೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ಬೆಟ್ಟವೇ ನಮ್ಮ ಬಯಲು ಟಾಯಲೆಟ್. ಯಾವುದಾದರೂ ಗಿಡದ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿ ಬರಬೇಕು. ನೀರಿಲ್ಲ. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗೆ. ದೂರದ ಡೌನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಳೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅದೇಃಗೆ ಹೋದೆ ನನಗೆ ಈಗಲೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಮುಳ್ಳು ಕಂಟಿಯ ಹಾದಿಯಿಲ್ಲದ ದಾರಿ. ಕಾಲೆಲ್ಲ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ತರಚುತ್ತಿದೆ. ಆದರೂ ಬಿಡದೇ ಹೋಗಿ ಹಾಕಿದ ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನೇ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆ.ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಸೀರೆಯಷ್ಟಿರಬಹುದು ಬಟ್ಟೆ. ಗತಿ ಇಲ್ಲ. ಬೆಳಗಿಂದ ಸಾಯಂಕಾಲದವರೆಗೆ ಕಳಿಬೇಕಲ್ಲ. ಸುತ್ತ ನೋಡಿದೆ. ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಭಯ ಶುರುವಾಯಿತು. ಗೆಳತಿಯರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ನಾ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರೋದು. ಅಂತೂ ವೇಗವಾಗಿ ಎದುರಿಸಿರು ತೆಗಿತಾ ಓಡೋಡಿ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ತರಗತಿ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಮೊದಲನೇ ಬೇಂಚ್ ಬೇರೆ. ಆಗಲೇ ಮಾಸ್ತರರು ಗುರಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ನೋಡಿದರು. ನಾನು ಬೆಕ್ಕಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತೆ. ಸಧ್ಯ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಹಾಕಿರೋದು ಸ್ಕರ್ಟ ಬೇರೆ. ಕುಳಿತ ಜಾಗ ತಣ್ಣಗೆ. ಎದ್ದೇಳಲು ಭಯ. ಯಾರಾದರೂ ನೋಡಿದರೆ?. 2-30ರಿಂದ 5-30ರವರೆಗೆ ಅಲ್ಲಾಡಲಿಲ್ಲ. ಊಟ ಕೂಡಾ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತೆ ಈ ಅವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗಿರುವಂತೆ ಆಗ ಈ ನ್ಯಾಪ್ಕಿನ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಹೀಗಾಗುತ್ತಿತ್ತಾ?

ಇಂತಹ ಹಲವಾರು ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಬಲಿಪಶುವಾಗಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು ಆಗಿನ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು. “ಯಂಗ ಎಲ್ಲಾ ಅನುಭವಿಸಿದ್ವಿಲ್ಯನೆ. ಹಂಗೇಯಪ. ಒಂದು ನಾಲ್ಕು ದಿನ ತಡಕಳವು. ” ಇದು ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರ ಮಾತು. ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವಿಗೆ ಮಂಚಿಕುಡಿ ಅರೆದು ಮಜ್ಜಿಗೆ ಉಪ್ಪು ಹಾಕಿ ಕುಡಿಸಿ “ಹೊಟ್ಟೆ ಕೌಚಾಕಿ ಮನಕ್ಯಳೆ, ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತು ತಗ” ಇದು ಆಗಿನ ಮದ್ದು. ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ನೋವು ಅನುಭವಿಸವರಿಗೆ ಅಂತಹ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದು “ತಮಾ ಕೂಸಿಗೆ ಒಂದು ಗಂಡು ಹುಡಕ. ಮದುವೆ ಆದ ಮೇಲೆ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತು” ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯರು ಹೇಳಿದ ಮಾತಿದು. ಅದೇನು ಹುಚ್ಚು ಧೈರ್ಯವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ನಂಬಿಕೆ ಈಗಲೂ ಇದೆ. ಹಾಗೆ ಮಾತ್ರೆಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕೂಡಾ ಇದೆ.

ಮೊನ್ನೆ ಒಬ್ಬಳು ದೂರವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಉವಾಚ ;”ಹಲೋ… ನಾನು. ಗೀತಾವರಾ? ಮೂರು ದಿನ ಹೊರಗಿರೊ ಶಾಸ್ತ್ರ ಇದೆಯಾ?” ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೆ! ಯಾರು,ಏನು,ಎತ್ತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಡೈರೆಕ್ಟ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಅಂದರೆ ಮಗನಿಗೆ ಮದುವೆ ಆಗೋದು ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ಲ, 33ವರ್ಷ ಮಗನಿಗಾದರೂ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮುಖ್ಯ. ಅದೂ ಇಷ್ಟು ಮುಂದುವರಿದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ. ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು ಕುಕ್ಕಿದೆ ಫೋನು. ಸಧ್ಯ ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲ

ಹೆಣ್ಣು ಅಂದರೆ ಕಷ್ಟ ; ಕಷ್ಟ ಅಂದರೆ ಹೆಣ್ಣು

ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಸರಿ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹಾಸು ಹೊಕ್ಕಾಗಿದೆ. ಪ್ರತೀ ತಿಂಗಳೂ ಮುಟ್ಟಿನ ಅನುಭವ ಸುಮಾರು ನಲವತ್ತು ನಲವತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಹೆಣ್ಣಾದವಳು ಅನುಭವಿಸಲೇ ಬೇಕು. ಹಾಗೆ ತಾಯಾಗುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆರಿಗೆಯ ನೋವು ಕೂಡಾ. ಇವೆರಡನ್ನು ಯಾವ ಹೆಣ್ಣು ಎಷ್ಟೇ ಶ್ರೀಮಂತಳಾಗಿರಲಿ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬಡವ ಶ್ರೀಮಂತ ಭೇದ ಭಾವವಿಲ್ಲದೆ ಆಯಾ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬಂದು ವಕ್ಕರಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದುದರಿಂದ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ದಯವಿಟ್ಟು ಯಾರೂ ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡದೆ ಸ್ಯಾನಿಟರಿ ನ್ಯಾಪಕಿನ್ ಸುಲಭ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಸಿಗುವಂತಾಗಬೇಕು. ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಚಿತವಾಗಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಂಚುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶ್ಲಾಘನೀಯ. ಇದಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಪಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಯಾರಿಂದಲೂ ಆಗದಿರಲಿ.

ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಒಬ್ಬರು ಸರ್ ಹೇಳಿದರು ನನ್ನ ಮಗಳ ಹತ್ತಿರ “ಗೀತಾ ಜಿ.ಹೆಗಡೆಯವರಿಗೆ ಕವನ ಬರೆಯೋ ಶಕ್ತಿ ಕೊಡಬೇಡಾ ಭಗವಂತಾ ಅಂತ ಬೇಡ್ಕೋತೀನಿ.” ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಬಿಡೋಕೇ ಆಗಲ್ವೆ? ಹಂಗೆ ಬರೆದೆ ಕವನ ಮತ್ತೆ ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ.😊

ಕಾಡುವ ಭೂತ..!

ಅಯ್ಯ ಅದು ಹೊರಗಾಜು
ಮುಟ್ಸಕಳಡಿ ಮಕ್ಕಳ್ರಾ
ಕೇಳ್ತನ್ರೆ……..?

ಹಾಂಗಂದ್ರೆ ಎಂತದು?

ತಲೆ ಬುಡ ಅಥ೯ ಆಗ್ದೆ ಇದ್ರೂ
ಈ ಮೈಲ್ಗೆ ಹೇಳ ಮಡೀಗೆ
ಮನಸ್ಸೇನು ಈಡೀ
ದೇಹದ ನರನಾಡಿಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲವಾ
ಯನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಶಣ್ಕಿಂದ
ಶಾಸ್ರ್ತ ಶಾಸ್ತ್ರ ಹೇಳಿ ತಲೆ ತುಂಬಿ
ಅತ್ಲಾಗೆ ಅಧುನಿಕತೆಗೆ
ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳಲಾಗ್ತಿಲ್ಲೆ
ಇತ್ಲಾಗೆ ನೆರಳಾಂಗೆ
ಬೆನ್ನಟ್ಕಂಡ ಬರ
ಗೊಡ್ಡು ಶಾಸ್ತ್ರದ ಸಂಕೋಲಿಂದವಾ
ಬಿಡಿಸ್ಕಳಲ್ಲೂ ಆಗ್ತಿಲ್ಲೆ.

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಗ್ದಿದ್ರೂ
ಮೈ ಪರಚಿಕೊಳ್ಳಷ್ಟು
ಸಿಟ್ಟ್ ಬಂದ್ರೂ
ಬೆಂಗಳೂರೆಂಬ ಬೆಂಡೋಲೆಯಲ್ಲಿ
ತಗಲಾಕ್ಕಂಡ ತಪ್ಪಿಗೆ ನೇತಾಡ್ಕಂಡರೂ
“ಸೊಂಟನೋವು ಬಂಜು ನಿಂಗೆ
ಅಮ್ಮಾ ಸಾಕು ಮಾಡೆ ದರಿದ್ರ ಶಾಸ್ತ್ರ”
ಹೇಳಿದ್ರೂ ಕೇಳದೆಯಾ
ಅಪ್ಪ ನೆಟ್ ಆಲದಮರಕ್ಕೆ ಜೋತಾಕ್ಕಳ ಬುದ್ಧಿ
ಇನ್ನೂ ಯಂಗೆ ಬಿಡಲಾಗ್ತಿಲ್ಲೆ
ಎಂತ ಮಾಡವನ!

ಪಾಪನೆ ಈಗಿನ್ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳೀಗೆ
ಬರ್ತಿ ತ್ರಾಸೆಯಾ!

ಅದರಲ್ಲೂ ಮದುವೆ ಮಾಡ್ಕಂಡ
ಗಂಡನ್ಮನೀಗೆ ಹೋಜ್ವಲೆ
ಅಲ್ಲಿ ಅತ್ತೆ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾಡ ಹೆಂಗಸಾದ್ರೆ
ಮುಗದೇ ಹೋತು
ಹೊಟ್ನವ್ವು ಸಹಿಸ್ಕತ್ವ,
ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತ್ವ,
ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ಕತ್ವ,
ಮಕ್ಕ್ಳ ನೋಡ್ಕತ್ವ,
ಅಥವಾ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾಡ್ಕತ್ವ!

ಅದೂ ಪ್ಯಾಟೆಲ್ಲಿ
ಇಷ್ಟ ಶಣ್ಣ ಮನೇಲಿ
ಮುಡೀಕ್ಯಂಡ ಮುಡೀಕ್ಯಂಡ
ಓಡಾಡವಲೆ.

ಪಾಪ! ಹೆಣ್ಣಿನ ಜೀವನ
ಎಷ್ಟಂದ್ರೂ ಗೋಳೇಯಾ
ಎಂತಾ ಮಾಡಲ್ ಬತ್ತು?

ಹೊಟ್ಟೆಲೆಲ್ಲ ರಾಶಿ ಸಂಕಟ ಆಗ್ತೆ…….
ಆದರೆ

ಇದೊಂದು ಪ್ರತಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ
ಕಾಡುವ ಮನಸಿನ ಭೂತವೋ
ಅಥವಾ
ಹೆಣ್ಣಿಗೊಂದು ಶಾಪವೊ
ಭಗವಂತಾ
ನೀನೇಕೆ ದೂರ ಇಟ್ಟೆ??

9-7-2017. 9.59pm

ಬಾನೊಳಡಗಿದ ಕಡಲು..

ಝಲ್ಲೆಂದು ಚಿಮ್ಮುವ
ಭೋರ್ಗರೆಯುವ ಕಡಲಿನ ಅಲೆಗಳ
ಹಿಡಿದಿಡುವ ಶಕ್ತಿ
ಗಾಳಿಗೆ ವಿಮುಖವಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕಾದ
ಅನಿವಾರ್ಯತೆ
ಕಡಲಿಗೆ ಎಂದೂ ಒದಗಿ ಬಾರದಿರಲಿ
ಅಲ್ಲಿ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ನಡೆವ ತಾಕತ್ತು ಮೊದಲೇ ಇಲ್ಲ
ಕಡಲಿಗೆ ಅಲೆಗಳ ಕಲರವವೇ ಅದೆಷ್ಟು ಚಂದ.

ದಿಗಂತದಲ್ಲಿ ಬಾಗಿ ತಬ್ಬಿದ ಬಾನು
ನಿಲಮೇಘಶಾಮನಂತೆ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುವ ಕಡಲಿಗೆ
ತನುಮನವೆಲ್ಲ ಸಂತಸದ ಆಗರದಲಿ ಕೊಚ್ಚಿ
ನೊರೆ ನೊರೆ ಕಲರವದ ನಿನಾದ
ಕಿವಿಗಿಂಪಾಗಿ ಸದಾ ಕೇಳುತಿರಲಿ.

ಬಾನಿಲ್ಲದೆ ಕಡಲಿಲ್ಲ
ಬಚ್ಚಿಡುವ ಉನ್ಮಾದದ ಉದ್ವೇಗದ ಕಚಗುಳಿಗೆ
ಸದಾ ಬೇಕು ಸಿಂಚನದ ಸಾಂಗತ್ಯ
ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣದ ನಿರೀಕ್ಷೆ
ಅವಿತ ಕಡಲಾಳದ ತುಂಬ
ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅನುಭವಿಸುವ ಸಂತೋಷ
ಆಗಾಗ ಎದ್ದೇಳುವ
ಸುಂದರ ತೆರೆಗಳೇ ಸಾಕ್ಷಿ!

ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸೊಬಗ ಹೀರುತ್ತ
ಗುಪ್ತ ಗಾಮಿನಿಯಾಗಿ
ಬಿಡದೆ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಮೌನದ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ವಾಸ
ಆಕಾಶದಂಗಳದಲಿ ಹೊಳೆವ ನಕ್ಷತ್ರ
ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡು
ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರರಿರುವವವರೆಗೆ
ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡೇ ಇರಬೇಕೆನ್ನುವ ಹೆಬ್ಬಯಕೆ
ಬಳುಕಿ ತುಳುಕುವ ಕಡಲಿಗೆ
ಅಷ್ಟೊಂದು ಅಕ್ಕರೆ.

ಆಗಸವೆ ನೀ ಎಂದೂ ಕಡಲ ತೊರೆಯದಿರು
ಮರೆತು ನಿರ್ಜೀವ ಮಾಡದಿರು.

7-7-2017. 10.53am

ತವರ ತುಡಿತ

ಆಷಾಢ ಮಾಸ
ತಂದಿತು ನವೋಲ್ಲಾಸ
ತವರು ಮನೆಯ
ನೆನಪಿನಂಗಳದಲಿ
ಹುಚ್ಚೆದ್ದು ಕುಣಿದಿದೆ ಮನ॥

ಅಕ್ಕರೆಯ ಅಣ್ಣ
ಬರುವ ನನ್ನ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು
ಬಗಬಗೆಯ ತಿಂಡಿ ಮಾಡಿ
ಹೊಸಿಲ ಬಾಗಿಲಲಿ
ನಿರೀಕ್ಷೆ ಅಮ್ಮನದು॥

ಅಪ್ಪಯ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಹರಟೆ
ಅಜ್ಜಿಯ ಕಥೆಕಟ್ಟು ಬಿಚ್ಚಿ
ತಂಗಿಯರೊಡಗೂಡಿ
ಮನಸೋ ಇಶ್ಚೆ
ಕಾಲ ಕಳೆವ ಸುಸಮಯ॥

ಹಳೆ ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಭೇಟಿ
ಕಷ್ಟ ಸುಃಖದ ಮಾತು ಹಂಚಿ
ಸುತ್ತ ಬೇಣ ಬೆಟ್ಟ ಸುತ್ತಿ
ಅಡಿಕೆತೋಟ ಗದ್ದೆ ಬಿಡದೆ
ಸಖತ್ ದಿನ ಕಳೆಯುವ ಸಮಯ॥

“ಯಮ್ಮನಿಗೆ ಬಾರೆ ಯಮ್ಮನಿಗೆ ಬಾರೆ”
ಊರ ಮಂದಿಗೆಲ್ಲ
ನನ್ನ ಕಂಡರೆ ಬಲು ಇಷ್ಟ
ಊಟ ತಿಂಡಿ ವಗೈರೆ
ಒಂದೊಂದು ಮನೆ ಹೊಕ್ಕಿ ಬರುವೆ॥

ನಲ್ಲಾ ಇದೇ ನೋಡು
ನನ್ನ ತವರಿಗೆ ಹೋಗುವ ಸಂಭ್ರಮ
ಕೊಂಚ ಬಿಡುವು ಮಾಡಿ ಕೊಡು
ಆಷಾಢ ಮುಗಿದೊಡೆ
ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಓಡೋಡಿ ಬರುವೆ॥

ಇಲ್ಲಿರಲು ನೀ ನನಗೆ ಚಂದ
ಅಲ್ಲಿರಲು ನನ್ನ ತೌರೇ ಅಂದ
ಅಮಿತ ಪ್ರೀತಿ ಮನೆ ಮಾಡಿಹುದು
ಎರಡೂ ಮನೆ ಕೀರ್ತಿ ಅರಿತು
ಬಾಳಿ ಬೆಳಗುವೆ ನಾನು॥

2-7-2017. 4.31pm

ಏಕಾಂಗಿಯ ದಿನಗಳು

ಮನೆಯೆಲ್ಲ ನಿಶ್ಯಬ್ಧ ಮೌನ. ರಾತ್ರಿಯ ನಿರವತೆ ಮನಸಿಗೆ ಹಿತವಾಗಿ ಇತ್ತು ಮೊದಲ ದಿನ. ಯಾವ ಅಡೆತಡೆ ಇಲ್ಲ. ಒಬ್ಬಳೇ ಇಡೀ ಮನೆಯ ರಾಣಿ. ಹೆದರಿಕೆ? ಯಾಕೆ ಹೆದರುವ ಗೊಂದಲದ ಸಾಂಗತ್ಯ? ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಸುತ್ತ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಾವಲುಗಾರರು. ಜೊತೆಗೆ ಬೀಗಣ್ಣನ ನಂಟು. ಸುಭದ್ರಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡ ಮನೆಯೆಂಬ ಜಗುಲಿಯೂ ನನ್ನದೆ ಅಡಿಗೆ ಮನೆ ಎಲ್ಲ ಎಲ್ಲಾ ನನ್ನದೇ,ನಾನೊಬ್ಬಳೆ. ನನ್ನಿಷ್ಟದ ಭೋಜನಕೆ ಕೊಂಚ ತಗಾದೆ ತೆಗೆದ ದೇಹದ ನೆಂಟ, ಅದಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಕೂಡಾ ನನ್ನದೆ. ಇರಲಿ, ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಏನು ಮಾಡಲಿ ಬಿಡಲಿ ; ತಿನ್ನಲಿ ತಿನ್ನದಿರಲಿ ಕೇಳುವವರಾರು? ದೂರದಿಂದ ಬರುವ ಅಶರೀರವಾಣಿ ಏನಮ್ಮಾ ಹೇಗಿದ್ದೀಯಾ? ನಾನಿಲ್ಲಿ ಆರಾಂ, ಓಕೆ ಬೈ. ಕಾಳಜಿಯ ಕುಸುಮಾಂಗನೆಯ ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಮಾತು ಆಗೋ ಈಗೋ! Net ಸಿಕ್ಕಾಗ. ಅದೂ ಒಂಥರಾ ಖುಷಿ ಮನಸಿಗೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದೂ ನಾ ಒಂಟಿಯಾಗಿಲ್ಲ ಜೊತೆಗೆ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ ನನ್ನ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸು.

ತದೇಕ ಚಿತ್ತದಿ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ನೋಡುವ ನನ್ನ ಮುದ್ದು ಮರಿ,ಮೂಲೆ ಸೇರಿ ಮಲಗೀ ಮಲಗಿ ಸುಸ್ತಾಯಿತೇನೊ. ಕಾಲು ಕೆರೆದು ಮೂತಿ ನೀವಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿ ಭೌ ಎಂದಾಗ ಹಾಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕೂತು ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನುವುದು ಅರಿವಾದಾಗ ಒಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಯಲು ಇಟ್ಟ ಹಾಲು ಕಾದೂ ಕಾದು ಲಟಕ್ ಪಟಕ್ ಶಬ್ಧ ಪಾತ್ರೆಯಿಂದ ಹೊರ ಬಂದಾಗ “ಓ….ಹಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಕಾಯಲು,ಛೆ! ಮರೆತೆ” ಒಂದೇ ನೆಗೆತಕ್ಕೆ ಕಾಲು ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೈಯ್ಯಾರಿಸಿದ ಉರಿ ಹಾಲು ತಳ ಕಂಡಿತ್ತು ಇನ್ನೇನು ಸೀಯಲು. ಅಯ್ಯೋ! ನನ್ನ ಮರೆವಿಗಿಷ್ಟು. ಇನ್ಮೇಲೆ ಒಲೆ ಮೇಲೆ ಏನಾದರೂ ಇಟ್ಟು ಓದುವುದು ಬರೆಯುವುದು ಮಾಡಬಾರದು. ಹೀಗಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಷ್ಟೆ. ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಮಾರನೆ ದಿನ ನೀರು ಕುದಿಯಲು ಇಟ್ಟಾಗ. ಮರೆವು ಧಾಂಗುಡಿ ಇಡುವ ಕ್ಷಣ ನಾ ಓದು ಬರಹದಲ್ಲಿ ಮೈ ಮರೆತಾಗ, ಇದು ಇತ್ತೀಚಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅವಾಂತರ.

ಬಾಲಂಗೋಚಿ ಮತ್ತೆ ಭೌ ಭೌ ಅಂದಾಗ ಹಸಿವಾಯ್ತಾ ಪುಟ್ಟಾ ಇರು ಅನ್ನ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ ಹಾಲಾಕಿ ಕಲಸಿ. ಕುಕ್ಕರ್ ಮುಚ್ಚಲ ತೆಗೆದರೆ ಖಾಲಿ. ಮಾಡಿದರೆ ತಾನೆ ಅನ್ನ ಇರೋದು! ಬಪ್ಪರೆ ಮರೆವೆ ಇಲ್ಲೂ ನಿನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ತೋರಿಸಿದೆಯಲ್ಲಾ. ಅವನಿಗೊ ಬಲೂ ಖುಷಿ, ಒಂದಷ್ಟು ಅವನ ತಿಂಡಿ ಸಿಕ್ಕಿತಲ್ಲಾ,ಬರೀ ಅನ್ನ ತಿಂದು ಸಾಕಾಗಿದೆ ಅನ್ನುವಂತಿತ್ತು ಛಪ್ಪರಿಸಿ ಪೆಡಿಕ್ರಿ,ಸ್ಟಿಕ್,ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತಿನ್ನುವಾಗಿನ ವರ್ತನೆ. ಲೊಚ ಲೊಚ ಹಾಲು ಹೀರಿ ಮಲಗಿದ ತನ್ನದೇ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಆಯ್ತು ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಎನ್ನುವಂತೆ.

ಮತ್ತದೆ ಮೌನ ಇಡೀ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸಪ್ಪಳ ನನಗೇ ಕೇಳಿಸುವಷ್ಟು. ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತನ್ನಿರುವನ್ನು ಜ್ಞಾಪಿಸಿತು. ಸರಿ ಗಂಟೆ ಒಂಬತ್ತಾಯಿತು. ಏನು ತಿನ್ನಲು ಇದೆ? ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಷ್ಟೆ. ಸೋಂಬೇರಿತನ ಈ ದಿನ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಮಾಡುವಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆ ಸುಮ್ಮನಿರದು. ತಡಕಾಡಿ ಒಂದಷ್ಟು ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣಿನ ತೊಳೆ, ವೋಟ್ಸ ಕಾಯಿಸಿ ತಿಂದು ಎರಡನೆಯ ರಾತ್ರಿಯ ಪ್ರವರ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು.

ಯಾಕೊ ಮಲಗಿದರೆ ನಿನ್ನೆಯ ದಿನದಂತೆ ಸೋಂಪಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಬರುವಂತೆ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ,? ಏನು, ಯಾಕೀಗೆ? ಏನೊ ಗಜಿಬಿಜಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಏಕಾಂತದ ಬಿಸಿ ಕೊಂಚ ತಟ್ಟಿತೇನೊ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಯೋಚನೆಗಳ ದಂಡು ಸಾವಕಾಶವಾಗಿ ಒಂದೊಂದೇ ಧಾಳಿ ಇಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಂತಿದೆ. ದಿಂಬಿಗೆ ತಲೆ ಕೋಟ್ಟಂಥಹ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲೇ ತಾನೆ ನಿದ್ದೆ ಓಡಿಸೊ ಶತ್ರು ಇಂಬು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕಾಲಿಕ್ಕೋದು. ಬೇಡ ಬೇಡಾ ಅಂದರೂ ನಾ ಬಂದೆ ನಾ ಬಂದೆ ಎಂದು ಶಿರಕ್ಕೆ ಕುಟುಕೋದು. ಹೊರಳಾಡುತ್ತ ಹೊರಳಾಡುತ್ತ ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು ಕೊನೆಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದೆನೊ ಏನೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ ಏಳೂ ಮೂವತ್ತೈದು ಗಂಟೆ ತೋರಿಸಿತು ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ರಾಣಿ. ಏಳುವ ಧಾವಂತವೇನೂ ಇಲ್ಲ ಮನಸಿಗೆ. ಆದರೂ ಏಳಲೇಬೇಕಲ್ಲ ಮೈಯ್ಯೆಲ್ಲ ಒಂಥರಾ ಜಿಡ್ಡು ಸರಿ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲದ ಖರಾಮತ್ತಿನಿಂದಾಗಿ. ಕೆಲಸ ಇದ್ದರೂ ಮಾಡಲಾರದಷ್ಟು ಸೋಂಬೇರಿತನ, ನಿಷ್ಯಕ್ತಿ , ಉದಾಸೀನ. ಅಂತೂ ದಿನವೆಲ್ಲ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಾಲಹರಣ ಈ ದಿನ ಅದೇನೇನು ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆನೊ ಯಾವುದೂ ಮಾಡಲಾಗದೆ ನಿರುತ್ಸಾಹಿಯಾಗಿ ರಾತ್ರಿ ಬೇಗ ಹಾಸಿಗೆಗೆ ಜಾರಿಕೊಂಡೆ. ಮಮಲಗಿದ್ದೊಂದು ಗೊತ್ತು ಯಾವ ಕನಸಿಲ್ಲದೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕೋಗಿಲೆಯ ಗಾನ ಮನೆ ಮುಂದಿನ ಮರದಲ್ಲಿ ಆರು ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದಾಗ ಕೇಳಿಸಿತು.

ನಿತ್ಯ ಕರ್ಮ ಮುಗಿಸಿ ನನ್ನ ಶ್ವಾನದ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಲಾಂಗ್ ವಾಯುವಿಹಾರ ನಮ್ಮ ಬಡಾವಣೆಯ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಕಾಲೆತ್ತಿದಾಗ ಕೊಂಚ ನಿಲ್ಲುತ್ತ ಕೆಲವರ ಕೆಕ್ಕರುಗಣ್ಣಿನ ನೋಟ, ವಟವಟ ಬಯ್ಗಳ ಇವನಿಗದೆಲ್ಲ ಮಾಮೂಲು ನನಗೊ ಯಾಕಪ್ಪಾ ಈ ಪುಟಾಣಿ ಸಾಕಿಕೊಂಡೆ ಅಂತ ಹಲವು ಬಾರಿಯ ಅನಿಸಿಕೆ ಮನ ಚುಚ್ಚುತ್ತದೆ ಅವರ ಮಾತು. ಇದು ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಪಾಠವಾಗಿ ಮನಸು ಮರಗಟ್ಟಿದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲೂ ಒಂದು ಬರಹ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಅಘಾದವಾಗಿ ಇದೆ.

ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣು, ಪಪ್ಪಾಯಾ ಹಣ್ಣು,ರಸ್ಕು, ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಒಂದಷ್ಟು ಟೀ, ಕಾಫಿ ಆಗಾಗ ಸೇವನೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆ ಕೆಲಸದ ಕಡೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗಮನ ; ಕಾರಣ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರ ಮರಣ ಹನ್ನೊಂದು ದಿನದ ಸೂತಕ ಭಾವನವರಿಂದ ಬೆಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಬಂದ ದೂರವಾಣಿ ಸಂದೇಶ ಈ ದಿನ ಛಾಯೆ ಕಳೆವ ದಿನ. ಮನೆ ಮನವೆಲ್ಲ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ದೇವರ ಪೂಜೆ ಪುನಃ ಪ್ರಾರಂಭಗೊಳ್ಳುವ ದಿನ.

ಅಬ್ಬಾ! ಹತ್ತು ದಿನ ಒಬ್ಬಳೇ ಹೀಗೆ ಯಾವ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯ ಇಲ್ಲದೆ ಶುದ್ಧ ಸೋಂಬೇರಿಯಾಗಿ ಹೇಗೆ ಕಳೆದೆ? ಒಂದು ಕೆಲಸನೂ ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ಮಾಡದೇ? ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಆಯಿತಲ್ಲ ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಖೇದವಾದರೂ ಒಂಥರಾ ಖುಷಿ ಇತ್ತು. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೇ ಕದ್ದು ಮುಚ್ಚಿ ತಿನ್ನಬಾರದ ರುಚಿ ರುಚಿ ತಿಂಡಿ ಅದೇ ನಾ ತಿನ್ನಬಾರದ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣು, ಹಲಸಿನ ತೊಳೆ ತಿಂದ ಅವತಾರ ಮೆಲ್ಲನೆ ತನ್ನ ಪ್ರಭಾವ ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಛೆ! ಏನಾಗಲ್ಲ ಬಿಡು ಅಂತಂದುಕೊಂಡು ಹುಚ್ಚು ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ದಿನ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಇರೋದು ನಾಳೆ ಅಂತಂದುಕೊಂಡು ತೆಪ್ಪಗೆ ಪವಡಿಸಿದೆ ನೋಡಿ ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿ 3.45am ಗೆ ತಗಲಾಕ್ಕೊಂಡೆ ವಾಕರಿಕೆಯ ಸಂಕೋಲೆಗೆ. ಬರವಲ್ಲದು ಬಿಡವಲ್ಲದು. ಯಪ್ಪಾ…..ಹೆಂಗೇಂಗೋ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಅದ್ಯಾವಾಗ ನಿದ್ದೆ ಬಂತೊ ಅದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಎಚ್ಚರಾದಾಗ ಮಾಮೂಲಿ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಬರುವ ಹೂ ಮಾರಾಟಗಾರನ ಸ್ವರ ರಪ್ ಅಂತ ಕಿವಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ” ಹೂವ್ವ್ಯಾ ಹೂವ್ವ್ಯಾ” ಅವನೇಳುವ ವೈಖರಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ವಾಂತಿಯ ಸ್ವರದಂತಿರುತ್ತದೆ. ನನಗೋ ಪಕ್ಕನೆ ನೆನಪಾಯಿತು ರಾತ್ರಿ ಅವತಾರ. ಹಿಂದಿನ ದಿನದ ಕೆಲಸದ ಆಯಾಸಕ್ಕೊ,ನಿದ್ದೆಯ ಅವಾಂತರಕ್ಕೊ ಇಲ್ಲಾ ಒಳಗೊಳಗೆ ತಿಂದುಂಡು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ಭಯಕ್ಕೊ ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನೊ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಆಗಿರೋದು ಖಚಿತವಾಗ್ತಾ ಇದೆ. ಹಾಂಗೂ ಹೀಂಗೂ ಬೆಳಗಿನ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಯವರೆಗೆ ಕಳೆದೆ. ಇದಾಗೋದಿಲ್ಲ ಹೋಗೋದೆ ಮಾಮೂಲಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ, ಹೋದೆ ಅದೇ ನನ್ನ ಸ್ಕೂಟಿಯಲ್ಲಿ ಒಣಾ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ.

ಏನೇನು ತಿಂದು ಹೀಗಾಗ್ತಿದೆ ಅನ್ನೋದು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಇರೊ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಳಿದೆ. ಗಂಟಲು ಕಟ್ಟಿದಂತಾಗ್ತಿದೆ, urine problem, ವಾಕರಿಕೆ ಅದೂ ಇದೂ. ನನ್ನ ತೊಂದರೆ ಕೇಳಿ ಮಾಡ್ಸಮ್ಮಾ “Urine cultural test”ಆಯ್ತು ಸುರಿದೆ ಒಂದಷ್ಟು ದುಡ್ಡು, ಮತ್ತೆ tablet ನುಂಗಾಣಾ ಐದು ದಿನಕ್ಕೆ. ಬೇಕಿತ್ತಾ ಇದೆಲ್ಲಾ ನನಗೇ ನಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಯ್ಕೊಂಡೆ. ರಿಪೋರ್ಟ ಬರಲು ಮೂರು ದಿನ ಆಗುತ್ತೆ. ಬನ್ನಿ ಕೊಡ್ತೀವಿ. ನನಗೊ ಆಗಿರೊ ಆರೋಗ್ಯದ ಏರುಪೇರು ಸರಿ ಹೋಗ್ತಾನೇ ಇಲ್ಲ.

ಮಾರನೆ ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಮಗಳು ಮಾದೇವಿ ಟೂರ್ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಎಂಟ್ರಿ ಆದ್ಲು ನೋಡಿ ನಾನೂನು ನನ್ನ ಭೌ ಭೌ ಜಿಂಕೆ ತರ ಆಗ್ಬಿಟ್ವಿ. ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ. ಊರು ಸುತ್ತಿದ ಸಮಾಚಾರ ಮೊಗೆದೂ ಮೊಗೆದೂ ಹೇಳುತ್ತ ಜೊತೆಗೊಂದಷ್ಟು ಕ್ಲಿಕ್ಕುಗಳ ವರ್ಣನೆ ಅದೂ ಇದೂ ಹೊತ್ತೊಗಿದ್ದೂ ಗೊತ್ತಾಗಿಲ್ಲ ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನ ಆರೋಗ್ಯ ಅದೇಃಗೆ ಸರಿ ಹೋಯಿತೊ ಅದೂ ಗೊತ್ತಾಗಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಮಂಗಮಾಯಾ! ತಿಂದುಂಡು ದಿಂಬಿಗೆ ತಲೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೊಂದೇ ಗೊತ್ತು😊

ಮಾರನೇ ದಿನ ರಿಪೋರ್ಟಲ್ಲಿ ಏನಿಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಾ nil. ಅಂದರೆ ನನಗೇನಾಗಿತ್ತು? ಅದೇ ಬಹಳ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ; ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬರಿತೀನಿ, ಓದ್ತೀನಿ, ಏನೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ಕೊಳೋದಿದೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದ್ದು ನಾನಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಮಾಡಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಏನು ಗೊತ್ತಾ? ಒಂಟಿ ಬದುಕು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ, ಬಹಳ ಬೇಜಾರು ಬರುತ್ತದೆ, ಈ ಬೇಜಾರಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ನಿದ್ದೆ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯ ಎಲ್ಲಾ ಏರುಪೇರಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ಜಡತ್ವ ಹೊಂದುತ್ತದೆ. ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರು ಬಂದು ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಒಂಥರಾ ಕೆಟ್ಟ ಹಸಿವು,ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಏನೂ ಬೇಡ, ಮಗದೊಂದು ದಿನ ಇನ್ನೇನೊ ಹೀಗೆ ಅತಂತ್ರ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ ದಾಸರಾಗುವುದಂತೂ ನಿಜ.

ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಖುಷಿಯಿಂದ ಬದುಕಲು ಹತ್ತಿರದವರ ಒಡನಾಟ ಬೇಕು. ಆ ಖುಷಿ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ. ಉತ್ಸಾಹ, ಉಲ್ಲಾಸ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಇರಲೇ ಬೇಕು. ಒಂಟಿ ಬದುಕು ಸಲ್ಲದು. ಜೀವನ ನಿಂತಿರೋದೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೇಲೆ. ಇದು ಈ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಸತ್ಯ.

4-7-2017. 8.08pm

ಓ ಪಾರಿಜಾತಾ….

ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ ಈ ಪಾರಿಜಾತ ಪುಷ್ಪ ಕೃಷ್ಣನ ಪೂಜೆಗೆ ಎತ್ತಿಡುವ ನಾನು ಸದಾ ಇದರೊಂದಿಗೆ ಮನಸು ಮಾತನಾಡುವಂತಾಗಿದೆ. ಸುಮಧುರ ಸುವಾಸನೆ ಹೊತ್ತ ಚಂದದ ಪುಷ್ಪಕ್ಕೆ ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಕವನ ಬರೆಯುವ ಹಂಬಲ. ಬರೆದೆ ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಆಗಿಲ್ಲ. ಯಾಕೊ ಸರಿಗಿಲ್ಲ, ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ ಏನೊ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ, ಹಾಗೆ ಹೀಗೆ ಒಂದು ರೀತಿ ಗೊಂದಲ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬದಲಾಯಿಸಿದರೂ ಸಮಾಧಾನ ತರದ ನನ್ನ ಕವನದ ರಚನೆಗೆ ಸವಾಲೊಡ್ಡಿದ ಕವನವಿದು. ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬಂದಿದೆ☺
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

ಅಚ್ಚ ಬಿಳಿಯ ಹಾಲುಗಲ್ಲದ
ಮೊಗ್ಗು ಗೆಲ್ಲು ಗೆಲ್ಲುಗಳಲಿ
ತುಟಿ ಹವಳದ ಕೆಂಪು
ಸಂಜೆ ಇಳಿ ಹೊತ್ತಿನ ತಂಪು
ನವಿರಾಗಿ ಸೋಕಿದೊಡೆ
ಮೈ ಮುರಿದು ಸೆಟಗೊಂಡು
ಒಂದೊಂದೇ ಪೊಕಳೆಗಳರಳಿಸುತ
ನಿಧಾನವಾಗಿ ಘಂಮ್ಮೆಂಬ
ಸುಕೋಮಲ ಪರಿಮಳ
ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಪಸರಿಸುವೆಯಲ್ಲ!

ಅರಳುತರಳುತ ಗಾಳಿಗೋ
ಅಥವಾ ಬಿರಿದಾಯಿತಲ್ಲ
ನನ್ನಿರುವ ತಿಳಿಸಾಯಿತಲ್ಲ
ಇನ್ನೇನು ಇಷ್ಟೇ ಸಾಕೆಂಬ ತೃಪ್ತಿಗೊ
ತಟಕ್ಕನೆ ಉದುರಿ
ಮಣ್ಣ ಸೇರುವೆಯಲ್ಲ ನೀನು.

ನಾನಿನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ
ಕೆಲವಾದರೂ ನೀ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಕಿತ್ತು
ಮಿಂದು ಮಡಿಯುಟ್ಟು
ಶುದ್ಧ ಮನಸಿನ ಪೂಜೆಗೆ ಅಣಿಯಾಗು
ಹೇ…ಮನುಜಾ ಎಷ್ಟು ಮೆರೆದರೇನು
ಗಳಿಸಿ ಕೂಡಿಟ್ಟರೇನು
ನಿನ್ನ ಗತಿ ಇಷ್ಟೇ ಕಣೋ
ನನ್ನಂತೆ ನೀನೊಂದು ದಿನ ಮಣ್ಣ ಸೇರಿ
ಇನ್ನಿಲ್ಲವಾಗುವೆಯಲ್ಲೊ ಎಂದರುಹಲು
ಕೆಲವಾದರೂ ಈಗಲೊ ಆಗಲೊ ಎಂಬಂತೆ
ಟೊಂಗೆ ತುದಿಯಲಿ ತುದಿಕಾಲಲಿ ನಿಲ್ಲುವ
ನನಗಂತೂ ಬಲು ಅಚ್ಚರಿ
ಈ ನಿನ್ನ ತಪೋ ಭಂಗಿ!

ನೀನೊಂದು ಔಷಧಿಯ ಆಗರ
ಜ್ಞಾನದ ಸಂಕೇತ
ಕವಿ ಪಂಪನಿಂದ ವರ್ಣಿತೆ
ಪ್ರಾಣ ಪುಶ್ಪ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ
ನೆಲಕೆ ಬಿದ್ದ ನಿನಗೆ ಬಕುಳ ಪುಶ್ಪದಂತೆ
ದೇವರ ಮುಡಿಯೇರಲು ವಿನಾಯತಿ ಇದೆಯಂತೆ
ರವಿ ಕಿರಣಕೆ ನಲುಗುವ
ಚಂದ್ರಮಗೆ ತಲೆಬಾಗುವ
ಸಕಲರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಚಂದದ ಪುಷ್ಪ ನೀನು
ನಿನ್ನಂದಕೆ ಸರಿಸಾಠಿ ಯಾರು?
ಹೇಳೆ ಓ ಪಾರಿಜಾತಾ!

2-7-2017 8.33pm