ಪೃಕೃತಿ-ಪುರುಷ

ಪ್ರಿಯೆ
ನಿನಗೊಪ್ಪುವ ಬ್ಲೌಸು
ಹೊಲಿದು ಕೊಡಲೆ
ಹಣುಕಿ ಹಾಕುವವರ
ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವ ಹಾಗೆ.

ನವಿಲು ನಡಿಗೆಯ
ಬೆಳದಿಂಗಳ ಬಾಲೆ ನೀನು
ಉಡಿಸಲೆ ಬೆಳ್ಳನೆಯ
ಜರಿಯಂಚಿನ
ನಿನಗೊಪ್ಪುವ ಸೀರೆ.

ನಿನ್ನಂಗಳದ ತುಂಬ
ಮೆತ್ತನೆಯ
ಹೂವ ಹಾಸಿಗೆ ಹಾಸಿರುವೆ
ನಲ್ಲನ ಬರುವಿಕೆಗಾಗಿ
ಕಾದಿರುವ ಹರಿಣಿಯಂತೆ.

ನಿನ್ನ ಸೊಬಗಿನ ವೈಭೋಗಕೆ
ಸವರಿದೆ ನವಿರಾಗಿ
ಅಂಗಾಂಗದ ತುಂಬೆಲ್ಲ
ಘಮ್ಮೆನ್ನುವ
ರಸಿಕತೆಯ ಮುಲಾಮು.

ನೆತ್ತಿಗೆ ಸೂರ್ಯ
ಬರುವ ಮುನ್ನ
ಹಾಸಿರುವ ಕುಸುಮ
ಬಾಡಿಹೋಗುವ ಮುನ್ನ
ಬಾ ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿಕೊ ನನ್ನ.

ಬೀಸುವ ತಂಗಾಳಿಗೆ
ಚಿಗುರೆಲೆಗಳ ವಯ್ಯಾರದ
ಕುಡಿ ನೋಟದಿ ಸೆಳೆಯುವ
ಪುರುಷ ನಾನಲ್ಲವೆ
ನಿನ್ನ ಮನ್ಮಥ.

ಮುಂಬರುವ ಯುಗಾದಿಗೆ
ಮಿಡಿ ಕಾಯಾಗಿ
ಮಾಗಿ ಹಣ್ಣಾಗಿ
ತಳಿರು ತೋರಣಗಳ ವೈಭವದ
ಹಬ್ಬದೋಳಿಗೆ ಉಣಬಡಿಸು ಬಾ!
18-3-2016 10.38am
(Published in Vismayanagari. com)

Advertisements

ಪಾರಾಯಣದಲ್ಲೊಂದು ಅರಿವು.

ಈ ಕವನ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದು. ಇದು ಓದಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವಾದರು ಸತ್ಯ ಅಡಗಿದೆ‌.

ಒಮ್ಮೆ ಶ್ರೀ ಗುರು ದತ್ತಾತ್ರೇಯ “ಗುರು ಚರಿತ್ರೆ” ಸಪ್ತಾಹ ಮಾಡುವಾಗ ಅಂದರೆ ಅಋಂಡ ಗುರುಚರಿತ್ರೆ ಏಳು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ, ಒಂದೆ ರಾಗದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಾಗದಂತೆ, ಕುಳಿತಲ್ಲಿಂದ ಏಳದಂತೆ ಯಾರೊಂದಿಗು ಮಾತನಾಡದೆ ಪಾರಾಯಣ ಮಾಡಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ನಿಯಮವಿದೆ. ಒಂದೊಂದು ದಿನಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಪಠನ ಮಾಡುವ ಕ್ರಮ. ಶನಿವಾರ ಶುರುಮಾಡಿ ಶುಕ್ರವಾರ ಮುಗಿಸುವ ಕ್ರಮ. ( ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ವಿವರಗಳಿವೆ).

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಯಾವ ಅಡೆತಡೆಯಿಲ್ಲದೆ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದೆ.

ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಸಾರಾಂಶ. ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ಪಾಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ? ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ವಿಚಾರಗಳು ತಲೆ ಕೊರೆಯಲು ಶುರುವಾಗಿ ಅನೇಕ ಕವನ ಬರೆದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು.

ನಿಜವಾಗಿ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ಯಾವ ಹಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲ‌. ಎಲ್ಲ ಅವರವರ ತೃಷೆಗೆ ಹುಟ್ಟಿ ಆಮೇಲೆ ಅಯ್ಯೋ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಅನ್ನುವ ಮಮಕಾರ. ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವುದು ತಪ್ಪೊ ಸರಿಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ ತಿಳಿಸಿ.

ಕಿಮ್ಮತ್ತೆಲ್ಲಿದೆ ಜೀವಕೆ?

ಯೌವ್ವನದ ದಾಹ ಹೆಣೆಯುವುದು
ತೊಗಲು ಬೊಂಬೆಯ ಆಟ
ಸದರ ಸಿಕ್ಕಲ್ಲೆಲ್ಲ ತಕಧಿಮಿ ತಕಧಿಮಿ
ಕುಣಿಯುವವು ಕಾಲುಗಳು
ತಾಳಮೇಳವ ಮರೆತು ಇಷ್ಟಬಂದಂತೆ.

ಪರಿಣಾಮ ಹಿಡಿಂಬಿಯ ಅವತಾರ
ಬೀಬತ್ಸ ನರಕಯಾತನೆ ಕಿರುಚಾಟ
ತೊಗಲಿನ ತೃಷೆಗೆ ಹುಟ್ಟುವವು
ಮರಿ ಪಿಳ್ಳೆಗಳು ಸೇರುವವು ಕಸದ ತೊಟ್ಟಿ
ಬದುಕುಳಿಯುವವು ಬೀದಿ ನಾಯಿ ಬಿಟ್ಟಲ್ಲಿ.

ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಭಗವಂತ ಕೊಡಬೇಡ
ಅನ್ನುವ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ ಕುಣಿತಕೆ
ಗೂಳಿಡುವ ಹೂಂಕಾರದ ಉಸಿರಾಟಕೆ
ಮೈಯ್ಯ ನಜ್ಜು ಗುಜ್ಜು ಝೇಂಕರಿಸಿ
ಹದಗೆಡುವ ಧಮನಿಗಳ ಹೊಯ್ದಾಟ
ಲಗ್ಗೆ ಇಕ್ಕುವವು ಹೋಮ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ.

ಬಪ್ಪರೆ ಬಲಿರೆ ನವಜಾತ ಶಿಶುವಿನ
ಆಕ್ರಂದನಕೆ ಖುಷಿಯ ಮೋಜು
ತಳ ಸೇರಿದ ಜ್ವಾಲೆ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವುದು
ತಾ ಉಟ್ಟುಂಡು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡತೀಟೆಗೆ
ಮರೆಗುಳಿಯ ಚಿಲಕ ಜಡಿದು
ಬರಿ ಮೈಯ್ಯ ತಿಕ್ಕಿ ಹದಗೊಳಿಸಲು
ಮುಂದಾಗುವುದು ಹಡೆದವ್ವನ ಕೈ‌.

ಇದ್ದ ಗಭ೯ ಹಿಚುಕಲಾರದಾಗ ಅನಿವಾರ್ಯ ತಿರಸ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಇರಲಿ ಬಿಡು
ಒದ್ದು ದೂಡಲಾದರೆ ಸೇರುವವು
ನೂರೆಂಟು ಮೋರಿಯ ಬಾಯಿ
ಅದರಲ್ಲಿ ಕಳಕೊಳ್ಳುವುದೇನು?

ಮತ್ತದೆ ತೊಗಲು ಬೊಂಬೆಗಳ ಕುಣಿತ
ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ತಕಧಿಮಿ ತಕಧಿಮಿ
ಚಿಂತೆಯ ಕಂತೆ ಬಿಸಾಕು ಊರಾಚೆ
ಇದು ಮುಂದುವರಿದ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿನ ಸಮಾಜ
ನಿಭೀ೯ಡೆಯ ವೈಖರಿಗಳ ಮರುಹುಟ್ಟಿನ ಗುಟ್ಟು.

ಮರುಗುವುದು ಮನ ಜೀವದ ಗತಿ ಕಂಡು
ಎಲ್ಲುಂಟು ಪಾಪ ಪುಣ್ಯದ ಇರುವು?
ಪಿಂಡಗಳ ಕಳಚುವ ಕಲೆ ಕೈಚಾಚಿ ಕರೆಯುವುದು
ಕದ್ದು ಬಸಿರಾದ, ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ಬೇಡಾದ ಪಿಂಡ
ಕಾಂಚಾಣ ಮಾಡುವವರ ರುದ್ರ ನತ೯ನ
ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿದೆ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿ.

24-2-2016 11.47pm

ಬರೆದೆ ಹಾಗೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟೆ.

ಬಂತು ಗಣರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ. ಮನಸ್ಸಿನ ತುಂಬ ಭಾರತಾಂಬೆಯ ಚಿತ್ರಣ. ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಹೋದ ಹಾಗೆ ಒಂದೊಂದು ವಿಷಯ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಯಾವುದು ಬರೆಯಲಿ, ಹೇಗೆ ಬರೆಯಲಿ, ಏನಂತ ಬರೆಯಲಿ? ಬರೆದು ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಬಡವರ ಪಾಡು. ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲ.

ನನ್ನೊಬ್ಬಳಿಂದ ಏನು ಸಾಧ್ಯ. ಹೀಗೆ ನಿರಾಸೆ, ದುಃಖ, ಕ್ರೋದ, ಹತಾಷೆ. ಆದರೂ ಬರೆಯುವ ಕೈ ಕೇಳಬೇಕಲ್ಲ‌ ಕವನ ಬರೆದೆ. ಹಾಗೆ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟೆ.

ಈ ದಿನ “ಅವಧಿ”ಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮತಿ ನೀತಾ ಎಸ್. ರಾವ್ ಇವರು ಮಲ್ಯ ಕುರಿತು ಒಂದು ಲೇಖನ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಮೋದಿ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಓದಲೇ ಬೇಕಾದ ಲೇಖನ.

ಹಾಗೆ ಈ ಕವನ ನೆನಪಾಯಿತು. ಪ್ರಕಟಿಸಿದೆ.
7.54am

ದಾಳ

ಬದುಕೊಂದು ಪಗಟೆಯಾಟ
ದಾಳಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕು
ವಿಲಿ ವಿಲಿ ಒದ್ದಾಡುತಿಹರು
ಅದೆಷ್ಟೋ ಮಂದಿ
ಬಡವರ ಪಾಡು
ಕೇಳುವವರಾರಿಹರಿಲ್ಲಿ
ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ಮಣೆ
ಹಾಕುವವರೆಲ್ಲ.

ಸೆಳೆತ ಯಾವಕಡೆ ಇದೆಯೊ
ಸೆಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವರತ್ತತ್ತ
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಗುರಿಯಿಲ್ಲ
ಕೊನೆ ಮುಟ್ಟುವೆನೆಂಬ
ಭರವಸೆಯ ಕಳಚಿಟ್ಟು
ನಾವಿಕನಿಲ್ಲದ ದೋಣಿಯಂತೆ.

ಒಂದೆಡೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿಕೋಪ
ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ
ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ
ನಡೆದು ಹೋಗುವದು
ಉಗ್ರರ ಅಟ್ಟಹಾಸ.

ಮನೆ ಮಠ ಊರು ಕೇರಿ
ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು
ಮಡುಗಟ್ಟಿದ ಕಣ್ಣೀರನೊರೆಸುತ್ತ
ಬಟಾಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವರು
ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಚಾವಡಿಯನೇರಿ.

ಒಂದೊತ್ತು ಕೂಳಿನ ಹಸಿವು
ಹಿಂಗಿದರೆ ಸಾಕು
ಗಣನೆಗೆ ಬಾರದು ಇಲ್ಲಿ
ಹೀಗೆಯೆ ಇರಬೇಕೆನ್ನುವ ಶರತ್ತು
ಹೇಗೊ ದಿನ ದೂಡಿದರೆ ಸಾಕು
ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯ
ಸಂಕಟದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು.

ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ
ಉಳ್ಳವರು ಉಲಿಯುವರು
ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಬಡತನದ
ನಿಮೂ೯ಲನಾ ಮಂತ್ರ
ದೇಶೋದ್ದಾರಕೆ
ಪಣತೊಟ್ಟವರಂತೆ.

ಸಂಭಾಹಿತರಿವರು
ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು
ಮನುಷ್ಯತ್ವವ ಮರೆತು
ಕಂಡ ಕಂಡಲ್ಲಿ ಬಾಚುವರು
ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೆಲ್ಲ
ಗತಿಗೆಟ್ಟವರಂತೆ.

ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿನ ಸತ್ಯ
ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ
ಮಮ್ಮಲ ಮರುಗಿ
ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗುವುದು
ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದ.

ಛೆ! ಒಂದು ದಿನವಾದರೂ
ಈ ದೇಶದ ಮನುಜರೆಲ್ಲರೂ
ಉಂಡುಟ್ಟು ನಿಚ್ಶಿಂತೆಯಿಂದ
ಬದುಕುವುದನ್ನು ನೋಡಲಾಗದು
ಹದಗೆಟ್ಟು ಹೋಗಿಹುದು
ಭಾರತಾಂಬೆಯ ಮಡಿಲು.

25-1-2016. 7.15pm

ಒಗ್ಗರಣೆ ಘಾಟು( ಚಟಾಕಿ )

ಒಂದಿನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಾರ ವಕ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಡ್ತು; ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಬರುತ್ತಲ, ಹಾಗೆ. ಆದರೆ ಮಿಂಚು ತಕ್ಷಣ ಮಾಯವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಈ ವಿಚಾರ ಕುಳಿತಲ್ಲಿ ನಿಂತಲ್ಲಿ ಮಿದುಳು ತಿನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಬೇಕಿತ್ತ ನನ್ನ ತಲೆಗೆ ಇದು. ಮೊದಲೆ ಅಧ೯ಂಬರ್ದ ತಿಳುವಳಿಕೆ. ಯಾರಲ್ಲು ಕೇಳಲು ಭಯ, ಹೇಳಲು ಭಯ.

ಎಷ್ಟೋ ದಿನ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಈ ಮುಚ್ಚಿಡೊ ಸ್ವಭಾವ ಮೊದಲಿಂದಲೂ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ‌. ಅದೊಂತರ ಸ್ವಭಾವ. ಬಿಡಿ ನಿಮಗ್ಯಾಕೆ. ನನ್ನದು ಅದು, ನನಗೇ ಇರಲಿ.

ಅದೇ ಕಂಣ್ರೀ” ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ಬರಹಗಾರರು ಯಾಕಿಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ? ಯಾಕೆ ಬರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ? “ಹೀಗೆ ಏನೇನೊ ಮಹಿಳಾ ಮನೋಮಣಿಗಳ ಕುರಿತು ತಲೆ ಹೊಡಕೊತಾ ಇತ್ತು. ಛೆ, ಬಿಟ್ಟಾಕು ಈ ವಿಚಾರ. ನಿನಗ್ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಬೇಡದ ಉಸಾಪರಿ. ತೆಪ್ಪಗೆ ಓದಿಕೊಂಡು ಬರೆದುಕೊಂಡು ಇರಬಾರದಾ? ” ಅಂತ ಎಷ್ಟು ಸಾರಿ ಹೇಳಿದಿನಿ ನನ್ನ ತಲೆಗೆ‌. ಉಹೂ, ಬಿಡವಲ್ಲದು.

ಆದರೆ ಈಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿದೆ, “ಯಾಕೆ ಮಹಿಳಾ ಬರಹಗಾರರು ಕಮ್ಮಿ “ಅಂತ.

ಅದೆ ಕಂಣ್ರೀ, ಈ ಬರೆಯೊ ಮೂಡು ಅದ್ಯಾವಾಗ ದಾಳಿ ಇಡುತ್ತೊ ಗೊತ್ತಾಗೊಲ್ಲ. ಸುಯ್ಯಂತ ಒಳ್ಳೆ ರಾಕೆಟ್ ತರ. ಶಬ್ದಗಳ ಹಿಂಡು ಒಳ್ಳೆ ಜೇನು ನೊಣ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಮುತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ರಾಣಿ ಜೇನನ್ನ. ಆ ಟೈಮಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಮಹಿಳಾ ಕೈ ಬಿಡುವಿರಬೇಕಲ್ಲ! ಯಾವಾಗ ನೋಡಿದರೂ ಕೆಲಸ, ತಾಪತ್ರಯಗಳ ಸುರಿಮಳೆ. ಎಲ್ಲ ಮುಗಿಸಿ ಇನ್ನೇನು ಬರೆಯೋಣ ಅಂತ ಕೂತರೆ ಸಿಗಬೇಕಲ್ಲ ವಿಚಾರಗಳು, ಶಬ್ಧಗಳು. ಅದು ಆಗಲೆ ಗಂಡನ ಸೇವೆಯಲ್ಲೊ, ಮಕ್ಕಳ ಟಿಫಿನ್ ಬಾಕ್ಸನಲ್ಲೊ ಕಳೆದುಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೆ. ಬರಿ ಪೇಪರ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಬಂತು.

ಹೀಂಗಾಗಿ ಕಳೆದು ಹೋದ ಬರಹ ಸಿಗದೆ, ತಲೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಕೂಡಲೆ ಬರೆಯೋಕು ಆಗದೆ ಮಹಿಳಾ ಲೇಖಕರ ಸೀಟು ಅದೆಷ್ಟು ಖಾಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದೆ ನೋಡಿ‌.

ಇನ್ಮೇಲೆ ಹಾಗಾಕೋಕೆ ಬಿಡಬೇಡಿ. ಗಂಡಸರಿಗೇನು ಮೂಡ ಬಂದಾಗೆಲ್ಲ ಕೂತು ಬರೆದುಬಿಡ್ತಾರೆ, ಹಾಗೆ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಕಳಿಸಿಯೂ ಬಿಡ್ತಾರೆ. ಈಗೇನು ಎಲ್ಲರ ಕೈನಲ್ಲೂ ಟಚ್ ಸ್ಕ್ರೀನು, ಲ್ಯಾಬಟಾಪ ಇತ್ಯಾದಿ‌.

ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮಹಿಳೆಯರು ಕೆಲವರು ಇನ್ನೂ ಅದೆ ಪೆನ್ನು, ಅದೆ ಮಕ್ಕಳು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಬಿಟ್ಟಿರ್ತಾರಲ್ಲ ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಖಾಲಿ ಹಾಳೆ‌. ನಂಗೇನು ಅದೇ ಸಾಕು, ನಾ ಏನು ಬರೆಯೋದು ಅಷ್ಟ್ರಲ್ಲೇ ಇದೆ.

ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕಿಮ್ಮತ್ತು ಕೊಟ್ಟು ಬರೆಯುವ ಕೈ ಕಟ್ಟಾಕಿ ಪ್ರತಿಭೆನೇ ಬಿಟ್ಟಾಕಿರ್ತಾರಲ್ಲ. ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಸಿಗಬೇಕು ಮಣ್ಣು. ಇದ್ದಿದ್ಲರಲ್ಲೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವವರು‌.

ನೋಡಿ, ನಾ ಒಂದು ಗುಟ್ಟು ಹೇಳ್ತೀನಿ ನಿಮಗೆ. ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಟಚ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೊಬೈಲೊ, ಅಥವಾ ಟ್ಯಾಬ ತಗೊಂಡು ಗಂಡನ ಹತ್ತಿರನೊ ಅಥವಾ ಈಗೇನು ಚಿಳ್ಳೆಪಿಳ್ಳೆಗೂ ಗೊತ್ತು ಈ ಆನ್ಲೈನ್ ಆಟ, ಕಲಿತು ನೋಡಿ. ಮೊಬೈಲ್ ಡೈರಿ ಸೆಟ್ ಮಾಡಕಳಿ. ಇದಕೇನು ಇಂಟರನೆಟ್ ಬೇಡ ಕರೆಂಟೂ ಬೇಡ. ಮೊಬೈಲು ಮಾತ್ರ ಚಾಜ೯ ಆಗಿದ್ರೆ ಸಾಕು. ಎರಡು ಬೆರಳು ಸಾಕಪ್ಪ ಅಕ್ಷರ ಒತ್ತೊದಕ್ಕೆ. ಕೂತಲ್ಲಿ ,ನಿಂತಲ್ಲಿ ,ಮಲಗದಲ್ಲಿ, ಅಡಿಗೆ ಮಾಡುವಾಗ ಹೊರಗೆ ಹೋದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಚಟಕ, ಪಿಟಕ ಅಂತ ಅಕ್ಷರಗಳ ಗುಂಪು, ಶಬ್ದಗಳ ಸಾಲು ಹರಿಸಿಬಿಡಬಹುದು. ದಾರದಲ್ಲಿ ನೇತಾಕಬುಡಿ ಕೊರಳಿಗೆ. ಅದೇ ಕಂಣ್ರೀ ಮೊಬೈಲು. ಹೌದು ಕಂಣ್ರೀ ಒಗ್ಗರಣೆ ಹಾಕಿದಷ್ಟು ಸುಲಭ.

ನೋಡಿ ಗಂಡಸರ ಮೂಗಿಗೆ ಹೇಂಗೆ ಘಾಟು ಹೊಡಿತದೆ. ಮತ್ತ್ಯಾಕೆ ತಡ ಒಂದು ಕೈ ನೋಡೇ ಬಿಡ್ರಲ್ಲ!

ಅಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮಿ, ನಾವೇನು ನಿಮ್ಮ ಬರಹ ಕದೀತಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ನೀವು ಬರಿರಿ. ನಮ್ಮ ಮಹಿಳಾ ಬರಹಗಾರರು ತಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಭೆ ಹೊರಗೆ ತರಲಿ ಬಿಡಿ. ನಾವೂ ನಮ್ಮ ಮಹಿಳಾ ಬರಹಗಾರರ ಸಂಖ್ಯೆ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕನ್ನಡ ನಾಡನ್ನು ಸಂಭ್ರಧ್ಧಿಗೊಳಿಸ್ತೀವಿ. ಓಕೆ ನಾ?:)

18-2-2016 2.01pm

ನೆಮ್ಮದಿ

ಏಯ್, ಬೇಡಾದ ನೆನಪುಗಳೇ
ನಿಮ್ಮನ್ನೆಲ ಸೇರಿಸಿ ಮೂಟೆಕಟ್ಟಿ
ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟು
ಮೇಲೊಂದು ಮರದ ದಿಣ್ಣೆಯ ಹೇರಿ
ಯಾರ್ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ
ಕರಿ ಕಂಬಳಿ ಸುತ್ತಿ ಹಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಗಂಟು ಕಟ್ಟಿ
ಹಳೆಯ ಮಾವಿನಕಾಯಿ ಬೀಗ ಜಡಿದು
ಕತ್ತಲೆಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಂದಿಸಿಟ್ಟರೂ
ಅದೇಗೆ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತೀರಿ ಆಗಾಗ?

ನನಗಿಲ್ಲಿ ಕುಂಡಿ ತುರಿಸಲು ಪುರುಸೊತ್ತು ಇಲ್ಲ
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ನೆಂಟರು ಮನೆ ತುಂಬ
ಬೆಳಿಗಿನ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಕಂಡರಿಯದ
ಬಳಗದವರ ಗುಂಪು ಬುಟ್ಟಿ ತುಂಬ ಬಣ್ಣ
ಬಣ್ಣದ ಚಿತ್ತಾರದೊಳಗೆ ಅಕ್ಷರದ ಮಾಲೆಗಳ ಹೊತ್ತು.

ಇನ್ನೇನು ತಿಂಡಿ ತಿಂದಾಯಿತೆನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ
ನಿಲುಮೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ ಏನಡಿಗೆ ನಿಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ?
ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಜ್ಜಾಯದ ಅಡುಗೆ ಅವಳಿಗಿಷ್ಟವಂತೆ
ಒಂದಾಗಿ ಕೂತುಂಡು ಪಟ್ಟಾಗಿ ವೀಳ್ಯೆದೆಲೆ ಮೆಲ್ಲಬೇಕಂತೆ
ಇರಲು ಪುರುಸೊತ್ತು ಇಲ್ಲವಂತೆ ಕಂಡವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ.

ಇನ್ನೇನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಬೆನ್ನು ವರಗೋಣವೆಂದರೆ
ಆಗಲೆ ಹಾಜರು ಸಂಪತ್ತು ತುಂಬಿ ತುಳುಕಾಡುವ
ಕಂಡವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಬರೆಸುವ ಸಂಪದಣ್ಣ
ಅವನಿಗೆ ಬರಿ ಕಥೆ, ಕಾದಂಬರಿ ಸಾಕಂತೆ
ಕವನದಡಿಗೆ ರುಚಿಕಟ್ಟಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ ಬೇಕಂತೆ.

ವಿಸ್ಮಯ ನಗರಿಯ ಮನೆಗೂ ಹೋಗಬೇಕಲ್ಲವೆ?
ತವರು ಮನೆಯದು ನನಗೂ ಅಲ್ಲಿದೆ ಮಯಾ೯ದೆ
ಬರಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹೋದರೆ ಇವರ್ಯಾರೂ
ಮನೆಗೇ ಸೇರಿಸುವವರಲ್ಲ ಮಾಡಬೇಕು ನಾನೂ
ಕವನದೋಳಿಗೆ, ಕಥೆಯ ಕಜ್ಜಾಯ, ಕುರುಕಲು ತಿಂಡಿ.

ನಡೀಯಾಚೆ ದೂರ ತೊಲಗು ನೀನು
ಸಾಕು ನಿನ್ನ ಕುಕ್ಕಿ ತಿನ್ನುವ ಕಸರತ್ತು
ನಮ್ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲು ಕೂಡಾ ಬಂದು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ
ಗುಡಿಸಿ ಸಾರಿಸಿ ರಂಗೋಲಿ ಇಕ್ಕಿದ್ದೇನೆ ಬಣ್ಣ ತುಂಬಿ
ದಾಟಿ ಬರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ದಯವಿಟ್ಟು ಮಾಡಬೇಡ
ಇವರೆಲ್ಲರೊಡಗೂಡಿ ಹಾಯಾಗಿ ಇರುವೆ ನಾನು!

12-3-2016 9.58

ಶಬ್ದಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ

ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಆಯಾ ಸಂದಭ೯ಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಶಬ್ದಗಳ ಜೋಡಣೆ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಬರೆದಾಗ ಮಾತ್ರ ಆ ಒಂದು ಬರಹಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಅಥ೯ ಅದರದೇ ಆದ ಸೌಂದರ್ಯ, ಗತ್ತು, ಗಮ್ಮತ್ತು. ಆ ಒಂದು ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಕವನವಿದು.

ಆದಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಚಿತ್ರಣ  ಬರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ.
8.48pm

ಬೆಳದಿಂಗಳೂಟ ಮಾಡೋಣ ಬಾ!

image

ಮುಂಜಾನೆ ಕೋಳಿ ಕೂಗುವ ಹೊತ್ತು. ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಹೊತ್ತೊಳಗೆ ಉದಯಿಸುವ ಸೂಯ೯ನ ಹೊಂಗಿರಣಗಳ ಥಳುಕು. ಕಾಂಚಾಣದ ಆಮಿಷದ ಆಸೆ ಇಲ್ಲದೆ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ತಾನು ದಿನದ ನಡಿಗೆಯ ಮುಂದುವರೆಸುವ ಕಲಿಯುಗದ ಮಹಾ ಪುರುಷ ಇವನೊಬ್ಬನೆ ಇರಬೇಕು. ಇರಬೇಕೇನು ಇವನೊಬ್ಬನೆ. ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲಿನ ತೋರಣಕೆ ನೇವರಿಸುವನು ತನ್ನೊಳಗಿನ ಪ್ರಭೆಯ ಬೀರಿ. ತಾರ ತಮ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಇವನಿಗೆ ಕಾಫೀ ಕಾಯಿಸಿಕೊಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಶರತ್ತು ಮೊದಲೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯ ಸವಾ೯೦ತಯಾ೯ಮಿ. ಅದು ಕನಕನ ಕಿಂಡಿಯೇ ಆಗಲಿ ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲ ತೋರಣದೊಳಗಿನ ಶೃಂಗಾರ ಸೂಸುವ ಆಗಮಕಾಯವೇ ಆಗಲಿ, ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಜಗಮಗಿಸುವ ಕಿರಣಗಳು ಹೊಂಬಾಳೆಯ ಸಿಗಿದ ಸಂದಿಯನ್ನೂ ಬಿಡದಪ್ಪುವ ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಭಾವವುಕ್ಕಿ ಹರಿಸುವನು ಇದ ಕಂಡವರ ಮನದಲ್ಲಿ!

ಜಗಕೆಲ್ಲ ಜಗದೊಡೆಯ ದಿನವೂ ನೀ ಏಳಲೇ ಬೇಕಲ್ಲ, ನಿದ್ದೆಯ ಮಂಪರು ಹೊಡೆದಟ್ಟಿ ಉಷಾ ಕಾಲವೇ ನಿನಗೆ ಏಳಲು ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ. ಯಾರು ಕಾನೂನು ಮಾಡಿದರು ನಿನಗಿದೊಂದು ಕಾಲ? ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮಲಗುವ ಆಸೆ ಚಿಗುರುವುದಿಲ್ಲವೇ ಒಂದೇ ಒಂದು ದಿನ? ಆಗಲಿ ಮಲಗು ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ನಿನಗೂ ಸುಸ್ತು, ಸಂಕಟ ಆಗುವುದಲ್ಲವೆ? ಈಗೇನು ನಿನಗೂ ವಾರಕ್ಕೆ ಒಂದು ದಿನ ರಜೆ ಕೊಡಿಸಬೇಕೆ? ಇಂದ್ರನ ಒಡ್ಡೋಲಗ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೊ. ಹೋಗಲಿ ನೀನೆ ಹೋಗಿ ನೋಡು. ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ದೂರ ಬರುವ ಧಮ್ಮು ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ. ಪಾಪ ನೀನು. ನನಗೆಷ್ಟು ಸಂಕಟವಾಗುವುದು ಗೊತ್ತಾ? ಮನುಜರ ಮಜಾ ಮಾಡುವ ಗಮ್ಮತ್ತು ರಜೆ ರಜೆ, ನಿನಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಜೆ. ಯಾರು ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟರು ನಿನಗೀ ಬಂಧನದ ಸಂಕೋಲೆ? ಹೋಗಲಿ ನೀನೇನು ಮಹಾ ಶೂರ. ಅದಕೆ ಯಾರಿಗೂ ಹತ್ತಿರ ಬರೋದಕ್ಕೂ ಬಿಡದೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ದೂರ ಬಹುದೂರ ಹೋಗಿ ಇದ್ದದ್ದು. ನಿನ್ನ ಸುಡುವ ಶಾಕಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ಕನಸಲ್ಲೂ ಕೂಡ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯೋಕೆ. ಅದಕೆ ನೀನೇ ಸಂಕೋಲೆ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ತಂಪಾಗಿ ಬಾ ಒಮ್ಮೆ. ನಾ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕಜ್ಜಾಯದಡಿಗೆ ಮಾಡಿ ಬೆಳದಿಂಗಳ ಊಟ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗೆ ನನ್ನಂತೆ ಕೆಲವರಾದರೂ ಕಾದಿರಬಹುದು. ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲೇ ಬೇಡ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಭೂಮಿಗೆ ಬರುವ ಅಪರೂಪದ ಅತಿಥಿ ನೀನು. ನಾವೇನು ಇಲ್ಲೇ ಇರು ಎಂದು ಎಂದೂ ಹೇಳೋದೇ ಇಲ್ಲ‌. ಏಕೆಂದರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಬಲು ಸ್ವಾಥಿ೯ಗಳು. ನೀನು ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಜನರೆ ಹಾಗೆ. ನೀ ಉಂಡು ತೇಗುವುದರಲ್ಲೆ ಯೋಚಿಸುವರು ನೀನಲ್ಲವೆ ಬೆಳಗಾಗಿಸುವವನು. ಕತ್ತಲೆಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ನೆನಪಿಸುವುದು ಬೇಗ ಕಳಿಸು ಮನೆಗೆ.

ನಿನಗಿದೆಲ್ಲ ಮೊದಲೆ ಗೊತ್ತೇನೊ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ. ಅದಕೆ ಮಿರಿ ಮಿರಿ ಕೆಂಡವಾಗುವೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದವರ ಮುಖದ ತರ ಉಫ್ ಎಂದು. ಯಾಕೆ ನಮ್ಮಂತೆ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತನ? ಆಗಲೂ ನೀ ಚಂದಾನೇ! ಕವಿಯ ಮನದೊಳಗೆಲ್ಲ ವಣ೯ನೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಉರಿಸಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದೊಂದು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಡಿಸುವೆ ಬರೆದ ಕೈಗಳಿಗೆ‌. ಏನಿದು ನಿನ್ನ ಚಮತ್ಕಾರ?

ನಾನಂತೂ ನೀ ಎದ್ದಾಗಲಿಂದ ನಾನೂ ಎದ್ದು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಅದ್ಯಾವ ಮಾಯದಲ್ಲಿ ನೆತ್ತಿಮೇಲೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತೀಯಾ; ಹೂ ಅರಳೋದೂ ಗೊತ್ತಾಗೋಲ್ಲ ಹಾಗೆ ನೀನೂ ಕೂಡ‌‌‌
ನನ್ನಜ್ಜಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ನಿನ್ನ ಚಲನವಲನದಲ್ಲೇ ಗಂಟೆ ಕೂಡಾ ತಿಳಿಯಬಹುದಂತೆ. ಆಗಿನ ಕಾಲ ಹಾಗಿತ್ತಂತೆ. ಈಗಂತು ಯಾರು ನಿನ್ನ ನೋಡೋದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಕೈನಲ್ಲು ಧಿಮಾಕಿನ ಮೊಬೈಲು. ನಿನಗೆ ಬೇಜಾರಾಗುತ್ತೇನೊ,ನಿನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡೋದಿಲ್ಲ ಅಂತ. ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ ಈಗಲೂ ಇದ್ದಾರೆ, ಕೂಲಿ ನಾಲಿ ಮಾಡುವಾಗ ನಿನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡುವವರು.

ಬಾ ಸೂರ್ಯ ನಿನ್ನೊಡನೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಗೆಳತಿಯರು ಹರಟೆ ಹೊಡೆದು, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ರುಚಿ ರುಚಿಯಾದ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಿ ಬಡಿಸಬೇಕು. ಬೆಳದಿಂಗಳ ಊಟ ಮಾಡಿ ಚಂದ್ರನಿಗೂ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸೋಣ ಬಾ.

ಹಾ! ಯೋಗಮಂದಿರದವರೆಲ್ಲರೂ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಅಣಿಯಾಗಿಹರು ನಿನ್ನ ಆಹ್ವಾನಕ್ಕೆ ನೂರೆಂಟು ಸೂರ್ಯ ನಮಸ್ಕಾರ ಹಾಕಲು.

ಇನ್ಯಾಕೆ ತಡ ಬಂದುಬಿಡು‌ ಗೃಹಣವೂ ಬಿಟ್ಟಾಯಿತಲ್ಲ!

25-2-2016 7.22pm