ಕೋವಿಡ್ ಕಥೆಗಳು

1) ಅವಳಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಎರಡು ತಿಂಗಳಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಕೊರೋನಾ ಬಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು.  ಉಸಿರಾಟದ ತೊಂದರೆಗೆ ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಸಿಗದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸರ್ಕಾರ ಹೇಳಿತು ಸಬೂಬು ಇದು ತಡವಾಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬಂದ ಪರಿಣಾಮ ಷರಾ ಬರೆಯಿತು, ತನೀಖೆ ಮುಗಿಯಿತು. 

2) ಮೂರು ಮಕ್ಕಳು ಅನಾಥವಾದವು ಬೆಳಗಿನ ಹೊತ್ತು ಅಪ್ಪ, ಸಂಜೆ ಅಮ್ಮ. ನಾನು ಗೆದ್ದೆ ಎಂದು  ಕೊರೋನಾ ಕೇಕೆ ಹಾಕಿ ನಕ್ಕಿತು ಮಕ್ಕಳ ಕಣ್ಣೀರು ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ.  ಜೊತೆಗಿದ್ದವರು ಅವರ ತಿಜೋರಿ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಾಕಿ ಮಕ್ಕಳು ದಿಕ್ಕಾಪಾಲಾಗದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ಟೀವಿ ನೋಡುಗರು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ಹಲುಬಿಕೊಂಡರು.

3) ದಿನವೆಲ್ಲಾ ಕೊರೋನಾ ಸಮಾಚಾರ ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ನೋಡಿ ತನಗೂ ಕೊರೋನಾ ಬಂದಿರಬಹುದೆಂದು ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿಸಿದ.  ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಸಿಗದೇ ನರಳಾಡಿ ನರಳಾಡಿ ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ ನೆನೆದು ತನಗೂ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಬಂದು ಉಲ್ಬಣಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ ಇವರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಓಬ್ಬನಾದರೆ ಎಂಬ ಭಯ  ಕಾಡಿ ನೇಣಿಗೆ ಶರಣಾದ.  ಟೆಸ್ಟ್ ರಿಪೋರ್ಟ್ ನೆಗೆಟಿವ್ ಬಂದಿತ್ತು.  ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಸತ್ನಲ್ಲೋ ಎಂದು ಕುಟುಂಬಸ್ಥರು ಗೋಳಾಡಿಕೊಂಡರು.

4) ಹಣದ ದುರಾಸೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಕುರುಡಾಯಿತು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬೆಡ್ ಗಳು ಬಲಿಯಾದವು, ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಸಿಲೀಂಡರ್ ಥಕಥೈ ಕುಣಿದವು, ರೆಮಡಿಸಿವಿರ್ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಗಗನಕ್ಕೇರಿದ್ದು, ಪರಿಣಾಮ ಸ್ಮಶಾನಗಳು ಭರ್ತಿಯಾಗಿವೆಯೆಂದು ಬೋರ್ಡ್ ತಗಲಾಕಿಕೊಂಡವು ಕ್ಯೂ ಸಿಸ್ಟಮ್ ನಲ್ಲಿ ಟೋಕನ್ ವಿತರಿಸಿ ಹೊಸ ಭಾಷ್ಯ ಬರೆದವು.

5) ಐಪಿಎಲ್ ಪಂದ್ಯಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಗಿ ಕೆಲವರು ಕೇಕೆ ಹಾಕಿದರು ಹೊರಗಡೆ ಕೊರೋನಾದಿಂದ ನರಳುತ್ತ ಜೀವನ್ಮರಣದ ಹೋರಾಟದ ದಯನೀಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ  ಇದೇ ಕೊರೋನಾ ಆಟಗಾರರಿಗೆ ವಕ್ಕರಿಸಿ ಪಂದ್ಯಾವಳಿಯನ್ನೇ ರದ್ದು ಮಾಡಿಸಿತು.

4-5-2021. 9.55pm

ಚುಟುಕುಗಳು “ಅವಸ್ಥೆ”

ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಆತುರ ಇರಬಾರದು
ಬರೆದಿರುವುದನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ
ಪರಿಶೀಲಿಸುವ ತಾಳ್ಮೆಯಿರಬೇಕು
ತಿದ್ದಿ ತೀಡುವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಿರಬೇಕು
ತಪ್ಪು ಒಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ
ವಿಶಾಲ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಿರಬೇಕು
ಆಗಲೇ ಬರಹಗಳು ಸಾಹಿತ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ
ಸರಿಯಾದ ನೆಲೆ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯ.
**************

ಹೀಗೆಯೇ ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬ
ಹಂಬಲ ನನಗಿರಲಿಲ್ಲ
ಭರವಸೆಯ ಬರಹಗಳು
ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿತೆಂಬುದು
ನನಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ.
**************

ಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ
ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಕೊರೆಯಲು ಹೋದೆ
ಕೈ ಬೆರಳುಗಳು ಸೋತು ಹೇಳಿತು
ಸಾಕು ಮಾಡು ನಿನ್ನ ಪ್ರತಾಪ.

ನೋಡಿ ಅವಳೂ ಈಗ
ಸಿಡಿಮಿಡಿ ಗುಂಡು.
************

ನೀನೆಂದೂ ನನ್ನ ಕೈಗೆಟುಕದ ಬಿಂದು
ಹೀಗೆಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡೇ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದೆ
ಇನ್ನೇನು ಸೀಕ್ಕೇಬಿಟ್ಟೆ ಎಂತಂದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ
ಮತ್ತೆ ದೂರ ಹೋಗಿ ಓಯಾಸಿಸ್ ಆಗಿದ್ದೇಕೆ?
ಇದು ಇಂದಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗದ ಪ್ರಶ್ನೆ
ನೀನೆಂದರೆ ಹೀಗೇನಾ?
ನಿನ್ನ ಮುಟ್ಟುವ ಪರಿ ಎಂತು????
**********

ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಬರೆಯುವಾಗ
ಕವನಕ್ಕೆ ದಿಕ್ಕಾಗಬೇಕಾದವರು ನಾವೇ ಎಂದು
ಹೇಳುವರು ಪ್ರಕಾಶಕರು
ಅದೊಂದು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆನಾದರೂ ಇದ್ದರೆ ಕೊಡಿರೆಂದು.

ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ! ಕವನಕ್ಕೀಗತಿ ಏಕೆ ಬಂತು
ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲದ ಪರದೇಶಿಯಂತಿರಬೇಕಾ?

ಅಂಡು ಸುಟ್ಟ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ
ಮುದುಡಿ ಕುಳಿತ ಕವನಗಳು ಹೇಳಿದವು
ಮತ್ತೆ ಈಗ ನೀನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದಾದರೂ ಏನು?
ಎಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲೂ ಬರೆದೂ ಬರೆದೂ
ಗುಡ್ಡೆ ಹಾಕು.
*****************

10-4-2021. 9.02am




ಹುಚ್ಚು ಮನಸ್ಸಿನ ಅಸಹ್ಯ ಜನ

ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.  ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಓದುವವರಲ್ಲೂ ಮುಖ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆ ಲೇಖಕರು ಬರೆದ ಬರಹಗಳನ್ನು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಸುಖಿಸುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಎಷ್ಟು ಬಾಲಿಶ, ಅಷ್ಟೇ ಅಸಹ್ಯ ಅವರುಗಳು ಬರೆಯುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು.  ಇವರಿಗೇನು ಹುಚ್ಚಾ ಇಲ್ಲಾ ಲೇಖಕರನ್ನು ರೊಚ್ಚಿಗೆಬ್ಬಿಸುವ ಕುತಂತ್ರವಾ?  Comment option ಇರೋದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯೋದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ.  ಓದಿದ ಬರಹಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡುವ ತಾಕತ್ತಿದ್ದರೆ ಬರಹಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಬೇಕು.  ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ತೆಪ್ಪಗೆ ಇರಬೇಕು.  ಅದುಬಿಟ್ಟು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಕಾಮೆಂಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಾನು ಈ ಬ್ಲಾಗನ್ನು Logout ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.  ಏಕೆಂದರೆ ನನಗೆ ಬರೆಯಲು peace of mind ಬೇಕು.  ನಿಮ್ಮ ಅತಿರೇಕದ ಹುಚ್ಚು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬರಹಗಳನ್ನು ಓದಿ ಚಲಾಯಿಸುವ ತೀಟೆ ಸುತಾರಾಂ ಸರಿಯಲ್ಲ.  ಅಷ್ಟು ತೀಟೆ ಇದ್ದರೆ Facebookಗೆ ಹೋಗಿ.  ಅಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮಂತಹ ಅಂಡಲೆಯುವವರು, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ವರ್ತಿಸುವವರು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಜನ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ.  ಲಂಗು ಲಗಾಮಿಲ್ಲದೆ ಅದೇನು ತಿಂದು ಕೊಬ್ಬಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ತೊಂದರೆ ಕೊಡ್ತಿರೊ ಏನೋ… ಮೂರು ಕಾಸು ಮರ್ಯಾದೆ ಇಲ್ಲದ ಜನ.

ಹಾಗೆ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಅದರದೇ ಆದ ಗೌರವವಿದೆ.  ನನ್ನ ಯಾವುದೇ ಬರಹಗಳಿರಲಿ ; ಕಥೆ,ಕವನ, ಲೇಖನ, ಚುಟುಕುಗಳು, ನುಡಿಮುತ್ತುಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ ಅಂಕೆ ಮೀರಿ ನಾನ್ಯಾವತ್ತೂ ಇದುವರೆಗೂ ಬರೆದಿಲ್ಲ. ಬರೆಯುವಾಗ ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದಂತೆ ಆ ಕ್ಷಣದ ಅನಿಸಿಕೆ, ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಅಕ್ಷರ ರೂಪ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಹೊರತು ಅದೇ ಸತ್ಯವೆಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದವರ ರೀತಿ ಕಮೆಂಟಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? 

ಈಗಾಗಲೇ ಅನೇಕರ ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ.  ಇನ್ನೂ ಮುಂದೂ ಇದೇ ಗತಿ.  ನೆನಪಿರಲಿ.
ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ಅಸಂಬದ್ಧ ನಿಮ್ಮಂತವರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದು ಓದುವ ಅಗತ್ಯವೂ ನನಗಿಲ್ಲ. 

ಈ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಸುಧೀರ್ಘ ಬ್ಲಾಗ್ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬರಹಗಳೊಂದಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇದ್ದೇನೆ.  ನನ್ನ ಇಳಿಸಂಜೆಯ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಊರುಗೋಲು.  ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ, ಹಾರೈಕೆಗಳು ನನಗೆ ದಕ್ಕಿದೆ ಇಲ್ಲಿ.  ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ, ಮುಂದೆ ಕೂಡಾ ಬರೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ, ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ.  ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಲೈಕ್ ಬಂತು ಅಥವಾ ಎಷ್ಟು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬಂತು, ಎಷ್ಟು ಜನ followers ಆದರು ಅಂತ ನಾನ್ಯಾವತ್ತೂ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದವಳಲ್ಲ, ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುವುದೂ ಇಲ್ಲ.  ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೃಪ್ತಿ ಇದೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ.  ಉತ್ತಮ ಓದುಗರ ವಿಮರ್ಶೆ ಬಂದಾಗ ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತೇನೆ.  ಆದರೆ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲ.

ಸಮಾನ ಮನಸ್ಕ ಓದುಗರ, ಉತ್ತಮ ವಿಮರ್ಶೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಲೇಖಕರು ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.  ಹಾಗೆ ಓದಿದ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡುವ ಹಂಬಲ ಓದುಗರಲ್ಲಿ ಇರುವುದರಿಂದ ನಾನು ನನ್ನ ಪ್ರತೀ ಬರಹಕ್ಕೂ comment option ಇಟ್ಟಿರುತ್ತೇನೆ ಹೊರತು ಅಂಡಲೆಯುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯವರಿಗಲ್ಲ.

ಇಂದೇ ಕೊನೆ.  ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮ ಹೊಲಸು ಮನಸ್ಸು ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ನನ್ನ ತೇಜೋವಧೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಕೂಡಲೇ Logout ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.  ನೆನಪಿರಲಿ.

8-4-2021. 12.57pm

ಕವನ (157)

ಜೀವಕ್ಕೆ ಸೆಲೆಯಾಗಿ
ಭಾವಕ್ಕೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ
ಬದುಕಿನ ಊರುಗೋಲಾಗಿ
ನಿಂದವ ನೀನು.

ಒಂಟಿತನ ಹೊಡೆದಟ್ಟಿ
ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಬೇಸರಿಸದೆ
ಒಂದೊಂದೆ ಮೆಟ್ಟಿಲು
ಹತ್ತಿಸಿದವ ನೀನು.

ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ತಂಗಾಳಿ
ಮೈ ಮನ ಉತ್ತೇಜಿಸಿ
ಉಸುರಿದ ಗಾನಕ್ಕೆ
ಕಿವಿಯಾದವ ನೀನು.

ಸಾಕು ಜೀವಕೆ
ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು
ನನ್ನನಾಳುವ ನನ್ನ
ದೊರೆ ನೀನು.

16-12-2016.  11.31pm

ಕವನ (156)

ನೀನು ಮಾತನಾಡದಿದ್ದರೆ
ನನಗೇನಿಲ್ಲ ಬೇಜಾರು
ಆದರೆ ನೀನು ಆಗಾಗ ಬಂದು
ಮುಖ ತೋರುವೆಯಲ್ಲ
ನನ್ನದರದಲಿ ನಗು
ಅರಳಿಸುವೆಯಲ್ಲ ಝಿಲ್ಲನೆ
ಕವನವಾಗಿ ಬರುವೆಯಲ್ಲ
ಶಬ್ದಗಳ ಸರಮಾಲೆ ತೊಟ್ಟು
ದಿನವಿಡೀ ಓದಿ ಖುಷಿ ಪಡುವೆ
ಹೂವಿನಂತ ಮನಸ ಹೊತ್ತು
ಕವನಾ ಕವನಾ ಕವನಾ
ನೀನೆ ಕಣೆ ನನ್ನ ಸೊತ್ತು.

24-10-2016  1.32pm

ಚೆಲ್ಲಾಟ ” ಬಣ್ಣ “

ಕವಿತೆಯ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ
ನಾನು ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋದೆ
ನನ್ನ ನೂಕಿ ಹೇಳಿತು
ನೀನು ಆಗಾಗ ಬರೆಯುತ್ತಲೇ ಇರು
ಇದೇ ನಾನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುವ ಶಿಕ್ಷೆ!

ಆಯಿತು ತನುಮನವೆಲ್ಲ
ಬಣ್ಣದೋಕುಳಿ!
***************

ಬದುಕೇ ಬಣ್ಣದ ರಂಗೋಲಿ
ಎದುರಾಗುವ ಜನರ ಮನಸ್ಸೇ
ಸರ್ವ ಬಣ್ಣಗಳ ಮಿಶ್ರಣ
ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವ ಹೈರಾಣ
ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹೋಗುವುದು
ಒಂದೇ ತಾಣ.
****************

ಮನಸು ಸದಾ ಥಳಕು ಹಾಕುವ
ಆಗಾಗ ಬಣ್ಣ ಬದಲಾಯಿಸುವ
ಜೀವನ ಪರ್ಯಂತ ಚಿತ್ತಾರ ಬಿಡಿಸುವ
ವಿಶ್ವ ಪರ್ಯಟನೆಯನ್ನೇ ಮಾಡುವ
ಲಂಗು ಲಗಾಮಿಗೆ ಸಿಗದೆ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ
ಆಡುವುದು ನವರಂಗಿ ಆಟ.
***************

30-3-2021. 8.50am

ಕವನ ( 155)

ಇಂದು ವಿಶ್ವ ಕಾವ್ಯ ದಿನ.  ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಕಾವ್ಯದ ಕಂಪು ನಿತ್ಯ ಹರಡಿರಲು ಈ ದಿನ ಏಕೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದಿನವೂ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಕಾವ್ಯ ದಿನವಲ್ಲವೆ?

ಇರಲಿ ಕವಿ ಮನಸಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮುದ ನೀಡಿ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟು ಕಾವ್ಯದ ತೊಟ್ಟಿಲು ತೂಗುವ ಎಲ್ಲಾ ಕವಿ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಉಲ್ಲಾಸ ಭರಿಸುವ, ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಮತ್ತದೇ ಗುಂಗಲಿ ತೇಲಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಒಂದು ದಿನ ಮೀಸಲಾಗಿಟ್ಟಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಂತೋಷದ ಸಂಗತಿ.

ನಾನು ಮೊದಲು ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದು ಕವನವನ್ನು ಮಾತ್ರ.  ಬರೆಯುತ್ತಾ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಕವನದೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಹುಚ್ಚು ಒಂದು ಜಾತ್ರೆಯನ್ನೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು.  ಅದೊಂದು ಜೀವಂತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅನ್ನುವ ಭಾಸ ಸದಾ ಮನಸ್ಸಿಗೆ.  ಆಗಾಗ  ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ, ಜಗಳ ಕಾಯುತ್ತೇನೆ ಮಾತೂ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಮಾಡಿ ನನ್ನೇ ನಾನು ಮರೆಯುತ್ತೇನೆ.  ಹೀಗೆ ಕವನಕ್ಕೆ ಕವನ ಬರೆಯುತ್ತಲೇ ಸಂಖ್ಯೆ 155 ಪೂರ್ತಿಗೊಳಿಸಿದ್ದು ನಿಜಕ್ಕೂ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಸಂತೋಷ.  ಇದು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರದ ಅನುಬಂಧ ಎನ್ನುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ.

ಇನ್ನು ಬರೆದಿರುವ ಬೇರೆ ಕವನಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲಾ ಕವಿಗಳಿಗೂ “ವಿಶ್ವ ಕಾವ್ಯ ದಿನ”ದ ಶುಭಾಶಯಗಳು.
**************

ಮನಸು ಇಂದೇಕೋ
ತಡಕಾಡುತ್ತಿದೆ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯಲಿ
ನಿನ್ನ ಹೊಗಳಲು ತೆಗಳಲು
ಮತ್ತದೇ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಸಲು.

ಕೈದೀವಿಗೆಯ ತುಂಬ ಪದಗಳು
ತುಳುಕಿ ಹೊರ ಚೆಲ್ಲುವುದ
ಒಂದಿಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡಿದೆ
ಉಫ್ ಎಂದು ಬೆರಗಾಗಿ ಕೂತೆ.

ಆಗಾಗ ತದೇಕ ಚಿತ್ತದಿಂದ
ನಿನ್ನ ನೋಡುವುದೇ ನನಗತೀ ಚೆಂದ
ಹೀಗೆ ಬಾಗಿ ಬಳುಕಿ ವೈಯ್ಯಾರದಿ
ನೀ ಮೂಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅದೆಷ್ಟು ಸಂತೃಪ್ತಿ!

ಗೊತ್ತು ನನಗೂ ನಿನ್ನೆತ್ತರಕೆ ಏರಲು
ಅಷ್ಟೇನೂ ಸುಲಭವಲ್ಲ ಎಂಬುದು
ಆದರೆ ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಿದ್ದು ಸಾಕು
ಕೊಂಚ ವಿರಮಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡು.

ಹಾಗೆ ಬಟಾಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುವ
ಒಂದಿಷ್ಟು ನಕ್ಷತ್ರಗಳೂ ನೋಡಲಿ
ಅವರ ಮನದೊಳಗೆ ಇಳಿದು ಬಾ
ಆಗಾಗ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಖುಷಿ ಪಡಲಿ.

ನೀನಂತೂ ಮತ್ತೆ ಬಂದೇ ಬರುವೆಯಲ್ಲ
ಬಿಡಲಾಗದು ಬಾಂಧವ್ಯ
ನನಗೂ ನಿನಗೂ ಈಗಲೂ ಮುಂದೂ
ಎಂದೆಂದಿಗೂ ನನ್ನಂತೆ ನಿನಗೂ.

ನೋಡು ಹೇಳಹೆಸರಿಲ್ಲದೆ ಮಣ್ಣಾಗಿ
ಮಾಯವಾಗಿ ಮರೆತು ಹೋದರೇನು ಬಂತು
ಇರುವಷ್ಟು ದಿನ ಈ ಜೀವದೊಳು
ಉಸಿರಿಗೆ ಉಸಿರಾಗಿ ಬೆಂಗಾವಲಾಗಿ ನಿಲ್ಲು.

21-3-2021. 10.55pm






ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಬೋಧಿವೃಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ

ದಿನಾಂಕ 20-3-2021ರ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಬೋಧಿವೃಕ್ಷ ಪುರವಣಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಲೇಖನವಿದು. ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಪತ್ರಿಕಾ ಬಳಗಕ್ಕೆ 🙏

20-3-2021. 1.20pm

ನುಡಿಮುತ್ತುಗಳು

ನಿನ್ನ ನೀ ಅರಿಯದೇ
ಅನ್ಯರನು ದೂರದಿರು
ನಿನ್ನ ನಿಯತ್ತು
ಅನ್ಯರಿಗೂ ವರವಾಗುವುದು.
**********

ಬದುಕು ಸೂತ್ರವಿಲ್ಲದ ಗಾಳಿಪಟದಂತೆ
ನಂಬಿಕೆಯೇ ಜೀವನಕೆ ಅಡಿಪಾಯ
ನಂಬಿಕೆ ಭದ್ರವಾಗಿ ಇದ್ದಷ್ಟೂ ಒಳಿತು
ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ಬದುಕಾಗುವುದು
ಡೋಲಾಯಮಾನ.
****************

ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟಗಳ ತಿಳಿದು
ಭರವಸೆಯ ಮಾತನಾಡುವವರು
ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ
ಆದರೆ ಕಷ್ಟಕ್ಕಾಗುವವರು
ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
************

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನುಂಗಿ
ನೀರು ಕುಡಿಯುವ
ಕಲೆ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು
ಆಗ ಬದುಕು
ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡಲೆ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
***********

ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ
ನಾವೂ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳೋಣ
ಅವರ ಕಷ್ಟ ಸುಖ ವಿಚಾರಿಸಿ
ಅವರ ನಗು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿರಿಸೋಣ.
************

ಆಧಾರ ರಹಿತ ಗಾಳಿಮಾತುಗಳು
ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚುಚ್ಚುವ ಭರ್ಚಿಯಂತೆ
ವಿನಾಕಾರಣ ಮಾತಿಗೆ ಬಲಿಯಾದ ನೋವು
ಆಗಾಗ ಎದೆ ಕುಟುಕದೆ ಇರದು.
***************

ಆಸೆಯೇ ಹಣವಾದರೆ
ಜೀವನವೇ ಹೆಣವಾಗುವುದು
ಹಣದ ಬೆನ್ನು ಬಿದ್ದ ಮನಸು ದೇಹ
ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು
ಕೊನೆಗೆ ಮಸಣ ಸೇರುವುದು.
***************

ಬದುಕು ಕಲಿಸುವ ಪಾಠ
ಒಂದೆರಡಲ್ಲ
ಕಲಿತಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ
ಅದರ ಇತಿಮಿತಿಗೆ
ಕೊನೆಯೆಂಬುದೇ ಇಲ್ಲ.
************

ಮನುಷ್ಯ ಮೊದಲ ಹಂತದಲ್ಲಿ
ತನ್ನದೇ ಯೋಚನೆ ಇತಿಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ
ಇದರಾಚೆಯ ಬದುಕು ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ
ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಅಣಕಿಸುತ್ತದೆ;
ಇಷ್ಟು ದಿನ ನೀನೇನು ಕಡಿದು ಗುಡ್ಡೆ ಹಾಕಿದ್ದು?
ಪರೀತಪಿಸುತ್ತಿರು ಸಾಕು.

15-3-2021. 12.29pm