ಆಪ್ತರು (ಕಥೆ) ಭಾಗ-3

ಮೂರು ದಿನಗಳಿಂದ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಸೌಮ್ಯಾಳಿಗೆ ಫೋನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಎತ್ತದೆ ಇರುವುದು ಶಾಂತಲಾಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ತಲೆನೋವಾಯಿತು.  ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕವಳು ಸೌಮ್ಯಾ.  ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯುತ್ತಿರಲಿ.  ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಆದ ಮೇಲೆ ಮಿಕ್ಕಿದ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ವಹಿಸಿ ಸಂಬಳ ಜಾಸ್ತಿ ಕೊಟ್ಟರಾಯಿತೆಂಬ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಈಗಲೆ ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡಿದಳಲ್ಲಾ… ಆಗಲೆ ಎಂಟು ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಇವಳು ಹೇಳದೆ ಯಾವತ್ತೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಚಕ್ಕರ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಿಲ್ಲ.  ಏನಾಯಿತು ಇವಳಿಗೆ?  ಹೋಗ್ಲಿ ಅವಳಮ್ಮನಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಬಂದು ಹೋಗಬಾರದಾ? ಛೆ! ಈ ಕೆಲಸದವರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಮೇರ್ಬಾನಿಗೆ ಮಾಡಿದರೂ ಅಷ್ಟೇ.  ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಬೇಡ್ವಾ? 

ಒಂದು ವಾರವಾದರೂ ಫೋನಿಲ್ಲ,ಪತ್ತೆ ಇಲ್ಲ.  ಅಂತೂ ಎಂಟು ದಿನ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಒಂಬತ್ತನೇ ದಿನ “ಆಂಟೀ…. ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯಿರಿ.  ನಾನು ಸೌಮ್ಯಾ…”
ಅಬ್ಬಾ! ಹೋದ ಜೀವ ಬಂದಂತಾಯಿತು. 

ಒಳ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ “ಆಂಟಿ ನನಗೆ ಹುಷಾರಿರಲಿಲ್ಲ.  ಊರಿಗೆ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದೆ.  ಅಮ್ಮಂಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ.  ಅವಳ ಫೋನ್ ಕೆಟ್ಟೋಗಿತ್ತು.  ನಿಮಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ.  ಅವಳೂ ಎರಡು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಊರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ಲು.  ಇವತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಂದ್ವಿ ಊರಿಂದ.  ಆಂಟಿ ನಾನು ಇನ್ನು ಊರಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೆ ಇರುತ್ತೇನೆ.  ಅಲ್ಲೆ ಕೆಲಸ ಹುಡುಕೋಣ ಅಂತ.  ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರೋದು ಕಷ್ಟ ಆಂಟಿ…”

ಬಡಬಡನೆ ಎಲ್ಲಾ ಓದರುತ್ತಿದ್ದ ಸೌಮ್ಯಾಳ ನಡೆ ಇವತ್ತೇನು ಹೊಸದಲ್ಲ.  ಆದರೆ ಅವಳಿನ್ನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ವಿಷಯ ಶಾಂತಲಾಳಿಗೆ ಚಿಂತೆಗೀಡು ಮಾಡಿತು.  ಹೋಗ್ಲಿ ಅವಳಮ್ಮ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರಲಿ ಅಂತ ಹೇಳೋಣಾ ಅಂದರೂ ಅವಳು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಇಷ್ಟ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ.  ಆದರೂ….

ಏನೂ ಮಾತನಾಡದೆ ಮೌನವಾಗಿ ಇರುವ ಶಾಂತಲಾಳ ನಡೆ ಕಂಡು ಸೌಮ್ಯಾ ಸಮಜಾಯಿಷಿ ಹೇಳಲು ಹೊರಟಾಗ “ಆಯಿತು ಇಷ್ಟು ದಿನ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ.  ನೀನು ಬರೋದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದೇ ಬೇಜಾರು ಕಣೆ.  ಅದೆಷ್ಟು ದಿನ ಬರ್ತಿಯೊ ಬಾ.  ಆದರೆ ನಿನ್ನ ರೀತಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ಸಿಕ್ಕರೆ ಇಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.  ಹಾಗೇನಾದರೂ ಹುಷಾರು ತಪ್ಪಿದರೆ ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮ ಬಂದು ಮಾಡಲಿ.  ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿಬಿಡು ಆಯ್ತಾ.”

ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಂದ ಸೌಮ್ಯಾ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮತ್ತೆ ನಾಪತ್ತೆ.  ಅವಳೂ ಇಲ್ಲ ಅವಳಮ್ಮನೂ ಇಲ್ಲ.  ಸಂಬಳವನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗದ ಅವಳ ನಡೆ ಒಗಟಾಗಿ ಕಾಡಿತು. 

ಅವಳು ಹೋದ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೊರೋನಾ ಹಾವಳಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದು ಜನ ಕಂಗಾಲಾಗುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎದುರಾಗಿರುವುದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆತಂಕ.  ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರೂ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ಶಾಂತಲಾ ಏನು ಮಾಡಿಯಾಳು?  ನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಕಳೆಯೋದಿಲ್ಲ.  ಮತ್ತೆ ಶುರುವಾಯಿತು ಕೆಲಸದವರ ಬೇಟೆ.

ಒಂದಿನ ಹಾಲು ತರಲು ಬೆಳಗಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಹೋದಾಗ ದಿಢೀರನೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾದ ಸೌಮ್ಯಾಳ ಅಮ್ಮ “ಆಂಟಿ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀರಾ?”

“ಹೂಂ ಕಣೆ.  ಎಷ್ಟು ಸಾರಿ ನಿನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡೋದು? ಎಲ್ಲಿ ಸೌಮ್ಯಾ.  ಪತ್ತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿ ಹೋಗಬಾರದಾ?  ಎಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ? ಹೇಗಿದ್ದಾಳೆ? ಸಂಬಳ ಕೂಡಾ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿಲ್ಲ”

“ಅಯ್ಯೋ, ಆಂಟಿ ಸೌಮ್ಯಂಗೆ ಮತ್ತೆ ತುಂಬಾ ಹುಷಾರಿರಲಿಲ್ಲ.  ಊರಿಗೆ ಹೋದವಳು ಬಂದೇ ಇಲ್ಲ.  ಅಲ್ಲೆ ಇದ್ದಾಳೆ.  ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ಬರೂ ಊರು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.  ಸ್ವಲ್ಪ ಆಸ್ತಿ ಇದೆಯಲ್ಲಾ.  ಅಲ್ಲೇ ಏನಾದರೂ ವ್ಯವಸಾಯ ಮಾಡ್ತೀವಿ.  ಅಂಗಡಿ ಹಾಕ್ತೀವಿ ಅಂತೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ರು.  ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಬರ್ಲಾ?”

“ಇರು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.  ತಗೊ…ಈ ಹಣ ಸೌಮ್ಯಾಳಿಗೆ ಆಂಟಿ ಕೊಟ್ರು ಅಂತ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡು.  ಬಂದಾಗ ಮನೆಗೆ ಬರಲು ಹೇಳು” ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ ಕಾಯದೆ ಅವಳ ಒಂದು ವಾರದ ಸಂಬಳದ ಬಾಬ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಹಣ ಸೇರಿಸಿ
ಕೊಟ್ಟು ಮನೆಯ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾಳೆ ಶಾಂತಲಾ.

ಇಡೀ ದಿನ ಮಾತಿಗಿಂತ ಮೌನದಲ್ಲಿದ್ದ ಶಾಂತಲಾ ಒಂದು ರೀತಿ ಬೇಜಾರಿನಲ್ಲೆ ದಿನ ದೂಡಿದಳು.

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ಭಾಗ -4ರಲ್ಲಿ.
30-9-2022 10.00pm

ಭಕ್ತಿ ಗೀತೆ (ಬನಶಂಕರಿ ದೇವಿ)

ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬ್ಲಾಗ್ ಓದುಗ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಶರನ್ನವರಾತ್ರಿಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು 🌷

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=pfbid07CS2ghByQsNE4bptsGeycxWgSMaZXekFG6Lk8HVhfwohp74XYucPEHhbps3X2rtnl&id=100002186944681&sfnsn=wiwspmo

ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಬರೆದ ಭಕ್ತಿ ಗೀತೆ ನಮ್ಮೂರಿನವರೇ ಆದ ಶ್ರೀಮತಿ ಗಂಗಾಬಾಯಿ ಹೆಗಡೆಯವರು(ಇವರು ನಾನು ಕಲಿತ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಮಾಸ್ತರರಾದ ಶ್ರೀ ಕೆ.ಆರ್.ಹೆಗಡೆಯವರ ಹೆಂಡತಿ) ಸುಶ್ರಾವ್ಯವಾಗಿ ಹಾಡಿ fbಯಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ಲಿಂಕ್ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಅನಂತ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಗಂಗಕ್ಕಾ. ಒಮ್ಮೆ ನೀವೂ ಕೇಳಿ ಆನಂದಿಸಿ.

ಬಾರೆ ಭಾಗ್ಯದ ಸಿರಿಯೆ
ನಮ್ಮಮ್ಮ ಬನಶಂಕರಿ ತಾಯಿ||

ನಿನ್ನಯ ನಾಮವ ಜಪಿಸುತಲಿರುವೆ
ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲಿ ಗಂಧಾಕ್ಷತೆ ಇಡುವೆ
ಕುಂಕುಮಾರ್ಚನೆ ತಪ್ಪದೆ ಮಾಡುವೆ
ತುಪ್ಪದ ದೀಪವ ಬೆಳಗುವೆ ತಾಯೆ||

ಅಡಿಗಡಿಗಿದೊ ಮಾಡುವೆ ಹೆಜ್ಜೆ ನಮಸ್ಕಾರ
ಗುಡಿಯ ಸುತ್ತ ಉರುಳು ಸೇವೆಯ ಗೈವೆ
ಲಲಿತ ನಾಮಾರ್ಚನೆ ಉಲಿಯುತ ನಾಲಿಗೆ
ಹರಕೆಯ ದೀಪವ ಹಚ್ಚುವೆ ತಾಯೆ||

ಭಕ್ತರ ಸಲಹುವ ಶಕ್ತಿಯು ನೀನು
ಶಿಷ್ಟರ ಪೊರೆಯುವ ದೇವತೆ ನೀನು
ನಿನ್ನಡಿಗೆರಗಿಯೆ ಬೇಡುವೆ ತಾಯೆ
ಭಕ್ತಳ ಮೊರೆಯನು ಆಲಿಸು ಮಾಯೆ||

ಭವ ಬಂಧನದೊಳು ನಲುಗಿಹೆ ನಾನು
ಇಹಪರ ಗತಿಯನು ಅರಿಯೆನು ನಾನು
ಅನುದಿನ ಕಾಣುವ ಹಂಬಲವೆನಗೆ
ದರುಷನ ಭಾಗ್ಯವ ನೀ ಕರುಣಿಸಮ್ಮಾ||

1-4-2018. 5.40pm

ಗೀತಾ ಹೆಗ್ಡೆ ಕಲ್ಮನೆ ಕವಿತೆ – ಇರಲಿ ಬಿಡು ಆಪ್ತೇಷ್ಟರು… | ಅವಧಿ । AVADHI

https://avadhimag.in/%e0%b2%97%e0%b3%80%e0%b2%a4%e0%b2%be-%e0%b2%b9%e0%b3%86%e0%b2%97%e0%b3%8d%e0%b2%a1%e0%b3%86-%e0%b2%95%e0%b2%b2%e0%b3%8d%e0%b2%ae%e0%b2%a8%e0%b3%86-%e0%b2%95%e0%b2%b5%e0%b2%bf%e0%b2%a4%e0%b3%86/

ಮುಕ್ತ ಹಾದಿ

ಬರೆದೂ ಬರೆದೂ ಬಸಿರಾಗುವುದು
ನೆನಪೆಂಬ ಪೆಡಂಭೂತ
ದುಃಖತಪ್ತ ಮನಕ್ಕೆ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳೀಕೊಳ್ಳಲು
ಇರುವುದೊಂದೇ ಮುಕ್ತ ಹಾದಿ.

ಕಡಲ ಕೊರೆತದ ಕುರುಹು
ನೀರು ಸರಿಯದ ಹೊರತೂ ಕಾಣದು
ಒಳಗೊಳಗೇ ಅಗ್ನಿ ಕೂಪ
ಇಂಚಿಂಚಾಗಿ ಸುಡದೇ ಬಿಡದು.

ಯಾವ ಮುರಳಿಯ ಮೋಹ ಪಾಶ
ಕೊರಳು ಬರಿದಾಗಿಸಿ ಬಿಂದು ಅನಂತದೆಡೆಗೆ
ನಡೆದೆಯಾ ಎಂದುಸುರಲು
ದೈನ್ಯತೆಗೆ ಕೊನೆಯೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಯಿತು.

ಜೀಕಬೇಕು ಕಡಲ ಹಾಯಿದೋಣಿ
ಅಬ್ಬರದ ಅಲೆಗಳಿಗೂ ಅಂಜದೆ
ಚಿತ್ತದೊಳು ಮತ್ತದೇ ಎಂದಿನಂತೆ
ಛಿದ್ರಗೊಂಡ ಅಷ್ಟೂ ಶಕ್ತಿಯ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡು.

12-9-2022 7.30pm

ಇರಲಿ ಬಿಡು ಆಪ್ತೇಷ್ಟರು

ಕದಡಬೇಡ ಮನವೆ
ಹುಳಿ ಹಿಂಡಿ ತೂತು ಮಡಿಕೆಯಂತೆ
ಒಡೆದು ಹೋಗುವುದು
ಆಪ್ತೇಷ್ಟರು ಎಂದುಕೊಂಡ ಭಾವನೆ
ಭುಗಿಲೆದ್ದ ಧರೆ ಉರಿಯುವಂತೆ
ಶಾಖ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ
ಲಾವಾರಸ ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ ಹರಿದು
ನಖಶಿಖಾಂತ ಬೆಣ್ಣೆ ಸವರುವ ಮಾತುಗಳು
ಕೇಳಿದರೂ ಸಮಾಧಾನಗೊಳ್ಳದ ಮನಸು
ಸದಾ ಚಿಂತೆಯ ಸಂತೆಯಂತಾಗುವುದು.

ಇರಬಹುದು ಅವರಿವರು ಅಂದ ಮಾತು
ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದರೆ ಕಾದ ಸೀಸದಿಂದ
ಎರಕ ಹೊಯ್ದಂತೆ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಬುಡಮೇಲು
ಬೇಡಾ ಬೇಡಾ ಯಾವ ಮಾತು
ಹೀಗೆಯೇ ನಂಬಿಕೊಂಡವರ
ನಂಬಿಕೊಂಡಂತೆ ಇದ್ದುಬಿಡುವುದು ಲೇಸು.

ಆಗಲೋ ಈಗಲೋ
ಹೋಗುವ ಜೀವಕ್ಕೆ ಇನ್ನೆಂತಹ
ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇದ್ದೀತು ಹೇಳು?
ಒಂದಿಷ್ಟು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ, ಕರುಣೆ, ಆತ್ಮೀಯ ಮಾತು
ಪಡೆದಿದ್ದು ಬದಿಗೊತ್ತಲಾದೀತೆ?
ಯಾವ ಜನ್ಮದ ಋಣಾನುಬಂಧವೋ ಏನೋ
ಇದುವರೆಗೂ ದಕ್ಕಿದ್ದು ದಿಟ ತಾನೆ..
ಮತ್ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲದ ಗೊಡವೆ?

ಮನವೆ ನಿನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆಯಲಿ ನೀನಿರು
ಅಂದವರ ಬಾಯಿಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕಲಾಗದು
ಬೇಕು ಅವರು, ಇವರು, ಎಲ್ಲರೂ
ವಸುದೈವ ಕುಟುಂಬಕಂ ಈ ಜಗದೆಲ್ಲ ಜನರು
ಒಂದಾಗಿ ನಡೆದರೇನೇ ಕ್ಷೇಮ
ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕು ಬದುಕಿಗೆ
ನಂಬಿಕೆ, ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸ, ಒಗ್ಗಟ್ಟು
ನೆಮ್ಮದಿಗಿದು ಬುನಾದಿ.

ಕಡಲಾಚೆಯ ಕನವರಿಕೆ
ನಿತ್ಯ ನೂತನ ನಿರಂತರ ಬಿಡಲಾದೀತೆ?
ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಾಗಿಯೋ ಇಲ್ಲಾ
ಹಿತೈಷಿಗಳಾಗಿಯೋ ಇರಲೇ ಬೇಕಲ್ಲವೇ?
ಹದವಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಪೈರಿಗೆ ನೆಲೆಕಾಣಿಸಲು
ಊರತುಂಬ ಡಂಗುರ ಸಾರಲಾಗದಿದ್ದರೂ
ಕೊನೆಗೆ ಹುಟ್ಟೂರಲ್ಲಾದರೂ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು
ಹೆಗಲಾಗಿ ಬಂದವರು ಇರಲಿ ಬಿಡು
ನಡುಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ
ಅಗುಳಿ ಇದ್ದಂತೆ!

19-9-2022. 3.13pm


ಆಪ್ತರು (ಕಥೆ)(ಭಾಗ – 2

“ಆಂಟೀ…. ತಿಂಡಿ ಆಯ್ತಾ? ಏನು ತಿಂಡಿ ಇವತ್ತು?”

ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲ ಮೂಲಕ ನಿತ್ಯ ಬರುವ ಅವಳ ಆಗಮನದ ಗುರುತು.  “ಛೆ! ಇವಳದೊಂದು… ನಿತ್ಯ ಇವಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿ ಏನು ತೀರ್ಥ ಏನು
ಅಂತ ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕು.  ದೇವರೇ ದೇವರೆ ಇದೊಳ್ಳೆ ತಲೆ ನೋವಾಯಿತಲ್ಲಾ….ಹೇಳೊ ಹಾಗಿಲ್ಲ ಬಿಡೊ ಹಾಗಿಲ್ಲ.‌  ತಾವಾಯಿತು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವಾಯಿತು ಅಂತ ಮಾಡಿ ಹೋಗೋದು ಬಿಟ್ಟು ಮನೆ ಸಮಾಚಾರವೆಲ್ಲಾ ಬೇಕು ಈ ಸೌಮ್ಯಾಳಿಗೆ.  ಒಳಗೊಳಗೇ ಗೊಣಗಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಾಂತಲಾ ಒಂದಿನ ರೇಗೇ ಬಿಟ್ಟಳು; “ಅದೇನಾದರೂ ಆಗಿರಲಿ.. ನಿನಗೆ ದಿನಾ ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕಾ?  ಸುಮ್ಮನೆ ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆದು ಹೋಗು ಸಾಕು. “

“ಹಾಗಲ್ಲಾ ಆಂಟಿ…. ಸುಮ್ಮನೆ ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಂಡೆ ಅಷ್ಟೇ..ಹಿ…ಹಿ….”  ಏನಂದರೂ ಒಂದು ದಿನವೂ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ಸದಾ ಚಟಪಟಾ ಅಂತ ಮಾತನಾಡುವ ಅವಳು ಬರಬರುತ್ತಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚೇ ಸಲುಗೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡ ಸೌಮ್ಯಾ ಶಾಂತಲಾಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನೆಲೆಯೂರತೊಡಗಿದಳು.  ಅವಳು ಬರೋದನ್ನೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದು ಮಾಡಿದ ತಿಂಡಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಅವಳಿಗೋಸ್ಕರ ಎತ್ತಿಡುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬದಲಾವಣೆ ಅವಳ ಆತ್ಮೀಯ ನಡೆ ಕಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.  ಅವಳೋ…. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರಲು ಹೊತ್ತಿಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ…. ಬರುವಾಗಲೇ ಇವತ್ತು ಹೀಗಾಯಿತು ಹಾಗಾಯಿತು…. ಆಂಟಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಲೇಟಾಯಿತು.  ದಿನಾ ಅದೇ ರಾಗ ಅದೇ ಹಾಡು. 

ಮಾತು ಮಾತು ಮಾತು ಇವಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾನಾಡುತ್ತ ಹೊತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗದಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ದಿನಗಳು ಸರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.  ಇವಳೇನು ನಮ್ಮನೆ ಕೆಲಸದವಳಾ ಅಥವಾ ಒಡಹುಟ್ಟಿದ ಸಂಬಂಧದವಳಾ?  ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಶಾಂತಲಾ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುವಂತಾಯಿತು.

ಎರಡು ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿ ಸೌಮ್ಯಾ ಇನ್ನೂ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ವರ್ಷ.  ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಮದುವೆ ಮಾಡಿದ್ದ ಅವಳ ಅಮ್ಮ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಊರಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಅತ್ತೆಯ ಹತ್ತಿರ ಬಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿ ಮಗಳು ಅಳಿಯನಿಗೆ ಮನೆ ಮಾಡಿ ನಾಲ್ಕಾರು ಮನೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹಚ್ಚಿದ್ದಳು.  ಅಳಿಯನಿಗೆ ಪೇಂಟಿಂಗ್ ಕೆಲಸ.  ಕುಡಿತ ಗಿಡಿತ ಇಲ್ಲದ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯ.  ಅಳಿಯನಿಗೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಸ್ತಿ ಇದ್ದು ಅತ್ತೆ ಮಾವ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. 

ಆದರೆ ಸೌಮ್ಯಳಿಗೆ ಒಂದೇ ದುಃಖ ಸದಾ ಅಲವತ್ತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವಳು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಊರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟಿರುವುದು.  ಆಗಾಗ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಅಳುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಶಾಮಲಾಳಿಗೂ ಸಂಕಟ.  “ಹೋಗು ಎರಡು ದಿನ ಇದ್ದು ಬಾರೆ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಅಂದರೂ ಇಲ್ಲ ಆಂಟಿ ಕೆಲಸದ ಮನೆಯವರು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ.  ಆಗಾಗ ರಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರೆ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.  ನಾನೂ ಚೀಟಿ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ.  ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾಲ ಇದೆ.  ಬಾಡಿಗೆ ಕಟ್ಟಬೇಕು.  ಈ ತುಟ್ಟಿ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರ ನಡೆಸೋದು ಕಷ್ಟ.   ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಹಣ ಬೇಕಲ್ವಾ?  ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದರೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು ಕಷ್ಟ.  ಅದಕ್ಕೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದು.  ಅಳುತ್ತ ಮೂಗು ಬಾಯಿ ಕಣ್ಣು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ “ಬರ್ತೀನಿ ಆಂಟಿ.  ನಾಳೆ ಬೇಗ ಬರ್ತೀನಿ” ಹೇಳುತ್ತ ಹೊರಟಾಗ ಬೇಗ ಬರೋದಿರಲಿ ನೆಟ್ಟಗೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತಪ್ಪದೇ ಬಾರೆ ಹೇಳುವುದು ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ ಶಾಂತಲಾ.  ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಈ ಹುಡುಗಿಗೆ.  ಪಾಪ ಅನ್ನಿಸಿತು.

ಕಾಲ ಎಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರಿದರೂ ಕೆಲವು ಜನಾಂಗದವರು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಮದುವೆ ಮಾಡುವ ಪದ್ಧತಿ ಇನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ.  ಇಪ್ಪತ್ತೈದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಸಂಸಾರವೇ ಸಾಕು ಅನ್ನುವಂಥ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹಲವರದು.  ಹೂಂ…. ದೀರ್ಘ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿನೊಂದಿಗೆ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಒಳ ಬಂದಳು ಶಾಂತಲಾ.

ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಶ್ರಾವಣ ಶುಕ್ರವಾರ.  ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು ನಿತ್ಯ ಕರ್ಮ ಮುಗಿಸಿ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಇವಳು ಬೇಗ ಬರ್ತೀನಿ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ.  ಮನೆ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ ಸ್ನಾನ ಪೂಜೆ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿಸಿ ಇಂದಾದರೂ ದೇವಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಲಿಂಬೆಹಣ್ಣಿನ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಬರೋಣವೆಂದು ಶಾಂತಲಾ ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.  ಗಂಟೆ ಹತ್ತಾಯಿತು ಹನ್ನೊಂದಾಯಿತು ಬೇಗ ಬರುತ್ತೇನೆಂದ ಸೌಮ್ಯಾಳ ಪತ್ತೆ ಇಲ್ಲ.  ಶಾಂತಲಾಳಿಗೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ಚಡಪಡಿಕೆ.  ಹೋಗಿ ಹೋಗಿ ಇನ್ನೂ ಇವಳ ಮಾತನ್ನು ನಂಬುತ್ತೇನಲ್ಲಾ…ಕೋಪ ನೆತ್ತಿಗೇರುತ್ತಿದೆ.  ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲ ಮಹಾಮಂಗಳಾರತಿ.  ಇವಳು ಬಂದರೆ ವಾಪಸ್ಸು ಹೋಗಲಿ.  ನಾಳೆ ಬಂದು ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯಲಿ ಅಂದುಕೊಂಡು ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ. 

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ದಡಬಡಾ ಅಂತ ಬಂದ ಸೌಮ್ಯಾ ಉಫ್ ಎಂದು ಬಾಗಿಲು ಮೆಟ್ಟಿಲ ಮೇಲೇ ಕೂತುಬಿಡಬೇಕಾ…
ಆಂಟೀ… ಇವತ್ತು ನಾನು ಉಳಿದಿದ್ದೇ ಹೆಚ್ಚು.  ಅದೇನಾಯಿತು ಅಂದರೆ ನಾನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಆ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಬೆಡ್ ರೂಮಲ್ಲಿ ಜಿರಲೆ ಊದುಬತ್ತಿ ಹಚ್ಚಿ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದರಾ. ನಾನು ಹೋದಂತೆ ಸೌಮ್ಯಾ ರೂಮು ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡು ಅಂದರು.  ನಾನು ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ ಮುಚ್ಚಿದ್ದ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಒಂದೇ ಗೊತ್ತು.  ತಲೆ ಸುತ್ತಿ ಬಿದ್ದೆ.  ಅಜ್ಜಿ ಸೊಸೆ ನನ್ನ ನೋಡಿ ನೀರು ಕುಡಿಸಿ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಡಾಕ್ಟರ್ ಶಾಪಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದರು.  ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಇದ್ದು ಈಗ ಬಂದೆ ನೋಡಿ.  ನೋಡಿ ಮಾತ್ರೆ…

ಅಯ್ಯ ಇವಳ ಮನೆ ಕಾಯಾ… ಏನಾದರೂ ಒಂದು ರಾಮಾಯಣ.  ಹಾಗಂತ ಬಯ್ಯೋಕಾಗುತ್ತಾ?  ಇವಳ ಪುರಾಣ ಕೇಳ್ತಾ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆ ದಾಟಿತು. 

“ಆಗ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದ ಸೌಮ್ಯಾ ಆಂಟಿ ನೀವೆಲ್ಲಿಗಾದರೂ ಹೊರಟಿದ್ರಾ? “

ನಗು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ.  ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಬಾಗಿಲು ಬೀಗ ತೆಗೆದು “ನಡಿ ನಡಿ ಪಾತ್ರೆ ತೊಳಿ.  ನನಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸವಿದೆ.  ಸದ್ಯ ಹುಷಾರಾಗಿ ಬಂದ್ಯಲ್ಲಾ.  ಆ ಮನೆಯವರಿಗೆ ತಲೆ ಬೇಡ್ವಾ?  ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದಿಡಲು ಏನಾಗಿತ್ತು.  ನಿನಗೆ ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದರೆ ಬೇಡ್ವೆ..ಸೀದಾ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮಲಗು ಮಾರಾಯ್ತಿ.”  

” ಈಗ ಏನು ಸುಸ್ತಿಲ್ಲ.  ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆದೇ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋದು. ಅಲ್ಲಾ ಆಂಟಿ ಅದೇ ಅಂತಿನಿ. ಆಂಟಿ ನೋಡಿ…. ನನ್ನ ಅವಸ್ಥೆ.  ಏನಾದರೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದ್ರೆ…” ಮತ್ತೆ ಶುರುವಾದ ಅವಳ ಮಾತು ಶಾಂತಲಾ ತನ್ನ ಪರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದೇ ದೊಡ್ಡ ಖುಷಿ,ಜೋಷಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು. 

ಇತ್ತ ಶಾಂತಲಾ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಾಗದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಬೇಸರವಿದ್ದರೂ ಭಗವಂತಾ ಎಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ಲೀಲೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಅಡಿಗೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ಹಾಗೆ -3ರಲ್ಲಿ.

ಆಪ್ತರು (ಕಥೆ)(ಭಾಗ -1)

” ಅಕೋ ನಾನು ಲಕ್ಷಿ ಬಂದಿದ್ದೀನಿ.  ಗೇಟಿನ್ನೂ ಬೀಗ ಹಾಕೇ ಐತೆ….ಅಯ್ಯ…ಗೇಟಿನ ಬೀಗ ಎಸಿರಿ. ನಾನೇ ತೆಕ್ಕೊಂತೀನಿ.  ಲೇಟಾಯ್ತದೆ.”

ಇನ್ನೂ ಬೆಳಗಿನ ಏಳುವರೆ ಗಂಟೆ.  ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವ ಧಾವಂತ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಗೇಟಿನ ಬೀಗ ತೆಗೆಯುವ ವಾಡಿಕೆ ಇದ್ದು ಸದಾ ಬೀಗ ಜಡಿದೇ ಇರಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಒಂಟಿ ಮಹಿಳೆ ಇರುವ ಮನೆಯದು.  ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಈ ಕೊರೋನಾ ಬಂದ ಮೇಲಂತೂ ಜಗತ್ತಿನ ಜಂಜಡವೇ ಬೇಡಾ ಕೊರೋನಾದ ಕರಿ ನೆರಳೂ ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿಯೋದು ಬೇಡವೆಂದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ, ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಇರಬೇಕಾದರೆ ಉಪಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಮನೆ ಕೆಲಸದವಳ ಅಗತ್ಯ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು.  ಸೇರಿ ನಾಲ್ಕು ದಿನಕ್ಕೆ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು ಅವಳ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ.  ಭರ್ರನೆ ನೀರು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದು ಮಾಡದ ನಲ್ಲಿ, ಅಂಟಿಕೊಂಡ ಪಾತ್ರೆ ಉಜ್ಜಿದಂತೆ ಮಾಡಿ ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಳಿಸಿ ಎಂಜಲಿಲ್ಲ ಮುಸುರೆ ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.  ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರೆ ಹತ್ತೇ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ತೊಳೆದಾಯ್ತು.

“ಅಕೋ… ಸಿಂಕ್ ಉಜ್ಜಬೇಕಾ? “

” ಹೂಂ. ಇನ್ನೇನು ನಾನು ಬಂದು ಉಜ್ಜಲಾ?” ರೇಗೋಯ್ತು ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ.

“ಅಲ್ಲ ಅಕ್ಕೋ ಕೆಳಗೆಲ್ಲಾ ತೊಳಿ ಅಂತೀರಾ?  ನಾನು ಇದೆಲ್ಲಾ ಒಪ್ಕೊಂಡಿಲ್ಲ.”

ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ!  ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಕೊಸರು ತೆಗಿಯೊ ಇವಳು ಎಲ್ಲಿಂದ ಗಂಟು ಬಿದ್ಲಪ್ಪಾ ಅಂತನಿಸಿದರೂ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಉಪಾಯವಿಲ್ಲ. 
ಒಂದಿಷ್ಟು ದಿನ ಅಥವಾ ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಆಗಬಹುದು ಆರೋಗ್ಯ ಸುಧಾರಿಸಿ ಮೊದಲಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರಲು.  ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗಾದರೂ ಹೇಗೋ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಇದ್ದರಾಯಿತು.  ಸರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ಸಿಗುವುದೇ ಅಪರೂಪ.  ಮೊದಲು ಹೀಗಿರಲಿಲ್ಲ.  ನಿಯತ್ತಾಗಿ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ನಾಲ್ಕಾರು ವರ್ಷ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಹೋದವರು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುವುದು ಸಹಜ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ.  ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಶಾಂತಲಾ ” ತಡಿಯೆ ಬಂದೆ… ಕೀ ಕೊಡ್ತೀನಿ” ಹೇಳುತ್ತ ಎದ್ದೇಳುತ್ತಾಳೆ.

ಕೋಲೂರಿ ಕುಂಟಿಕೊಂಡು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದಳು.  ಹೊಸಿಲು ದಾಟಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ.  ಆದರೂ ಶ್ರಮಪಟ್ಟು ಸಣ್ಣಗೆ ನೆಗೆದು ದಾಟಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ಪಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ.  ಮೊದಲಿನ ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಒಳಗೆ ಕೀ ಇಡಲು ಮರೆತಿದ್ದ ಮಗಳ ಮರೆವಿಗೆ ತಾನು ನೆನಪಿಸದೇ ಇರುವುದು ತನ್ನದೇ ತಪ್ಪೆಂದು ಗೊಣಗಿಕೊಂಡು ಬಗ್ಗಿ ಪಕ್ಕದ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಕೀಯನ್ನು ಗೇಟಿನಾಚೆ ಎಸೆದು ” ಕೀ ತೆಗೆದು ಗೇಟಾಕಿಕೊಂಡು ಬಾರೆ ಒಳಗೆ.  ಹಾಗೆ ಮನೆ ಮುಂದೆ ನೀರು ಹಾಕಿ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕೋದು ಮರೆಯಬೇಡಾ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ ಒಳಗಡಿ ಇಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೊಸಿಲು ಎಡವಿ ದೊಪ್ಪನೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಏಟಾದ ಬಲಗಾಲಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಬಡಿದಂತಾಗಿ ನೋವಿನಿಂದ ಕೂಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. 

“ಅಯ್ಯೋ ಅಮ್ಮಾ ಏನಾಯ್ತು?” ಎದ್ದು ಓಡಿಬಂದ ಮಗಳು…. ಇವಳು… ಸೇರಿ ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಎತ್ತಿ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಸಿ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುವಾಗ “ಥೋ…. ಎಂತಾ ಕೆಲಸ ಆಗೋಯ್ತು. ತಾನು ಏಳಬಾರದಿತ್ತು, ಮಗಳನ್ನು ಕೂಗಬೇಕಿತ್ತು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೂ ಮಗಳು ಸಹಸ್ರನಾಮ ಶುರುಮಾಡಿದ್ದು ಕಂಡು ಶಾಂತಲಾ ತೆಪ್ಪಗಾಗುತ್ತಾಳೆ.

ಪಾಪ ಅವಳಾದರೂ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ?  ಮನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಆಗಲೇ ಒಂದು ವಾರ ಆಗಿದೆ.  ರೂಢಿ ಇಲ್ಲ.  ದಿಢೀರನೆ ಬಂದೆರಗಿದ ಸಮಯ ಸಂದರ್ಭ ಕಂಗಾಲಾಗಿಸಿದೆ.  ಜೊತೆಗೆ ಆಫೀಸ್ ಕೆಲಸ ವರ್ಕ್ ಫ್ರಮ್ ಹೋಮ್ ಏನ್ ಕೇಳ್ತೀರಾ ಮೀಟಿಂಗ್ ಮೀಟಿಂಗ್.  ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಸಹನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಅಲವತ್ತುಕೊಳ್ಳೋದು, ಕೂಗಾಡೋದು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.  ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸರಿದೂಗಿಸುವುದು ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವೇ ಆದರೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಇವೆಲ್ಲ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊರುವ ತಾಳ್ಮೆ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಇರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಶಾಂತಲಾಳ ವಾದ.  ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಇಂತಹ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಜಟಾಪಟಿ ಶುರುವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.  ಆಗೆಲ್ಲ ಶಾಂತಲಾಳೇ ಸೋಲಬೇಕು ಮಗಳು ಶ್ರುತಿ ಎದುರಿಗೆ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒಂದೊಂದಕ್ಕೇ ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಮಗಳ ನಡೆ ಕಂಡು ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತಾಳೆ.  ” ನೋಡಮ್ಮಾ ಕಾರೆಲ್ಲಾ ತೊಳೆದು ಮುಂದೆ ಗುಡಿಸಿ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ.  ರೋಡಲ್ಲಿ ಹೋಗುವವರು ನನ್ನ ರಂಗೋಲಿ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು. ಹಾಗಿದೆ ಗೊತ್ತಾ? ಸರಿ ಹಾಲು ಹಣ್ಣು ಎಲ್ಲಾ ತಂದಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.  ದೇವರ ಮುಂದೆ ಒರೆಸಿ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕೋದು ಬಾಕಿ ಇದೆ.  ಹಾಗೆ ಹೂವು ಗರಿಕೆ ಕೊಯ್ದು ತಂದಿಟ್ಟು ನಾನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಬರುತ್ತೇನೆ.  ಇವತ್ತು ನಾಳೆ ಹಬ್ಬ ಅಲ್ವಾ? ಚಹಾ ಮಾಡಿಯಾದರೆ ಕೊಡು.  ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಒಂದೈದು ನಿಮಿಷ ಕುಳಿತು ಚಹಾ ಕುಡಿಯುತ್ತೇನೆ.  ನೀನು ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಕರೆಯ ಕೂಡದು ಆಯ್ತಾ?”

ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ ನಗುತ್ತಾ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಖಡಕ್ ಚಹಾ ಕಪ್ಪಿನ ತುಂಬ ಬಗ್ಗಿಸಿಕೊಟ್ಟು ತಾನೂ ಚಹಾ ಕುಡಿಯುತ್ತ ಅಲ್ಲಾ….. ಒಂದು ಹತ್ತು ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಬದಲಾದ ಮಗಳ ನಡೆ ಕಂಡು ಭೇಷ್ ಮಗಳೆ.  ನನಗಿನ್ನು ಯೋಚನೆ ಇಲ್ಲ.  ನಾಲ್ಕು ಜನರೆದುರು ಸೈ ಅನಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕು ನಡೆಸುವ ಗುಣ ನಡತೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಇದೆ.  ಸಾಕಿಷ್ಟು.  ಮಗಳಾಗಿ ನಿನ್ನ ಪಡೆದಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಸಾರ್ಥಕ ಆಯ್ತು.  ಸದಾ ಸುಖಿಯಾಗಿರು ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹಾರೈಸುತ್ತಾಳೆ.

“ಅಕೋ….” ಕೂಗಿದ್ದು ಯಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು.

“ಇರು ಬಂದೆ” ವಾಕರ್ ಸಹಾಯದಿಂದ ರೂಮಿಗೆ ಬಂದ ಶಾಂತಲಾ “ಬಾರೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಿಟಕಿ ಹತ್ತಿರ.  ನೋಡು ಹದಿಮೂರು ದಿನಗಳ ನಿನ್ನ ಕೆಲಸದ ಬಾಬ್ತು ತಗೊ.  ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ?”

“ಇಲ್ಲ ಅಕ್ಕಾ”

ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರುವಾಗ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಮಾತು.  ಅವರಷ್ಟು ಕೊಡ್ತಾರೆ ಇವರಿಷ್ಟು ಕೊಡ್ತಾರೆ ನೀವೂ ಕೊಡಿ. 

“ಹೋಗಲಿ ನಾವು ಯಾವು ಯಾವುದಕ್ಕೋ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.  ಕೊಟ್ಟು ಬಿಡಮ್ಮಾ.  ಕೆಲಸ ನಿಯತ್ತಾಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.  ಪರ್ಮನೆಂಟಾಗಿ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ನಮಗೊಬ್ಬರು ಕೆಲಸದವರು ಬೇಕು.  ನೋಡು ನಿನಗೂ ವಯಸ್ಸಾಯ್ತು.  ನನಗೂ ನೆರವಾಗಲು ಸಮಯ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ” ಎಂದ ಮಗಳ ಮಾತಿಗೆ ತಲೆದೂಗಿ ಕೇವಲ ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯಲು ಕರೆದ ಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ಮನೆ ಗುಡಿಸಿ ಒರೆಸಿ ಮನೆ ಮುಂದೆ ನೀರು ಹಾಕಿ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕುವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದಾಯ್ತು ಒಂದಿಷ್ಟು ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮಾತಾಡಿ.

“ಆಯ್ತಕ್ಕಾ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ ” ಎಂದವಳು ಯಾವಾಗ ಅವಳು ಕೇಳಿದಷ್ಟು ಸಂಬಳ ಮಾತಾಡಿದ್ದಾಯ್ತೋ ದಿನಕ್ಕೊಂದು ತಕರಾರು ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಗುಡಿಸೋದಿಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಗುಡಿಸೋದಿಲ್ಲ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿ ಟಚ್ ಮಾಡಲೂ ಹಿಂಜರಿಕೆ.   ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಇವಳು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಗಮನಿಸುವಾಗೆಲ್ಲ ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿದರೆ ಕಿಮ್ಮತ್ತೇ ಇಲ್ಲ.  ಒಳ್ಳೆ ವಿಐಪಿ ತರ ಇರೋ ಇವಳ ನಡೆ ಬರ್ತಾ ಬರ್ತಾ ಕಿರಿಕಿರಿ ಶುರುವಾಗಿ ಅಂತೂ ಹದಿಮೂರು ದಿನಕ್ಕೆ ಗೇಟ ಪಾಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸುತ್ತಾಳೆ ಶಾಂತಲಾ.

10-9-2022. 119.55pm
ಮುಂದುವರೆಯುವುದು ಭಾಗ-2ರಲ್ಲಿ.


ಲಾವಾರಸ

ಒಂಟಿ ಬದುಕಿನ ಸುತ್ತ
ಅಂಟಾಗಿ ಕಾಡುವುದು
ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎಂಬ ಹುತ್ತ.

ಮೊಗವಿರದ ಗೂಡೊಳು
ಹಬೆಯಾಗಿ ಕೊತ ಕೊತನೆ
ಕುದಿಯುವ ಭಂಗಿ
ಮತ್ತಾರಿಗೂ ಕಾಣದು.

ಸೈರಣೆಯ ಮಾತೀಗ ದೂರ
ದಹದಹಿಸುವ ಹಿಮಪಾತ
ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ ಹರಿಯುತಿರುವಾಗ
ಚಿಂತಾಕ್ರಾಂತ ಲಾವಾರಸ.

ಕೈಗೂ ಸಿಗದು ನಿಲ್ಲಲಾರದು
ಪಳೆಯುಳಿಕೆಗಳ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪಿದರೆ
ಹೊಣೆ ನಾನಾ ನೀನಾ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ
ಖಚಿತ ಉತ್ತರ ಸೊನ್ನೆ.

30-8-2022 4.15pm



(18) ನನ್ನ ಕೃತಿಯ ಕುರಿತು ಲೇಖಕರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ

ನಮ್ಮ ಮಲೆನಾಡಿನ ಸಿರ್ಸಿ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ ಮುತ್ತುಮುರುಡು.   ನಾನು ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ಕಂಡ ಈ ಹಳ್ಳಿಯ ರೈತ,  ಅಪ್ರತಿಮ ಪ್ರತಿಭೆ ಶ್ರೀ Nagendra Muthmurduರವರು ಈಗಾಗಲೇ ತಮ್ಮ photography ಮೂಲಕ ದೇಶ ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಮಾಡಿರುವುದು  ನಮಗೆಲ್ಲ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಮ್ಮೆ ಖುಷಿಯ ವಿಷಯ.  ಇವರು ನನ್ನ ಲೇಖನ ಸಂಗ್ರಹ ಪುಸ್ತಕ “ಮನಸೇ ನೀನೇಕೆ ಹೀಗೆ”ಓದಿ ಮೆಚ್ಚಿ ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಬರೆದು Inbox ನಲ್ಲಿ ಕಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.  ಅವರ ಅನಿಸಿಕೆ, ಅಭಿಪ್ರಾಯ, ಅಭಿಮಾನಗಳಿಗೆ ಸದಾ ಚಿರಋಣಿ.  ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ ನಾಗೇಂದ್ರಾ.

ಅವರ ಒಕ್ಕಣೆಯನ್ನು ನೀವೂ ಒಮ್ಮೆ ಓದಿ .
**********

ಸಂಗೀತಕ್ಕ,
ಓದಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಹಲವು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದಮೇಲೆ ಇಂದು ನಿನ್ನ ” ಮನಸೇ ನೀನೇಕೆ ಹೀಗೆ” ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಿ ಒಂದಷ್ಟು ಬೆರಗಿಗೊಳಗಾದೆ?!
ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನಿಸಬಹದಾದಂತೆ ನನ್ನ ಮನಸೂ ಹಲವುಬಾರಿ  ಕೇಳಿತು – “ಓ ಮನಸೇ ನೀನೇಕೆ ಹೀಗೆ?” ಅಂತ!
ಮನಸೆಂಬ ಮಾಯಾಗೋಳದೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕು, ಮನಸಿನ ಮಂಗಾಟ,ಮಳ್ಳಾಟಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅದೆಷ್ಟು ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ಮುಂದಿಟ್ಟರುವೆ ಮಾರಾಯ್ತಿ!.‌
– ಕಷ್ಟವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತ ಬದುಕೋಣ
– ಅಪ್ಪನೆಂಬ ಆಪ್ತ
– ನಿರೀಕ್ಷೆ,ಪ್ರೀತಿ ಎರಡೂ ಕೊಡುವುದು ಕೊನೆಗೆ ದುಃಖವನ್ನೇ!
– ಬೇಡವೆಂದರೂ ಬಿಡದೆ ಕಾಡುವ ಅನಾಥಪ್ರಜ್ನೆ
– ನಗುವಿನ ಮಹತ್ವ
– ಮಹಿಳೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸಮಾಜ ಇನ್ನೂ ಬದಲಾಗಬೇಕು….
ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ವೈವಿಧ್ಯ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತಿ ಮನಸೂ ವಿಚಾರಮಾಡುವ  ರೀತಿಯನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ವಾಸ್ತವಿಕವಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿರುವೆ…ಅಬ್ಬಾ!
ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ಕೆಳಗಿಟ್ಟಾಗ ಮನಸ್ಸಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮನಸ್ಸು ಒಂದಷ್ಟು ವಿಚಾರಕ್ಕಿಟ್ಟುಕೊಂಡದ್ದಂತೂ ಹೌದು.
ಪುಸ್ತಕಕ್ಕಾಗಿ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು.
ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ, ಸಾಕಷ್ಟು ಅವಕಾಶ,ಅನುಕೂಲತೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಗಂಡಸರ ಸಾಧನೆಗಿಂತ, ಕಡಿಮೆ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ  ಜೊತೆಗೆ ಶಾರೀರಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಡೆತಡೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಿಗಿರುವ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸಾಧನೆಯೇ ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಜೊತೆಗೆ ಮನೆ(ಊರಿನ)ಮಗಳ ಪುಸ್ತಕ ಎಂಬ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಭಿಮಾನ ಬೇರೆ!
ಹೀಗಾಗಿ, ಮನಸೆಂಬ ಮರ್ಕಟದ ಮಾಯಾಲೀಲೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ  ಮರುಚಿಂತನೆಗೆ ಹಚ್ಚಬಲ್ಲ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು.
***********

ಪುಸ್ತಕ ಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ
https://tejupublicationsonline.stores.instamojo.com/product/3021874/manase-neeneke-heege/

2-9-2022. 6.50pm