ವಾವ್! ಅಂಡಮಾನ್…

(ಭಾಗ – 12)

ರಾಸ್ ಐಲ್ಯಾಂಡ್

ಬೋಟ್ ಇಳಿದು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಎರಿ ನಾಲ್ಕಾರು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟರೆ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣ ಬಳಿದ ಒಂದು ಬಂಕರ್. ಎದುರುಗಡೆ ಟಿಕೆಟ್ ಕೌಂಟರ್.

ಟಿಕೆಟ್ ಪಡೆದು ಒಳ ನಡೆದರೆ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಕುರಿತಾದ ವಿವರಣೆಗಳ ಬೋರ್ಡಗಳು ರಾರಾಜಿಸುತ್ತವೆ.

ಇದೊಂದು ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರೀಟೀಷರ ವಸಾಹತು ಸ್ಥಳ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಡಳಿತ ಕಛೇರಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆ, ಚರ್ಚ, ಗೆಸ್ಟ ಹೌಸ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇಡೀ ಅಂಡಮಾನ್ ತಮ್ಮ ಸುಪರ್ಧಿಯಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು ದರ್ಭಾರ ಮಾಡಿದ ಜಾಗ.

ಮನುಷ್ಯನ ಅಮಾನುಷ ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಆ ದೇವರೇ ಸರಿಯಾದ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಸ್ಥಳ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಏಕೆಂದರೆ ಇವರ ಕಪಿ ಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ನರಳಿದ ಜೀವಗಳದೆಷ್ಟೋ! ನಮ್ಮ ಮನೆಗೇ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಮೇಲೇ ತಮ್ಮ ಜಬರದಸ್ತ ತೋರಿಸಿದಾಗ ಆಗುವ ಮಾನಸಿಕ ಹಿಂಸೆ ಅನುಭವಿಸಿದವರಿಗೇ ಗೊತ್ತು. ಇಂತಹ ಹೀನ ಸ್ಥಿತಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣ ಆಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿಕೋಪವೋ ಇಲ್ಲಾ ಆ ದೇವ ನೀಡಿದ ಶಾಪವೋ ಸುನಾಮಿಯ ಹೊಡೆತದಿಂದಾಗಿ ಇಡೀ ಪ್ರದೇಶ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರ್ನಾಮವಾಯಿತು.

ಎಷ್ಟೆಂದರೆ ಮರು ನಿರ್ಮಾಣ ಕೂಡಾ ಮಾಡಲಾಗದಷ್ಟು. ಭೂಮಿಯ ಒಳ ಪದರ ಕೂಡಾ ಈ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಶಿಥಿಲಗೊಂಡಿದ್ದು ತಿಳಿದು ಬ್ರೀಟೀಷರು ಕೂಡಾ ಹತಾಶರಾದರು.

ಇಲ್ಲಿ ಈಗ ಏನೆಂದರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಆಗಿನ ಪಳಯುಳಿಕೆಗಳು ಅಷ್ಟೊ ಇಷ್ಟೊ ಬಿಸಿಲು,ಮಳೆ,ಗಾಳಿ ಎಲ್ಲಾ ಆಯುಧಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟು ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಮರದ ಬೇರುಗಳು ಇಲ್ಲಿಯ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ.

ಇವೆಲ್ಲ ಕಂಡಾಗ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನನಗೆಂತೂ ದುಃಖ ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸರೀ ಆಯ್ತು ಅಂತ ಬಹಳ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟೆ‌.

ಅಬ್ಬಾ!ಎಂತಹಾ ಸ್ಥಳ ಅಂದರೆ ಇದು ಸುತ್ತಲೂ ಸಮುದ್ರ ಆವೃತವಾಗಿದೆ. ಎತ್ತರದ ಗುಡ್ಡವನ್ನೇರಿ ಕುಳಿತಂತಿದೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾದ ಅವಶೇಷ. ಕಿರಿದಾದ ಕಾಂಕ್ರೀಟ ದಾರಿ ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಹೋಗಲು.

ಏರಿ ಏರಿ ಇಳಿ ಇಳಿ,
ಬಂದು ನೋಡಿ ನಮ್ಮ
ಆಗ ಮೆರೆದವರ ಗತ್ತು
ಬಂದವರೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತು
ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ

ಎಂದು ಕೈ ಬೀಸಿ ಕರೆಯುತ್ತವೆ ಬಲೆಗಳಿಂದ ಗಬ್ಬು ಹಿಡಿದ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಅವಶೇಷಗಳು.

ಇಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಜಿಂಕೆ, ನವಿಲು,ಕೋಳಿ ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿವೆ.

ಜಿಂಕೆಯಂತೂ ಜನರನ್ನು ನೋಡಿ ನೋಡಿ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತದೆ ತಿಂಡಿ ಇರುವವರ ಕೈಗೆ ಬಾಯಿ ಹಾಕಲು. ಎನಾದರೂ ಕೊಡುವವರೆಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮುಟ್ಟಿ ಮುದ್ದು ಮಾಡೋಣ, ಸೆಲ್ಫಿ ತೆಗೆಯೋಣ ಅಂತ ಆಸೆ ಪಟ್ಟಿರೊ ತನ್ನ ಚಂದದ ವಕ್ರ ವಕ್ರ ಕೊಂಬಿನಿಂದ ತಿವಿದು ಬಿಡುವುದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ.

ಅವಕ್ಕೂ ಮನುಷ್ಯನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಇಲ್ಲ ನೋಡಿ. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡುವುದೇ ಸಂಬ್ರಮವಾಗಿತ್ತು.

ನವಿಲಂತೂ ಅದೆಷ್ಟು ಇವೆಯೊ! ಕುಂಡಿ ಕುಣಸ್ತಾ ಹೋಗೊ ವೈಖರಿಯೇ ಚಂದ. ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಲು ಹೋದರೆ ಮರ ಹತ್ತಿ ಅಥವಾ ಗಿಡಗಳ ಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ.

ಅವುಗಳ ಚಂದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮನಮೋಹಕ ಅವುಗಳ ಕೂಗಂತೂ ಆ ಬೆಳಗಿನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆಹ್ಲಾದವಾಗಿತ್ತು.

ಉಳಿದಂತೆ ಯಾವ ಅಡೆತಡೆಯಿಲ್ಲದೇ ಬೆಳೆದ ಗಿಡ ಗಂಟಿಗಳು ಚಾಮರ ಹಾಸಿ ಬಿಟ್ಟಿವೆ.

ಈ ಪ್ರದೇಶ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಲು ಕನಿಷ್ಟ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಹಾಗೆ ಸುತ್ತಾಡಿ ಬರಲು ಎಂಟು ಹತ್ತು ಜನ ಕೂತು ಹೋಗುವಂತ ಆಟೋಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕೂಡಾ ಇದೆ. ಹಣ ಪಾವತಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಸೀದಾ ರೋಡಲ್ಲಿ ರೌಂಡಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾರೆ ಅಷ್ಟೆ.

ನಾವು ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತ ಪ್ರಕೃತಿ ನಿರ್ಮಿತ ಸೊಬಗು ಸವಿಯುತ್ತ ಆ ಸಮುದ್ರದ ತಟಿಯಲ್ಲೂ ಓಡಾಡಿದೆವು.

ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುತ್ತ ಮನಸೋ ಇಶ್ಚೆ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ತೂರಿ ಆ ಅಜಾನು ಬಾಹು ಮರಗಳು ಪಾಳು ಬಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಕೂತು ಆರಾಮಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಒಂದು ವಾರ ಪೂರ್ತಿ ತನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡ ಅಂಡಮಾನ್ ಕಡಲ ತೀರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಮನ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿತು.

ಮನ ಸಂತೋಷ ಪಡಿಸಿದ ಆ ವಿಶಾಲ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ನನ್ನ ಬಾಹುಗಳಲ್ಲಿ ಆಲಿಂಗಿಸಿಕೊಂಡು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿ ಬಾಯ್ ಬಾಯ್ ಎನ್ನುತ್ತ ;

ಅಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿದ ತಂಗು ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಜಿಂಕೆಯೊಂದು ಅರಸಿ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿ ಬಂದಿತು. ನನ್ನ ಕೈಲಿರುವ ತಿಂಡಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಬಾ ಅಂದರೆ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತದೆ ಮುಟ್ಟಲು ಹೋದರೆ ಕೊಂಬಿಂದ ಹೆದರಿಸುತ್ತದೆ ತಿನ್ನಲು ಕೊಟ್ಟರೆ ಯಾವ ಬಿಡಿಯಾ ಇಲ್ಲದೇ ತಿಂದು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ.ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆಲ್ಲ ಈ ಜಿಂಕೆಗಳು ಬಲೂ ಮುದ್ದು. ನಮಗಂತೂ ಸಖತ್ ಖುಷಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಅದೋ ತನ್ನ ಬೇಳೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಂಡು ಪರಾರಿ. ಬಹಳ ಮುದ್ದಾಗಿವೆ.

ಸುಮಾರು ಜಿಂಕೆಗಳು ಅಲ್ಲೇ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜಿಂಕೆಗಳು ಮನಷ್ಯನ ಕಂಡರೆ ಬೆದರು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಬಟರಾ ಬಿದ್ದು ಓಡೋದು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ‌ ಇಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ತದ್ವಿರುದ್ಧ!

ನಮ್ಮ ಬೋಟು ಬರುವ ಹೊತ್ತಾದ್ದರಿಂದ ಸಮುದ್ರ ತಡಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತೆವು. ಆಗಲೇ ಜನ ತಂಡ ತಂಡವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದಡದ ತುಂಬಾ ಬೋಟುಗಳ ಹಾವಳಿ ಜನರ ಗದ್ದಲ.

ಹಾಗೆ ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಇರಲು ಅವಕಾಶ ಇಲ್ಲ. ಬಂದವರು ಸ್ಥಳ ವೀಕ್ಷಿಸಿ ಮತ್ತದೇ ಬೋಟಲ್ಲಿ ವಾಪಸ್ ಹೋಗಬೇಕು.

ನಮ್ಮ ಬೋಟು 10.30amಗೆಲ್ಲ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂದವನು ಕರೆಕ್ಟ ಟೈಮಿಗೆ ಹಾಜರು! ಇಳಿಯುವಾಗಲೇ ಅವರ ಬೋಟ್ ನಂಬರ್ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ತಮ್ಮ ಬೋಟ್ ನಂಬರ ಹೇಳಿ ಕೂಗಿದಂತೆ ನಾವು ನಾಲ್ಕಾರು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಇಳಿದು ಆಸೀನರಾದೆವು.

ಬಿಸಿಲು ಮಚ್ಚೆ ನೀಲಾಗಾಸ ತುಳುಕು ಬಳುಕು ನೀರ ಮೇಲಿನ ಪಯಣ ಆಹಾ!ಮನಕದೆಷ್ಟು ಆನಂದವೋ! ಈ ನೀರು, ಈ ವಾತಾವರಣ, ಈ ಪಯಣ, ಈ ಸಂತೋಷ, ಈ ದಿನ ಇವತ್ತಿಗೇ ಮುಗಿಯುತ್ತಲ್ಲಾ ಅನ್ನುವ ಒಳ ತುಮುಲ, ಸಂಕಟ ಮನ ತಾಕಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಹಾಗೆ ನೀರು ನೋಡ್ತಾ ನೋಡ್ತಾ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಕೂಡಾ ನೀರ ಪಸೆ ಆವರಿಸಿತು. ಹೃದಯ ಭಾರವಾಯಿತು.

ಆ ಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ಎತ್ತ ಕಣ್ಣಾಯಿಸಿದರೂ ನೀರು, ಕಾಡು, ಅಂಡಮಾನ್ ಊರು ನಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೆಷ್ಟು ಸುಂದರ ಈ ಅಂಡಮಾನ್! ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ತನ್ನೊಡಲಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಎಷ್ಟೇ ಬೇಸರ,ದುಃಖ, ಹತಾಶೆ ಇದ್ದರೂ ಈ ಅಂಡಮಾನನಲ್ಲಿ ಹೇಳ ಹೆಸರಿಲ್ಲದೇ ಒದ್ದೋಡೋಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳ್ತಾರೆ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಜಾಗ ಅಂತ. ಆದರೆ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಎಲ್ಲಾ ವಯೋ ಮಾನದವರಿಗೂ ನೋಡಿ ಬರಲು ಈ ಜಾಗ ಪ್ರಶಸ್ತ. ಕಾರಣ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಆಟ ಆಡುವ ತಾಣ,ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ಮನಸೋ ಇಶ್ಚೆ ವಿಹರಿಸುವ ಕಡಲ ತೀರ, ಇದೇ ಕಡಲ ತಡಿಯಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಾದವರಿಗೆ ಕೂತು ಆ ಭಾನು,ಆ ಭುವಿ,ಆ ಕಡಲು, ಮರಗಳ ಹಿಂಡು, ಮುಗಿಬಿದ್ದು ಉಣ ಬಡಿಸುವ ಸೂರ್ಯೋದಯ, ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ,ಆರಾಮದಾಯಕ ಐಷಾರಾಮಿ ವಸತಿಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಅಂದರೆ ದುಡ್ಡಿದ್ದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಜಾಗ ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಇಂತಹ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲೇ ಮನಸು ಮಾಗುತ್ತಿರಲು ನಾವು ತಲುಪಬೇಕಾದ ಪೋರ್ಟ ಬ್ಲೇರ್ ದಡ ಬಂದಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ಭಾಗ -13ರಲ್ಲಿ
17-4-2019. 5.15pm

Advertisements

ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ಯುಗಾದಿ ಕವಿ ಗೋಷ್ಠಿ

ದಿನಾಂಕ 14-4-2019ರಂದು ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರ ಜಿಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು 30 ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಪ್ರಾತಿನಿಧಿಕ ಕವಿಗಳ ಸಮ್ಮಿಲನ “ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ಯುಗಾದಿ ಕವಿ ಗೋಷ್ಠಿ” ಹಾಗೂ “ಡಾ. ಬಿ.ಆರ್.ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಜಯಂತಿ” ಮತ್ತು “ಎರಡು ಕೃತಿಗಳ ಲೋಕಾರ್ಪಣೆ” ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣರಾಜ ಪರಿಷತ್ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಏರ್ಪಡಿಸಿತ್ತು. ಮತ್ತು ವೇದಿಕೆ ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಗಣ್ಯರಿಗೆ ಮತ್ತು ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಕವಿ-ಕವಯಿತ್ರಿಯರಿಗೆ “ಕನ್ನಡ ಸೇವಾ ರತ್ನ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪ್ರದಾನ” ಸಮಾರಂಭ ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿತ್ತು.

ಪರಮ ಪೂಜ್ಯ ಡಾ॥ಶ್ರೀ ಶ್ರೀ ಶ್ರೀ ಶಾಂತವೀರ ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳು, ಕೊಳದ ಮಠ ಮಹಾ ಸಂಸ್ಥಾನ, ಬೆಂಗಳೂರು ಇವರಿಂದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 10.30ಕ್ಕೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಉದ್ಘಾಟನಾ ಸಮಾರಂಭ ನೆರವೇರಿತು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ರೂವಾರಿ ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರ ಜಿಲ್ಲಾ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಶ್ರೀ ಮಾಯಣ್ಣರವರ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅಕಾಡಮಿ ಸದಸ್ಯರಾದ ಡಾ॥ ಬೈರಮಂಗಲ ರಾಮೇಗೌಡರು ಹಾಗೂ ಆಹ್ವಾನಿತ ಅನೇಕ ಗಣ್ಯರು ತಮ್ಮ ಭಾಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಕುರಿತಾಗಿ ಹಾಗೂ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಕುರಿತಾಗಿ ಅನೇಕ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸುತ್ತ ನೆರೆದ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರನ್ನು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಆಶೀರ್ವಚನದೊಂದಿಗೆ ಸಬಾ ಸಮಾರಂಭ ಮುಗಿದಾಗ ಸಮಯ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಆಗಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ!

ತದ ನಂತರ ವಿವಿಧ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಂದ ಬಂದ ಒಟ್ಟೂ 85 ಕವಿಗಳಿಂದ ಕಾವ್ಯ ವಾಚನ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಎರಡು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಕವಿ ಗೋಷ್ಠಿ ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ನಿಯೋಜನೆಗೊಂಡ ಅತಿಥಿಗಳಿಂದ ಕವನಗಳ ಕುರಿತಾದ ಮಾತು, ವಿಮರ್ಶೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ.

ಹಾಗೂ ವಾಚನ ಮಾಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕವಿಗಳಿಗೂ ಮತ್ತು ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಗಣ್ಯರಿಗೂ ಶ್ರೀ ಮಾಯಣ್ಣನವರೇ ಸ್ವತಃ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ನೀಡಿದ್ದು ವಿಶೇಷವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ” ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಡುವ ಉದ್ದೇಶ ನಿಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಕರೆ ತಂದು ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕಲಾವಿದರು, ಬರಹಗಾರರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು. ಕನ್ನಡ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಬೆಳಗಬೇಕು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಕವಿಗಳೆ. ಆದರೆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹೊರ ಚೆಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಡುವುದು ಕೆಲವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಇದು ಮುಂದಿನ ತಲೆ ಮಾರಿಗೂ ಬೆಳೆಯಲಿ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ. ನಾಳೆ ಅವರೆಲ್ಲ ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕಂಡು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಲಿ ” ಎಂದು ಗೌರವ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹರಸಿದರು.

ಅದರಲ್ಲೂ ದೂರದ ಊರಿಂದ ಬಂದವರಿಗೆ ವಸತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಹಾಗೂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದವರಿಗೆಲ್ಲ ಬೆಳಗಿನ ಉಪಹಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಕಾವ್ಯ ವಾಚನ ಮಾಡಿ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ತೆರಳುವವರಿಗೆ ಮದ್ಯೆ ಮದ್ಯೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಡುತ್ತ ತಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನಮಗೆಲ್ಲ ಮುದ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾತ್ರಿ ಸುಮಾರು 8.30ರವರೆಗೂ ಅತ್ಯಂತ ಸಾಂಗವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನೆರವೇರಿತೆಂದು ತಿಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟೆ. ಇಂತಹ ಅವಕಾಶ ಒದಗಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಅವರಿಗೂ ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದ ಗಣ್ಯರಿಗೂ ಮತ್ತು ಸಂಘಟಿಕರಿಗೂ ಎಷ್ಟು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರೂ ಸಾಲದು.

ನಾನು ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯಿಂದ ಈ ಕವಿಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸುಧೆ ಕುಡಿಯುತ್ತ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತರ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ಸಮಯ ರಾತ್ರಿ ಎಂಟು ಗಂಟೆ ಆಗಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಊಟ ಚೂರೇ ಚೂರು ಸಿಕ್ಕರೂ ಹೊಟ್ಟೆ ಕೂಡಾ ತಕರಾರು ಮಾಡದೇ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪ್ರಧಾನ ಸಮಾರಂಭ. ಅತ್ಯಂತ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶ್ರೀ ಮಾಯಣ್ಣರವರು ಟೋಪಿ ತೊಡಿಸಿ,ಶಾಲು,ಹಾರ ನೆನಪಿನ ಕಾಣಿಕೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಕೊಡುತ್ತ ತಮ್ಮ ಹಾಸ್ಯ ಭರಿತ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನಗೆಗಡಲಲ್ಲಿ ತೇಲಿಸುತ್ತ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅಣಿಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಲವಲವಿಕೆ, ಸಿಂಪಲಿಸಿಟಿ, ಆ ಉತ್ಸಾಹ, ಮದ್ಯೆ ಮದ್ಯೆ ಕವಿಗಳಿಗೆ ಕಿವಿ ಮಾತು ಇತ್ಯಾದಿ ನೋಡೋದೇ ನನಗಂತೂ ಒಂದು ಖುಷಿ ಸಂಭ್ರಮವಾಗಿತ್ತು.

ಹಾಗೆ ನನಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಡುವಾಗ ಮಾಯಣ್ಣರವರು “ನಿಮಗೆ ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಟೋಪಿ ಹಾಕಿಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ? ಈಗ ನಾನು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ನೋಡಿ”ಅಂತ ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿ ನಗಿಸಿದ್ದು ಮರೆಯಲಾರೆ. ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಶ್ರೀ ಮಾಯಣ್ಣರವರು ಮತ್ತು ಡಾ॥ಬೈರಮಂಗಲ ರಾಮೇಗೌಡರವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಅವಕಾಶ ದೊರಕಿತ್ತು ಈ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ. ಬರಹದ ಕುರಿತಾದ ವಿವರಣೆ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡೆ.

ಇದೊಂದು ಸಾಹಿತ್ಯ ಜಾತ್ರೆಯಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲಾ ಕವಿ ಮನಗಳ ದಂಡು,ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೀತಿ, ಕ್ಲಿಕ್ ಗಳ ಭರಾಟೆ. ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಬೆಳಗಿಂದ ಸಾಯಂಕಾಲದವರೆಗೂ ಗೋಷ್ಠಿಯನ್ನು ಆಲಿಸುತ್ತ ಮೊಗಮ್ಮಾಗಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸುರೆ ಕುಡಿದು ಮನ ಸಂತೃಪ್ತಿಗೊಂಡಿತು. ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಿಂತ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮತ್ತು ಹಲವು ಸ್ನೇಹಿತರ ಭೇಟಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕ್ಲಿಕ್ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೋಷ ತರಿಸಿದ್ದು ದಿಟ.

ಇನ್ನೂ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ತಡ ರಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂದು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟಾಗ ರಾತ್ರಿ ಎಂಟು ಗಂಟೆ ದಾಟಿತ್ತು.

16-4-2019. 3.30pm

ಹಿಪ್ ಹಿಪ್ ಹುರ್ರೇಎಎಎಎಎ….

ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಆದ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಅದೇಗೆ ವರ್ಣಿಸಲಿ? ಭಯಂಕರ ಸಂತೋಷವಾದಾಗ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ಇರೋ ಜಾಗನೂ ಮರೆತು ಕುಣಿಯೋದೊಂದು ಬಾಕಿ. ಆದರೂ ನನ್ನ ವಯಸ್ಸು ಈ ಸಂತೋಷ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಕುಣಿದು ಸಂಬ್ರಮ ಪಡಲು ಬಹಳ ಬಹಳ ಅಡ್ಡಿ ಪಡಿಸ್ತಾ ಇದೆ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ನನ್ನೀ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಕೋಪ. ಆದರೆ ನಾನು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬಹಳ ಬಹಳ ಪ್ರೀತಿಸ್ತೀನಿ. ಅದೆಷ್ಟು ಅನ್ನೋದು ನನಗೆ ಅದಕೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು. ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಅದು ಸಂತೋಷವೇ ಆಗಿರಬಹುದು, ದುಃಖವೇ ಆಗಿರಲಿ ಮನಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿ ಹಗುರಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಒಂದಷ್ಟು ಚಿಂತೆ ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಕಾಟಾ ಕೊಟ್ಟರೂ ಈ ಸಂತೋಷದ ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಇದೆಯಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೊಡೆದು ಹಾಕಿ ಮೈ ಮನವೆಲ್ಲ ಹೂವಾಗಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನಾರೂ ಇದ್ದರೆ ಕ್ಯಾರೇ ಅನ್ನದೇ ಕುಣಿಯೋದೇ… ಯಾಕೆಂದರೆ ಆ ಕ್ಷಣ ಮತ್ತೆ ಸಿಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿ? ಇಲ್ಲಾ ಈ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾವು ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕೋದು ತಪ್ಪಲ್ವಾ.

ಹಾಗೆ ದುಃಖ ಆದಾಗಲೂ ಇನ್ನೇನು ತಡಿಲಾರೆ ಅಂದಾಗ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಾರ ಹತ್ತಿರವೂ ಹೇಳಿ ಕೊಳ್ಳುವ ಜಾಯಮಾನ ನನ್ನದಲ್ಲ. ಯಾರಿಲ್ಲದಾಗ ಒಬ್ಬಳೇ ದೇವರ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಜೋರಾಗಿ ರಾಗವಾಗಿ ಅತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಹಗುರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ದುಃಖ ನಮಗೇ ಇರಲಿ, ಸಂತೋಷವನ್ನು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಖುಷಿ ಸಿಗೋದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಮನಸ್ಸಿಗಾದ ಆ ಕ್ಷಣದ ಥ್ರಿಲ್ ಏನಪ್ಪಾ ಅಂದ್ರೆ…;

ಇವತ್ತು ಒಂದೆರಡು ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಹೋಗೊ ಕೆಲಸ ಇತ್ತು. ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗ ಬೇಕು ಅಂದರೆ ನಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಸೋಂಬೇರಿ. ಹೊರಟೆ ಎಂದರೆ ಇರೋ ಬರೋ ಕೆಲಸ ಎಲ್ಲ ಪೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಸ್ಕೂಟಿ ಹತ್ತಿ ಹೊರಟರೆ ಮುಗಿಸಿಯೇ ಮನೆಗೆ ಬರೋದು. ಇವತ್ತೂ ಹಾಗೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅಂತೂ ಒಂದು ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿದೆ. ಒಳಗಡೆ ಹೋಗಿ ಇನ್ನೇನು ಪರ್ಸ್ ತೆಗಿತೀನಿ…”ಆರ್ಕಿಮಿಡೀಸ್ ಸಿಕ್ಕಿತು ಸಿಕ್ಕಿತು ಎಂದು ಬರಿ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಓಡಿದ ಹಾಗೆ” ನನಗೂ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಖುಷಿ, ತಕಧಿಮಿ ತಕಧಿಮಿ ಕುಣಿಯೋ ಹಾಗಾಯಿತು. ಯಪ್ಪಾ…..ಜನ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅದೇನೊ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ವಾವ್!……ಸಿಕ್ಕಿತು ಸಿಕ್ಕಿತು ಅಂದುಕೊಂಡು ಸೀದಾ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಮಗಳಿಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು 200 ಮೀಟರ್ ಸ್ಪೀಡಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಅಷ್ಟೇ ಕೂಲಾಗಿ “ಹೌದಾ ಅಮ್ಮಾ, ಗುಡ್” ಅಷ್ಟೇ ಹೇಳಬೇಕಾ? ಪಿಚ್ಚಾ… ಇಷ್ಟೊಂದು ಖುಷಿ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದಾಗ ಹೀಂಗಾ ರಿಯಾಕ್ಟ ಮಾಡೋದು ಅಂತ ಅನಿಸಿದರೂ ತಡಿಲಾರದೇ ನಾನೇ ಮುಂದುವರಿಸಿ “ನೀ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದ್ದು ಕ್ಯಾನ್ಸಲ್ ಮಾಡು. ಬೇಡಾ ತರಿಸೋದು. ಹಂಗೆ ಈ ಸ್ಯಾಟರ್ಡೆ ಊಟ ಕೊಡಸ್ತೀನಿ ಕಣೆ” ಅಂದೆ. ಆಗ ಅವಳ ಕಿವಿ ನೆಟ್ಟಗಾಗಿ “ಹಾಂ,ಹೌದಾ? ಎಲ್ಲಿ? ಹೋಗೋಣ, ಯಸ್ ಓಕೆ….”. ಅವಳ ಖುಷಿ ಅವಳಿಗೆ. ಅವಳಾಗಲೇ ಹೊಸ ಹೊಸದು ಕೊಡಿಸೊ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ಜವಳು, ನಾನು “ತಡಿ ಇರು ಸ್ವಲ್ಪ “ಅನ್ನೋಕೆ. ಇದು ಸುಮಾರು ದಿನದಿಂದ ನಡೀತಾ ಇತ್ತು.

ಇದೇ ತರ ಸನ್ನಿವೇಶ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ಸರ್ ಒಬ್ಬರು ಮನೆಗೆ ಬರ್ತೀವಿ ಎರಡು ಮೂರು ಜನ ಅಂದು ಫೋನಾಯಿಸಿದಾಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮಲಗಿದ್ದವರನ್ನೆಲ್ಲ ಎಬ್ಬಿಸಿ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಓಡಾಡಿ ಏನು ಮಾಡಲಿ ಏನು ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ಕೊನೆಗೆ ಶಿರಾ ಮಾಡಿ ಹಣ್ಣು ಕಟ್ ಮಾಡಿ ಇರೊ ಬರೊ ಕುರುಕಲು ಎಲ್ಲಾ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಪೇರಿಸಿ ಕಾಯ್ತಾ ಕೂತರೆ ಕೊನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಅವರೊಬ್ಬರೇ ಆದರೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರೀಕ್ಷೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಅವರಿಗೇ ಮೀಸಲಿಟ್ಟಿರೋದರಿಂದ ಬಹಳ ಬಹಳ ಖುಷಿ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರವರು ತಿಂದದ್ದು ಬರೀ ಕೋಳಿಯಷ್ಟು ಮಾತ್ರ! ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯರು ಇಷ್ಟಾದರೂ ತಿಂದ್ರಲ್ಲಾ, ಕೊನೆಗೂ ಈ ಬಡವಳ ಮನೆಗೆ ಬಂದ್ರಲ್ಲಾ ಅನ್ನೋ ಹೆಮ್ಮೆ ನನಗೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಈ ಬರವಣಿಗೆ ತಂದು ಕೊಟ್ಟ ವರ. ಚಿರಋಣಿ

ಇನ್ನೊಂದು ಏನು ಗೊತ್ತಾ? ಈ ಮೊಬೈಲ್ ಕಥೆ. ಇದಂತೂ ಕೈ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದರೆ ಆಕಾಶವೇ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಂತೆ ಆಡೋದು ಗ್ಯಾರೆಂಟಿ. ಕರೆಂಟಿಲ್ಲಾ ಅಂದರೆ ಒದ್ದಾಡಿಕೊಂಡು ತೆಪ್ಪಗಿರ್ತೀವಿ. ಅದೇ ಸಾಧನವೇ ಖರಾಬಾದರೆ? ಸುಮಾರು ತಿಂಗಳಿಂದ ಯಡವಟ್ಟಾಗಿದ್ದು ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ಮೊಬೈಲು,ಐ ಪ್ಯಾಡ್ ಎರಡೂ ನಾ ದುರಸ್ತಿ. ಯಾರಿಗೆ ಹೇಳಲಿ ನನ್ನ ಕಷ್ಟನಾ? ನಂಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಅದ್ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಪಾಸ್ ವರ್ಡ ಆತ್ಮೀಯರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ ಅದೇನೊ ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಡಿ ಅಂತ. ಅವರೆನೊ ಆಪರೇಟ್ ಮಾಡುವಾಗ ನನಗೆ ಮೆಸೇಜ್. ನಿಮ್ಮ ಪಾಸ್ವರ್ಡ್ ಬೇರೆಯವರು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಂಗೊತ್ತು ಕಂಡ್ರೀ ಅಂತ ಸೈಲಂಟಾಗ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾದ ತೊಂದರೆ. ಮೇಲ್ ಬರಲ್ಲ,ಹೋಗಲ್ಲಾ, ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಕೈ ಕೊಡ್ತಿದೆ ಆಗಾಗ. ಮೊಬೈಲ್ ಡೈರಿ, ಐ ಪ್ಯಾಡ್ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದದ್ದೆಲ್ಲಾ ಡಿಲೀಟ್ ಆಗೋದ್ರೆ? ಶಿವನೆ ಅದೆಷ್ಟು ಒದ್ದಾಟಾ. ಅದ್ಯಾವುದೋ ಯ್ಯಾಪ್ ಡೌನ್ಲೋಡ್ ಮಾಡಿ ಅದು ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡಿ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳೋಕೆ ನಾ ಮಾಡೋಕೆ. ಚಾರ್ಜ್ ಹಾಕಲು ಮೊಬೈಲ್ ಬಿಸೀ ಆಗೋದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಚಾರ್ಜ್ ಹೊರಟು ಹೋಗೋದು. ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗ್ರೂಪ್ ಚಾಟೆಲ್ಲಾ ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡ್ದೆ, ಎಷ್ಟೊಂದು ಫೋಟೊ ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡಿದೆ. ಊಹೂಂ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇದರಲ್ಲೇ ದಿನದ ಟೈಮೆಲ್ಲಾ ವೇಸ್ಟ್ ಆಗಿ ಕೊನೆಗೆ ಬಂದಿರೊ ಕಾಲ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಲಾಗದೇ ಹೊರಟೆ ಮೊಬೈಲ್ ಅಂಗಡಿಗೆ. ಒಬ್ಬರಂದ್ರು ಇದು ಬ್ಯಾಟರಿ ಬದಲಾಯಿಸಿ,ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿ ಅಂತೂ ಮೊಬೈಲ್ ಆನ್ ಆಯಿತು, ಇದು ಡೌನ್ಲೋಡ್ ಬೇಡಾ ಅದು ಬೇಡಾ ಮಾಡಬೇಡಿ ಅಂದು ಅಂತೂ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂತು.

ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅದೇನೊ ಮೆಸೇಜು ಸೈನ್ ಮಾಡಿ ಅಂತ. ನಂಗೆ ಭಯಾ ಇನ್ನೇನಾಗುತ್ತೊ ಅಂತ. ಮಗಳು ಬೇರೆ ಬಯ್ತಾಳೆ “ಏನೇನೊ ಒತ್ತಿ ಇನ್ನೇನೊ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆಮೇಲೆ ಏನಾಯ್ತು ನೋಡೆ ಅಂತಿಯಾ.” ಏನಾದರಾಗಲಿ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಸೈನ್ ಮಾಡಿದೆ ಪಾಸ್ವರ್ಡ್ ಕೇಳುತ್ತೆ. ನಂಗೊ ಈ ಪಾಸ್ವರ್ಡ್ ಪ್ರತೀ ಸಾರಿ ಮರೆಯೋದು. ಅಂತೂ ಈಗ ಹೊಸಾ ಪಾಸ್ವರ್ಡ್ ಸ್ಟೋರ್ ಆಯ್ತು ಬರೆದು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೆ. ಆಹಾ! ನನ್ನ ಮೊಬೈಲೇ ಅದೆಷ್ಟು ಆಟ ಆಡಿಸಿದೆ ಒಂದು ವಾರದಿಂದ? ಅಬ್ಭಾ! ಅಂತೂ ಈಗ ಸರಿ ಹೋಯಿತು . ಐ ಪ್ಯಾಡೂ ಹೊಸಾ ಪಾಸ್ವರ್ಡ್ ಒತ್ತಿದ ಮೇಲೆ ಅದೂ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸರಿಯಾಯ್ತು. ಇದಂತೂ ಮತ್ತೂ ಮತ್ತೂ ಧಿಲ್ ಪಸಂದ ಹಿಪ್ ಹಿಪ್ ಹುರ್ರೇಎಎಎಎಎ…

ಅದೇನೊ ಹೇಳ್ತಾರಲ್ಲಾ “ರವಿ ಕಾಣದ್ದು ಕವಿ ಕಂಡಾ” ಹಾಗಾಯ್ತು ಆ ಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಕಥೆ. ಮನಸ್ಸು ಆಗಲೇ ಏನು,ಹೇಗೆ,ಎತ್ತ,ಹೀಗಿದ್ದರೆ ಸರಿ,ಇಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಇದ್ದರೆ ಸರಿ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬರಿಲೇ ಬೇಕು ಈ ಖುಷಿಯ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಅಂತ ಮೆಲುಕು ಹಾಕಲು ಶುರುವಾಯಿತು.

ಅಂದಾಃಗೆ ಈ ಮೊದಲೆ ಬರೆದ ಖುಷಿಯ ಕಾರಣ ಹೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ? ಎರಡು ತಿಂಗಳಿಂದ ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದ ಅಮೂಲ್ಯ ವಸ್ತು ಸಡನ್ನಾಗಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ನೀವೇ ಹೇಳಿ? ಇಲ್ಲಾ ಅನ್ನುವುದು ಇದೆಯೆಂದು ಭ್ರಮಿಸೋದು ಬೇರೆ ಇಲ್ಲವಾದದ್ದು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಣ್ಮುಂದೆ ನಿಂದರೆ ಹೇಗೆ? ಅಂತಹ ಸಂತೋಷ ಬ್ಯಾಂಕಲ್ಲಿ ನನಗಾಯ್ತು.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬರೆದದ್ದೆಲ್ಲ ಕಾಪಿ ತೆಗೆಸುವ ಯೋಚನೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ಲ್ಲಿ ಪೇರಿಸಲು ಮಗಳಿಗೆ ಒಂದಿನ್ನೂರು ಬರಹ ಮೇಲ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಪಾಪ ಅವಳೆಲ್ಲ ಅದರಲ್ಲಿ ತೂರಿಸಿ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ನಾನೋ ಇವತ್ತು ನಾಳೆ ಅಂತ ನಾಲ್ಕಾರು ದಿನ ಮುಂದೂಡಿ ಕೊನೆಗೆ ದೂರ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗೊ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಪರ್ಸಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟು ಕೊಂಡೊಯ್ದು ಅಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲೋ ಕಳೆದು ಹೋಯ್ತು ಅನ್ನುವ ಸಂಶಯವಿದ್ದರೂ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ತಡಕಾಡಿ ಎಲ್ಲೂ ಸಿಗದೆ ಒಂದಷ್ಟು ದುಃಖ ಪಟ್ಟು ಆತ್ಮೀಯರಲ್ಲಿ ಅಯ್ಯೋ ಹೀಂಗಾಗೋಯ್ತು ಅಂತ ಅಲವತ್ತುಕೊಂಡು ಮೌನವಾಗಿ ಅತ್ತು ಒಂದೆರಡು ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆನೂ ಗೆಟ್ಟು ಅದೇ ಕೊರಗಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ. ಕಳೆದದ್ದು ಮತ್ತೆ ಖರೀಧಿಸಬಹುದು ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿರೋದು ಮತ್ತೆ ಮಗಳಿಗೆ ಗೋಳು ಕೊಡಬೇಕಲ್ಲಾ,ನನಗೆ ಬರಲ್ಲ ದಡ್ಡಿ ಅಂತ ನನ್ನನ್ನೇ ಬಯ್ಕಂಡು ಚಿಂತೆಗೀಡಾಗಿದ್ದೆ. ಸಿಕ್ಕಿದ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಇದರಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದರೂ ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಒಂದಷ್ಟು ಬೇಸರವೂ ಮೇಳೈಸಿತು ಇದೇ ದಿನ ;

ಕಾಪಿ ತೆಗೆಸಲು ಹೋದರೆ ಬರ್ತಾನೇ ಇಲ್ಲ. “ನುಡಿ” ಗೆ ಹಾಕಲು ಹೇಳಿ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಧಗಾಳ ನಂಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಒಂದು ಕಾಪಿಗೆ ಎರಡು ಮೂರು ರೂ. ಅಂತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಆ ಅಂಗಡಿಯಪ್ಪಾ ಟೈಪಿಸ್ಟ ಹತ್ತಿರ “ರೀ ಅದಾಗೊಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸ್ರೀ.. ತಗೊಳ್ಳಿ ಇದು ಮಾಡಿ.” ಅರೆ ಇಸಕಿ! ಇವನೇನು ನನಗೆ ಪುಕ್ಕಟೆ ಮಾಡಿಕೊಡ್ತಾನಾ? ನಂಗೆ ಬೇರೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ” ಕೊಬ್ಬು” ಮನಸಲ್ಲೇ ಬಯ್ಕಂಡು ಇನ್ನೂ ಒಂದೆರಡು ಕಡೆ ವಿಚಾರಿಸಿ ಕಣ್ಣೆಲ್ಲ ಒದ್ದೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಪೆಚ್ಚು ಮೋರೆ ಹಾಕಿ ಸರಕ್ಕನೆ ಗಾಡಿ ಹತ್ತಿ ಧುಮು ಧುಮು ಅಂದ್ಕೊಂಡು ಸೀದಾ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ.

ಒಂದಷ್ಟು ಗಟ ಗಟ ನೀರು ಕುಡಿದು ತಟಸ್ಥವಾಗಿ ಕೂತೆ. ತತ್ತರಕಿ ಇವರ ಮನೆ ಕಾಯಾ. ಯಾರೂ ಬೇಡಾ ನಾನೇ ಯಾಕೆ ಕಲಿಬಾರದು? ಹಚ್ಚಿದೆ ಫೋನು. ಬರೀ ರಿಂಗು ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲ. ವಾಟ್ಸಾಪ್ ನಂಬರಿಗೆ ಚಾಟ್ ಮಾಡಿದೆ. ಎರಡು ಗೀಟು ಬಂತು. ಯಸ್ ಗೊಟ್ ಇಟ್. ನಂಬರು ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ “ಸಂಕಟ ಬಂದಾಗ ವೆಂಕಟರಮಣ” ಅಂದಂತೆ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವರ ಮನೆ ಆಫೀಸಿಗೆಲ್ಲ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇವತ್ತೇ ಫೋನಾಯಿಸಿದ್ದು! ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಂತ ಕಾದೆ ಕಾದೆ,ಅಂತೂ ಒಂದು ತಾಸಾದ ಮೇಲೆ ಕಾಲ್ ಬಂತು ರಿಸೀವ್ ಮಾಡೋಕಾಗ್ದೆ ಒದ್ದಾಟ. ಪಟಕ್ ಅಂತ ನಾನೇ ಮಾಡಿ ನಾಮಕಾವಸ್ಥೆ ಒಂದೆರೆಡು ಲೋಕಾ ರೂಢಿ ಮಾತಾಡಿ ಬುಡಕ್ಕೆ ಬಂದು ” ಒಂದು ಹೆಲ್ಪ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು” ಅಂದೆ. ಅವರೊ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪರಿಚಯ, ಆಗ ಇನ್ನೂ ಡಿಪ್ಲೊಮಾ ಓದೊ ಹುಡುಗ ,ನಾವೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಕಂಪೌಂಡಲ್ಲಿ ಬಾಡಿಗೆ ಇದ್ದವರು ಆಗ ಗಳಸ್ಯ ಕಂಠಸ್ಯ ನನ್ನ ಮಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು. ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಅದೇ ಅಭಿಮಾನ ನಮ್ಮ ಕಂಡರೆ. ಈಗ ಪಾರ್ಟನರ್ ಶಿಪ್ನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸೆಂಟರ್ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದು ಜೋಷಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ಚಿನ್ನ!

ಕೂಡಲೇ “ಹೇಳಿ ಆಂಟಿ” “ನೋಡ್ರೀ ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ತಗಂಡಿರೋ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಪ್ರಿಂಟರ್ ಇನ್ನೂ ಸುಸ್ತಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಕಳಿಸಿ ಸೆಟ್ ಮಾಡಿಕೊಡಿ.” ನನ್ನ ಸಮಾಚಾರ ಎಲ್ಲಾ ಅರುಹಿದೆ. “ಓಹ್!ಹೌದಾ ಆಂಟಿ ಬಹಳ ಸಂತೋಷ ” ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾತಾಡಿ ನಾಳೆ ಕಳಿಸ್ತೀನಿ ಅಂತ ಫೋನಿಟ್ಟ. ನನಗೊ ಗುಡ್ಡ ಕಡಿದಷ್ಟು ಖುಷಿ. ಆಗೋದೆಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆದಕ್ಕೆ ಅಂತ ಸಮಾಧಾನಲ್ಲಿದೆ ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು. ಆದರೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಆತಂಕ ನಾನು ಕಲಿತು ಕಾಪಿ ತೆಗಿತೀನಾ? ನೋಡ್ವಾ… ಅವರ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಈಗ ನನ್ನ ಪರೀಕ್ಷೆ ಎರಡೂ ನನ್ನ ಮುಂದಿದೆ.

ಅಲ್ಲಾ ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ; ಇಲ್ಲೇ ಇರೊ ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ ಹತ್ತಿರ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ಕಳೆದಿರೊ ವಿಚಾರ ಹೇಳಿದಾಗ “ಅಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲೋ ಇರ್ತೆ,ಮತ್ತೊಂದು ಸಲ ಹುಡುಕು. ಯಮ್ಮಲ್ಲೂ ಹೀಂಗೆ ಆಗಿ ಕಡಿಗೆ ನೋಡತಂಕ ತೊಳೆದ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಇಸ್ತ್ರಿ ಮಾಡಕರೆ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಜೋಬಲ್ಲೇ ಇತ್ತು ಮಾರಾಯ್ತಿ, ಸಿಕ್ತು ತಗ” ಅಂದಿದ್ದು ಈಗ ನಂಗೂ ಸಿಕ್ಕ ವಿಷಯ ಹೇಳಬೇಕು ಅಲ್ವಾ? ಅವಳು ನಾ ಹೋದ ಹಾಗೆ “ಚಾ ಕುಡಿತ್ಯನೆ ಹೇಳ್ತಾ ಚಾಕ್ಕಿಡೋದು ಮಾತಾಡ್ತಾ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಚಾ ತಂದಿಡೋದು, ನಾ ಬ್ಯಾಡ್ ಬ್ಯಾಡ್ದೆ ಹೇಳ್ತಾ ಚಾ ಹೀರಿ ಬರೋದು ಈಗ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಡೀತಾ ಬಂದಿರೊ ಮಾಮೂಲಿ. ಅವಳ ಕೈ ಖಡಕ್ ಚಾ ಕುಡದು ” ನಿನ್ನ ಬಾಯಿಗೆ ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಕವೆ ” ಇದು ಮಾತ್ರ ಮುದ್ದಾಂ ಹೇಳಿಯೇ ಬರಬೇಕು. ಇಗೋ ಹೊರಟೆ. ಬರ್ಲಾ……?

11-4-2019. 7.27pm

ಮೂರೂ ಬಿಡುವುದೆಂತೋ….

“ಅವಧಿ”online ತಾಣದಲ್ಲಿ ದಿನಾಂಕ 22-11-2018ರಂದು ಪ್ರಕಟವಾದ “ಟೀ ಮತ್ತು ಸಿಗರೇಟು” ಕವಿ ಶ್ರೀ ಜಯರಾಮಾಚಾರಿಯವರು ಬರೆದ ಈ ಕವನ ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಲ್ಲಿಯ ಟೀ ಮತ್ತು ಸಿಗರೇಟ್ ಪಿಕ್ ನನ್ನಲ್ಲೂ ಒಂದಷ್ಟು ಕಲ್ಪನೆ ಕಾಡಿತು. ಹಾಗೆ ಬರೆದೆ. ಆದರೆ ಆಮೇಲೆ ಅವರ ಕವನ ಪೂರ್ತಿ ಓದಿದಾಗ ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಗೂ ಅವರ ಕವನಕ್ಕೂ ಅಜಗಜಾಂತರ. ಆದರೂ ಕಾಡುವ ಭಾವ ಬರೆಯದಿರಲಾದೀತೇ??

ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಅವಧಿ😊

****************

ಅವನು ಸುರುಳಿ ಸುರುಳಿಯಾಗಿ
ಹೊಗೆ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ
ತುಟಿ ಊದಿಸಿ ಆಕಾರ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ
ಮೇಲೆ ಮೇಲೆ ಹೋಗುವ
ಹೋಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತ
ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅದೃಶ್ಯವಾಗುವ ಪರಿ ಕಂಡು
ಒಂದು ವಿಷಾದದ ನಗೆ ನಕ್ಕು.

ಮನಸಿನಾಳದಲಿ ನಿಂತ ನೀರಾಗಿ ಕುಳಿತ
ಆ ಒಂದು ಸವಿ ಸವಿ ಆಸೆಯ
ನೆನಪಿನ್ನೂ ಹಸಿರಾಗಿದೆ
ಆಗಾಗ ಮನಃಪಟಲಕ್ಕೊತ್ತಿ
ತಟಕ್ಕನೆ ನೆನಪಾಗಿ ಮಾಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ
ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತೆ ಥೇಟ್ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದ
ತಾನೇ ಸೇದಿ ಬಿಟ್ಟ ಹೊಗೆಯಂತೆ.

ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ
ಕೈಗೆ ಸಿಗರೇಟ್ ಟಿಕ್ಕಿಸಿ ಉರಿ ಹಚ್ಚುವ ಜೋಷ್
ರಜನಿಕಾಂತ್ ಸ್ಟೈಲ್ಗೆ ಫಿದಾ ಆಗಿ
ಧಮ್ಮೇರಿಸುವ ಈ ಹೊಗೆ ಬತ್ತಿ’
ಅಮ್ಮನಿಗೆ ದುಂಬಾಲು ಬಿದ್ದು
“ನಂಗೆ ಹಾಲು ಬ್ಯಾಡ್ದೆ, ದೊಡ್ಡಾಜಿ, ಚಾ ಕೊಡು”
ಹಠ ಹೊತ್ತು ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡ ಚಾ ಚಟ,
ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಅಂಡಲೆಯುತ್ತ
ಕಲಿತ ಗುಂಡೂ ತುಂಡೂ…

“ತಮಾ ಗನಾ ಕೂಸಿನ ಜಾತಕಾ ಬಂಜು”
ಅಮ್ಮನ ಅಶರೀರವಾಣಿ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲ
ಸಂಭಾವಿತನೆಂದೆನಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆ ಚಿಗುರುತ್ತದೆ
ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಬೇಕು ಆ ನೆನಪೂ ಕೂಡಾ…..
ಮನಸಿಗೂ ಬುದ್ಧಿಗೂ ನಿತ್ಯ ಗುದ್ದಾಟ.

“ಕೆಲವೊಂದು ಪುಸ್ತಕದ ಬದನೆಕಾಯಿ
ನನ್ನಪ್ಪನಾಣೆ ಚಟ ಬಿಡೋದು ಕಷ್ಟ ಕಣ್ಲಾ
ಅನುಭವಿಸಬೇಕು, ರುಚಿ ನೋಡಬೇಕು”
ಹೀಂಗೆಲ್ಲಾ ಬಾಣ ಬಿಟ್ಟಂತೆ
ಕಿವಿಗಪ್ಪಳಿಸಿದ ಸಿನೇಮಾ ಡೈಲಾಗು
ಇದೂ ಹೌದಿರಬಹುದೆಂಬ ಮನಸಿನ ಗೊಂದಲ!

ಇರಲಿ ಇವತ್ತೊಂದಿನ
“ನನ್ನವ್ವನ ಮೇಲಾಣೆ ನಾಳೆಯಿಂದ ಕುಡಿಯೋದಿಲ್ಲ”
ಹೆಂಡ ಕುಡಿದವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಅಮೃತ ನುಡಿ!
ಕಾಲು ತಿರುಗುವುದು ಮತ್ತೆ ಗೂಡಂಗಡಿ ಕಡೆಗೆ.

ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಹೀರುವ ಸುಡು ಸುಡು ಚಹಾ
ಹಾಯ್! ಮನಸಿಗೊಂದಿಷ್ಟು ಉಲ್ಲಾಸ
ಕಿಸಕ್ಕನೆ ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಡಗಿದ ಮಾಯಾಂಗನೆ
ನಗುತ್ತಾಳೆ –
“ಇಷ್ಟೇನಾ ನಿನ್ನ ಧಮ್ಮೂ………
ಸಂಜೆ ಯಾವ ಕಡೆಗೋ…….”

ಇವನು ನಗುವುದಿಲ್ಲ ದುರುಗುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ
ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೋ
ಯಾ ಅವಮಾನದಿಂದಲೋ
ಆ ಮುಖದೊಳಗಿನ ಮನಸಿಗಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು
“ಅನುಭವಿಸು ಕೆರಕೊಂಡ ತಪ್ಪಿಗೆ”
ಸೆಟೆದು ಕುಟುಕುತ್ತದೆ.

ಎಡವಟ್ಟು ಗೊತ್ತೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೋ
ಅಥವಾ ಗಮನ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲವೋ
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲವೂ ಎಲ್ಲ ರಂಗದಲ್ಲೂ
ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸಂಗಾತ ಸಂಪ್ರೀತಿ
ಕೊನೆಯ ಹಾದಿ
ಮನಸ್ಯಾಕೊ ಪದೇ ಪದೇ ಹಿಂತಿರುಗಿ
ಸರಿ ತಪ್ಪುಗಳ ತುಲನಾತ್ಮಕ ಮಾಡೋ ಗೀಳು
ಅದೇನೋ ಹೇಳ್ತಾರಲ್ಲಾ;
“ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆದ ಮೇಲೆ ಕೋಟೆ ಬಾಗಿಲು ಬಂದ್ ಮಾಡಿದಂತೆ”
ಮೊದಲೇ ಎಲ್ಲೋಗುತ್ತೋ ಲದ್ದಿ ಬುದ್ಧಿ!

ಹಲವರಂತಾರೆ ಅವರವರಿಗನಿಸಿದಂತೆ
“ಶೋಕಿಗೊ ಆಸೆಗೊ
ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾವುದಕ್ಕೋ
ಬರಿ ಬೇಜಾರು ಕಳೆಯಲಿಕಿರಲೂಬಹುದು
ಚಟ ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡ್ತಾರೆ ಪಾಪ!”

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ತಲೆ ತುಂಬ ಗಜಿಬಿಜಿ ಗೊಂದಲ
ಹ..ಹ…ಮುಗುಳು ನಕ್ಕು
“ಮೂರು ಬಿಡುವುದೆಂತೋ….”
ದಿನವೂ ತನ್ನ ದುಸ್ಸಾಹಸವ ನೆನೆದು
ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಜೊತೆಯಾಗೇ ಬರುವ
ಒಂಟಿತನಕ್ಕೊಂದು ಹೆಗಲಾಗುವ
ಆ ಆ ಅದೇ ಅದೇ
ಗೂಡಂಗಡಿಯ ಹಳೆಯ
ಕಟ್ಟೆಗೆ ಆತು ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡ
ಆ ಅವಳು
ನೆನಪಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಬಿಡುವ ಸುರುಳಿ
ವಾವ್!ತಾಜ್
ಚಮಕ್ ಚಮಕ್ ಘಮಲಿನಲಿ ಹೊಗೆಯಾಡುವ ಚಹಾ…
ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಇಳಿಯದೇ
ನನ್ನ ಪಯಣಕೆ
ಕಣ್ಣಾಗಿ ಕಿವಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ದೇಕರೇಕೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ
ಮನಸ್ಸು ಖುಷಿ ಪಡಿಸುವ ಗುಂಡಾಕುವ ದಂಡು
ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಗೆ ಬಿಡಲಿ
ಬರುವವಳು ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಮೀರಿಸುವ
ಸಂಗಾತಿಯಾಗುವುದು ಯಾವ ಗ್ಯಾರಂಟಿ?
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ತಲೆ ಪೂರಾ ಚೊಂಬೋ ಚೊಂಬು…..

22-11-2018. 10.26am

ವಾವ್! ಅಂಡಮಾನ್….

ಭಾಗ – 11

ಬೋಟ್ ಪ್ರಯಾಣದ ಅನುಭವ

ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ಐದು ಗಂಟೆ. ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಎದ್ದು ಏನು ಮಾಡುವುದು? ಮತ್ತೆ ಮಲಗಿದರೂ ನಿದ್ದೆ ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಎದ್ದು ನಿತ್ಯ ಕರ್ಮವ ಮುಗಿಸಿ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಪರಮಾತ್ಮನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಕಳೆದೆ. ಹೊರಗಡೆ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಾಗುವುದೂ ಬೇಗ ಬೆಳಗಾಗುವುದೂ ಬೇಗ. ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಆ ಬೆಳಗ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು ರೂಮಿನ ಕಿಟಕಿಯ ಪರದೆ ಸರಿಸಿದರೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕಟ್ಟಡ ಕಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ಕಬ್ಬಿಣ ಸಿಮೆಂಟುಗಳ ರಾಶಿಯ ಹೊರತೂ ಇನ್ನೇನು ಗೋಚರಿಸದು. ಈ ಜಾಗವೇ ಹಾಗೆ. ಪಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಮನೆಗಳು ಏರು ತಗ್ಗು ದಿಣ್ಣೆ ರಸ್ತೆಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ.

ಸರಿ ಇನ್ನೇನು. ಮಗಳೂ ಎದ್ದಳು. ಅಲ್ಲೇ ಇರುವ ಪರಿಕರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಪ್ ಟೀ ಗೊಟಾಯಿಸಿ ಕುಡಿದು ಹೊರಡುವ ತಯಾರಿಗೆ ಅಣಿಯಾದೆವು. ಏಕೆಂದರೆ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲ ಮೊದಲಿನ ದಿನವೇ ಈ ಹೋಮ್ ಸ್ಟೇ ನಡೆಸುವವರು ಒಂದು ಆಟೋ ಬುಕ್ ಮಾಡಿ ಎರಡು ಕೀ.ಮೀ.ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಮೆರಿನಾ ಪಾರ್ಕ್ ಹತ್ತಿರ ಬೋಟ್ ಹೊರಡುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ತಲುಪಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದಿನ ಜಾಗದ ವೀಕ್ಷಣೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು.

ಬೆಳಗಿನ ಉಪಹಾರ ಪೂರಿ ಹಾಗೂ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು. ಮೊದಲಿನ ದಿನ ರಾತ್ರಿಯೇ ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿ ಏನು ಬೇಕೆಂದು ನಮ್ಮಿಂದ ತಿಳಿದು ತಂದ ತಿಂಡಿಯಿದು. ಪೂರಿನೊ ಬರೀ ಎಣ್ಣೆ ಮುಳುಕಾ ಮೈದಾ ಹಿಟ್ಟಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಮೆತ್ತಗಿತ್ತು. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಇಷ್ಟ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ತಿಂದ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾಡಿ ಜೊತೆಗೆ ನಾವೇ ಇಲ್ಲಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ ಬಿಸ್ಕತ್ತು ರಸ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಚಹಾದ ಜೊತೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾಮಾನೆಲ್ಲ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲೇ ಇರಿಸಿ ರೂಮಿನ ಬಿಲ್ ಚುಕ್ತಾ ಮಾಡಿ ಹೊರಟೆವು. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹೊಟೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೂ ರೂಮ್ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದರೂ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನು ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಅವರ ಸುಪರ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಹೋಗಬಹುದು. ಹೊತ್ತು ತಿರುಗುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಇದು ಸ್ಥಳ ವೀಕ್ಷಣೆಗೆ ಎಷ್ಟು ಅನುಕೂಲವಲ್ಲವೇ?

ಆಟೋದವನು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯ. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ವಿಧ್ಯಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಸಿಗುವ ಸ್ಥಳದ ಪರಿಚಯ ಮಾಡುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ಹಾಗೆ ತನ್ನ ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಕೊಟ್ಟು ವಾಪಸ್ ಇದೇ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ,ನಾನೇ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ನಾವು ತಲುಪಬೇಕಾದ ಸ್ಥಳದ ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಆಟೋ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ” ಉಸ್ ಗೇಟ್ ಕೆ ಪಾಸ್ ಆಟೋ ರುಕನೇಕಾ ಪರಮೀಷನ್ ನಹೀ ಹೈ. ಗೇಟ್ ಖೋಲನೇಕೆಲಿಯೆ ತೋಡಾ ಸಮಯ ಹೈ. ಇಸಲಿಯೇ ಹಮ್ ಇದರ್ ರೋಕ್ ಲಿಯಾ” ಎಂದು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದ ನಂತರ ನಮ್ಮನ್ನು ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದರು.

ಗೇಟ್ ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪಾರಿವಾಳದ ದಂಡು ಸ್ವಾಗತಿಸಿತು. ನಮ್ಮನ್ನು ಆಟೋದವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲದೇ ತಾನೂ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಬಂದು ನಾವು ಹೊರಡಬೇಕಾದ ಬೋಟಿನವರ ಪರಿಚಯ ಕೂಡಾ ಮಾಡಿಸಿ ಹೊರಟರು.

ಇಲ್ಲಿಂದ ಎರಡು ಕೀ.ಮೀ.ಬೋಟ್ ಪ್ರಯಾಣ. ಇಷ್ಟು ದೂರ ಬೋಟಲ್ಲಿ ಕ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಇದೇ ಮೊದಲು! ಮೈ ಮನವೆಲ್ಲ ಹೂವಾಗಿದೆ. ಒಂಥರಾ ಥ್ರಿಲ್. ಒಂಚೂರು ಭಯ ಆ ಅಘಾದ ನೀರನ್ನು ಕಂಡು. ಬೋಟೇನಾದರೂ ಪಲ್ಟಿ ಹೊಡದರೆ, ನೀರಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದರೆ ಈಜೂ ಬರಲ್ಲ, ಇವರೆಲ್ಲ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಇರ್ತಾರಲ್ವಾ? ಛೆ! ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಏನೂ ಆಗೋದಿಲ್ಲ ನಡಿಯೆ ಅಂದಿತು ಒಳ ಮನಸ್ಸು.

ದೂರದಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರದ ಆ ಕಡೆ ತೀರದಲ್ಲಿ ನಾವು ತಲುಪಬೇಕಾದ ಸ್ಥಳ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಎಂದು ಕಾಣುವುದು ಹೊರಟಾಗ ಬಹು ದೂರ ದೂರ ಅನಿಸಿಕೆ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ಎಂಟೂ ಮೂವತ್ತಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಬೋಟ್ ಹತ್ತಿ ಹೊರಟೆವು. ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಡುವಾಗಲೇ ಹೋಗಿ ಬರುವ ಎರಡೂ ಕಡೆಯ ದುಡ್ಡು ವಸೂಲಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಹೋದ ಬೋಟಿನಲ್ಲಿಯೇ ವಾಪಸ್ ಬರೋದು. ಇಂತಿಷ್ಟು ಗಂಟೆಗೆ ತೀರದಲ್ಲಿ ರೆಡಿ ಇರಿ,ಬಂದು ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಗಲೇ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬೋಟುಗಳು ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಇತ್ತಿಂದತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ.

ಅತ್ಯಂತ ವಿಶಾಲವಾದ ಸಮುದ್ರ ತೀರ. ಎತ್ತ ನೋಡಿದರತ್ತ ನೀರೇ ನೀರು. ಸಮುದ್ರದ ತಡಿಯಿಂದ ಎತ್ತರವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಬಂದರು ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ನಿರ್ಮಾಣದಿಂದಾಗಿ. ನಾಲ್ಕಾರು ಮೆಟ್ಟಿಲಿಳಿದು ಬೋಟಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಾಲಿರಿಸಿ ಕೂತೆನೆಂದರೆ ಕೈ ಗೆಟುಕುವ ಸಮುದ್ರದ ನೀರು,ಬಳುಕಿ ಕುಲುಕಿ ಮನಕೆಲ್ಲಾ ಮುದ ನೀಡುವ ಅಪ್ಯಾಯಮಾನವಾದ ಕ್ಷಣ!

ಇದೂ ಕೂಡಾ ನನಗೆ ಮೊದಲ ಅನುಭವ. ಈ ಮೊದಲೂ ಅನ್ನೋದು ಯಾವಾಗಲೂ ಬಹಳ ಕುತೂಹಲ ಅಷ್ಟೇ ಹೊಸತನ ಮನಸು ಆಗೆಲ್ಲ ಮುಗ್ಧ ಮಗು.

ಎಂಟು ಹತ್ತು ಜನಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ. ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ ಮಾಡಲು ನಮ್ಮನ್ನು ಸಮವಾಗಿ ಡಿವೈಡ್ ಮಾಡಿ ಕೂರಿಸಿ ಸುರಕ್ಷಿತ ಜಾಕೆಟ್ ಧರಿಸಲು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚಲಿಸುವ ಬೋಟ್ ಬರಬರುತ್ತ ತನ್ನ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಬೆಳ್ ನೊರೆಗಳ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ರೊಯ್… ಎಂದು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತ ಬನ್ನಿ ಬನ್ನಿ ಸಾಗೋಣ ದೂರ ತೀರವ ಮುಟ್ಟೋಣ ಸವಿಯಿರಿ ನನ್ನಂಗಳದ ತುಂಬ ಪೊಗದಸ್ತಾದ ಈ ಸೊಬಗಿನ ಸಿರಿ, ಹಾಕಿರಿ ಮನದೊಳಗೊಂದಷ್ಟು ಖುಷಿಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಗೆಜ್ಜೆಯ ನಾದ ಈ ನೀರಲಿ ಬೆರೆತು ಉಳಿಸಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಯ ನೆನಪು ಸಾಗಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪಯಣ ಸುಖಕರವಾಗಿ ಎಂಬಂಥಹ ಅತೀ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇಧನೆ ಆ ನಿರ್ಜೀವ ಬೋಟಲೂ ಕಂಡೆ. ಆಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ನನಗನಿಸಿದ್ದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಅಂಡಮಾನ್ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಸಾಗಲು ಹಡಗಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕೂಡಾ ಇದ್ದು ಮೂರು ದಿನ ಬೇಕಂತೆ. ಆ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವ ಅನುಭವ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಸೊಗಸಾಗಿರಬಹುದು. ಈ ಸಮುದ್ರದ ಪ್ರಯಾಣ ಒಂದು ರೀತಿ ಅವರ್ಣನೀಯ ಅನುಭವ ಕೊಡುವುದಂತೂ ದಿಟ.

ವಾವ್! ರಿಯಲಿ ಅಮೇಜಿಂಗ್ ಬೋಟ್ ಪ್ರಯಾಣ. ಒಂದಷ್ಟು ಫೋಟೋ ಕ್ಲಿಕ್, ವಿಡಿಯೋ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇಳಿಯುವ ಸ್ಥಳ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಧರಿಸಿದ ರಕ್ಷಾ ಕವಚ ತೆಗೆದಿರಿಸಿ ಬೋಟಿಗೊಂದು ಧನ್ಯವಾದ ಮನದಲ್ಲೇ ಅರುಹಿ ಮತ್ತೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿ ಸ್ಥಳ ವೀಕ್ಷಣೆಗೆ ಹೊರಟೆವು.

30-3-2019. 6.06am

ಮುಂದುವರೆಯುವುದು ಭಾಗ – 12ರಲ್ಲಿ