ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ (ಕಥೆ)

ಅಂದು ಶನಿವಾರ. ರೇಖಾ ತನ್ನ ಮಂದಲೆಯ ಬೈತಲೆಯನ್ನು ತೀಡಿಕೊಂಡು ಒಂದಷ್ಟು ಹೊಲಿಯುವ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಚೀಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಗೆಳತಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಳು. ಹೋಗುವಾಗ ಇವತ್ತು ಈ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹೊಲಿದು ಬಿಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಹುನ್ನಾರ. ಹೊಲಿಯಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳಾಯಿತು. ಇವುಗಳನ್ನು ಹೊಲಿದು ಕೊಟ್ಟರೆ ಒಂದಷ್ಟು ಕಾಸು ಸಿಗುವುದು. ಹರಿದ ಚಪ್ಪಲಿ ಹೊಲಿಸಿ ಹೊಲಿಸಿ ಸಾಕಾಗಿದೆ. ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಚಪ್ಪಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದುಡ್ಡು ಕೂಡಾಕಿ ನನ್ನದೆ ಆದ ಒಂದು ಸ್ವಂತ ಹೊಲಿಗೆ ಮಿಷನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಮೊನ್ನೆ ರಮೇಶಣ್ಣ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಹೇಳಿದ್ದ. “ನೋಡಿ ರೇಖಾ, ನನ್ನ ತಂಗಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಲೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೊಲಿಗೆ ಮಿಷನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಒಳ್ಳೆ ಮೆರಿಟ್ ಮಿಷನ್. ಲೋನಿನ್ನೂ ಮುನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಬಾಕಿ ಇದೆ. ಅವಳು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. ಮಿಷನ್ ಯಾರೂ ಹೊಲಿಯದೆ ಹಾಗೆ ಬಿದ್ದಿದೆ. ನೀವು ಬೇಕಾದರೆ ಲೋನ್ ತೀರಿಸಿ ಮಷಿನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ.”

“ಆಯಿತು ರಮೇಶಣ್ಣಾ. ನಾನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಯಾರಿಗೂ ಕೊಡಬೇಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ನೂರೈವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಇದೆ. ಇನ್ನೂ ನೂರೈವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಕೂಡಾಕಿ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಆ ಮಿಷನ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕಡಿಮೆ ದರದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಳ್ಳೆ ಮಿಷನ್ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ. ಅವನೇನು ನಮ್ಮ ನೆಂಟ ಅಲ್ಲ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದವನೂ ಅಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಪರಿಚಯವಾಗಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣ ತಂಗಿ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಆಯಿ ಅಪ್ಪಯ್ಯನ ಹತ್ತಿರವೂ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಆಗಲಿ ತಗೊ ಮಿಷನ್ನು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಟ್ಟೆ ನೀನು ಹೊಲಿಯಬಹುದು. ಉಳಿದವರೂ ಕಲಿಯಬಹುದು. ಅಪ್ಪನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವೂ ಸರಿ. ಆದರೆ ದುಡ್ಡು ಹೊಂದಿಸುವುದೇ ಕಷ್ಟ. ಹೊಲಿದುಕೊಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆಗೆ ದುಡ್ಡು ಬರುವುದೂ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ. ನಾಲ್ಕು ಜನ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಸಾರ ತೂಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದೆ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗಿರುವಾಗ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಕೇಳಲೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

ತಲೆ ತುಂಬ ಯೋಚನೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ರಿಪೇರಿ ಚಪ್ಪಲಿ ಮೆಟ್ಟಿ “ಆಯಿ ಹೋಗ್ಬರ್ತ್ನೆ” ಎಂದು ಹೊರಟಾಗ ಆಗಿನ್ನೂ ಬೆಳಗಿನ ಒಂಬತ್ತು ಗಂಟೆ. ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಅದೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಹಳ್ಳಿ. ಹೋಗುವ ದಾರಿ ಮಣ್ಣಿನ ರಸ್ತೆ ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ನಂತರ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಸಾಗಬೇಕು ಆನಂತರ ಕಾಲು ಹಾದಿ ಹುಲ್ಲು ಬೆಳೆಯುವ ಬೇಣದಲ್ಲಿ. ಅಂತೂ ಮನೆಯಿಂದ ಸುಮಾರು ಒಂದೂವರೆ ಮೈಲಿ ನಡೆದು ಹೋದರೆ ಸಿಗುವುದು ಅವಳ ಗೆಳತಿಯ ಮನೆ. ಹೊಲಿಯಲು ಬಟ್ಟೆ ಬಂದಾಗೆಲ್ಲ ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಹೊಲಿದುಕೊಂಡು ಬರುವುದು ಈಗೊಂದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಹೊಲಿಗೆ ಕಲಿತ ರೇಖಾಳಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸ್ವಯಂ ಸಂಪಾದನೆಗೆ ದಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಗೆಳತಿಯ ಸಹಾಯ ಯಾವತ್ತೂ ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿಗೆ ಓದಿದವರು. ಇವಳ ಕಷ್ಟ ಗೊತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಆ ಮನೆಯ ಜನರಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇವಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅನುಕಂಪ. ಒಮ್ಮೆ ಅವಳ ಗೆಳತಿಯೆ ಈ ದಾರಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿದ್ದು. “ಯಾಕೆ ರೇಖಾ ನೀನು ನಮ್ಮನೆಗೇ ಬಟ್ಟೆ ತಂದು ಹೊಲಿಯಬಾರದು? ನಮ್ಮಮ್ಮ ಯಾವಾಗಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಹೊಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ನಾನೇ ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಬಾ”ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದಳು. ಆಗಾಗ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟ ಕೂಡಾ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಕರೊಬ್ಬರು ಹೊಲಿಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದು ಸದಾ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾಳೆ ಮನದಲ್ಲಿ. ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಯಾದ ಅವಳು ಕಷ್ಟ ಪಡುವುದಕ್ಕೆ ಹಿಂಜರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದವಳ ಹುಟ್ಟು ಗುಣ.

ಹೊಲಿಯುತ್ತ ಕೂತವಳಿಗೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆ ಆಗಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆಯಿ ಬೇಗ ಬಾ ಇವತ್ತು ಅಂತ ಬೇರೆ ಹೇಳಿದ್ದಳು. ಗೆಳತಿ ಊಟ ಮಾಡಿ ಹೋಗೆ ಅಂದರೂ ಕೇಳದೆ ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಹೊರಟಿದ್ದಳು ಮನೆಯ ಕಡೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ರಣ ರಣ ಬಿಸಿಲು. ಸೂರ್ಯ ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಸುಡುತ್ತಿದ್ದ. ಬೇಣದ ಕಾಲು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವಾಗ ಸುತ್ತ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯ ಮನದಲ್ಲಿ. ಬೇಗ ಬೇಗ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕಾಲು ಹಾದಿಯ ಮಧ್ಯ ಸುರಳಿಯಂತೆ ತರಗೆಲೆಗಳು ಗಾಳಿಯ ರಭಸಕ್ಕೆ ತಿರುಗಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಧೂಳು ಮೇಲೇರಿತು. ಇಡೀ ಶರೀರ ಆ ಸುಂಟರ ಗಾಳಿಯ ಮಧ್ಯ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡ ಅನುಭವ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಹೆದರಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಮುದುರಿ ನಿಂತವಳು ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಬೇಣದ ಹಾದಿಯಿಂದ ಹಳ್ಳದ ಹಾದಿಗೆ ಬಂದು ಮುಖಕ್ಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ನೀರು ಚಿಮುಕಿಸಿ ಮನೆಯ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು.

ಎಲ್ಲರೂ ಊಟಕ್ಕೆ ಇವಳು ಬರುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಗೋಕರ್ಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಅಡಿಕೆ ಸಂಭಾವನೆಗೆಂದು ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುವ ಮನೆಯ ಪುರೋಹಿತರೊಬ್ಬರು ಪ್ರತೀ ವರ್ಷದ ವಾಡಿಕೆಯಂತೆ ಇಂದು ಅವಳ ಮನೆಗೂ ಬಂದಿದ್ದರು. ಆಯಿ ಸಿಹಿ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿದವಳು ಯಾಕೊ ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕೈ ಹೊಲಿಗೆ ಕೆಲಸ ಇತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮಲಗಿ ಆಮೇಲೆ ಹೊಲಿದರಾಯಿತೆಂದು ಚಾಪೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದೊಂದೆ ಗೊತ್ತು. ಸಂಜೆ ಐದು ಗಂಟೆ ಆಗಿರಬಹುದು. ನರಳುತ್ತಿರುವ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿದ ಅವಳಪ್ಪ ಏನಾಯಿತು ಮಗಳೆ ಎಂದು ಮೈ ತಡವಲಾಗಿ ಜ್ವರ ಬಂದಿರುವುದು ತಿಳಿದು ” ಏಯ್ ! ಬಾರೆ ಇಲ್ಲಿ. ನೋಡು ನಿನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಜ್ವರ ಬಂದಿದೆ. ಎಂತಾ ಮಾಡದು ಈಗಾ?” ಮನೆ ಮಂದಿಗೆಲ್ಲ ಗಾಬರಿ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ಇದ್ದವಳಿಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಏನಾಯಿತು?

ಹೊರಗೆ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಪುರೋಹಿತರಿಗೆ ಇವರ ಸಂಭಾಷಣೆ ಕೇಳಿತು. ” ಮಗಳನ್ನು ಕರೆದು ತನ್ನಿ ಇಲ್ಲಿ, ನಾನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ.”

ಪುರೋಹಿತರ ಮಾತಿನ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಪಾರ ಗೌರವ. ತಲೆ ತಲಾಂತರದಿಂದ ಬಂದು ಹೋಗಿ ಮಾಡುವ ಆತ್ಮೀಯ ಬಂಧು ಅವರು. ಸರಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ಕೂಡಿಸಿದಾಗ ಪಂಚಾಂಗ ತೆರೆದು ಹೆಸರು,ನಕ್ಷತ್ರ, ಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಕೂಡಿ ಕಳೆದು ಮಾಡಿ “ಈ ದಿನ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ. ಮಟ ಮಟ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಉರಿ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳೇ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ. ಗಾಳಿ ತಾಗಿದೆ. ಹೆದರಿದ್ದಾಳೆ. ಭೂತ ಬಡಿದಿದೆ. ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವಳ ಬೆನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಎದುರು ತೆರೆದಿಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ” ಅಂದರು.

ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡಿದಾಗ ತಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಭಸ್ಮವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಅವಳ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಎದುರಾಗಿ ಉಫ್ ಎಂದು ಊದಿದಾಗ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಹಸ್ತದೊಂದಿಗೆ ಐದೂ ಬೆರಳು ಮೂಡಿರುವುದು ಕಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಧಂಗಾದರು. ಕೂಡಲೇ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು ” ಪ್ರತಿ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ದಿನ ತಪ್ಪದೆ ಊರ ಮುಂದಿನ ಭೂತಪ್ಪನ ಕಟ್ಟೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಬನ್ನಿ. ಹಾಗೆ ಹಣ್ಣು ಕಾಯಿ ನೈವೇದ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿರಿ. ಹರಕೆ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳಿ. ಜ್ವರ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಯಾವ ಔಷಧಿಯ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ. ತಲೆ ಬಿಸಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಒಂದಷ್ಟು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿ ಭಸ್ಮವನ್ನು ಅವಳ ಹಣೆಗೆ ಹಚ್ಚಿ ಚಿಟಿಕೆ ಭಸ್ಮ ಬಾಯೊಳಗೆ ತಾವೆ ಹಾಕಿ “ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಕುಡಿಸಿ ಮಲಗಿಸಿ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರಾಮಾಗುತ್ತಾಳೆ ” ಅಂದರು.

ಅವರಣತಿಯಂತೆ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತು ನಡೆದುಕೊಂಡಾಗ ಮಾರನೆ ದಿನ ಜ್ವರ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎರಡು ದಿನ ಸುಸ್ತು ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದ ಅವಳ ಗೆಳತಿ ನೋಡಲು ಬಂದಾಗ ನಡೆದ ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ” ಹೌದು ಅದೊಂದು ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಕಾಡುವುದಿದೆ. ನೀನು ಹೋದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಅದೇ ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಛೆ! ಹೋಗಲು ಬಿಡಬಾರದಿತ್ತು. ಸದ್ಯ ಇಷ್ಟರಲ್ಲೆ ಮುಗಿತಲ್ಲ ” ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು.

ಅದಾಗಲೆ ಅವರಪ್ಪ ಹೀಗೆ ಮಗಳನ್ನು ಕಳಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲವೆಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಹೆಂಡತಿಯ ಹತ್ತಿರ ” ಅವಳಿಗೊಂದು ಹೊಲಿಗೆ ಮಿಷನ್ನು ಕೊಡಸವೆ ಹ್ಯಾಂಗಾರು ಮಾಡಿ. ಅದ್ಯಾರೊ ಕೊಡ್ತಿ ಹೇಳಿದ್ದ ಹೇಳ್ತಿತ್ತಲ್ಲೆ. ನೀ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿ ತಿಳಕ. ನಾ ದುಡ್ಡಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡ್ತೆ” ಎಂದು ಎದ್ದು ಹೊರಟಾಗ ಮಲಗಿದಲ್ಲೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ರೇಖಾಳಿಗೆ ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ,. ಹೊಲಿಗೆ ಮಿಷನ್ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕನಸು ನನಸಾಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸಖತ್ ಖುಷಿ ಒಂದು ಕಡೆ ಅಪ್ಪ ಕೊಟ್ಟ ದುಡ್ಡು ತಾನು ಹೊಲಿಗೆ ಹೊಲಿದು ವಾಪಸ್ಸು ಕೊಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಸೆಟೆದು ನಿಂತಿತು. ಇದೆ ಸಂತೃಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸುಸ್ತಾದ ದೇಹ ಮತ್ತೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿತು.

22-11-2017. 2.38pm

Advertisements

ವಾಸ್ತವಕ್ಕೂ ವಾದಕ್ಕೂ ಮೈಲಿ ದೂರ…??

ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ನಾ ಸಂಭಾವಿತಳೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ
ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕುಳಿತು
ಆಗೆಲ್ಲ ನಖಶಿಕಾಂತ ಹೆಮ್ಮೆ ನನಗೆ
ಕುಳಿತ ಹೊನ್ನಿಗೆ ಕಿಮ್ಮತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಜ್ಞಾನ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ.

ಒಂದಡಿಯಿಟ್ಟು ಹೊರ ನಡೆದಾಗ
ಲದ್ದಿ ಬುದ್ಧಿ ಚುರುಕಾಗಿ ಜನಜಂಗುಳಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಸೇರಿ
ಮಾತು ಮಂಥನ ನಡೆಸುವಾಗ
ಎಲ್ಲೋ ಏನೋ ನನ್ನಲ್ಲಿಯೂ ಕೊರತೆ ಇದೆಯೆಂಬ ಸಂಶಯ ಹೊಗೆಯಾಡುತ್ತದೆ.

ಆಗಸ ಇರುವುದೆ ಚುಕ್ಕಿ ಚಂದ್ರಮ ರವಿಗಾಗಿ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ
ದೇಹದ ತೊಗಲೊಳಗೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿರುವಾಗ
ಬಟಾ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತೊಗೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ
ಸೋತು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಸೋಲುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ.

ನನಗಾಗಿ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸಮಾಜಕ್ಕಾಗಿ ಬದಲಾಗಲೇ ಬೇಕು
ಎಂಬ ಒಳಗೊಳಗಿನ ಸುಳ್ಳು ತೋರ್ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ
ಮತ್ತದೇ ಸಂಭಾವಿತರ ಸೋಗಿನ ಕೋಟು ಧರಿಸಿ
ಹಠ ಬಿಡದ ತಿವೀಕ್ರಮನಂತೆ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತೇನೆ.

ಅಲ್ಲಾ ಬೆಕ್ಕು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಹಾಲು ಕುಡಿದರೆ ನೋಡುಗರ ಕಣ್ಣು ಕುರುಡೆ?
ಇಲ್ಲವೆಂಬುದು ನನಗೂ ಗೊತ್ತು
ಆದರೂ ಸುಳ್ಳು ಸುಳ್ಳೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ತವಕ
ಮುಂಡೇದಕ್ಕೆ ಅದೇನು ಸೋಗಲಾಟಿ ಬುದ್ಧಿಯೋ ಏನೋ!

ಕಮ್ಮಾರ ತಿವಿಯಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಯೂದಿ ಬಡಿದೂ ಬಡಿದೂ ಹದಗೊಳಿಸಿ ಕಬ್ಬಿಣಕ್ಕೆ ಆಕಾರ ಕೊಡುವಂತೆ
ನಾನೂ ಕಮ್ಮಾರನಾಗಬೇಕು ಮನಸೆಂಬ ಮರ್ಕಟನ ಸೋಗ ಹಿಡಿಮುರಿ ಕಟ್ಟಲು
ಒಳಗೊಳಗೆ ಪಕ್ಕನೆ ಮನಸು ಹೇಳುವುದು
ನೋಡು ನೀನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಥೊ ಥೊ^^^^^.

ಅರೆ ಇಸಕಿ? ನಿನಗ್ಯಾಕೆ ಜಾತಿ ಗೀತಿ ಭ್ರಮೆ ಮನಸು,ಹೃದಯ,ರಕ್ತ, ಮಿದುಳು,ಮಾಂಸ ಎಲ್ಲ ಒಂದೆ
ಆದರೆ ಬದುಕುವ ರೀತಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ
ಕಾಯಕವೆ ಕೈಲಾಸ ಬಸವಣ್ಣ ಹೇಳಿಲ್ಲವೆ? ಸ್ವಲ್ಪ ಅರಿತು ಮಾತಾಡು
ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮೊಟಕಿ ಮೊಟಕಿ ತಿಳಿ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ ಕೇಳವಲ್ಲದು.

ಮತ್ತೂ ಮತ್ತೂ ತಾ ಬಿದ್ದರೂ ಮೂಗು ಮೇಲೆನ್ನುವ ವಾದ ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ?
ನಿಜಕ್ಕೂ ನನಗೇ ನಾ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ
ಅಲ್ಲಲ್ಲಾ ಕಂಡವರ ಕೇಳುತ್ತಲೂ ಇದ್ದೇನೆ
ನಾನೊಬ್ಬನೆ ಅಲ್ಲ ನನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನರೂ ಬದಲಾಗಬೇಕೆಂಬ ಮಹದಾಸೆಯಲ್ಲಿ!

ಏಕೆಂದರೆ ಮನುಜ ಹೇಳುವ ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾಗು
ಆದರೆ ಇದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಇಲ್ಲ ನಾನು,ನಾವು ಬದಲಾಗಬೇಕು ಮನಸಿನ ಕೊಳೆ ಕಿತ್ತೊಗೆಯಬೇಕು
ವಾಸ್ತವಕ್ಕೂ ವಾದಕ್ಕೂ ಮೈಲಿ ದೂರ
ಹತಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮನ ಗದ್ದಕ್ಕೆ ಕೈಕೊಟ್ಟು ಕೂತಿದೆ ಆಸೆ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ ಬದಲಾವಣೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ!!

22-11-2017. 11.54am

ಮೌನದ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತಿನ ಮಂಟಪ(ಕಥೆ)

ಅದೊಂದು ಸಂಜೆ. ಬಾನಲ್ಲಿ ಭಾಸ್ಕರ ತನ್ನ ನಿಯತ್ತಿನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಇನ್ನೇನು ಅಸ್ತಂಗತನಾಗುವ ಸಮಯ. ಅದೇ ಕಡಲು ಪುಳಕಿತಗೊಂಡು ತನ್ನ ಕೆನ್ನಾಲಿಗೆ ತೆರೆದು ಆಗಾಗ ದಡಕ್ಕೆ ಬಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಬೋರ್ಗರೆಯುವ ನಾದದ ಮಿಳಿತ ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ರಂಗೇರಿದ ಬಾನು ಕೆಂಪಿನುಂಡೆಯ ಚೆಂಡಾದ ರವಿ.

ಕವಿಗೆ ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು. ಅರೆರೆ! ಭಾವವುಕ್ಕಿದ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವನಿಗರಿವಿಲ್ಲದೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದ ಜೋಳಿಗೆಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ. ರವಿಯ ಪಯಣದ ಹಾಡು ಬರೆಯುವ ಉತ್ಸಾಹ, ಉದ್ವೇಗ ಅವನ ಹೃದಯ ಬಡಿತ ಅವನಿಗೇ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿತ್ತು.

ಆರು ಚೆಲ್ಲಿದರು ನಿನ್ನ ಹಾದಿಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ರಂಗು
ಆ ಬಾನು ಬಿಳಿ ಮೋಡ ನಾಚಿ ನವಿರಾಗಿದೆ ನೋಡು
ಎತ್ತೆತ್ತ ನೋಡಿದರಾಕಾಶ ಕೆಂಪಡರಿದೆ ಸೌಂದರ್ಯದಲಿ ಮಿಂದು
ಮಿನುಗುವ ತಾರೆಗಳು ಒಂದೊಂದೆ ಹಣುಕುತಿವೆ ನೋಡು.

ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಮಲ್ಪೆಯ ಆ ತೀರದ ಕಡಲು ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದಷ್ಟೂ ದೂರ ಕಾಣುವ ಮರಳ ರಾಶಿ. ನಿರ್ಮಲವಾದ ಆ ಮರಳ ರಾಶಿಯೇ ತನ್ನ ಹಾಸಿಗೆ . ತಿಂದುಂಡು ಹೊರಳಾಡಿ ಸುಃಖಿಸಿ ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆದು ಮೈಮುರಿದು ಹೊರಟನೆ ಆ ರವಿ! ಅಜ್ಜಿ ತಾ ಕಡೆದ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಎತ್ತರಿಸಿ ಎತ್ತರಿಸಿ ತನ್ನ ಕೈಗಳಲಿ ಉಂಡೆ ಮಾಡಿ ತಿಳಿ ನೀರಲಿ ತೊಳೆದು ಅಗಲ ಪಾತ್ರೆಯಲಿರಿಸಿ ಉರಿ ಹಚ್ಚಿದಾಗ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕರಗುವ ರೀತಿ ಶರಧಿಯ ಒಡಲಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಬಿಂಬ ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕರಗುವ ಪರಿ ಅವರ್ಣನೀಯ ಅನುಭವ ಪ್ರತೀ ದಿನ ನೋಡಿದರೂ!

ರಾತ್ರಿ ರಾಣಿಯರಂತೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಮಿನುಗುವ ದೀಪ ಅಸ್ತಂಗತನಾಗುವ ರವಿಗೆ ಇಂದು ಹೋಗಿ ನಾಳೆ ಮತ್ತೆ ಬಾ ಎಂದು ಹೇಳಿ ತವರ ಕುಡಿಯ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಕಳಿಸುವ ರೀತಿ ಬಳುಗಳಿಸುತ್ತಿರಬಹುದೆ? ಕತ್ತಲಾವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗಡಿಬಿಡಿಯಿಂದ ಮೈ ಕೊಡವಿ ಎದ್ದೇಳುವ ಜನ ಅಷ್ಟೊತ್ತೂ ತಮ್ಮಿರುವ ಮರೆಯುವಂತೆ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ್ದ ರವಿ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪೂರ್ತಿ ಕಳೆದೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅವನಾಟ ಕಂಡು ಪೆನ್ನು ಹಿಡಿದ ಕೈ ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಯ ತೊಗಲಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣ ಬಿಡುತ್ತಾ ಸಾಗಿತ್ತು ಶಬ್ದದೋಕುಳಿಯಲ್ಲಿ. ಪದ ಪುಂಜಗಳ ನಡುವೆ ಅವನಂದದ ಸೊಬಗ ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತಿರುವ ಕವಿ ಸುತ್ತಲ ಪರಿವಿಲ್ಲದೆ ಆ ಮರಳ ಮಮಕಾರದ ಮದ್ಯ ಕುಳಿತು ಗೀಚುತ್ತಲೆ ಇದ್ದ. ಹೌದು ಎಷ್ಟು ಬರೆದರೂ ಸಾಲದು. ಬರೆದಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯದ ಸೊಬಗು ಆ ಮನೋಹರ ದೃಶ್ಯ. ಕಣ್ಣು ಮನ ತಂಪಾಗಿಸಿ ಹಗಲಿನ ಪ್ರಕರತೆ ಮರೆಸಲೆಂದೆ ಹೀಗೆ ಮೈ ತಾಳಬಹುದೆ ಹೊರಡುವ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ!

ಮೌನದ ಖಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತಿನ ಮಂಟಪ ಕವಿ ಮನದ ತುಂಬಾ. ಭಾಸ್ಕರನೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ಇಂದೇಕೊ ಅತಿಯಾದ ಭಾವೋದ್ವೇಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಏನೇನೊ ಕೇಳುತ್ತ ಹೃದಯ ಕವಾಟ ತೆರೆದಿಟ್ಟು ಮನಸ್ಸು ಹಗುರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.

“ಏಯ್! ಹೇಳು ಸೂರ್ಯಾ ನೀನೇಕೆ ಹೀಗೆ? ಜನರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ನೀನಿಲ್ಲದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿವಾಗಿಸಲು ದಿನ ನಿತ್ಯ ತಪ್ಪದೇ ಬರುವೆಯಾ? ಹಾಗಾದರೆ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಲಿ ನೀನೆಲ್ಲಿ ಹೋಗುವೆ? ನಖಶಿಕಾಂತ ನಿನ್ನ ಕಾವು ಹಗಲ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ. ಸಂಜೆ ಅದು ಹೇಗೆ ತಂಪಾಗುವೆ? ನಾನು ನಿನ್ನ ಒಮ್ಮೆ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಬೇಕಲ್ಲಾ. ಸಾಧ್ಯ ಮಾಡು ಒಮ್ಮೆ. ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಆ ಶಕ್ತಿ ಎಂತದು ಮಾರಾಯಾ? ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮನ ದಶಾವತಾರವೆ ನೀನಿರಬಹುದೆ? ಉದಯದ ಕಿರಣ ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಗಿಡ ಮರ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಸೀಳಿ ಹೊರ ಬರುವಾಗ ಆ ಪ್ರಭಾವಳಿಯ ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಕೇಳುವುದು. ಇದು ನಿಜವಾ? ಆಗೆಲ್ಲ ನಾ ಮಂತ್ರಮುಗ್ದನಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಎಷ್ಟು ನೋಡಿದರೂ ನನಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಾಗದು. ಎಷ್ಟು ಬರೆದರೂ ನಾ ಬಳಸಿದ ಪದಗಳು ನಿನ್ನ ಅಂದಕೆ ಕಳಪೆಯಾಗಿಯೇ ಕಾಣುವುದು. ಇನ್ನಷ್ಟು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹುಡುಕಾಟ ನಿನ್ನ ವರ್ಣಿಸಲು. ಆದರೆ ನಾ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಗೆದು ತರಲಿ ಹೇಳು? ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಬರೆಯುವಾಗ ನಾ ಸೋತು ಹೋಗುತ್ತಿರುವೆ. ನಿನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಶಕ್ತಿಯ ಒಂದು ಅಣುವಿನಷ್ಟಾದರೂ ಶಕ್ತಿ ನನಗೆ ದೊರಕಿದ್ದರೆ ಉಸಿರಿಡಿದು ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಸದಾ ನಿನ್ನ ಕಾವ್ಯ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಯಾಕೆ ನಗು ಬಂತಾ ಸೂರ್ಯಾ?

ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಕಂಡರೆ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಅಕ್ಕರೆ ಕಣೊ. ಅದಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಯಾವ ಮುಚ್ಚು ಮರೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಆಗ ಒಂಚೂರು ಸಮಾಧಾನವೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನೀನುದಯಿಸುವ ಬೆಳಗು ಹಾಗೆ ಈ ಕಡಲ ಕಿನಾರೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ನಾ ತಪ್ಪದೆ ನೋಡಲು ಬರುವೆ. ಹೀಗೆ ನಿತ್ಯವೂ ನೋಡಿ ನೋಡಿ ನನಗೆ ನೀನು ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದೀಯಾ. ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ನನ್ನೊಡಲ ದುಃಖ ಇಂದು ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆದು ಬರುತ್ತಿದೆ ಗೆಳೆಯಾ! ನೋಡು ನಿನ್ನ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಗೆಳೆಯಾ ಎಂದು ಕರೆದೆ. ಕೋಪವೆ ಹೇಳು. ಆದರೆ ನೀನು ಬಂದು ಹೇಳುವುದು ನಾಳೆಯೆ ಅಲ್ಲವೆ? ಇರಲಿ. ಆದರೆ ಆ ನಾಳೆ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಇಂದು ಮನಃಸ್ಪೂರ್ತಿ ನನ್ನ ಭಾವೋದ್ವೇಗದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟು ಪುಟ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿ ಇಲ್ಲೆ ಇಲ್ಲೆ ನೀನುದಯಿಸುವ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಾನಿಲ್ಲವಾಗುವೆ. ಸಹಿಸಲಾಗದ ನೋವು. ಸಹನೆ ಮೀರಿ ನನ್ನ ತಿಂದಾಕುತಿದೆ. ಆದರೆ ಅದಾವ ರೀತಿಯ ನೋವು? ನಿನಗಾವ ರೋಗ ಬಂದು ತಟ್ಟಿದೆ ಹೇಳು ಕೇಳುವೆಯಾದರೆ ನಾನೇನು ಹೇಳಲಿ ಗೆಳೆಯಾ? ಎಷ್ಟು ನೋವುಗಳು ಬಾಳ ಬಂಡಿಯ ತುಂಬಾ. ಯಾವುದು ಮೊದಲು ಹೇಳಲಿ? ಎಲ್ಲಿಂದ ಶುರು ಮಾಡಲಿ. ನನ್ನ ಜಂಜಾಟದ ಬದುಕಿನ ಒಂದೊಂದು ನೋವ ಕಥೆ ಕೇಳುವಷ್ಟು ತಾಳ್ಮೆ, ಪುರುಸೊತ್ತು ಇದೆಯಾ ನಿನಗೆ ಹೇಳು? ಇಲ್ಲ ತಾನೆ. ಮತ್ಯಾಕೆ ನನಗೀ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಸಾಕು ಮಾಡು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಹೇಳಿದರೆ ನನ್ನ ನೋವು ಕಡಿಮೆ ಆಗಬಹುದೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ ನನಗಿಲ್ಲ. ಕೇಳಿ ನೀನೇನಾದರೂ ಸಲಹೆ ಸೂಚನೆ ಕೊಡಬಲ್ಲೆ ಅಷ್ಟೆ. ಅದು ಆಗಲೇ ಹಲವರು ಹೇಳಿಯಾಗಿದೆಯಲ್ಲ. ಏನಿದ್ದರೂ ಯಾರಿರಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ ನನ್ನ ನೋವು ನನಗೆ. ಹತಾಷೆಯ ಕುಡಿ ಬೇಡ ಬೇಡವೆಂದರೂ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದು ಚಿಗುರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಚಿವುಟಿ ಚಿವುಟಿ ನೋಡು ನನ್ನ ಬೆರಳುಗಳು ಹೇಗೆ ಜಡ್ಡುಗಟ್ಟಿವೆ. ಇದೇ ತಾನೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೂ. ನೆನಪುಗಳ ಮರೆಯಲೂ ಆಗದು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲೂ ಆಗದು. ಆಗಾಗ ಚುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಇಂಜಕ್ಷಿನಿನಂತೆ ನನ್ನ ಮೆದುಳನ್ನೇ ಚುಚ್ಚುತ್ತಿವೆ ಕಣೊ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಹಿಸಿ ಸಹಿಸಿ ಸಾಕಾಗಿದೆಯಂತೆ. ಇದರಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡೆಯಲು ಇಂದು ಈ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೆ. ಸಾಕು ನನಗೀ ಜನ್ಮ ಎಂದೆನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ಕಣೊ. ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನೇ ನಾ ಕೊಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವೆ. ಕ್ಷಮಿಸು. ಏನೇನೊ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದು ದಿಟವಾದ ಮಾತು. ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ಮಾತು ………”

ಬರೆಯುತ್ತ ಬರೆಯುತ್ತ ಕವಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ ಮರಳ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಗಾತ ಮಲಗಿದ. ಆಕಾಶದ ಹೊದಿಕೆಯ ತುಂಬ ಮಿನುಗುವ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ನೋಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆಗವನಿಗನಿಸಿತು ; ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಇವರಾರೂ ಸಾಠಿಯಲ್ಲ. ಸೂರ್ಯ ಸೂರ್ಯನೆ. ಓಹ್! ಸೂರ್ಯಾ ನೀನದೆಷ್ಟು ಚಂದ. ಜಗತ್ತಿಗೇ ಬೆಳಕಾಗಿ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣ ಜನಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹಾಸು ಹೊಕ್ಕಾಗಿರುವ ನೀನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಾನಿರಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ. ಅನವರತ ನನಗೆ ನೀನು ಬೇಕು, ನಿನ್ನಂದವ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆದರೆ ಅದಾಗದ ಮಾತು. ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳು ತುಂಬಿ ಬಂದ ನೀರು ಕಪೋಲದ ಗುಂಟ ಸಾಗಿ ಮರಳಲ್ಲಿ ಉಡುಗಿ ಹೋಯಿತು.  ನಿತ್ಯದಂತೆ ರವಿಯ ಕಿರಣ ಸೋಕಲು ಅವ ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಸುತ್ತ ನೆರೆದಿದ್ದ ಜನ “ಪಾಪ! ಯಾರೊ ಆಗಂತುಕ ಇಲ್ಲಿ ಹೆಣವಾಗಿದ್ದಾನೆ” ಎಂದು ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಬರೆದ ಹಾಳೆಗಳು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ ಕಡಲೊಡಲಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ತೇಲಿ ಇನ್ನಿಲ್ಲವಾದವು!!

16-11-2017. 7.54pm

ದೇಹವೆಂಬ ದೇಗುಲ( ಹವಿ – ಸವಿ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಕವನ ಸ್ಪರ್ಧೆ)

ಪ್ರಥಮ- Vishwanath Gaonkar , Kamalaxi Hegde
ದ್ವಿತೀಯ- Yashoda Bhat
ತೃತೀಯ- Nirmala Hegde
ಸಮಾಧಾನಕರ- Geeta G. Hegde
ಮೆಚ್ಚುಗೆ- Parameshwar Hegde

ಭಗವಂತ ಕೊಟ್ಟ ಈ ದೇಹದೊಳಡಗಿಹುದು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ
ಮುತುವರ್ಜಿಯಲಿ ನೋಡಿಕೊಳುವುದು ಅದವರ ಕಾರ್ಯ
ಮಿದುಳೊ ಹೃದಯವೊ ಎಂಬ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ನಿನಗ್ಯಾಕೆ
ಸದಾ ಸುಶುಪ್ತಿಯಲಿ ಇಡುವುದತ್ತತ್ತ ಇರಲಿ ನಿನ್ನ ಧ್ಯಾನ

ದೇಹವೆಂಬ ದೇಗುಲ ಅದು ಭಗವಂತನ ನೆಲೆ ಕಾಣಾ!
ಸತ್ಕರ್ಮ ಮಾಡೆಂದು ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುವುದು
ಸವಿವಿಚಾರ ಮಾಡೆಂದು ಮನಸು ಹೇಳುವುದು
ಸದಾ ನಿರೋಗಿಯಾಗಿ ಬಾಳ ಬೇಕೆಂದು ದೇಹ ಬಯಸುವುದು.

ನೋವಿರಲಿ ನಲಿವಿರಲಿ ಸಹಿಸುವುದು ಈ ಹೃದಯ
ಬಂದಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಬರಲಿ ಗೋವಿಂದನ ದಯವಿರಲೆಂದು
ಸಹಿಸುವ ಸಹನೆ ಸಹಬಾಳ್ವೆ ಕಲಿಸುವುದು ಜೀವನಾನುಭವ
ಒಂದೊಂದಕೂ ಸುಚನೆ ನೀಡುವುದೆ ಮಿದುಳಿನ ನರತಂತು.

ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ದೇವನ ಸೃಷ್ಟಿ ದೇಹದೊಳಡಗಿಹುದು
ಆಯಾಯ ಸಮಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು
ನಾ ಮೇಲು ನೀ ಕೀಳು ಎಂಬ ಭಾವ ಅವಕಿಲ್ಲ
ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ದೇಹದವೇ ಹೌದು ಆದರೆ ಚಲಾಯಿಸುವದಧಿಕಾರ ನಮಗೇಕಿಲ್ಲ?

ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ, ನಕ್ಷತ್ರಾಧಿಯಾಗಿ ಇರುವುದು ಅದರದೇ ನಿಯಮ
ಅಂತೆಯೇ ಈ ನಮ್ಮ ದೇಹ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಕೊಂಡಿಯಂತಿದೆ ಮಿಳಿತ
ಒಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸುಸ್ತಿತಿಯಲ್ಲಿರದು ತಿಳಿ ನೀ ಮೂಢಾ
ಮನುಜಾ ನಿನಗ್ಯಾಕೀಪರಿ ಯೋಚನೆ ಬಂತು ಹೇಳಾ?😊

16-11-2017. 3.16pm

ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್(ಕಥೆ)

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೆಜೆಸ್ಟಕ್ ಏರಿಯಾ ಅಂದರೆ ಕೇಳಬೇಕಾ? ಸದಾ ಗಿಜಿ ಗಿಜಿ ಗುಡುವ ಜನರ ದಂಡು. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಜನವೋ ಜನ. ಅದೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೊ ಅದೆಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೊ ದೇವರಿಗೇ ಗೊತ್ತು. ದಿನದ ಯಾವುದೆ ವೇಳೆಗೆ ಹೋದರೂ ಜನರ ಓಡಾಟ ನಿಲ್ಲೋದಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಸಿನೇಮಾ ಬಿಡೊ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಹೋದರೆ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯ್ತು. ಜೊತೆಗಿದ್ದವರ ಕೈ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದರೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ಕಳೆದು ಹೋಗೋದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ.

ಅವಳಿಗೊ ಊರು ಹೊಸದು. ಮದುವೆಯಾಗಿ ಗಂಡನ ಜೊತೆ ಕಾಲಿಕ್ಕಿದ ಮೊದಲ ಬೆಂಗಳೂರು ದರ್ಶನ ಒಮ್ಮೆ ಅವಕ್ಕಾಗಿದ್ದಳು. ಎಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳೆ ಹೋಗಲು ಭಯ ಭಯ. ಸದಾ ಗುಬ್ಬಿ ಗೂಡಂತಹ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಕ್ಕಲು ಜೊತೆಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಅವಳ ಗಂಡನಿಗೊ ರಜೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು ಹಳೆಯ ಸಿನೇಮಾ ನೋಡುವ ಹುಚ್ಚು. ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ಜಾಗ ನೋಡೊ ಹಂಬಲ. ಇವಳು ಅವನ ತದ್ವಿರುದ್ಧ. ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು. ಇವಳೆ ಹಿರಿಯವಳು. ಜೊತೆಗೆ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದ ಇಬ್ಬರು ತಂಗಿಯರು ಒಬ್ಬ ಅಣ್ಣ ಅಜ್ಜಿ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಬೆಳೆದವಳು. ಹಳ್ಳಿ ಸುತ್ತೋದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಷಹರದ ಗಂಧಗಾಳ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಚಂದ ಇರುವ ಅವಳಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ನೌಕರಿ ಇರುವ ಗಂಡ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೂರೆ ಗೇಣು. ಖುಷಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ಸಂಸಾರ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಗಂಡನ ಆಸಕ್ತಿಗೂ ಅವಳ ಆಸಕ್ತಿಗೂ ಅಜಗಜಾಂತರ. ಅವನು ಏತಿ ಅಂದರೆ ಇವಳು ಪ್ರೇತಿ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸದಾ ವಾದ ಮಾಡೋದು ಅವನು ಹೋಗೋಣ ಬಾರೆ ಅಂದರೆ ನನಗೆ ಬೇಜಾರು ಬರಲು. ಅಂತೂ ಹೀಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಆರು ತಿಂಗಳಾಗಿರಬಹುದು.

ಗಂಡ ನೋಡಿದಾ ನೋಡಿದಾ ಅಲ್ಲಾ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಇಷ್ಟು ತಿಂಗಳಾಯಿತು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸೀರೆ ಉಡಲಿಕ್ಕೇ ಬರೋದಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ. ಹಿಂದೆ ಗಿಡ್ಡಾ ಮುಂದೆ ಉದ್ದಾ. ನಡೆಯುವಾಗ ನೆರಿಗೆ ಕಾಲಿಗೆ ತೊಡರಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಒಂದಿನ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ನೆಂಟರಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ಥಾಪ ಮಾಡಿ ಅವಳು ಸೀರೆ ಉಡುವ ರೀತಿ ತೋರಿಸಲು ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಗೊಳ್ಳೆಂದು ನಕ್ಕರೆ ಇವಳಿಗೆ ಕೆಟ್ಟ ಕೋಪ ಬಂದು ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಮಾತೇ ಬಂದು ಮಾಡಿದಳು. ಗಂಡನಿಗೆ ಲಂಗಣ. ಸರಿಯಾಗಿ ಅಡಿಗೆ ತಿಂಡಿ ಇಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಬಂದರೆ ಮಾಡೋದು ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಇಲ್ಲ. ಮನ ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಮೌನದರಮನೆಯಾಯಿತು.

ರಾತ್ರಿ ಒಳಗೊಳಗೆ ವಿರಹ ವೇದನೆ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ sorry ಕೇಳಬಾರದಾ? ದುರಹಂಕಾರ, ಕೊಬ್ಬು. ನಾ ಮಾತಾಡಲ್ಲ, ಬೇಕಾದರೆ ಅವರೆ ಮಾತಾಡಲಿ ಮೊದಲು ಎಂದಂದುಕೊಂಡು ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಮಲಗುತ್ತಾಳೆ. ಗಡಿಯಾರದ ಟಿಕ್ ಟಿಕ್ ಶಬ್ದ ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಸಿರೂ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಮೌನ ಆ ರಾತ್ರಿ. ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಬಿಡಲೊಲ್ಲದು!!

ಕೊನೆಗೆ ಗಂಡ ಮಹಾಶಯ ತಾನೆ ಪೂಸಿ ಹೊಡೆದೂ ಹೊಡೆದೂ ಅಂತೂ ಅವಳ ಕೋಪಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿಸಿದ. ಮತ್ತೆ ಈ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಡಾ॥ ರಾಜಕುಮಾರವರ ಸಿನೇಮಾಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ತಯಾರಿ. ಅವಳಿಗೆ ಡಾ॥ರಾಜಕುಮಾರನ ಸಿನೇಮಾ ಅಂದರೆ ಸಾಕು ಹೊರಡುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು. ರಾಜಕುಮಾರ ಸಿನೇಮಾ ಅಂದರೆ ಯಾರಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗೋದಿಲ್ಲ ಹೇಳಿ? ಅದೂ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ನಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ್ ಟಾಕೀಸಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಪರದೆಯ ಮುಂದೆ ಕೂಡಿಸುತ್ತೇನೆಂದು ರೀಲು ಬಿಟ್ಟ ನೋಡಿ. ಖುಷಿ ಖುಷಿಯಿಂದ “ನಡಿರಿ ಹೋಗೋಣ ” ಎಂದು ಸಮ್ಮತಿ ಸೂಚಿಸಿದಳು.

ಆದರೆ ಹೋಗುವಾಗ ಇವಳಿಗೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ಭಯ. ಹೇಗೆ ಜನರ ಮಧ್ಯ ತಿರುಗಾಡೋದು? ಮೊದಲೆ ಗಂಡನಿಗೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದಳು. “ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ದೂರ ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೇ ಇರಬೇಕು. ನನಗೆ ಭಯಾ.”

“ಆಯಿತು ಮಾರಾಯ್ತಿ. ನಡಿ ಹೋಗೋಣ.”

ಇಬ್ಬರ ಸವಾರಿ ಹೊರಟಿತು ಸಿಟಿ ಬಸ್ಸು ಏರಿ. ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ ಸ್ಯಾಂಡಿನಲ್ಲೇ ಇಳಿದು ಇವಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುತ್ತಾಡಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಗಂಡ ಎರಡು ತಾಸು ಮೊದಲೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದ. ಸರಿ ಬಸ್ಸಿಂದ ಇಳಿದು ಇವಳೊಂದಿಗೆ ಹಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿರುವಾಗ ಎದುರಿಗೆ ಬರುವ ಅಡ್ಡಡ್ಡ ಜನರ ತಳ್ಳಾಟದಲ್ಲಿ ಇವಳೂ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಗಂಡ ಮುಂದೆ ಇವಳು ಅವನ ಹಿಂದೆ. ಹೋಗ್ತಾ ಹೋಗ್ತಾ ಅವನ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿರುಸಿನ ನಡುಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಇವಳ ನಿರಿಗೆಯ ಸೀರೆಯ ತಡವರಿಕೆಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಇರುವಂತೆ ಆಯಿತು. ಆದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಅವನ ಕೆಂಪು ಶರ್ಟ್ ಗುರುತು ಗುಂಡಾದ ತಲೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇ ಗುರುತಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆನೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಸುಮಾರು ದೂರ ನಡೆದಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಕಡೆ ಅವನು ನಿಂತು ಕತ್ತು ಹೊರಳಿಸಿದಾಗ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ ಇವನು ನನ್ನ ಗಂಡನಲ್ಲ. ಗಾಭರಿಯಿಂದ ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಅಪರಿಚಿತರು. ಎಲ್ಲಾ ಅವರವರ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಏನು ಮಾಡುವುದು? ದಿಕ್ಕೇ ತೋಚದಂತಾಯಿತು. ಕೋಪ, ದುಃಖ, ಹೆದರಿಕೆ ಎಲ್ಲ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದು ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಆಗೆಲ್ಲ ಈಗಿನಂತೆ ಮೊಬೈಲ್ ಇಲ್ಲ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕರವಸ್ತ್ರ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಊಟ ಮಾಡಿ ಹೊರಟಿದ್ದು ನಾಲ್ಕೂವರೆ ಶೋಗೆಂದು. ಇದುವರೆಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾಳೆ. ನಡೆದೂ ನಡೆದೂ ಸೋತ ಕಾಲ್ಗಳು ದಾರಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಪಾಳು ಬಿದ್ದ ಮನೆ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತಾದಾಗ ಇದೇ ಸರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಕೂತು ನೋಡೋಣ. ನನ್ನ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಹೋಗುವಾಗ ಕೇಳಿದ್ದೆ “ಇಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಈ ಮನೆ ಯಾಕೆ ಪಾಳು ಬಿದ್ದಿದೆ? ” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ “ಹೋಗಿ ಹೋಗಿ ಈ ಮನೆ ಮೇಲೆ ಯಾಕೆ ಕಣ್ಣು ಬಿತ್ತು? ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅಂಗಡಿಗಳು ಲೈಟಿನ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಜಗಮಗಿಸುತ್ತಿವೆ. ಒಂದು ಸೀರೆನೊ ಅಥವಾ ಇನ್ನೇನೊ ಕೇಳ್ತೀಯಾ ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ” ಎಂದು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. ಖಂಡಿತಾ ನನ್ನ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಾರೆಂಬ ಭರವಸೆ ಚಿಗುರೊಡೆಯಿತು. ಕೊಂಚ ಸಮಾಧಾನವೂ ಆಯಿತು.

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕರೆಂಟು ಹೋಯಿತು. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿ ಮುಂಗಟ್ಟುಗಳ ಬೆಳಕು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡವು. ಬೆಳಕಿಗಿಂತ ಕತ್ತಲೆಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಎತ್ತ ನೋಡಿದರೂ. ಎದ್ದು ನಿಂತು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಕುಳಿತ ಮನೆಯ ಪಾಳು ಬಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡದೊಳಗಿಂದ ಮಿಣಿ ಮಿಣಿ ದೀಪ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಹೆಂಗಸಿನ ಮುಖ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇವಳು ಆ ಬೆಳಕು ಬಂದತ್ತ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಬೀದಿಗಿಂತ ಆ ಮನೆಯ ಹೆಂಗಸಿನೊಂದಿಗೇ ಇರುವುದು ವಾಸಿ ಎಂದೆಣಿಸಿ ಅವಳ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ತನ್ನ ಪರಿಚಯ ತನಗಾದ ಅವಸ್ಥೆ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ನಕ್ಕ ಆ ಹೆಂಗಸು ಬಾ ಎನ್ನುವ ಸೌಂಜ್ಞೆಯೊಂದಿಗೆ ಆ ಮನೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಲು ಇವಳೂ ಕೂಡಾ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಮೇಲೆ ಸುಂದರ ದೊಡ್ಡ ಹಜಾರ. ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಲೈಟುಗಳು. ಸುತ್ತ ಕಿಟಕಿಗಳಿಗೆ ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಪರದೆಗಳನ್ನು ಇಳಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ಹೊರಗಿನ ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದೆ. ಆ ಹೆಂಗಸು ಕುಳಿತ ತೂಗು ಮಂಚ. ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಇತ್ತಿಂದತ್ತ ತೂಗುವಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದ ಗೆಜ್ಜೆಯ ಬೊಂತೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿ ಹೋಗುವಾಗ ಎತ್ತುಗಳ ಕೊರಳ ಗಂಟೆಯಂತೆ ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಓಲಾಡಿ ತಮ್ಮ ಇಂಪಾದ ನಾದ ಸೂಸುತ್ತಿವೆ. ಅಲ್ಲಿಯೆ ಇದ್ದ ಒಂದು ಮರದ ರೌಂಡಾದ ಟಿಪಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ನೀರಿನ ತಂಬಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ದಾಹ ಗರಿಗೆದರಿ ಕುಡಿಯುವ ಆಸೆ. ಹೆಂಗಸು ಇವಳನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ನೋಡಿದರೆ ನನ್ನಜ್ಜಿ ಬೈಯ್ಯೋರು. “ನಡಿ ಒಳಕ್ಕೆ ದೃಷ್ಟಿ ಗಿಷ್ಟಿ ಆದಾತು “ಅಂತ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಹೋಗೊ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಸಣ್ಣಗೆ ನಗುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಹೆಂಗಸು ಮೆಲ್ಲನೆ ಎದ್ದು ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಂದಹಾಸದ ಬದಲಾಗಿ ಕ್ರೂರತನ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಕಟ್ಟಿದ ತುರುಬು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಹಣೆಗೆ ಹೆಬ್ಬೆರಳಿಟ್ಟು ಮೇಲಕ್ಕೆ ನೀವುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಹಣೆ ಉದ್ದನೆಯ ಕೆಂಪು ಕುಂಕುಮದ ನಾಮ. ಕಣ್ಣೆರಡೂ ಊರಗಲ. ಚಂಡಿ ಚಾಮುಂಡಿಯೊ ಅಥವಾ ನಮ್ಮೂರ ಚೌಡಿಯ ಅತಾರವೊ ಏನೂ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಎದೆ ಬಡಿತ ಅವಳಿಗೇ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಯಾರೊ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಕೂತ ಅನುಭವ. ಗಂಟಲು ಒತ್ತಿದಂತಾಗಿ ಕೂಗಲು ಧ್ವನಿ ಹೊರ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣು ಹೆದರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಕಾಲುಗಳು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿವೆ. ಅವಳ ಎರಡೂ ಕೈ ಕತ್ತು ಒತ್ತುತ್ತಿವೆ. ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿದಂತಾಗಿ ಕಿಟಾರನೆ ಕಿರುಚುತ್ತಾಳೆ!!

ಶಾರದಾ,ಏಯ್ ಶಾರದಾ ಏನಾಯ್ತೆ? ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ವರ್ತಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೀಯಾ? ಎದ್ದೇಳು, ಎಚ್ಚರ ಮಾಡಿಕೊ ಎಂದು ಗಂಡ ಜೋರಾಗಿ ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇವಳೊ ಪೂರ್ತಿ ಬೆವತು ದೇಹವೆಲ್ಲ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದೆ. ನೂರಾರು ಮೈಲಿ ಓಡಿ ಬಂದಂತೆ ಜೋರಾಗಿ ಎದುರಿಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಗಂಡನ ಅಲಗಾಡಿಸುವಿಕೆಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು ಪಟಕ್ಕನೆ ಎದ್ದು ಕುಳಿತು ನಾನೆಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇನೆ? ಅದೆ ಅವಳೆಲ್ಲಿ? ನೀವು ಯಾವಾಗ ಬಂದ್ರಿ? ನನ್ನ ಒಬ್ಬಳನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ರಿ? ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ ಅವಳ ಬಡಬಡಿಕೆಯ ಮಾತು.

ಒಂದಷ್ಟು ನೀರು ಕುಡಿಸಿ ತಟ್ಟಿ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ತಂದಾಗ ಅವಳು ಗಂಡನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು “Please ನನ್ನ ಒಬ್ಬಳೆ ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗಬೇಡ್ರಿ. ಭಯ ಆಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಆ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ಕಿಗೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಸಿನೇಮಾನೂ ಬೇಡಾ. ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗೋದು ಬೇಡಾ ಕಂಡ್ರಿ^^^ ನನಗೆ ನಮ್ಮೂರೆ ವಾಸಿ. ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೋಡಬೇಕು, ನಾನಿಲ್ಲಿ ಇರೋದಿಲ್ಲ, ನಾನು ಕಳೆದು ಹೋಗ್ತೀನಿ, ಅದೆ ಅವಳು ಬರುತ್ತಾಳೆ, ಭಯ ಆಗುತ್ತೆ ಕಂಡ್ರೀ^^^^ ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.

ಅವಳ ಮಾತು ಮುಗಿಯುವ ಲಕ್ಷಣ ಕಾಣದೆ ಗಂಡನಿಗೆ ನಗು ತಡೆಯೋಕೂ ಆಗದೆ ಅಂತೂ ಹೇಗೊ ಸಮಾಧಾನಿಸಿ ಮಲಗಸಿದಾಗ ಸೂರ್ಯ ಮೂಡುವ ಹೊತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಚಂದಿರ ಇವರಿಬ್ಬರ ಸಲ್ಲಾಪ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲೆ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿ ಮುಸಿ ಮುಸಿ ನಕ್ಕು ಮರೆಯಾದ!!

(ಇದು ನಡೆದ ಘಟನೆಯ ಸುತ್ತ ನನ್ನದೆ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಕಥೆ)

20-11-2017. 5.06pm

ಮರೆಯಾಗದ ಮೂರು ನೆನಪುಗಳು

ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳ ನೆನಪುಗಳು ಅದೇಃಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ವರ್ಷವಾದರೂ ಮರೆಯಾಗದೆ ಉಳಿದು ಬಿಡುತ್ತದೆ? ನಿಜಕ್ಕೂ ನನಗೆ ಬಹಳ ಬಹಳ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅತ್ಯಂತ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಒಂದು ರೆಡಿಯೊ ವಾರ್ತೆ ಇಂದಿಗೂ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದು ಬಿಟ್ಟಿದೆ.

1) ಆಗಿನ್ನೂ ನನಗೆ ಏಳು ವರ್ಷ ಏಳು ತಿಂಗಳು. ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಪ್ರಧಾನಿ ದಿವಂಗತ ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂರವರು ಕಾಲವಾದ ದಿನ. ದಿನಾಂಕ 27-5-1964. ಆ ದಿನ ಸಿರ್ಸಿಯ ಸಿಂಪಿಗರ ಗಲ್ಲಿಯ ನನ್ನ ಮಾವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ. ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಜೋರಾಗಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ರೆಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ನೆಹರೂರವರು ಕಾಲವಾದ ಸುದ್ದಿ ಹಿಂದಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಭಿತ್ತರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ವಾರ್ತೆಯ ಧ್ವನಿ ಈಗ ಕೇಳಿದಂತೆ ಅಷ್ಟು ನಿಖರವಾಗಿ ಆ ಗಂಡಸಿನ ಧ್ವನಿ ನೆನಪಿದೆ. ಆಗಾಗ ನೆನಪಾಗುತ್ತಲೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದು ಹೇಗೆ?

2) 1984 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 29 ನಾನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮೊದಲ ದಿನ. ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 30 ದಿವಂಗತ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿಯವರ ಹತ್ಯೆಯಾದ ದಿನ. ರಜೆ ಘೋಷಿಸಿದ್ದರು. ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬ,ಶನಿವಾರ, ಭಾನುವಾರ ಸೇರಿ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ರಜೆ ಬಂದಿತ್ತು. ದೂರದ ಊರು. ಒಬ್ಬಳೆ ಮನೆ ಮಾಡಿ ಇರುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಊರಿಗೂ ಹೋಗಲಾಗದೆ ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಒಬ್ಬಳೆ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಕೂತಿದ್ದೆ. ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ನಿಲುವು, ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಧೈರ್ಯ, ಅವರ ಭಾಷಣ ರೆಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪದೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರ ಹತ್ಯೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ಹಿಂಸೆ ಉಂಟುಮಾಡಿತ್ತು. ನೆನಪು ಮರೆಯಲಾಗದು.

3)ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹನುಮಂತ ನಗರದಲ್ಲಿ ವಠಾರದ ಚಿಕ್ಕ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂಸಾರ. 21-5-1991ರ ಸರಿ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬ್ಯಾಚುಲರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಒಬ್ಬರು ದಿವಂಗತ ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿಯವರ ಹತ್ಯೆಯ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿದ್ದೆ ತಡ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಕಿಟಕಿ ಬಡಿದು ಎಜಮಾನರ ಹೆಸರು ಕೂಗುತ್ತ ಹತ್ಯೆಯಾದ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದಾಗ ಧಿಗ್ಗನೆ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಎದ್ದು ಕೂತಿದ್ದೆ. ಇಲ್ಲೂ ಕೂಡ ಅವರ ಧ್ವನಿ ಮರೆಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ವಿಚಿತ್ರ!

20-11-2017. 12.10am