ನೆನಪು

ಹವಿ-ಸವಿ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಬಹುಮಾನ ಪಡೆದ ಕವನ

ಒಂದು ಕಾಲ್ದಲ್ಲಿ ಯಂಗ್ಳೂರ್
ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಕಂಬ್ಳಿಕೊಪ್ಪೆ
ಆನೂ ಹೀಂಗೆ ಹಾಕ್ಯಂಡೋಗಿದ್ದಿ.

ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಜೋರು ಮಳೆ
ಹೊಳೆಯೆಲ್ಲ ತುಂಬರಿತಿದ್ದು
ಬತ್ಯನೆ ನೋಡಲ್ಲೋಪನ?

ಮೋತಿ ಮೋತಿ ಮದ್ವೆಗ್ ಬತ್ತ್ಯ
ಮೂರ್ಕಾಲು ನೆಕ್ಕಂಡೆ ಇದ್ದಿ
ಇದು ಗಾದೆಮಾತು ಸರಿ.

ಹೊಂಟಿದ್ದೆಯಾ ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ
ಹುಡುಗರ ಗುಂಪಲ್ಲಿ ಆನೂ ಒಂದಾಗಿ
ತತ್ತರಕಿ ಅದೆಲ್ಲಿತ್ತೊ ಹುಚ್ಚು ಧೈರ್ಯ.

ಗಡಚಿಕ್ಕುವ ಗುಡುಗು
ಭರೋ ಸುರಿಯ ಗಾಳಿ ಮಳೆ
ಧರೆಗಿಳಿಯ ಚಂದವಾ ಇಲ್ಕೇಳು.

ಆಹಾ!ಏನ್ ಕೇಳ್ತೆ ಆ ಮಜಾವಾ
ಮೈಯ್ಯೆಲ್ಲ ತೊಪ್ಪೆ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಕಂಬ್ಳಿ ಕೊಪ್ಪೆ
ಜೊತೆಗುಂಬುಳದ ಕಾಟಾ ಬೇರೆ.

ಗಮನ ತಪ್ಪಿದರೆ ಜಾರುಬಂಡೆ
ಬಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಮೂಳೆ ಸಿಕ್ಕಾ
ದುಮ್ಮಿಕ್ಕುವ ಹೊಳೆ ನೀರೋ ಕೆಂಬಣ್ಣ.

ಹಸಿರೊದ್ದ ಕಾನನ ದಟ್ಟ ಮಂಜು
ದೂರದಿಂದ ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತರೆ
ಜಗತ್ತು ಮರೆಯುವ ಕ್ಷಣ.

ಈಗೆಂತೂ ಕೈಲಾಗ್ತಿಲ್ಲೆ
ನೆನಪು ಮಾಡ್ಕ್ಯಂಡು ಮಳೆಗಾಲ್ದಲ್ಲಿ
ಮಂಡಿಗೆ ತಿನ್ನದು ತಪ್ತಿಲ್ಲೆ.

ಗೀತಾ ಜಿ.ಹೆಗಡೆ,ಕಲ್ಮನೆ
15-6-2018 4.10pm

Advertisements

ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವೆ ಸೆರಗ ತುದಿಯಲ್ಲಿ.. – Avadhi/ಅವಧಿ

http://avadhimag.com/?p=199165

ದಿಗಿಲು

ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕವಿತೆಗಳನು ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರಾಡಲು ಬಿಟ್ಟು
ಅದರಂದವ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಕೈ ಹಚ್ಚಿ ಕುಳಿತು ನೋಡುವಾಸೆ.

ಮನಕ್ಯಾಕೊ ದಿಗಿಲು ಕಳೆದು ಹೋದರೆ?
ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವೆ
ಸೆರಗ ತುದಿ ಗಂಟು ಹೊಡೆದು
ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಅದು ನುಣುಚದಿರಲೆಂದು
ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಒಂದೊಂದೇ ಕವನ
ಗುಲಾಲು ತುಂಬಿದ ಪರಿಮಳದ ಗಂಧವ ಪೂಸಿ
ಗಮ್ಮೆಂದು ಆಗಾಗ ಆಘ್ರಾಣಿಸುತ್ತ
“ಮುಗ್ಧೆ ನಾನು ನೀ ಪೋಗದಿರೆಂದು” ಲಲ್ಲೆ ಗರೆವ
ಪುಟ್ಟ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಯ ಬಾಲೆ
ನನ್ನ ಮುದ್ದು ಕವನಗಳು.

ಒಂದಿನಿತೂ ಆಯ ತಪ್ಪಿ ಬೀಳದಂತೆ
ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಪೇರಿಸಿ
ಇಷ್ಟಗಲ ಸೆರಗ ಹಾಸಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ
ಮೆಲ್ಲಗೆ ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟು
ಒಪ್ಪವಾಗಿ ಮಡಿಲಲಿ ಅಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವೆ.

ವರ್ತಮಾನದ ತಲ್ಲಣಗಳು
ಭೂತಕಾಲದ ವಾಸ್ತವಗಳು
ಭವಿಷ್ಯತ್ ಕಾಲದ ಆಗುಹೋಗುಗಳ
ದೊಡ್ಡ ವರದಿಗಳೇ ಇವೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ
ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ಬಿಕ್ಕುತ್ತವೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ
“ಯಾಕ್ರೋ ಅಳ್ತೀರಾ? ನಾನಿಲ್ಲವೇ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ?”
ಅಂತ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಸುಮ್ಮನಿರೆಂದು.

ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾನೂ ಮೌನದಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ
ಜೋರಾಗಿ ಅತ್ತುಬಿಡುತ್ತೇನೆ
ಯಾರಲ್ಲೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಕೈಚೆಲ್ಲಿ
ಅನಾಥ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ
ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲದ ಪರದೇಶಿಗಳಂತೆ ಅಂಡಲೆಯಬಹುದೇ?
ನನ್ನ ತದನಂತರದಲ್ಲಿ ನಶಿಸಿಹೋಗಬಹುದೇ?

ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನೆಲೆ ಕಾಣಿಸುವುದು ನನ ಧರ್ಮ
ಗೊತ್ತು ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಶ್ರಮ ಪಡುತ್ತೇನೆ
ಅವುಗಳಸ್ತಿತ್ವ ಠಿಕಾಯಿಸಲು!
ಆದರೂ ಸೋತು ಹೋಗುವುದ ಕಂಡು
ಅತೀವ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಮರುಗುತ್ತೇನೆ.

ಆಗೆಲ್ಲ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆನೆಂಬ
ಆತಂಕ,ದುಃಖ,ಹತಾಷೆ,ಕೋಪ
ಸೋಲೇ ಶಾಪದಂತೆನಿಸಿ
ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅತಂತ್ರ ಮಾಡಿ
ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಪಾಪದ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕುತ್ತೇನೆ
ಎಂಬ ಭಾವ ಮನ ಕುಟುಕಿದಾಗಲೆಲ್ಲ
ಕವನಾ ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡದೆ
ನಿಮ್ಮ ಹಾರಾಡಿಸುವ ಆಸೆ ಬಿಟ್ಟು
ಉಕ್ಕಿ ಬರುವ ಅಳುವಿಗೆ ದಿಂಬ ಆಸರೆ ಕೊಡುತ್ತ
ರಾತ್ರಿಯ ಜಾಗರಣೆಗೆ ಅಣಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ
ಅಣಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ
ಕಣ್ಣು ಕಟ್ಟಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟಂತೆ!

2-6-2018. 5.37pm

ಪ್ರತಿಲಿಪಿ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಸಂದ ಬಹುಮಾನ

ಪಾಕಡಾ ಹೆಂಡತಿ (ನಗೆ ಬರಹ)

ಗಂಡ- ಯಾಕೆ ಏನಾಯ್ತೆ? ನಿದ್ದೆ ಬರ್ತಿಲ್ವಾ? ಹೊರಳಾಡ್ತಾ ಇದಿಯಾ?

ಹೆಂಡತಿ- ಇಲ್ಲ ಕಂಡ್ರಿ, ಕಸದ್ದೆ ಯೋಚನೆಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಗಂಡ- ಯಾಕೆ ದಿನಾ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ವಾಕಿಂಗ ಹೋಗುವಾಗ ತಗೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅದೆಲ್ಲೊ ಬಿಸಾಕಿ ಬರ್ತಿದ್ದೆ.

ಹೆಂಡತಿ- ಹಂಗಲ್ಲರಿ, ಈಗ ಕಸ ಹಾಕೊ ಜಾಗ ಕ್ಲೀನ ಮಾಡಿ ರಂಗೋಲಿ ಬೇರೆ ಹಾಕಿಡ್ತಾರೆ, ಹ್ಯಾಂಗರಿ ರಂಗೋಲಿ ಮೇಲೆ ಕಸ ಹಾಕೋದು?

ಗಂಡ-ಅಷ್ಷೇನಾ, ಕಸದ ಗಾಡಿಗೇ ಹಾಕಿದ್ರಾಯ್ತು ಬಿಡು.

ಹೆಂಡತಿ- ಅದಲ್ಲ ಕಂಡ್ರಿ.

ಗಂಡ- ಮತ್ತಿನ್ನೇನೆ?

ಹೆಂಡತಿ -ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಿಮಗೊಂದು ಕೆಲಸ ಹೇಳೋಣ ಅಂತಿದ್ದೆ.

ಗಂಡ – ಏನೇ ಅದೂ? ಈಗ್ಲೇ ಹೇಳು. ಕುತೂಹಲ ಬೆಳಗಿನವರೆಗೆ ಕಾಯೋಕಾಗಲ್ಲ. ನನ್ನ ಜಾಣ ಮರಿ ಅಲ್ವಾ ನೀನು. ಹೇಳು ಪುಟ್ಟಾ.

ಹೆಂಡತಿ – ಥೂ…ಹೋಗ್ರಿ. ಏನ್ರೀ ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ …. ನನಗೆ ನಾಚಿಕೆ ಆಗುತ್ತೆ. ಹಂಗಲ್ಲ ಅನ್ಬೇಡಿ.

ಗಂಡ – ಮತ್ತೆ ಹೇಳು ಬೇಗಾ…

ಹೆಂಡತಿ – ಮತ್ತೆ, ಮತ್ತೆ ಮಹಾನಗರ ಪಾಲಿಕೆಯವರು ಕಸನ ಮೂರು ತರ ವಿಂಗಡಿಸಿ ಕೊಡಬೇಕು ಹೇಳ್ತಾರಿ, ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಕಸ ತಗಳಲ್ವಂತೆ. ಪಾಂಪ್ಲೆಟ್ ಬೇರೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಓದಿಕೊಂಡು ವಿಂಗಡಿಸಿ, ಹಾಗೆ ಕಸದ ಗಾಡಿ ಬಂದಾಗ ತಗೊಂಡೋಗಿ ಹಾಕಿಬಿಡ್ರಿ. ಹೇಗಿದ್ರೂ ರಿಟೈರ್ಡ ಆಗಿದಿರಾ. ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಟೈಮಿರುತ್ತೆ ನಿಮಗೆ ಫ್ಫೀಯಾಗಿದ್ದೀರಲ್ವಾ?

ಗಂಡ – ಅವಕ್ಕಾಗಿ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನೇ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದಾ. ಅವಳೋ.. ನಿರಾಳವಾಗಿ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ಲು, ಗಂಡನಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಹಾರೋಯ್ತ ಹೆಂಡತಿ ಮಾತು ಕೇಳಿ!

ಇದೇ ಅಲ್ವೆ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸರಿ ಸರಿ….ಘಮ ಘಮಾ….!!

**************

https://kannada.pratilipi.com/blog/nagunagutaa-nalee-nli-april-tingala-spardheya-phalitaamsha

12-6-2018. 5.51pm

ಅರಿಕೆ

ಹವಿ-ಸವಿ ತಾಣದಲ್ಲಿ ತೃತೀಯ ಬಹುಮಾನ ಪಡೆದ ಚಿತ್ರ ಕವನ:

ನೆಡು ನೆಡು ಗಿಡ ನೆಡು
ನೀ ಗಿಡಾ ನೆಡು॥

ಮಾವು, ಹಲಸು
ಹೊನ್ನೆ,ಹೊಂಗೆ
ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು
ನೆಲ ತಂಪು ಕಾಣಲೆಂದು ಗಿಡಾ ನೆಡು॥

ಪಚ್ಚೆ ಪೈರು
ಹೊನ್ನ ತೇರು
ಭೂಮಿ ತಾಯಿ ಒಡಲು ಹಸಿರು
ಸದಾ ಆಗಲೆಂದು ಗಿಡಾ ನೆಡು॥

ಪುಟ್ಟ ಜೀವ
ಕಂದ ನೀನು
ನಿನ್ನಂತೆ ನಾನೊಂದು ಚಿಗುರು ನೋಡು
ಸೋಂಪಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕು ಗಿಡಾ ನೆಡು॥

ಬಿಸಿಲ ಬೇಗೆ
ಅಳಿಸಿಬಿಡುವೆ
ಹೂವು ಹಣ್ಣು ಕಾಯಿ ಕೊಡುವೆ
ನಿನ್ನ ಋಣವ ತಿರಿಸುವೆ ಗಿಡಾ ನೆಡು॥

ಸೃಷ್ಟಿ ಸಂಕುಲ
ಬದುಕೊ ಜೀವ
ಹಿಚುಕಿ ಕತ್ತು ಕೊಯ್ಯ ಬೇಡ
ಇರಲಿ ಕರುಣೆ ಗಿಡಾ ನೆಡು॥

8-6-2018. 3.53pm

ಆರೋಗ್ಯವೇ ಭಾಗ್ಯ(ಸಣ್ಣ ಕಥೆ)

ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕು ಹೀಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆಂದು ಊಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಆಘಾತಗಳು ಹೇಗೆ ಬಂದು ವಕ್ಕರಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಊಹೆಗೂ ನಿಲುಕದು. ಆದರೆ ಬಂದದ್ದೆಲ್ಲ ಅನುಭವಿಸಲೇ ಬೇಕು. ಅವನು ಬಡವ ಆಗಲಿ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿರಲಿ. ಅದರಲ್ಲೂ ಈ ರೋಗದ ಧಾಳಿಗೆ ಅವರಿವರೆಂಬುವ ತಾರತಮ್ಯ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ದುಡ್ಡಿದ್ದವನು ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆದು ಗುಣಮುಖನಾಗಬಹುದು ಅಥವಾ ಅಲ್ಲೇ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆಯಲೂಬಹುದು. ಇನ್ನು ಬಡವನ ಪಾಡು ಗೊತ್ತೇ ಇದೆ. ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಬಚಾವು. ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ಶಿವನ ಪಾದವೇ ಗತಿ.

ಅದೊಂದು ನಾಲ್ಕಾರು ಮನೆಗಳಿರುವ ಚಿಕ್ಕ ಹಳ್ಳಿ. ರೈತಾಪಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುವುದು ಅಲ್ಲಿಯವರ ಮೂಲ ಕಸುಬು. ಅಡಿಕೆ, ತೆಂಗು, ಬಾಳೆ,ಏಲಕ್ಕಿ, ವಿಳ್ಯೆದೆಲೆ,ಹಲಸು ಇತ್ಯಾದಿ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆದು ಅದರ ಉತ್ಪನ್ನ ಮಾರಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆ ಕೆಲಸ,ತೋಟದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಕಡೆ ಕುಂದಾಪುರ, ಬಂಟ್ವಾಳ ಕಡೆಯಿಂದ ಹಲವರು ಬಂದು ಈ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಬಿಡಾರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಆ ಊರಿನ ಪಟೇಲರು ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಎದ್ದೇಳಲಾರದಷ್ಟು ನೋವಿನಿಂದ ನರಳುತ್ತ ಮಲಗಿದ್ದರು. ಊರಿಗೂರೇ ಅವರನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರ ಬಾಯಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ಮಾತು ” ಪಟೇಲರಿಗೆ ಏನಾಯ್ತು, ಏನಾಯ್ತು?”

ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ಇದು “ಚಿಕನ್ ಗುನ್ಯಾ” ಎಂಬ ಖಾಯಿಲೆ. ಈ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಮೂಲ ಸೊಳ್ಳೆ. ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗದಂತೆ ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಮನೆಯವರನ್ನೆಲ್ಲ ಈ ಖಾಯಿಲೆ ಆವರಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ ಊರ ತುಂಬ ತನ್ನ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರ ತೊಡಗಿತು. ಇದರಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಕಾಣಲು ತಮ್ಮ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ತಡಕಾಡತೊಡಗಿದರು. ಮಹಾ ಮಾರಿ ಈ ರೋಗ ಜನರನ್ನು ತಲ್ಲಣಗೊಳಿಸಿತು.

ಇತ್ತ ದೊಡ್ಡ ಜಗುಲಿಯ ಪಟೇಲರ ಮನೆಯ ಹಜಾರದಲ್ಲಿ ಅವರಜ್ಜಿಯ ಅಡಿಕೆ ಕುಟ್ಟುವ ಕುಠಾಣಿ ಅನಾಥವಾಗಿ ಮಲಗಿತ್ತು. ವಯಸ್ಸಾದ ಅಜ್ಜಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಮಲಗಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ಉಸುರುತ್ತಿದ್ದರು ನೋವಿನಿಂದ “ವಿಳ್ಯೆದೆಲೆ ಮನೆ ಮಹಾ ಲಕ್ಷ್ಮಿ. ಒಣಗಲೆ ಬಿಡಲಾಗಾ. ಕವಳದ ಬಟ್ಟಲಲ್ಲಿ ವಿಳ್ಳೆದೆಲೆ ಎಲ್ಲಾ ಒಣಗ್ತಾ ಇದ್ದು. ಕವಳಾ ಹಾಕವಿಲ್ದೆ. ಅಯ್ಯ ಯಾವಾಗ ಈ ರೋಗ ಗುಣ ಆಗ್ತ ಏನ? ಶಿವನೆ!” ಅಜ್ಜಿಯ ವಟಗುಟ್ಟುವಿಕೆ ಯಾರ ಕಿವಿಗೂ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ.

ಅಜ್ಜಿಯ ಮಾತು ನಿಜವಿರಲೂ ಬಹುದು. ಆದರೆ ಶಾಸ್ತ್ರ, ಸಂಪ್ರದಾಯ ಏನೇ ಇರಬಹುದು ಮನೆ ಮಂದಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಮಹಾರೋಗ ಆವರಿಸಿದಾಗ ಇದ್ಯಾವುದು ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ದುಡ್ಡಿದ್ದರೇನು? ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇದ್ದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದಂತೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಾಲಿಸುತ್ತ ದುಡಿದಾದರೂ ಬದುಕಬಹುದು. ಅದೇ ಆರೋಗ್ಯ ಕೈ ಕೊಟ್ಟರೆ ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಣೆ ಕೂಡಾ ಕಷ್ಟವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆಗ ಯಾವ ಶಾಸ್ತ್ರ, ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮನುಷ್ಯ ಅನುಸರಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ ; ಅದರ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಗಮನ ಹರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಆರೋಗ್ಯವೇ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಬುನಾದಿ.
***************

10-4-2018. 1.15pm